Ie kinnen der mit lezen en schrieven
Geboren in: Smilke, 1958
Schrift ook veur: Kreuze
Toal en Taiken
Schreef veur: Krödde
“k Heb t löcht zain en bin opgruid as boerenjong
in buurtschop Smilke (Smeerling) bie Onstwed-
de. Op mien17e bin k veur school en waark wie-
de wereld in trokken. Mor t Grunnegs blif mien
eerste toal. Geregeld verschienen gedichten en
verhoalen mit Westerwoldse inslag van mie o.m.
in Kreuze en Toal & Taiken. Mien gedichten bin-
nen ook opnomen in enkele verzoamelbundels.
Wieder waark ik mit aan festivals.”
Bundels:
De stille kaant (Triona Pers, 2010)
Dichter bie Psaalms (Vliedorp, 2010)
Wat mörn komt (Huis van de Groninger Cul-
tuur, 2011)
Oetzicht (2012)
In spaigel van t wotter
kikt kind mie aan
nuigt weerom noa eerder
verleden tied in maan
Rivier meert hier onbekommerd
dun nog aan t begun
bomenliene aan overkaande
stèt net as t aaltied stön
In wale van verswonden tied
dut wìnst mie hoast wat zeer
roaken dien vingertoppen mien handen
begunt t vannijs bie t swiegende meer
In maai ston ve
veur n ol vijwagon
te griepen noar wat gebeurd is
verbalderd hou dat toch kon
‘Kin dit weer gebeuren pabbe?’
Vruig mie t kind
mit baange en benijde ogen
ruik ze t weden blind
Ik zweeg, doch en dochde
Doezend gezichten keken mie aan
n Blaik wichje mit n hoofddoukje
maank schoefdeuren
zuiken mie op t perron.
n Ol vraauw oet Gaza
vaalt over kruus van voesten
-Israel, Hamas, Fatah-
ropt wat ik doar van von.
n Vraauw oet Congo
vernaild deur soldoaten
lege ogen vertellen mie t verhoal.
n Jongkje mit vuur in ogen
mitrailleur op fiene scholders
kind klaidt mit stoal.
n Schoupoetser in Istanbul
ogen schaarp noar boven
handen zwaart van t smeer.
n Mens zunder papieren
op Schiphol in bewoaren
wat komt dat dut zeer.
Ik zweeg, doch en dochde
Doezend en ain gezichten keken mie aan.
En dou klonk
-laankzuikig op t vergrelde òf-
stoef achter mie:
‘Tou man, zeg heur t non.
Vertel heur nich hou t is
mor hou t kín.
Zeg dat t nooit meer gebeuren zel’
Dou ik omkeek zag ik gainent
k vuilde allennig mor wat waaien
t tirrelde oet doezend houken.
20 april 2007
Luddek
stést in d’hörn
rugge recht, kop omhoog
kikst gezelschop in
Hest reerd
en as k dien ogen vin
schutst vol
Zwiegend protend
kiek ve ofgrond in
Wil t?
t Mout ja
Mit haand vrief ik dien scholder
man k haar die
mit baaide aarms
stief vast holden mouten
(2 feberwoarie 2009)
In nommerdag heur ik wied vot
vroagende stem van t kind
Wat ze zegt zai ik nich
tied mokt luustern blind
Mit ogen stief dichte
roak ik sikkom lutje törf
löshaid en waarmte bie mie
as hunneg oet iemekörf
Haar ik vanmörn man keken
t levent stoef bie zöcht
der luipen doezend lienen
trokken noar t hoge löcht
k Glie dele noar d‘oavend
en verries allinneg in de nacht
heur floiten van vrouge vogels
kiek in toene, gold hef wacht
Twai kinder under appelboom
t speulen stoekte even
vannijs vuil olle vroage
en kön ik antwoord geven
(16 jannewoarie 2010)
moeke strikt zeun deur t hoar
en let in stookhok
n kloetje Picasso, Matisse en Monet
in rook opgoan
Freud is der ook bie
(Schilderijverbranding in Roemenië door
moeder om zoon van kunstroof Kunsthal te
beschermen – ANP 17 juli 2013)
Vanoet twijdonker vroag ik
welke duursternis kreeg die in greep
doust deur hekken reedst
en mensen as muggen
mit dien Swift
aan kaante huigst?
Oranje wui rood
feest huil haand veur mond
kinderogen spaigelden
broken levents ofgrond
As laand in raauw
zit ve in toeze
en eerst dou ve
veurzichteg nkander weer aankeken
kwam d’r löcht
en wus ve: dit is de weg
(1 maai 2009)
Nijsbloaden bèlken:
t is nog nich doan mit corona
in Oekraïne blift t oorlog
vluchtelingenkinder kriegen gain vasteghaid
gaspriezen stiegen
stikstofdeken over t laand
n jonge boer verlaist zien oam
en rooie vuurvlinder is verswonnen
Doeknekt schoeven wie mit nander over stroade
nikjen wat en sloeken t nich waiten in
t levent is bepaarkt
Tineke van vatteg nuimen ze ook bepaarkt
In rode jaze fietst ze op drijwieler
mit blied gezicht en keroazie deur de stroaten
en ropt noa elk dij ze in muide komt:
t komt goud, t komt goud!
Verhoal, veurlezen in Grunneger Dainst van zundag 26 oktober 2008 in Olle Lutherse Kerk In Amsterdam, noar aanlaaiden van ‘De barmhartige Samaritaan” (Lucas 10)
Priester, leviet, Samaritaan en raaizeger noar n verhoal van Stephen Mitchell
Aan t índe van heur levensraaize kwammen priester, leviet, Sameritoane en raaiziger oet tied. Dou ze nkander in t hemels parredies weer tegenkwammen, pruiten ze òf um nog ain keer noar t café aan de weg van Jeruzalem noar Jericho te goan. n Soort reünie zeg man.
Priester komt eerst aan t woord en zegt tegen raaizeger:
‘k Von t hail slim da’k t ie nich holpen heb. Waist hou dat kwam? k Heb nich goud noar mien haart luusterd. Moar wizze waiten, dat gebeurt mie gain twaide moal” Noa priester kwam leviet aan t woord: ‘Leste keer da’k underwegens ho hail en aine mit pech huilp, haauwde hai mie en gong hai d’r mit mien golden hallozie vandeur. Kinst zeker wol begriepen da’k t in de buksem dee, dou k die liggen zag.’ Dou kwam Sameritoane:
’t Was gewoon geluk jong: k was op t goie ogenblik op t goie stee. Boetendes, t gong vanzulf: eulie en wien wadden d’r oet veur dak t er op verdocht was; kin mie nich heugen da’k tie verbonden heb. Kreeg d’r loater pas last van, dou ze zo mit mie wegluipen. t Is stoer as lu joe zo veren in kont stoppen. Aan t índe komt de raaizeger zulm aan t woord. Hij nemt nog n tikkel van zien Beerenburg en zegt:
‘Aingst begunt noastenlaifde dichtbie hoes.
Ask wat beter oppaast haar op dij gevoarleke weg van Jeruzalem noar Jericho hadden rovers mie ja hail nich te pakken kregen. Den haar k ze gewoon mit kopstubber op hazzens haauwen. k Wol joe aal drij om vergeven vroagen. k Bin joe aiweg dankboar; zunder joe haar ik t er ja nooit levent òfbrocht.
Proost’.
Mor net dou ze t leste klokje nammen en weer op hemel aanwollen, komt d’ezel binnen klundern. Hai zegt: ‘Ik heur wol dat dizze geschiedenis joe aal vaaier lozer mokt hef. k Heb allerdeegs t idee dat wieshaaid mit Beerenburg aan daipte won. k Heb t er nooit recht wat van zeggen wild en t wui mie ja ook nooit vroagd mor –en hai keek raaizeger
aan- heb ik joe den nait droagen?’
Joa lu, misschien was de echte dioaken wol de ezel. Barmhaarteghaaid komt biezetten oet onverdochte houke.
Ezel luip weer vot. Mor net veurdat hai mit zien rechterachterbain deure achter zuk dicht trok, ruip hai nog over scholder tegen zien òl boas: “Mor aander keer nich weer zo graimen mit eulie hur!”
(Noar n verhoal van Stephen Mitchell
(Parables and Portraits 1990) en vrij vertoald en aanvuld deur Hanne Wilzing)
In slootswale
zit boer te reren
Peerd wacht op wenakker
en kikt liedzoam leegte in
Op t stee
mit nog waarme bèrre
trekt vraauw
blaik blinnen dichte
en kropt weerom
Blinnen openvollend
zai k t schaarpe löcht
van lege zunne
dij benijd noa binnen kikt
in loagen komt wiede wereld
as verloren zeun
mie vannijs in muide
n koolmeeske flòit nog wat
en geft zuk den ook mor
aan stilleghaid over
n baark spaigelt t löcht weerom
en wordt in zien koaleghaid
onverschilleg n monument
lege haaide wacht nog in dook
op wat kommen gaait
gollenroede op hoge bainen
dijt sikkom of t nooit doan is
mor ruik glans al kwiet
en daipvot zit veujoar kloar
k hoek maank t riepte gruin
wor leeg mit leegte
n stoere brem dij Elia vindt
en heur in t ènde overvèr
zachies mien zuske reren
troanen hangen aan takken
Van mien bed&brekfaststee bie t Mieghummeltjesbos in Onstwedde fiets ik in vrouge mörn over Vlagtwedde noa Ol Schaanze. In Smilke rie ik even n luske over Laang Houve. Op eske van Zuudveld bluien eerappels. n Wonderschiere deken van t daipgruine eerappelloof en paarse bloumkes. Den overkomt mie de geur. Ik was de reuk van n bluiend eerappelveld sikkom vergeten. Ik stap van fietse en loop t kaamp in en roek aan bloumkes. ‘Joa,’ zeg ik in miezulm ‘ik was t kwiet, mor non wait ik t weer.’ Ik pak mien boukje um dizze grode ervoaren op te schrieven. Der komt n man aanfietsen mit n hond aan liene. n Heidewachtel. Dichterbie zai ik dat t mien aantraauwde neef is. Wie zeggen moi. ‘Wat zitst nou weer op te schrieven?’ vrag e. Ik vertel hom van de eerappels. Hai kikt mie underzuikend aan. ‘Is t nog zo slim den?’ Loater begriep ik dat e mien wénst beduilt.
Drok protend
mit bekende lu van aander planeet
zat ik in bus noa mien genesis
en doe wast er ook
stil te weden
Halte glee veurbie
en bie volgende göng k der oet
Bie t votgoan zee ik moi
en pakde bie deure even
dien handen en doe mienent
Huilst ze vaaste dou deuren dichtgöngen
Dien aarms stakken der oet
en luitst rusteg geworden
Ik trok deuren oet nkander
en bus ree wieder
verswon in dook
mit die en lu van aander planeet
En ik was terugge bie t begun
Koamer is wol mooi Joa
Kinnen hier ook mooi oetkieken Joa
Hebben ie nog wat aansproak mit lu hier? Joa
Ist eten hier goud? Joa
En kinnen joe n beetje eerden hier? Nee
Ist stoer ? t Mout ja
Mien lewaai glid langzoam vot
Traog gaait open wak daipweg mied
k Drief mit heur noar aander tiedat nich telt krig weerde
Tirrelt levent weerom eerde
Klaainen helpen groten
Zwiegen wodt proten
(23 september 2007)
Zee, baargen en bozzen
haaide, knoalen of t slichte veld
Wat mokt t oet?
Elke vaarkaande centimeter
allerdeegs elke leegte
is genog
um ruumte en daipte te pruiven
Muziek dragt ons
sleept ons oet vlakke bestoan
Stemmen van steerns
nuigen ons in n nije boan
Violen strieken noar höfte
bassen trillen swoare tred
Flòiten bloazen deur blinnen
en op beune ropt n trompet
Zuverhaid zunder genoa
drift woar hemel ligt
Totdat luchten betrekken
umdat aine n houstbuie krig
(23 feberwoarie 2009)
Gruine bomen
Mooi ja
veur aan mure
Niks gain last van
Rode bomen
Vot man
in haarst mit zunne d’r op
Kin d’r mit deur
Man blaauwe bomen
Dat komt aan
slagt noar binnen
Doar wil je votdoadelk hìn
(23 april 2009)
Lutje potje kikt en kikt
kropt op knijen
as n kaalfke deur t gruinlaand
wondernd grode wereld in
wereld wordt groter en groter
man man wat n ruumte ja
hondebloumen, ekkels, tieken en iemen
doethoamels in walen van t Ol Daip
en achter eske is nog meer
mor den aiweg en altied
blift t kieken hoaken
achter stiekeldroad
noa t löcht komt duuster
noa t zuite t zoer
systemen dailen raive oet
om t zain te griepen
in t aargeloze te groaven
oogkleppen holden peerden in t gareel
mor in t ìnne t hiemen veurbie
as der weer wacht wordt
wacht wordt op genoa
riepte ogen vannijs open goan
körrel kaf verdrift
mieghummel weerde krigt
wordt ontfaarmen vongen
wordt kieken zain
begunt t verzet.
As hai vaalt blif hai nich liggen
Hai wodt optilt (Psalm 37)
Nich snakken
Is ja naargens veur neudig
t Zit in lutke dingen
Kieken is gold
Loat die nich opvreten
deur wat die dwaars zit,
moar zet t op zied
Hest tied
Mor hol die nich in
as t haart zegt: non!
Hol handen open
veur n schenken
Want t beste komt
van d overkaande,
is nooit wied vot
En hol vertraauwen
Want ook al is t wol ais stoer
t Komt ja altied wol goud
As n stem oet wiede hemel
was ze der
dij blik
Ik wui keken
en in t zain zag ik nich
t Gebeurde midden maank proaten
woorden pruiten deur
stoadeg en smui
Moar bezied
daip vot
brandde t
n Zet loater kreeg ik deur
dat ik heur kön
n steern oet aiveghaid
Eerder en aalgedureg hef ze mie zöcht
Zel stoef veurbie goan
as ik mit theeschuddeltjes kiek
k Haar t nich docht
moar non zeggen ve nkander
toch nog moi
Zai kikt mie tot zwiegen
woorden blieven stoeken
k Hol oam in
(21 december 2008)
Wondernd kieken en kieken
lustern, vuilen en roeken
noa joar en dag
daiper en daiper
protende mensen dij niks zeggen
lu in loagen
mit aaldeur nije gebélskoppen
elk het zien lutje haim
roegte en verlangst
in houken en hörns
d’ain blift d’aander n ding
en ik zeg nich doe
bie Bella Capelli hairstudio
krieg ik n schoetje veur
zuik ik tiddeltoppen
maank knippende scheren
aanzeggend snij
en plestieken woorden
k wil weerom noa zandbak
under hoge beukenboom
mit die speulen
vertellen dat k niks begriep
Op fietse mit ogen overaal
veur ik hui over singels en grachten
dizze speulende stad
der komt gain ènde aan
hou lözze vogels vlaigen
wizze twieveln
joe vloot aankieken
of speuren in t verschait
In t daglöcht hangt t nije
wat zöcht en nog nich vonden wui
en mie noa högte nuigt
Allerdeegs in dook
maank roegten van stain
roupen goie gaisten
mie over onverdochte gruppen
noa steeën woar toverd wordt
Mor in twijduustern kom ik dele
worden gezichten gebèlskoppen
t zaachte schaarp
t speulen eerns
en krieg ik wìnst
noa t zuide zaand
Op laange liene
ist levent
n poar tree
Striek mit doeme
over t roege holt
vuil ringen van joaren
en luuster vannijs
noar t ol verhoal
van bliedschop en genoa
van liefsere en wìnst
In twijduustern brekt Löcht deur
t gef waarmte
en zo roakt
ist wol holdert
mor nich doan
Aits wordt aiweg
Doe bist mien eerappel
k heb die poot, bluien zain en rud
en loater die in stukjes sneden
in pane bakt mit n broen körske
stipt in stip
en opeten
mit die
veur doezendste keer in t parredies
(26 juli 2011: Dagblad ‘Pers’: stalkende
eerappelboer krig dwangverplegen)
kop is leeg
sin is vot
swaarde kraai vlaigt
deur d grieze lucht
lucht is oet
handen binnen kold
stroatstainen spaigeln nat
k heur n scholekster floiten
dwaars deur dompege duusternis
vuil k n vonkje waarmte
lucht wordt lichter
Meer vloot as daip
licht en benijd
man nich noar boom
veur ik dreven op t olle wòtter
veur doezendste moal
kringe van t lözze levent
Umaarmd deur eskes
komt zunne deur
Bint veul bomen
maist ekkelbomen
man ook wol essen en beuken
Aalgoal verwaaide baisten
mit zwoare joaren
kieken mie kaauwend aan
man vroagen nich recht wat
Gres is mijd
n ofsneden hondebloume kikt mie
verbalderd aan
Boer mit swoa
hold haand umhoog
en n transistor belkt
Raaiger kiddelt mie bie oren
en boarske schut gramnieterg vot
k Roek het zuide laand
Kaampen eerappels
in volle blui: lila, paars en wit
Biezetten n daimt baiten
en aal meer rogge, gries en gaail
n Rosteg stuk raive in wale
wordt monument
Mens en Scheppen geven hier
nkander n haand
t Vrouge löcht vaalt op rode dakpannen
van hoezen dij hier heuren
as dotterkoezen bie t wòtter
En man speulen en slingern
liekt wol n achtboane
oet stad wied achter dieken
Daip oet Ter Oapel,
deur Laude en laans Ter Börg
schrief ik op Zelln aan
den Ellershoezen
zeg underwegens noar Ter Wuppen
‘moi’ in Smilke
man in Wessenhoezen wordt t eerns
Mit Mussel wieder
-van zuit noar zolt-
loop ve bie Nij Stoatenziel
zo Dollard in
Weerom noar zee
t Holt nooit op en t gijt altied deur.
Hou voak muik ik dizze wereldraaize non
al?
k Krieg der ja nooit genog van
Mokken wat mit as wòttertieke op Roeten
Oa
(7 mij 2010)
Eerder hef west
dammeet komt mie tegemuide
Tied in twai vrumde helften
sneden mit n vliemschaarp mest
Veurbie is n ervoaren
ken t bloots mit kop nog roaken
Noar wat komt ken k rekken
haail zo gaail as koren
(10 feberwoarie 2007)
hou laank ligt hier al?
noakt
deurzichtig
ainvoudig
niks meer weerd
vot gooid
woar ist aingst veur broekt?
wat heft schonken
n medicien?
heft ain van mien veurollen t leven redt?
Heft eulie geven
Veur d muie vouten
Van moekes moekes moeke
Egberts&Co Groningen
Staait d’r op
Internet muik mie lozer
Ik von d’r n ploatje van t fleske mit t etiketje
Hoofd eau de cologne
jachtwoater tegen loezen
(kriegen joe ook z’n jeuk?)
(haarst 2005)
Noa n winter woar gain ènde aan kwam
lig ik op n vrouge feberwoarie-mörn
in berre te wachten op t breken van t duuster
en t onwizze begun van nije dag
Te dinken of ik deroet goan zel
of bietaiken veur de nacht
Heur ik aan d’overkaande
vanof tempeltje op dak
n merel flòiten
hemels as oet parredies
t Haile dörp swigt en luustert mit
t Daaiertje is nich aan te roaken
en kön k t in handen pakken den brakt
Moar in högte bespeult e scheppen
wordt flòiten stem van Aiwege
en krig haile wereld hoop.
(24 feberwoarie 2010)
Dou ik mien nij speulgoudtrommeltje kreeg
deest doe mie veur
hou k d’r op hougen mös
Het was septembermoand
en rooie beuk ver boven ons
huil neutjes nog even vast
oam in
en keek nijsgiereg mit
Ploatje van lutje jonkje
op stoultje
boeten bie keuken
Grote zuster boomt
vrundelijk over hom hìn
en bruiers op stevels
kieken as bruiers tou.
Nooit waiten
man veur t roam
achter aanrecht
stön –ducht mie- moeke
Bekeek t net as beuk en
baident dochten
mit n stille laag:
lösloaten kin begunnen.
Wadden slim veul beukeneutjes dat joar.
(6 september 2009)
t Rokt noa mizze
n plaze ropt en reert
jirre vergraimt stroade
Wie lustern en zeggen:
t kon n pondje minder, mor zit wat in
en n flottje stront mokt t laand ja gaail
Krödde komt op tou grond oet
gezichten verswinden in lieke lienen
votaaid in boarden in jurken,
heufddouken, keppels, kruzen,
n rollator woar niks van komt
en Ik-bin-der is oet tied
noamen binnen kwiet en d’ain wordt d’aander n ding
Mor dwaars deur roet waast gaarste
in de muide löcht weeromkeren op
Maarten kikt bie stoplicht Ischa aan: shabbath shalom
Ingrid stoekt mit rolstoule Fatima helpt heur veuroet
Bie Hans en Ton binnen roeten ingooid
mor haile stroade stijt vergrèld as ain man op
En d illegoal oet portiek hait Engel
Recht en vree valen nkander um haals
t Is aal ja nich zo stoer
(Op psalm 85; 29 augustus 2010)
Bie schriefsel ‘Gloria in ons laand’
Volgens in november veureg joar oet tied kommen Willem Barnard (‘Stille Omgang’) wui in
eerste tied van christelijke kerke van loate haarst tot vrouge winter elke weke psaalm 85
zongen. Adventstied wui dou wat roemer nomen. Tegenworreg is Advent n körte aanloop
noar Kerst, mor volgens Barnard stijt Advent aingst veur t Keunenkriek dat er aankomt.
Veur n umkeer noar t goie. Mit t oetkommen van nij Grunneger laidbouk in november leek
mie t doarum schier um n schriefsel bie psaalm 85 te moaken. t Is al n zetje leden dat
psaalm 85 schreven is, mor kinnen der in dizze tied hail goud mit veur n dag kommen. t Gef
ducht mie goie road over hou ve in onze wereld t goie zuiken mouten. Doar kin ve goud n
beetje umkeer bie broeken. Nich mitdoun mit roupen en reren. Nkander in ogen kieken, ook
as de ander Fatima hait of homo is. Mensen binnen ja mensen neudeg. En den kin t mor zo
weden davve –net as Oabram- in d aander d Aander tegen kommen. Advent. Gloria. Hol de
kop t er veur.
Jong wat proaten ze hier radjes
Ken t ja hail nich biehollen
En as zai lopen gait t al net zo
Man zai bent zo biederhand
En has joe hier deur winkelstroate lopen,
Den groeten zai joe nich ais
Ik pebaaier nog t wol ais met ‘moi’
Moar gain oazem heur
Dat is in Grunnen wel even andere kouke
Doar swaaien, as ie bie groube langs lopen
koien alderdeegs nog mit steerten
Ie mouten d’r ook nog mit oetkieken.
Lest groette ik n vraauw
hail nich in t Grunnigers
moar in mien schierste Hollands: ‘goedenmiddag’
En wait je wat er boven vanoet t mantelpakje klonk:
‘Pardon meneer, ik meen niet aan u te zijn voorgesteld’
Leste wat vis ontdekt is t wotter. Eerst as ie t Grunnegerlaand verloaten hebben verneem je wat wènst bedudt. Elk joar mout ik den ook even weerum noa mien geboortestreek, Westerwolle. Menneg moal heb ik zo kampeerd op natuurkampeerterraaintje Slangenbörg in Wezzentaange bie Zèlng.
t Stukje grond heurde doudestieds de Hardings oet Ter Börg. Ol vraauw Harding kwam dou zulven tegen etenstied nog centen beuren. Leste joaren bring ik op mien Westerwolle-trips nachten geregeld deur in n pipowoagen bie t Eemboerveld.
Soavends zit ik den mit oetzicht op t deur Verainen Natuurmonumenten weerumshovelde gruinlaand. Dat was vrouger baauwlaand van mien oom Haarm. En doarveur is t deur mien grootvoa ontgonnen, veroverd op de wildernis van haaide, vennen en stroekjerdij. Non is t prachteg natuurgebied. En allerdeegs mien pa, dij t swait van t grond kloarmoaken nog nich vergeten was en t schane von dat dizze goie grond overgeven wui aan de natuur (‘van zuks komt ja niks’) gaf tou dat e planten gruien zag dij e allenneg nog van zien jeugd kön. Mor bie mien pipowoagen zit ik doar non mit n glaske wien in haand hail tevree n piepke te roken. In t gruinlaand, woar k op oetkiek, lopen tegenwoordeg Loakevelders.
Baisten kommen aine veur aine even langs, kieken mie mit heur grode koie-ogen aan en stellen mie grondvroage: bist der weer? Noa n zetje kommen den ook de kaalver. Dij blieven wat langer en kieken mie haalfmaal aan. Waiten nog nich recht hou t heurt.
Dit vergeten stee in t veld
maank stroekjederij
mit roeg aanplande bomen
baarken, wat vledder
essen en n lözze ekkelboom
n nuigend picknickbankje
platlopen sporen en flaren wc-papier
boerplak veur lu mit hoge nood
gain stee veur holdert
mor um gaauw deur te fietsen
daampende koien in t gruinlaand
kieken allerdeegs aandre kaande op
toch stap ik dizze raaize òf
der staait n nij bordje
mit tekst en koartje
‘Verloren kerkhof’ lees ik
op dizze algemaine begroafploatse
wied boeten t dörp
is ain mens begroaven
aine
in 1934
vraauw woonde hier in n woonwoagen
begroaven op t aigen haim
op dizze vrouge zundagmörn
heb ik hier in stilleghaaid mien lauden
n benijde kou kikt mie nou toch aan
over t maisveld zai ik schaarpe lienen
van meulen en kerktoren
blaauwgrieze bosraande
tegen t nije löcht
woar ik bin is mien stee
doar kìn ik oarden
ain mens, ain mens
is genog veur n stokje haaileghaid
In goldlöcht noakt
legst aarms weer um mie tou
bist mie doezend keer overkommen
wast der veur k die bedinken kön
zo gönk t en het t goan
Mor dit moal ist
veur t eerst
dat k die van overvèr
noadern zai
En ask die in ogen kiek
zeg k ervoaren:
ik ken die
Nije tied brekt aan
21 september 2011
Oog in oog mit broene kleuren
t vrouge zuiken van golden zunne
trovven deur sloepende geuren
melden olle gasten zuk achterum
vannijs rakt dij vrumde oarde
ons wereld van begun
n wolke dij Ik Bin bewoarde
nuigt t goie levent in
t Haarstlöcht gript mie bie strödde
overkomt mie golden stilleghaid
In duukvlucht deur tied
over lege kaampen rogge hin
blief ik valen
totdat ik leste strohaalm griep
waiten dat ik vongen wor
Vannijs geef ik mie over
drief mit laange liene mit
Hou zel t zoad ooit verriezen
as bloaden nich dele komt
(6 september 2009)
Nacht is wied
guster nog nich doan
Beelden roupen
nuigen tot kieken
Wachten in swaarte tied
wat west het blift bestoan
(5 feberwoarie 2009)
“Als een scharensliep om half één ’s middags bij een zandboer aanklopt, dan eet hij mee. Een kleiboer jaagt hem van zijn erf’.”(‘De graanrepubliek’ van Frank Westerman).
Dizze regel wordt aanhoald oet verdochte houke: ik kom van zandgrond – Westerwolle – en bin ook nog boerenzeun. Toch zit der wol n körrel woarhaid in, ducht mie. Tegenstellens tussen boeren en aarbaaiders op Westerwolle wadden klaainer den in bievubbeld Oldambt en t Hoge Laand.
Grens van de grootste laandaarbaaidersstoaken in Nederlandse geschiedenis in Oldambt van 1929 (viefdoezend mensen stoakende van begun maai tot haalf oktober) lag net boven Westerwolle. Doar wui nich stoakt.
Ik kin mie nich heugen davve as kinder underschaaid muiken: wie speulende mit nander en
göngen mit nander noar school. Mien pa zien rogge was ook op zien vieftegste versleten, mien
moeke molk mit rode buusdouk um koien en ik druig klaaier van mien bruiers òf. Op mien tiende wui ik bewust dat der ook op Westerwolle wel sproake was van aarbaiders en boeren.
Ik haar wat wörms zöcht op misbult en göng mit mien bamboehengeltje visken in t Ol Daip bie
Smilke.
Dou ik bie t wotter aankwam stön der n jong van n hogere schoolklazze mit zien stok in t wotter te reuren en hougen. Ik zee: dat most nich doun, jagst ja aal vizzen vot. Jong keek mie vergreld aan en zee: wost doe boer, mie aarbaider bestèllen? Zo hevve n zetje tegenover nander stoan. En in dat moment van betonnen stilte heb ik leerd davve nooit lözze mensen binnen. Elk mens het zien geschiedenis en woarve vot kommen bepoalt houve ons wereld inkieken.
Hier in wale van t ol daip
maank douterkoezen en pompkebloaden
drif wotter swiegend veurbie
wottertiekjes schrieven verhoalen
over t begun en t heergoan van dingen
leven in laange liene
wat west het komt weerom
over hoogste högten, verzet en vree
over daibe dreuge leegten
euvelmoud under bremstroeken
hou vurgen liek lieken mor t nich binnen
hou t slichte laand nooit vlak is
krödde en vergraimde tied
en middenmaank roegte
in t zaachte ruzzeln van swiegende stilleghaid
– verneem k stoefbie en vannijs Joen vrumd vertraauwde stem
(Bie 1 Keun. 19)
Veur t heuren van n roupen
mouten ie wol luustern
zegt doomnee in preek
t Wichtje in baanke veur mie
stöt heur lutke zuske aan
en wist noar vlouer
t Jonkje in mie kikt mit
Dele veur d holten buksem
kropt troag n ieme
van staine noar staine
noar t löcht wied vot
en nog wieder d körf
t Is mor even biegoan of
aal lu oet veurste riegen
dwoalen van t hoge woord
of noar t lege kroepseltje
Woart joe veur taikens
-zo stèt t in biebel-
En as ie joe noar boven rekken
komt t onverzains van under
Ieme sleept zok
-tegen beter waiten in-
nog n ìndje veuroet
en den is t doan
t Wichtje lopt baanke oet
schoft d ieme
op heur liturgie
en wupt weer op stee
Man mout nich te groot
van zok zulm denken
den komt er veur
joen roupen ruumte zat.
Oamen – zo is t- zee doomnee.
(1 juli 2007)
der wordt proot
-al is t nich veul-
man der wordt niks zegd
t geloat blif vervroren
man van binnen brandt t
fiene taikens goan over dele
man worden deur gainent verstoan
as goldvizzen in n viskekomme
schaiten wie bie n kander langs
kammeroadschap ligt um hörn
man d ain blift d aander n ding
(18 meert 2007 noar aanlaaiden van n slim kört tele-
foontje mit aine dij zien moeke oet tied kommen is)
Hebben ie dat ook wol ais? Joe lopen over stroade en heuren veurbieganger proten terwiel dat der gainent noast lopt. Den dink je dat e t tegen joe het, willen al zeggen ‘wat zee je’, mor worren net op tied gewoar dat e, mit oordopkes in, n mobiel gesprek voert. Voak is der den toch even oogketakt en kikt beller joe biezetten mit n verontschuldegend laagje aan: ik kin t ook nich helpen.
Non wil ik hier nich over eurdailen. Zo wied as ik mie heugen kin, proot ik al haardop tegen miezulven. En ik wait nog dat ik as n jonkje van n joar of aachte op mien gruine deurtrapper van school noes tou fietste en dat Albert Tempel oet Ballege mie achterop kwam en zee: ‘Tegen wel hestoe t?’
Dou pruit ik al in miezulf. En dat is altied zo bleven. Dat heb je zulf nich recht in de goaten, want t leste wat n vis ontdekt is t wotter. t Is, leuf k, n soort haardop dinken. Mor bie zetten is t ook woorden pruiven. Den vang je op stroade flaren op van wat lu tegen nander zeggen en den neem je zukse woorden even in de mond. Umdat t onbekende woorden binnen of umdat der bieveurbeeld n biezundere klank in zit. Je loaten zukse woorden as t woare even over tonge rollen net as t eerste slokje wien. Ik pebaaier de klank den zo woarachteg meugelk te herhoalen. Pruiven dus.
Dat kìn bie zetten gedounte geven. Lest heurde ik n moeke mit n wat hoge stem tegen heur kind zeggen: ‘Helaas pindakaas’.
Ik zee heur in t veurbie goan mit hoge stem noa: ‘Helaas pindakaas.’ Joa, in mien herinnern was t sikkom fluustern.
Willen t nich leuven, mor t kind heurde t en zee: ‘Mamme, dij man proot joe noa, hai zegt ook ”helaas pindakaas”.’
Ik keek stief veur mie oet en schoakelde gaauw noar daarde versnellen. Mor ik vuilde dat t swoar mis was, dizze raaize.
k Heurde moeke gramniedeg achter mie aan bèlken: ‘Hé, ol pappegoai, bedink zulf ais wat.’
Ik woog mien peren in supermaart. Ik haar al twieveld tussen Doyennes of Conferences, mor toch veur eerste kozen. Bie weegschoale mös ik deur n keuzemenu. Best stoer. Mor k was op dreef, sluig ‘gruinte’ over en drukde gliek t knopke van ‘fruit’ in. Mor doar kön ik bie P gain ploatje van ‘peren’ vinnen. Wol perziken en proemen. Dou zag ik dat der n apaart menuutje van ‘peren’ was. Achter mie begunde aine te poesten en n beetje te grommen. Kön mie dat non verschelen. Ik was der ja sikkom. En mit n triomfantelk geboar en loos um mie tou kiekend – ik vuilde mie even Mr. Bean – drukde ik op ploatje van Doyenne peren en dou op ‘bon’.
Ik huil puutje even umhoog en drukde professioneel t priesstickertje der op. Vraauw achter mie stön sikkom op mien hakken. Ik keek heur aan en nikte ‘tou mor heur’, mor oet heur wat kolle ogen kwam gain weerwaark.
Ik luip deur en scoorde nog n deuske kastanjechampigonnen, creme fraiche en wat siepels. Ik mös koken dizze raaize en haar bedocht dat t pasta wodden zol. Mien vaste specialiteit.
Dou ik bie kovvie was, stön vraauw van peren veur mie: ‘Woarum hebben ie mien karretje mitnomen?’ Ik keek ais goud in t karretje en zag dat er n vrumde madde in stön. ‘O, maal ja, mor t mainste wat er in lig, is van mie,’ pebaaierde ik.
‘Joa, mor t is mien karretje,’ zee ze stief en keek mie aan mit heur kolle ogen.
‘Nou loatve den mor uitzuiken wat van joe is en wat van mie. En den zuiken we mien karretje op’.
‘Nee,’ zee vraauw ‘nich wíe zuiken …. mor jóe zuiken joen karretje op’.
Ik keek heur lagend aan, mor t wui nich deu. Ik luip weerom noar zuvelòfdailen en ruip: ‘Goud mevrouw, ik goa mien karretje zuiken,’ en nittjede der achteraan: ‘Karretje, karretje woar bistoe, kom mor laiverd.’ Vraauw gromde achter mie.
t Was mor even biegoan of ik haar um vonnen.
Vraauw kwam achter mie aan en zai zedde mien spullen trugge. ‘Dit is van joe, dut mie,’ zee ze, ‘of hebben je ook nog wat in mien tazze doan?’ zee ze stoensk. ‘Nee heur, ik heb niks in joen tazze doan en ik heb t er ook niks oethoald’.
Even loater stön ik bie kassa. Ik scande nog even d’andere riegen of ik mien winkel-vriendin zag, mor dij was naargens te bekennen.
Winkeljuffrouw was nich ain van de dunsten, mor wol slim vrolek. Zai laagde tegen mie en groede huil vlugge. Dou ik boudel in madde dee, heurde ik dat ze de hik haar. Ik luip mit kop noar benden noar heur tou en ruip inains: ‘BOEH’. Zai schrok. Wie keken nander òfwachtend aan en dou zee ze: ‘Mor hik is over.’ Wie laagden en aander lu in riege ook.
‘Joa,’ zee vraauw achter mie: ‘kinnen ook oam inhollen en den aan n wit peerd dinken.’ ‘Joa, tien minuten oam inhollen, zeker,’ zee t wichtje van kassa. Weer lagen.
Och, dochde ik, was mien vriendin van t karretje der nou ook mor bie, den zol dij ook lol hebben en zol alles weer goud kommen. Mor t wui gain kerstfeest dizze keer. Bie t weggoan groede ik kassajuffrouw nog even. ‘Joa, ie ook nog n mooie dag.’
Ik bleef even stoan en keek heur òfwachtend aan. ‘Hik’ heurde ik.
Muziek dragt ons
sleept ons oet vlakke bestoan
Stemmen van steerns
nuigen ons in n nije boan
Violen strieken noar höfte
bassen trillen zwoare tred
Flòiten bloazen deur blinnen
en op beune ropt n trompet
Zuverhaid zunder genoa
drift woar hemel ligt
Totdat luchten betrekken
umdat aine n houstbuie krigt
(23 feberwoarie 2009)
In de stilleghaid gait weer open
Wat zo laank vergrendeld was
Ogen zain wat vergeten en vot was
Baangeghaid hold dat nich langer vast
In de stilleghaid geef je leven
As d’aander luusteren wil
Leven dat je deur kinnen geven
Aan wel t moar heuren wil
In de stilleghaid kriegen je laifde
As je aanderen binnennuigen
As je aal joen zörgen even
In joesulf dele loaten
In de stilleghaid as joen handen
Net as bloumen open goan
Ken je as je hail goud luusteren
Vannais t woord van d’Aander verstoan
(Vonden in Abdij van Berne)
t Hef even duurd
man non ist zo wied
k leuf nich
dat er veul te sturen vaalt
n lutke beetje misschien
man k bin wisse gain Napoleon
En wieder?
Hou mainst?
Non is dat alles?
Joa, dat ist,
wieder komt aan op:
nich te veul proaten
bie holtkaggel zitten
wien drinken
en ast aits kin
n beetje goud veur nkander weden
t Hef even duurt
man non liekt zo wied.
Bist verdold ja n ol kirrel
Wost moudveren hangen loaten?
Bie ‘kaggel zitten’?
k Zel die
n Schop onder kont kinst kriegen en
n haauw mit schuddeldouk
Tou aan t waark
dien wereld in!
k Heb gliek
man kin mie t nich geven
t Is te vroug
(3 jannewoarie 2009)
Bie thai-boksschool Jellema
lopen ze in swaarte klaaier
nander mit dikke bokshansen
te haauwgen en òf te dekken
trappen, belken, stinnen en poesten
wat gaait der heer
Mor zai mainen t nich kwoad
Loater lees ik Jellema:
‘Neem in je hand: de plant voor je hem plant
bevoel de wortels en de wortelaarde’
(blz. 311 Verzameld werk, C.O. Jellema)
Vrouge löcht brekt deur
n woas van gruine dook
jonge lindebomen kommen daartel in blad
mor stoan wieder stief in riege
te kieken hou wereld
aal mor luutker wordt
aine is nij aanplant
dij komt der achteraan
Vanmörgen keek ik nog as n kind
open en goudeg
mor in nommerdag zag ik hou
bie n demestroatsie van nije fascisten
lu dij tegen wadden, oppakt wuiden
en in oavond heurde ik t verhoal
van n moeke en n lutje kind dij
oet n kander hoalt binnen
op Schiphol
umreden dat ze nich de juuste papieren
hadden
t mokt mie gramnieterg
bienoa was k in sloap vallen
mor k zai de kromme kaande
van wat mie aal wol liek tou leek
mörgen kiek ik weer as n kind
open mor schaarp
(25 feberwoarie 2007)
Der wordt roupen
t is etenstied.
Raive rappelt
en tred van stevels
smoort in t achterìnne.
Stil as n moeske
zit ik op hoge takke
van ol ekkelboom
en kiek in tied.
Wereld boeten is leeg en slicht.
Mensen en wat ter heer gijt,
kommen in troage ketten laangs;
woanen zuk lözze vogels
mor holden nkander stief in aarm.
Petten, houden, krullen en koale koppen,
lucht en leven, vluik en zegen,
trekken aiweg zuikend under mie veurbie.
Vanoet laange riege kikt n jonkje umhoog;
vindt verbilderd – dwaars deur bloaden – mien ogen.
Roupen – oet tied in tied – glie ik in toeze dele;
guster umaarmt wat mörn komt.
Aan toavel binve even stil:
dampende eerappels
umaarmen Aiwege.
(26 december 2010)
Vaaier grode kinder van boerenkinder
zitten in Sushibar in Amsterdam
en eten nigiri zalm en maki japanse omelet
(Wat eten ze? Nooit van heurd. Ollen wol? Nee
ook nich)
Vaaier proten en proten
en binnen nkander noa
Vrouger wordt as shashimi fileerd
Gold en goie herinnerns
baiden zuk as aaier van zalm op n stokje aan
en wat stoer vaalt kropt
as n heureg genoatje van bord op bred
Mit vroagen, nippen en lagen
lasken ze vèr en daip mit wieder.
En noa n smokje en wat boegen
waaien ze tied weer in
gèt laange liene
mit vaaier winden deur.
(20 feberwoarie 2011)
Keerske stijt as n vuurtoren veur t roam
en op bözzem schoale mit slik
deur gerdienen kiek ik hui
mien twijdonkernd hofke in
mor pas bie t duustern
verschienen druddelnd eerste löchtjes
Sint Meerten het nog altied
n hoge houd op en
n laange slipjaze aan
En dij ogen van t lutje goud
glinstern mie benijd in muide
wìnsteg kiek ik weerom
en schep rejoal t slik in puten
Kinder goan n deurtje wieder
mor ain jonkje blif stoan
en vragt of t nich wat vroug is veur peperneuten
t Licht is stoef bie mie
Moar t duuster holt t nog vast
Ik vuil de waarmte langzoam noadern
Toch binnen mie de haanden nog kold
Zo is mien leven dubbel as knoaldiek
Diek en t wotter van t knoal
De ain hef d’aander neudeg
Om te wezen woarveur t er is.
Nog nich zo laank leden
Binnen ze baaident mit haand groaven
Hail liek op t eerste oog
Moar as je d’r goud noar kieken
den zain joe ook wat speulen
Wat joe eerst zo strak tou leek
Hef aigenlieks heul veul kronkels
Wie zain t pas as wie d’r nich over hìn kieken
Den zain joe n plons van n snouk
Een pluk gele lissen
Mit dai aigen geur
En in walle van baarmsloot de brummels
n Ekster in d’ekkelboom
n Dampend peerd komt van overvér
dis kaante op
Het is oal Kroeze
vrundelke wedeman op wupkoare
mit piepe in mond
Woar hef hij al dai laange joaren van aineghaid
over docht?
t Licht is stoef bie mie
Moar t duuster holt t nog vast?
t Fiene zaand lopt as wotter
elke körrel stroomt zien toal
Mit neuze tegen t glaske
nuig ik die en dien verhoal
Mor körrels valen
dailen zuk nich mit
mieden nkanders ogen
dunne tied verglidt
Dwaars blief ik wachten
as körrel dij körrel mist
op t heureg haaileg ogenblik
dastoe zegst welst bist
Co wasket al datteg joar bie ons de roamen. Hai dijt allenneg t lege waark, want op ledder klimmen wil e nich meer. As e west het en ons nich thoes trof, den let e n lutje braifke achter mit tekst ‘gloazenwasser het west’. Mor asve thoes bìnnen den nuigve hom steevast veur n kopke kovvie. Den ist mor even biegoan of Co zit op prootstoule.
Bievubbeld over zien belevenizzen in t museum dou e doar suppoost was. Dat was in joaren zeuventeg en dou was alles ja kunst. Kunstenoars mözzen ain keer in zoveul tied n kunstwaark bie t museum inlevern um recht op n oetkeren te holden. Co ruik der nooit over oetproot wat der den zo aal binnenkwam, regelrecht noa t depot göng en der nooit weer oetkwam.
Op n regenachtege dag zat e mit kollegoa’s veur t roam kovvie te drinken. Boeten stön t grofvoel bie weg. Co zag hou n jongkirrel der n poar grode stukken karton tussen oet huil. Jong legde karton op tegelpad en begon der op te springen en zien stevels der op òf te vegen. Dou pakd’e t kleddernadde karton op en luip der mit museum in.
“Wat wost?”, vruig Co.
“Kom mien kunst inlevern”, zee jong. “Doe schobberd’, zee Co, “bist ja n slaif. k Heb ja wol zain houst dij rommel net bie weg vothoald hest. Das ja gain kunst.” Jong wui lèlk.
Co belde direkteur op en legde alles oet. Mor direkteur zee dat e t kunstwaark aannemen mös. “Co, ook al zug ter oet as n swien mit n schoetje, t gijt nich um t product mor um t proces, hou t oetfigelaaierd is”. Kunstenoar begunde te lagen en stelde in zien triomf ook nog n veurwoarde: museum mös zörgen dat t kunstwaark nat bleef. Technische dainst het der doagen waark mit had um boven t kunstwaark n teemze te knuutjen en dij via n regenpiepke te verbinden mit n kroantje in t hokje van schoonmoakdainst.
k Kìn nich recht zeggen dat Co t non belaggelk muik, nee hai beschreef t eerder mit n soort oprechte verwondern. Zien tied in t museum von e den ook mooiste tied van zien levent.
Högtepunt in zien carrière was dou n beroemd kunstenoar – hai kön zuk t nich goud meer heugen, mor hai dochde dat t Wim T. Schippers was (waiten wol van pindabotter op vlouer) – drij zoalen inrichde mit kringlooprommel. Der lag van alles: potten en pannen, vergeelde bouken, lampekapkes, diggelgoud, ol klaaier enz. Aal lutje spul en aal enter over twenter. Mor ain houke bleef leeg. Wel verdold, dochde Co, non is t tied veur mien kunst. In zien loa haar e n ol teddybere liggen. Mit kop t er haalf òf, stro stak der oet. Dou Co dit beschreef huil e zien aigen kop ook even schaif. En hai zöchde t holten stoultje van schilder van technische dainst op. Schilder broekde dij as e even n opstapje neudeg haar um aargens even wat bie te waarken. t Stoultje zat den ook under gleren en ol vaarve. Dou zedde Co t stoultje in hörn van zoal en teddybere op leunen. Bere kreeg um kop n blaauwe electriciteitsdroad um dij e in t plafond lopen luit. Slim apaart. Ankum dag kwammen lu van t papierwaark. Dij kontroleerden alles en schreven op liesten of t aal goud stön. Bie t stoultje mit bere bleven ze wat langer stoan. Doar wözzen ze nich goud road mit. t Stön nich op lieste mor t òfwiezen duurden ze ook nich recht. t Kön ja goud weden dat kunstenoar doar n daipe beduilen mit haar. Aine mout zegt hebben: “dat is Jezus dij reert over Jeruzalem”. En zo het Co zien kunstwaark n vöddeljoar veul bekieks had in t museum.
En dou tentoonstellen òflopen was, wui alles weer in kratten stopt. Mor kratten veur stoule en bere kön man naargens weerom vinnen. Technische dainst kreeg opdracht um apaart n bekisten te timmeren zodat alles hail bleef. En zo nam bere, mit kop nog altied even schaif, òfschaaid van Co en göng op weg noa nije expositie in Museum van Nijmoodse kunst in New York. Amerikoanen vonnen t ook slim special.
(10 meert 2014, noar t verhoal van Co de gloazenwasser oet Amsterdam)
Dij dag begunde as ale doagen
perron van dansende oordopkes
lege ballonnen boven
inkelde swiegers in de cloud
boorndevol sikkom overlopende dinksels
kettens spannen zuk
n lözze vogel nuigt:
kiek mien aai
perron vaalt stil
oren goan open
nog wat onwenneg
vragt d’ain d’aander:
most heuren wat ik dink
t is mor even biegoan
en t is ain gekoakel
perron wordt aaierhandel
gebaauwen rieden vot
en klokken blieven stoan
der wui nog laank noaproot dij dag
Aan toavel over vaaier borden
göngen zuikende woorden hìnneweer-
haart wol zuk wol geven
mor k wös gain vroage meer
En dou ik noa leste eerappel
die onbeduild in vinger snee
kwam aan t bluiden gain ìnde
t swiegen protend over toavel glee
Zeun mit blik op zeun
gef op um moeke te zeggen
elk hef bord leeg
gainent huf meer wat oet te leggen
k Stoa maank t gres
en kiek umhoog laans roege stele
van n laankbainege hondebloume
Deur t gruin zai k t schaarpe geel
tegen haarde blaauwe löcht
En veul hoger nog
– sikkom haalfweg t heelal –
dunne nije bloaden van n lindeboom
As luddek goud plukve de bloumen
roekve t nuigende levent
pruiven de bittere melk
en poezen de poesterd
Mor wozzen
stiegve noar steerns
en verlaizen de reuk
Wereld is ja veul groter
den n ploksel knienevreten
En as wiede hemel bestörmd is
en wie riept, deukt en droagen
weer dele kommen
– mieghummels binve –
wordt op t lest
– bie t noadern –
grootshaid van t bestoan
genoadeg vongen
in n slicht geel bloumke
In Grunnen scheuren ons de hoezen
beven lu en daaier wat benaauwd
Den Hoag dinkt: wat kellen ons de koezen
mor Holland zó binnen wie nait traauwd
NAM nemt t gas, blif as spekkoper beuren
t kamnet gramfoont: Nederland het t stoer
Grunnen mout even nait zeuren
dropt wat woorden, vougkit en swoer
Grunnegers heur je nait gaauw kloagen
doe bistoe en joe binnen Ie
as ze slicht n onske vroagen
dou der den mor n kilo bie
Grunnen loat moudveren noeit hangen
nait boegen veur macht en kapitoal
hol kop t er veur, blief weerde vangen
rogge recht en wille vast as stoal
Woart joe volk van Nederlaand
dit het woarachteg wat um hakken
eer dij lu oet golden raand
en loat Grunnen nait daiper zakken
t Laid is zongen in Olle Lutherse Kerk tiedens Grunneger Dainst deur Marlene Bakker Bekiek t op Joetjoep
Maart vol madden en bainen
keboal van lagen en belken
Flaauw vis in neuze
kikt mie mit schelvisogen aan
Roeken van braande neuten
en wierook bie kirrel tulbaand
Van vèrren n gezichten
mor stoef bie koppen
Nikken en ‘moi’ as t mout
Kooplu kieken ofwezig
mor loeren schaarp
Woarend stevelen laans kroamen
zuik ve wavve nich vinnen
Verlöst aan t ìnne
dìnk k: wat douk hier?
En ankom weke weer vannais
Mor daip sistert kebid
(17 juni 2007)
Mensen worden nander dingen
bommen hebben gain gezicht
haarde systemen haauwgen
alles van weerde stukkent
gainent dij dit begript
Maria schraift en suust heur lutje potje
kind kikt wondernd wereld in
dij aivege ogen roupen tot verzet
dat wie nander vannijs aankieken
t zaachte zuiken
in t inde kommen
tot wie gezichten zain
Daip vot
trilt der n snoare
as ik joen
vrumd vertraauwde
woorden lees
Man eerst as ik ze fluuster
kom ik thoes
heur ik ze weer proten
en heur ik ze zwiegen
zai ik ze pokkeln
en zai ik ze dreumen
Deur voldeure
t golf
peerstaal
achter bijsten laangs
stevels oet in pombhok
-emmers en teemze bint bound-
kom ik in keuken
Twai zielen aan toafel
vongen deur t lege winterlöcht
eten stamppot mous mit stip
Waarme kaggel op haide kolen
piepe wis weg noar boven
Worsten in wieme
en ol klokke tikt
Pedde aan stoule
en aiweg ligt op bözzem
n sloatje zuk te verbieten
Leren handen vollen op swilk
en van d overkaande
valen woorden
as regen
oet t Olle Bouk
En wie bint stil en zwiegen
stoan in laange liene
Zo gungk t en heft goan
en vanoet n hörn
hef Meester mitkeken
alles opschreven
schilderd in ploatjes van toal
wat er docht en
-biezetten veur t lest-
dreumd is
En n lutke honderd joar loater
fluuster ve woorden weer mit
goa ve van boeten noar binnen
vin ve wavve in mane hebben
pruif ve t mous
en metworst oet wieme
En kommen
dij sikkom vergeten wadden
weer terugge in tied
12 november 2009
Toun vlaigtugen overvlogen
hail vroug in mörn
Wadden joe in t gruinlaand
koien melken
Oorlog was begund
En joen pa was in draf
noar hoes tou lopen
Mor ie binnen bleven
gain haalf waark
zoks kinnen baisten
ja nich lieden
Lutje verzet
Hef joe t zwait
nich in handen stoan?
Mien moudige mamme.
4 maai 2007
Neef Albert is oet tied kommen en veurege weke hevve hom begroaven. Albert was zeun van oom Jan. Dij zien vaaier bruiers wuien boer, man oom Jan kön gain boer worden umdat e n stief bain haar. Doudestieds göng man den leren veur schoolmeester. Hai trok noa t Westen, eerst as hoofdunderwiezer in Waalwijk en loater in Scheveningen. Oom Jan wol dat zien kinder wieder kwammen den hai zulf en zeun Albert wui doomnee. Noa smoak van femilie in Onstwedde wol wat n löchte doomnee. In kerkdainsten het e bie ons in dörp den ook nooit preekt. Toch het e n keer op holten buksem stoan in ol Onstwedder kerke. Hai het doar mien bruier traauwd. Noa dainst ree ik mit hom in zien Renaultje Vaaier, mit zo’n vöddelk versnellenspookje, um hom weg te wiezen noa receptie. ‘Wat vonst van preek?’ vruig neef. ’k Vond t nich recht n preek, man wol n mooie tousproak’ zee ik. ‘Woarum vonst gain preek?’ vruig e. Dat was veur mie as kaalf van zestien n slim stoere vroage. Ik mot wat zegd hebben as: ’n preek gijt ja over God en dien tousproak göng over mìnsen’. Dat göng der oareg heer in dat körte autoritje. Aan t ìnne perbaaierde ik: ‘tousproak of preek, wat mokt oet, hest t ja schier zegd’. Albert: ‘k Zol t toch lieden meugen as lu mien preek n preek vinden’.
n Joar of vieve loater trof ik neef Albert weer. Ik begon aan mien eerste boantje hail in Den Hoag en Albert luit mie wat van zien stad zain, woar e datteg joar stoan het. Hai ree nog altied in Renaultje Vaaier. Albert haar n laank postuur, n rejoale laag en altied n wolke van woorden en geboaren um zuk tou. In mien herinnern zat e nich allaint ìn auto, mor stak e der ook aan aal kanten oèt. Veur lu in stroade kwam der gain auto veurbie, mor n inblikt oogwaaisel op wieltjes.
k Kìn mie nich heugen woarve t tiedens t ritje over had hebben, mor wol wat e mie zain luit. Hai veurde mie eerst deur zien pastoroale gruinlaand in Schilderswiek. Mitnoam de nuigende vraauwlu in de Poeldijkse stroade – woar e even gas minderde – muiken veul indruk. Albert sloot dizze lutke exkursie òf mit n bezuik aan Grode Kerke. Albert huil, ducht mie, verhoal mit dizze mobiele löchtbeeldenpreek: mìns en Aivege, baaident, bint nich lös verkriegboar.
Òfschaaidsdainst was ook weer in Grode Kerke. Kiste van roeg holt, mit kindertaikens, mor wieder zunder fiebeldekwinten, stön nich veur, bie Poaskekeerse, mor in t pad, midden maank mìnsen. n Kammeroadcollega van Albert ruip in dainst n beeld op: Mit löchte smuie tred gijt e veur ons oet en in de loop streut e groetend en nuigend, as serpentines, wat verhoaltjes um zuk tou. En douve vruigen: ‘Albert woar gijst hìn?’ zee e ‘Och, k zai wol’. Mor wie wössen: hai het aargens lucht van kregen.
Levent van neef Albert was n bèste preek.
Bist wied vot
man k heur dien stem
triezelnd deur n vezeldroadje
Prootst moudeg
man woorden reren
Höfte vuilt as n baarg
schare zunder löcht
As k die nog droagen kön
nam ve d hoogste riggel
Man doe en ik
bint twij levents
Veur aiweg verbonden
en aal joar
n beetje lösser
Zo sloek ve wat vot
baaident rakt in t swiegen
kom ve nkander even tegemuide
en boeg ve den weer of.
(16 april 2009)
In t duuster woakend zag ik allenneg nog
t widde streepke op dien kop
wös k dat dien laive broene ogen
– as altied –
benijd noar mie keken
ogen van de jacht
achter eenden en hoazen aan
ogen dij kinder zöchden
dou ze t hoes oetgöngen
ogen veur t loate roam
stönst mie bliede op te wachten
mit die was t hoes nooit kold
en begunde elke nije mörn kwispelnd as eerste dag
mor in t lest was t doan mit droaven en joagen
wuist nich meer dreven deur wilde geuren
t heue veurstoan veurgoud veurbie
en in t ínne mös k die droagen
dizze nacht was t doan
k heb die nog aaid en doekt
bie die legen en doezend dinksels docht
dij hest aalmoal mitnomen noar aiwege jachtvelden
veur kaggel ligt bloots nog n kold vachtke
boetenkaande is bleven
mor binnenkaande is vertrokken
in draf verswinst achter hoge eske
n wit streepke bie t Ol Daip
t is stil in hoes, doodstil
bist vot mor nog nooit zo dicht bie mie west
t Was mor even bie goan
ik keek aandre kaande op
en dou k mie umdraaide
wastoe groot
In dien ogen
zai k vertraauwen
zin in t levent
Ik heb t haalve docht
en doe hest t haile zain
Tou mor mienjong
goa mie mor veurbie
Hol die nich in
pruif de ruumte
En intied dastoe
wied vot
dien richten zöchst
kiek ik
noch even
under dizze staine
(3 juni 2007)
Ik luip noar Laang Houve de bussen te veuren
Ik zag dingen van toun: twai oversieden
Dai n kander vrouger leken te mieden
Worden weer buren
Sikkom t ketaaier dat ik doar lag
In t gres n poar brummels eten
Mien kop vol zuite eerabbelgeur en laiwerikkenlaid
Heur ik doar midden oet de aiweghaid
n geluud deur mien oren meten
t Was n vraauw mit rode buusdouk op
Zo zat ze doar; half damp, half licht
De koien te melken
Mit kop tegen t waarme koulief
Allaint mit heur gedachten
Heur levent, t bedrief, de sinten, de zörgen
Heur man, heur olden, de kinder
De vogels, de bloumen, de zunne dizze mörgen
En wat ze zong heurde ik nich
Moar de stroal in d’emmer zong gezangen zunder woorden
O doch ik, o dat doar mien moeke is,
‘looft God’, molk ze, ‘Zien haand zal ons bewoaren’
(Slim vrai noar ‘De moeder de vrouw’ van Martinus Nijhoff).
t Vuilt zo as heu rokt
vergeten en vertraauwd
Hier heur ik
Stem krig leegste bas
dreum hoogste loop
en tred wordt troager
Vanoet gruinlaand
kikt kou mie aan:
bist d’r weer?
Eerappels bluien:
lila, paars en wit
n Kaamp rogge:
hoge dunne bainen
nuigen tot riepen
Ol daip schut oet bochte
en gain loantje is geliek
t Laand is nooit vlak
en aiweg en altied
stèt d’r n ekkelboom
As ve proten
pruif k t zwiegen
Brannekkel stèt nich in weg
en eekster wupket op klompen
k Wol hoast wat zeggen
mor sloek t weer in
Mout nog even wazen
t is nog nich zo wied
Dammeet goa’k weer over d’Iessel
noar mien gold
noar mien vree
en n daip pienscheutje
-t mag gain noam hebben-
raaist mit.
(1 juli 2008)
Mit nkander kuren
vanoet t nadde löcht
noar t gat in twijduustern
Drij vrundelke ogen
duken op oet dook
Traain komt
Gele lint van hoop
wodt aal groter
Nuigende hoeskoamertjes
glieden remmend veurbie
en kommen stìnnend tot stilstand
Wachten is doan
Wat west het
loak lös
blift n bultje op perron
k Mög hier geern weden
mor k goa nòg laiver noar hoes
(18 november 2007;
vanaf Amsterdam-Amstel)
Hier in Vinex-wieke de ‘Waters’
is gain Dörpstroade of Brink
allerdeegs gain Bosloane
‘Kristalwater’ stijt er op n bordje
en der stoan ook gain ekkelbomen
bloots wat jonge popelieren
t duurt n zetje veurdat dij weeromwuiven
hoezen stoan der wol
poot in riegen zunder roegte
mit grinttegelde hondehoktoenen zunder gruin
en nou en den
twai under ain inkapselde villa’s
– vrijhaid zit hier nich in ruumte –
mit n Volvo op dam
achter n Peugeootje honderdzesse
vraauw huil um vaar uur kinder oet crèche en
man won zuk op in file
en lopt òf bie n tikkel wien
kinder speulen hier gain koiboitje
zitten mainst op hockey en biezetten op ballet
grieze bezoenen en rooie brokjes*
verkleumde widde bainen
boven hozen mit noppenschounen
raive op rogge
swaitende moekes op fietskarren
mit maank bosschoppen
rerende kinder en blavvende honden
dij zuk veuren loaten
en nich lustern
noa waarkpeerden op pedoalen
dij in tussentied mobiel nije odders bestellen
n verend kind op n autoscooter
kikt achtersteveuren mit dinkende ogen
n pieprokende haalfmale op klompen noa
en vlugt taksaaiernd sikkom bochte oet
n vlaigmesien trekt wied vot lieke strepen
dij kìn t aal niks verschelen
dat kìn je aan t geluud wol heuren
n voader en n zeuntje
stoan onbekommerd laans fietspad
mit neuze in n lege hege
n laimeneerstiekje te bekieken
dij het zeuven stippen
wereld opent zuk netgliek
Nijjoarsdag. k Wol even beste wensen deurbellen noar n kammeroad .
k Kreeg vraauw aan liene en wie pruiten zo n ìnne weg. k Bekeek t as n aanloopje veur t gesprek mit hom. Mor t wui mie dudelk dat zai doar anders over dochde: hai is der nich, even noar buren nijjoarzeggen. Kiek aingst is veur mie de lol der den of. Mor gliek ophangen is ook ja wat maal en zo bleevve nog even wat deurteuten over van alles en nog wat. Mor in gedachten was ik al aarns anders en mit tillefoon in aine haand gong ik mit aander haand nije planke op slopkoamer schuren. En douve t over veurnemens in t nije joar kregen –heb ik nooit- luip ik noar wc um even te pizzen. Dat gijt er ja aal wol gliek um deur. ‘
Wat heur ik’ zee stem aan de aandere kaande van liene. ‘Wotter’ zee ik. ‘Wotter?’ ‘Joa’ zee ik ‘kroantje lekt’.
‘Maal waark’.
‘Joa mor ik heb hom dichte drijt’ zee ik dou ik underwiel snel weer dichtknupte. Moar goud davve nog gain beeldtillefoon hebben.
(Jannewoarie 2011)
Maank t vrouge haarstlöcht
kiddelt t nije mie in t lief
Riepe droeven en brummels baiden
-as nuigende borsten-
zuk onbekommerd aan
Waarmte en troaghaid fluustern mie mit
en k kiek vree daip in ogen
Moi
k Roak körrel van bestoan
k wordt weer kaalf
en pruif t vergeten melk
27 augustus 2009
Lena 578
Um twai uur op Pinkstermoandagnommerdag is der in gruinland in Westwoud bie Hoorn in Holland n kou doodschoten.
Wel dut dat non?
Ander koien stönnen um dode Lena 578 tou en noa t melken göngen ze votdoadelk weer noa t stee.
‘Koien kìnnen vuilen’ zee boer.
(Noa Parool, 3 juni 2012)
Theepotmieger tiestert Hoagse Blokker en Hema
Altied wat in Den Hoag. Winkels van Blokker en Hema doar worden ploagd deur n wildmieger.
Man pist theepotten en thermoskanen vol. Bie Blokker in Ypenburg dee e dat al tien moal. Aal t spul dat volmiegd is hebben ze – noar aigen zeggen – vernietegd. (Kiek dat vin k non weer wat overdreven; n beetje oetkoken mit soda haar ja ook kìnd)
(Noa Parool, 12 juni 2012)
Zo mor
midden maank tied
hestoe mie roakt
t Is n aiveghaid
mor t leek guster
Ik leefde noar veuren
mor doe kwamst achterom
Wie bint deukt
mor bestoan.
Huiven baaident niks ophollen.
t Snakken veurbie.
Vergeten vlouer
kin ons goud droagen.
(4 september 2007)
Seupel kiekt e veur zuk oet
Swaart en veterloos ligt hai doar
Zole in lösse loagen oet mekoar
Sunder d’aander, midden maank roet
Moar herinner mie dien bestoan
n Leven droagen mit daans en oaventuur
loden stilstand en veurop deur t vuur
Vouten eertieds daint binnen wieder goan
Midden in nacht
t was n uur of vaaier
heurde ik n heldere stem
dij ruip mie bie noam
Vanoet daipe sloap
kloar wakker
göng ik bèrre òf
luusterde bie trappen
en keek deur sloapkoamerroam
swaarde stilte in
n Vrumde wereld lag boeten te wachten
mor gainent vong mien hier bin ik op
Mit echo in kop
göng ik weer op bèrre
en bleef nog n zetje luustern
mor t roupen kwam nich weerom
dij lutje krimpende wereld
allerdeegs moane trekt zuk trugge
ik loop in t duuster laans doddernde lindebomen
dij wiezen mie netgliek de weg
maank swaarde muren dij nich wieken
mor woaraarns zel der toch wol löcht weden?
den – wied veurbie t verwachten – zai ik
widde stevels verdwoald opduken oet de nacht
twij onverwachte bosschoppen van onaaindeghaid
noadern en holden tree even in
stoef bie nander swiegen we
zuiken kurend overkaande
mor sloeken vannijs grondvroage in
en lopen miedsoam deur
Wat hest heer zeten achter lu van Jezus
mit geweld, belken en bandiezen
tot dast -dij dut mout t waiten-
hoog op peerd
grepen deur hemels löcht
dele völst.
Blind wuist in Rechte Stroade
zulm man van de Weg.
t Löcht dreef die wereld in
en brochde die hail in Athene.
Haarst ogen nich in buutse
en hazzens nuver schraabt.
Bekeekst mit verstand aal heur goden
en mit Griekse dichters wöst goud road.
Vergreld over leegte
könst preken nich loaten.
Zo wuist nuigd op d Areopagus
en stonst midden maank hoge lu.
Dij wollen wol ais waiten
wat dizze Nijsblad van t Oosten
oetstokken kön:
aal proat is ja gain pankouk.
Mor huilst n beste preek:
‘In hom leef ve, beweeg ve en bin ve’.
Mooi ja.
Gain last van zenen had?
Niks in boksem doan
mit aal dij perfesters um die tou ?
Lutje tentenmoaker,
nuimsde die zulm in braif aan Korintiërs
nich n misbrudsel?
Woar huilst moud toch vot?
Bist rakt deur t Löcht
en dien vuur veur Christus
hef in haile wereld vlam vat.
Hest proat en nich swegen.
Net as Liudger in Ommelanden.
Net as Luther
-dij völ ook ja dele veur t löcht-
veur kaaizer en kerke in Wörms:
‘hier stoa k, ik kin nich anders’.
En net as wie vandoage hier in kerke
en dommeet op maartplaain
in tram of thoes
of op welke Areopagus din ook.
Kom lu van de Weg
loat moudveren nich hangen
en loave proaten en nich swiegen
over wat ons drif.
d’Aivege kin ja alderdeegs
de slimste misbrudsels
aibels goud bruken.
Oktober 2009
*Vanoet Stad mit traain noar Winschoten,
den wieder mit bus noar Troapel en den aal
mor –n lutje 3000 kilometer- liekoet deurlo-
pen noar t Zuudwesten.
k Roek het laand
k Vuil de lucht
k Heur de troage stilleghaaid
k Zai wat gainent zugt
Goldlicht glinstert
Deur takken van d ekkelboom
n Dunne wind dai fluustert:
Kom in ruumte, zunder toom
(30 jannewoarie 2007)
Vandoage was k in Kringloopwinkel. n Nije olle tillevisie kopen veur mien dochter. Mös aine zunder dikke kont weden, n pladde.
k Vin dat zulm wat overdreven want wat gef dat non, n tillevisie mit n dikke kont? Persoonlijk heb ik zo’n dikke kont niks in de reken.
t Gijt ja um t veurwaark. Boetendes ons aigen -volgens kinder prè-historische- tillevisie het ook n dikke kont en dat mokt veur ‘Boer zöcht vraauw’ hailendoal niks oet.
Mor tou mor. Der stön ain pladde en wieder hadden ze aal n dikke … Nou ja ie waiten wol.
Der zat aan ziedkaande ook n braivenbuske veur n dvd. Dat leek mie schier veur dochter, mor op t prieskoartje stön: ‘dvd werkt niet gansch’.
k Haar tillevisie sikkom kocht um dizze beschrieven. ‘Gansch’.
As n mitwaarker in Kringloopwaarkploatse zien raive op toavel legt, zuk dele legt bie t broken bestoan en dat toch nog recyled mit proza ‘werkt niet gansch’, den bin ik verkocht.
Mor ja, t ding was veur mien dochter. Ik luit hom stoan.
Mor nou toch ainmoal bie Kringloop luip ik deur noar boukenhörn. Even snuustern. t Was mor even biegoan of ik haar al n nuver stoapeltje te pakken.
Aal bouken dij je mit goud fatsoun nich stoan loaten kìnnen. Zo stönnen dizze raaize n Maigretje, Vasalis en allerdeegs Groen van Prinsterer op mie te wachten…
Plaanke mit letter ‘B’ kön k nich recht bie. Der stön n moagere kirrel veur. Hij haar n laange steert in t hoar en op aarm tatoeages.
Mooi ja dat zo’n man ook geern bouken leest dochde ik nog. Op zien t-shirt stön ‘Richard’. Dus ik zee: ‘moi Richard’.
Man keek mit ogen as theeschuddeltjes um. Schuddeltjes wuien vroagtaikens en doarnoa kneep e ogen dichte en zee e taksaaiernd: ‘wel bistoe?’.
t Kwam der nich slim vlugge oet. ‘Ik bìn Hanne ja, kìnst mie nich meer?’ Hai kraabde zuk ais op kop en doarnoa op kont.
‘Kìn mie die nich heugen, woar kìnst mie van den?’. ‘Van dien t-shirt’ zee ik en ik begon te lagen.
Richard kön t ducht mie goud velen en laagde mit. Mor dou e wieder luip – k wol net n Martin Bril oet riege ruggen trekken- keek n doodskop op zien aarm mie gramniedeg aan.
k Kreeg t roggels hoast nog wat benaauwd. Mor dat is achternoa en van achtern kikt man kou in t kont.
Maank waarme eerde
en zuide eerappelgeur
roek ik joen zwait
zwiegend zeggen ve moi
en aanveren t verdrait
Ie hebben ze poot
bluien en wazen zain
mor nich meer rudt
Veur tied oet tied
hef klokke ludt
Op knijen trek ik t loof
kraab mit blode handen
groaf in mien gedachten
schudt aal t gold in körf
Wat vot is blief k verwachten
8 juli 2007
Asve n weke vot goan brengve ons Drentse Patrieshond wol ais noar Paitershouve. Kennel – net even boeten t dörp – bestijt al viefteg joar. t Is al weer n zetje leden dat zeun t spul over nomen het. Hij is non ook al weer dik in de viefteg en zien zeun drijt mit um barrel dammeet weer van hom over te nemen. t Is der altied drok mit bringen en hoalen. Boas van Paitershouve het altied ale tied van de wereld. Lu kommen aine veur aine in zien ketoortje woar hij op n grode swaarde direktiestoule zit en joe ieder moal weer zulfde laange lieste invullen lèt. Kin ja veul sneller in computer, moar doar dijt boas nich aan. As t pepierwaark kloar is holdt e joe as t aits kìn nog even aan proot. Netgliek houveul lu der boeten te wachten stoan. Dat kìn hom niks schelen. t Begunt maisttied mit vroage woar raaize noar tou gijt. En kinnen der gif op innemen dat e t den overnemt mit mitdailen dat e zulm nog mor ain keer in zien leven vief doage op vekaansie west het. En dat von e ook genog. Hai was op Tessel west. Noa twai moal n rondje over t aailand was e der schier kloar mit. “n Beetje laand en wieder aal wotter. Kìnnen der nich òf. Ask mit vraauw oet göng te eten, bleevve mor wat zitten um tied te doden. Man, kwam gain ìnne aan. Vief doage! En aal doagen heb k even beld hou of t op Paitershouve was”. Midden maank zien verhoal göngk ook diskeer weer stoan. Vanzulf bleef boas der netgliek um deur vertellen mor geven op zo’n menaaier toch n soort taiken òf zeg man: t wordt tied. Boas perbaaierde mie nog weer in stoule te proten mor ik hail poot stief, zee ‘moi’ en luip noa deure. Doar stön al n vraauw op hoge hakken, mit n Poedel op hoge bainen, te wachten zunder dat ze t wachten kön. Baaident wat last van de zenen dut mie.
Zo zug Paitershouve aal stadse lu mit honden aan zuk veurbie goan. Van voader op zeun op zeun. Al viefteg joar bekieken ze koppels dij veurbie kommen. Jachteg um n poar weke aargens wied vot rust te vinden. Haile wereld komt laans. ‘Sneu waark’ dinken ze vanoet direktiestoule, ‘op Paitershouve is t ja aal doage vekaansie’.
Dansende koppen
en drijende konten
Boksems zunder upzelen
hangen op knijen
Griezende kirrels
mit laange aarms
slepen matten mit stoere stukken
Swaarde Beren pingen ritme
in nije tied
n Ol vraauw mit stok
perbaaiert op roltrappe te stappen
man duurt nich recht
t Blift duken van hoge plaanke
Schounen schoeven mit nkander
zuikend over perron
noa t zoegend gat
dij t aal insloekt
en boven weer oetspijt
Doar verdunve
maank doezend bainen en vouten
en vindt gainent ons weerom
(28 april 2011)
Pinksterwind is liggen goan
bloaden van eskenboom
bewegen nich meer
alles wordt stil
en gef nije roemte
um te noadern
sikkom vergeten stam
is òfwezeg aanwezeg
bruier nuigt mie
um binnen te kommen
alles is aans den dat t liekt
Metbrouks ekkelbomen in rugge
kiek ik over t Eemboerveld
Grond eertieds kloarpokkeld
-gewazzen gruin van gold-
gong mit shovels trugge
Kört verzet mit stoalen geweld
Veur t lest plougd veur aiweg
boeren kregen bundergeld
Op roakeldais nij parredies
man gainent dij t swait vertelt.
(Smilke, 1 maai 2008)
Doe gefst mie
n kedde van hondebloumen
ik dou die
mien tirreltòppe
en mit ons baaident
poesve de pluusters
tiddeln mit in ruumte
drieven noa t nije laand
tied bestaait nog nich
dat komt loater
veur de swoa
en noa t oarden
en t is mor even biegoan
den sweevve wieder
en vinnen nander vannijs
hier in slootswale
Lutje wichtje hinkelpinkt in t veld
hoekt in slootswale
plukt n bluiende peerdebloume
en … poest der op
bloume kikt heur liedzoam aan
en flustert: k heb t nog nich zo wied
Der wordt laagt
n Scholekster flòit n strepe deur löcht
en traainen rieden wieder
man tussentieds
is der bie Smolensk
n vlaigtuug dele stört
bint laaiders oet tied ropt
en hef Adams dochter gain pabbe meer
Polen schraift
wereld sloekt
(Beloken Poaske, 11 april 2010)
(Adam Pilch (44), luthers predikant in War-
schau was een van de 96 mensen die op 10
april 2010 verongelukten bij de vliegramp bij
Smolensk in Rusland. Ze waren op weg
naar een herdenking in Katyn., waar door de
Russische geheime dienst aan het begin
van WO-II 22.000 Poolse officieren en intel-
lectuelen vermoord werden. Adam Pilch
was getrouwd en had een dochter van 14
jaar).
Wien wordt roem schonken
bitterbalen rollen
net as te haarde lagen
maank lözze riegen
Proot is n kloune van vlode dingen
en ogen dij eerst nog aankeken
schaiten over scholders
deur ruumte hìn
vangen olle patronen
van zwiegen en snakken
kroepen en dele drukken
In ale vrundelkhaid en vrede
binnen mesten slepen
en wordt graimend gif oetdaild
Wìnsteg kiek ik noa ol man
– hai haar wereld redden kìnd –
dij oet stoule in hörn
allenneg bainen zugt
en pruift dat twijdoezendtiene
n goud wienjoar was.
Op n mörn in maai loat ik mien Drentse Patries oet. Ken je zukse honden? Mögen geern joagen en lopen aiveg en altied mit snoede over grond te snuvveln. Veur n hond schienen geuren n soort kraande te weden. Mit ain keudel –schietensvol nijs- gijt der n wereld open. Zo loop ve dij mörn, zai dus roekend en ik kiekend, mit ons baaident laangs fietspad. Komt der ons n vraauw op fietse tegemuide. Ik wol moi zeggen en deurlopen, mor zai holdt ho en stapt òf. Kikt wat nusterg oet ogen. Hef boudel n beetje in toeze dut mie.
‘Mag ik joe wol wat vroagen?’ zee ze. ‘Tou mor’. Mainsttied zeg ik der den achteraan: ‘k huf ja nich te heuen’, mor dat begript nich elkenaine.
‘Wollen ie wol mit mie traauwen?’ vragt vraauw n Oomke van mie –al joaren oet tied- schoof op zukse momenten altied zien pedde wat noar achtern en kraabde zok even kont. ‘Dat is n beetje stoer, want ik bin al traauwd’ von ik oet. ‘O’ zee ze en wui even stil. ‘Mor as ie nich traauwd wadden zollen ie den joa zegt hebben?’
‘Joa wizze’ zee ik. Beter ja wat te roem den te zuneg.
Ze stapt weer op. Bie t votrieden zegt ze nog over scholder: ‘As ik joe ankom moal weer zai, mag ik t den weer vroagen?’.
‘Dou mor rusteg heur’. Vraauw fietst mit moudveren umhoog wieder. En mien Drent en ik lopen deur.
Zai roekend en ik kiekend. Baaident benijd wat ons dizze dag nog meer in de muide komt.
Mokken wat mit bie de weg.
(20 jannewoarie 2011)
Dien walen vol bochten
Verkoavelt groaven te liek
Boeren en woorden vochten
En dien begun kreeg geliek.
Buksen van oal boerrigters
Hupzelen van nije tied
Vrundschop veur zichters
Dieverdoatsie veur luu van wied.
t Wotter rakt in roeten
Zail begint te stinnen
Vloot is boeten
Daip is binnen.
(22 april 2007)
Eerappels en wöddels
venus en mars
alles lopt hier deurnander
gerdiene van blodekontenvlais veur ogen,
koien, veerzen en bollen
en mor swaiten
en mor stìnnen
en mor graimen mit wotter
harregat
As mien striepkoren vummerdagjaze oetgijt
en ik over t stiekeldroad t gruinlaand in stap
wordt toukieken mitspeulen
laauw, hait, laauw, kold, ieskold
en van veuren òf aan
laauw, hait, laauw, kold, ieskold
en mor graimen mit wotter
n zaandloper holdt mie in tied
k wor aal lomer en swoarder
gedachten zakken mit noa boom
mien lief swait nich meer mor regent
aal mien stoere dinksels
spuilen vot in t geutje
Zo zit ik in dook bie zeuventeg groaden
doeknekt in twijduustern
Boeddha te weden
lichtjoaren vot van aander vlais
gain kou meer te bekennen
en ook gain bollen meer
Vroug op zundagmörn
wizzel ik Bach veur klompen
Goa k op
noar t widde zwiegen
t Heuren vergèt mie
en t kiddelt mie in t lief
Ies kìn hollen
dragt mie in ruumte
Op scheuvels
wordt haile wereld smui
Lözzer bestèt nich
k Boeg, mok sloagen
en binnen wordt t deu
In t riepte laand
wordt loper n diezel
Ridt vot
en komt nich weerom.
k Rol deur t landschop
en dink aan drumpel
dij ik dommeet over mout
krije krijt filaain:
most högte in
kou ropt vanoet gruinlaand:
winter of gain winter,
dat scheuvelt mor
en al honderd joar
stijt ekkelboom kloar
um mie op te vangen
drumpel vuil tou
veur doezendste keer
As ik deur t boerschop kom
kiek ik altied even weerom
benijd of ik t nog vin
ekkelbomen in t gruine kaamp
Halms peerden in dokeg daamp
t is woar k geboren bin
In wieme höngen de schinken
zoepen was um te drinken
wotter kwam oet koper pompen
ol stee mit heeg der veur
in t veld tussen rogge deur
t mulle zaand en lopen op klompen
Refraain:
Op wupkoare mit mien voader
zai ik d’ol ekkelbomen stoan
ik was n kind en haar gain loater
gain eerder dij veurbie zol goan
Hensens is koren aan t zichten
boervoogd gef buurschop richten
ol Sassen hoart swoa op t spit
vraauw Huges klopt de matten oet
bakker Niehof bringt zien stoet
Ossel ridt zien melkweg
moeke melkt mit buusdouk op
Aaltje speult mit tiddeltop
en Wup mit poppewoagen
Berend scharrelt op t boerplak
Boele springt in eerappelzak
zo göng dat in dij doagen
Op wupkoare mit mien voader
zai ik d’ol ekkelbomen stoan
ik was n kind en haar gain loater
gain eerder dij veurbie zol goan
Nuigend kwam vloud van nije tied
ol raive göng aan zied
combine wer dörsmesien
trekker kwam in stee van peerd
Milan kwam veur Geert
verkoaveln muik roegte fien
Ol Daip wui liek en dou weer krom
en zo komt t aal weerom
achter eskes Iöchten Olle Dingen
Tied van toun dij is veurbie
mor dit is wat er blift veur mie:
wöddels en goie herinneringen
Op wupkoare mit mien voader
zai ik d’ol ekkelbomen stoan
ik was n kind en haar gain loater
gain eerder dij veurbie zol goan
Dit laid over t boerschop Smilke (Smeerling) tussen
Onstwedde en Vlagtwedde in Westerwolle is
schreven bie t Aaltje-prejekt, zai www.aaltjesstee.nl.
t Laid wordt zongen deur zangeres Josien Bakker
oet Vlagtwedde en is te beluustern op
https://ww.youtube.com/watch?v=W6f07xTsDwk
Gruine jazen
keken mie taksaaiernd aan
totdat mie t zwaart veur d ogen wui
Vandoage
-dou ze mien zeun
stoef bie
wied vot
under handen nammen-
hebben ze
mie in pokkel sneden
k Zat in wachtkoamer
man t blouden huil nich op.
(8 meert 2008)
Moane slept
en vanoet swaarte hemel
kieken doezend steerns mie aan
Mit kop omhoog
zuik ik op gevuil mien weg
en vroag mie of
houveul lutje stipkes
der aan diszied eerde
verdwienen in t duuster
net as ik
Zunder schienvat wordt t pas löcht
in ruumte vaalt alles op zien stee
Wied weg ropt n kou
en kleurt de stilleghaaid
Laiwe gef dröge regen
wie griepen t mit ogen
en hebben wìnst.
(Leoniden, 18 november 2009)
Aan laange kedde
in hoge druppende denneboom
hangt swiegende schommel
boven poultje wotter
leeg te wachten op lutje goud.
Trouw, 30 juli 2019 De 96-joarege Hinnerk L. kreeg guster n boete van 300 euro van rechtbank in Azzen. Bie de Boni in Emmen kinnen ze Hinnerk al langer den vandoage. Mennegmoal was e in supermaart betrapt mit sukkeloaderepen in buutse. In 2016 haar e ook al n boete kregen. Officier van Justitie haar mit lu van reklasseren proot en dij nuimden bejoarde boef as aine mit n hoog ‘schietgehalte’. In 2018 wui e weer betrapt. Hai kreeg dou n pebaaiertied van n joar. Dat göng laank goud, mor noa 69 doage wui t verlangst te groot. Bie kassa rekende hij veur € 3,04 n appeltoartje en n troske droeven óf. Mor lu haren zain dat e sukkeloa in buutse stak. n Verkoadereep van € 1,55. Smoak: karamel zeezolt. Op de verpakken stön: WOW en MMM en ‘SNEL, pak mie’.
t Is doan, t is veurbie zee ol oom in t verpleeghoes. Vraauw en ik keken nkander aan. Zo haarve hom nog nooit mitmoakt. Oom zat altied vol stekken en verhoalen. As hai in zien rolstoule op n verjoardag binnenkwam den begon huil veurkeuken te lagen. Oomke hef nooit lopen kind en haar n kromme rugge. Vrouger luip e op van dij holten stokken under oksels. Zien aine bain sleepde den achter zuk aan en den kon je, ver òf, aan stofwolke al zain dat e der over t zandloantje aan kwam. Hai waarkte op n schoufebriek en kon ofgemieterd goud mit leer worden.
Lu stonnen doar versteld van en zeden: hou kin aine dij zo seupel lop zukse smuie schounen moaken? Dat dee oomke zeer. Hai luip wol seupel mor was nich seupel. Zien stekken hebben hom op bainen hollen. Ik heb mie wol ais òfvroagd hou hai toch aan aal dij verhoalen kwam, want zien wereld was nich zo groot. Hai hef zien levent laank op dörp woond en is altied in t hoeske van zien ollen bleven. Ook dou dij al laank oet tied wadden. Bedstee is der altied in bleven net as t zwilk op toavel en gerdienen veur t roam. t Gehaaim van oomke was dat e slim goud kieken kon en huil goud lustern. Hai kön deur dingen hìnkieken, bekeek t doeknekt van underkaande. Hai kön heuren wat er achter woorden vuild en zegd wui. In t grootske zag hai t kindske en in t stoenske de kwetsboarhaid. Zo kwam oomke aan zien verhoalen. Mor non ist mis mit hom. Hazzenblouden. Noa vaarntachteg joar van t ol stee in t dörp noar verpleeghoes in stad. Zuster komt langs en zegt veul te haard –aan geheur mekaaiert ja niks- zo Gert Jan vandoage most t mit mie doun. Oomke licht even op en zegt: dat is ja nich best. Mor ol plezaaier is vot. Bie t votgoan komt der n troane: t is veurbie, ik mout realistisch weden, k heb t ook tegen doomnee zegd, t is doan. Wie holden zien haand vaaste en hebben woorden sikkom in aanslag: wadden ja altied zo bliedeg en monter… moudveren nich zakken loaten… t is ja nich veurbie… t beste mout nog kommen… Mor woorden kriegen gain oam en wie zwiegen. Kieken in stilleghaaid mit hom daipe leegte in en vuilen n huil klaain beetje van zien boom. Bie deure kiek ik nog even um en swoai. Hij holdt haand umhoog en kikt mie aan. Nich ik, mor hai raaist òf. t Is doan.
(21 november 2010)
Hoarig en krom kom ve
weer oet onze holen
van duuster en stooklucht
woar wie ons verscholen
Ons neuzen in de wind
mit nog wat touknepen ogen
zain ve t eerste veujoarswild
en span ve onze bogen
d Eerste jacht wil nog nich
winter muik ons stram en stief
Mor t dut ons nich veul
zunne gef ja waarmte aan t lief
In t gres leg ve ons dele
luustern ve noar t akkelaaienflòit
Mit verwondern zoeg ve alles op
t liekt of de wereld net bestaait
…
Hemmelt en schoren goa ve op weg
Waark wacht, tied wodt zöcht
flitsen mit traain deur t landschop
haand op laptop bekiek ve t nije löcht
(3 april 2007)
Noast mie in traaincoupé komt n grode vraauw zitten. Zai is roem oetvalen en dragt n gruine jurk. Ik krimp en vuil mie t lutje jonkje dat mit taande noar Stad gaait. Vanoet ooghouken kiek ik noar t grode liggoam. t Borstenwaark gaait hiemend op en dele. Vraauw holdt heur swaarde taske mit n golden hingseltje stief veur zuk op schoot. Swoare heupe drukt swaitend tegen mie aan. Ik schoef leste centimeter noar t roam, mor blief plakken.
Zo kin k kraande ook nich meer lezen. Ik reken oet dat raaize nog 18 minuten duurt.
Vraauw drinkt n bekertje kovvie. Zel ik – as chef van t prullebakje – heur dommeet aanbaiden um t veur heur vot te gooien? Mor hou wait ik wenner ze t bekertje leeg het? Non ik hier wieder over noadink, besloet ik dit nich te doun. Stel joe veur dat ze nee zegt? t Liekt mie slim maal as elkenaine in coupé dit heuren zol. Ik zol nog wieder krimpen. En stel joe veur dat ze joa zegt en dat ik dizze biezundere doad verrichten meugen zol. En dat ze mie den priezen zol veur zoveul oareghaid. Den zol ik ook wieder krimpen.
Ik roek ook wat. Is t mien aigen swait of heurent? Ik kraab mit linkerhaand op mien rechterwaange en striek in loop mit wiesvinger bore van mien bloeze open en roek. Nee, ik bin t nich. Ik kiek underzuikend veur heur laans deur t aander roamke en neem in tied n neuze vol van heur geur. Joa zai is t. n Vrumde, mor – ik mout eerlek zeggen – ook wol n interessante reuk. Der zit wat zuits in, as van net rudde nije eerappels. Mor aargens ook n daibe grondgeur. Mor net as ik prakkezaaier of der ook nich wied vot wat kamperfoelie in zit, komt ze in t ìnne. n Woare geurexplosie. Der zit ook siepels maank. Deur t gruin kikt n swaitvlekje op heur rechterheupe mie daip in ogen. Benijd kiek ik noar boven en zai hou ze t ketonnen bekertje mit vraid gezicht in nander drukt. k Hol oam in as vraauw mie aankikt. Gezicht wordt zaachte en zai nikjet. Den lopt ze – veuls te vroug nog – noar deure. t Gruin verswindt en even loater ook dij reuk.
Trendwatchers binnen lu dij mit handen in buutse kieken noar wat der langs komt en woar t hìn gaait. Nijmoodse broodetende profeten. Trendwatchers veurspellen dat t alumaanwezeg gebruuk van mobiele tillefoons stoareg aan minder worden zel. In toukomst wordt t onfersounlek um in gezelschop op mobieltje te kieken.
k Hoop dat ze gliek kriegen dizze raaize. As ik smörns in traain stap, binnen lu biezetten zo in t schaarmke verzonken dat ze ains nich opkieken as der goidag zegd wordt. Ik perbaaier wol ais scheel mit te kieken. t Is mainst appen en ook wol Facebook of YouTube dut mie. Binnen ook lu dij der n bouk op lezen.
Lest herkende ik bie touval ‘Onder professoren’ van Hermans. ‘Mooi bouk hè?’ zee ik.
Vraauw haar oordopkes in mor vuilde wat ongewoons en keek vroagend op.
Ik op herhoalen: ‘Mooi bouk hè. k Mös der slim um lagen. Ie ook?’
Vraauw dee ain dopke oet en monkelde zuneg ‘joa schier hur’ en las wieder.
Jong tegenover mie haar ook oordopkes in en was aan t bellen.
Ik vin dat hail maal want ie heuren wat der aal zegd wordt mor meugen nich mitdoun. En biezetten – as ik den zo’n reudel volg – schaiten mie der zo mor weerdevolle adviezen in t zin. Mor k hol mie in vanzulf. Mainsttied.
Mor n zetje leden zat ik traain en dou zat der n vraauw in coupeetje achter mie. Proot was slim aigen, intiem zeg mor. Langzoam aan wui t mie dudelk dat ze traauwd was, mor heur minnoar aan liene haar. Slim maal as je doar n meter wieder tussen zitten. Dit wui mie den ook te roeg en ik draaide mie um mit knijen op stoule en zee over leunen: ‘Mevrouw, elkenaine lustert mit. Wie zitten hier in traain, nich in bedstee …’. Ik kön t nich loaten en zee der achteraan: ‘… ook al ist zo te heuren nich joen aigen bedstee.’
Vraauw keek mie voel aan, stön gramniedeg op en göng noar t balkonnetje. Mien haart beefde.
Aan kolle toavel
kieken tien kirrels mit strikken
en n vraauw in regenpak
noa rerende legoledders aan mure
bie n leste slok kovvie
noa n rovvel dikkieken
en wat tiddeln mit nullen
hakken ze – nog veur lunch – knubbe deur
ol vraauw Halm mout dammeet
weer zulm steunkouzen aantrekken
schal nich touvalen mit twai bainen
en ain aarm
Op dizze loate nommerdag
rie ik leste högte op
joag ik op wat haart mie vrag
Mit landschop word ik gries
-zol der veurbie dizze bochte nog meer weden?-
zuik ik smok in t parredies
Deur holtwalen kin ik t net nich zain
ol ekkelbomen benemen mie t zicht
oet brummelstroeke klinkt filaain:
dammeet wordt t leeg en slicht
t Wordt oavond en t wordt nacht
steerns wiezen mie t rechte pad
drang noar veuren hef mie in zien macht
um hörn ligt meugelk nije stad
Den heur ik sikkom vergeten stem:
wat zöchst, keer um, keer um
(juli 2010)
In vrougte loop ik mien rondje. Man mit lutje hondje komt mie in de muide. Hondje komt mit zien nadde snoede aan mien blode bainen roeken.
‘Vin je t nich slim?’ vragt man.
‘Nee’ zeg ik ‘wie underzuiken nander deur te groeten en te proten en hai underzöcht deur te roeken. Mot zien beloop hebben.’
Man strikt mit punt van schou wrievend over stroade. Doar liggen under ekkelbomen n haarde puntege soort bolsters. Bie zetten mit n ekkel der in.
Ik haar dingen al eerder liggen zain en n poar doage leden oetzöcht wat t was. Ik pak ter aine op en zeg: ‘Zoveul heb ik der nog nooit zain’.
‘Wat binnen t veur dingen?’ vragt man.
’t Binnen galappels. Van knoppergalwespen,’ zeg ik en leg man mit mien vrizze kennis van internet hoarfien oet hou zo’n galwespe dat veur nander bokst.
Man dinkt vanzulf dat e mit n geleerde bioloog te moaken het en stelt aaldeur stoerdere vroagen. Nou mout ik oppazen dat ik nich deur t ies zak.
‘Hou komt t daaiertje deroet?’ vragt man. Gelukkeg kìn k net op tied n goatje aanwiezen. En wat overmoudeg deur t aandachtege geheur leg ik as tougift mit mien Wikipedia-kennis ook nog oet dat t woord ‘knopper’ nich mit n knobbe van doun het, mor verband holdt mit n Duuts vilten petje. Man was vanzulf swoar under de indruk van zoveul waitenschop.
‘k Heb n bulde leerd, ja, op vrouge mörn,’ zegt man. ‘Man, man … n knoppergalwespe. Nooit van heurd. Goa k dommee votdoadelk opzuiken op internet.´
Ik loop gaauw deur, veurdat e oetvindt woar ik mien wandelnde wieshaid weg heb.
Even wiederop zai ik traauwens n hail apaart soort brömmel. Gain gewone, bloaden binnen wat aans en stroeke dragt blaauwe vruchten mit n soort wasloagke. Via mien Plantnet-app vin ik oet dat t hier um de daauwbrömmel gaait, dij ook wol duunbrömmel nuimd wordt.
t Blad schient n medicinoale waarken te hebben: stelpt bloud. Vannijs gaait der n wereld open. Bin benijd wel mie mörn in de muide komt.
Sinds n poar weken waark ik in Amsterdam
En ik ben gek genog al hailmoal went
Eerste week was t nog wat vrumd
Joa, t gaait t er toch aal wat aans aan tou as in Westerwolle
Moar ik rie nou al volleerd deur t rode stoplicht
en spring mit ogen dicht op juuste tram
Eerst mos k nog voak op koarte kieken
Moar nou wait k al hou ie van Museumplein
noar t Spui rieden mouten
Amsterdam is net n dörp
Moar den wat groter
Ik dochde dat luu hier veul jachtiger wadden
Moar dat vaalt slim mit
Luu binnen aingst oardig open
Groeten doun ze nich recht
moar as ie zelf begunnen den willen maisten best even proaten
En wit, swaart of broen, dat moakt den aal niks oet
En op dai menaaier heuren je nog ais wat
Zo ree ik mit mien Gazelle split-fietske over de Prinsengracht
wod ik van achteren aansproken
deur n broene man met n tulband op kop
en n laange slipjaze aan
t gong in t Engels
‘You are a good man’ zee hai
Non dat begunt ja goud dochde ik
Even kieken wat hai mie nog meer te vertellen hef
Hai frommelde n stukje papier in nkander en laangde mie dat tou
‘Say a number between one and five’
Da’s nich zo stoer: ‘Three’
‘Now blow in your hand’
‘Non tou moar’ dochde ik ‘gain half waark’ en ik poesde in mien hand mit t braifke d’r in
‘Open it’ see meneer Tulband n beetje laankzuikig
En… hou is t meuglijk, d’r staait n drai op.
‘In April you will get a lot of money, you’ll get € 50.000!’
‘O, that is very nice’ zee ik
‘You are a good man and you’ll become very rich’
‘Not wrong’
Hai dee n lutje boukje open veur mien neuse en zee ‘put the piece of paper here and also some money’
Verdold… dochde ik dat t gewoon oardige kirrel was en nou wil hai geld. Non ik loat mie nich kennen dochde ik and ik stopte rejoal n haile haalve Euro in zien boukje
‘More money, put paper-money in it’ zee hai wat vergrèld
Joa dank je de koekoek: ‘when I have got that € 50.000 you come back and I give you the rest’
Underwegens zag ik in t gres bie viever n luddek jonkje stoan. Zien pabbe stön wat wiederop te winken. Hai kön t dudelk nich wachten. t Jonkje stön aandachteg noar beneden te kieken. Ik noaderde en keek woar e noar keek. Der lag n wit veertje. ‘Van swoane,’ zee ik en wees noar viever. Hai keek mie noadinkend aan, nikde en luip wieder. Ik luip ook wieder. Dankjewel jonkje, dastoe mie stilstoan luitst bie dit kwetsboare veertje midden maank t gruin. Wereld wordt red deur kiekende kinder.
Vergoadern totdavve tot de voadern vergoaderd worden
Vandoage in vergoadern
Ik zweefde der boven
Heurde drokte
Hapte oam um mit te doun
Mor dochde in filestand: loat mor
Zakte wied vot
Totdat aine onbegriepelk
domme dingen zee
Ik huil allenneg mien scholders op
wol vief keer achter nkander
Collega’s keken noar mie
mit grode vroagtaikens in d ogen
En net dou ik zeggen wol wat ik dochde zee
ik:
woar gait t aingst um bie dit agendapunt?
Veurzitter zee: even wachten doar komve zo
Harregat
Ik zweefde wieder
en muik t verslag.
(November 2008)
Blonde vraauw op hoge hakken
lopt niedsk sikkom tien meter
veur hond oet
swoare olle labrador komt der
in lege versnellen achteraan
kwispelt wat mit steert
en rokt aan elk poaltje
as k veurbie fiets
kik e mie aandachteg aan
en ik kiek aandachteg weerom
Goiedag wereld
Vandoage heb k even
gain bodschop aan die
Zunder mie draait t aal
best n dagje deur
Ik zit hier as n Boeddha
in schare van d ekkelboom
Mien denken drif vot
en k heur t geluud
van wol honderd vogels
t belken van kinder
n oftovvelde moeke d’r achteraan
n Windje poest deur takken
Ik zit, bin en luuster
en wod langzoam boom.
(29 april 2007)
Bloumen vernuvern zuk in n stukje
schikt veur t volk en dammeet n enkel mens
t Olle Bouk ligt nuigend open
drinkensdòbbe veur lu dij t leuven
Deupvont wordt vandoage nich bruukt
mor nikjet aanwezeg kerke in:
mooi dat ie der aal weer bint.
Zunne speult mit oavendmoalszulver
stroalt doetjend haile scheppen in
Veur collecte liggen puutjes kloar
-raive van barmhaarteghaid-
um dioakens n haand te geven
en aarmen n aarm
Örgel speult wat Bach
gef t opgoan zwiegend vlouer
en högte aan t zoesende proten
Koor kledt in stille kleuren het al repetaaiert;
zuikend noar stemmen
kieken zangers ruumte in
Psaalms hangen kloar op bred
um as riepe droeven
aine veur aine plukt te worden
veur goie smoak van t parredies
Amos en Lucas stoan as bruiers ook op t bred
op sprang um ons te oarden
(domie is wol wat van plan)
Köster kelnert n glaske wotter
en poest lichtveerdeg in microfoon
Den verschient der van achteroet n riege
brengt n olderling swaarde toga op:
kleur is eerns mor in ogen glinstert löcht
Veurspel beslagt
wizzelt mit genoadeg zwiegen
Aivege holt oam weer in
t volk zet lofzang in
-vannijs en aalvot-
smui um weerom te keren
Vouerbak is leeg
Aivege bezzemt leste stro in hörn
en ozze en ezel binnen weer allaint
keken t kaauwend aan
hou olden en lutje potje verswonnen
mit t gold in madde
van engeln heur je ook niks meer
en schijpers en schoapen
binnen in gain velden meer te bekennen
steern is wieder trokken
mit wiezen der achterheer
boas van haarbaarg drijt zuk nog n keer um
as t boeten al begunt te löchten
n loade asielzuiker het t net aal mist
en kaist in t hounderhok
aaier veur zien geld
Mienent is dienent zee mie pa
zee oldste zeun
en juig lutje bruier van t aigenaarfde haim
Knecht zedde koare hìn
schoof pedde umhoog
kraabde zuk van achteren en zee:
liekt mie nich goud tou
En t nije mestkaalf blèrde oet kaamp:
t is nog nich doan
Allerdeegs t swien vranterde van vèrren:
t is mor even biegoan en jong zit mie weer bie biks
En ol voa oet tied
keek oet högte rerend dele:
non bin k mien òldste kwiet
Mor jongste zeun haar ontfaarmen aarfd
en huil haart wied open
En zo kwam der n dag
dat ook oldste zeun vonden wui
haard wui zaachte
zeun bruier
bruier voader
kikst mie mit grode ogen aan
en ik kiek taksaaiernd weerom
deur schoa en schane hest leerd
um deur mìnsen hìn te kieken
te zuiken noar wat haart van gold
hest wat vonden ducht mie
ik wil die noamelk wol omaarmen
en mit Rolls Royce linea recta
noa t Hilton bringen
noa suite negenhonderdtwije
hailemoal veur die allaint
n griespoot patries as hoofdgerecht
en n lözze truvvel achteloos der bie
doar kinst allerdeegs liggend douchen
mit zes elektronisch aanstuurde wotterstroalen
en dreumen over wereldvrede
da’s weer ais wat aans den sloapen op
kold beton
of t keerske veur dien bruier
dij achterbleef in Middellandse Zee
kikst mie mit doezend grode ogen aan
en ik kiek taksaaiernd weerom
waist wat?
– zee ik noa wat hazzenkraben,
t is ook ja sikkom Kerst –
ik help die
mit wat stoede van de Lidl
n verwaarmde koamer
dijst dailen most mit – loave zeggen – twij
aandern
magst gain lewaai mokken
woar die veur nachtmerries
– da’s zo maal veur buren –
en t zol schier weden ast
over drij moanden weer op hoes aan göngst
dat zol mooi oetkommen
want den begunt ons liedenstied
en wivve gain gedounte
wost mie dat wol beloven?
vruig ik dou ik sloekend
aander kaande op keek
Winterholt stijt op springen
knobbe komt verwonderd deur
eerste bloumkes vringen
gries krig nije kleur
tied lop in kringen
achter wizzelt veur
En ik stoa te wachten
guster op non
van nommerdag op mörn
Leven is rekken
noar wat kommen gijt
(19 april 2009)
Raaist mit as mien schare
mor as k om kiek bist vot
k Wol die vangen mit toal
mor latst die nich dichten
t Vuilt zo ongenoadig goud
astoe
bie mie
achterop fietse zitst
Bist was t dijst
drifst mie
(8 juni 2007)
Binnen nooit
oet nkanders dinken
Man as ve proten
stoeken woorden
Wat wied vot nog waik is
wordt stoef bie houkeg en haard
Levent völ tussen ons in
verwaaid zunder ènde
Nöst wui lege staal
en ais oet tied
reer ve achter voldeure
Vuil ve ons verloaten
en kommen der woorden
(Kinnen nkander nooit vergeten
ruumte hef nomen
man binden is bleven)
27 augustus 2009
Bloaden komt dele
gruin wisselt veur broen
t goldlöcht tilt ons op
tied um te verwaaiden
(haarst 2007)
Wilde ganzen oet t Noorden
proten in duustern honderdoet
over hou t was doarboven
mor vlaigen intied
stoareg noa t zuden
en n haalftamme dele
dut wensteg kop umhoog
mor krigt gain högte
Dizze achterkaande van dingen
alles wordt waik en zaachte
olle patronen verswinden
Mit verdwoalde ogen kikst mie aan
nog verstrengelde vingers loaten aanveerdend lös
drifst vot in zere dreugte en schimmen
Woar bistoe?
In dreumen heur ik dien stem van overkaande
mor bie t löchten plooien gerdienen stilleghaaid
Dörp slept nog
vogels binnen al wakker
net as wind
dij speult
mit bloaden van ol pereboom
wied vot n vrouge traain
stilte wiekt en t löcht gef alles weerom
ik kiek woarend wereld in
en oam mit
n Zee van stemmen achter holten gerdienen
biezetten golft der n laag
en t duuster sloekt alles in
Lutje reert en mag dele
lustert noa wat groten swiegen
kikt deur t wotter n nije wereld in
n Loade autodeure klapt dichte
en wied vot gijt er n lèste traain
Troag umaarmt stilleghaaid ale dingen
lèste lözze woorden geven zuk over
zee stìnt nog wat
Wereld slept nog
Zunne is al op
t Hoes eerst nog duuster dicht
Open deur speulende stroalen van licht
Deurnat gres en koperen kleuren
Stillighaid dai wacht in dook
Tussen veurbie en wat kommen gaait
Dat herhoalt zok n aivighaid
Treeën op trappen en Bach op t örgel
Roeken van kovvie en waarme stoetjes
Dizze dag om niks te huiven
Kloar om t levent vannais te pruiven
(15 oktober 2006)
Bie Pancakes gaiten wichter komme vol beslag
Maiwen vreten onbekommerd ol pankouk op
Eerste lu zitten aan stoetje bie Coffeecompany
en k roek rook bie Coffeeshop The Otherside
In vrougte fiets ik hier deur Groot Loug
maank leven, ruiern en roegte
op weg noar wat stilleghaaid en Bach
Flaren van doezend tongen en toalen
mingen zuk hui mit klingeln van tram zeuven
Lege sloapzak en keton binnen verloaten
swaarver op Singel neusket al in òfvaalbak
Stad opent stoadeg aan heur ogen
holdt wat komt nog even bezied
mor netgliek belooft t weer wat
Amsterdam, 3e zundag van Advent 2022