Ie kinnen der mit lezen en schrieven
Komt oet Hoogezaand.
Op dit stee willen wie geern wat informoatsie over de schriever geven. Veur de lezer is dat vanzulf interessant. Wenneer geboren, woar komt hai of zai vot? Al meer schreven? En nog wat meer achtergrond. Schaande genog hebben wie dij informoatsie nog nait (compleet). Doarom n oproup aan de schriever ons wat op te sturen.
Wie hebben veul waark van al wat joaren leden op de webstee stoan. t Kin vanzulf ook wezen dat de schriever al oet tied komen is. Doarom n oproup aan de noabestoanden om dizze informoatsie te sturen, zodat noast t schriefwaark ook de persoon van de schriever in onze gedachten wieder leeft.
Zegst k bin mor n ainvoudeg wicht.
Ik bin mor hail gewoon.
Loat doe dien lip nait hangen.
Veraander gaauw van toon.
Doagst mie uut veur n priezend woord.
Mor k hold mie wiezelk stil.
Ogenpracht, n blös op waangen.
Dat moakt nou net t verschil.
Was ik jonk – zo jonk as doe.
Vrij waren wie baaiden.
Ik zol doun wat nou nait kin:
Ik zol die verlaaiden.
(veur K.V.)
Hier hest n koamer
veur diezulf
kinst in kaalmte wezen
gain lompe boerenklonterd
dij mit zien vedde bragellief
as n euliefaant deur d’koamer boundert
as doe nog n zetje sloapen wilst
nait de zusters mit bèrregoud
hier dailst doe de loakens uut
gain dokter zo kundeg
kin die n ore aannaaien
doe beslist zulf
wenneer ofst der aan tou hest
om dit pelaais van pesjenten
verloaten te goan
ain knip mit d’vingers
of t haile zaikenhuus
is in t ènde
om te daansen
noar mevraauw heur piepen
Doe waist dat ik onnuimelk
veul om die geef.
Mor zugst dat ik
van trillemientjes beef.
Echt – ik beloof die
mien aiwege traauw.
Mor den hoop ik wel
dat k nog n zetje leef.
Der waaide n vrizze wind.
Oaventuur in t jonge bloud.
De lucht veurspelde veul.
Was jeugdeg overmoud.
Gain woapens of geweld.
Wolst vrede wied van huus.
In opstaand kwam t haart.
Gezag dat was nait pluus.
Ons klok dij sluig de rock –
de blues – en beatmeziek. (2x)
Op bèrre onder dekens
dij lutje radio.
Zo’n zender vèr op zee
vol beatpiroaten en zo.
Mit poedie op de plof.
Op scholders t laange hoar.
Lu schudden mit heur kop
en ruipen ons: ‘Provo!’ noa.
Ons klok dij sluig de rock,
de blues – en beatmeziek. (4x)
Ons klok dij sluig de rock,
de blues – en beatmeziek.
Om oorlog muikst die drok.
Op onrecht haarst kritiek.
Ons klok dij sluig de rock,
de blues – en beatmeziek. (2x)
Ol spiekerjekkie aan
en dat noar C + B.
Dij Kjoebie flikt t weer.
Nog aine op Muskee!
Goa vot doar uut Vietnam.
Ontsteek t vredesvuur.
De hippies op de Dam.
En laifde puur netuur.
Ons klok dij sluig de rock –
de blues – en beatmeziek. (6x)
meziek en zang: Fries Wolma
Beluuster Beatpiroaten op YouTube:
https://www.youtube.com/watch?v=iqQuf42obKs
n swaalfke
in de zaachtblaauwe
locht vlogt
de zummer veuruut
n laange riege
jonge eendjes
in de viever
volgt moeke-eend
hemelhoog
in de koniveer
pikt n haandvol
muzzen
hier
komt
gain virus
Tussen
Nait meer bin ik as n pluuster.
Ainmoal poesten Ie mie hier vot.
Joen Huus in t licht is vol van stof.
Mor mag k toch binnenkomen, God?
Hail veul hest mie geven.
Doe zitst daip in mie.
Heb ik t stoer in mien leven,
den bist doe dichtbie. (refr.)
Ik huif mor n stim heuren.
Ik huif mor n schim zain,
den roek ik de geuren.
Ik roek ze allain.
Huft mor aine begunnen
over die en t is kloar.
k Vuil mie onder vrunden
en k word waarm. Echt woar!
(refraain)
k Bin nou zoveul older,
mor vergeten dou ik nait.
Der is n deuze op zolder
woar dien noam op staait.
In dij deuze staaist doe
op n foto swaart –wit.
Zo hail bliede zwaaist doe.
Wat n kostboar bezit!
(refraain)
Konst nog mor n moal kieken
hou t hier nou tougaait.
Zol die t wat toulieken
hou mien leven der veur staait?
Hail veul hest mie geven.
Doe zitst daip in mie.
Heb ik t stoer in mien leven,
den bist doe dichtbie. (refr.)
tekst: Henk Puister
zang en meziek: Krzysztof Groen
cd: Noar de volgende ronde (november 2017)
Wel het ooit berekend
houveul laifde paast
in ain poar aarms
dichtde Jaroslav Seifert
k bin gain rekenwonder
zel t nooit worden
poëzie blief zo laank
ik leef bie mie
Boeten in hörn bie sloapkoamerroam
kinst t veujoar nait òfwachten
bluiend holt wordt bluiend gold
jubelglorie in feberwoarie
Mien snuischere het die vleden joar vild
vond die in dien vureghaid te wild
Chinees klokje manshoog oogblinkend geel
hou krieg ik die weer in t gareel
Hai vruig mie: ‘Wordt Rambootje
dunderdag kremeerd?
Wat veur meziek wordt der speuld.
k Leuf nait dat ik kin.’
Ik zee: ‘Klassieke klaanken
en blues van Kjoebie.’
‘Den kom ik! Van Harry Muskee
bin ik n dikke fan!’
Bist gain spinne
dij mie vong in heur web.
Is veul vaalzeghaid
en is zoveul nep.
k Vertraauw die meer
as mien aigen geluk.
k Bin echt bliede
dat k die kennen leerd heb.
Damian Johannes,
doe pas geboren kind,
doe wonder van laifde.
In boeten schraift de wind.
Damian Johannes,
de wereld is vraid.
Mor nait as t aan die ligt,
mien wolk laiveghaid.
Damian Johannes,
doe kereltje klaain.
Dien oogjes verwondern.
Zai hebben mie al zain.
Damian Johannes,
glimlaagst d’koamer rond.
Zelst zörgen dat t goudkomt,
moakst d’wereld gezond.
Damian Johannes,
drink doe mor dien melk.
Onschuldeg laif wezen
van n toukomst veur elk.
Damian Johannes,
wordst blond of wordst swaart,
gefst d’wereld meer waarmte.
Veur die klopt ons haart.
Muggie lag stil te sloapen –
haar grode haand nait zain.
Flinke kerel – duurfst wel?
Rust zaacht – doe muggie klaain
Zai hebben in joaren
nait tegen mekoar proat.
Vandoage tikt buurman C.
bie buurman V. aan t roam –
stekt doeme op en zegt: ‘Moi.
Zel k dien òfvaalbak
even veur noar weg tou brengen?’
Buurman C. volgt
t leste nijs op d’voude –
mout toch aine
d’eerste stap zetten
Òflopen doagen
verschaaident jonge bejoarden
in n vlucht stènnen heurd
mit aander woorden
dat de tied … vroemmm …
as n racewoagen
heur van de zokken roast
dezember dut wat
mit n mins
dien foto…
siert de koamer
wie kieken
ik noar die
en doe noar mie
wie soamen
toch soamen, ondaanks
ondaanks dien dood
toch aanwezeg
nait fysiek
allain dien petret
in n liestje zet
joaren verstrieken
dien foto
troont nog aaltied
en ik kiek es goud
doe, nog net zo nuver as dij dag
d’alderleste moal dat ik die zag.
Gedicht van Gerard Rozeboom
oet t Nederlands omtoald
(veur Koby)
Doe hest net
dit eerdse leven verloaten.
Ik heur die in auto
weer zachies proaten.
Aasbakkie zit nog stikvol
mit dien peuken.
Schiet aan t verbod
wolst doe t smoken nait loaten.
Veurbie mien roam fietst doe.
Ik wait t,
mien allozie wait t.
Klokke in koamer.
Dien waarkdag zit derop.
k Loop noar keuken tou,
stoa achter t gerdien.
Langsoam fietst.
Doe zöchst mit hail dien laive heufd
zöchst en glimlaagst.
Kikst weer veur die.
Thuus.
Zelst doe zoveul loater
nog kieken blieven en mie zuiken.
Waist doe den nait
dat ik der aaltied wezen zel?
Ol man het menneg appeltje mit mie schild.
In mien opvlaigendhaid sluig ik dou op tilt.
Pensioun! t Schilmèssie het niks meer te doun.
Voader en zeun: aalbaaident wuiren zai mild.
(Pervinzie Grunnen anno 2017)
Bie ons beeft d’eerde
deur t laankdureg boren
noar gas en noar meer gas.
Aan onze kinder wordt leerd
hou ze zok verbaargen mouten
bie direkt draaigend instörtensgevoar.
d’Onschuld is t kind
van de reken –
de machthebber zien moordenoar.
Boudel mishottjet en kult mie aal.
k Wor dörms in kop en echt hailmoal maal.
Tied schut nait op en t swait brekt mie oet.
k Wil geern even poesten bie n plakje stoet.
(refraain)
Eerst kovvie, n kop kovvie, kovvie mit n wolkje melk.
Kovvie, eerst kovvie, n kop kovvie, joa, dat bestel k.
Den krieg ik weer kracht om aan t waark te goan.
Mit n bakje troost zel lust nait vergoan.
Kovvie, eerst kovvie, kovvie, eerst kovvie.
Ain toesternust is t op mien bero.
n Palternaksie van rommel en zo.
Tied schut nait op, vertikt t aal mor weer.
k Wis swait van kop en kin aal nait meer.
(refraain)
Doar komt Fleur al aan, n laag om heur lippen.
n Waarklust het zai, doar kinst nait aan tippen.
Zai zingt n monter vers en laagt mie tou:
‘Krigst kovvie mit melk, vris van de kou.’
(refraain)
Tekst: Henk Puister
Zang en meziek: Age van der Velde
Zai zitten op n baankje en kieken noar alles dat veurbiekomt. ‘Wilst nog n broodje?’ vragt zai de man en mit holdt zai hom heur tazze veur.
Hai schudkopt: ‘Nee, k huif nait.’ ‘Tou mor. Gebakken aai is lekker.’ ‘k Huif nait meer,’ zegt e.
Lopt n fien, lutje wicht heur kaande uut. n Invalen snoetje en spier wit. t Hoar as taauw in toeze. t Wichtje is schoamel aantrokken en lopt op blode vouten. As zai veurbie t baankje is, zegt hai en kikt t kind noa: ‘k Las lestdoags, dat aine op de twaalf kinder in Nederlaand opgruit in aarmoude. Wilst toch nait leuven dat zokswat in 2021 hier nog veurkomt?’
‘k Wait woarst noar tou wilst,’ zegt de vraauw noast hom. ‘Meschien haar dat kind wel hail groag mien broodje mit gebakken aai hebben wild. Den haar k teminnent aine bliede moakt …’
‘… Och.’ Zien gezichte betrekt. ‘Meschien wel.’
‘Waist wat t mit die is,’ zegt de vraauw. ‘Doe bist overgevuileg en veuls te meedliedeg. n Aander redt zok beter as doe denkst. Vleden weke op dat feestje van Kim en Maarten zaten wie boetendeure. Kwam der inainen n hond aanzetten en ging liek veur die stoan. Wolst net n hap nemen van dien gevulde koek. t Daaier keek die aan mit n poar grode, smekende ogen en doe, dikke odde, haarst smoak direkt van dien koek òf. Maindest dat t daaier omkwam van d’honger. Wie leven in n riek laand, mien jong. Vergeleken bie aal dij vèrre, vrumde streken woar ze echt van aarmou te lieden hebben, maggen wie ons haanden ale doage stief dichtkniepen.’
‘Wat hest aal te kommersietsen? Goa van mie òf en loat die schaaiden, as ik die t nait meer noar t zin moaken kin.’
‘Ik kiek wel uut. Net nou k n beetje aan die wènd bin, zeker.’
Hai wist zok t klamme zwait in ain vlakke haandbewegen van t veurheufd.
‘Kom, in de bainen. Wie pakken ons fietsen en goan verder,’ stelt de vraauw veur.
‘Joaren hebben wie autoreden mit ons baaident en wie raaisden hail Europa deur,’ zegt e, ‘en nou?
Nou mouten we fietsen, op ons leeftied.’
‘Wees bliede dat ons gezondhaid ons nog nait hailemoal in de steek loaten het,’ is t antwoord.
‘Bovendat, zugst op fietse veul meer van de netuur as dast der in auto mit n gaang veurbiescheurst.
Bewegen holdt n mins vereg.’
‘Doe pratst net zo laank tot k die geliek geef, hè.’ Brekt n fletse glimlaach bie hom deur. Even loater fietsen zai mit heur twijbaaident vris van zin langs kaampen gruinlaand en langs korenvelden in volle blui. Waait n zaachte zummerwind, aans haar t ondroagelk hait west en zeker gain weer veur n fietstochtje op dizze zundagmiddag.
k Dou lekker roek op waangen
en onder aarms –
hoal knuppen uut – en kame
nog n moal deur mien hoar.
Den bedenk ik mie: wat het t
aigelk veur nut –
zo hail dicht komen wie
ja nait meer bie mekoar.
Laank nait zain
mor vanmörgen
schoelt hai veur d’regen
t is tien over zeuven
zien bosschop het hai binnen
smookt zien sjekkie
slobbert n vlèssie bier
leeg in zien schoamel lief
hai vertelt hou t geluk
hom toulaagt zien haalve femilie
van klokjebruiers het hai overleefd
jaasmaauwe struupt hai op
kikt op zien allozie
zegt dat e wacht op n nije lever
den fietst hai vot
k wins hom geluk
mit zien gulle gever.
Doe wiesdest mie d’vogels aan
of wildest mien ogen òflaaiden
van dien inkiek – zummerbloesie –
t stukkie melkwit van dien bainen
zo hoog dat gain glimp
van de zunne derbie komen kon.
Dien auto stuurdest doe
deur t haile Grunnegerlaand.
Ik – dikke kloot –
haar van dien vogelsoorten
nait t minste verstaand.
Wegenkoarde dommeg uutspraaid op mien schoot.
k Begunde te lagen om de roepie roepie –
de tjak tjak – de poelifinario.
Vogels van de schotterlaag
dij n ornitholoog – groot kemiek –
op n gelukkeg memint
morzo uut doeme zoog.
Dizze verloaten zundagmiddag
fiets ik op mien hail allaintjes –
bin van alles om mie tou
mie meer as ooit bewust.
Daip oadem ik de stille pracht.
Wat geft netuur t gemoud n rust.
dien haart van goudeghaid
stroomt over
is zo vol zo vol
toch kin ik der
ook nog wel bie
ik hol van die
Wat was t vanmörgen weer snöddeglad.
Ik glee mit fietse plat op gat.
t Wicht glee ook uut en lag noast mie.
Wie hebben t hail gezelleg had.
heb ik wat
veur die doan
zo klaain
k wait nait ains
meer wat
traktaaierst doe mie
type ain diabetikus
nait meer
op n aigenmoakt keunksmoal
schait mien suker
nait meer
as n vuurraket
omhoog noar moan of zun
laif en stil
supersnel van begrip
kieken dien ogen
mie onder dien knuvvels deur
aan mit zaacht ferwail
n goud begun
Guster zeest mie
dast meschien nog veur mie aan gaaist
haarst weer d’haile godgaanze dag
staarvensmuideg op d’baank legen
mor dat was guster
Vandoage zwaait dien vrije aarm
hemelhoog hosanna ast mie op mien zulftrapper
elektries in d’muide vlogst op dien geluksfietse
kreegst hom morzo kedo om aal dien oproem-
noawaark veur aine dij levensstried opgeven mos
Of het guster nooit bestoan
net as vandoage is guster
nait meer as n oogknip
van n vrijzinnege wappervlinder
in de nait te òfkieken aiweghaid
Ze stapde
in heur blaauwe jaze
gitaar op rugge
deur n plazze
liek op heur doul òf
t was n fiene miggelregen
der ging n melodietje
deur mien kop
woar k d’woorden bie zöchde
meschien muik ik t miezulf
te stoer mos ik t mor vergeten
t was november
november is t aaltied morzo
staaist der nait bie stille
t gaait aalmoal zo gaauw
houveul novembers nog
houveul laidjes
houveul hemelblaauw?
(28-04-2019, Veenkade Veendam)
Ik kin weer lopen,
dou nait meer aan terepie.
Ik kin weer lopen.
Duurfst nait komen bie mie
loop ik wel noar die.
Ik kin weer lopen.
Veurgoud genezen
van vlaigerg drok wezen.
Ik kin weer lopen,
huif nait meer in rolstoule rezen,
gain menukoarde veur pesjenten lezen.
Ik kin weer lopen.
k Luit mie laifjes verplegen,
gewilleg, daankboar, verlegen.
Ik kin weer lopen.
Liester in bome keert zok om,
vertelt deur dat k deraan kom.
Ik kin weer lopen.
Ik kin weer lopen.
Nooit weer dou ik zo dom.
Kiek ik tou mien koamertje uut
in braandwondensintrom
van Mertini Zaikenhuus
zai ik onder d’flaauwe zunne
aine lopen dat ik beter kieken goa.
Gustermiddag beldest mie laank op
dast komen wolst mit lutje jong –
mien nij telefoontje wui der waarm van.
Zol kind nait aan verminkde ledemoaten –
gezichten blootsteld worden?
Kiek ik tou mien koamertje uut
in braandwondensintrom
van Mertini Zaikenhuus –
gain grap –
t is ain april.
Mien verbraande rechtervoude
rust hoog op stoule –
nij mobieltje kreeg zo’n schrik –
kin niks meer begunnen.
Nou heur en vuil ik elke stilte.
k Dochde vervaast dast doe t wast.
Kerst of Midwinter.
t Is aal krek geliek.
Kerst wil n wit winter.
Petret: Anton Pieck.
Kerst deur de joaren
geft waarm n volle gloud.
Vrede bewoaren.
Veur gainent aarmoud.
Riek kin men leven
zuls zunder bezit.
Wait n mins te geven,
den telt hai echt mit.
Vol leven vertelt:
laifde zel winnen.
Veul meer zegt as geld:
geluk daip van binnen.
Wat swoare luchten
duustere tieden
veuruutzicht is der nait
kinst nog lagen toch
om t vogelmannechie
dij in geude van dak
de laifde bedrift
mit t vogelvraauwchie
van wereldzörgen gain wait
wat swoare luchten
duustere tieden
veuruutzicht is der nait
kiek ze baauwen
nait raauwen
n vlaigerij
mit snoaveltje
vol takjederij
wat ja n waarkzoamhaid
wat swoare luchten
duustere tieden
veuruutzicht is der nait
laag doe mor even
noar hail dit leven
en om dien aigen onneuzelhaid.
Kom even bie mie zitten op baankje.
Hoal dien haanden uut dien hoar.
Wat ik kin is noar die heuren.
Den begriepen wie mekoar (refr.)
Guster bleef störm aal mor roazen.
Regenwolken deden heur waark.
Nou ligt alles stil en vredeg
op ain oor in t daaiernpaark.
Hounder, herten, vogels, knienen
vonden heur plek in de netuur.
Zai loaten alles kaalmaan komen.
Minsen doun voak slim onnuur.
Kom even bie mie zitten op baankje.
Sloek dij kloet deur in dien haals.
Wat ik kin is noar die heuren.
Wast doe mitmuikst is nait maals. (refr.).
Is gainaine dij ons zugt hier.
Is gainaine dij ons heurt.
Doe most eefkes over n brug hèn.
Is te veul mit die gebeurd.
Heb vertraauw dat t aal goudkomt.
Meer as steunen kin k die nait.
As de mörgen mit nije moud komt
verdwient dien treureghaid.
Kom even bie mie zitten op baankje.
k Slik dij troane van dien waang.
Wat ik kin is noar die heuren.
t Komt wel goud, wees mor nait baang.
Tekst: Henk Puister
Meziek: Rieks Folgerts – arr.: Kees Alkema
Zang: Rieks Folgerts en Margret Maas
Cd: Kiek ons twijde (okt.2017)
Ale doagen deur hest doe t drok
mor muikst monumenten van menuten vrij
om te heuren noar mien verhoal
dien ogen schrokken van de klok
d’wiesders vlogen die om d’oren
dien bainen gingen die al noar huus veuruut
kom nog gerust n moal bie mie
wie hebben nkaander t ain en t aander te zeggen
k zel ale uurwaarken t zwiegen opleggen
t kin zo roar nait lopen of blifst mie aaltied bie
kom nog gerust n moal bie mie
Nooit laag ik nog zó haard,
nooit meer
zel k mie slapper lagen as dou ik kind was
mit d’aander kinder in de buurt
noa t speulen duurfdest mor zuneg
thuuskomen in duustern, omdast te loat wast
en dien onderbroekie was te geel
hou moakt n kind
aan n groot mìns dulek dat e laagd het
om hai wait nait wat, zó laagd,
dat alles
mor den ook alles wat der was
nait meer beston?
Oet: “WOTTER”
GRUNNEGER DICHTERS o.a. Simon van Wattum Tonko Ufkes
Hanny Diemer Jan Glas Peter Visser
Oetgoave van BIBLIONET GRONINGEN t.g.v. GRONINGER BOEKENDAGEN 2003
Inlaaiden: Harm van der Veen
(DvhN 14-02-2020 – slachter rekent òf mit Konikpeerden)
Ze hebben mie goud te groazen –
k mos vervoaren
van Flevopolder noar Laauwerszee.
Of t niks mit mie dee.
Ze vonden mie te opdringerg bretoal
noar minsen tou – mien gedrag
vonden ze t òfkeuren weerd.
k Bin n schieterg nijschiereg waarkzoam peerd.
Gain spier kwoad in t zin. Zuls vraidste moordenoar
geven ze om zok te verbetern n twijde kaans.
Nait mie. Moal mie aan etenstoavel mor fien
op stoet dain ik joe as rookvlais en salami.
Zai het mie nait bloots
veur de poelegrap en d’oardeghaid
op dizze onbestendege wereld zet –
schoof mie n bak op schoot
vol spruten: ‘Doppen!’
Dou boas mie aan kaande veegde
zat k nooit met lege haanden thuus
nooit mit n lege kop.
Kwamen aaltied woorden in mie op.
Dichten wil t beste
ast die nutteg moaken kinst.
k Sloag mien ogen open
en k stap bèrre uut.
k Loat kroane lopen ,
breekboar as beschuut.
k Moak vrizze zin,
pak kraant van mat.
k Schenk kovvie in
en t wordt al wat.
(refraain)
Hest alles bie de haand
mit kovvie en mit kraant.
Hest alles bie de haand
mit kovvie en mit kraant.
Wereld is vol rampen
deur òfgunst, hoat en nied.
Minsen wonen in kampen,
hail hebben en holden kwiet.
k Lees n mooi verhoal
van dicht bie deur
in ons streektoal.
Doar is kraant ook veur.
(refraain)
n Vraauw van honderd joaren,
zai het ze goud op n rieg,
zegt: ‘ k Huif nait meer spoaren.
As ik mien kraant mor krieg.’
Doe blifst bie de tied,
hail schaarp van geest
en wordst niks kwiet
ast kraande leest.
(refraain)
k Mag geern internetten
en vind zo veul vertier.
t Mag mie nait beletten:
k wil n kraande van pepier.
Doe blifst bie de tied,
hail schaarp van geest
en wordst niks kwiet
ast kraande leest.
(refraain)
tekst: Henk Puister
meziek: Fokko Kunstman
zang: Rien van Boven/Gerard Schoonebeek
Mit veul gaang op d’kedde komt e dij mörgen vroug van supermaark. Hai wil gaauw aanschoeven aan zien bero, veurdat e zien woorden kwiet is. Hai gript baalpènne dij t dichtst veur d’haand ligt en begunt: De vraauw ston inainen braiduut veur de man. Wol ze hom der nait langsgoan loaten?
‘Hebben joe gain vraauw? k Zai joe aaltied allain lopen en fietsen.’ ‘Nee, nait echt,’ zegt hai.
‘Ook gain man? Is vandoage de dag hail gewoon, ja. Op tv heurde ik n man zeggen van: “Dat mout k eerst even aan mien man vroagen, hur.” Mout kinnen. Mor ik mout der aan wènnen, Vrouger pruit men in t openboar nait over zokswat. Allain stiekom. Mor t was der wel, zeg mor.’
De man begunt zok ongemakkelk te vuilen ‘Kom …’zegt e en hai moakt mit sleudeltje zien fietse lös… ‘Volgens mie wonen wie hail dicht bie mekoar,’zegt de vraauw. ‘As joe n moal zin hebben in n kop kovvie …’
‘Och, k bin nait zo’n kovvieman,’ let d’aander waiten en hai stapt op zoadel.
‘Of joe hebben zin in aanswat … Eh … n Glassie vris ofzo.’
‘k Mout neudeg vot. De groeten, hur en t beste dermit!’ Hai wil zain dat e bie huus komt. Volle kovviekane wacht op hom. En zien pènne wacht ook, vol ongeduld.
Doe dust dien best
noar eer en gewaiten.
Van minsen swaart moaken
wilst nait waiten.
Laifde meldt zok
in zoveule kleuren.
t Leven is te kört
om laank te zeuren.
Vanoavend heurst d’raaitzanger nait.
n Zangeres zingt heur hoogste laid
van laifde in t windstille raait
as d’moane langsoam ondergaait.
Life – traauwe ogen
en n swaartglaanzende vacht.
Was ik in toentje aan t waark
huilst doe de wacht.
Eerst pauze! zeest doe
mit dien sprekende kop.
Hoal veur ons baaide
mor gaauw meelkoekjes op.
Dien bliede daankboarhaid
dij mis ik nog t mainst.
De hondehemel dat is
wast doe verdainst.
Ik was n stille en gain schraiverd,
van bleueghaid weg wat kwiet.
Mor inains ruip zai: ‘Moi, laiverd!’
En sprong bie mie achter op fiets.
En wie reden langs de zee.
En heur hoaren waren blond.
En ik vond het onbegriepelk mooi
dat aine mie n laiverd vond.
Ik fietsde langs n rousteg hekje,
langs een oma en n klaain kind,
noar n òfgelegen plekje,
net n klaain beetje uut de wind.
En dou zee ze weer wat laifs,
dat ik nait hailemoal verstond.
Mor ik vond het onbegriepelk mooi
dat aine mie n laiverd vond.
Van stro druig zai n vrolek houdje
dou zai doar zo noast mie zat.
En ik dochde van: wat mout je.
Ik docht: dij schat dij dut mie wat.
Ik haar t hailmoal nait verwacht,
mor kreeg n smokje op mien mond.
En ik vond het onbegriepelk mooi
dat aine mie n laiverd vond.
Hail laank zöchde ik noar d’juuste woorden.
Ik kreeg het waarm en ik kreeg het kold.
Ik stutterde zaacht in heur oren:
‘Wwwat bbinnen aan zee dien smokjes zolt.’
En ik heur heur laive lach
nog volop schattern in het rond.
En ik vond het onbegriepelk mooi
dat aine mie n laiverd vond.
k Heb zo stillechies noar heur luusterd.
Zoveul laifs zee zai tegen mie.
Dou het de zeewind mie influusterd:
‘Kom, nog n beetje dichterbie.’
En dou hebben wie het doan
tot de moan te schienen stond.
En ik vond het onbegriepelk mooi
dat ik heur een echte laiverd vond.
n Bewaarken van t laid Lieverd
van Toon Hermans
Tekst: Henk Puister
Zang: Age van der Velde
Opnoame: Koos Greveling
Dylan – nou doe nog in dien bedje piest –
dragst noam al van n wereldfermoat – artiest.
Loat dien schittersteern aal in t ronde goan –
zodat e duust’re wereld de weg aanwiest.
Wie lozaaierden mit ons baaident bie opa en opoe Schewòlle en lagen noast nkaander achter dunne bedsteedeuren mit ons oren op steeltjes om te heuren noar dikke proat van zotterdagoavend loat hou grode minsen heur lagen nait inholden konnen bie gloazen jannever en avvekoat in d’aander koamer muik smook van sigeretten en segoaren heur haard aan t koggeln en aan t housten.
Wie mozzen stilleg wezen en dreumen ons kinderdreumen op n wolke van wondern. Doe drongst aal bie mie aan om verhoalen. k Sabbelde ze op fluustertoon uut dikke doeme dat k begunde der zulf in te geleuven totdast doe rood om kop van t oaventuur mit doeme in dien mond sloap nait meer holden konst.
Ien mien winkeltje van t leven
blief ik verbiesterd eefkes stoan
woar is boateg saldo bleven
van mien jeugd, wat heb ik doan?
zörgloos sprong ik om mit weegschoal
teunbaank was geregeld leeg
n hail bult stèlde ik ien woagschoal
wol dat elk zien pozzie kreeg
k haar gain tied veur ienversteren
veuls te drok docht ik mainsttied
mor mien kasbouk lait mie leren
k leefde teveul op kerdiet
winkeltje heb ik op slöt doan
dat wer stoareg aan ook tied
k wil nait laanger meer ien t rood stoan
saldo van mien jeugd mout liek.
Mien laive pop is n vraauw van snij
woar ik slim wild en woest mit vrij.
k Geef laifde mit vureg geweld
totdat zai langzoam veur mie smelt.
Deur minsen mit macht
worden ons wetten geven
mit aalderhaande regels
om noa te leven.
Over regeltjes kinst
laank klieren en mieren.
Most aaltied streng wezen
of letst teugels vieren?
Veur t voaderlaand vot leven
laaidt tot n aarm verdrait.
Mor wordt goud veurbeeld
den geven deur d’overhaid?
Let men joaren d’haile boudel
op zien beloop
den wordt t bestoan n toesternust
vol vaalze hoop.
Zo aibels voak is n zoak
nait enkeld wit of swaart.
Ast goud heurst noar n aander,
volgst stim van t aigen haart.
Sloet aan bie t koor van klaaine lu
van t zuver laid
dat aal vannijs vertelt
van waarme minselkhaid.
In t speulen waren wie
wilde springers,
want kinder binnen
ja voak uut d’kedde.
Veur opa
kwoaie ogen opzedde
zag opoe ons
al weer deur de vingers.
Moeke – vraauw van de netuur –
kaftde mien bouken van muloschoule
as mien vingers weer
te tiepelzinneg waren
zai ging mie veur
t veld in om te zuiken
dat aine plantje
veur biologieles
in keuken aan theetoavel
zöchde moeke lichtpuntjes
veur mie op as ik kop
in kuzzens begroaven wol veur aaltied
Moeke, ie hebben van vrouger verteld.
Van ontraauw, verroad en oorlogsgeweld.
Vredesvechters hebben piene verlicht.
Vrij uut joen ogen stroalde t bliede wicht.
‘Hest buksesmot,’ let Bob mie zain.
Mor Bob het mot mit elkenain.
Gaait ale mot in d’wereld vot,
wint vrede gelukkeg terraain.
(Veur Lieneke B.)
Laif blond mulowichtje uut mien klas –
dat k noa viefteg (51) joar die nog vergat –
den komst doe morzo weer op mien pad.
Dat bleu veujoar was k gruiner as t gras.
Men ropt en reert en raagt aalmor
en men zit mekoar aan t lief.
t Woord vrijhaid dat betaikent gain lor.
Of denk ik te naïef?
Is n minsenleven nog wel in tel
en hou vaaileg is t op stroat?
Der binnen laanden doar leven ze in n hel.
Klaaine kinder worden soldoat.
k Heb laank leufd in t gezond verstaand.
Schutst ja mit geweld niks op.
Mor hou laank holdt t vertraauwen nog staand?
k Zai de wereld op zien kop!
n Kwoajong speult in zien hut van takken.
In zien haanden doar ligt n geweer.
Den mout hai eten en licht zien hakken.
Hai verget zien speulgoud weer.
Snachts dreum ik wel ais in mien bèr
over wat ik vrouger dee.
De woeste wereld leek zo vèr.
In mien buurt was t enkeld vree.
k Heb laank leufd in t gezond verstaand.
Schutst ja mit geweld niks op.
Mor hou laank holdt t vertraauwen nog staand?
k Zai de wereld op zien kop!
meziek: Alex Staal
zang: Alex Vissering
cd: Om antwoord verlegen (1997)
Gewone lu vonden heur
n grode kring –
omdat zai van heur stool
as de roaven.
Triesterghaid om heur dood
was nait slim groot.
Zai is in hail
klaaine kring begroaven.
Ik wil per se begriepen
wat mien aigen kind bedoult
zee ze en haar t stoer mit mien gedicht
n verbeten trek op heur gezicht
k wos t nait mor bezörgde heur verdrait
vandoage schrief k veur moeke n vrolek laid
n Broen oapie van zaacht wolferwail
lag allenneg in n wotterplas –
keek van: troost doe mie of ik die?
Deurnat zat hai al in mien tas.
Mit haanden in schoot zit de man, verzonken in zien gedachten, veur zok uut te kieken. Langzoam gaait de zunne onder. Op t rimpelloze wotter van de viever loaten eenden en zwoanen zok kaalm drieven.
Noast hom op t baankje ligt n grode plestik pude mit de noam derop van n bekende supermaart. Hai fietst hom tegemuide zunder gaang op d’kedde. t Is n lije zotterdagoavend in t midden van augustes. Deur d’aanholdende dreugte geft de netuur n haarstachtege kiek. Takken hangen willoos dele en t vrizze gruin het hier en doar al plek moakt veur t geel en t broen van de moanden van òfstaarven en van wènsteghaid. Hai begroet d’onbekende mit: ‘Moi.’
De baankzitter in zien blaauwwidde blokkiesoverhemd mit körde maauwen, keert zien gezichte noar hom tou: ‘Moi! Even aan de rit?’
Zol dizze persoon verlegen zitten om n proatje? Hai antwoordt van: ‘Joa. t Is mooi weer om n èndje fietsen te goan, hè.’ Hai remt of en mit fietse aan d’haand blift e bie hom stoan.
De man zet zien pude op d’grond hèn en slagt mit vlakke haand op t stee van t baankje rechts van hom:
‘Kom der mor bie zitten, zol k zeggen.’
Hai zet fietse op staander en gaait noast hom zitten. De man het n somber gezichte, vaalt hom op. Hai schat hom op n joar of zesteg. Zulf is e wat older. Zai hebben t over t klimoat dat in hoog tempo veraandert. As ze uutproat binnen zitten ze n zetje zwiegzoam noast nkaander.
Den zegt de man mistroosteg: ‘Hier zat ik ook voak mit mien vraauw.’
O, wai, oppazen mit dien antwoord, wait de fietser. ‘Joa? Is dat laank leden?’
‘Nee. Nait zo laank.’
Meschien herinnert de baankzitter zok t pienlek verlais en tovert hai beelden van vrouger veur n dag. ’t Levent gaait haard, hè,’ zegt e den mor.
‘Inderdoad,’ is t antwoord. ‘Des te older dast wordst des te vlugger gaait de tied veurbie. En wie kinnen de tied nait tegenholden, al zol ik dat soms wel hail groag willen. Aiglieks bin k der stiekom tussenuut naaid,’ bekent de man in zien zummers blokkiesoverhemd. ‘Wie hebben vanoavend verjoardagsverziede. Vraauw is alles aan t kloarzetten. Bie dit waark kin ze mie nait bruken. Ik zol heur toch mor veur de vouten lopen. En den draait t weer uut op roezie. Ik ken heur. Heb k gain belang bie vanoavend.
Doarom bin k op mien dooie gemak hierhèn lopen, noar de viever tou. Hest doe n vraauw?’
‘Ik woon allain,’ vertelt e. Enkelde menuten verstrieken in stilleghaid. De man zucht daip. ‘Kom,’ zegt e. As e stoan gaait pakt e zien gele plestik pude van d’grond of. ‘Meschien vaalt t wel tou vanoavend en moak ik mie dik om niks.’ Hai lopt vot en zegt: ‘Nog n prettege oavend, hè.’
’t Zulfde,’ geft hai hom mit. Den zet e zien fietse van staander of en hai ridt weerom noar zien huus tou. Hai verheugt zok op de roman dij kloarligt om lezen te worden. Op zien bluesmeziekje verheugt e zok, en op zien glas rooie wien.
Doe – mien poliepje – mien poliepje.
Wast doe mor zo’n beschaaiden tiepje
dij stil groter gruit tussen t gewas.
Woarst nou zitst komst doe mie min van pas.
Mit n beste sputter op veur t stoplicht
verloor k de macht over t stuur
van mien ontemboare fietse.
Rechts herdochde de riege
bie Damkerke de doden
sunts WO 2.
Op d’òfsloeten van t voetbaalseizoen
wui in ketine toost
mit bier en onbekommerde jordaan meziek.
Sikkom zeuventeg joaren noa òfloop
van d’oorlog smereg onderuutgoan
en nog niks leerd.
Zai daanst mit fietse
aan d’haand
langs d’hege
noar d’overkaant,
stapt op,
zwaait mit n laag
goiendag
noar t roam
van heur bovenkoamer.
Tussen lemellen
slagt in vinsterbaanke
lutje swaarde koaterpoes,
droager van rooie vlooienbaand,
zien klaauwe uut
noar n mugge –
was ik hom
ik zwaaide
allènt mor terugge.
onder duuster draaigende
wolkenluchten vlaigen
stromen van onschuldegen
vuurbaang noar aal kaanten
om te vluchten in d’open aarms
van d’waarmhaartegen
woanzin sluig in
bie man doodzaik
deur machtsdenken en achterdocht
grofstaarke ferwailen knuvvel
omklemt en smoort hoast
t verweesde kind
mit ogen van wat heb ik misdoan
vertwieveld is t
noar uutzicht op zuik
Vanmörgen vroug neem k weer
mien doagelkse spoitjes insuline.
k Bin der nait bie en dwoal òf
noar aal stakkers in Oekraïne.
Hier dut mien Pukkie
zien leste tukkie.
In treur bie t grafke
heur k nog zien blafke.
k Vroag mie
noa zoveulste mislukken
in mien 65 joaren
nait meer òf
woarom mie t aal overkomen mout.
k Ploag miezulf nait laanger
en bin mit t older worden wiesder:
nou k in t leven
naargens meer vaast op reken
heb k allain mor mitvalers.
Is hoog verlet van
d’alderbeste diplomoat.
Den goan Amerikoa
en Ruslaand op òfraais –
lieden ze aalbaaident nait
n spier gezichtsverlais.
Veur onze wereldvrede
is t nog nait te loat.
Zai ik die braiduut
lagen kin k mien geluk
nait op. Wordst doe
bliedeg om mie word ik
nog blieder van die.
Komst doe in opstaand
bin ik op dien haand
omreden doe kinst gain onrecht
verdroagen en wilst dat uutdroagen.
Toch leuf t of leuf t nait
wait ik dat k tegenover die
aaltied mor weer tekörtschait.
Alles zee ik wil k
veur die doun. Mor nooit
moak ik dij woorden woar.
n Machteloos mins blief k.
Onkloar!
Wies dij terugholdende jong
van zestien op foto
van vaarde klazze mulo ais aan
dij zok uutmuntend onzichtboar moakt
t ainege woar hai dat schouljoar in sloagt
dij jong dij t nait redt
holdt uut zulfbeschaarmen
wc weer bezet.
Mit mien plestik droagtazze
boerenbroenboot’rammen vedde worst
goa ik kieken noar d’grode sloop
van de stoantribunes
stadion De Laangeleegte Veendam.
Gain doel meer over.
Elk vleugje hoop
wordt daip de bodem insloagen.
Den sjok ik
mit natregende ogen noar huus
wachten laange, lege doagen.
As k vrouger bie mien grootolden was
ging k ekkels zuiken in t hoge gras.
En alles wat ik thuus nait mog
kon bie opa en opoe toch.
Ik vloog in hemd deur t veld vol koren.
Ging klokluden in de Juvvertoren.
t Ol hondje Puk was weer ais loops.
Mien haardbrood kreeg k van bakker Koops.
Schewòlderdiek, Schewòlderdiek,
bist n stukkie kinderromaantiek.
Schewòlderdiek, Schewòlderdiek,
ik zai die as k weerommekiek.
Vraauw Vos dij brochde soavends de kraant
Oom Geert dij luip mit stok in d’haand.
Compoan haar n dikke tude slacht.
k Sluip in de bedstee ieder nacht.
Dou ging t der nog veul kaalmer heer.
Ree over Diek gain drok verkeer.
Mor zet ik in Schewòl nou n vout,
den vuil ik dat in mien gemoud.
Schewòlderdiek, Schewòlderdiek,
bist n stukkie kinderromaantiek.
Schewòlderdiek, Schewòlderdiek,
ik zai die as k weerommekiek.
Bewoog n noaktslakke in mien toen.
Baistje was op zuik noar zien huus.
Daip in de nacht was e pas thuus.
Mit bier vouerde ik hom doen.
Aaltied bleef hai stil en stom.
Men beschaauwde hom as dom.
Dou trok hai zien mond n moal lös.
Woorden sluigen in as n bom.
Stil, stil, stil.
Woar komt dij stilte vot.
t Is zotterdag
midden in de rozenmoand juni.
Zaacht en dreug weer.
n Ongewoonte is t
al d’haile dag
trekt gain vogeltje bekje lös
om ook mor n aanzet te geven
tou n woarschaauwen
of wat in d’wiedste wiedte liekt
op n laidje van bliedeghaid
of ainzoame treur.
Gain mesiene jakkert over t gras
of snittert deur d’hege.
Gain mezieknoot klinkt.
Gain auto roast over stroade.
Gain kind schopt keet.
Stilleghaid stemt tou noadenken
over joezulf.
Stil, stil, zo stil
dat t mie tougriest
d’haile zotterdag laank
bliedeg bedruifd moakt.
t Kefee is vol lewaai.
d’Ain is dik en d’aander haai.
Meziek dij klinkt voloet.
Wichter trekken bloeske oet.
Dezibellen, wat n kracht!
Oren toeten, wat n nacht!
Hailmoal lös en deur t lint
van meziek dij minsen bindt.
Zai is sukkeloadebroen
en hai n hail klaain beetje doen.
Zai zegt wat in n aander toal.
Mor hai begript heur hailemoal. (refr.).
t Kefee dij mout den sloeten.
Inains stoan zai in boeten.
Zai komt dichter noar hom tou.
Hai let heur geworden nou.
Zai is sukkeloadebroen
Hai staait in zien bloot bezoen.
t Is al mörgen en al weer licht.
Zai smoezen mit heur ogen dicht.
Zai is sukkeloadebroen
en hai n hail klaain beetje doen.
Zai zegt wat in n aander toal.
Mor hai begript heur hailemoal. (refr.).
Tussen heur vaalt nou gain woord.
Stilletjes binnen zai akkoord.
Sprookje mit n mooi besloet.
Nije dag het n laag om snoet.
Zai is sukkeloadebroen
en hai n hail klaain beetje doen.
Zai zegt wat in n aander toal.
Mor hai begript heur hailemoal. (refr.).
Tekst: Henk Puister
Zang en meziek: Krzysztof Groen
Dizze laidtekst zel van t haarfst 2017 verschienen op t
eerste spaigelploatje van Krzysztof, mit nog tien
aander teksten van Henk.
In d’loade middeg pakt e regelmoateg fietse tou schuurtje uut en trapt richten t kwedelbaankje. In d’winkel woar t baankje staait kinst nait allain kwedeln, reveln, plazen en kwaalmen, mor kinst der ook d’neudege doagelkse bosschoppen kopen. Op t kwedelbaankje is t bie zetten n gesnoater dat t n oard het.
t Is of wordt t hier n poar uur veur sloetenstied aal drokker. Kon dit baankje proaten, den zollen d’oren joe al gaauw gluien aan d’kop van ale infermoatsie. Is t baankje zo vol as n potje mit peren en n èndje opschikken wil nait meer, den goan klaanten mit n doodkaalme rugge noar t kwedelbaankje tou stoan en tappen heur bekertje bie d’automoat vol drinken. Hai verdenkt lu dervan dat ze den stillechies aan t òfluustern binnen. Mor da’s nait verboden. Wie leven in n vrij laand, zegt men.
‘Wat k nou net te heuren kreeg,’ zegt n grode, forze man van n joar of zeuventeg, ‘wilst t nait leuven.’
Hai het n swoare zak kaddebakgrit onder d’aarm as e noar hom tou voamt. Omdat Gabe, tot zien aigen verboazen, hailmoal allenneg op t baankje zit, mouten de man zien woorden ja wel veur hom bestimd wezen. De man het n bekend gezichte.
Gabe vrift mit zien rechtervoude over de vlouer, want hai het kovvie graimd. ‘Nou?’ vragt e en hai kikt de man mit zien poezepoepkörreltjes aan. d’ Aander sloekt n moal of wat, dut mond lös en den zegt hai verongeliekt: ‘k Hoal hier aaltied vulsel veur de kaddebak vot, mor mainst dat k dij zak vinden kon? Persenail verzet regelmoateg produkten, ja. Dat doun ze netuurlek om klanten bezeg te holden, dat ze mor aal zuiken goan en laanger in d’winkel blieven. Mainstekaans lopen ze den woaraargens tegenaan en denken van: ha, dat liekt mie lekker tou. Dat koop ik! Kat in t bakkie. Kat is kat, ja. Dus, woar d’vreterij veur t daaier is, zel t spul veur de schieterij ook wel wezen. Mor niks, hur. k Goa noar zo’n jonge winkelboy tou en k zeg: “Hallo, ik kin t kaddebakgrit nait vinden. Ligt dat aan mie? Kiek ik meschien nait goud uut mien doppen, of … eh …” Winkelboy zegt van: “Loop mor even mit.” Hai stevelt rezeluut veur mie aan. Op d’achterkaande van zien swaart polohemd lees ik: Wij helpen u graag. Den wist hai mie aan woar k noar op zuik was. Haar k der nait finoal overhèn keken? Ik zeg tegen hom, tegen dij winkelboy, van: “Haartelk daank, hè. Tot kiek, hur.” Wat zegt e? “Geen probleem, meneer.” Woar slagt zo’n antwoord nou op. Naargens op, toch? As ik dommeet noar huus tou goa en ik zeg tegen die “tot kiek, hè,” en doe antwoordst “gain perbleem, hur,” den hest mie toch stroal veur de gek? Of nait soms?’
Gabe glimlaagt. ‘Kom even noast mie zitten, man. Is plek genogt. Of hest t drok? k Zol zeggen van: woar moakst die dik om? n Levensgevoarleke, dodelke virus bedraaigt d’haile wereld. Overaal moordt d’aine bevolkensgroep d’aander uut. t Leefklimoat is al laank nait meer onder kontrole te holden. Mit d’aarmoude op onze eerdkloot lopt t tou de spuigoaten uut. Den hest nog dat overschot aan vluchtelingen en doe moakst die vergrèld om n doodgewone zak poepkörrels veur dat kaddebaist van die.’ ‘k Vind t nait kloppen, zo’n antwoord dij k kreeg van zo’n snötoabe.’ let de man nog ais waiten. ‘Doar most mien kat boeten loaten.’
‘Loat dij kat van die mor noar boeten om te poepen. Den hufst ook gain vulsel kopen veur zien poepbakkie. Kinst sinten uutspoaren en hest gain stinkerij in huus,’ maint Gabe.
‘Woar k mie ook vrezelk aan steur,’ gaait de man wieder, as e zien loodswoare zak kaddebakgrit op d’grond hènzet: ‘As ik hier in dizze winkel n deuze gebak òfreken bie de kassa, of net geliek wat, dat zo’n jonk ding den tegen mie zegt van: “Nou, geniet dervan, hè.” As dat nou n moal gebeurt, mor t wordt aal slimmer. t Lopt tou de spuigoaten uut. Ieder klapscheet dat “geniet dervan, hè.” Toalaarmoude, nuim ik zokswat. Worst der strontflaauw van.’
Gabe, nog aal allenneg op t kwedelbaankje, glopt om zok tou. Gainaine op luusteròfstaand in de buurt. Hai nuigt de man n beetje dichterbie te komen en hai vertelt: ‘Komt n man, oardeg op leeftied al, bie de drogist. Hai gedragt zok zenewachteg en hai vragt zachies om n pakkie kondooms. t Wicht wait nait wat ze heurt, mainst doe. Doe denkst dat zai netuurlek denkt van: dut dij olde kerel ook nog aan dat soort van gemestiek? Loat e mor uutkieken dat e zok der nait mit verwurgt. Zai kin heur oren en heur ogen nait leuven, mainst doe netuurlek. Zai langt d’ol boas n pakkie kondooms aan. Man rekent onwènneg of en nou most doe ais roaden wat t wicht hom mitgeft … Zai zegt langs heur neuze vot van: Nou, geniet dervan, hè. En groot geliek het ze toch? t Leven is mor kört, kerel. t Kin aal ogenblikken gebeurd wezen. Vergeet dien poezepoepkörrels traauwens nait ast votgaaist. Of … eh … kom nog even noast mie zitten. Ruumte genogt. Dien kadde holdt zien grode bah nog wel even in. k Traktaaier die op n beker kovvie. Plakkie olwievekouke most der zulf mor bie denken. Supermaark betoalt. Ze hebben daankzij ons, heur klanten, zo’n grode omzet, dat ze huiven naargens op beknibbeln. Zeker nait op automoatkovvie.’
Gabe komt in de bainen, tapt d’aander kovvie in en den geft e hom t plestik bekertje mit de woorden: ‘Nou, geniet dervan, hè!’
k Wil aan d’raaize goan
mit traain noar naargens
mor aal weer
loat k mie t pad wiezen
en kom ik aargens
Traainkoartje in buutse verfrommeld
bin ik kwiet – ik heb hom verstommeld.
‘Blief mor hier vannacht,’ stelt zai gerust.
‘As doe mor gain roare dingen dust.’
Hai trommelde
op kertonnen deuzen
hai trommelde
op lege blikken
Men zee: ‘Dat kind
is muzikoal’
Vanoavend trommelt hai
veur n volle zoal
ine jonge telefoontjeloerder
lopt stil noast d’ aander
jonge telefoontjeloerder.
‘Kiek!’
‘Woar?’
‘Doar!’
Vinger wiest noar man
dij in bushokje zit.
Hai het n dik bouk onder ogen.
‘Zel dij vrumde lezen?’
‘Rooie kop is aan t ploatjes kieken.’
‘t Zel wel n seksbouk wezen.’
wie kwamen al weer
dichter noar mekoar tou
noadenken moakt muide
konsentreren mat of
t is de netuur
dij let zok nait dwingen
wie willen gain spiet
op t leven
gain sekonde tied verlaizen
t is nou dailen
t is nou kaizen
(Oerstrenge winterploage 1)
Snijdunen worden hoger, hoger
en hoger. Wind snidt vilaainer
en aal vilaainer deur alles hèn.
Vlaigmesienen mit soldoaten
binnen haard onderwegens
om ons aalmoal te verlözzen.
Minsen – bewoar joen kaalmte –
hold kop koul
en t verstaand deu.
Oproup veur vraauw Ritsemoa:
mins – weest nait zo’n knieperge knibbel-
kont – breng joen broenbrood
onmiddelk noar d’winkel weerom –
want in hail Noordbrouk
is gain plakkie stoet meer te kriegen.
Dou hier denken om:
ie binnen nait allain
op d’wereld – vraauw Ritsemoa.
Wie dailen nait allenneg in vreugde
mit mekoar mor veuraal as d’wereld
aldernoaste lelek noar ons loert.
(Oerstrenge winterploage 2)
Mientje Mooimond mit n radiobericht
veur heur man Mannes:
Moi – laiverd –
bist van huus goan vanmörgen
mit n laange proeke hoar
om t bie kapper knippen te loaten.
Is gain deurkomen aan.
Mannes – hest t hoar van t doezen
nog nat op kop liggen.
Dou dien kappesjon òf en wacht
tot t hoar die van de vorst
zo haard worden is dast t makkelk
mit d’vingers òfbreken kinst.
Loop den verzichies deur de baargen snij
weer noar huus tou mit kappesjon op.
Den zit ik kloar
mit kovvie en kouke.
De groeten van dien Mientje.
Laange, haide zummer
woar ik mie op verheug.
Dizze is d’alderhaitste
dij ik mie heug.
Mins en netuur binnen
uut nermoale doun.
As men humor het
den is zulfs dij te dreug.
(Verpleeghuus Veenkade Veendam. pril 2019)
Mien rolstoule aan laange toavel
bie heur dij leerd haren
van geduld en van nait vroagen
om hulp zag heur t eerst
wol noar heur tou.
Zulfde trekken haar zai
as uut wèl ik geboren bin.
Gebrekkeg deur niks meer kinnen
as verzichies glimlagen en fluustern
wachtde zai op wichter
mit te körde klappervleugels
dij t haile gebaauw deurvlogen
om dainstboar te wezen.
Omdat mie niks overbleef
as wachten tot voutwond beter was
vouerde ik heur vogellaif
vörkje veur lutje vörkje
lepeltje veur lutje lepeltje.
t Wuir mie verboden
vanwege heur perbleem mit deursloeken.
Nou ik genezen bin
is zai der nait meer.
Veurdat ik op d’wereld kwam
woonde zai stoef bie mie in stroade
van mien geboorte.
Dag moekelaif
t Levent is as n vlint zo haard.
Wie kieken duuster en swaart.
Dommeet verschient t veurjoarslicht.
Den ontspant ons hail gezicht.
vanoavend – of is t nacht –
mörgen – middag
wandel ik
mien haandje klemvaast
in dien knoeste
langs t onpaailboare wotter
van de gracht
ik fluuster voader
kiek uut en vaal nait
in de daipte
voader wankelt
as n kreefte zo rood
zien scheurmond scheldt
de verwrongen raketman uut
voader staarke en stoere prezedent
kiek bezied noar mie
dien kind
Wat dij aine kerel
zok in de kop zet het
krieg dat der in vredesnoam
mor ais weer uut mit mekoar
t Was n oavend in de zummer.
Gain wolkje aan de lucht.
As steerns blonken dien ogen.
Ik heb dou hail daip zucht.
Lichtblaauw was dien bloeske.
Dij haarst van oma kregen.
As n puzel paasde alles.
As n kind was ik verlegen.
Wast mit dien leven doun gaaist,
is t logisch of apaart,
doe zitst op t waarmste plekje
veur aaltied in mien haart. (refr.).
Begriepen zunder proaten.
n Knipoog van de moan.
Ik dochde dast vertrekken zolst,
mor stil bleefst bie mie stoan.
Soms klopt in t leven alles,
vaalt alles op zien stee.
Nooit meer veur n dichte deure,
mor veur aaltied vrij entree.
Wast mit dien leven doun gaaist,
is t logisch of apaart,
doe zitst op t waarmste plekje
veur aaltied in mien haart.
Zang en meziek: Krzysztof Groen
Zo veul zucht noar meer
en noar overvloud
dat k te loat inzag
dat t mit minder mout
Mien ekskuus aan die
doe uutwoonde planeet
k goa vot leven
op hail beschaaiden vout
Op t pad van toene,
maank de bloumen, planten
doe in dien groeterg, soeterg jurkje
ik mit smerege knijen
onder mien körde boksem
keken wie tegen
t fèlle zunlicht
noar de zoemende vlaigmesiene
in de wolken
boven ons kop
zwaaiden wie en zwaaiden
zo as de tied
vlogen is
doe der al laank
nait meer bist
Zai het morzo
ain vinger geven
mor nou is zai
heur haile haand kwiet.
n Haand is pas aangruid
noa laange tied.
Dit is n wieze les
veur heur leven.
Tegen drij uur
wil ze bie mie komen
en leren Grunneger woordjes
den is t nog licht
huiven gerdienen nait dicht
k nuim snoetje, stoetje,
puutje, tuutje, poedeltje, knoedeltje
most t vot
nait te stoer moaken
dat oardeghaid votgaait
kin ik
n rooie strebe doun
deur mien schiere woordjes
heur open
laif veurkomen
doe bist
woar ik nait bin
aaltied wast doe
in mien leven
zo was t gewoon
nou ik die goan
loaten mout
gaaist doe voaker
deur mien gedachten
is t weer net
zo as t aaltied
west het
zo goud is t
dat t veur aaltied
en aaltied gewoon
zo blieven zel
d’Eerste woorden
dij k vanmörgen
onder ogen krieg
bie n ekstroa staark
bakkie kovvie binnen:
onneudeg bloudvergaiten
ik schraab mien hazzens
om wat betaikent:
noodzoakelk bloudvergaiten
zol aine t waiten?
Fruitmuggies, steekmuggen en zulfs blinden
vlaigen deur mien open roam noar binnen.
Men is op vekaansie – ik kraab mie n bult.
Elk insekt kin mie op prik òf vinden.
As ze in traain zit
kieken minsen
en steuten mekoar aan.
As ze in n eetgelegenhaid eet
kieken minsen
en nemen aansteut.
As ze proat
proat ze tegen zokzulf
omreden minsen lagen allain mor.
As zai laagt
is ze echt gelukkeg.
Gelukkeg laagt ze veul.