Noues de, Pim

Blaauw, sangen, rood en geel
teunen heur nuverhaid ien t veld.
Ik wait, t draait om gewazzen
mor dij blommen binnen veur mie wat telt.

Ien scha van n poar lindebomen
sjaauwt n ol boerke mit n baist aan tuur.

Gain mens kin heur zain doar ien t land.
t Baist het n dikke nek en oogt onnuur.

Mantje bocht hom en pint tuur ien grond.
Baist hangt ien kont om op boas tou te runnen.

‘Goa toch vot doar bie dij bol!’
Denk ik, mor wat kin n kraai begunnen?

Mantje lopt meschain wat deur
ien stevels op hoek zit er doar.

Bol jompt allinneg zien kop veuroet
en nuzzelt hom zaacht deur t hoar.

Dou hai zee:
‘Ik wait t nait meer.’
Dou
wis ik t aal.

Ik daansde mit hom
mor nou nait langer.

36 moanen waren t,
n zet aan Adinda`s wachten geliek.

En aal dij tied daansde ik
mit hom.

Zös fotobouken, evenzoveul raaiskes,
waarme oavenden mit lu dij domt vrumden worden zellen.

Tied ging zo vlog en daans zo smui
dou ik nog daansde mit hom.

Wat der komen gaait noa ‘ik wait t nait’
wil k nait waiten, ik kiek t laifst nait veuroet.

Ik daans laiver weerom –
weerom noar hom

Marifoons knittern n rousteg geluud;
duvelse stemmen oet buken van spoukschepen.

Kotters liggen aan daam.
Knopen om poaltjes ogen Gordioans
‘keuneg van zeeën’ – n vraide kuur.

Vlageschip is soeterg; toplicht mor schien.
Machinekoamer mist elk likje eulie sunt `69.

Stilleghaid overstemt t proaten op leugenbaank bezied;
ol schippers binnen t snakken muid.

Vloot n fata morgana ien flaren dook
n armada op zuit wotter bie doodtij.

(oet de bundel Zulfkaant, 2018)

‘Schoapen goan aaltied zulfde kaant oet,’
Tjebbe vertelt geern wat elk al wait.
Ooit haar hai n vraauw
mor dij is nou bie buurman ien;
mog nait geern over herhoalen
en haar gain nijs aan schoapenverhoalen.

Geft ook ja niks, Tjebbe redt hom wel.
Of het hai der meschain zulf n haand ien had; n
flaar is t wief ja zeker nait, mor
filaain aal. Doar was hai vervast strontzat van
en buurman het ja n geheurabberoat.

Gerry wait der vanòf, zegstoe
en kikt der stoef bielaangs asof t nait zo is.
Kin mie aargenswoar nait veul schelen
krektgeliek wel of t wait veur of achter De Rits
en of Gerry heur koartenhoes CVW-stutten wil.

Jeuzeln bie Ons Moeke kin ja elk, wat n wonder.
Eerstoe, De Prins, tou deur oet bist zel ik reren:
neem nait Tram 13, mor mie ien dien Golden Aarms,
striek mit dien vingers Decadent over mien scholders,
mor hol t ien De Kast en zwieg over mien verdrait
as ik weerom kroep ien grond en stilaan schraif.

Kins wat veur mie mitnemen op dien pakjedroager?
t Is nait veul en t trapt slim licht.
Zels der wis niks van vernemen,
wat ik die mitgeef ik lichter as lucht.

Kins wat veur mie mitnemen op dien pakjedroager?
t Kin der zo bie en t vroagt nait veul.
Allinneg t verpakken viel mie zo stoer,
dat: meschain is t beter zo.

Kins wat veur mie mitnemen op dien pakjedroager?
k Loof dat t toch wat swoarder is as veuroet docht
en t liekt mie t beste veur die en mie
dat k t zulf vasthol, stoef tegen die aan.

Kins mie mitnemen op dien pakjedroager?

Symmetrische zoelen taarten tied dij wie delen
schoren stroatkraantverkopers ien de regen.
Droagen toukomst en verleden op heur kapitelen;
heur mit heur overdoad ien beschaaiden Stad verlegen.

Veur mien ogen verschient n older maarktplaain
mit Droogstoppels en Kerkhovens; meneren van t groan.
Woar dik anderhaalve aiw Grunnegers welvoart zain
en dealers bie naacht as dook heur gang goan.

Mercurius liekt onaangedoan – de glènne riepe vangt zien stoaren –
Aan zien noakende vouten d’eerde, Atlas’ scholders ontgruid.
Vanòf zien stee maank handel en hemel kon hai gold vergoaren
Lait t ‘broodoproer’ wiedervot beschoamd ongemuid.

Rampzoaleg: dreug groan dat vannijs nait gruien wil.
n Reprise van 1845 vaalt kant te vrezen.
Neptunus bevrust ien zien doaden, Ceres vaalt stil.
Echo van boerenverdrait; onmacht bewezen.

“Kiek doar ains, maam, twij doeven op zien houd!”
Ropt n lutjewicht, heur vingerke oetstrekt noar boven.
Zien caduceus roakte t fundament onder mien vout –
gaf kwetsboaren dou en nou n kloare stem, wil k loven.

Woar swoare koupaanzen deur lucht goan
hoasteg as forenzen om vief uur
krieg ik jank noar eerder en zaachter
t roege laand muidvochten tegen zee.

Kruuslam stoa ik hier op t basalt
en elkenain loat mie mor achter
zulfs de wolken joagen van mie vot
k heb nooit zukswat roaken kind.

t Wit van ogen zit die veur kont
as ik smak of greem mit mien eten
ik achteròf schiet in ons hemmelde nust –
hou ik was en nooit meer wor, zelst nait vergeten.

Bist n goie vraauw, mor gun mie mien klokje en mien Van Nelle;
n beetje meer Amy Winehouse, laiverd, en net wat minder Libelle.

Zeuven moalen boegen of barsten;
zeuven moal ien n poar joar tied.
Gain mins kin t goud doun ien de ogen
van dij male, ol gramniet.

Lu neumen hom t verfrommeld nijlpeerd;
kinnen zien numen van heuren zeggen.
Veur ain dij zien bandiezen nait kent
is t ook hail nait oet te leggen.

Ubbo holt hom haand boven lèlke kop;
niks te zain hier, lop mor deur.
Kins wel mekkern over onrecht,
mor wie kinnen zien meroakels, heur.

Laigen, belken, intimideren,
draaigen, verdraaien, n haand op joen gat?
Slik t mor ien, hai veraandert toch nait,
en overaal is ja wel wat …

*’Laiver dood as sloaf’

Hai dreumde dervan
n wicht te wezen –
n lekker wicht mit
laange noagels aan handen.
Elk zol hom noakieken as e draaide mit t gat

Verlaaiden zol e,
mit lutje geboarkes en eelske laagjes.
Hai was der veur moakt –
aan hom was n vraauwlulief wel touvertraauwd.
t Echte vraauwvolk mog e nait laanger lieden:
wat haren dij der non veur doan
zo te worden maggen?

Ien al zien verhoalen kon je t bespeuren:
‘ik bin n wicht! n Jonge maaid!’
Hai sloug verboal wild om hom tou
noar wel of mor twij X-chromosomen haar.
Hou haar moeke netuur heur zo vergizzen kind?

t Kon hom nait laanger verrekken,
hai trok hom n klaidje aan
en ging dermit bie t pad.
Onderwegens nikte hai noar t jonkgoud,
dat allinneg mor dij lelke ol kerel zagen
dij hai veur heur was.

Zo kaalm as was t mien leste ruststee
sloapdreum ik zaacht de mörgen in.

t Matras begript mie, ‘loat mie nog even’
nik ik noar de dreumgodin.

Heur golden haand glidt mie over waang
as zun tougelieks heur licht spittert

op mien roamen, deur gerdienegaang –
mien glazen nachtpalaais knittert.

Was eerde nog mor eefkes vluiend
zo as t was veur mien ontwoaken

mit wènst in hoed en waaineg smui
abandonneer ik loem en loaken.

Mörgenvree staait ook in Pim de Noues zien debuutbundel Zulfkaant, dij lesten dezember 2017 verschenen is.

was ik dij oavend bie t pad
moezenusten tussen oren
gewicht van wereld op scholders.

Middenien t Ellertsveld
ston n dikke boerderij
hoge roamen mit doarachter
licht, leven, waarmte.

Kold tot aan mien bonken
verlaangde ik dernoar
binnen te wezen, noflek,
maank aander lu.

Pas dou ik deur roamen zain kon
bleek t licht reflectie van tv.
Derveur hing n olle man
mouderziel allinneg.

Oosterschelde, 1953
ons hoes n eulifant ien ondaip wotter.

Invoasie kwoaie mutanten
wie swaartgekled, verdelgers onder t dekbèr.

Verschruide grond, sore akkers
ons groanschuren veur zeuven joar vuld.

Swaarmen zaiktekimmen, pandemische proporties
steriel ons nust, bacillen zollen nait duren

Aiweg duuster ien dikke dook
ons bèrlampke onoetputtelk helder.

Wat ik zeggen wil: baauw mit mie ons fort tegen wereld
van nustloakens en gaailverlaifde verlangens

Op t Wad
bie naacht en ontied
meandern mien gedachten
maank horsten en slenken
en as t din weer vloud wordt,
t slik dails onzichtboar,
binnen mien kopschrabens
zo slim nait meer;
mitnomen landòfwoarts.

Polder is mien toneel
Krekt wat raitkroagen mien ainegste coulissen
t is n open theoater, dit noakende laand
Wiend souffleert
Over doezenden joaren ainzoame roegte
Pebliek is der waaineg
t verdaipt des te meer
Dit decor paast mie smui
Noa leste rei
n Raaiger: deus ex machina
Boeg k nog ainmoal daip
Veur mien vlakke, wiede laand
Enkel n luk hoaske zicht mien pathos
En vlucht din gaauw weer wieder –
Speulen roofdaaier gain toneel?

Zo zig je der niks aan òf
mor binnen ien de hazzenskop
Beleeft hai aingoal
Vannijs wat hailtied bovenkropt:

Hai was n lutje jong dou
Amper ainentwinneg
Kon krekt n tank besturen
Gong hailendaal allinneg.

Mor mit zien bruiers ien aarms
Vuild’ hai hom maans en staark
Luusterde goud noar boas
Genoot van t doagelks waark.

Dou er din op mizzie zol
Om zien laand te dainen
Was t apmoal aans ien vrimde streek
Mor zai zollen t toch goud mainen?

Wat hai zaag en heurde doar
Kon er mit gain mins beproaten
Politiek keek wat vot van heur
Ze zollen t der mor bie loaten

Mor dou hai n burgerleven kreeg
n Wicht en n lutje vent
Heurd’ hai aigenste geluden weer
Doar roakt’ hai nait aan wend.

Aan oppervlak kwam weer Srebrenica
Mit aal zien malheur en graauwen
Gain tel meer haar hai rust ien kop
Hai wol t der wel oethaauwen

En noaber heurd’ aan aanderkaant
Van haalfstainsmuurk’ ientussen;
Hom zien gram oetspijen mit vuur
n Verdrait nait meer te suzzen.

t Wicht dat koos t hoazepad
Veur heur en veur heur kiend
En hai bleef vergèld ien t hoes
mit t hoelen van wolf en wiend

n Lutje jong is er allaank nait meer
Joarringen liggen hom ien nek
Krekt boven tattoos van pazzipanten
Dij omkwamen ien de drek

Van leven dat gain leven meer is
Van voelbult van t fersoun
Woar of gain mins van waiten wil –
Doar mot hai t mor mit doun.

Gleers dien handen òf aan mien jak
as denks dat ik t nait zug.
As doe zegs ‘k bin geern bie die’
din denk ik stil ‘doe lugs!’

Op feestjes bis zo hui en drok
elkenain zugt allinneg die –
bokkege buien en pien ien kop
hes allinneg mor bie mie.

Minsen zunder sinten omhanden
kieks mor wat op deel
mor waarken dou ik veur ons baaid:
krieg die mor naauw ien t gareel.

Mien moeke het mie veur die woarschaauwd:
Zon flaar van n wicht, das toch niks weerd!’
Dou luusterd`ik nait en nou is t te loat,
omreden dastoe aal tegen mie reers.

Der komt n daag din kom k die haalfweg
Din kriegs van mie dien verdainde praan.
Mor dij daag is nou nog mor nait:
ik duur t allinneg nog nait aan.

Minsen kieken heur noa mit pien ien ogen –
t muit heur hou of zai strampeln dut
en hou troag of heur bewegens binnen –
herinnert lu aan d’aigen èndeghaid.
Olderdom is n vilaain baist mit blote tanden
aal weerdeghaid ropt hai van oldern òf.

Zai is mien moe en t dut mie eerlieks zeer
heur zo te zain, dij ains zo staarke vraauw.
Toch vuil ik mie nait miesderg, din ik wait
dat dit mor veur n zetje is:
zai zel de nuverste vlinder worden
mit t verpoppen enkel nog nait kloar.

As t optimum ons spel beriekt
hai longernd ien mien ogen kiekt

nog ainmoal voloet bèlkt noar mie
veujoar veurgoud winter verslagt

zien pokkel leste kraamp oetschudt
wie poesten ien nkanders aarms

din spittert t bloud van t ovverlam
op wereld, waaide, wiederzain.

t Veurhangsel is veur eefkes scheurd.
t Is mit ons en minsen gebeurd.

Valentino belde mie gusteroavend dou k krekt op t nust zol
-ien pyjama, mor dat kon Valentino vanzulf nait zain –
en vroug mie of k ook slim wìnsteg waas noar Itoalië,
zoas hai aal. Ik, Itoalië? Verkeerde aiw
en verkeerde nummer, docht ik, mor k lait hom

geworden, din: hou voak belt Valentino joe nou?
Onnaaiernd wat of t beste was, heurde ik hom oet:
roege verhoalen over films en vraauwlu ien bruiend Los Angeles,
eelskerd op verschaaiden feestjes en aaltied der maank.

Glaske hier, snoefke doar en aingoal adoroatsie.
Of hai t nait stoer von ook dag en deur n rol te speulen,
‘fake marriage’ mit Jean Acker, en loater aal dij aandern.
Femina/ LGBT avant la lettre, duurde k te vroagen
en dou wer lien morzo dokeg en heurde k niks meer.

Wiend jagt om t hoes;
n old vertraauwd geluud.
t Wiefke binnen op t nust
stìnt van heur laange joaren.
Dreumende woakend
tilt wiend heur op
nemt heur mit noar aanderkaant.

Zien haand vuilt zo geern
heur zaachte hoed
as riestpepier zo iel.

Zien vinger vrieft zo geern
Heur oogleden
As vlinders zo flitterg

Zien voest haauwt zo geern
Dij dove roakpunten
As draank weer overhaand het

Heur stem fluusterg achter wolken