Author: Redactie

Zomor inains was e vot, ons Mieke, ons laive katte, of beter zegd: Zwoantje heur laive katte. Want katte en ik, wie bennen nait zo in ain joar mit zien twijbaaident.
Nee, din Zwoantje, mien laive vraauw. Dat is kop en kont. Ik mag gain kwoad woord over katte zeggen. Ik mout t alderdeegs dulden lu, dat e bie ons op bèrre ligt, joa op t voutenènde, mor toch, op bèrre. En hai wil ook aaltied bie mie op schoot springen en din mor mit zien noagels aan t pulen. Nee, ik mout der niks van hebben, van dat kattebaist.

En zo mor inains, was e vot, veurege zundagmörgen. Zo luip e nog mit steert in de locht te speren en zo was e vot. “Woar is Mieke”, zee Zwoantje. Mie vaalt dat messchien noa n weke op, mor Zwoantje haar t vot deur. “Zeker even in de zunne boeten” zee ik. Mor om twaalf uur was e nog nait weerom. Ik mout eerlieks zeggen lu, ik vond t nait onschier, zo mor inains dat rötbaist vot. Gain noagels meer, gain gedraai om de bainen, gain gehìnneweer van in hoes en weer der oet, messchien kwam e wel haildaal nait weer, mor dat duurde ik nait haardop te zeggen.

“Zuiken” zee Zwoantje. En wie gingen aan t zuiken. Eerst in hoes. Ale kasten open en ik mos ook roupen: “Mieke, Mieke, Mieke”. En dat mos ik òfwisselen mit: “Poekie, poekie, poekie”. Mor of wie nou Mieke of poekie ruipen, hai bleef vot. Ale kasten deden wie lös, gain katte. Wie keken onder bèrre, onder de dekens, gain katte. Wie keken in ale houken en goaten, gain katte. Ik mos alderdeegs van Zwoantje op zolder kieken, woar wie dij dag nog nait wèst waren en wat òfsloten was. “Mor doar kin hai ja hailemoal nait komen; hai kin toch nait dwaars deur n deure hìnlopen, dij ook nog op slöt is”. “Kinst nooit waiten”, zee Zwoantje, woarmit ze in ain gooi ale tot din tou bekinde natuurwetten op de mìsdobbe smeet.

Dou mozzen wie boetendeure aan de zuik. Ik wol eerst nog mit t padschovvel in ale bozzen en stroeken haauwgen, mor t bleek, dat ik mit dij aanpak zolliciteerde noar n kletse op mien kop mit dij aigenste schovvel. Nee, wie mozzen hail veurzichteg mit onze handen ale takken en bloaren optillen en der onderkieken. Touglieks mozzen wie din de toverwoorden Mieke en poekie oetspreken. Volgens mie was t zo, dat as e nait op Mieke reageerde, hai din ook wel nait aansloagen zol op Poekie, mor goud, volgens Zwoantje mos dat zo.
Mor hou wie ook zöchten en ruipen, hai kwam der nait aan. Doar waren we mooi schier mit. Wie wollen der s nommerdags nog even op oet, mor dat ging over. Katte kon es weerom komen. “Mor din redt hai zok toch wel, aans bennen wie toch ook wel es vot” perbaaierde ik nog. Nee, dat kon nait. Zwoantje gaf zok gain tèl rust, as ze aargens aans wezen zol, zee ze. Doar was ik mooi kloar mit. En zo lu bennen we d haile dag in de weer wèst. Wie hebben nog twij moal de speurtocht deur t hoes ondernomen. En ik leuf wel vaar moal in toene. Op t lèst lu, mos ik mit n bakje mit brokjes aan t rappelen in toene en intied aalmor poekie en Mieke roupen, zain je t al veur joe? De buren wel, dij zaten in toene en dij haren verdorie dik lol. Tegen t duusteren bennen we nog es even aan t lopen west. Om te kieken of t aarme baistke messchien veur mets aan de kaante van de weg lag. Mien voetballen op televizie schoot der vanzulfs bie in.
En din de nacht lu. Zwoantje vuil op t lèst in sloap, noadat ze mie mit heur gedraai goud wakker holden haar. Ik mos der elk uur òf en boeten kieken of katte messchien veur deure ston.

Wat n nacht lu en wat n katte. Anderdoags s mörgens kwamen wie sloaperg in koamer. Zwoantje vot weer noar boeten. Gain katte. “Poekie, poekie”. Inains: “Maauw”. “Mieke?” “Maauw!”. t Geluud kwam oet de keuken. Wie aan t luusteren en joa hur, doar zat e. In t keukenkastje. En doar haren we al vaaier moal keken. Haar e zok achter de soeppane verstopt, dom baist. En joa hur, hai haar in de soeppane zien aigen soepie kloarmoakt, mit balen, lekker hur . Zwoantje ging vanzulf vot mit katte aan t omgleren en ik, joa ik kon mit de soeppane aan de loop, omreden Zwoantje kin doar nait tegen.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Lèst lu, heb ik joe verteld hou of Zwoantje, mien laive vraauw en ik, op plof deur ons mooi Westerwolle voaren hebben. Dat haar nog n stittje. Wie waren net in de buurt van de Zèlgnerbeetse, dou onze stoomvlotter, ons viefteg joar olle Zundapp, n beetje begon over te takken. Of beter zegd: hai begon wat te sputteren, hai begon te stoeken. En hai ging aal langzoamer. En as ie denken, dat het doarbie bleef, din hebben ie t mis. Noa n zetje, hai rolde nog mor nèt meer, trok hai haildaal de hakken in de wale, hai haauwgde in de zak. En om het nou in ain moal goud te zeggen, hai huil hoo en wie konden òfstappen of wie nou wollen of nait.

Nou heb ik joe nog nait verteld hou of wie òfstappen, dus dat zel ik nou even doun, want ik wait ja wel, dat ie knap nijsgiereg bennen.
Dat òfstappen dus. Eh … omreden Zwoantje haar n beetje strakachteg bloodaarm klaidje aan, kin zai heur bain nait achteroet over de buddyseat zwaaien, din scheurt heur de boudel ja op, t Klaid bedoul ik vanzulf. Nee, doarom mout dat dus aans. Kiek, t bain veur zok langs sloagen, dat zol de oplözzen wezen, moar dat kin nait, doar zit ik ja. Din zollen ie messchien op t eerste oog zeggen, goa der din zulf eerst even òf kerel. Ik kin mie veurstellen, dat ie dat vinden, mor din hebben ie toch nait goud noadocht. Geft niks, kin elk overkomen. Kiek, ik kin der nait òf, omreden ik mout mien aine bain ja achteroetzwaaien. En doar zit Zwoantje ja. t Bain veur mie langs doun, dat kin ook nait, want doar hebben wie de benzinetank en t stuur, dij baiden nogal wat hoger bennen as t zoadel. Nou ben ik vanzulf wel n beetje smui, mor dat wordt mie toch te jaukeg.
Hou lözzen wie dat op? Ik schoedel mie striedewieds zo wied meugelk op tonen noar veuren, tot aan t stuur tou. Benoam woar ik mie over de haarde benzinedoppe hìnwurg, mout ik vanzulf even ekstroa veurzichteg wezen, dat begriepen ie zeker wel. As ik mien maist gevuilege onderdailen doar tegen t stuur aan parkeerd heb, den schoeft Zwoantje zok op dezulfde menaaier zo wied meugelk noar achteren. Zo kriegen wie zo om en noabie n meter ruumte tussen ons baaident in. Din zwaait Zwoantje heur aine bain veur zok laangs en glit hail smui van de plof òf. Ik reukel mie din weer as n roepe noar mien oetgangspositie en zwaai mien bain noar achteren en stoa der ook noast. Hè, hè, wat n gewurg nait. Gain lozer baisten as mensken.

Goud, wie stonden der noast en goie road was duur. Gain hoes of moes in de buurt. “Wat nou?” zee ik, n klain beetje in paniek, k wil joe t eerlieks bekennen. “Loaten we eerst mor n stòkje eten” zee Zwoantje, dij dat aaltied zegt, as ze gain beter idee hèt. Mor, eerlieks is eerlieks, dat was n goud plan. Gelukkeg haren wie wel wat bie ons. Zwoantje haar n grote matte mit eterij mitnomen mit n toavelzwilk, dij wie in de baarm oetklapten om t spul op te zetten. En zo aten wie doar achtermekoar op: n kolle pankouk, n zoere heren, n reep zokkeloa, n poar augurken, en n twijbak mit erdjebaaien en slagroom der op oet n snitjebuzze. Om alles vot te spuilen haar Zwoantje iesthee oet ain en ik waarme thee oet n ander thermovlèzze. Joa, mensken bennen roare dingen, nait din.

Dou wie t op haren, gingen we tegen beter waiten in de plof nog even perbaaiern, mor nee, gain troane. Dou t zulf mor, zee e. Gelukkeg kwam der n trekker aan mit n boer der op. Wie speerden wat in de locht en boer huil ho. Hai haar der zulf gain verstand van zee e, mor zien zeun op boerderij wel en dat bleek loater ook, want dij figelaaierde vot oet, dat de sproeier verstopt was. Wait je nog wel, de sproeier. Mor goud, boer wol ons der wel even hìnbrengen. Hai dee ons n stòk taauw en wie zollen ons doar mor aan vastholden, din zol hai ons even opslepen. t Was mor n kilometer, zee e. Mor n kilometer. t Is lukt.
Mor hou. Ik mos ja sturen en Zwoantje huil achter mie t taauw vast. Dij haar ze over mien scholder legt, zo noar de trekker tou. Ik heb t leven der ofscheurd lu, mor in de bochten hèt ze mie sikkom òfsmoord. Ik heb de rode vegen nog in de nekke zitten.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Ben je ook wel es joareg lu? Ik ben t nèt wèst.
Nou is dat bie ons elk joar weer n boudel, veural mit dij kadootjes, messchien bie joe ook wel.
Bie ons is t zo, dat wie mekoar wel wat geven willen, wat d aander schier vindt, mor t mout ook n beetje n verrazzen blieven.
Bie Zwoantje heur verjoardag gaait t n beetje aans as bie mienent, omreden ik wait nooit wat of ik hebben wil. t Draait din maistied oet op n pyama, wat zokken, ondergoud, buusdouken en ook nog wel es wat van dij eelske dingen zoas vrizze locht veur onder d aarms en lekkerroek veur achter t scheren aan.

Bie Zwoantje heur verjoardag hebben wie t beter veur mekoar.
n Poar moand veur t zowied is, hebben wie t puur touvalleg even over wat zai din wel zo mooi vindt. Zai zegt der din vanzulf nait bie dat ze dat veur heur verjoardag hebben wil, want aans kin ik der ja gain verrazzen meer van moaken, begriep je wel.
Van t joar ging t zo. Wie stonden veur n winkelroete te kieken dou ze inains zee: “Dij striekiesder, dij witte mit dij gruine toetje der op, dij wol ik nog wel n moal hebben, dat schienen haile besten te wezen. Nait dij mit dat slichte snoer, mor dij, dij mit dij snoer mit hoar der op, zugst wel” en ze luit mie even bie heur vinger laangs kieken om zeker te waiten, dat ik de goie op t pertret haar.

n Poar moand loater was ze joareg, ze pakt heur kado oet en wat dochten je. n striekiesder. n witte, mit n gruin toetje der op. Mit n snoer mit hoar der op. “Oh, n striekiesder en wat ja n schiere. Zo aine haar k aaltied al hebben wilt, wat ja n verrazzen. Dit schienen haile besten te wezen”. En zo lu, waren wie weer op n bevredegnde menaaier n joar wieder komen.
Nou was ik aan de beurt. Zwoantje dee mie vanmörgen oet de douken, dat t toch n beetje aans goan was as aander joaren.
Want van t joar haar ik veur t eerst ja zegt, wat of ik geern hebben wol, zee ze.
Ik was stomverboasd. Ik zee: “O joa, wat din”? Ik was mie van gain kwoad bewust.
“Nou doe zeest ja lèst dou wie bie de buurman stonden, dat zo’n hogedrukspoite, dij hai haar, wel n handeg ding was”.
Ik kon t mie nait meer herinneren.

Nou, in elk geval was dat veur heur aanlaiden wèst om mor es achter zo’n ding aan te goan.
Nou mout ik joe vertellen, dat mien Zwoantje, mien laive vraauw net zo veul verstand van techniek hèt as n olifant van eerrappelschillen. Dus dou zai in zo’n winkel stond woar ze dij fertuten verkochten, dou stond zai der n beetje hulpeloos bie. Mor gain nood, dij man van dij winkel wos t wèl.

Dat was zo goan. Man haar vroagt, of t n goie wezen mos.
Dat mos, haar ze zegt, rommel kopen wie ja nait.
Dou vruig e of 130 bar genogt was. Dat vond Zwoantje bar genogt.
Dou haar hai vroagt of der ook n trolley bie mos.
As dat handeg is, din mout dat, haar ze zegt. Dat was handeg zee de kerel.
Doarnoa vruig hai of der ook n schuim-unit op zitten mos.
As dat handeg is, den mout dat, haar ze zegt. Dat was handeg, zee de kerel.
Dou haar hai vroagt of der n woaterbooster op mos.
As dat handeg is, din mout dat, haar ze zegt. Dat was handeg, zee de kerel.
Wat of zai von van n anti-twist koppeling, vruig e. As dat handeg is, din mout dat, haar ze zegt. Dat was handeg, zee de kerel.
As ie dat aalmoal nemen, din kriegen ie der van mie vergees n powerspeed compact nozzle bie, haar de kerel zegt en hai dee zien beste Sunterkloazenimitoatie.
Dat is handeg, haar Zwoantje op heur beurt stoameld, mit klapperende oren.

Goud, haar de man zegt, dou e t aal inpakt haar. Dat wordt din 459 eurie, mevraauw.
Zwoantje haar dou nog ain woord in d aanbaiden en dat woord was…..watblieft?
Wat ik kregen heb? Twij haile schiere glimmende …pyama’s.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Goan je even noar t zentrum. ie doun n bosschopke, vief meter onderboksemrek en n poar nije hupzelen, ie komen weer, is joen fietse poter! Dat overkwam ons lu, veurege week. Wie waren even op fietse hìngoan, gezond nait, en wie haren de fietse mooi in t zèntrum tegen de mure aanzèt. Mienent eerst en dou Zwoantje heurent der tegenaan. En as we nou n haalf uur- tegen joe zegd- messchien drij ketaaier vot waren, din was t hail veul.
Dou wie weer kwamen, stond mienent nog mooi op t zulfde stee, mor Zwoantje heurent was vot. Kon mien fietse mor proaten!

Dou wie van de verboazen bekomen waren, dou schoot mie der wat in de zin: “Hest hom wel op slöt zet?”
“Joa noatuurlek.”
“O joa, woar hest t sleudeltje din?”
Dou Zwoantje vief menuten in heur tazze en in heur buutsen grobbeld haar, dou mos ze bekennen, dat ze zeker vergeten was hom op slöt te doun.

Joa lu, ik krieg t er aal stoerder mit, ik mout aal meer om heur denken, want, kiek, mien Zwoantje, mien laive vraauw, dij wordt n beetje stommeleg. Ze hèt zo te zeggen, de boukholden nait meer zo op n riege. Ze takt over. Begriep je t, ze begunt de zoaken te vergeten. Lèst nog, dou haar ze vergeten wotter op de eerappels te doun. Mor goud, dat heur neuze nog wel goud waarkde, aans was t n ramp worden.
En joa, veurege week, dou haar ze twij verschillende zokken aan, ik zag het nog net op tied, veurdat ze mie bie t pad kwam.

Mor ja, t bleek nou mor weer, dat ik zulf wat beter acht geven mout. Ik mout heur nog n beetje meer controleren, din kom t aal wel op stee. Joa, t is veur heur wennen, mor veur mie is t ook n hail omstoan. Mor goud, doar stonden wie bie ain fietse. Ik zee: “Waist wat, wie goan op slag noar t plietsiebero, wie loaten t der nait bie zitten”. Mor ja, wie haren mor ain fietse. “Ik goa wel bie die op staange” zee ze. Wie kwamen der achter dat dat dus nait wol. Dat wol in ons verkèrentjederijtied meroakel. Mor nou nait meer. Wieder zel ik doar niks over zeggen, ie begriepen t zo ook wel.

Dou wie weer overènde kropen waren zee ik: “Goa mor achterop zitten”. Dat…. wol ook nait direkt. Eerst ging ze mit de baaide bainen aan ain kaant zitten, zoas vraauwlu vrouger peerdreden.
Bie d eerste de beste bochte, schoot Zwoantje oet t lood, ze muik n wilde schienbewegen en dou kwam ik oet t lood en smakde sikkom vannijs tegen de grond. “Goa din ook gewoon striedewieds zitten”, zee ik, n hail klain beetje oet mien doun. “Mor din mout ik main klaid ja tot aan de billen omhoog trekken, en din zit ik doar mit mien haile pinkster en poaske zo in t zicht, doe konst wel gek wezen”.

Wie bennen der op t lest komen net as Dik Trom, wait je wel, dij zat ook ja achtersteveuren op d ezel. Dij haar vast nait meer bekieks as wie. Op t plietsiebero mozzen wie bie n plietsieagent aan toavel zitten, dij ons t hèmd van t gat vruig. De stoerste vroag was of e ook op slöt stoan haar. Gelukkeg mos Zwoantje net even noar de WC, zodat ik dij plietsie even oetstòkken kon, dat t wat minder mit heur wur en dat e heur mor beter even goud aankieken kon, want as ze t pad noar hoes over n zetje nait weer vinden kon, den wur ze messchien wel op t bero brocht. Din wos e nou ja woar of wie woonden.

Dou wie weer boeten stonden, zol ik gaauw even mien fietse van t slöt doun, mor denken ie dat ik t sleudeltje weer vinden kon? Naargens te vinden. “Roar hè”, zee Zwoantje en ook nog “Ik ben t fietse kwiet en doe t sleudeltje”. Noadat wie wel vief menuten zöcht haren, kwam dij agent ons noa. “Kiek”, zee e “dit haren ie ducht mie op toavel liggen loaten”.
En hai ging weer vot. Verbeelde ik mie dat nou of zag ik hom noar Zwoantje knipogen?

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Och, ‘n beetje bedrog is ons mit mekoar ja nait vrumd. Ook Zwoantje en ik ontkomen der òf en tou nait aan. Loater schoamen je joe der wel es n beetje veur, moar t is ook wel es verlaaidelk. t Wordt joe wel es hail stoer moakt om mor eerlieks te blieven. Zo was t van de week ook.

Zwoantje haar van t bosschoppen doun n blad pampier mit aal bonnen der op mitkregen. En as je nou kochten, wat op dij bonnen stond, din kregen je körten. Mos je wel t bonnetje inleveren bie de kassa. Tot zowied is der niks mis mit. Mor nou was Zwoantje van de week twij moal noar dij zulfde winkel wèst en haar ze twij zedels mit bonnen mitkregen. Nou denken ie messchien: mooi waark toch? Mor dat is nait zo, omreden, t is aiglieks zo, per gezin magen je mor ain zo’n vel mit bonnen inleveren. Aans zol t ook ja n gekkenboudel wezen, nait din?
Mor nou haar Zwoantje zok in de kop zet, dat aal dij bonnen verzulverd worden mozzen. En zodounde mos ik mit.

Net as baankrovers dat doun haren wie n hail plan opsteld en zetten wie boeten de winkel eerst onze allozies geliek. Persies vief menuten achter mekoar zollen wie de winkel binnen komen en den zollen wie net doun of wie mekoar nait kenden. Aans konden ze bie de kassa ja wel es in de goaten kriegen dat wie de boudel besodemieteren wollen. Om zeker te wezen, dat der gain bekenden luipen, dij de boudel verroaden konden, haren wie ons n haalf uur van te veuren boetendeure al zo’n beetje haalf en haalf verstopt op n houkje van t perkeerterraain, om de ingang in de goaten te holden. Zwoantje wol eerst nog n verrekieker mitnemen, mor dat vond ik toch wel n beetje overdreven.
Ik mos der t eerst in. t Haart klopde mie toch wel n beetje achter in de strötte. Ik wos nait, dat bosschopppen doun zo spannend wezen kon. Ik vloog deur de winkel hìn, mit mien bultje bonnen dij Zwoantje mooi op volgorde legd haar, in d haand. Oet mien ooghouken zag k heur even loater ook binnenkomen.
Ik luip dou gelukkeg al aan d aander kaante van de winkel.

Nou ging t nait haildaal zoas wie t docht haren. Wie haren noamelk òfsproken, dat wie veur de zekerheid nait dezulfde kassa nemen zollen, mor tot mien grote schrik was der mor aine open. Nou ja, dat was ja nait aans. Dou ik goud en wel bie dij kassa aan de beurt was, dou kwam Zwoantje achter mie stoan. t leek wel of wie baaident n stieve nekke haren. Zai keek liek omhoog de lucht in en ik noar beneden. Der ging nog wat verkeerd. En t haar sikkom nait aarger wezen kend. Zwoantje haar der nait aan docht tegen mie te zeggen. dat ik mien aigen poddemenee mitnemen mos, aans broeken wie ja aaltied Zwoantje heurent veur de bosschoppen. Hou kon ze wel zo stom wezen, nait? Doar stond ik mit mien goie gedrag. Mor, laigen is soms nait stoer. “Eh…… eh….. goeiedag buurvraauw, goh, stonden ie al n zetje achter mie?”, zee ik tegen Zwoantje om mie der oet te redden. “Buurvraauw?” Oh joa”, zee ze, n beetje schrikachteg. “Dat is nou ook wat”, zee ik, “nou het mien Zwoantje mie alles mitgeven, mor t geld vergeten, kennen ie mie messchien even veurschaiten, din dou ik joe t dammeet in hoes wel even weer.” Verbeeldde ik mie dat nou of zat dat wicht achter de kassa noar ons te loeren? t Zwait brak mie oet, lu, wie bennen ook ja nait aalmoal heer Olivier, kennen je hom nog? Buurvraauw vond t gelukkeg goud, ze wol wel even veurschaiten, zee ze , mien bosschoppen konden wel even bie heurent op. “Dizze bonnen bennen aans wel in trek bie joe in stroate” zee t kassawicht nog even filainachteg. Ik begon nog aarger te zwaiten.

Dou Zwoantje net ale bosschoppen betoalen wol en de poddemenee tou heur tazze oetkreeg, klopde mie inains aine op scholder. Ik schrok mie dood. Trappaaierd! docht ik. Mor nee, t was gelukkeg mor n kammeroad van mie, dij vrundelk noar Zwoantje nikkopde en tegen mie zee: “Ah moi, most ook mit dien vraauw mit op bosschop?”

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Hebben ie ook zoveul had mit de Kerstdoagen?
Nou, wie wèl. Wie bennen aans nait vòtwest, mor wie hebben in hoes eten. Zwoantje haar zok meroakel goud veurberaaid. De leste twij moand haar ze gain kookpergram op televizie mist.
Ze haar ze aalmoal zain, mit t schriefblok op de knijen.
En ze was n haile week van te veuren al bezeg mit veurberaaidens. Ze haar gruinte hoalt, vlais en wait ik veul wat aal nait. Joa, ik wos t echt nait, omreden t mos n verrazzen blieven. t Was wat biezunders oet de Fraanze keuken, was t ainigste wat ze kwiet wol.
En doarom haar Zwoantje zok eerste Kerstdagmörgen opsloten in de keuken. Om n uur of twaalven kon k t nait meer oetholden en ik klopde aan deure.

“Ik mout der even laangs”, zee ik. “De eerste twij uur nog nait”, zee ze. “Joa, mor, ik mout noar de WC. Al n beste zet”.
Ze wol mie nait leuven lu. “Aal truukjes om der achter te komen wat of ik aan t koken ben”, ruip ze boven t lewaai van de òfzoegkappe oet. “Tou nou, ik mout echt hail slim neudeg en ik zel nait kieken”.
Dou dee ze de deure open. Mor dij dee ze vot weer achter zok dicht. Ze haar n theedouk in de haand. “Goud, mor din krigst n blinddouk veur, aans kiekst toch”. Der zat niks aans op.
Ze dee mie n blinddouk veur en ook nog…. laag nait, n wasknieper op de neuze. “Aans kinst roeken wat we kriegen” en ze laaidde mie aan d haand deur de keuken noar t achterhoes. Ik vuilde mie net n schoap dij noar de slagter ging. Mit de bosschop dat k op de weeromraaize weer de blinddouk veur mos en t advies om de wasknieper veur t gemak ook op de WC mor op te holden, gooide ze de keukendeure weer achter mie dicht en ging ze deur mit woar ze bleven was.

Om twij uur mog ik begunnen met de toavel kloar te zetten. Nou dou ik dat maistied, dus dat leek mie nait zo stoer. Dat haar ik dus nait goud begrepen. Dou ik t zwilk tou kaaste oet pakken wol, dou kreeg k n tik op de vingers. “Nait ons zwilk man, ons nije Kersttoavelklaid mout der op, mit biepazende servetten”
Dou dat kloar was mozzen de zundoagse borden der heer en t bestek, dat Zwoantje n moal aarfd haar van heur taante Gepke, dij aaltied in Veelerveen woond haar, noast dij van Kroeze, dij doar n zwieneschure haren.
Der mozzen ook nog even keerzen op stoan en gloazen en “moakst mie de wienvlèzze ook nog even open” en ze wees mie n wienvlèzze aan. Nou mouten ie nait denken, dat dij vlèzze zo mor op toavel stoan mog, nee, dat mos eerst in n karaf, ook aine van taante Gepke. Wat n òfwaske docht ik nog.
Dou mos t bestek bie de borden liggen en dat leverde toch n perbleem op. Hou mos t nou nog mor presies liggen. Ik wol t ja zo geern goud doun. Mes en vörke wos ik wel, mor dij lepel, hè.
Mos dij nou bie t mes liggen of bie de vörke, of messchien boven t bord en din dwaars? k Heb ze mor aaldrije in t servet draaid, handeg nait? Ontholden manlu. Dou ik de plastieken streubuzze mit zolt, net as aaltied op toavel zetten wol, dou kreeg ik de board der òf. “Wat bist toch ook n boer nait, doar hebben wie toch n peper en zoltstèl veur, ook ja van taante Gepke, waist ja wel”. Ik wos t nait, mor ik wol t geern leuven.

Op t lest was t zo wied. Wie begonnen mit de soep. Ik wol net mien eerste hap doun, dou ze zee: “Wat hest doe doar veur n glas bie dien bord stoan”. “Nou, ” zee ik “dat liekt mie nait zo stoer, dat is mien bierglas ja”. Weer was ik n boer lu, dit moal n grote, bier drinken bie t kerstdiner, dat kon ja nait, wién mos t wezen, ik mos der ook wien bie hebben. Goud, ik nam ook mor wien. Ik docht nog wel even, dat t Kerstfeest toch n feest van de verdroagzoamhaid was, mor dat was mor hail even, dat ik dat dochde.
De soep smuik aans meroakel goud. Oet gewoonte dee ik der aaltied n beste flotter pies-pies in, joa, dat zeggen wie bie ons aaltied tegen maggi, mor dat was ducht mie aal nait neudeg wèst.
Dou wie wieder gingen mit t vaste, dou ging t weer n beetje mis. Ik ging bie t toavel vot en kwam weerom mit de vlèzze ketchup, om zoas ik dat aaltied dou, bie t vlais te doun. Ik kon hom dus weerombrengen, ze haar al wel drij soorten saus op toavel stoan, dat heurde der op. Weer was ik n boer, dit moal n haile dikke. Vrede op eerde, schoot ter nog gauw even deur mie hìn.
t Was aans aibels lekker, haalverwege mos ik de knope van de boksemboare al lösdoun en k was d haile verdere dag wat wee in t lief. k Heb aans ain perbleem, woar ik mor gain antwoord op wait en dat is dit: Wat heb ik in vredesnoam had?

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Ik heb n nije schiere boksem kregen. Dat was t plan aiglieks nait, mor tegen mien zin is dat der toch van komen.
Willen je heuren hou of dat kwam? t Kwam zo.
Zwoantje was mit buurvraauw in ons autootje noar Delfziel, om te kieken of doar messchien ook winkels waren, dou de telefoon rinkelde. Hai wol nait meer, zee ze, of ik even komen wol. “Hail noar Delfziel?” vruig ik.
Ik docht, ik mout eerst mor es even waiten wat of der aan mekaaierd nait?
Dus dat vruig ik ook, ik zee: “Wat dut e den”. Wait je wat of ze zee? Ze zee dat e niks dee. “Hou niks? Sluig e die din òf?” zee ik, om n klain beetje dudlekhaid oet n groot stòk technisch onbenul te kriegen.
Ze zee, dat e doodgewoon niks dee en of ik dat nait in ain moal snapde.

Ik mos heur eerst es kaalm oetleggen, dat as ze mie nou persies vertelde, wat of der gebeurde, of laiver wat of der nait gebeurde, din kon ik messchien oetfigelaaiern of t wel zin haar dat ik noar Delfziel hìn vloog.
Woarop zai weer zee, dat ik toch zeker nait van plan was om heur doar te loaten stikken, doar hail in Delfziel.

Ik kreeg n beetje in de goaten, dat t nait veul zin haar op dizze menaaier wieder te goan.
“Vertel mie eerst mor es even wat of der persies gebeurd is doar in Delfziel”.
Ze zee, dat ze eerst even de winkels bie langs wèst waren, buurvraauw zag nog n hail schier mantelpakje hangen en ze haar zulf nog even keken noar n nije jaze.
In tied dat ze dit zee lu, zel t joe messchien nait verboazen, dat ik even in miezulf tot tiene telde.
“Wat gebeurde der dou s doe weer in d auto stapsde”.
Ze zee, dat e t dou dus nait dee en of ik dat nait eerder al begrepen haar.

Geduld lu, is n schone zoak.
Ik begreep inains woarom meesters en juffraauwen t op school zo stoer hebben.
“Dee e haildaal niks, of muik e nog n beetje geluud?”.
Nou ik dat zo vruig, nou schoot heur toch inains in de zin, dat e nog wel n beetje geluud muik, joa.
“Wat veur geluud”. Joa lu, ik wol t geern persies waiten, want ze haar ook al n keer eerder zegd, dou ze pech haar, dat t net vuilde of de motor kantelde. Dou haar ze nog n kilometer deurreden mit n lekke baand, want dat was t.
Joa, wat veur n geluud zee ze dou, t was aiglieks net n geluud wèst wat of ons Flipke muik, as e s nachts blaft om n poar jaausternde katten of zo, mor din allènt zien leste poar blavven, zee ze. Volgens heur ging dat din van..eh..: woe….woe…woe….woe…..niks meer.
“Ik wait t al, hest t licht vergeten oet te doun doust achter dat schiere mantelpakje en dij jaze aanflotterste. Hest zeker weer nait op t zedeltje keken dat ik op t dèsboord plakt hebt mit “licht oet” der op. Most mor even aine vroagen doar of dij die even helpen wil mit startkoabels, of dat aine die even aanstöt of zo”.

En dat lu, dat wol ze nait. Ze zee, dat ze toch nait zo mor n wildvrumde kerel vroagen kon. Veurdat je t wozzen, haren je ja tegenswoordeg mit n kinderlokker te doun.
En of ik nou zee, dat zai toch gain kind meer was en dat ze ja mit heur twijbaaident waren doar in Delfziel, t holp aal niks lu. En dou….en dou ruik ze mie in mien zwakke punt.
Ze zee, dat ze wel even n garage bellen kon. Dij wollen vast wel even laangskomen om heur te helpen.
Ik zag in mien verbeelden al n reken veur mie van meer dan honderd euro.

“Eh,…ik vroag buurman wel even of dij t wachten kin om mit te goan”. Dat von Zwoantje wel n goud idee. Ze zee, dat we t din ook nog wel even “gezelleg” moaken konnen. Winkels waren ja nog laang nait dicht.
En zo lu, ben ik dus onverwacht aan n schiere boksem komen; messchien was n garage toch nog wel goudkoper wèst.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Bennen ie wel es noar zo’n vlooienmaart wèst?
Zwoantje, mien laive vraauw en ik, wel. Wie luipen doar es rond, zo mor wat zunder doul om ons tou te kieken. Ik kiek din maistied noar de mensken, dat vin k veul mooier as aal dij haalfsleten rommel. Mor inains zee Zwoantje: “Wie mouten aiglieks nog wat onderzetters hebben”. Zwoantje zegt aaltied wie as ze bedoult: ik. Mor hier haar ze wel n beetje geliek aan. Dij van ons, dij wurden al weer wat gammel, hier en doar n schilver der òf, dus n poar schiere olle nijen, woarom ook nait. Geld mout rollen docht ik en ik vuilde es even aan vief lözze euro’s, dij ik nog in de buutse haar.

En lu, dou Zwoantje besloten haar, dat de jacht op onderzetters opend worden mos, dou luipen wie doar inains hail aans rond. Luipen wie eerst zo mor wat te kieken, nou haren wie n doul, wie waren inains op wat oet. Wie wollen onze slag sloagen veur nij hoesroad. En mit dizze belangrieke opdracht veraanderde onze holden ook. Eerst luipen wie zo mor wat hìnneweer, ik mit d haanden op de rogge te tuutjeflaaiten en Zwoantje mit t vest over d aarm hier en doar veur de poelegrap en oardeghaid noar wat spullen te kieken. Mor nou was t aans, nou sloten wie aan bie de riege volk, dij stoef veur de kroampkes laangs kroop, n riege hìn aan de rechterkaante van t pad en n riege weerom aan de aander kaante. En woag het nait tegen de stroom in te lopen! Op t ènd aanbeland, draaien de riegen mensken zok om en goan weerom, nou aan de aander kaante.

En mor loeren, want doar gaait t om, dat is t belangriekste. Zol doar t laank zöchde wandtegeltje liggen? Of doar meschien dat onderdailtje van heur kovviemeulen oet de zestigerjoaren, woar ze al zo laank noar op zuik waren? En as ze zain wat of ze hebben willen, den gaauw griepen, veurdat d aanderen t zulfde pakken. En dat vanzulf onder de woakende blikken van d echtpoaren aan de aander kaant van de kroam, dij baide mit n sjekje op de lippen op n poar olle toenstoulen zitten, mit de thermoskane mit kovvie veur t griepen en t hondje onder stoule.

Wie heurden der nou ook bie. Veur t eerst. Want dizze raaize mozzen wie ook wat hebben. Nou luipen wie eerst stoef bie mekoar, mor dat hollen je nait laank vol. Òf en tou zag ain van ons wat stoan, wat even laanger de aandacht vasthuil en din schoten der gaauw n poar aanderen tussen ons in, van dij stiekommers wait je wel, dij nait op heur beurt wachten kinnen.
Omreden Zwoantje wat nijsgiereger is as ik, luip ik op t lèst, n stuk of vief ploatsen veur Zwoantje aan. Dat haar ook wel zien veurdailen. Kiek, want zo haar ik de eerste keus hè.
Noa twij gangpoaden zag ik wat liggen. t Waren van dij gloazen onderzetters, dij ik mie nog veur de geest hoalen kin bie de verjoardoagen van mien grootollen. Wenneer de koffie op was en de taantes de boudel ofruumd haren, din reukelde opoe zok noa n zetje in t ìnde om ze oet de kaaste te pakken. Ik wait nog best dat de kerels hoast onmaarkbaar stènden van genot as t zowiet was. Elk kreeg aine, woar de borrel op kwam, mit of zunder suker. Joa, dat vergeet je nait weer. “Hier, hieropaan”, ruip ik en doar kwam ze aan. Ze wurgde zok mit de ellebogen deur de stroom volk hìn.
“Kiek, dit bennen schieren” zee ik nait zunder grootseghaid. Zwoantje keek der es noar en zee: “Arregat, nee hur, dij vind ik niks aan, dat binnen ja olderwetsen”.
Nait om t ain of ander lu, mor ik wol der hoast op zweren, dat ze ze wel mooi vond, mor ja, ik haar ze vonden en zai nait.
Dus ik docht, waist wat, loat heur mor veur goan.

En zo schoedelden wie wieder, nou ik n poar ploatsen achter heur aan. Na weer n ketaaier lopen, dou zag ik ze stoan.
Mooie holten, opstoapeld in zo’n schier kistje, woar je ze aan de veurkaante aan t knopke oettrekken kinnen. As je dat din deden, den zagen je, dat in t midden der n rondje körk in zat. Van dij mooie olden, kennen je ze nog? Dat Zwoantje ze zulf nait zain haar. “Hierzo, hier”, ruip ik veuroet. Dou ze noast mie ston, dou kon ik oet mien ooghouken aan heur zain,
dat ze vergrèld was, dat ze ze zulf nait zain haar. “Pff, dij heb k wel zain hur, van dij domme holten. Doe hest ook n smoak van niks”.
“Joa”, zee ik, misschien wel n beetje verniender as de bedoulen was. “Joa, ze kinnen nait aalmoal van gold wezen”.

Wie weer wieder. t Waren verder aal van dij gloazen, dij ze nait hebben wol.
Op t lest von ze zulf nog wat. Van dij ronde lila plastieken dingen, dij n zetje in de mode waren dou we de visnetten nog aan t plefond hangen haren, wait je nog wel.
Ik huil mien oadem in. Ze zette ze weer hìn, gelukkeg.
Van de week het ze nijen ophòld. Gloazen.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Zwoantje, mien laive vraauw, is kwoad op mie. De haile week al. En willen je wel leuven, dat k stief noadenken mout woarom?
Ik ben t al hoast weer vergeten, mor Zwoantje nait.
t Is haildaal mis, k heb t schienboar goud verpoedeld.
Tjoa en wat is der faitlieks hailemoal gebeurd? Och, hoast niks. t Mag gain noam hebben. Goud, overal is wel es wat, mor om joe nou zo drok te moaken om zo’n klaineghaid? As k mie nait misheb, waren t mor drij woorden of zo.
Drij woorden en din zo’n meroakel moaken. Wat bennen nou drij woorden? Niks, zeg ik joe, of in elk geval zo goud as niks.

Hou of t kwam? Wie zaten noar televizie te kieken. Der was zo’n science-fiction film op, omreden de klainkinder, dij bie ons logeerden vonden dat zo schier. Dij zitten der veur te kwielen. Ik nait, ik denk din: houzo, n onzichtboar ruumteschip, kin ja nait, flaauwekul. Mor ik mag dat nait zeggen, want din riet ik ze, zeg mor, roeg oet de fantezie en din worden ze kwoad, Zwoantje ook.
Ik mout mie stilholden, of stil, ik mag zeggen, van eh….bievubbeld……spannend nait? Dat mag.
n Beetje twievelachteg wordt het as ik zeg van ….eh,…is dit nou n held of n boef? Ze kieken din mit n schaif oogje achterom of ik wel eernst genogt tou d ogen oet kiek en geven din antwoord. Dat mag dus nog nèt. Mor as ik zeg van bievubbeld …hou kin dat nou, hai kwam net oet t wotter en nou is e al weer dreuge,….din is t mis, din ben ik aan t steukelen en bedaarf ik heur kiekpelzaaier.
Mor goud, wie zaten noar zo’n film te kieken. Staartrek? Kin dat kloppen, is dat n film? Nou, Staartrek zeg mor.

En wat doar gebeurde, joa lu, t is n beetje kinderachteg, mor der waren twije vanoet zo’n reket op n steern dele komen en dij haren t doar wel zo’n beetje bekeken en wollen weerom noar t ruumteschip en dou ruipen ze in zo’n microfoontje: Upbeamen, dat is Engels. En din is der zo’n kerel in dat ruumteschip en dij drokt op n knopke en din zain je baide pazzipanten op dij steern stoadegaan flets worden en bennen ze inains vot en verdold, ie roaden t al, t volgende moment bennen ze weer in t ruumteschip. Singelier nait? Ie begriepen zeker wel, dat ik mie bedapperen mout om over dat upbeamen gain maalvreten dingen oet te kroamen.

Joa, en hou kin Zwoantje doar nou vergreld om worden? Ik snap t zulf ook nait, omreden der gebeurde niks, of sikkom niks. Nou joa, in dij film ging t n beetje mis, dat wel.
Ik leuf, dat de batterijen n beetje leeg waren, omreden dat upbeamen mishotjede n beetje. t Upbeamen lukde nait, zeden ze in de film. Mit heur baaident touglieks waren ze te zwoar, zeden ze. t Mos in twij moal gebeuren, ain veur aine.
Nou ja, dat was faitlieks alles. En om doar nou zo kwoad om te worden, snappen ie dat nou?
Nou was t aiglieks ook haildaal mien schuld nait, omreden je mouten even waiten dat Zwoantje aaltied wat ontevreden is over heur figuur. Komt joe dat bekend veur manlu? Wat ik der van vind? Ik spreek heur nooit tegen. Dat komt joe zeker ook wel bekend veur.
En dat ze vindt dat ze te zwoar is, dat is mien schuld toch zeker nait? As ze net n haalf meter worst aansnit ‘s oavends, din wil ik dat best allènt opeten. Din huift ze ja nait mit te doun, of wel soms?
Doar kin ik ja niks aan doun. En om doar din kwoad om te worden, dat kin ik ook ja nait helpen.

En wat zee k hailemoal, faitlieks ook ja niks. n Poar woorden mor.
Houveul? Drije? Nou, drij woorden dus.
En wat bennen nou drij woorden. Nog minder as niks ja.
Oh joa, wie keken noar dij film en t was net recloame en de kinder waren even noar de keuken vlogen, veur n nije veurroad chips en cola ducht mie. En nou haar ik nait hailemoal in de goaten woar Zwoantje was en dat was wel n beetje ongelukkeg, dat mout ik eerlieks tougeven. Dus ik vruig aan de kinder, wat zee k nog mor? Oh, joa, ik ruip noar de keuken woar oma Zwoantje was. En wat zeden ze? Ze zeden: “Oh, joa, dij is net upbeamed”. Ie heuren wel, t bennen snouken, dij baaident. Joa en dou zee ik weer wat en doar is t aiglieks nou van komen. Want luu, ik haar nait deur, dat Zwoantje stoef achter mie ston. Dat was wel n beetje ongelukkeg.
Joa en dou wur ze goud kwoad en dat is ze nog. t Holt mor nait op. En aiglieks zee k hoast niks. t Was n oardeghaidje, n grapke zeg mor. Dat mout toch kinnen nait? En om doar din zo kwoad om te worden…. Joa, wat zee k nog mor. Oh joa, dou de kinder zeden, dij is net upbeamed, dou zee ik, van ….t waren mor drij woorden…..ik zee: “In ain moal’?

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Wie bennen lèst mit de klainkinder noar n bekend oaventurenpaark west. Dij logeerden n poar doagen bie ons.
Lu, de aargernis begunt al as je aankomen. Omreden ze hebben doar de hinderlieke gewoonte joe n plakploatje mit recloame op de achterroete van d auto te plakken. Ongevroagd.
En dij krieg je der van zien levensdoagen nait weer òf, zodat de mensen aan de achterroete van joen auto zain kinnen of je de lèste tied wel goud west bennen veur joen kinder of klainkinder. Nou wol ik zo’n plakploatje nait en heb ik dat even meld. Wat dochten je wat of ze zeden. Dat ik even n pampiertje tegen t glas aanzetten mos, mit: gain plakploatje s.v.p. Brrrr.
Mor goud, noadat wie dat doan haren, kon t feest begunnen.

Geliek dou wie deur d ingang kwamen, zee ik nog even: “Loaten we de allozies mor even geliek zetten, din kinnen we as we mekoar kwiet bennen, elk vol uur hier bie de ingang mekoar weer vinden.” Kinder keken mie even aan mit n blik, dij mie in ain klap joaren older muik en Zwoantje stènde: “Hol der toch mit op man.” Nou ja. Dou heurden wie noast ons n lewaai of der twij stroaljoagers langsvlogen en weg waren de kinder.
“Zo”, zee Zwoantje, “rust”. En wie pakden mekoar in d aarm en gingen ook es kieken of der wat bie was wat of wie schier vonden.
Och, dat was der wel. Der bennen doar ook wel dingen, dij nait zo haard goan. Bievubbeld de zoltheernkroam, want doar was t hail rusteg.
Ook bie t kovvie drinken ging t aalmoal hail veurzichteg. Dou wie op dizze menaaier n beetje doan haren tegen de flaauwte, dou dochten wie, dat wie zo stoadegaan wel es even wat wildere dingen oetperbaaiern konden.

Wie luipen zo es wat rond en dou belandden wie bie t begunpunt van n attractie, zoas dat zo mooi hait. t Waren grote plastieken dinosaurussen, woar twij mensen in konden en din konden je pedoalen rondtrappen en muiken je hail rusteg n rondje van n menuut of vieve over zo’n stuk oetvergrote gedieneraals. Wie schoven aan in de riege, want t was vanzulf overal wachten gebloazen. Hail langzoam kwamen wie dichterbie. Veur ons stonden mensken, dij tegen mekoar zeden, dat ze t laifst in n rood dinootje wollen en as ze per ongeluk n gruine kregen as ze aan de beurt waren, din mochten wie wel even veur. Ik docht…., wat dou ik hier.

En in dat opkomende besèf zee ik tegen Zwoantje: “Goa mor allènt, ik goa mie nog n heern kopen”. Zwoantje haar t dunkt mie ook wel bekeken en zo kwamen wie noa de heernkroam in t doolhof terechte. Wat is nou n oaventurenpaark zunder doolhof. docht ik nog. Middenmaank n haile kronkel hoge hegen stond n torentje en doar mozzen je hìn. Zwoantje was vanzulf aigenwies en zee: “Hier, hier mouten we laangs”. “Nee”, wos ik beter, “aaltied boetenom goan in zo’n doolhof”, want dat haar k wel es heurd. Goud, noa n zetje heurde ik: “Joehoe ….joehoe, hierzoot”. Zwoantje ston al boven op toren en de kinder ook, dij haren we weer. “Noar links” speerde Zwoantje in de lucht. Ik noar links. “Aander linker kaante”. Ik noar rechts.
“Liekoet” en even loater: “O, ik heb mie mishad hur, most hailemoal weerom. Noa ja, wie goan alvast petat eten, kinder hebben honger, ik bestel wel even veur die”. Nog n haalf uur heb ik doar rondzworven lu, veurdat ik der oet was. Petat was vanzulf al kold.

Dou wur het volgens de kinder tied, dat ik mitging in glimmende apperoaten mit vrezelke noamen: zèntrevu, wildwotterboan en tornado. Woarom ik? Omdat Zwoantje zee, dat ze din last kreeg van dwirrels.
En vanzulf ook omdat ze zain wollen of ik wel duurde. En omdat ik doar aaltied nog wel n beetje gevuileg veur ben, mos dat din mor. Veural dij tornado was slim. Je mozzen in zo’n kartje op de achtboan en din gingen je over de kop, mit n noodgang. Zo wit as n schuddeldouk kwam ik der weer oet, t hèmd tou boksem oet, t hoar wild op de kop, t gebit in de haand en mit n beste flaauwte in t lief. Dij zoltheerns en de kolle petat luiten even duchteg vuilen, dat der mit heur nait te spotten vuil. En nou schaai ik der mit oet, want as k der over proat wur k aaltied nog weer n beetje wee in t lief.
Dou we loater weer in hoes waren was k wel n uur bezeg dij röttege plakploate van t glas òf te kriegen.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Hou is t toch meugelk, zeden wie tegen mekoar veurege week, dou wie op televizie n pergram zagen over touval en over veurspellende dreumen.
k Wait nait of ie t ook zain hebben, mor der was bievubbeld n stòkje bie van n man, dij dreumde dat e zien rechterbain broken haar. Aanderdoags was e op ledder bezeg zien hoes wat te vaarven. Hai komt te valen en wat denk je, hai brekt zien linkerbain. Terwiel dat e dreumd haar dat e zien rechter brak. De man zee, dat dat woarschienlek kwam omdat e op zien verkeerde zied sloapen haar. Singelier nait?

Zwoantje en ik waren der dik van onder de indruk. Dou wie aanderdoagssmörgens aan de kovvie zaten, dou zee Zwoantje: “Ik heb toch wel zo roar dreumd. k Heb dreumd, dat wie n hail smak geld wonnen haren.”
Ik wos nait wat of k heurde, ik geleuf dat k spierwit wur, want Zwoantje zee: “Wat hest wel, wat kikst ja roar”.
Ik zee: “En ik heb dreumd dat k mie n haile dikke nije auto kochde!” Zwoantje reerde: “En vanoavend vaalt ja dij Postcodelötterijkanjer pries! Den ridt dij dikke vrachtwoagen mit aal dij lampkes ja aargens n stroate in en belden ze aan bie de lu dij wat wonnen hebben. Kinst ja nooit waiten”. Wie deden doar al joaren aan mit en nog nooit gain droad wonnen vanzulf. En dou wurden wie baaident stil, t ainege geluud kwam van ons ol regelateur, dij de tied vottikde.

Ik docht, wat of ik wel nait aal doun kon mit n poar meljoun euro. Ik mos t vanzulf eerst mit Zwoantje dailen. Dat was ja nait aans. Mor din nog, t verstand bleef mie der hoast bie stilstoan. Wat kon k doar aal wel nait mit doun? n Nij allozie? n Òfwasmesien? n Facelift veur Zwoantje? n Nije plof? n Nije auto? Vekaanzie? n Nij hoes? n Ailand veur de kust van Schotland? Visstokken? n Nij gebit? Of alles touglieks?”
t Draaide mie aal deur de kop hìn.

“Ach” zee ik noa n zetje “Dat is toch aal flaauwekul, wie winnen ja toch nooit niks, wie hebben guster ja dij film zain en doar bennen wie op liggen goan en joa, din dreum je zowat hè”. “Joa”, zee Zwoantje, “ik geleuf der ook nait in, mor t is toch wel apaart. Dij lu dij dat aal leuven dij moaken zokzulf wat wies”.
Der wur wieder d haile dag nait weer over proat.

Wie haren gain plannen, dus ik ben mor s even om t hoes hìnlopen. Zwoantje was binnen wat aan t haisteren. Ik zag deur de roeten dat ze de boudel wat aan t oprumen en schoonmoaken was. Haar ze van de week al doan, mor t mos zeker n moal ekstroa.
Dou heb ik t mos tussen de tegels van t pad noar de veurdeure oethoalt. Dat wur ook neudeg tied. Och, en dou k toch bezig was, dou heb ik de boudel wat schoonspoten en schrobt. k Ben beetje aan t snuien west, zodat je wat beter bie de veurdeure komen kinnen.
Deurbèlle heb k ook nog moakt, dij was ook al n dag of wat lebait en k heb der n wat zwoardere boetenlaampe in draait, dat was k toch al n zetje van plan. Zwoantje hèt de roeten nog schoonmoakt, de spinnewebben bie de veurdeure vòthoalt en ze hèt frisse bloumen op toavel zet.

Dou wie ‘s oavends t eten achter de knopen haren, hebben we ons tegen de gewoonte in vot douched en schier goud aantrokken. Ik docht, waist wat, ik dou es even n strikke om. Woarom nait es n moal wat aans. Dat dochde Zwoantje ducht mie ook en ze haar n mooi blootaarmklaidje tou kaaste oet hoalt. Dout t donker wuir, zee ik: “Wie kinnen de boetenlaampe wel even aandoun, even kieken hou of dat liekt, nou e meer licht geft”. “Joa en loat hom den mor even aan, dat is ook ja vaileger, nou der zoveul inbroken wordt de lèste tied”.Tegen ons gewoonte in, haren we de gedienen dizze raaize open loaten, apaart nait?
Noadat ik nog n moal of wat perbaaierd haar of de deurbèlle t wel dee, gingen wie veur televizie zitten te kieken. Dou t òflopen was, dee ik de strikke òf, t kneep toch wel n beetje en Zwoantje schoot weer in heur slovven. Wie gingen op tied noar berre en wie hebben nait weer zo maal dreumd.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Hai wait t al persies. As Zwoantje ‘s oavends de gebitbakjes tou kaaste oet pakt, din wordt hai horendol. Want dat is t taiken, dat e der nog even oet mag. Din birst e d haile koamer deur, din bozzelt e van deure noar t achterhoes en weerom tot aan de geroaniums op de vensterbaanke en as e doar aanbeland is, den vörkt e net zo haard weerom.
Din krieg ik zien raimpke van de kapstok òf en gaait hai mooi veur mie zitten en krigt e t haalsbandje over zien gezichtje. t Raimpke wordt aanklikt en wie goan noar boeten.

Van de week was t nait aans. Wie waren even aan t lopen wèst en waren al weer op raaize noar hoes. t Lest èndje mag e din even lös lopen en dat is groot feest veur hom. Hai vloog mit zien baintjes enter en twenter om ons tou en hai leek wel nait wies, zo voamde hai der over. Inains bleef e stokstief stoan. De haals oetrèkt en zien steertje liek achteroet. Ain van zien voutjes haar e van de grond òf. n Katte. n Èndje veur ons oet onder n lichtpoale zat n klain, wies katje en hai haar ons ook in de goaten.
Veurdat wie Flipke griepen konden kromde hai de rugge en schoot as n duveltje oet n deuske op zien prooi òf. Nou haren wie dat vanzulf wel es voaker zain en maistied vlaigen de katten mit n noodgang in n boom en gaait Flipke der onder stoan te lewaaien, mor dizze raaize ging t aans. t Katje bleef stil zitten en bewoog zok nait. Flipke kwam aal dichterbie. O bliksem, dochten wie, zol t katje wel in de goaten hebben, dat e dammeet n beste knaauw krigt? Wie muiken ons al n beetje ongerust.
Dat was nait neudeg. Dou Flipke vlak bie hom was en de bek al open dee veur de genoadeklap, dou sprong t katje hail smui omhoog en gaf ons laive hondje net as Mohammed Ali in zien beste doagen, n dikke japse over de neuse. “Kai”, zee Flipke en hai nam vannijs n roam. Weer: “Kai”. Dou draaide Flipke der mit n wiede boog om tou. Wel zegt dat honden dom bennen?

t Katje was intied weer zitten goan en dee net of der gain honden bestonden. Dou wie in de buurt kwammen, schoot e op ons òf. Steert liek omhoog, “Mauw” zee e en hai was Flipke alweer vergeten. Net of e t roeken kon kwam e liek op Zwoantje òf en keudelde om heur nylonkouzen hìn. Zwoantje is aiglieks wiezer mit katten as mit honden, terwiel dat ik meer n hondenman ben. “Oh, wat bist doe ja n laiverd”, zee ze. Ze was schienboar al vergeten woar dij laiverd ons Flipke op traktaaierd haar.
Ze aaide hom dat t rappelde en t was wel dudelk, ze kenden mekoar aan t wamske en ze waren vòt in ain joar.

Dou wie weer wieder luipen wupde t katje dapper achter ons aan, tot groot verdrait van Flipke, dij der niks van hebben mos.
“Oh, most es kieken, hai lopt achter ons aan, zol t n zwaarvertje wezen?” Lu, ik vuilde de buie al n klain beetje hangen. “Wie hebben al n katte, hur” woarschaauwde ik heur.
“Kinst zo’n aarm daaiertje toch nait omkomen loaten” zee ze.
Ik begreep, dat wieder verzet gain nut haar. “As t hom mor gain eten gefst, omreden wie worden hom din nait weer kwiet.”.

Dou wie bie hoes aanbeland waren dou was t katje nog aal bie ons. Staarker nog, dou wie de deure van t slöt deden, dou wupde hai in ainmoal in hoes. O schrik, ons Mieke, ons poeske, ston stoef achter deure, ze wol der oet. Nou, dij kreeg in de loop ook n beste tik op de neuze en vloog van schrik noar boeten. t Katje wupde in hoes, in ain roam deur noar de koamer en hup, op mien stoule.
En as ie nou mainen, dat e doar weer òf te kriegen was, din hebben ie t goud mis. “Kuus”, zee ik en ik klapde in de handen. “Ksss”, zee e en hai drokde d oren plat in de nekke.
Zwoantje wos n oplözzen en begon mit de puut mit brokjes te rappelen. Dat was òfdounde. Hai vloog noar t achterhoes, achter Zwoantje aan. Flipke zat der mooi bie te kieken in zien mandje en dee net of e niks zag.

Dou e zat was, deden wie hom noar boeten. Kloar. Dat dochten wie. De haile nacht hèt e jaauwsterd om der in te komen. En Flipke mor blavven. Op òfstand duurft e. Wie lagen der wakker van. “Mörgenoavend mout e mor in hoes blieven” zee Zwoantje.
Aanderdoagssmörgens ging ik op tied n èndje fietsen.
Dou ik d achterdeure opendee vloog t ondaaier vot in hoes, gaf Flipke in de loop nog even n kletse en ging bie zien leeg bakje stoan te jaauwsteren. Zwoantje was haildaal oet de kette: “Wat bist doe ja n laiverd, joa, doe magst wel bie ons blieven hur.”

Dou ik de bochte om ging ree der n vraauwmens op n fietse bie mie laangs.
“Poeie, poei, poei” ruip ze “poeie, poei, poei”.
“Ho es even”, zee ik ” bennen ie joen katte kwiet?” Ze bleef stoan en vertelde hou t katje der oetzag. t Was hom. “Din mouten ie even hier de stroat oetfietsen, rechtsòf en din honderd meter wieder bie zo’n wit hoes, want doar heb ik hom….t lest zain…. dou ik doar net laangs fietste zag ik hom doar bie dij mensken in hoes goan.”
Zai bliede, ik ook. Zwoantje huift ook nait alles te waiten.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Wie haren vrouger bie ons in de femilie n oomke en dij oomke haitte oom Aalbert. As je dat hail vlöt achtermekoar zeden, din kregen je: oom Aalbert, oomaalburt, oommolbult.
Oom molbult. Dat zeden wie din ook, as e nait in de buurt was. Aan dizze oom molbult mos ik denken, dou ik van de week op n kwoaie mörgen n dikke bult in ons blaikveld zag. n Molbult, o bliksem.
Nog nooit haar ik in ons mooie grasveld, woar wie zo zuneg op bennen, n molle had. Dit was d eerste moal. Gauw plattrappen mor en hopen, dat het doarbie bleef. Nee dus.
‘ s Oavends tegen n uur of zèze, wie waren even vot west, dou zag ik tot mien grote schrik in t gras drij bulten stoef bie mekoar en even wieder nog es twije. Nou ben ìk slim wies mit mien grasveld, mor mien Zwoantje…. dou Zwoantje t zag, dou begon ze zo haard te schelden, dat buurvraauw kop om d houk van t schuurtje stak en vruig of der n ongeluk gebeurd was en of ze messchien n dokter bellen mos.
Ik kon mie t ook wel begriepen van Zwoantje. Ze is der zo wies mit, t ainege wat ik mag is t maaien, aal t aandere dut zij. Der kin gain peerdebloume in zitten, of Zwoantje gaait der op boekebakke bie zitten en hoalt hom der oet. En gainaine mag der wieder wat aan doun. Lest het ons Flipke der per ongeluk n klaine bosschop op doan, de netuur wur hom te machteg.
Zwoantje wos hom der hail handeg van te overtugen, dat e dat nooit weer doun mos, dij laiverd. k Haar recht mit hom te doun, zo kreeg e der van laangs.

Nee, Zwoantje is slim groots op heur blaikveld. Naargens wordt de waske witter van, zegt ze aaltied, as even op de blaike.
Ie heuren wel dat Zwoantje nog van d’ olde stempel is. Geft niks. En nou lagen der vief baargen van de daarde kattegorie op, zoas ze bie de Tour de France zeggen.
“Joag mie dij…dij röttege molle vot, dat rötbaist”, zee ze en ze kneep twij kwoaie voesten dicht. t Was jammer, dat t daiertje dat nait zain kon, deur n loagje grond hìn, aans was e vast en zeker op de rek goan.
Ik wreef mie bie dizze opdracht in d handen. Hier konden wie es even zain loaten, dat de mens aal aander baisten de boas is.
Aal mien jachtinstincten, woarvan ik nait ains meer wos, dat ik ze haar, wurden wakker schud en pittjeden mie aan en in mie kwamen onverwachte krachten tot volle blui. Ik vuilde mie n groot joager, dij t doaglieks eten bie mekoar schaiten mos veur mien hulpeloze oethongerde femilie, dij in mien verbeelden vèl over bonken om mie tou stumperde in vieze, stinkende polten van beschimmelde daaiervellen. Ie heuren wel dat ik t oardeg te pakken haar.

Ik greep noar mien eerste woapen. n Lege colavlèzze, woar ik mit mien stanley-meske de helfte òfsnee en zo omkeerd in de dikste bult stopde. t Geluud van de wind zol hom votjoagen,
tenminsten, dat vertelde mie mien jachtinstinct, dij dat op zien beurt weer heurd haar op n verjoardagsfeestke bie Zwoantje heur bruiertje Derk.
Ik was der zo hister van lu, dat k nait in sloap komen kon en om ain uur ging k der nog weer òf en dee der veur de zekerhaid nog n 7-up vlèzze bie, nou in ain van d aander bulten.

Aanderdoagssmörgens waren Zwoantje en ik touglieks boeten op t blaikveld. n Ramp, lu, n ramp. Ik telde drij nije bulten en de baaide haalve vlèzzen haar e ondersteboven smeten, dat kreng.
Van alteroatsie kneep Zwoantje mie stief in d haand en ze begon der bie te snokken, dij stumper. “Mien blaikveld, mien mooie blaikveld”, was t ainege wat ze der oet kriegen kon en ze schoot weer in hoes.
Ie begriepen, dat ik nou pas echt goud op dreef kwam. Dij dag heb ik d overstromens in Limburg en in Gelderland noaspeuld.
Wotterlaaidenbedrief mout t beslist nait vernemen, mor ik heb de haile dag de wotterslaange in de mollegoaten had. De haile boudel wur ons sjompeg en nat. Op de gekste steeën kwam t wotter weer boven. Ale gangen onder wotter. Dat zol hom leren dochten wie. Mor aanderdoagssmörgens lu, ik duurfde hoast nait te kieken, weer vief nije bulten.

Mout ik joe nog dudelk moaken, dat Zwoantje n beste klap van heur zenen kreeg, dat ze hoelend weer in hoes vloog? En wekt het joen verboazen as ik joe vertel, dat Zwoantje in woord en meneuvels mien joagerscapaciteiten in twievel trok? En mout ik joe ook nog oetstokken, dat ik grammieterg wur en dat ik, ondanks mien waike gemoud, op stap ging veur vief van de alderschaarpste, gloepensgemaine molleklemmen, dij der mor te kriegen waren?

Aanderdoagssmörgens kwam ik op tied al boeten en….joa hur, ain van de valen was dichtklapt en dou ik hom der oethuil, zat der n dooie molle tussen de schaarpe iesders, zien nekje was in ain klap broken. Ik dee de mond open veur n primitief gebölk, dat sunds de staintied nait meer over de Knoalster jachtgronden klonken haar en Zwoantje kwam op slag op hozevurrels noar boeten vörkt, zag t dooie ondaaier in zien klem en zee tegen mie: “Ach, wat ja n laif daaiertje, kon dat nou nait aans, daaierbeule”?

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Wie bennen nog even vot west mit de vekaanzie, En dat is toch n beetje roar òfkaalft. n Beetje maal. t Begon zo.
Wie zaten doar in dat boetenlaand woar wie waren op zo’n soort terrasje n stòkje te eten en wie haren ons net bescheurd om aine dij aan de teke Schnitsels in zien Duuts bestellen wol en zee: “Eh, zwei van dij Schweine of hou haiten dij dingen ook weer”. Grunnegers, ie komen ze overal tegen.
Waiten ie wel wat d aine Grunneger tegen d aander zegt, as ze mekoar op vekaanzie in t boetenlaand tegenkomen. Nee? Ze zeggen: “Ie bennen ook wied van hoes”. En din: “Woar komen ie vot?” Dat zeggen ze, aaltied.

Mor goud, dizze man dij kreeg zien Schnitzels wel. Nou mout ik joe eerlek bekennen, dat dat boetenlaands geproat ook niks veur mie is. Zwoantje dut maistied t woord, dij redt zok doar wat beter mit. En as wie ons wat te eten bestellen willen, den haildaal. Zai let zok din de menukoarte brengen, “Karte bitte”, bloadert der oetgebraaid deurhìn en zegt den tegen de ober as dij weer komt en vragt wat of wie hebben willen: “Tagesmenü”. En dat kin ze in drij toalen. Lukt aaltied. Knap nait?

Mor goud, wie zaten doar te eten, dou t begon. Zwoantje legde heur vörke der bie hìn en begon zok onder toavel aan t bain te kraben. “Wat hèst wel?” vruig ik.
“k Heb aal zo n jeuk, k ben ducht mie stoken deur t ain of t aander”.
En zo begon t mit ain rood steetje.
‘s Oavends dou we noar bèrre gingen, dou konden we t dudelk zain, n rood stee op t bain, stoef bie d enkel .
Nou hèt Zwoantje aaltied n wasokker vol mit rommel bie zok veur as wie zaik worden en doar zat vanzulf ook wat in tegen de jeukerij.

Mor anderdoagssmörgens was t aarger worden. Dou telde ze vief bulten. En jeuken luu, ze wur der recht n beetje franterg van. “Bist doe din nait prikt deur dai röttege vriendjes?”.
“Oh, nee hur. Ik zel mie wel wat voaker hemmelen”.
Bats, ik kreeg n kletse. t Muik heur humeur der nait beter op, mor goandeweg de dag was t weer vergeten. ‘ s Oavends mit noar bèrre goan wur ik der eerst op oetstuurd om alle vriendjes dij der waren te vermoorden. Nou haar ik ale oavends van onze vekaanzie nog gain aine zain, mor veur t goie fesoun haauwgde ik mor n poar moal mit n voele sokke op de keukenkastjes in de caravan en ik ruip: “Dè, weer aine”. En noa n zetje: “Kinst komen, ze bennen aalmoal dood”.

Dou kwam ze in de caravan, dee de deure stief achter zok dicht en inspecteerde t slagveld. Ze kon gain vriendje meer vinden, wat vanzulf gain wonder was. Dou kwam de kiepe weer open mit doktersraive. En doar pakde ze van dat goudje oet, wat, as je t leuven willen, ale steekbaisten votjagt. En doarmit mos ik heur invetten, van onder noar boven en weerom.
Nou, of t spul baisten votjagt, dat wait k nait, mor t waarkde bie mie in elk geval wel. Ik kreeg der troanen van in d ogen en ben op t lest in de veurtente liggen goan.

Anderdoagssmörgens zat ze onder de rode bulten, wel vieftien en ik gain aine. En jeuken man, jeuken. Ik zee: “Hou kin dat toch wel, der was ja gain vriendje te bekennen. Hest zulf ja zain. Waist wel zeker, dat t vriendjes waren?” Dou ik dat zee, dou trok langzoam de kleur tou heur gezichte oet. Ze wur spierwit. “Het zellen toch nait, t bennen toch gain…..” en ze greep de dekens en begon te zuiken.
En joa hur, noa n zetje haar ze aine, n klain zwaart springbaistke, n vlo. Dou kreeg ik ook inains jeuk, op kop, roar hè.
Zwoantje wos binnen tien tellen n haile goie oplözzen veur t perbleem: “Wie goan noes”. Ik zag vot wel, dat t gain zin haar om tegen te sparrelen.

En zo waren wie ‘s oavends weer in ons aigen hoeske. Mor as ie nou mainen, dat wie zo in hoes mochten, den hebben ie t goud mis. Bie d achterdeure zee Zwoantje” “Klaaier oet” en ze begon zokzulf al oet te klaiden.
“Ik wil dij dingen nait in hoes hebben, klaaier oet, onder de douche en den schoon goud weer aan.”
Ik kwam der nait onderoet. En den zellen je t net zain. Dou wie doar as Adam en Eva mit rooie bulten stonden, stak buurvraauw kop over de hege. “Moi, al weerom?” en dou begon ze te smoren van t lagen. Wie mit n noodgaang in hoes vanzulf. Loater zee buurvraauw op de kovvie, dat ze t wel begreep. Ach, op zo’n camping, aal zoveul mensen dicht op mekoar en dij wandjes van zo’n caravan bennen ook ja zo dun en doarom was t ook ja gain wonder dat wie zo gaauw as wie weer in hoes waren…..En dou begon ze te kraaien van de lol.
Zwoantje luit heur der mor bie. De woarhaid von ze schienboar nog aarger.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Zwoantje, mien laive vraauw, haar der al n zetje over kloagt. Heur ogen wurden minder. Ze kon t dudelk vernemen zee ze.
“Ik ook”, zee k “as ik denk, dast doe wat kopen wilst wat normoal n tientje kost, den gefst twinteg euro oet.”
Haar k beter nait zeggen kind, lu. “Oh, zit dat zo, din huif ik ook ja nait te beknibbelen op t montuur van de brille, dij kosten hebben wie der din ook ja zo weer oet.”

Nou, wie dus noar dij fokkenwinkel, wat mout je aans.
Eerst mozzen de ogen opmeten worden. Dat ging nog vrij gaauw.
En joa hur, ze haar geliek. Heur olle brille was nait goud meer. En dou mos der dus n nij montuur komen.
Zwoantje ging der es braid oet veur zitten. De jaze dee ze der bie oet. O bliksem, docht ik, wie bennen nog nait weer in hoes.
De man dij ons helpen mos was aans goud geschikt. Hij laagde ons vrundelk tou, in t begun.
Of mevraauw eerst es even n poar pazen wol, dij hai heur aanlangde.
Nou, dat wol mevraauw dus nait. “Ik wait zulf wel wat mooi is”.
“Joa, dat klopt, aans haarst mie ook ja nait oetkozen, mor heur es even laiverd, dij man hèt doar vast n soort van systeem in, dou nou mor wat hai zegt, din gaait t gauwer.”
“Ik heb ale tied en ik wil hier linksboven begunnen te pazen en zo noar onderen tou, hier noar rechtsonder” en ze speerde mit heur vinger van t plefon noar de vlouer.

Nou joa, dat ging dus deur. Wie deden het zo. Dij brillenman pakde de brille, dij aan de beurt was en gaf hom aan Zwoantje, dij zette hom op, bekeek t resultoat van ale kanten in de spaigel en gaf hom din weer an mie om hom weer op t stee te leggen of legde hom op n bultje veur heur. Dat bultje dat waren de schiersten zee ze.
Dat ging nog oardeg gaauw. Noa drij ketaaier haar ze ze aalmoal op de neuze had, mor t bultje veur heur was toch wel groot worden. Aibels groot. Aldernoarst groot.
Dou begon t weer van veuren of aan. Nou mit t bultje. Noa weer n haalf uur haar ze vieve over.

Dou begon mien adviserende rol.
“Welke vindst t mooiste” zee ze. Nou kon mie t nait zo veul schelen. Ale vieve vond ik dik veur mekoar. Ik wol t laifst weer zo gaauw meugelk noar hoes. As ik nou aine aanwiezen zol, din zol ze mie vast nait leuven willen. Din zol ze deurhebben, dat k vot wol. t Leek mie t handegste om din mor twije aan te wiezen. Ik keek vanzulf eerst even hail kritisch, net of k der verstand van haar en intied pebaaierde ik de pries te ontsieveren. Dat lukte dus nait. “Eh, dizze en…..even kieken hur….dizze”. Ik keek der hail overtugend bie oet. Zwoantje twievelde nog. “Baarg dizzen mor even weer op”, zee ik gauw tegen de brillenman, dij mie dankboar aankeek dou ik hom de drij zogenoamd oafkeurden aanlangde. t Ging deur. Ze haar nog twije over. “Welke zel k nou nemen?”
Ik zee, op mien allozie kiekend: “Dou mor iene miene mutte.” Dat dee ze dus nait.

De brillenman haar weer nije moud kregen. Hai stokde heur oet, dat dij aine wat steveger was, met veertjes veur t òfbreken mor d aander was weer wat jenteger, mor din zunder veertjes.
Mor goud, dat stokkend goan was ook weer nait zo aarg, want ze kreeg der n joar garantie op, ook tegen t breken.
“Waiten je wel woar je aan begunnen?” vruig ik. Zwoantje keek mie duuster aan. Vaalt wel mit, zee de man, ze kinnen wel tegen n steutje.
“Ook as ze der aingoal op zitten gaait?’ vruig ik nog gaauw, want dat haar ze mit heur olle brille regelmoateg doan. Of het van dizze leste opmaarken kwam, dat wait k nait, mor Zwoantje zette de brille met de grootste risicofaktor op de neuze en zee op n toon asof ze al sikkom besloten haar: “Hou liekt dizze?” Ik wos nait zo gaauw wat of k zeggen mos dus ik zee mor wat.
t Schoot mie inains in de zin wat ik in n schounenwinkel ook aaltied zeg. Ik zee: “Loop es hìnneweer”.
Ze dee t ook nog.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Hebben ie dat ook lu, goie veurnemens veur t nije joar?
Ik wel. Want, loaten we mor eerlek wezen, òf en tou even n klain drokkertje in de rogge, dat helpt ons aalmoal wel n beetje op glee.
Mie in elk geval wel, omreden ik alles wel doun wil ja, mor mit joezulf eerst es even wat òfspreken, dat helpt bie mie wel. Dat drukt joe der zo t rekent even mit de neuze bovenop, dat schept verplichtens.

Zwoantje was n dag of wat vot, in t nije joar, noar n kammeroadske hail in Almelo, dij wat zaikte haar en ik haar t riek allènt in hoes. Ik zol es even wat in t zicht moaken. Dat haren wie ook òfsproken. Ik haar, vol van goie veurnemens zegt, dat zai, as ze weer kwam, opkieken zol wat ik aal wel nait oet stro zet haar.
Ik docht, dou ze vot was, waist wat, kinst dizze week de koamer wel es even vaarven goan. Asjeblieft, flink nait. Muren sauzen, kezienen vaarven, van alles en nog wat. t Wur neudeg tied, t was der al n joar of wat dik aan tou. As ik de deuren oaf zol kraben, din kon k mie der ducht mie wel n sigaret van draaien, zo haard was t neudeg. Zwoantje haar mie al n kleurenkoart van de vaarver mitnomen, joa in september al, mor zai lopt nou ainmoal geern n beetje op de zoaken veuroet.
Mor dou inains schoot mie der wat belangrieks in de zin. Omdat t zo kold is van de week, kinnen wie de deuren der ja nait bie open zetten om te luchten en din blift dij vaarfstank zo laank hangen. Dat zol ja veuls te benaauwd veur Zwoantje worden en dij is ja al n beetje iemeg. Oei, wat was k bliede dat ik doar nog net op tied aan dochde. Nee, beter om doar nog even mit te wachten, tot t wat waarmer wordt.

Nee, din kon k messchien beter even t schuurtje oprumen, want doar staait alles ja enter en twenter deur mekoar hìn. t Is ain grote toezeboudel en der mout neudeg n hailbult votgooid worden. Joa, dat wordt nog n hail zootje, wat aal vot mout.
Mor wacht es even, dat kin vast nait aalmoal in de container, din mout ik de gemainte eerst mor bellen, din komen dij t ja votholden. Enne, dij doun dat ducht mie mor ain moal in de zoveul tied. Joa, en ik kin dij rommeltje toch ook nait achter thoes stoan loaten. Zwoantje het doar ja zo’n hekel aan. Nee, beter mor even wat aans doun, der is ja nog zoveul wat gebeuren mout. Beter nog even wachten.

Flipke, ons laive hondje, dij mout ja nog neudeg knipt worden en din mout e in tobbe, want hai stinkt. En dat knippen, doar bennen je aal mit aal wel gaauw n haalve dag mit bezeg, verkiek joe der nait op.
En t haar der ook aan tou hur, want Zwoantje zee lest nog: “Dij hond hè, dij hond van die hè, dij kaaint der ja over, t is net n bunzel”. Joa, din is t mien hond.
Mor nou haar ik lest toch op televizie zain, dat je honden nait knippen mouten as t kold is, want doar konden ze din zaik van worden. Schoapen scheren ze ook ja ‘s zummers.
En…. in tobbe dat kon din vanzulf ook ja nait, dat was ook ja veuls te kold.
Nee, Flipke mos mor nait zaik worden, dat zol Zwoantje ook ja nait willen.
Beter nog even wachten.

Misschien even wat boeten doun, t is ja lekker fris winterweer. Ik mag ook ja geern even boeten wezen, gezond. Ik kon de bloadern wel es even bie mekoar goan haarken, dij liggen der ja nog aalmoal van de haarfst, Zwoantje haar zok der al wat aan aargerd. Joa, dat was wel even wat om te doun. Din brengen je ook nog even wat in t zicht, ja.
Van de aander kaante, haar k wel es heurd, dat t goud veur de grond is as je dat aal mor liggen loaten. n Soort netuurleke mizze. En boetendes, as ik es hail eerlek ben, daip in mie staait het mie ook wat tegen dat mensen zok al te veul bemuien willen mit de gang van zoaken in de netuur. Wie mensken mouten ook in toene wat meer kieken noar wat de netuur zulf al dut, dat redt zok ja al aiwen, wie doun doar voak te veul aan. Beter mor even wachten.

Dou Zwoantje der weer was kon ik heur precies vertellen, wat of ik aal bedocht haar, welke geweldege plannen ik moakt haar. Mor dou ik heur bie elk plan vertelde, woarom t nait deurgoan was, joa, nait deurgoan kon, hou of t mie ook speet, dou haar zai doar toch minder begrip veur as ik docht. Ik kon wel zain, dat ze der recht n beetje franterg van wur.
Mor toch was ik bliede, dat ze der weer was. t Kwam ook mooi oet, omreden ik mos neudeg n poar bezoentjes streken hebben. Ik heb heur der vot mor nait om vroagd. Beter mor even wachten.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Bennen je de Kerstdoagen n beetje schier deurkomen lu? Joa?
Nou, wie ook wel, t was weer slim gezelleg, zo mit mekoar onder de Kerstboom. Joa, zo hait dat hè, onder de Kerstboom.
Klopt aiglieks nait, onder de Kerstboom, want wie liggen der ja nait onder, nee, de kedootjes, dij liggen der onder.
En dij kadootjes, dat is, tegen joe zegd, toch wel n beetje duurder worden dan ik docht haar. Ik mag wel zeggen: oardeg duurder.
En dat was faitlieks nait de bedoulen wèst, t huift ook ja gain toedeloetenspultje te worden.

t Was Zwoantje heur schuld, ik kon der niks aan doun. t Begon aans hail gewoon, net as aans.
Wie haren wat pakjes moakt, wie haren mekoar n poar schieterijtjes kocht. Ik haar Zwoantje zo’n pakje mit n poar stòkjes zaipe kocht, mit n vleske body-lotion dij ze zok aaltied op t vel smeert en n vleske lekkerroek. Schier nait? En din heur je ook wel es, dat manlu nait goud waiten wat of ze heur vraauw geven mouten. Dij prakkezaaiern zok suf en komen op t lest aanschieten mit n kedobon. Ik nait. Kiek, je mouten joe n beetje verploatsen willen in de gedachtenwereld van joen vraauw en as je den deur de joaren hìn n beetje acht geven op wat ze schier vindt, din kom je der vanzulf achter wat of je heur bie verjoardoagen en dat soort gelegenheden geven mouten.
Ie mouten gewoon n beetje belangstellen veur mekoar hebben, want vanzulf komt t nait. Ik wait dus, wat of mien Zwoantje mooi vindt. En doarom het ze mit de Kerstdoagen dus zaipe, body-lotion en n vleske lekkerroek kregen…..veur de twintigste moal. En op verjoardoagen net zo, want woarom zollen je wat aans geven op gevoar òf, dat ze dat minder schier vindt, nait din? Dat risico kin je ja nait lopen.

Mor, van t joar was der wat mis. Aans zegt ze aaltied bie t oetpakken: “Wat zol doar toch wel inzitten?” En den begunt ze hail maalvreten te roaden. “n Vlaigmesien, n stoomwaals?” En meer van dij flaauwekul.
Dit joar nait, ze pakde t oet en ze zee…. niks, ze keek n beetje stoensk veur zok oet en zette heur drij kedootjes op toavel. Ze rook der al nait aan, wat ze aans wel aaltied dut.
Ik docht, der is wat mis! Mor wat? Haar ze aans wat verwacht, noa zoveul joar? Nou…..schoot mie in de zin, dat ze t wèl aal had haar over n waskedreuger, dij wol ze wel zo geern hebben. En veural de lèste tied haar ze t der wel voak over had. n Poar week leden nog nam ze mie mit noar zo’n winkel, woar ze van dij vermikken verkochten en snaarde ze aal, dat dij waskedreugers van tegenswoordeg hoast gain stroom meer broeken en dat dat wel n hail makkelke oetvinden was veur in d hoesholden en aal zowat meer.

Nou ben ik heur alles gund, doarveur hebben wie mekoar ja veul te geern, mor zeuvenhonderd euro veur zo n ding, dat is ook ja gain klain beetje. Ik docht, t is net as mit slecht weer, t zel vanzulf wel weer over goan. Ik haar het dus mor gaauw weer vergeten, mor Zwoantje messchien wel nait.
Doar zat ik ja onder de Kerstboom mooi mit in de moage, messchien mit t vekaanziegeld dammeet in maai mor es weer kieken, docht ik.
Narreghaid zol wel weer overbeteren, t duurt ja maistied nooit zo laank. Dat vuil ook slim mit. Dou ik mien pakje kreeg, dou zag ik, dat ze al weer oardeg opfleurde. Dou ik t pampier der òfdee, haar ze recht lol, terwiel dat ze toch wel wos, wat of der in zat. Ze haar t ja zulf kocht. Wait je wat der inzat?

Tien nije onderboksems, mooi hè? Mor……wait je wat veur gounend? t Waren gain gewone aingoal witten, mor der ston wat op. Op aine, joa, ik duurf joe t hoast nait te vertellen, op aine ston veurop, net op t kritieke punt zel k mor zeggen, n taikentje van n groot kenon, mit twij roadens aan weerszieden.
De loop wees recht noar veuren. Op n ander ston mit grote letters drokt: joa, k schoam mie hoast om te zeggen en ie maggen der beslist nait wieder over proaten, der ston op: Hij is altijd korter dan je denkt.
Wat der op d aander aachte ston, dat duurf ik joe nait te vertellen, dat was nog schoamachteger. Zwoantje vond t ook mooi: “Schier hè” zee ze “en ik heb aal dien ollen al votsmeten, dat waren ja olle polten”. t Vuil mie op, dat ze der n beetje filain bie oetkeek, dou ze dat zee.
Van de week het Zwoantje heur wasdreuger kregen, want zokke onderboksems kinnen je ja nait aan de liene hangen.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Zwoantje en ik, wie hebben n hond en n katte.
Dat klopt nait hailemoal. Ik begun even vannijs.
Zwoantje hèt n katte en ik heb n hond. Want zo is t faitlieks.
Nou was dat nait de bedoulen dou wie ze kregen, mor dat is zo gruid. Hou dat komen is, vroagen ie joe òf?

Ik zel joe t vertellen. Wie haren eerst allènt mor Flipke, ons laive hondje.
Dou kwam op n kwoie dag dat baist der bie. Mieke, nuimde Zwoantje hom. Zwoantje haar hom as jonk mitnomen van heur bruier Derk, om hom te redden van t wotterschop.
En dat schepde ducht mie n soort van baand. Nou dij baand was der vot nait mit Flip, want dij wol hom aan de hoed. Wat n wonder ook, hij is ja hond en din n katte, nee, dat kon hai vanzulf nait zo mor noast zok dele leggen. Boetendes haar hai d oldste rechten. Dus Flip vloog hom aan. Ain moal en dou was e t òfleert. Ie denken zeker, dat dij katte hom der aine op dekde. Mis, t was veul aarger. Zwoantje vong hom in de loop op en sluig hom in ainmoal t hoogpolige in. Zien steertje kwam der nog n beetje bovenoet, aans niks. Dou wos Flip genogt. Mieke was veur hom verboden terrain. Ie heuren wel dat Zwoantje nogal olderwetse opvattens hèt over t òfrichten van honden. “Zo gaait t in de netuur ook” zee Zwoantje, “aanpakken”.

Och en zo stoadegaan hebben dij baaident t wel bielegd. Ze doun net of ze mekoar nait meer zain. Joa, ons Flipke kin nou wel mit dat kattebaist over de weg. Mor ik nait.
t Begon al vot d eerste oavend. Ik zat net rustig in mien ol zörge de kraante te lezen, schounen out in hozevörrels en ik luit mien grote tone van ain van mien vouten zo’n beetje hìnneweer flipperen, wait je wel. n Beetje oet tiepelzinneghaid. Nou bleek dat ons Mieke slim speuls was. Hai nam n roam en sprong boven op zien oetdoagende prooi, sluig zien noagels der in en beet der met zien lutje, mor verdold schaarpe tandjes stief in. Ik schrok mie dood man en ik schupde oet n soort van reflex van mie òf, joa wat mos k ook aans. t Baiske vloog deur de koamer hìn en hai kwakde op dubbelnekke tegen toavelpoot aan. Zwoantje kwoad. “Lèlke daierbeule das t bist” zee ze en ze vergat veur t gemak even de hazzenschudden, dij ze ons laive Flipke bezörgd haar, want dij laiverd lag nog aal scheel veur zok oet te kieken in zien mandje.
Vanoaf dat ogenblik was t mis tussen dat baist en mie. Hai vertraauwde mie nait meer en ik hom nait.

Om mor n veurbeeld te nuimen: as e boeten aan t roam kraabt, dat e der in wil en Zwoantje is nait in de buurt, den loat ik hom vanzulf rusteg kraben. Mor noa n zetje wordt dat geluud n beetje vervelend en den zucht ik mor es en dou hom de boetendeure open. Hai heurt dat vanzulf en komt der aan runnen, steert liek omhoog: “Maauw”.
Den zugt e, dat ik t ben en blift e stòkstief stoan en wil der nait inkomen. “Kom mor hur, ik dou die niks, dizze raaize”. Mor t helpt niks. As k din weer in stoule zit din duurt t mor even of t gekraab begunt weer. Om hoarendol van te worden.

Hai mag ook zo geern even noar boven strieken en op ons bèrre sloapen. Wait je, woar e den aaltied op ligt? Juustem, op mien kuzzen. Ik heb kuzzens wel es stiekom omruild, mor Zwoantje heurent is dikker en dij wil heur aigen din weer.
Bah, rötkatte. Ik heb ook wel es peper op kuzzen streut, want dat zol helpen. Zol helpen joa, mor nait echt. Omreden ik haar der ‘s oavends weer n bult kattehoaren op liggen en k heb d haile nacht deur proest.

Och en din wil ik hom zo geern n moal n beste klets verkopen. Mor din mout ik oetkieken dat Zwoantje t nait zugt, want dat is kop en kont dij baaident.
Lest ‘s mörgens nog, as k hom toch in d handen kregen haar. Zwoantje lag nog op bèrre, dij kon dus niks zain en ik was der al vroug òf t autootje aan t wassen, omreden ik dou dat maistied zotterdoagsveumeddag even.
Ons Flipke ligt din aaltied achter in de auto n beetje te dodderen en din kikt e mie, zien boaske, zo traauw aan asof e zeggen wil, wat ben ik toch bliede, dastoe mien boaske bist.
Katte was in gain velden of wegen te bekennen, wat gain wonder is, want k heb hom leerd wat of n wotterslaange is. Ik haar d auto al weer mooi schoon en mit de zeemlerenlappe weer
dreuge moakt en ik was nog n beetje op de stroatstainen aan t spoiten, omreden ik mag dat aaltied geern even doun, dou ik inains dat röttege rötbaist in de goaten kreeg. Was e mie doar mit zien smèrege modderpoten op mien glimmende auto sprongen en zat e mie boven op t dak strontaigenwies aan te kieken. Ik bedocht mie nait, ik mikde mit de wotterslaange en k gaf hom de volle loage. Nog nooit heb ik hom zo haard oetrieten zain.
Ik lol vanzulf, mor k mos wel de auto weer dreuge moaken. En dou k dat dee dou zag ik het. Ik docht veur zo’n viefhonderd euro aan krassen. Rötbaist.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Ik dou t hoast nooit, eten koken. Ik ben doar ook nait zo meroakel handeg mit.
As k hail eerlek ben, din ben k gewoon n onure klontert mit koken. En t begunt aaltied zo onschuldeg. t Liekt bie mie as ik n moal kook, n male dreum, dij hail gewoon begunt, mor dij veraandert in n nachtmerrie. n Veurdail van n nachtmerrie is, dat je dij op t lest nait huiven op te eten.

Van de week was k weer vol goie moud.
Zwoantje was aan de kletter en ik zol t eten kloarmoaken, veur mie en de klaainkinder dij wie n middag op vezide haren. Ze haar mie de eerappels al schild, omreden dat scheelt ja de helfte òfval. Wel duurft hier te beweren, dat mien Zwoantje nait zuneg is?
De eerappels waren dus kloar, dij stonden in t wotter. Dat schient zo te heuren.
Op t menu ston: zuurkool mit worst. Makkelker kon ja hoast nait. Hier kon niks verkeerd goan, docht ik.
O joa, Zwoantje haar der bie zegt: “Der staait nog n klain beetje puree in de koelkaaste, dat most der even deurhìn smieten”. Zwoantje gooit nooit wat vot. Regelmoateg staait de koelkaaste vol mit resten eten. Lèst nog mos ik mie n pad groaven noar de kovviemelk dij achter n haalve sinasappel, n stokje poffert, n ananasringe, n poar happen van n gebakje dij Zwoantje wat te gul vond in ain moal en wat vergeten gruinten, dij bie aander lu biezunder bennen, mor dij bie ons te laank legen hebben.

Nou, ik docht, dat dat zuurkool moaken nait zo’n perbleem wezen kon. Dat docht ik.
t Eerste wat ik dee, was de eerappels opzetten. Noa n zetje von ik, dat zo stoadegaan, der wel n beetje damp tou pane oet komen mog. Dat is ja t taiken, dat t vuur wat noar beneden kin. En dou haar ik t deur: gain wotter der in.
k Haar vergeten wotter der bie in te doun, wat n kounavvel nait.
Geen tel te vroug. De eerappels waren nog nait aanbrand. t Zol net gebeuren.
Wotter der bie in en nou ging t meroakel. De worst in n pane mit waarm wotter gebeurde ook zonder ongelukken. Zuurkool opzetten. Niks mis mit. Dou de eerappels zo’n beetje aan de kook waren mos ik mor es even dat beetje lamsloagen eerappels tou koelkaaste oethoalen.

De puree eerst mor es even opwaarmen in de magnetron, doar mag ik ook bie komen.
Dou k noa drij menuten de puree der weer oethuil, was t haildaal dun worden. Net melk. Ik von dat wel n beetje vrumd. Mor ja, volgens mie was t zo, as je dat kloar moaken, din is t toch eerst ook dun nait, veurdat t stiert. Nou, t zel wel goud wezen, docht ik. Wieder mor. Puree deur de stamppot hìn kwengelen was ook zo beurd, worst der boven op, kloar, kinder en ik konden eten. Zwoantje was der nog nait, dij zol loater eten.

Ik nam as eerste n hap, pruifde en vond t n beetje vrumd smoaken. n Beetje tegen t zuit aan, von ik. Haar ik joe al verteld dat mien smoak nait al te best ontwikkeld is? Nou joa, k haar der ook ja nog gain zolt indoan. Dat eerst mor es doun. t Smuik wat beter, mor der was tòch wat mit. Messchien n aander soort zuurkool of zo. Kinder deden ook n hap: “Wat smoakt dat ja vies, opa.” Dat was mien eer te noa. “Vies, vies, eten is nait vies, in Òfrikoa, woar ze ale doagen smacht hebben, doar willen ze der wel n moord veur doun, veur zo’n lekkere bord vol zuurkool”. En ik nam om dat te demonstreren n beste hap. t Holp mie nait veul, de kinder vonden t ook noa n ongezonde portie zolt nog nait lekker en luiten noa n zetje heur bord stoan, noadat ze eerst de worst opsmikkeld haren. Mor ik lait mie nait kinnen. Kinder mozzen toch t goie veurbeeld hebben, nait. En ik mout zeggen, noa n beste vracht zolt, wur de smoak toch droagelk. Ik haar wel es lekkerder zuurkool had, mor t was eetboar. Veural mit òf en tou n stòkje rookworst der bie en veul slokken melk. t Vuil mie wel op, dat hou leger mien bord wur, hou voller en veural ook zwoarder mien lief aanvuilde. Foi toch, dat was mie even gulle zuurkool, docht ik. k Wur recht n beetje wee in t lief.

Ik zat zo nog wat noa te stennen, t gevuil wur der nait beter op, dou Zwoantje der in kwam. Kinder verklapden mie vot: “Zuurkool van opa was vies”. “Nait woar, joe bennen stokverwend” zee ik mit n haalf beroerd lief. Zwoantje keek mie aan en zee niks. Luip noar t keuken, dee de koelkastdeure open en zee: “Woar hest doe dij bak mit slagroom loaten”?
Ik kon nog net op tied bie de WC komen.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Wat was t waarm dizze zummer, lu.
Mensken bie ons in de stroate mozzen de vakaanzie der om oet stellen. Ze vonden t te waarm om vot te goan.
Woar ze hìn willen? Spanje. Gain roarder goud as mensken.
k Heb aans slecht sloapen van de zummer.
Kwam veur n dail deur de waarmte, mor veur t grootste dail deur mien Zwoantje. Dij mout ja ‘s nachts, ook al is t nog zo waarm, n wupkoare vol dekens over zok hìn hebben. Ze is nou ainmoal oardeg kleumsk.
En omreden ik lig bie heur in bèrre en nait aansom, zit ik ook mit aal dij dekenboudel.

Nou docht ik, dat k doar wat op vonden haar. Kiek, zai mag zulf geern onder twij dekens liggen ‘s zummers en ‘s winters wel zèzze, terwiel dat wie op t zuden liggen. Nou geft dat ‘s winters weer aandere perblemen, mor doar hebben we t nou nait over. Dij baide dekens nou, dij wil ze mie ook opdringen. “Kòlde trekt op, ‘s nachts en as je joen lichoam in de tocht leggen, din is t ‘s mörgens ja meleur”.
Kinst mie wat, docht ik. Doe mooi knorren en ik wakker liggen van de waarmte. En mor zwaiten zeker, tot smaartens tou.
Dizze man mooi nait.

Ik kreeg t kloar, dat der ain deken òfging en dij overbleef, dij volde ik dubbel en dij kreeg z over, haar zai toch ja mooi n dubbele loage over zok hìn en ik niks. En dou kreeg ik mie n flanellen loaken tou kaaste oet en dij reet ik over mie hìn. Zo mos t kinnen nait. Elk zien zin.
En toch miskulde dat. Midden in de nacht, Zwoantje kreeg t ducht mie waarm, dou schupde ze zok de dekens òf, boven op mie en lag zai mooi in heur ponne onder n overbleven tippe van heur deken en ik lag onder mien aigens en onder heur dubbelvolden deken tot k wakker wur van de waarmte.
Mit n vergrèlde kop smeet ik heur heur aigen rommeltje weer tou en pebaaierde weer in sloap te komen.

Mor of joe t ook zo vergaait dat wait k nait, mor ik kin din slecht weer in sloap komen. En dou k eindelk weer sluip, dou ging t weer vannijs. Zwoantje wur weer waarm, trapde de boudel van zok òf, mien kaante op, ik wur wakker, trapde de boudel weerom en ik bleef wakker.
En waiten je wat of ze ‘s mörgens zee? “Ik haar wel geliek hè, das doe te min dekens over hest. Hest mie vannacht mennigmoal de dekens òftrokken, omdast zulf lagst te verrekken. En dou wur ik vanzulf wakker van de kolle. Nog n wonder dast mie nait zaik moakt hest. Dat was dien schuld wèst. Nee hur, vannacht komen dekens weer over.”
Ik ruirde sikkom de bodem oet mien theekopke en ik ben mit n vergrelde kop in toene aan t waark goan.

k Heb der d haile dag over prakkezaaierd hou of ik dat nou wel weer regelen mos. t Was ja nog aal gloepens hait en ik haar gain zin aan nog weer zo’n nacht.
Nou mos ik dij dag even noar stad tou en op de weeromraaize op de vaarboansweg bie Hoogezaand keek ik es noar de aander kaant van de weg, woarop aal vekaanziegangers reden mit caravans der achter. Sommigen haren der n beste snitter veur. As dij caravans toch es aan de slinger komen, din is t toch ook nait te bèst, docht ik, din kin je der ja niks meer aan holden. Mor goud, dat der n vangrails tussen zit, dij holt de boudel wel tegen.

En dou lu, haar ik d oplözzen. ‘s Oavends ben ik eerst even bie de baauwmaart langsreden en ik kwam weer over mit n plaanke van twij meter laank en viefteg sentimeter braid. Boven en onder n poar goatjes der in en mit n èndje taauw aan de bèrrespielen vast en dou haren wie baaident ons zin. Wie hebben goud sloapen mit ons twaibaaident. Zwoantje onder heur twij dekens en ik onder mien loaken mor Zwoantje mos mie ‘s mörgens wel eerst n dikke splinter oet de …..onder oet de rugge hollen.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Wie waren lèst n dag of wat over de gruppe trokken om wat rust te kriegen. Even vot oet onze wereldstad Knoal woar t aal roazen en vlaigen is, ie waiten dat ja wel.
Wie waren op n stee in n vekaanziehoeske trokken, woar t slim stil was. t Was der zo rusteg, dat t gewoon zeer dee aan d oren. Wat roupt Zwoantje aigenlieks haard, docht ik nog, aans vaalt dat ja nait op. t Was der zo aibels stil, dat wie der hoast nait van sloapen konnen. t Was der nait allènt rusteg, mor wie haren ook haildaal niks om hakken. d Eerste tied luip k aal as n onwieze hìn en weer en keek ik om de tien menuten op mien allozie. Mor op t lest kon k al wel n ketaaier gewoon stil zitten en veur mie oet kieken en dat is stoer lu, teminzent as je normoal gesproken n vere in t achterwaark hebben.

Ik haar hailemoal niks te doun lu, alderbenauwdst, ik docht nog even, was k mor weer in hoes. En t gekke is, nou k hier weer ben denk ik, was k doar mor, wat kwammen wie doar mooi op de kloeten van t gejoag en gevlaig. Wat haar k doar n rust en n tied veur miezulf, onszulf.
Roar goud, mensken. Wenneer zellen we t nou es leren om gelukkeg te wezen, doar woar we bennen.

Veur dieverdoatsie bennen we ook nog even n moal noar t circus west, doar over de gruppe.
Zo’n haalfwozzen circus wait je wel, woar je de persoon achter de kassa loater weer aan de trapeze bungelen zain.
t Was òfloaden vol en t was dik veur mekoar, mit peerden, kamelen, honden, mensken en nog wat aander daier.
Der was ook n nummer met n mezzenwaarper en dij kerel dij vruig aine oet t pebliek, dij hom helpen mos. Noa joa, gain aine vanzulf. Dou ging e aine oet t geachte pebliek ophoalen.
Joa lu, ik kin der ook niks aan doun en woar t van komt, dat wait k ook nait, mor k heb al slangen bie t bezoen in had, k mos al n moal gewicht hevven, k ben ook al n moal van zo’n circusezel òfsmakt en k heb zulfs al n keer in ons aigenste Geert Teis midden maank kinder op t teneel stoan te daanzen en springen. En nou kwam dij kerel weer in ain strepe op mie òf en reet mie mit. staarvenswoar, t kin noavroag lieden en Zwoantje het der n poar schiere foto’s van moakt.

Dizze raaize dus mezzen smieten. Ik docht, och, n echte Grunneger, dij krieg je hier nait benaauwd mit, of nait din.
k Wur der toch n beetje minder gerust op, dou ze mie mit n kette en n hangslöt vastmuiken aan n grote bloudrode plaanke, doar in dij circuspiste.
Mor och, n Grunneger ja, ie waiten wel.

Mor dou luit dij filaine kerrel mie eerst es even zain hou schaarp of zien raive wel nait was. En dou ging hij veur mie stoan, zwaaide zien aarm mit mes achteroet, meziek rovvelde der goud op lös en ik ston midden in de schienwaarpers. Ik docht nog, nou, dat wordt mainens, mor och, n echte Grunneger, noa joa, t zol mie wat. Meziek ging aal haarder en dou der n beste klap op de trom kwam, huil de mezzenwaarper zok op t leste moment in, kwam weer noar mie tou en dee mie n opbloasde ballon tussen de bainen. Oardeg hoog nog wel.
Onder groot gelaag van t pebliek, dij lafbekken, zette hij der ook nog n emmer onder, om de boudel op te vangen veur as t nog es mis ging vanzulf.
Dou kreeg k n blinddouk veur en de meziek gaf weer n beste riedel.
Toch wel waarm onder aal dij laampen en ik begon te zwaiten, mor och, docht ik nog, wat kin mie der gebeuren. Hai zol toch zeker nait echt gooien wel?

Inains lu, n beste klap vlak noast mien aarm, t haile schot trilde der van en ik ook. Haar e toch gooid, dij zwienepuut. En even loater n beste klets noast mien aander aarm. Zwaiten lu, zwaiten. En dou de leste, klets, de ballon stokkend, k vuilde hom nog net vlak bie mien boksempiepe laangs goan. Dou was t beurd, t blinddouk ging weer veur weg en ik keek vot noar beneden. Gelukkeg, d emmer was leeg bleven.
Mensken klappen en ik mor kieken zo van… och, n echte Grunneger, dij krieg je hier toch zeker nait benaauwd mit.

Noadat ze mie onder applaus mit schot en aal achter de gerdienen sleept haren omdat ze zo t rekend de sleutel kwiet waren, kon k weer noar mien stee goan. Zwoantje zee: “Haarst t wel deur?” “Wat?” zee ik.
“Dat dij kerrel nait zulf gooide, mor dat zien pazzipant stiekom van dichtbie dij mezzen der in sluig?”
“Van dichtbie?” haspelde ik “Joa, joazeker, dat kinst wel vernemen, dij blinddouken dij bennen nait zo dik hur, doar kinnen je nog n beetje deurhìn kieken en boetendes, ze gooien vanzulf nait mit mezzen op aine van t pebliek, ze kieken wel oet, der zol mor wat gebeuren, nee dat doun ze nait.”
Joa lu, n echte Grunneger hèt zowat toch zeker wel deur nait?

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

k Wait nait of ie wel es in zo’ n fitnesscentrum wèst bennen.
Ik vind in elk geval, dat je t vergelieken kinnen mit zo n martelkelder dij ze vrouger in kastelen en zo wat haren. Mit van dij pienbanken. Dij hebben ze ook in zo’ n fitnesscentrum.
Ik kin der over mitproaten, want ik ben der al weer joaren leden zulf ook aan begonnen. Dat kwam zo. Zwoantje was al n zetje mit wat wichter aan t sporten in zo’n sportschool, zoas ze t ook wel nuimen.

t Was heur zoveulste aanval op overbodege kilo’s. Wat ze doar deden, dat wait k nait zo krek, want ze dee der n beetje stiekom over. k Mog ook nait komen kieken. Mor ze gooide mie wel dood mit stoere woorden. Zoas, total bodytraining en body sculpture en steps, aerobics en wait ik veul wat aal nait. Ze gingen alles bie laangs. En ik naisgiereg vanzulf. Houveul kilo kinst nou al boven de macht kriegen,vraauw Swarzenegger?”, vruig ik in n maalvreten buie.
“Doe gekke, wie bennen nait aan t gewichthevven. Wie waarken wel aan apperoaten, mor doar hest doe toch gain sjoegel van” zee ze.
“Kinnen je dat waarken nait beter in toene doun?” vruig ik, “dat mout aans ook hail gezond wezen”.
“Dou zulf mor wat meer in toene, hest ja zulf loi Evert op de rugge”.

Hou het bie joe gaait lu, dat wait k nait, mor as n proatje bie ons zo begunt, den kinnen ie der van op aan, dat t mis gaait. In dit geval zee ik op t lest mit n vergrelde kop. “Ik goa ook hìn, noar dij sportschool, t zol mie wat, dat dou k mit ain haand op de rugge”.
Zwoantje snoof wat. “As t mor op n aander oavend hìn gaaist as ik, want k wil mie nait veur die schoamen. t Is aans wel goud veur die, kinst boetendes ook n beetje aan dien zwembaand om t lief doun”. En dou snoof ik.
De eerste moal dou ging k loat op d oavend, din zol t wel n beetje rustiger wezen docht ik. Nou, dat vuil òf. Aal bekenden.

Eerst mos k fietsen, op zo’ n fietse op poten. Tien menuten, zee t wicht, dij dij boudel doar regelde. Ik haar dou nog nait in de goaten, dat zai n echte sloavendriever was. Mor doar kwam k gaauw genogt achter. “Och,” zee ik, “fietsen is ja nait zo stoer, dat dou k elke dag”. Mor dat vuil nog òf, k haar zo ‘n sievertjeboudel veur mie en ik mos hom precies op 80 hollen.
Mor dou draaide ze aan n knoppe en muik ze der n beetje tegendewindin bie. n Beste poest wind.
Dou dat kloar was haar k t zwait al veur de kop stoan. “Lukt t nog” zee ze, asof ze mit n ol kerel te doun haar. “Zeker” poesde ik “fietsen stelt ja niks veur.” “Ja ja” zee ze.

Dou mos k roeien, ook tien menuten. Noast mie op net zo n apperoat zat aine en dij haar hom op n ketaaier stoan. Tjoa docht ik, n ketaaier, as je t mor langzoam aandoun den wil dat ja wel. Mor k kwam der al gaauw achter, dat hai hom op 90 huil en ik mit muite op 80. Joa, vroag mie nait 90 wat, mor hai ging in elk geval haarder. Ik schatte hom toch wel vief joar jonger. Ook ja gain wonder, dat hai haarder kon.
Dou mos k aan de gewichten. Eerst de bainen, dat vuil nog wel mit. “Bainen” zee ik, “doar ben k nogal n beetje staark in”. “O”, zee ze, “den goan wie nou de aarms es even doun”. Tussendeur mos k nog 10 menuten haardlopen op n transportbaand. t Begon rusteg, mor ieder bod as ze even kieken kwam, vruig ze of t nog wol.
“Zeker”, zee ik, “och conditie heb k aans wel hur”. “Fijn zo” zee ze en ze zette hom weer n beetje haarder. Ik mos der op t lest tegen vörken om nait achteroet van dij verrekte baand òf te schaiten, zo haard ging t. Mor k luit mie vanzulf nait kennen.

Dou k noa n uur kloar was, was k nat van t zwait en haar k n kop as n bolle. “Hou ging t” vruig ze. “Och t gaait best”, poesde ik heur tou. “De volgende week zai k joe wel weer” zee ze. “Joa”, zee ik en k sleepde mie noar de deure. En dochten ie nou, dat k dij röttege deurklinke noar beneden kriegen kon. Mit muite kon k mien aarm optillen, mor dou wollen mie de vingers nait meer, om de klinke noar beneden te drukken. d Aander haand mos der aan te pas komen, k haar der gain gevuil meer in. Dou ik mit veul muite in hoes komen was, was Zwoantje gelukkeg al op bèrre.
Mor ik mos nog noar boven. Op handen en vouten lu, ben k op t lèst boven aanbeland en ik ben wieder kropen noar de sloapkoamer. Ik kon nait weer overènde komen. Mit muite heb k mie oetklaid en ben k op mien stee liggen goan. Dou k ainmoal lag, was t net of Zwoantje n beetje lag te schudden in t bèrre.
Net of ze schraiwde. Mor dat kon ja nait, ze sluip ja.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

t Akkedemies zaikenhoes in stad is n aibels grote boudel.
As je wel es op Knoal in t Refajazaikenhoes west bennen en je vinden t doar al groot, den mouten je veural nait noar t Akkedemisch hìn goan. Want dat lu, dat is ja n stad op zokzulf. Tegenswoordeg hait t mit n haile mondvol aans, mor wie zeggen aaltied nog Akkedemisch.
Mien laive toetpot, as je doar zo lopen, din kriegen je pas in de goaten wat n bult zaike mensen der bennen en din proaten we allènt nog mor over n klain stokje van de wereld, ken je joe t veurstellen?
Nou kom ik doar hoast nooit, in t Akkedemisch, òfkloppen, mor van de week bennen wie der toch west.
Zwoantje, mien laive vraauw, mos noamelk hìn mit heur spatoaders. En hou of ik t ook perbaaierde, ze mos en zol noar t stad. Woarom din wel vruig ik, as t nou wat slims hest, mor hest ja allènt mor last van spatoaders, dat kinnen ze hier toch zeker ook wel?
“Allènt mor last van spatoaders? En vindst doe dat din nait slim? Zolst der zulf mor last van hebben, k wol die wel es piepen heuren, doe aansteller. Of is mien gezondhaid die soms
niks weerd?” zee ze kwoadeg. “Nee, ik wil vot noar t hoogste adres”.
Soms lu heb ik wel es n beetje muite om precies oet te leggen wat of ik bedoul. Maistied perbaaier ik het din ook mor nait.
“En boetendes” revelde Zwoantje wieder, “vief joar leden ben k der ook ja west, veur woar ik dou aan holpen ben, waist ja wel, dus doar kennen ze mien lichoam”.
Noa joa, wat dat waist ja wel was gaait joe ook niks aan, mor t was in elk geval n kwoaltje wat ik nooit kriegen kin.
“Wat hèt waist ja wel mit dien spatoaders te moaken” dee ik nog n perbaaisel, mor t holp nait, wie mozzen en zollen noar Stad.
En dat hebben we van de week din doan. Noadat wie mit veul vieven en zessen
de goie òfdailen vonden haren, gingen we in n wachtkoamer zitten. En meldden wie ons aan zo’n balie. Zwoantje docht dat je in Stad wel Ollands proaten mozzen: “t Is voor mijn spathaders, daar eeft ik al wel vattien jaar last van en nou moesten ze maar even n maal om lijk”. In dij sikkom lege wachtkoamer begon t wachten. Dat mouten je wel kinnen in zo n zaikenhoes, wachten.
Noa n haalf uur zee Zwoantje: “Zol de dokter der wel wezen?’
“Oh, jezeker”, zee ik, “hai is zeker even aan t kovviedrinken”.
Zwoantje keek mie aan asof ze hom zien kovvie nait gunde.
Noa weer n haalf uur: “Woar blift dij kerel wel”.
“Och, messchien hèt e wel n spoedgeval”.
“n Spoedgeval”, zee ze. “Dat haar e nou din toch al wel kloar hebben kind nait”. Zwoantje kin slecht tegen wachten. Doar is ze n beetje te tiepelzinneg veur. Ik heb doar veul minder muite mit, ik heb van miezulf n rustiger natuur.
“Och” zee ik nog “misschien hèt e wel twij spoedgevallen”. Zwoantje zee niks meer, mor ze kreeg zok n Story van t toaveltje òf en begon der mit ain oge in te lezen. Mit d aander keek ze aingoal noar de deure woarachter de dokter zitten mos. Ik docht nog: dij oogarts hier mos dat es zain. Inains schoot ze in t ènde, k haar t al nait in de goaten man, der was n zuster oet
de dokterskoamer komen en Zwoantje ging der mit grote treden achter aan. Je zollen zo nait zeggen, dat ze zo’n last van heur spatoaders haar, docht ik nog. Dou ze weer kwam, dou zee,
ze niks. “Wat zee dat wicht”. “k Mos hier zitten goan te wachten” zee ze grammieterg “dokter kwam vanzulf, hai haar n spoedgeval”.
Ze gaf t op en begon zuch te verdaipen in de Story. Gelukkeg lagen der veur mie n poar Donald Duckjes bie.
Noa twij Storys en vief Donald Ducken kwam der din toch schot in. Der kwam n zuster aan mit wat pampierderij in d haand. Ze bloaderde der es in en keek noar de patienten dij der zaten.
Nou was t hier nait zo drok. Behaalve wie mit ons twijbaaident zat der nog n klaine Chinese vraauw. Wieder gainent. De zuster keek es van d ain noar d aander en dou weer in heur pampieren, dee dou n stap in de richten van ons buurvraauw, keek heur aan en vruig: Mevrouw Hou-wing? En dou keek ze stomverboasd dat Zwoantje zuch in t ènde reukelde, en zee: “Dat ben ik”.
Nooit waiten, dat k van de Chinezen òfstamde.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

n Joar of wat leden op Nijoarsdag bennen we nog even noar de buren west, dij wie ‘s nachts nog nait had haren. Ie waiten wel hou of dat gaait.
Wie gingen der ‘s oavends om haalf achte al hìn en t was weer slim gezelleg. Buurman zette der n schier spaigelploatje bie op en wie deden ons best doar bovenoet te proaten.
Want luu, t joar was nog mor net begonnen of wie haren mekoar al weer hail wat te vertellen.
Kinder van de buren hailen het in hoes nait laank vol. Joa, wat willen je ook: t snijde ja dat t rappelde en din mouten ze der oet.
“Wie goan in de snij speulen, t wil goud bakken” zeden ze en doar vlogen ze hìn. Nou, wie zagen ze twij uur laank nait weer.

Ach wie hebben t nait zo loat moakt hur. Benoam Zwoantje wur wat min. “k Wor sloaperg van de sloap”, zee ze en dou wos ik, dat we noar hoes mozzen. Wie deden de jazen aan en stapten noar boeten. Zwoantje was zo min, ze ging vot op bèrre. Binnen vief menuten was ze vertrokken, t was doags der veur ook ja loat worden.
Ik stödde Zwoantje wat op ziet en reukelde mie in mien koeltje en vuil ook in sloap.
Nou dreum ik nait voak, mor dizze raaize haar k n male dreum.
Wie luipen boeten in n besnijd landschap, mien Zwoantje en ik. En inains man, kwam der n dikke broene beere oet de boskes. Liek op ons òf en hai keek of e ons opvreten wol. Ik docht nog, zal ik Zwoantje beschaarmen of zal k votrunnen.
Nou duurde dat denken volgens mie nait laank, omreden k was t volgende moment al op de rek, Zwoantje dij nait zo haard kon vaaileg tussen mie en dij beere in. Och t was mor n dreum ja, in t echt haar k hom vast en zeker òfsmoord, dochten je ook nait?
k Haar net zo n beetje n nij wereldrecord moakt op 100 meter in de snij runnen, dou ik Zwoantje hail haard gilpen heurde.
Och mien laive tied, wat muik ze n lewaai. t Leek wel of ze opvreten wur. En net dou k oet belangstellen achterom keek, wur k wakker en heurde ik heur echt bèlken. Beneden in hoes.
Wat mos ze doar wel. Ze muik n lewaai luu of der k wait nait wat gebeurde.
Ik vloog oet bèrre en noar beneden. Ie heuren wel, dat ik in t echt n klain beetje dapperder ben din in mien dreum.

Wat ik beneden aantrof? Zwoantje in heur duster, dij achter n stoule in t keuken votkropen was en dij bèlkde. t Leek wel of ze nait wies was, zo ging t er heer.
“Was is der din, wat wost din wel” . “n Kerel, n gluurderd, n echte gloeperd”, stènde ze. “Hai, hai …hai ston veur t roam in de koamer in hoes noar mie te loeren, n dikke kerel mit n houd op”. Ze mos der hoast bie liepen, zo was ze schrokken.
“Wacht mor es even” zee ik. “Ik zel wel es even kieken of e der nog is, ik vlaig hom aan, wat denkt zo n rötzak wel”.
Soms luu, ben ik wel dapper, dat heur je nou wel. Meschien kwam t ook wel deur de borrels dij k had haar.
Ik schoot mien jaze aan, dee de deure van t slöt en ging der op òf, Zwoantje vol verboazen over zoveul moud achterloatend.

Ik luip om t hoes tou in dij baalkedonkere nacht en joa hur, kerel ston der nog. Ik vloog op hom òf, en begon hom te haauwgen en te schuppen. Dat haren je nait docht hè, dat ik zo roeg ben. Nou, ik ook nait van miezulf hur, mor ik was der ook haildaal deur en din kinnen je joe nait meer in toom hollen, hè. Ik kon hom wel vernailen en dat dee ik din ook zo ongeveer. Je maggen messchien gain aigen rechter speulen, mor aigenlieks haar e t ook wel verdaind, nait, dij gloeperd. Der was wel ain ding bie lu, wat nait, hou zel ik dat zeggen, haildaal klopte mit de indruk dij ik der van haar dou ik noar boeten ging.
Dou ik von, dat e genog kregen haar, dou ging k weerom, mor dou k net om de houk van t hoes ging, dou glee ik mie doar oet in de snij en ik muik mie doar n smak, onuur.
Ik klapde zo mit de kop op de stainen van t pad.
Mit muite kroop ik weer overènde en ging k in hoes.

“Och mien laive toetpot”, reerde Zwoantje, “hest t ja bloud aan kop zitten, bist zo aan t hauwgen west en dat allènt mor om mie te verdedigen, liekst ja wel nait goud bie dien verstand.
Haarst ja beter de plitie even bellen kend, man”.
Mor ik kon wel zain, dat ze op dit moment slim wies mit mie was. Ik haar heur eer ja zo t rekend red en dat is vanzulf gain minne boudel.

Ik mos vot op bèrre liggen goan en ze waskede mie mit n waarm washandje de kop. t Vuil wel n beetje mit, t was mor n schrammetje, nait ains goud veur n deltje. Ik kreeg nog n borreltje van heur veur de piene en dou nog aine veur de schrik en ik haar t idee, dat k de komende moand niks verkeerd meer bie heur doun kon.
Joa, luu, tot ze ‘s mörgens zag dat der n verrampenaaierde snijpoppe op t blaikveld lag. Dou was t in ain moal mis, en goud ook.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Wie waren lest zoveul joar traauwd, mien Zwoantje en ik zee de gek.
Wat zeden ie? Joa, bedankt.
s Mörgens haar ik Zwoantje al even fietslanteerd omdat ze zo’n verstandege keuze moakt haar deur mit mie te traauwen.
“Zo makkelk komst der dizze raaize nait òf”, zee ze. “Wie willen t vieren”. En dat deden wie din ook. Nait in t gekke hur, t was ook ja zomor wat joar, mor Zwoantje von toch, dat wie der n beetje aan doun mozzen.
“Wie goan aargens hìn te eten”, zee ze “boetenlaands, en doe kinst hoog en leeg springen, wie goan dizze raaize noar de Chinees en doe stèlst die nait aan mit gebakken eerabbels of n oetsmieter of zowat, doe etst gewoon wat de pot doar schaft”.
Doar was k mooi kloar mit. Nou wil k wel woord hebben, dat k gek ben op eten, mor den proat ik wel over gewone degelke kost en nait over liplapkederij. Stampot andievie, snert, looiwievenkost, pankouk of povvert, ik lust t aapmoal, mor ja, aal dij boetenlaandse kaauwerij, niks veur mie. Mor goud, mien noam staait allènt mor aan boetenkaante op deure, dus ik mos mit.

En zo gingen wie noar de Chinees. t Was der goud drok en ik keek zo es, wat luu aal op de teller hadden. Haar k net zo goud nait doun kind, want t kwam mie aal zo wonderliek veur.
Zwoantje ook, want deur mien meneuvels haar ze ook nog nooit bie de Chinees eten.
De ober kwam op ons òf en dij zee netjes: “Goedenavond “ en langde ons t menu tou.
“Moi”, zeden wie en wie begonnen te bloaderen. Wie konden al nait oetspreken wat der aal in ston en ook de beschrieven in t Ollands muik ons nog nait veul klouker. Niks gain eerabbels of poepetonen, nee aal veur ons vrumde dingen. Mien laive toetpot nog aan tou, wat mozzen wie doar wel oet bestellen.
Zwoantje wos t ook nait zee ze, n beetje roadeloos. “Wacht mor even” zee ik kerelachtig “ik zel die wel es even zain loaten, dat ik n man van de wereld ben”.
“Zèl wèl” zee Zwoantje.
Doar kwam d ober al weer aan. “Hebt U al een keus kunnen maken?”.
“Joa”, zee ik want t schoot mie te binnen wat ons moeke ons vrouger aaltied veurzette: “dou ons mor dikke ries mit suker”.

t Bleek, dat wie in n slecht restaurant terechte komen waren, want doar haren ze nog nooit van heurd, terwiel dat ik nog best wait, dat ons moeke aaltied zee: “Jongens, nou goan wie es over de gruppe eten, ie kriegen nou n bord waarm opeten hail oet China, dat ligt ja onder onze vouten”. En wie mor onder de toavel kieken, knuppels dat wie waren. Wie zagen allènt mor de kokosmatte.

Of wie nog wat aans wozzen. “Joa, joa, wacht es even”, zee ik.
“Koenvisser nassi”, want dat kregen wie vrouger ook ja. Joa dat was lekker, eerst zo’n blik in waarm wotter opwaarmen en den even opsnitteren in de pane mit n kloetje botter der in, n tuutaie der op, lekker man.
Nou, woar wie wel terechte komen waren dat wait k nait, mor ook doar haren ze nog nooit van heurd.
En dij man bleef mor stoan mit zien opschriefboukje in d aine haand en in d aander n potloodje, woar e nog mor s even weer aan slikde. Hij wos t vanzulf ook nait. Of wie nog wat aans wat wozzen, zee en en verbeelde ik mie dat of gaf e n knipoge aan de man en vraauw tegenover ons, dij zok touvalleg net baaident in heur eten versloken. Te groapeg vanzulf.

“Dou ons din mor gewoon waarm eten”, perbaaierde ik mie der oet te redden en dou t kerel verboasd keek zee ik der n beetje vergreld achter aan “dou ons van alles mor n beetje” en ik speerde wat om mie tou noar d aander luu. Hai schreef wat op, trok de kop tussen de scholders en brocht ons n poar menuten loater baaident n dampende schoale mit eten en dij zette hai op n poar iesders, woar n vlammetje onder braande, om t waarm te holden. Hai dochde zeker, dat wie de haile oavend blieven wollen. Wie waren hom neudeg. Mor, woarhaid mag zegt
worden luu, t smuik ons meroakel, mor wat t was, ik wait t nog nait. Wie wurden der in elk geval goud zat van en doar gaait t mor on nait?
Dou wie t op hadden, bleven wie nog even noastennen.

En dou gebeurde der wat vrumds, dij ober hè, dij kwam der aan mit n dainblad en doar laggen twij witte schuddeldouken op en dij langde hai ons tou mit n taange, elk aine. Wie pakden t aan en dij douken waren hardstikke waarm man, wie konden ze mor net vastholden, zo hait waren ze. En dou luip e weer vot.
“Hìnleggen” beet Zwoantje mie tou, “dat bennen vieze schuddeldouken man, nait veur niks pakt hai ze ja zulf mit n taange aan . Hìnleggen”.
En dat deden wie, want wie binnen slim veur t schone.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Lest s oavends tegen n uur of zeuven sluig t noodlöt tou.
t Begon eerst mit n zeurderg gevuil achter in de mond, noa joa, doar stoa je nait zo laank bie stil ja en as echte Grunneger zeker nait.
Mor dou Zwoantje mie bie de kovvie n lekkere plak olwieven dee en ik doar n poar happen òfnam, dou begon mie t inains te steken, onuur.
“Oewah” kreunde ik en Zwoantje keek bieziet. “Wat hest wel?” zee ze.
“Ik krieg mie doar koeskillen, t snit mie der deur, t is net of mie der n nust iemen in zit te steken”.
“Aigen schuld” zee Zwoantje “din most mor veur dien beurten noar de tandarts hìngoan. Zo vroagst der ook ja om. k Wil der niks van heuren. Aigen schuld, dikke koele veur die zulf”, zee ze der haardvochteg achteraan. Ie heuren wel luu, dat Zwoantje nog wel es n moal mit heur taimkes in toeze is.
Mor dizze raaize haar ze wel geliek, omreden dij dikke koele vast wel in ain van mien koezen zitten zol.

En t was ook mien aigen schuld, want de tandarts hè, joa lu, doar ben ik gain laifhebber van. t Is aans n schiere kerel, mor ik zai hom mor laiver goan as komen. Eerlieks zegd ben ik der doodsbenaauwd veur. En doarom ben k der al in gain drij joar meer west. Mor, zee ik bie miezulf, der mos hail wat gebeuren as e mie der weer kreeg. Der waren nog wel andere
menaaier om de piene kwiet te roaken. Eerst mor s even n poar asperienen, docht ik.
Nou, k haar net zo goud n zokkeloatje opkaauwen kent, t holp niks.
Den mor noar n peerdemiddel griepen, docht ik en ik kreeg mie de jannevervlèzze tou kaaste oet.
“Wat dust nou”, zee Zwoantje ” goast mie toch nait aan de jannever, doar kinst ja haildaal nait tegen, din worst ja doen”.
“Och, ik goa der allènt mor even mit spuilen” zee ik, “dat mout ja meroakel helpen”.
Zwoantje huil de scholders op en begon mie weer oet te foeteren: “Kerels, t is toch wat, kennen n beetje piene al nait verdroagen en griepen din mor vot noar de vlèzze”.
Ik reageerde der mor nait op en nam s n mondje vol jannever en luit het goud hèn e weer gobbelen bie mien zeere koeze laangs.

Noa n haalf uur kwam k der achter, dat dat ook nait holp. t Wur aal aarger. Wat nou? Gelukkeg was der n net n cowboyfilm op televizie, woar ze ain van dij roege meupels opereren mozzen aan zien broken bain. En wat deden ze doar? Ze vouerden hom eerst n vlèzze whisky op en dou e doen was konden ze zo in hom snieden, kerel vernam der niks meer van, hai lag der bie te lagen. Nou haar ik gain whisky in hoes en doen worden was ook wel t leste wat k wol, mor dij vervelende piene hè, ik mos toch wat. Ain borrel zol toch wel gain kwoad kinnen, docht ik en in ploats van spuilen, slook ik in ain moal mien glaske vol deur. Dou dat nog nait holp nam ik der nog mor es aine en dou nog wat en dou…. veur dat k der op verdocht was was de vlèzze leeg en mos ik over op brandewien. Gelukkeg was Zwoantje al op bèrre en huifde ik mie van heur niks meer aan te trekken.

En zo lu zette ik mor deur en mos aingoal aan dij cowboy denken, dij niks meer vernam. Nou zel t der messchien aan legen hebben, dat k gain whisky haar, mor piene
wur gain droad minder mor ik wur wel aal driester. Ik wur op t lest zo dapper luu, dat ik dochde, wat kin mie t ook verröttepoepertjen, ik riet dij röttege koeze der zulf oet, k mout nou toch zo stoadegaan wel n beetje verdoofd wezen. Ik zel t wel hoast nait meer vernemen, jannever en brandewien zellen toch ook wel waarken. En zo luu, pruit ik miezulf moud in en stommelde ik, t lopen ging al wel n beetje stoer, mit de scheerspaigel in de haand noar de schure, woar ik mie n wotterpomptaange kreeg, de mond opentrok, mien raive op de zere koeze zette en der as n snokkel dattien aan begon te scheuren.

Mit n geluud of mie der langzoam n oortje òftrokken wur, vernam ik dat e lös kwam en mit hèlse piene reet ik hom der oet. Dat haar k had.
Piene was in ainmoal vot en ik nam nog ain klokje veur de noapiene, aine om t te vieren, aine omdat t aal lekkerder smuik en aine om t òf te leren.

Anderdoagsmörgens haar ik bie t opstoan kopzeerte, nou joa dat was t aargste nait. Mor dou ik n slok waarme kovvie nam luu, dou schoot mie t toch deur de koezen hìn, ik vuil sikkom flaauw van de piene. Wat was dat nou weer. Dus luu, ik toch mor noar de tandarts en wat zee dij kerel tegen mie, hai zee: “Dij koeze, dij hebben ie der schier oettrokken, allènt jammer dat t de verkeerde was, ik zel zien buurman der zulf mor even oetpakken, as ie t goud vinden”.
Ik vond t goud.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Dou ik òflopen zundag wakker wur en messchien hebben ie dat ook wel es had, dou haar k s mörgens al gain zin in stoete. En alderdeegs de kovvie smuik mie nait, terwiel dat Zwoantje mie aans wel n kan opvouern kin.
Ik zat mor wat in mien olle zörge en ik luusterde oet gewoonte noar radio Noord, mor ik heurde al nait wat of ze zeden. En inains luu, wur ik mie doar toch beroerd. t Zwait brak mie oet en ik wur zo wit as n schuddeldouk. “Ik leuf dat k spaien mout” zee ik tegen Zwoantje. “Hol die even stil, Ede Stoal zingt ja net van zien Hogelaand” zee Zwoantje. Ik vloog de koamer oet en even loater ston k op dubbelnekke boven de WC en breken luu, breken, onuur. t Was net asof der oet mos, wat der joaren laank in goan was en dat was gain klain beetje, dat kin k joe wel verzekeren.

Dou k weer in koamer kwam, vuilde ik mie n beetje beter en ik ging mit n daipe zucht weer zitten. Zwoantje gloop es overziet, mor ze zee niks. Ik zee: “Nou, ik kin mie nait heugen, dat k eerder zo haard spaait heb”, want n beetje aandacht is joe vanzulf welkom as je joe zo zaik vuilen.
“Nou, din ontholdst doe mor van twaalf uur tot de middag” zee Zwoantje, “omreden ik wait aans nog best, das toe veureg joar bie de bruloft van ons Dèrk aanderdoagsmörgens de haile boudel der onderspijt hèst. Doe haarst s nachts ja n dikke toarte op t lief liggen, haarst in dien sloap ja spijt.”
“Ho, ho, dat heb ik die dou ook al zegd ja, dat kwam van dij eterij doar, dat vuil verkeerd” zee ik, k mos de boudel ja wel even weer rechtzetten.
Zwoantje zee: “Oh, zat dat zo”. En verder zee ze niks meer.

Mor, goud, dou ik goud en wel in stoule zat, dou kreeg ik mie doar inains krampen in t lief mìnsen, krampen, verschrikkelk. Ik kon nog net noar t huussie runnen en joa, hur, kwam het mie der eerst boven oet, nou van onderen. Ik wil der gain onuur proatje van moaken, mor echt woar luu: t spoot mie òf.
Haildaal blaik en zo slap as n vale kwam k weer in koamer en ik kroop weer in mien stoule.
Zwoantje gloop es overziet en zee: “Wat zellen we eten vanmiddag, zel k es even dikke soep moaken mit n poar lekkere vette hounderpoten der in?”
En dou mos k mit n noodgang weer hìn, nou kwam t der boven weer oet.
En zo lu, was k de haile dag in de weer. Niks eten en drinken en de ainige keren dat k oet de stoule omhoog kwam was om noar de WC te goan, woar ik zo n beetje om de beurt de veur en d achterdeure openzette. Zwoantje draaide gelokkeg n beetje bie, ze zag zeker dat t dizze raaize gain eelskeghaid was, mor ze wör pas achter in de middag n beetje slappe thee mit n dreuge twijbak aan mie kwiet.

Tegen n uur of vieve, dou Zwoantje aan t strieken was, docht ik, dat k mor es even in de frisse lucht mos, misschien zol dat wel n beetje helpen.
Ik kreeg miezulf in t ènde en schoedelde, veural veurzichteg, even noar boeten. t Leek werempel wel of t wat opknapde en ik kuierde t toenpad haildaal òf.
Mor dou ging t mis en goud ook. k Was net achter in toene dou t zwait mie vannijs oetbrak en ik kreeg doar weer krampen in t lief man, o,o, wat n boudel nou weer. Ik mos moaken, dat k weer bie de plee kwam en rad, omreden der mos weer n gobbe oet en neudeg ook. Ik voamde mit grote stappen over t toenpad hìn, weer noar veuren, mor ik duurde ook nait zo haard, bie elke stap mos k neudeger en k was baange, dat t mie òfluip as k te grote stappen nam. En eerlek woar, aans is t bie ons achter in toene noar de achterdeure tou mor n hoanetree, mor nou, der kwam mor gain ènde aan en bie elke stap mos ik neudeger.

En lu, ik schoam mie dat ik t joe vertellen mout, mor ik redde t nait. Dou k deur de achterdeure stapde, dou vernam ik al dat t verkeerd ging. En zo overkwam mie der wat, wat aans allènt lutje kinder mor gebeurt en ik schoamde mie dood. Wat zol Zwoantje doar wel nait van zeggen en wat zol k dat voak heuren mouten. Ik luip heul veurzichteg mit de bainen wiet oet mekoar noar de WC. Mor ik mos vanzulf wel bie Zwoantje laangs. “Wat hest toe wel”, zee ze. Mor ik huifde niks te zeggen. Ze kon t antwoord wel roeken. “Vrezelk”, bölkde ze, “bist toch gain klain kind meer. En doar ben ik mit traauwd?” Mor dou ze mien gezichte zag begon ze te gieren van t lagen. Ik zee mor niks en schoedelde wieder noar de WC. Mor mien lieden was nog nait veurbie.
Zwoantje greep maalvreten n schone buusdouk van de striekplaanke òf en dee hom haalf dubbel veur t gezichte laangs, zodat allènt heur ogen nog te zain waren. “Zo, nou roek ik t tenminsten nait meer zo slim”.

n Ongeluk komt zelden allènt, lu. Net dou ik de koamer deur was, kwam oet de keuken buurvraauw aanzetten en dij zag Zwoantje mit n rode buusdouk veur t gezichte. “Wat is dat hier”, zee ze, “n overval?”
En nou geef ik joe te roaden lu, wat mien Zwoantje dou zee.
Ze zee: “Nee, gain overval, t is meer n schietpartij”.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Lestdoags lu, ree ik n moal deur t Drìntse laand, in de buurt van Drouwen. t Is doar vanzulf wel nait zo schier as bie ons in Grunnen, mor…de woarhaid mout zegd worden…t kin minder.
Inains mos ik remmen veur zo’n soort van huifkarre, dij veur mie laangs ree over d hoofdweg, dij ik oversteken mos.
Der zaten n man en vraauw in mit n poar kinder en ik zag t zo, dij haren t braid noar de zin. Zo lekker kaalm deur Drìnte te voaren, dat laagde mie ook wel tou.
Dat zol k onthollen. As we nog n beetje schiere zundagmiddag kregen, den wol k wel n moal mit Zwoantje, zo mor veur diverdoatsie op stap in zo’n huifkarre.
En lest lu, haren wie ja zo’n mooie zundag.

“Kom”, zee ik tegen Zwoantje, “wie goan der es even op oet, wie willen nait de haile middag hier onderdak wezen”.
“Woar wolst hìn din?” zee ze. “Och, wie zain ja wel woar we oetkomen, wie goan gewoon n ìndje voaren en den goan wie piknikken” zee k. Ik zee mor niks over dij peerdeboudel, want, ie mouten waiten, Zwoantje en peerden, dat is wotter en vuur lu. Dat komt, as kind is ze n moal van zo’n baist òfvallen, nait slim hur, mor doar het ze de schrik goud van te pakken kregen. Ik dochde, dat as wie der ainmoal waren en ze zugt t peerd, t binnen ja van dij klaaine ponnies, dat het din wel mitvuil. En dat was ook zo, dou wie doar bie dij peerdeverhuurboudel aankwammen en ik tegen Zwoantje zee, dat ik n verrassen veur heur haar en op zo’n huifkarre wees, dou vuil mie t dik tou. “As t mor nait van dij grote baisten bennen, doar mout k ja niks van hebben” zee ze. Nou joa, t was n lutje peerdje en dou dij kerel doar ook nog vertelde, dat e zo mak was as n invroren dood schoap, dou gingen wie op de bok zitten, ik greep de teugels en doar gingen wie hìn.

“Sapperdeflap, Mammeloe, doar goan we, de wiede wereld in”, zee ik maalvreten.
“Dou toch nait zo dörms, doe Pipo” zee ze en ze ropde mie in de ribben. En zo voarden wie doar, rustig aan, deur t Drìntse laand. Mor lu, noa n zetje vond ik, dat t wel slim rusteg ging, wie mozzen ja nog n schier stukje rieden noar t bos, woar we piknikken wollen. “Huu klak, klak, klak”, dee ik en k luit de teugels es op t peerd zien rogge klapperen. Nou t holp niks, t kon wel n ezel wezen. “Moi” heurde ik inains noast mie. n Man en n vraauw aan de wandel hoalden ons in. Dij luipen nog haarder as ons peerd.
Dat wör mie toch te jaukeg. Doar haar ik toch gain zeuvendattegenhaalve euro veur hìn teld? Ik haauwgde nog es even mit de teugel. “Vot peerd”, wait ik veul. Nou t was inderdoad n ezel.
Hai dee der gain tree bie. Hai haar zeker n boaldag.
t Wör Zwoantje ook n beetje te görteg. “Ik krieg stoadegaan smacht” zee ze “kin dij peerdje van die nait n beetje haarder?”
Ie heuren wel luu, nou e nait haarder wol, was t inains mien peerdje. Mor goud, dat geft nou ook niks.

Ik kreeg inains n idee. Ie vangen meer iemen mit hönneg as mit etek, zee mien ootje, dou ze heur daarde kostganger in hoes huil.
“Wacht es even Mammeloe”, zee ik, wie mouten hom wat veur de neuze hollen, net as Dik Trom dat doudestieds dee, dij huil ja n stòk mit vreterij der aan veur de hondekarre, dat kin ook ja bie n peerd”.
Mor ja, wie haren ja nait zo’n laange stok bie ons, mor wel vreterij. “Waist wat Zwoantje, ain van ons baaident mout mit n appel of zowat oet ons piknikkörf veur t peerd lopen goan. As e dij zucht, den lopt e wel haarder. Ik zel t wel even doun, mor den most doe even mennen”.

“In gain honderd joar goa ik dat peerd sturen” zee Zwoantje” dou doe doar goud denken om”.
Heur olle angst kwam weer noar boven.
“Den most doe der mor even veur aan lopen” zee ik. Nou, dat wol ze wel. Ze kreeg n appel oet de körf, wupde van de bok en ging veur t peerd lopen mit de appel goud in t zicht. En dou luu, gebeurde der wat. Methusalem, zoas wie ons peerdje deupt haren, dij kreeg dij appel in de smiezen. Zien oren gingen liek omhoog op zien kop, perdon: heufd, stoan en hai muik n beetje meer voart. Hai luip nou net zo haard as Zwoantje. “t Gaait goud” ruip ik vanòf de bok. “Kinst al n beetje haarder”. En Zwoantje zette de sokken der in, mit de appel achter de rogge. t Peerd luit zoch nait kennen en ging ook n beetje haarder en kwam dichter bie Zwoanje, dij over de scholder keek en t peerd stoef achter heur zag. Ze kreeg n schrik lu en ging nog weer wat haarder. “Smoor”, dochde Methusalem, “Ik mout en ik zel dij appel snorren” en hai begon te droaven.

Zwoantje zag hom dichterbie komen, ze gierde t oet en begon veur t peerd oet te galopperen. n Snitter dat wie haren, wie stoven der over. Ik zat op de bok en reet oet ale macht aan de teugels, mor dai röttige ezel docht mor aan ain ding en dat was onze Grunneger Krone en hij dee der nog n schepke bovenop.
Zwoantje hailemoal in paniek. “Help” reerde ze, “ho din toch”.
Mor dat wol t peerd ja nait. En dou inains lu, luit ze in paniek de appel valen, vlak veur t peerd. Methusalem haar nog goie ogen en hai gooide mit n gloepstreek t anker oet, zette de vaar iesders in de grond en ston van t aine op t ander ogenblik stil, stoef veur zien appel. Zwoantje bleef haildaal achter de poest stoan en ik, ik vloog deur t remmen van Methusalem noar veuren, op dubbelnekke eerst op t peerd en dou op de grond, doar in dat mooie Drìntse laand.
Rötpeerd.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

“Honderd euro”, reerde Zwoantje, “Honderd euro heb k bie mekoar zammeld mit mien volle zegelkoarten en doar goa ik mie n klaid veur kopen, in Muzzelknoal, want doar hebben ze ja honderd uren actie”.
Ik haar der vanzulf niks op tegen. Goud, wie zaten der nait al te roem bie, mor dit was ja ekstroa, woarom den nait n nij klaid veur Zwoantje, mien laive vraauw?
“Noar Muzzelknoal, kinst toch veul beter hier bie ons in Stadsknoal blieven”, zee k nog, want ik kin dat wel hè, ik zol wel weer mit mouten en aal dij vrumde winkels dij mouten ja bekeken worden en doar haar k nou nait al te veul zin in.
“En boetendes”, perbaaierde ik nog, “hier bie ons hest toch veul meer keur?”
“Niks van woar hur, in Muzzelknoal hebben ze ook van alles en van sommege dingen nog wel meer as in dien Stadsknoal. Waist doe bievubbelt wel, dat ze in Muzzelknoal n carrillon hebben mit ain klokke meer as dij in Stadsknoal? Nou, wat zegst mie doar van. En din zollen ze der gain keur genogt hebben veur mien klaid?” En zo ging ze nog even deur.

Ik kwam der nait onderoet en zo gingen wie vanmörgen op tied noar de honderdurenactie in Muzzelknoal. Nou reden wie nait bie t daip langs, Zwoantje is doar ja n beetje huvereg veur, mor wie gingen mooi achterlaangs over n poar van dij smale weggetjes. Doar kinnen je mooi rusteg even langsvoaren. t Was nait drok bie t pad, mor inains reden wie langs n stilstoande zwaarte auto, dij vot de weg op draaide en achter ons aan rieden ging. Wat kwam mie dij auto ja bekend veur. Net zo’n auto haar mie der ja opfilmt dou achter t Alteveer. Ik ree veurzichteg deur en hai kwam achter mie aan en dou ik nog es goud in mien spaigel keek zag ik, dat e n knobbel aan zien binnenspaigel zitten haar. De camera. Ik wos genogt. “Nait kieken hur”, zee ik tegen Zwoantje, “mor der rit weer zo’n camera-auto achter ons aan, waist wel, dezulfde dij mie der lest ja opknipt hèt”. Dat wos Zwoantje nog wel.

Achter t Alteveer haren ze mie van t veujoar ja trappaaierd en haar ik nog n dikke flip kregen.
Zwoantje was in alle stoaten west. “Dat hest der van mit dien gejoag bie pad en weg, aal t hoesholdgeld verknapbuzzen mit dat gescheur, doe, doe….doe lutje Max Verstappen”. En ze zee nog veul meer luu, wat ik joe hier bespoaren zel, t was veur mie allìnt al aarg genogt.
Och, t is al weer even leden en Zwoantje is nait kwoad meer, doarveur kinnen wie ja veuls te goud mit mekoar over de weg. Mor nou ree dijzulfde auto weer achter ons aan en haar ons op t petret.
“Kiek doe mor oet” zee Zwoantje. “Wie waiten het nou ja”, zee ik “dij zellen wie es even foppen”.
“Ik goa precies de maximumsnelheid rieden en dij luu dij denken den vanzulf, dat k votdoadelk wel haarder goa, mor ja, doar komen ze wel achter, dat dou k vanzulf nait en den hebben ze n mooi zet achter ons aan zeten en aal veur niks. Den worden zai ook n keer bie de bok doan”.

En mit de neuze op de snelhaidsmeter ree k wieder. En zai mor achter mie aan. Och luu, t was messchien wel n beetje kinderachteg, mor ik haar der lol in, mag ik ook n moal?
Zwoantje von t mor niks. “Staait der gain straf op as je op dizze menaaier belastingsinten vergraimen”?
“Tuurlek nait man en boetendes, lest hebben ze ja genogt van mie beurd, ik heb mien dail al wel betoald zol k denken.”
En zo reden wie deur, ik netjes 80 en dij luu stoef achter mie. En dou, luu, zo inains zag ik in mien spaigel weer de woorden “stop” en “politie” oplichten. Zwoantje, dij heur opmoakspaigeltje omklapt haar om mor veural niks te mizzen, zag t ook. “Doar hest t gegooi in de gloazen al, nou geven ze die n flip omdast ze veur d otte hest. Dat hest der van, ik haar die ja nog zo woarschaauwd” jeuzelde ze.
“Och soes toch nait mìns, ik dou ja niks verkeerd. Ze zellen mien pampieren wel even zain willen”.

Afain, ik zette hom stil in de baarm en plitie ook. Der stapde n kerrel oet en dij kwam aan mien roam. “Goeiedag”, zee e ,”ie rieden te haard” zee e. “Hou kom je der wel bie man, ik zag joe wel hur en doarom ree ik ja op t strepie òf 80, dus ie kinnen mie dizze raaize niks moaken”. En luu, nou geef ik joe te roaden, wat of dij kerel dou tegen mie zee. Hai zee: “Mor ie maggen hier ja mor viefteg”. Dat zee e. En hai zee der achteraan, dat 30 km te haard precies 100 euro kosde en of k vot mor even betoalen wol, want dat was veur elk ja t goudkoopste.
Ie begriepen zeker wel, dat mie der n maal weekend te wachten ston en dat wie s moandags doarop mor weer as gekken aan t zegeltjes plakken gingen.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Zwoantje en ik bennen lest even noar zo’n autoshow wèst. Wie gingen der hail bliede hìn en wie kwammen der mit hikhakkerij weer vot. Gain roezie, dat hebben wie ja nooit. Mor wie hebben wel zuneg aan n week allìnt mor braifkes aan mekoar schreven, omreden wie wollen nait meer
mit mekoar proaten. Wat der gebeurd was?
Nou, wie gingen der aigenlieks nait mit bepoalde bedoulens hìn, wie wollen zaachs even kieken, zo mor veur de poelegrap en oardeghaid. Mor toch zeden wie onderwegens tegen mekoar, as wie nou veur nait te veul geld ons n poar joar vernijen kinnen, den loaten wie t nait noa. Want zeg nou zulf, bie zoveul auto’s op ain stee, doar is vanzulf van alles bie en woarom nait aine dij ons meroakel pazen zol. Dat kin toch?
Je heuren ja wel voaker, dat sommige luu veur n schonte sloagen bie n autohandel, woarom wie den ook nait n keer. t Gelok zel toch wel nait aalmordeur op bulten schieten toch?
En zo kwamen wie doar in dij grote schure vol mit glimmend blik.
Wie kregen mekoar in d aarm en doar kuierden wie van d aine aanbaiden noar d aander.
En zo luipen wie doar en wie haren vree mit d haile wereld.
Mor nait laank. Inains luu, zag ik hom stoan. Ik zel gain maark nuimen, mor t was n Astra en hai glom, ik haar nog nooit n auto van acht joar zo glimmen zain, hai zag der oet as n nije.
En in de gauweghaid zag ik op t pampier achter de veurroete, dat t beslist gain duurgelder was en hai haar ook nait te veul kilometers lopen.
Ik stödde Zwoantje even veurzichteg in de zied. “Nait om kieken hur, mor hier links, wie binnen der net veurbie lopen, stait n hail schier Astratje, veur nait te veul siezen”.
“Woar den?” zee Zwoantje en ze draaide votdoadelk de nekke om. Ik reet heur veuroet. “Nait vot kieken doe kou” flusterde ik. “Aans het dij verkoper ons ja vot in de smiezen en den gaait t
allìnt mor meer geld kosten”. Zwoantje keek mie grammieterg aan en wie luipen deur. “As wie der straks weer laangs komen, den lopen wie wel n beetje langzoamer”, zee ik, om de vree te
bewoaren. “Mor wie lopen wel deur, aans kost t ons sinten”.
Nou luu, t duurde hoast n aiweghaid, mor in t lange lèste kwamen wie der weer langs. Ik haar n truc bedocht. Wie zollen goan kieken bie d auto, dij der noast ston, dat kon vast gain
kwoad en den konden wie mit n gloepstreek ook even noar “ons Astratje” kieken, want zo nuimde ik hom al in gedachten.
En dat deden wie ook. In de gauweghaid kon k zain, dat e aan ain kaante twij schiere banden haar, gain lakschoade en dat e der van binnen ook nog nuver oetzag. “Nou lopen we nog n moal rond en bekieken we d auto even, dij aan d ander kaante staait”. “Woar is dij poppenkaaste aigenlieks veur neudeg” zee Zwoantje, “wie kennen ja net zo goud even dij Astratje goud bekieken”. Nou wur ik grammieterg, “Omdat je nou ainmoal in d autohandel nait veurzichteg genogt wezen kinnen”. Tenminsten, doar haar ik op verjoardoagen staarke verhoalen genogt over heurd. En zo luipen wie, slim tegen Zwoantje heur zin, nog n
moal rond. Dou wie veur de daarde moal bie ons Astratje kwammen en wie d auto aan d aandere kaante van binnen en van boeten duchteg bekeken, en vanzulf mit n gloepstreek ons Astratje (twij nije banden en gain kwetterge steeën), dou kwam dij verkoper op ons òf en wat zee dij fillaine kerel, hai zee: “Kin ik joe messchien helpen, want ik zai joe nou al veur
de daarde moal noar mien auto’s kieken. Dit is ook wel n haile schiere hè?” en hai smeigelde ons aan. “Wie komen aigenlieks veur dizze Astratje hiernoast” zee Zwoantje veurdat ik ingriepen kon en ze keek mie aan asof ze zeggen wol: Doe aal mit dien fiebeldekwinten.
“Juust”, zee de koopman en verbeelde ik mie dat, of laagde hai mie oet. Ik mos gaauw wat doun, aans was de raamp nait meer te overzain. “Och dat Astratje, hai glimt wel mooi hur, mor
poetsen kin elk wel en hai is toch wel slim aan de pries”, zee k op n toon, asof ik doagelks n auto kochde, want luu, zo kinnen je ze t beste in de muite komen, leuf mie mor.
Zwoantje heur mond veul open. “En dou wie d eerste moal hier langs luipen dou zeest doe nog, dat e goudkoop was, wat mout ik doar wel weer van denken.”
t Zwait brak mie oet. “Juust”, zee kirrel weer en hai bleef mor filaain lachen, “Ik geleuf dat ik t wel begriep”. “En aans ik wel” ging Zwoantje der achteraan.”Doe bist vanzulf weer te
grainderg om te betoalen wat e weerd is” en ze keek de koopman soamenzweerderg aan.
En dou luu, dou wur mie de görte goud goar. “Ik wil hom nait hebben, stik der mor in mit joe
baaident, de kleur staait mie nait aan” en mit grote stappen bainde ik weer noar boeten, Zwoantje vergreld achter mie aan. Zeg nou zulf luu, was dat nou gain goie reden om sikkom n week laank braifkes aan mekoar te schrieven?

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Maistied hoalt Zwoantje elke week de bosschoppen. Mor soms goan wie ook mit ons twijbaaident. Och, ik ben din nait van zo veul nut, hur. Ik gooi eerst t glas in de glasbakken en as der gain aine kiekt zo stief as k kin, omreden t gaait din ja zo mooi haard stokkend. Din riet ik maistied even wat geld tou mure oet. Zwoantje wil geern dat we de bosschoppen contant betoalen. Din hèt ze der meer overzicht over, vot mor. Ook lever ik de lege vlèzzen in en zuik k Zwoantje weer op, dij deur de winkel hìn gierd is en de kare al zo’n beetje vol hèt. Ik steut din aaltied nog even t kartje achter heur aan en help de bosschoppen op de lopende baand te leggen. t Zwoarste eerst vanzulf. “Aans worden mie de koekjes en zo wat ja kwetterg”, zegt Zwoantje aaltied.
En din mout ik der nog om denken, dat k t bonnetje van de lege vlèzzen òfgeef. Dat is dus mien toak, nait zo stoer ducht mie.

Mor veurege week dunderdagoavend wol Zwoantje nait hìn. Ze haar kopzeere, zee ze. Nou hèt ze dat wel voaker ‘s oavends, mor din maistied wat loater, tegen bèrregoanstied.
“Din goast mor n moal allìnt”, zee ze, “want ik heb wel wat neudeg. Das wel goud veur die, das t dat ook n moal dust”, zee ze der achter aan en ze drokde mie van alles op t haart en in d handen.
Ik kreeg n lieske mit wat k hoalen mos en dat was hail netjes opmaggeld.
Wat k t eerste tegenkwam in de winkel, dat ston der ook t eerste op. Dat ze dat aapmoal in de kop hèt hè, dat vind k toch knap hur.
Ze langde mie n paske tou, dij veur sommege dingen körten opleverde en o joa, ik mos nait vergeten zegels te vroagen, want dij spoart ze ja.
Ik kreeg ook nog n poar van dij volle zegelkoarten mit, mit instructies. En boetendes ook nog n zootje van dij veurdailbonnen, dij ze ons net in zo’n boukje in de buzze gooid haren. t Doezelde mie hoast, mor ik zol dat wel even regelen. Vraauwluu mouten nait mainen, dat zij d ainigsten bennen, dij goud bosschoppen doun kinnen. Ik nam mie veur mit n noodgang der deurhìn te vlaigen zodat ik in recordtied der weer wezen zol. Ik wur ja nait òflaaid deur dat k alles bekieken mos en oppakken en weer hìnzetten en meer van dij vraauwluuflaauwekul. Joa, ik zol heur wel es even zain loaten, dat n manspersoon dat net zo goud,….wat… nog beter kin.

En zo ging ik hìn, ik wol mie eerst boeten n kartje kriegen, mor k haar vanzulf gain lözze euro, k mos eerst wisselen. Zwoantje haar aaltied n lözze in de buutse, mor ik nait vanzulf. t Kosde mie vief menuten. En dou, en dat overkomt mie aans nooit, mor deur dij konsternoatie ging k vanzulf mit de lege vlèzzen de winkel in. Nou joa, eerst mor de lege kare stoan loaten en mit de vlèzzen in de tasse weer noar veuren, inleveren. En verdorie, dou k weer bie mien lege kartje in de winkel kwam, was e vot, mien euro poter.
Nou, joa docht ik, dou k weer vannijs n euro wisseld haar en mie n nij kartje van boeten aansleept haar, dij ketaaier hoal k wel weer in.
En dat leek ook zo luu, mit n noodgang vloog k der deurhìn mit mien bosschoppenzedeltje in de haand. En k was nait de ainige, der luipen veul meer kerels mit papiertjes, kopzeere zel wel besmettelk wezen.
En echt woar mensen, ik deed t nog goudkoper ook, want mouten je waiten, as je bie de teunbaanke veur t brood even deurstevelen, den vinden je dezulfde stoete op n rek, sneden en aal in n plastieken puut stoan… enne…. wel n kwartje goudkoper man en je huiven ook nog nait te wachten, je kinnen t zo pakken. Dat Zwoantje dat nooit zag, hè, dat vuil mie toch wel n beetje òf.

Dou k mien liestke òfwaarkt haar, ging k mooi in de riege stoan veur de kassa. Dat was wel even wachten vanzulf en ik stak de handen der mor es even bie in de jazebuutse. Wat vuilde ik doar? Bonnen, o heden joa, dat was ook ja zo, ik mos ja aal dij dingen, k leuf wel vieftien, dij op dij bonnen stonden mitnemen.
Nou eerst mor weerom, mor dou kwam t, dij bonnen hè, dij haar Zwoantje mie nait in de juuste volgorde in d handen drokt en dat wur mie toch n gezuik, man. t Kosde mie n haalf uur, veurdat k alles haar. En dou k eindelk bie de kassa aan de beurt was – t zwoarste eerst – en t op betoalen aankwam, dou haar k gain sinten genogt, k haar de geldautomoat vergeten. Din mor pinnen, mor Zwoantje haar mie verdarre de betoalpas ook nait mitgeven.
Mout ik din overal om denken? k Mag van heur toch ook wel n beetje medewaarken verwachten? Of nait din?

Mien kartje mos aan de kaande zet woren en ik mit n noodgang noar hoes, pasje hoalen. Ik heurde Zwoantje boven hìnneweren, dus dij maarkte der gelukkeg niks van. Dou weer noar de winkel en geld trekken. “Deze automaat is tijdelijk buiten gebruik” ston der op. Ook dat nog. En zo runde ik doar deur t centrum van Knoal, op zuik noar n ander geldautomoat.
Nou, dij was der en n riege volk, luu, onuur. Nou joa, dou k op t lest mit n rooie kop weer bie de kassa ston te poesten, stond mien kartje der nait meer. t Kassawicht wos van niks, dij was net begonnen mit heur dainst, zee ze.
Noa veul noavroag, t wur hoast n beetje roezie, bleek dat t kartje in t maggezien zet was, as “extroa service”. Weer wat loater stond ik boeten, net veur sloetenstied, mit mien lege vlèzzenbonnetje, dij mor ain dag geldig is vanzulf, nog in de buutse.
Hij zat noast mien bosschoppenpepiertje, woarop ik schaande genogt zag, dat ook aan d achterkaante nog bosschoppen stonden. En dou k in hoes kwam, lag Zwoantje op bèrre te sloapen, op mien kaante.
En ik haar kopzeere en ik vruig mie òf of Zwoantje dat mit dat brood nou wel zo’n goud idee vinden zol.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Konden ie van de zummer mit dat waarme weer wel in sloap komen?
Of lagen ie soms ook d haile nacht te blevven op bèrre?
Nou ik wel, mien laive tied, dat was mie ja n bezuiken.
Elke oavend veur t noar bèrre goan even in t blode lief boeten lopen, om n beetje òf te koulen, din gauw n sikkom kolle douche en in t nust. Zwoantje sluip al laank, onder n haile dikke dekbèrre, aans kon ze nait sloapen zee ze, ze mos wat over hebben, aans wol t nait lukken.
“Bist din nait waarm?” vruig ik in mien onneuzelhaid. “Bist gek, din sloap k ja en as
k ainmoal sloap,dat waist ja, din sloap k ja overal dwars deur hìn, din verneem ik ja niks, ook gain waarmte”, zee ze. Joa, dat deursloapen kon k mie nog goud herinneren van dou de kinder nog klain waren.

Mor goud, ik ging op mien vrij steetje op bèrre liggen en zo haalf onder n dunne loaken perbaaierde ik in sloap te valen. In t begun dou wol t nog wel en ik wur al recht n beetje dodderg, mor dou wör mie de kussen stoadegaan bloudhait en mien kop dus ook. Eerst mor es de kussen omkeren, schiere deuk der in haauwgen en opnij perbaaieren. Net dou de ogen mie zo’n beetje dichtzakten heurde ik hom: Bie….biebie…..verdorie, n vriendje. Opslag weer kloar wakker vanzulf.

Hou kon dat nou, k haar van t veujoar ja boven overal muggengoas moakt.
Joa, t kon Zwoantje niks schelen, dij baisten prikten allìnt mie mor en heuren dee ze ze ook ja nait as ze ainmoal sluip, mor ja, ze haar zegt: “As toe zo’n schietnood bist, as toe zo’n hekel hest aan zokke klaine baistjes, den most doe dat mor doun, zunde van t geld.” Ik haar dou nog zegd, dat t mooi was, dat zai ook n moal om de sinten dochde, mor dat der wel muggengoas kwam. En nou haar ik t veurmekoar en toch n vriendje.
Ik dee t licht aan en och, heden, aalpmoal ongedairte, in de haile sloapkoamer. Dat kon allìnt mor…. en ik vloog noar t roam. Joa hur, Zwoantje haar t roam mit dij regenbuie van vanmiddag vanzulf even dicht doan en dou ze hom weer openzet haar, haar ze t muggengoas der nait weer veurdoan. Vergeten?
Loaten we t doar mor op holden. Ik reet t goas noar beneden, kreeg mie n zokke oet de kaaste en begon de vriendjes dood te haauwgen.

Nou wait ik nait of ie waiten wat der gebeurt as je van dij dingen doodsloagen, mor ik kin joe verzekeren, dat der op joen mooie witte muren oareg schiere vlekken kommen. Nou kon mie dat op dat moment nait veul schelen, k wol allìnt mor sloapen.
Dou ik doar n haalf uurtje rondbandiesd haar, zag k gainend meer zitten en ging k weer liggen, noast Zwoantje, dij van de zojuust pleegde massamoord niks vernomen haar. Ze lag nog aal tot d oren tou onder de dekbèrre en was bezig n haile dikke boomstam middendeur te zoagen.

Afijn, ik ging weer liggen en k perbaaierde t weer.
Nou begriepen ie messchien wel, dat zo’n vriendje n hail klain baiske is. Ze kinnen zok ook mooi verstoppen, in de gerdienen en zo. Din zain je ze nait en je heuren ze ook nait. Om kört te goan, ik mos der dij nacht nog vief moal òf om zo’n gloeperd dood te sloagen. En dou was k deur mien sloap hìn.

Dou Zwoantje ‘s mörgens wakker wör, lag der n zedeltje op toavel. Ben aan t vissen, haar k der opschreven. En dou k tegen n uur of tiene weer in hoes kwam, nam Zwoantje mie vot mit noar boven en luit mie de muren en t plefond in de sloapkoamer zain. “Hou kin dat nou, guster zat der nog gain vlekke op en nou overal. Zol t muggestront wezen?” en ik zag dat ze gauw even noar t roam gloop. “Nou kin ik de haile boudel weer sauzen”, want dat dut ze aaltied zulf, ik ben doar gelukkeg te klonterg veur.

“Och”, zee ik, “astoe zo’n hekel hest aan zokke klaine vlekjes, den most doe dat mor doun, zunde van t geld”.
Ze keek mie aan of ze even wat bekends heurde, mor ze zee niks meer en ik, ik ben op bèrre kropen en k heb nog lekker n poar uur sloapen.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Goan je ook wel s n moal n weekendje vot? Even der tussenoet?
Nou, Zwoantje en ik hoast nooit. Lest op n weekend hebben we t der toch es op woagd. Ik wol Zwoantje verrassen en ik haar wat besproken, mor heur vanzulf nait verteld woar. Doar kin ze slecht tegen, ze mag geern waiten woar of ze aan tou is. Mor ik huild t bain stief en ik zee lekker niks.
Onderwegens in ons autootje was ze mie aal aan t oetheuren. Mor…niks zeggen vanzulf. Eerst wur ze grammieterg en wol ze weerom as k niks zeggen wol. Nou ja, ik ree ja en zai nait.
Dou dat nait holp, begon ze mie dingen te beloven as ik zeggen zol woar we hèn gingen. Ik huifde nait òf te wassen en niks in t hoeske te doun, of was t soms n hotel? Ik zee niks, soms kinnen wie oareg kinderachteg wezen mit zien baaident, dat heur je wel weer. Dou wie de gruppe overstaken huil ze der mor mit op.
Om kört te goan: noa n poar uur toeren waren wie op ons adres aanbeland. In Duutsland, in n schier hotelletje.
t Was klain en slicht, mor veur nait te veul sinten haren wie n nuver onderkomen. De plee en de badkoamer waren wel op de gaange, mor dat kon ons niks verschelen. t Was ja mor veur twij nachten.

Wie muiken ons eerst es even op stee en trokken ons n waskelappe over t gezicht. Dou gingen wie mor es even in de buurt wat omdiedeldaintjen. Zwoantje vloog n poar winkels in en oet en ik zat mooi boeten in t zunnetje wat om mie tou te kieken.
De vraauwluu zagen der hier nait aans oet as bie ons.
Mor goud, dou wie honger kregen, gingen wie mor es even weer op t hotel aan. Wie pakden mekoar in d aarm en wie haren vree mit d haile wereld.
Wat n verhoal nait? Ie vroagen joe meschien òf of der haildaal niks gebeurde. Nou, moak joe mor nait ongerust, wie komen zo bie t schoamachteg dail van ons oetstapke en din kinnen je mie mooi oetlagen. Wat der gebeurde?
Wie kwammen noa t eten op t terras aan de proat mit n man en vraauw oet Sodom. Ze haren t zulfde plan as wie, mit dit verschil, dat heur kinder t betuilden, want ze waren 25 joar traauwd west, zodounde.

Nou was hai slieter en vanoet zien vak haar hai belangstellen veur draank, dat kon k hom ook ja nait kwoalek nemen. Dat dee ik dou den ook nog nait. Dou wie noa de koffie es wat bestellen gingen, dou was hai vanzulf slim benaaid wat of dij Duutsers aal wel nait te drinken haren. En luu, dat was nogal wat.
Nou bennen Zwoantje en ik absoluut gain dranksteerns, mor och, wie waren oet, in n vrumd laand en wie haren t braid noar de zin en den dou je wel es wat, wat je in hoes nait zou gauw doun zollen.
Om kört te goan, wie gingen van alles en nog wat perbaaiern. t Smuik op t lest aal lekkerder, roar hè.
t Waren aal mor van dij lutje glaskes, mor lekker man. En Geert de slieter aal mor weer bestellen, hè. Dij wol vanzulf waiten wat t aal was en hou of t smuik. Het ging hom ja nait om t drinken, zee e, o nee. Hai mos ja zo te reken beroupshaalve zien kennis vergroten. t Was veur hom ja aigenlieks waarken, zee e, dat heurde ja bie zien affeer.

En t wur der aibels gezelleg bie man, wat haren wie mekoar veul te vertellen, wie wurden zo aigen mit mekoar, t was net of we mekoar al joaren konden.
Dou Zwoantje op t lest begon te zingen: Wie goan nog nait noar hoes nog lange nait, want de flèze mout ondersteboven stoan, zee ik: “t Wordt ons tied, wie goan noar bèrre.”
Dou haar ik nog naargens last van. Dou wie noar boven gingen en goud en wel op bèrre laggen dou konnen we mor nait in sloap komen. En in dij routduustere hotelkoamer begon inains alles om mie tou te draaien. t Was net of k in n mallemeulen zat.
Woar kon dat nou wel van komen. t Duurde mor even of k wur der beroerd bie. En veur dat k der op verdocht was, kwam mie de inhold van mien moage omhoog en mos ik mit n noodgang spijen.
Joa luu, k schoam mie, dat k t joe vertellen mout, mor t is bloots de woarheid en dij mag verteld worden.

Ik vloog in t ènne. Messchien kon k nog net bie de plee komen.
Ik haar de wangen al bol stoan dou k t nust oet stapde. Mor dou kwammen pas de perblemen. t Was midden in de nacht en wie haren de gedienen stief dichte. Ik kon gain haand veur d ogen zain. Woar was de deure? Ik wos het nait meer. Ik stroekelde over Zwoantje heur schounen en dou wos ik t hailemoal nait meer. Ik kwam mit de handen tegen de muure aan te stoan en zo schoedelde ik op de grobbel bie de muure langs op zuik noar de deure. Mien wangen wurden aal boller. In dij konsternoatie heurde ik Zwoantje mit de vlakke haand tegen de muure aanbatsen, want dij perbaaierde t lichtknopke te vinden, mor ook veur heur was t ja baalkedonker. Inains haar ik n deure te pakken, reet hom open en ston midden in de kaaste. Hier ook nait. Mor weer wieder. En Zwoantje mor roupen. “Wat dust aal, is t die t in de kop sloagen? Woar zit dat licht” en zai haauwgde heur handen blaauw op de mure achter heur. Noadat ze de schemerlaampe aan diggels hauwgen haar en ik twij schilderijen en n bloumvoaze verrampenaaierd haar, haar ik eindelk de deurknoppe in de handen. Ik wol hom mit n noodgang openrieten, mor hij zat muurvast, ik kon der gain beweging inkriegen en de rommel luip mie al in stroaltjes bie de kinne langs.
Inains haar k deur, dat k nait rieten mos, mor stöten en dou stond k op de gaange in n zee van licht. Ik vloog noar de WC woar ik vernam dat de deure op slöt zat. Binnenin zat aine en dij zee aal mor deur: Ulke, ulke, ulke. Noar loater bleek was dat Geert de slieter, dij n beetje te haard waarkt haar.

Anderdoagssmörgens haren wie baide kopzère en n maal gevuil in t lief. Noadat wie veur ons doun n fesounleke handsmeer geven haren, veur wat we vernaild haren en veur t oprumen van de stinkerij veur de deure van de plee, bennen we mor weer op hoes aangoan. Veurlopeg huiven wie even nait weer.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Lest n moal bennen Zwoantje en ik weer s aan t winkelen west.
Nou doun wie dat nait te voak, mor t was Zwoantje lukt om mie mit te kriegen.
Want ik mout joe eerlieks zeggen lu, dat gengelen bie aal dij winkels laangs is nait mien allergrootste laifhebberij.
Der bennen soms dingen, joa, ik kom der eerlieks veur oet, dij k laiver dou.
Mor goud, volgens Zwoantje mos ik nije schounen hebben en t was nou oprumen en ja, din mout je der bie wezen zee ze.

En zodounde stonden wie veur d eerste de beste schounenwinkel dij wie tegenkwamen op Knoal. Zwoantje wol der vot in, mor ik huil heur tegen. “Dat most nait doun maaid”, zee ik, “boeten in de bakken mout je kieken, in dij winkels doar hebben ze allènt mor de duurdere soorten. Wat boeten staait, dat bennen de lokkertjes, doar kin je geld verdainen”. Ze keek mie aan of k nait goud wies was.
“Wat ben ik toch aan n onnuur grainderge kerel hangen bleven” zee ze mit baide handen in zied.”Woar gait t nou om, das doe n poar schiere schounen krigst, of dast weer veur n schonte de boudel regelen wilst”.
“As t immers ken, groag n combinoatie van dij baident”, zee ik.

Mor t holp mie niks, ze rommelde veur de vörm even deur dij bakken hìn en ze zee: “Dit is rommel, gain wonder dat dat zo goudkoop is” en ze reet mie mit de winkel in.
Nou lu, nou kin mie t nait zoveul schelen, as nije schounen mie n beetje schier zitten din vin k t al gauw goud, mor ik muik Zwoantje wies, dat t mie wel degelk wat oetmuik. As ze weer n poar veur mie oetzöcht haar, den keek ik even mit n gloepstreek noar de pries en as dij mie aanston zee k: Oh, dizzen vin k nog nait zo maal”. Waren ze mie te duur, den zee k gaauw: “Oh, hier ben k vot nog nait zo wild van”. En zo lukde het binnen n ketaaier n poar schounen te vinden, dij Zwoantje aanstonden en dij ik nait te duur von.

En dou kwam t . “Nou we hier toch binnen kin k ook nog wel even kieken noar n poar sandoalen, veur de vekaanzie mout k ja toch nog gounend hebben”.
Ik haar t waiten kind. Ik was der in tuind. Nou kon k de rest van de middag sandoalen bekieken. Want Zwoantje luu, t is n best wicht doar nait van, mor ze kin veur zoch zulf nait besloeten hè.
En doarom het ze ook groag dat ik mit heur mit goa.

De toakverdailen is den als volgt. Zai vlogt bie de rekken langs, rit alles wat der n beetje op liekt oet de deuzen en dut t aapmoal aan en kiekt den noar mie wat of ik der van vin. Nou heb ik doar vanzulf gain spier oordail over, mor k heb al wel vernomen dat ik dat nait zeggen mout, want din blift ze aan t zuiken. k Kin ook nait zeggen, dat k alles even mooi vin, want doar schut ze ook ja niks mit op. Het kom dus aan op teneelspeulen. As ik denk, dat ze n poar goudkopen aanhèt, k kin der nou ja nait even stiekum inkieken, den zeg ik inains: “Goh, dij vin k hailemoal nait gek hur, dij pazen ja overal bie en ook ja zo’n mooie neutroale kleur”….en meer van dij vrauwluuflaauwekul en bie d aanderen: “Ach gat nee, dij lieken ja veuls te klonterg of eh…nait doun, dat is n haile slappe constructie”, want doar hèt ze ja toch gain verstand van.

Nou mouten ie nait leuven dat ze onmiddelk dut wat of ik zeg, mor ik krieg wel kloar dat de stoapel woar ze oet kaizen mout n stòk klainer wordt en dat is n haile winst, dat kin ik joe verzekeren. Nou was t geval, dat t eerste poar, woar ik joa tegen zee, heur aigenlieks ook wel aan ston, mor dou gebeurde der wat geks, misschien begriepen ie t wel, ik nait. n Haalf uur eerder haar ze tegen mie zegt, dat ik nait allènt op de pries letten mos bie mien schounen. Staarker nog, t ging der bloots om zee ze, dat k goie schounen kreeg, dij mie ook nog goud zaten. Pries was din nait belangriek. Mor dou ze heur goudkeurde sandoale van de vout reet, dou keek ze der in en dou zee ze: “94 euro en dat veur n poar sandoalen? Dat trekt mie ja tou tonen oet. Nee, dat kin mie ja begroten, dat dou k nait hur”. Nou joa, zo gingen wie dus toch mor d aine winkel oet en de aander in en overal mor pazen en pazen.
Ik wur der op t leest grammieterg bie. “As t dij toch nait mooi vinst, woarom most ze den pazen. Pak ze din nait”.
En Zwoantje snauwde weerom, dat kerels doar niks van begrepen en dat je ze eerst wel pazen mozzen, veurdat je zain konden of ze wel mooi waren en zo zaten wie noa n zetje mekoar franterg aan te kieken en kregen wie der recht n beetje hikhakkerij om, gain roezie hur, dat hebben wie ja nooit.

En zo waren wie d haile middag op stap, noa de schounenwinkels in Stadsknoal wol ze ook nog in Muzzelknoal kieken en dou zulfs op Troapel en dou t vief uur was dou haar ze nog niks.
Onderwegens noar hoes wur der nait veul proat, mor dou wie s oavends in hoes veur de televizie zaten dou geef ik joe te roaden wat ze dou zee. Ze zee: “Dij eersten hè, dij van 94 euro ja, ik leuf dat ik mie dij moandag toch mor ophoal”.
Ik ruierde zo haard in mien koffie, dat t lepeltje omboog.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Heb ik joe verteld, dat ik lest in t zaikenhoes legen heb?
k Geleuf t nait hè?
Mor ie mouten nou nait schrikken, t was nait slim. Ik haar wat ongemak zel k mor zeggen en dat mozzen ze even verhelpen, zodounde.
t Was mor n klaine ingreep, mor ik mos der wel drij nachten blieven.

Dou Zwoantje d eerste moal op bezuik kwam, dou haar k den ook nog nait veul te koop. Ze haar mie n leverworst mitnomen, in plakjes sneden in zo’n Tupperwarebakje, wait je wel, mor doar toalde ik nog nait noar.
“Hou gaait t”, zee Zwoantje, terwiel ze nijsgiereg overziet gloop noar d aander patiënten.
“Och, wat zel k zeggen, t kin nog gain pochen lieden”, zee k mit n witte neuze.
Zwoantje heurde t al nait. Ze fluusterde: “dij man doar bie t roam, dat liekt ook slim nait, ligt dij hier al laank? As ik zien koartjes bekiek, den ligt dij hier al n beste zet. Wat hèt dij?”
“Och, dat is ol Pathoes, dij het zien huppe broken en elke dag komt zien dochter hail oet Scheemte en dij spuilt zien gebit schoon onder de kroane”.

“Woar komen dij aanderen aal vot?” zee Zwoantje en ze zat te wuppen op stoule.
“Dat wait k nog nait hur”, zee ik n beetje franterg “ik docht dast hier veur mie kwamst”.
“Joazeker” zee ze en ze ging weer recht op stoule zitten.
“Is dokter nog bie die laangs west?”
“Joa”.
“En wat zee e?”
“t Kwam aal goud”.

En zo gingen wie nog even deur. Dou Zwoantje de leverworst sikkom op haar, kwam de zuster en dij vruig of t bezuik òfschaid nemen wol. Nou dat wol Zwoantje wel, want ze haar nog wel meer te doun zee ze.
Dou ze al bie de deure was, schoot mie der wat in t zin. “Wilst mie mörgen de kraante wel mitbrengen en ..o joa, n bakje mit proemen” zee k der zaachte achteraan.
“Proemen!”, ruip Zwoantje deur de zoal hìn en elk keek noar heur “woarveur most doe den proemen?”
“Ach waist ja wel” zee ik mit n rode kop “dij vin k ja lekker”.
“Noa, wat n verstand” zee Zwoantje “aans lust doe dij ja nait”.
“Mor nou wel” zee k grammieterg want je kennen ja slecht deur de haile zoal hinbölken, dat je nog nait oet de broek kinnen, zo vlöt noa zo’n operoatie.

Aanderdoags haar k de kop al weer deur t helster en kon k mien noabers al wat beter.
Ik kon goud mit ze over de weg, veural mit ons ainigste vraauw op de zoal, want ze hebben ja tegenswoordeg gemengde zoalen. Joa, ik kon goud mit Aaltje opschaiten, wie huifden
mor n poar woorden tegen mekoar te zeggen of wie begrepen mekoar al. En t was ook nog n schier wicht ook man en zo gedainstig.
Ik mog der nog nait òf en zij luip al vrij rond en as k wat neudeg haar zee ze, loat mie dat mor doun, ik bin ja bliede, dat k der weer loop en dat ik joe der n plezaaier mit doun kin. Joa, ze dee t ook wel veur d aanderen hur, mor veur mie toch t maist. Zo gedainstig hè. Niks was heur te veul en ze laagde mie aaltied zo vrundelk tou, joa dat haar ik wel trovven hur. Ze was n joar leden schaiden zee ze, joa t was nait heur schuld west en ze vuilde zoch nou toch wel ainzoam zee ze en doarom was ze bliede, dat ze aan mie n beetje aansproak haar en mie n beetje vertroetelen kon, zee ze.

Tegen bezuiktied brocht ze mie net n glas wotter en ze keek mie der recht laif bie aan man en ik laagde heur dankboar tou.
Mìt kwam Zwoantje mit de kop om de houk van de deure.
Ze haar Aaltje nog nait zain de veurege keer, dij haar dou op t dagverblief zeten en doar ging ze nou ook weer hìn.
In t veurbiegoan nikde ze vrundelk tegen Zwoantje, dij niks weerom dee.
Mit n kop as n dunderwolke ging ze bie mie zitten en ze smeet de kraante, de proemen en ook nog n zolte heern in n puutje op t nachtkastje.
“Wat dut dij vraauw hier, kin dat zo mor”, zee ze en ze keek mie aan asof k heur k wait nait wat doan haar.
“Joa tou mor, gemengde zoalen hè, moderne tied, kin je niks aan doun hè” zee ik.
“En wat mout dat mens bie dien bèrre die wotter te brengen?” vruig ze narrig.
“Och aans mout ik zo’n zuster bellen en dij wichter hebben t ja drok genog en Aaltje haar t aanboden” zee ik op n toon asof k over onze waikschille bonen in toene pruit.
“O…Aaltje” , zee Zwoantje.

Noa nog wat hikhakkerij bedoarde ze weer wat en dou bezuiktied òflopen was kon ze al weer lagen.
“Nou moi hur, tot mörgen, gaauw weer beter worden” zee ze en ze grobbelde heur spullen bie mekoar.
Dou ze vot was zag ik dat ze, per ongeluk vanzulf, de proemen weer mitnomen haar en ik haar der nog wel zo’n verlet van.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Lest was der ja zo’n boudel op televizie over de paranormoale wereld.
Doar haren ze t ja over allerbenauwdst gekke dingen, dij mensen overkomen bennen. Over geesten en aal zowat. As k nou nog aan dat pergram denk, din lopt mie de grieze nog over de graauwe, kin je noagoan. Nee, dat is niks veur mie, hur. As ik zowat zain heb, den kin k mie dat mor nait oet de kop zetten hè, hebben ie dat nou ook?
Mien Zwoantje het doar gain last van, dij geleuft nait in dat soort dingen. “Aal flauwekul en babbeleguuchies”, zee ze dou t òflopen was. Mor doar was ik nog nait zo zeker van.

Dou wie noa dat pergram noar bèrre gingen, kon k mor nait in sloap komen, t spoukte mie aalweg deur de kop. Zwoantje snurkde der al gaauw over. “Zol het din toch woar wezen, aal dij geestenboudeltje”, dochde ik bie miezulf. En inains, midden in mien prakkezoatsies, vuilde ik n waarme haand, dij mie in t baalkeduuster over t gezichte gleerde. Ik reerde t oet, vloog mit n noodgang oet t nust en dee t licht aan. Zwoantje lag te schatteren in bèrre. “Dochst dat k al sluip?” laagde ze.
Ik docht: “Smoor toch om mie” en ging mor weer noast heur liggen.
De verdere nacht verluip gelukkeg zunder roare dingen.

Anderdoagssmörgens was t zotterdag en ik mos nog even op n bosschop noar t centrum. Ik loop doar zo deur zo’n tochteg deurgaangkje en doar zai ik n kerelsfietse stoan. Het zeker aine vergeten dochde ik. t Was n ol baistje hur, en hailemoal onder t stof.
Toch kwam e mie voag bekend veur. Ik luip der es hìn, keek es goud en ….t was mien aigen fietse, dij ik al drij moand kwiet was. Drij moand leden haar ik mien fietse doar hìn zet en dou ik weer noes wol, was e vot. Stolen vanzulf. Niks is ook meer vaileg, dochde ik grammieterg. Alles wordt joe òfklaauwd tegenswoordeg.
Ik lopens noar hoes. “Most t aangeven op t bero”, zee Zwoantje. Zai geleuft nog in dat soort dingen. Nou, dat dee ik din mor.
“Wat was t veur n fietse”, vruig d agent.
“Joa, wat was t veur n fietse….n zwaarte”, zee ik.
” Wat maark den”, zee de kerel “waiten ie dat ook?”
“Maark, maark, in elk geval gain Sparta, Batavus of n Gezelle, nee t was meer n goudkoop dinkie, ik haar hom nog van mien voader, dij is twij joar leden oet tied komen, wait je wel.
En mien pa, dij haar hom weer van zien olheer”.
Plitieagent zuchde, dij lu hebben n zwoar bestoan.

Afijn, hai vruig mie t hemd van t gat, mor ik kon hom nait veul klouker moaken. Op t lest, las e mie veur wat of e opschreven haar. “Hierbij verklaart ondergetekende, aangifte te hebben gedaan van de vermissing van zijn rijwiel, zonder merk, kleur zwart, althans waar de roest niet heeft toegeslagen en met zonder fietstassen. Leeftijd nog van voor de oorlog.”
En dou volgde nog de doatum, ploats van de misdoad en wat aal nait meer. Ik mos mien maggel der onder zetten en kon weer òfraaizen. As ze hom haren, den zollen ze mie beschaaid geven, zee de man en hai keek mie verdraiteg aan.
Nou joa, k haar vanzulf niks weer heurd, mor doar haar k ook nait op rekend.

En nou ston k doar weer bie mien aigen fietse, t regenpak zat nog onder de snelbinder op pakjedroager. Wat binnen lu toch eerlek dochde ik. Hebben ze mie de fiets der weer hìnzet en alderdeegs t regenpak zitten loaten, hou bestaait t, hou is t meugelk.
Ik wol hom vot mor even mitnemen in de kattebakke van d auto, mor dou ik hom verrieden wol, dou keek ik mit verstand……noar t slöt. Hai ston nog op slöt. t Aigenste slöt zat der nog op en hai was òfsloten. En dou ik hom veur drij moand de leste moal wegzet haar, dou haar k hom ook ja op slöt zet. t Sleudeltje haar ik veur vattien doagen pas votgooid. Hou kon dat nou, der kon gain aine op reden hebben. Wel klaauwt nou n fietse en gait der nait op rieden. En dou inains….dochde ik weer aan de veurege oavend, aan dat pergram op televizie.
Zol…zol mien olheer hom…of soms mien ol opa,….nee, dat bestaait toch nait….dat kin toch nait en ik kreeg net n gevuil, doar in dat winderge gaankje, asof der aine noar mie ston te kieken en t vel achter in de nekke begon mie wat te trekken.
Verbeelde ik mie dat nou, of begon t inains ook haarder te waaien? De bloaren in d houk begonnen as gekken in t ronde te sirrelen.
Ik wos nait hou gauw of ik in hoes komen mos, mit.. mien..fietse.

En zo zat ik even loater mit mien Zwoantje n kop koffie te drinken en ik vertelde heur t haile verhoal.
Ze onderbrak mie gain ainmoal, ze nikde allend mor mit kop.
En ik revelde aal mor deur. Dat ik absoluut zeker wos, dat mien fietse weg was drij moand leden, wat duvel, ik was ja in tied wel n keer of tiene deur dat zulfde gaankje west. En nou inains…. en hier zweeg ik, ik wos t nait meer.
Zwoantje zette heur kopke op toavel, slook heur leste slok deur en zee dou: “Ik wait hou of dat kin.”
“Wat din” ruip ik hailemoal oet de kette.
En dou zee ze: “Zelst wel weer mit dien kont keken hebben”.
As je oet de klai trokken bennen, din blief je maistied joen haile leven wel steveg met de baide iesders op de grond stoan.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf

Lest op n zundagnommedag zaten wie gezelleg thee te drinken. Zwoantje was der bie aan t braaien. n Poar dikke winterzokken, k leuf veur mie. Ik bloaderde zulf nog es even deur de zotterdagkraante, doar haar k nou ja mooi even tied veur.
t Ainegste geluud in de koamer was t tikken van d ol regelateur en t soezen van de theepot. Mooie zundagnommeddaggeluden, dij faitlieks de stilte nog stiller muiken.
Wie haren al n zetje niks zegd. t Leste was ducht mie, dat Zwoantje mie vruig of k nog n twijde kopke thee hebben wol. k Zee van joa, omreden k drink aaltied twije, zolaank as wie traauwd binnen en dat is alweer n haile zet. Evengoud vragt Zwoantje mie aaltied. Dat verbrekt ook even ja.
Oet mien ooghouken zag k, dat ze òf en tou mit n gloepstreek noar boeten keek. En dou ze even loater wat zeggen ging, dee k oet miezulf kraante al dicht. k Wos al wel wat der komen ging.
“Zellen we even n stokje lopen goan, zo mor even?”
“Joa,” zee k, “dat doun we en din nemen we ons Flipke ook even mit, dij mout der ook ja nog oet.” “Wol k net zeggen” zee Zwoantje.
Wie deden de jazen aan en wie kregen Flip zien raimpke. Hai was vanzulf haildaal gek dou e dat zag. “Dat zo’n hond dat deur het, hè” zee Zwoantje.
“Joa,” zee k.
Dou we boeten kwamen kreeg ze mie in d aarm en doar gingen we hin. Wie mozzen even n menuutje lopen, veurdat we de pas goud haren. Want, t lopt zo maal, as je mit twij man noast nkander lopen en je verzetten de bainen nait tougelieks. Benoam as je nkander in d aarm hebben hobbeln je aal zo hinneweer. Nou heb ik doar in dainst n truukje op leerd. Doar mozzen wie ook ja aal in de pas lopen. Bie t exerceren, zoas ze dat doar nuimen.
Dat kunstke gaait din zo, dat je d aine vout achter d aander hoaken en din net doun of je stroekeln. As je din weer gewoon lopen loop je net weer in de pas. Je springen din faitlieks ain tree over, zeg mor.
Ik dee mien truukje en k heurde Zwoantje stennen: “Mout dat nou weer? Liekst ja wel nait wies om ieder bod zo maal te doun. As mensen ons zain, din dinken ze, dat k zo’n ainzaalm aan taauw heb, aine dij verlof het oet Zuudloaren.”
Ik zee: “Goud.”
Mor k mos mie wieder bedappern, omreden k goa mainsttied expres weer oet de pas lopen, want din kin k t ja nog n moal doun.
Din zeg k: “t Is nog nait lukt.” En din dou k t weer. Want ik kin ja nait zoveul truukjes en as je din aine goud kinnen wil je dat ook ja waiten, nait din.
En zo luipen we wieder. Wie haren nait òfsproken, woar we hin wollen. Oet onszulf luipen we zo’n rondje, dat wie elke zundagnommedag lopen en op d ain of aandere menaaier is dat ons rondje.
Doar huiven we din ook nait meer over te proaten.
Wie zeggen aans ook nait zoveul onderwegens. Woarom ook, wie zain t zulfde. Woar mout je din over proaten, begriep je wel.
Òf en tou komen wie op ons zundagse loopke ook aander lu tegen en din is t mooi dat Flipke bie ons is.
Want hai mout elk en aine ja even besnuvveln. Din hebben wie ook ja n beetje oflaaiden, ja. Och en din zeg je wel es even wat hè. Zo krieg je wel es n gesprek mit nkander. Dizze raaize ook. Ik zee van: “Lekker weer nait?” En dou zeden zai: “Joa man, beter as veurege week, want dou was t ja al n beetje fris.” Kiek en dou haren wie t gesprek aan de gaang en konnen we even gezelleg wieder teuten. k Zee: “Joa, mor veurege week was t nait zo aarg as veur vattien doagen, dou mos de winterjaze der ja recht bie aan.” En dou zeden zai weer: “Joa, mor de echte kolle mout nog komen hur, wees der op verdocht.” Och en dou zee ik weer noadat k doar even over noadocht haar: “Joa, mor din maggen wie nog nait kloagen, je kinnen nou nog wel boeten wezen ja.” “Joa,” zeden zai.
“Nou, wie lopen mor even weer deur, want wie kregen nog theedrinkers.”
Dou zeden we: “Moi.”
Even loater zee Zwoantje: “Wel waren dat?”
“Och, dat wait k nait, zo mor gounent.” “En doar proatst doe mit? Wat hebben vrumden mit onze zoaken neudeg, din?”
En zo luipen wie weer op hoes aan en wie haren nkander gezelleg in d aarm. Ik links en Zwoantje rechts, want zo lopen wie al vanof t begun.

Luuster hier noar 27 Zwoantjes, veurlezen deur de schriever zulf