Vries de– Maarhuis, Anna Geertruida

In een groen groen knolle knolle land
daar zaten twee haasjes heel parmant
de één die blies de fluite fluite fluit
en de ander sloeg de trommel

Mor nou komt t echte verhoal, hoazen zaten in ain lap gruin laand nait in twij. Hoazen binnen daaier dij speulen nait op n fluit en wis nait op n trom. Mor t staait der wel. Lu, wie smeren ons zulf ogen tou. Wait ie wat t west het? n Wereldwonner eerste klas, noeit gain geleerde het zok de kop doar over schaarpt, mor wie dizze oavend wel.

Op een klein staonnetje
‘s morgens in de vroegte
stonden zeven wagentjes
netjes op een rij
en het machinistje draaide
aan het wieletje
hakketakke tuf tuf tuf weg zijn wij

Dit verske mout mor ais noar NS. Voak computersteuren, bloadern op rails, ook bie ies is t n janboudel, din mit snij M wizzels waarken nait, vaastvroren, traainen valen oet, kaggels doun t nait. Hakketakke puf puf wie stoan stil.

Er zat een klein zigeunermeisje
huilend op een steen
huilend,huilend helemaal alleen
sta op meisje droog je traantjes af
kies maar iemand uit de rij
met wie jij dansen mag.

Woarom zit dij lutje wichtje op dij staain? Wat dut zai doar? Is heur moeke vot? Of heur pa? Diskrimineren doun wie nait. n Zigeunerwichtje, allinneg zit zai doar. Zollen wie heur haand vaasthollen goan? Stoa op wichtje, goa der maank.

Din dat vèrske van n taande oet Marokko dij komt op verziede,
Zai zit op twij kemelen hobbel de bobbel.

Kin ja nait, zai komt grub ainmoal nait over, din mouten dij kemelen binste boeten omkeert worren, doar kin ja vanaal in tou hollen, daaierverdrait zellen wie nou zeggen.

Roodmutske gaait noar opoe tou, mit wat lekkers opoe is lebait. Joe kinnen t verhoal

Din komt roodmutske bie heur opoe, wel ligt in opoe’s bèrre, juust, de kwoade wolf. t Wichtje kin der wel n haartverzakken van kriegen. Vroag ain: opoe wat binnen joen oren groot, joen mond, joen haanden, wat n male stem hemmen joe ja. Zol roodmutske nait deur hemmen dat opoe t nait is dij doar ligt? Mor din wot t n raamp. Wolf vret opoe en roodmutske op. Begriep goud lu, dit is n kinnerverhoal. Mit n dikke lief vaalt hai in sloap. Veul loader spijt hai opoe en roodmutske oet. n Sprookje? Verantwoord veurlezen? Joa, k heb spoukverhoal ook veurlezen aan mien kinner. Zai vonnen t meroakels. k Zet vroagtaikens der bie, kom der zulf ook mit in toeze.

Moriaantje zo zwart als roet
ging uit wandelen zonder hoed

Ook zo’n verske dij ie sikkoms nait kinnen zingen.
Joe mouten t zulf mor oetmoaken. Nog veul meer van dij laidjes kinnen wie nait meer zingen, vinnen lu. Wie moaken ons ook nait drok om dit vèrske:

Zijn knecht staat te wachten
en roept ons iets toe
wie zoet is krijgt lekkers
wie stout is de roe.

k Hol der mit op.

Negen joar was Philip dou hai op schoul kwam bie hom in dörp. Apmoal kinder van om en bie aacht joar. Schier veur Philip, zo mos dat, zo zol dat, mor zo ging t nait. Dij leeftied is voak nait t beste in n klas, nkander nittjen ie waiten hou of dat gaait.
Kinder wollen haildaal niksnaks mit Philip van neuden hemmen. Philip was n joartje older, mor hai was wat aans as zai. Downsyndroom dat haar hai, dudelk was dat ja aan hom te zain. Zien oetkiek, zien haanden, zien ogen, zien lopen aal was wat aans. Philip begreep ook aal nait. Veur kinder is dat slim stoer, dij begriepen dat voak nait.

Dou wer t kerstfeest en meester haar van aal mitnomen noar schoul tou. Meester haar n boom in klas deel zet en kinner wazzen drok mit slingers en schiere glitterbalen aan loop. Keerskes mit apmoal regenboogkleuren. Schiere balen haar hai veur kinder toustelt. Mor ain baal dij was schierste van aal: n grode gruine baal, dij haar meester veur Philip aan n tak vaast moakt. Meester: Philip haar dat zulf doan. Jong was haildaal ket oet, gain ain haar zo’n baal. Philip daansde deur klas, zo blied. Op èlk zien baal zat n dekseltje op, ook dij gruine.

t Was n schiere midwinterdag dou meester veurstelde om ais t bos in te goan. Kinder mozzen wat opzuiken wat mit winter van doun haar. Zo ging Philip mit aal zien klasgenootjes noar bos tou.
Vanaal mos der opzöcht worden. Hier ston n blomke of n bloadje of n tiekje. Dat mos din mit noar klas. Elks kind mos zien baal oet boom pakken en doar mos t spul in. Groot feest vanzulf.
Meester haar aal balen op toavel liggen. Ain veur ain muik meester balen open, ain haar n wurm vonnen, n staaintje zat der ook bie, bloumkes, mor ook niksnaks. Zo werren aal balen open moakt. Ain von dat nait schier, n aander weer wat aans, weer ain was kwoad, zo gaait dat ja. Nkaander oetlagen ook nog. Mor dou …… Dou kwam meester mit Philip zien gruine baal aanzetten. Philip zien baal, zien gruine kerstbaal.
Deksel ging der òf …… leeg was e, niksnaks der in. Aal kinder wazzen aan t bèlken van boe en bè. Mor Philip ging stoan, trok meester aan zien bezoen ….. in zien haand haar hai n steerntje, dij legde hai zaacht in zien gruine baal. “t Licht der in”, zee hai. ”Jezus is der”,’ as t licht.
Kinder wazzen stil, moeskestil. Dat haren zai ja nait van Philip docht, dat hai nog zowat zeggen kon. Mor vanòf dij dag heurde hai der bie, haildaal der bie, kameroadjes veur t leven.

n Poar doag loader wer Philip zaik, hail slim zaik. Hai was ook voak meleur. Drij week loader is Philip oet tied kommen.
Zoveul troanen om dit kind mit zien zwakhaid, mit zien laifde.

Bie zien begraftenis was aal jonkgoud der, zai wizzen dat Philip veurgoud bie heur vot was.
Woar was Philip nou?
Tien kinder mit heur meester stonnen bie t grafke en legden glittersteerns deel bie Philip, laifde veur heur kameroadje dij noar t ‘licht’ ofraaisd was. t Licht veur heur Philip.

Hier zit k nou denkt Elisa, in Griekenlaand, in mien blaauwe klaid, stoef bie blaauwe zee. Veul lu groalen van waarme zun, n soesderg windje, mor bloudhait.
Antonio heur grode laifde. ‘Woarom bin k hier aiglieks.’ Elisa heurt zokzulf haardop proaten. Twij doagen is zai hier. In Nederlaand haar zai t goud in heur kop hou aal mos en zol. Drij widde rozen zol zai kopen goan. Woarom drij en gain twij? Elisa het nait aal meer op rieg, wat is der wel nait heergoan?
Sikkoms drij joar haren zai scharrelderij, nkander tegemuit kommen in n bar. Vekaanzielaifde zol joe zeggen.
Òflopen week kreeg Elisa n maal droadpost oet Griekenlaand.
Antonio was oet tied kommen. Hai haar aan t racen west mit zien sportwoagen en dou is Antonio oet bocht vlogen en over kop mit dat kreng. Zomor oet tied, oet heur tied. Verlaifd wazzen zai op nander, dou wer t laifde. Traauwen haren zai geern wild mor zien ollu haren doar gain kiek op. n Wicht oet Nederlaand mit n jong oet Griekenlaand, dat kon ja nait. Antonio en Elisa vonnen dat t wel kon. Aal mos in gehaaim. Òfsproaken moaken in n hotel of aargens aans. Nou zit k hier, mit zoveul verdrait en troanen, denkt Elisa. Zoveul troanen kinnen nait in heur buusdouk.
In aal stilleghaid komt der ain noast heur zitten op dikke stain. n Olde vraauw zit noast heur, geft heur n lap. ‘Wichtje, wichtje hest zoveul verdrait? k Haar die aal n zetje zitten zain. Dochde gliek om mit die proaten te goan. Mor as ie n vremd minsk zain, doun joe dat ja nait zo gaauw.’ ‘Wat is der wel nait heergoan?’ Din begunt Elisa heur aal te vertellen. Over Antonio, vekaanzie, heur laifde, heur traauwen mit Antonio. ‘Nou is hai oet tied en mout k noar begroafploats in dizze stad.’ Drij rozen wol zai geern bie Antonio deelleggen. Geloof, hoop en laifde.

Olde vraauw zel mit heur mitgoan mor nait wieder as t hek. Zo is Elisa allinneg op begroafploats woar zai aan zuik gaait. Boudel is ook zo groot, stoer om aal te begriepen. Din in ain moal staait zai bie graf van Antonio. Sirtaki heurt Elisa op achtergrond. Mit grode ledders staait doar ’ANTONIO’ Op staain stoef bie hom gaait Elisa zitten, mit drij widde rozen.
Nog ainmoal draait zai in t rond mit heur schiere blaauwe klaid. Antonio haar geern dij klaid bie heur zain. Zien noam. Nog ain moal zien noam aanroaken in Griekenlaand. Op knijen deel valen geft zai heur leste troanen aan Antonio. Drij widde rozen veur heur grode laifde. Geloof was der, hoop nait zoveul, laifde zoveul te meer. Antonio, mit waarme groutnis oet Nederlaand. Din gaait Elisa stoan, nog ainmoal in t rond veur Antonio in heur blaauwe klaid. Klaid zel zai noeit vot doun. n Waarme miemeroatsie. Din staait Elisa weer op pad boeten t hek. Olde vraauw het zai nait weer zain, mor dat dut ook niksnaks. Ain dij noar heur luusterde in Griekenlaand. Wied vot, mor in heur haart stoef bie.
Drij widde rozen veur Antonio.

t Gaait nait goud mit eerdmantje bie mie in toen. Hai verloor zien schienvat vurreg joar
in Stemerbos, heb n nije kocht veur hom.
Mor nou is schienvat aan diggels, n weep is der op in vlogen. Kiek, as der zonent reket
op oaf komt, wat is din schienvat van mien eerdmantje, aal allèn.
Mainsttied proat hai eefkes mit mie, mor dut nou krekt of k nait touhol in toen.
Bloadern sirreln hom om kop, op tipmuts is der n broen blad deelstreken, t liekt ja nait
bie hom.

Verdikkemie, kiek nou ains, hai reert om zien laampke, t begroot mie zo.
Hou dat oplözzen? Eerdmantje let kop hangen, hai zigt t duuster in.
Mien hazzens kroaken. Eerdmantje mout weer blied weden, mie zain in toen.
Bekweem goa k noar hom tou, zel hom oetstokken goan wat mien denk is. Bred
haangt der doch aan, doar kin ja wel wat op stoan. Schienvat mout stroalen mit licht der
in, n keerske dat geft bliedschop in dizze duustere doagen. Hai is haildaal verhilderd,
mor t liekt hom wat tou.Troande glimmers kieken mie aan.
”Tou mor wicht, dou der mor n keerske in, din is der doch n snittje licht veur mie, nou
wie in duustere doagen aanbelaand binnen”. Eerdmantje staait groots in toen, mit zien
bred en keerske. As t duuster wordt, gaait lichtje braanden. Wel dat dut? Doar loat k
mie nait over oet. Ik nait.

Moi lu,

Nou ais n verhoaltje oet t Hippolytushoes [Middelsom].
As olderling waark ik doar, din heur ie veul verhoalen, doar is dit ain van:
{Proatboudel is hoesblad }

Jaan haar Proatboudel veur zok liggen. “n Schier blad, mor der staait de wereld in over God, verskes en zulfs n preek.” “Wat mout ter din in stoan?” zee k tegen hom. Jaan kikt mie ais aan.
“Nou”, zegt e, “voetbaloetsloagen, dat liekt mie wel wat tou”.
Jaan was nait groot brocht mit God en zo.
“Waist doe din wel dij God is ?” zee e. “Joa, dat wait k ja wel, hai het minsken laif.” ” En ik mien Martje, ” zee Jaan.
“Binnen ie wel ais in kerk west?” Wiswoar dat haar e. Ien Hoezen, stoef bie Middelsom ja.
“Waist wel woar dat ligt?”
Noa vatteg joar wis k dat wel. ” k Heb körts lezen doan in kraant, dat ter aargens minsken deupt binnen in open wodder, t het zulfs op t.v. west, dat liekt toch naargens noar, veuls te kold. Longontsteken, dat kinnen zai ja der van kriegen.”
Hail vilaain kwam der achteraan: “Kriegen zai ook gain geld weerom van zaikenfonds.”
Proatboudel wer weer pakken doan.
“Koieledders binnen t”, zee e. k Zee: “Te groot?” “Nou nee, dat nait zo.” t Wer weer stil in koamer. “Verjoardoagen, stokold binnen lu ja, dat mout in, hou hait blad moar ais weer?”
“Krekt, Proatboudel.”
“Hest doe ook n kerel?” “Joa, had,” zee k. t Wer stil in koamer, hai kikt mie aan: “Slim
is dat wicht.”
“Hou old?”
“68 joar is mien man worren,” zee k.
“k Bin 86,” zee Jaan. “Maggels is n hail schier verhoal, mit dij bruier en zuster, Klaas en Greta. Woar hoalt dij vraauw t vot…”

” Dij vraauw ben ik, k schrief aal joaren over heur baaident.” “Goan dij nait dood?” “Nee”, zee k, ” in mien verhoal blieven zai aaid zulfde older hollen.” “Goa mor weer vot wicht, k bin muide.” Haand wer noar mie oetstoken.
“Moi e, tot kiek.”
“k Dink dat ik nog wel ais in kerk kom beneden, is dat goud?” “Joa zeker is dat goud.” Jaan kikt mie aan.
“t Kin gain kwoad ja, as Hai minsken laif het , woarom mie din nait?” Noadínken over dit bezuikje het botslim laank duurd.

Vraauw Smit is kold, aldergloependste kold, din ook hier nog wachten , ‘k liek ja wèl nait wies’. Joa, woarop wachtte zai aiglieks? ‘Bezoekuren van 19.00 uur -20.00 uur’ staait der op n bred dij aan muur van aula vast zit. t Is al laank tied, deur is wis open. Mor zai duurt aiglieks nait aan aner kaant van deur te kommen.
Vraauw Smit is kold van verdrait. Achter dij deur ligt Jetje. Jetje is heur klaaindochtertje, aacht joar, nou al aan aner kaant van dij deur. Aacht joar, dat kin toch nait, ons Laimeneer het dat nait goud doan. Dikke troanen drubbeln oet heur ogen, over heur kolle waangen, miemeroatsies kommen boven, veur dij deur woar achter Jetje is. Noeit is der tegen heur zeggen doan dat t kind zaik was, ongenezelk zaik, zai wis t ja nait. Griet haar dat toch wèl zeggen kìnd? Mor baand mit heur dochter is noeit goud west, dij muite haar zai ook nait nomen. n Kennis haar wèl vertellen doan dat t wichtje zaik was, meer ook nait. Griet haar toch dat waiten loaten mouten? Op n mörn was zai aan bosschoppen doan west, in winkel wast heur verteld dat Jetje dood was. Kin toch nait? Versloagen was zai op hoes aan goan, kepot was zai. Nou stoa k hier. k Mout achter dij deur weden, mor hou? Zai leufde nait in n laive God of zo, zo was zai haildaal nait groot brocht. Bie heur thoes was t aaid n gebèlk, en ragen, van hier tot gunner. Bie vraauw Smit is dat noeit zo west, zai wol nait dat heur kinner dat ook doun zollen. Kinner haar zai degelk opvud, ook Griet.

Wat stoa k hier toch te stoan, t mout der mor van kommen. Drubbel van n aula kin aibels hoog weden, om din dij stap te goan doun. Zaacht trekt zai deur open, staait aan aner kaant. Zo, dij stap is zet. Nou nog ain deur noar Jetje. Zol zai Jetje nog wèl kinnen? Zol zai nog wèl zain dat t heur Jetje is? n Man komt op heur oaf, vroagt woar zai hin mout. t Ainegste wat zai zeggen kin is: “noar
Jetje”…
“Goa mor mit “ zegt man. Mit lood in schounen gaait vraauw Smit heur stoerste gang in heur leven. Noar heur klaainkind, dij zai sikkoms ja nait kin.
Din is zai allinneg, allinneg mit Jetje. Hail zaacht gaait zai noar heur maidje tou, kiekt mit grode verboazen noar t schiere kind, dat doar dood ligt. n Widde kist, aal is wit. Zulfs Jetje. Zai het n blomkesklaidje aan. As zai wil, kin zai heur aanroaken. Hail zaacht gait heur haand over heur hoar hin, over heur oetkiek. Haanden om vaast te holden. Baintjes om zo te goan lopen. Zo kold, mor dat vuilt vraauw Smit ja hail nait. Zai vuilt waarmte veur dit kind, troanen kommen din vanzulf. Doar ligt n schiere krans mit blommen, eefkes kieken wat der opstaait. “Laat de kinderen tot Mij komen” Nou t mog wat, n klaain kind wil gainais dood. Bedoulen der van begreep zai goud. Haar
ook op stoan kìnd: ’’Laat Jetje tot Mij komen”…
Joa, dat haar der op stoan mouten. Vraauw Smit staait nog aalaan te kieken noar Jetje, nait genogt kin zai der van kriegen. Dat deur zaacht open gaait, venimt zai ja nait. Zulfde man van zopas staait noast heur. “Gait t? “zegt man vrundelk.
“Joa e, t gaait goud mit mie.”

Ofschaid het zai nou nomen van heur klaainkind, dij zai sikkoms noeit zain het. Verdikkemie, haar zai sikkoms nog wat vergeten, veur Jetje. Oet heur tas krigt zai n zaachte beer, lègt baaist op haandjes van Jetje. Raais mor noar engeltjes, k wait veul woar hin, t zèl wel wied vot weden. Nog ainmoal kikt zai om, din staait zai op gaang, n aaldoagse gaang. Is dat wel zo? Gaang in aula is aans as aans….. Vraauw Smit gaait weer op hoes aan. Op stroat nog ainmoal omkieken, noar Jetje. Noeit ain minsk zèl waiten van dij beer, dij beer van oma.
Meschains ons Laimeneer, ie zollen sikkoms in Hom gleuven goan, dìnkt vraauw Smit.

Jeroentje was mit zien moeke d’haile dag in t grode bos west. Zai mozzen braandhòlt zuiken om t lekker waarm te kriegen bie heur thoes.

‘Kom,’ zee moeke, ‘wie goan op hoes aan.’

Mor Jeroentje was muide en wol nait lopen, hai wol dat zien moeke hom droagen ging.

‘Ho, ho,’ zee moeke, ‘dat dou k nait, k roup hond en din gaait dij die bieten.’

Moeke ruip hond om Jeroentje te bieten, mor dat wol hond nait. Moeke kon Jeroentje nait droagen. ‘Ho, ho,’ zee moeke, ‘k griep n stok om hond n pak laaiter te geven.’

Mor stok wol dat nait, hai wol hond gain laaiter geven, hond wol Jeroentje nait bieten en moeke wol Jeroentje nait droagen.

‘Ho, ho,’ zee moeke, ‘k goa t vuur roupen om braand in stok te steken.’

Mor vuur haar doar gain belang bie, stok dee t nait. Mor ja, braand wol nait in stok, stok wol hond gain laaiter geven, hond wol Jeroentje nait bieten, jonk wol nait lopen en moeke wol hom nait droagen goan.

‘Ho, ho,’ zee moeke, ‘k goa wodder der bie roupen, dij blust vuur aait wel oet.’

Wodder wol vuur nait bluzzen, vuur wol gain braand in stok, stok wol hond gain laaiter geven, hond wol Jeroentje nait bieten, dij wol ja nait lopen, moeke wol hom nait droagen.

‘Ho, ho,’ zee moeke, ‘k hoal kou der bie dij gaait din wodder wel opzoepen.’

Zai ruip kou. Mor kou wol t wodder nait zoepen, hou kom ie der bie. Wodder wol vuur nait bluzzen, vuur wol stok nait in braand hemmen, stok wol hond gain laaiter geven, hond wol Jeroentje nait bieten, dij wol nait op hoes aan en moeke wol hom ja nait droagen.

‘Ho, ho,’ zee moeke, ‘din roup k n laange taauw dij kou vaastbinnen gaait.’

Mor ja, struup wol nait bie kou om haals, kou wol wodder nait zoepen, wodder wol vuur nait oetpoesten, vuur wol braand nait in stok steken, stok wol hond gain laaiter geven, hond wol Jeroentje nait bieten, dij wol nait lopen en moeke wol hom nait goan droagen.

‘Ho, ho,’ zee moeke, ‘k zuik n moes op dij gaait taauw din mor deurbieten.

‘Wat mainen ie wel,’ zee moes, ‘dat wil k ja nait.’

Moes wol taauw nait deurbieten, taauw wol nait om haals van kou, kou wol gain wodder zoepen, wodder wol vuur nait oetpoesten, vuur wol braand nait in stok steken, stok wol hond nait sloagen, hond wol Jeroentje nait bieten, dij wol ja nait lopen, moeke wol hom nait droagen.

‘Ho, ho, ‘zee moeke, ‘nou wait k wat schiers, k goa oans kat roupen, dij kin din moes opvreten.’ ‘Nee,’ zee kat, ‘dat wil k nait.’ Mor dou kat moes in goaten kreeg, dou gong t der heer.

Kat runde achter moes aan, moes haar taauw in goaten, taauw runde op kou aan, kou haar wodder op loop, wodder zol vuur eefkes bluzzen, mor vuur vloog mit stok deur wereld, stok dij roevelde op hond aan, hond runde achter Jeroentje aan, Jeroentje runde hail haard noar hoes hìn, moeke huifde hom ja nait droagen te goan. Wat n òflopen mit Jeroentje.

Hail goud is dit vertèlsterke òflopen, mor t veegde der in t zag der nait goud oet in t begun. Gelokkeg mor.

Hail laank leden was der ais n wichtje dij Karen nuimt wer. Bie dat maaidje was t kraab-op-de-noad.
Gain pa en moeke en gain hoes woar zai touhollen kon, aaid boeten bie zummer en winter.
Elkenain bie heur in dörp zaag heur lopen. Lu haren meelie mit heur, voak kreeg zai din n stoetje of n abbel. Karen kon dat nait kopen, zai haar ja gain rooie sint. Mor ain klaidje haar zai, dij aankiek nait weerd was, t was ain en aal gammel. Heur voutjes deden aaid pien, schounen haar zai nait, allinneg mor klompkes dij veuls te groot wazzen veur heur klaaine voutjes.
Bliede kin ie din wis nait weden. Veul verdrait, ain en aal ellèn, zai dochde: dat zel k levenlaank wel blieven.
Mor wonder binnen n heergoan in t leven, aaid onverdachts.
Karen luip op n gloepens kolde winterdag bie pad en weg. Zai vuilde aal nait meer dat zai zuks kolde vouten haar, zai luip stoef bie hoezen laangs, mor sumtieds ston der n deur open, aalgedureg vuilde zai waarmte en roek van stoetjes dij lu aan t bakken wazzen.
Opins heurde zai wat, stilleghaid oet stroat ging vot, doar kwam n peerd en woagen aan. Of laiver zegd: n rietuug, woarin n olde stoatege vraauw zat. Tìepelzìnneghaid sluig tou. Mor dou zag zai t wichtje, koetsier mog votdoadelk nait wieder voaren. Vrundelk nuigde zai t wichtje bie heur en zee: ‘Wat most doe mit dizze kolde op stroat doun, woarom gaaist nait op hoes aan?’
‘k Heb gain hoes, pa en moeke binnen oet tied, k bin mouderziel allinneg, k bin zo kold en zo gammel.’ Dou begunde Karen te grienen.
Olde vraauw kreeg aldernoast meelie mit Karen. Zai prakkezaaierde ais, dee dou deurke open van rietuug en zee: ‘Kind, kom mor bie mie, k bin ook allinneg. k Zag die doar zo kold stoan. t Zol hail schier weden as doe bie mie wonen komst. Zol die dat wat toulieken?’
Zo kon t heergoan dat Karen bie dij stadsmamsel wonen kwam. n Haile schiere tied. Olde vraauw was zo wies mit heur klaaine kammeroadske. Karen luip in klaidjes van zuver ziede. Eterij was der aal doag, olde vraauw brocht heur koken bie en zai kon noar n naaister om heur aal bie te leren. Bie oavend as t duuster was en t holt knapte in heerd, din las olde vraauw heur veur oet n bouk. Zai haren t novvelk soam. Aal kon zai kriegen, was dat wel goud?
Karen haar ain ding wat nait zo goud was, zai von zokzulm t schierste wichtje van haile wereld, Karen wer wies en iedel. Lu in dörp vonnen t nait goud dat zai zo wer. Elkse spaigel mos zai zokzulm ja zain. Slim wies wer zai, mor ja, as ie ook in n a schier kestail wonen, aaid leefd in aarmoude din gaait dat mainsttied zo.
Olde vraauw zee op n wizze dag: ‘Doe moust ais n poar schounen kopen goan, hest ja niks naks om vouten, zo kins nait noar kerk hìngoan. Sinten binnen der wel, t moakt nait oet hou veul schounen kösten.’
Zulfde nommerdag ging Karen noar joukerste schounmoaker in Stad. Aal was zo schier: riegsteveltjes, schountjes, klompkes, goldkleur, swaart, blaauw, zulverschountjes, kaasten vol. Dou ging lapper bie heur stoan en zee: ‘Zel k joe moat eefkes vannijs aanmeten goan?’
‘Nee,’ zee Karen, ‘dij rooie schountjes dij lieken mie wat tou.’ Haildaal bliede was zai mit dij nije stappers. Nou gaauw op hoes aan, wat zol olde doame dervan vinnen? ‘Mout ie nou ais kieken,’ ruip Karen bliede, dou zai in hoes was, ‘zuks heb k ja nog noeit had.’
Olde vraauw zag t haildaal verhilderd aan: ‘Mien laiverd, rooie schounen, hou kins dij nou kopen goan, mit zukse schountjes gaaist doe daanzen, mor wis nait noar kerk.’ ‘Zai binnen ja zo schier,’ prout Karen.
‘Most mörn dien olde schounen mor weer om vouten doun as wie op kerk aan goan.’

Aanderdoags was t din zundag. Karen wol n schiere klaid aan hemmen. Mor dou zai kaast open dee om heur swaarde schounen aan te doun, zaag zai dij rooie. Wat kon t heur verschelen, zai pakte rooie schounen, trok ze aan en ging rap deur oet noar kerk tou. Heur blonde hoaren in wind, mit heur rooie schountjes, wat vuilde zai zok schier en riek.
Bie kerk ston n soldoat dij keek ais noar dat wichtje en zee: ‘Mag dat wel? Dat binnen schountjes om daanzen te goan, mor nait veur kerk.’ Aal lu wazzen mor aan t kieken noar dat wicht: zai liekt wel nait wies, kin ja haildaal nait om mit zukse schounen deel te strieken in kerk. Zulfs mariabeelden swoaiden hin en weer. Karen zaag heur rooie schountjes in keerslicht, zai wazzen zo nuver. Schaande zeden lu, loat zai mor votblieven, zai het hier niks naks te zuiken, om in kerk te verblieven huift n minsk nait zo wies weden, wis nait mit rooie schountjes.
Olde vraauw haar dat ja hail nait zain van dij schountjes. Mor dou kwam zai aal aan wait, n klikspoan haar dat doan. Duvels was zai op Karen en haildaal verdraiteg. Wat n stoeperd was dat veur olde vraauw. ‘Hest mie ja glad bemieterd,’ zee zai tegen wicht. ‘Maagst dizze week nait noar daansfeest in dörp.’ Karen dochde aan heur rooie schountjes, èlks jonk wol vanzulm mit heur op daansvlouer. Mor nee, t mog nait, hou wichtje ook te keer ging: zai griende, bèlkte, overaal schobde zai tegen aan. ‘Nee is nee,’ zee olde vraauw.

n Poar doag veur t grode feest wer olde vraauw zaik, dokter mos derbie, zo slim was t. Hai zee aan Karen: ‘Olde vraauw is hail slim zaik, doe most goud veur heur zörgen goan. Zel die dat nait ontkommen? Zai mout op bèr blieven, elks drij uur most doe heur n drankje geven.’ Karen dee dij touzeggen aan dokter.
Dij oavend heurde Karen meziek oet dörp deur roam dij open ston, zai dochde aan heur rooie schountjes. Olde vraauw haar krekt heur drankje deursloken en mos mit drij uur pas wat hemmen. Drij uur, dochde Karen, din kin k nog eefkes daanzen goan. Rap dee zai heur schierste klaid aan mit heur rooie schountjes en ging op dörp aan. Olde vraauw ruip nog wat, mor dat heurde zai ja nait. In aal stilleghaid noar dörp. Veul volk was der op bain om daanzen te goan.
Karen was olde vraauw haildaal ontkommen dij zo bot zaik thoes lag. Zai daansde mit Teun, mit Karel, mit Dirk. Meziek hil op, lu konnen eefkes oetpoesten, ook Karen. Mor nee, dat wicht daansde mor deur, allinneg.

Elks ruip noar heur: ‘Poest eefkes oet.’ Mor nee, daanzen mos Karen. Zai kon ja nait stremmen. Krek of heur schountjes beteuverd wazzen. ‘Help mie din!’ ruip zai. Deur gruinlaand, over wodder en klaai. Deur stroeken en om bomen wied vot, over baargen en stroaten. Heur vouten wazzen rood van bloud … pien dat ze deden! ‘Dat is dat wicht dij bie olde vraauw in hoes is,’ zeden lu. ‘n Loos wicht dat is zai, ja.’
Dou zai weerom in dörp was, haar duusternis aal bedekt. Lu haren boudel in deuzen doan, mit veger aal aanhimmeld, elks sluip noa n daansoavend daip. In ains dochde zai aan olde vraauw dij zaik in hoes lag, t was heur ja glad ontkommen. Zai zaag soldoat bie gebaauw zitten en wer der kèl van.
‘Zo, dinkst doe nou aan n aander … doar bist doe wel wat loat mit, haile loat.’
‘Mor k kin schountjes nait oetkriegen!’
‘Kom mor bie mie, din zel k dien schountjes mit soabel van vouten òfhoalen.’ Zo ging ter heer. Schountjes dij bleven daanzen deur stroat hìn, dörp oet. Wiede wereld in, vot wazzen rooie teuverschountjes. Meschain kommen wie schountjes nog ais integen, dat kin ja morzo, mor dit is n vertèlsterke vanzulm.
Mit bloud aan vouten en bot slim muide ging zai op hoes aan. Zai zol tegen olde vraauw zeggen hou t heur muiten dee. Mor mit aarms open nuigde olde vraauw Karen bie zok. Zo blied dat heur kammeroadske weer bie heur in hoes was. Olde vraauw was haail gaauw beder, want der wer nou goud veur heur zörgd. Nog veule joaren wazzen baaide bie nander, mor Karen mog aaid geern kieken in spaigel. Mor ja, dat doun wie apmoal wel ais en doar is haildaal niks naks mis mit. Of wel sums?

Keeske Kat, wèl is dat nou weer, zel ie denken. Hai woont bie ons in dörp, aan deurgoande weg noar Middelsom tou. Hai is aarbaider bie boer Elemoa, eefkes boeten ons dörp. Sums en din gaait hai noar hoes tou, mor as t drok op ploats is din blift hai doar. Hai kin bie boer sloapen ja, dat is ja hail schier, ook grootmaaid kin der sloapen blieven.
In dörp het hai zulven n hoeske mit n kobbel katten. Keeske is ain dij geern bie twijduustern om singel hìn lopen gaait. Spouken kommen hom din tegen en der lopen bie Elemoa kemelen deur graacht hìn. Vleddermoezen zitten der haile veul, mit licht in ogen. Dij schienen gevoarlek over singel. Spouken zigt Keeske Kat der hail veul. Leuf mor nait dat grootmaaid mit hom mitgaait. Stèl die veur.
Sums en din gaait hai noar zien aigen hoeske woar zien katten in leven. Mor ain kat doar is hai slim maal mit. Gaait ook aaid mit boas aan wandel.
Zo ook dij oavend. Dikke Kat is haildaal gek in hakken, eefkes bainen strekken. t Is twijduuster as hai nog n rondje wil lopen om kerk tou, mit zien Dikke Kat. Hai gaait mor ais over Duvelspad, deur kerkhek en din gliek rechtsòf. Veul lu kin hai ja vanoet vrouger tied. Derk-oom ligt doar, taan Grait. Lammert Negenoog. Smit oet dörp. Aal lu dij hai ja kin.
Bainen worren hom zwoar, want Keeske het n dikke dag had bie Elemoa. Muid is hai. Din aan aner kaant van kerk, doar ligt klaaine Reina. ‘Kiek doar kin k wel eefkes oetpoesten.’ Zo zegd, zo doan. Dikke kat is oetpiekt noar Derk-oom, dij ligt ook te sloapen vanzulven.
Keeske kat poest en zit deel op graf van Reina.

Hai, eefkes bainen strekken. Keeske Kat, din sloapt hai as n zwien.
‘Keeske, Keeske. Bist doe zo in daipe sloap dat k nait te heuren bin? k Wil eefkes mit die proaten.
Keeske Kat, Keeske Kat,’ t roupen blieft aal aan.
In ainmoal roupt Keeske: ‘Och Heer, hier bin k, woarom roup Ie mie? k Wil nog nait noar Joe tou. k Kin ook ja nog nait vot. Toen mout k nog hoaken, boeskoolplanten nog poten, krudoorns nog wecken, praai mout der nog in. Nee, Heer t kin nog lang nait, bie Joe kommen. En mien Dikke Koater din?’
Din in ain moal: ‘Hé, Keeske Kat, wor ais verdorie wakker.’
Din hail muizoam komt Keeske Kat in t èn, ‘Och heden, staaist doe hier zo te bèlken?’
‘Joa,’ ropt Menne de Vries, ‘heurst dat din nait?’
‘Joa, mor k dochde dat Laive Heer mie aan t roupen was.’
‘Joa, dat kinst doe wel dinken, mor ik bin t, Menne de Vries. Goa mor eerst ais stoan.’
Keeske Kat gaait stoan. ‘Goud jong, dast mie wakker moakt hest, aans haar k d’haile nacht aan proat west. Woar is Dikke Koater?’
De Vries: ‘Dij zel wel op Derk oom liggen.’
‘Nou jong,’ zegt De Vries, ‘goa mor eerst op hoes aan, dou k ook.’
Zo ging Keeske Kat en Dikke Koater over Duvelspad weer noar hoes tou. Leuf mor nait dat Keeske Kat weer in twijduuster eefkes n loopke moakt het over kerkhof. Stèl die veur dat … O joa, Keeske Kat is 86 joar worren, dou zee Laive Heer: ‘Kom!’

Kneels is n ainspaanjer dij aargens woont in pervinzie Grunnen. Hail sums wil k wel ais bie hom kommen. Zien hoes is krekt n volle deus, woar wis niksnaks meer bie kin. Eefkes wat vot leggen, joa, din blieft t joaren laank zo. Din is joen hoes vol, bomvol, hail vol tot dak aan tou, meschain wel wieder. Kneels het wel ais aan snoetjeknovveln doan, mor din zee zien moeke: ‘Ach jong, blief mor bie mie.’ Waarken het Kneels aiglieks noeit doan, muid wèr ie doar ja van. Zien pa en moeke wazzen hail gewoon, pa bie boer, moeke achter tob mit wasgoud. Ain recht haar zai en dat was n grenieten aanrecht. Schoul is wis noeit wat veur Kneels west. AB haar hai nog noeit van heurd. Bouken kreeg Kneels nait in haand, joa, bosschoppenboukje van zien moeke. Dat ding mos elks week noar bakker tou in dörp. Hai luip din stoef veur bakker zien deur laangs, gain meder omlopen. ‘k Bin nait gek hè,’ zee hai din tegen homzulm.
Ain dikke kammeroad haar hai, wèl dat was? Keudel, hond van n òl noaber. Noaber ging oet tied, dou wol noaberske hond wel kwiet. Zo is Kneels aan Keudel kommen. n Poar apaart was t. As Kneels veurbie ging, zag ie hond Keudel n poar honnerd meder achterwegens zien boas aankuiern. Keudel mos dat van zien boas, want Keudel zat haildaal onner loezen. Dat goud mos ja nait binnen hoes.
Zien moeke was doar slim krekt in. ‘Dat kroepgoud nait bie ons in hoes,’ zee zai din. Ainmoal kraberij, din zat ie doar joen haile leven ja mit. Kneels zien goud en Keudel zien hoaren, dat was ja krekt n stee veur loezen. Moeke kon doar ja nait zo veul aan doun. Zo was doar veul kraberij bie moeke, bie Kneels en bie Keudel. Mor…moeke haar wat oetfigelaaierd veur loezen. Petreulie … dat zol wat weden. Zo zegd, zo doan: Kneels aan wrief mit petrelie, moeke aan wrief mit petreulie, Keudel kwam der ook nait onneroet. Mor ja, Keudel ging aan slik, vanzulm. Stinken dokter, uren veur wind aan.
Keudel wer der ja dik zaik van. Moeke aan t grienen, Kneels zien moeke aan t oetragen. Dou mor noar dokter tou, hoesdokter woonde ja stoef bie.’Wat moet ik met jullie hond?’ zee dokter. t Haile verhoal het hai aanheurd, wat n toustand. Dokter het Keudel zien moag oetspould, Kneels haar wat schoonmoakspul mitkregen. Moeke kreeg n oetbraner van dokter mit noar hoes, om gain petreulie te smeren op pokkels, nait op minsk, wis nait op n daaier.

Kneels zien pa komt aiglieks nait veur in dit verhoal, want dij was allaank oet dizze tied goan. Keudel was veur hom in zien stee kommen. Aaid mit vaaier lu west in hoes. Mit pa vaaier lu, zunner pa ook vaaier lu.
Kneels haar voak koeskillen, nait noar koezenropper vanzulf. Hai dee t zulf wel. Taauw aan deur, koezen vlogen deur lucht hìn. Meroakels ja. Koezen en taanden wazzen der zo oet. Kaauwen dee Kneels naait te veul. ‘Dien goagel mout wat harder worren,’ zee moeke, zai haar doar ja aal reken mit hollen.
Veul stamppot en brij eten.
Moeke was aan n kaast opreddern, dou zai n deuske in haand kreeg. ‘Kneels jong, k heb wat veur die, din kinst ook weer goud kaauwen en eten. k Heb wat vonnen in n deuske dat van dien pabbe west het.’ Kneels dee deuske open … wat doar wel in zat: pa zien koezen en pa zien taanden. Overjoareg spul is voak nait goud, ja, mor moeke haar doar wat veur vonnen. Moeke haar taanden en koezen in petreulie zet. Deur aal dij joaren dat pa oet dizze tied west het, binnen dij koezen der nait blaiker op worren, vanzulf, proek ston der ja op. Kwaalm kwam oet deuske, Kneels gliek mit troanen derbie.
‘Hai jong doch, gript die dat zo aan van pa zien koezen en taanden?’

Kneels: ‘Joe ook mit joen petreulie, t is ja rötspul.’
‘Jong, most mor ais mit tanden en koezen aan loop goan,’ zee moeke. Kneels haar in tied n viel oet zien rommelpotterij hoald. Koezen der in, din der weer oet. Ook zo mit onnerspul. Viel haar t drok, mor Kneels ook.
n Koezenropper zol zuk op kop kraben. Moeke haar in t deuske ook nog wat taanden en koezen van heurzulm bewoard, ie waiten mor noeit ja. Mor ja, t was wèl eefkes òfzain. Zomor koezen en taanden in mond, dat vaalt ja nait tou. Mor viel het wis veul overuren moakt. Vanaal haar hai der onner zitten, zo gaait dat voak as ie n schier gebit kriegen. Keudel is lestent ook mit koezen aan rit west. Kneels het dingen weervonnen op misbult, Keudel haar koezen
doar begroaven. Mit greep dou derbie kwam t spul weer noar boven tou. Keudel mit zien tong aal òfslikt, makkelk wis. Zo weer in mond. Woarom stoer moaken, as t makkelker kin.

Veul joaren loader goan wie nou wieder mit Kneels en Keudel. Moeke is oet dizze tied goan. Kneels haar dou n klaid oet kaast pakt veur zien moeke. Mor … dij stonk noar petreulie. Zo is moeke aan raais goan.
Kneels en Keudel mozzen ook wieder. Geern eefkes doarhìn. As k din toes kwam, zee mien laiverd aaid: ‘Doe roekst noar petreulie.’
Zel dat nou zo weden of is t mainens? Kneels en Keudel dij op mien levent n hail aander denk en kiek geven hemmen.

Veur in grode hal van t verzörgenshoes staait vraauw Smit mit heur grode tas
in haand.

As k bie heur stoan goa zeg k: ‘Goa je vot?’
‘Joa, mor hou waist doe dat?” Vraauw Smit veegt ais mit buusdouk om mond tou.
‘t Is ja wonsdag, din raaizen joe aaid noar joen ollu tou toch, kovvieveziede zeg
ie voak?’
Vraauw Smit lopt bie mie vot en is mie ja glad ontkommen. Tas is nou deur ain
of aander op n stoul deel zet worren. In ainmoal zugt zai mie weer stoan: ‘Doe ook vot?’ k Schudkop noar heur.
Heur tas staait weer op grond. Open ook nog wel. Wild is zai aan zuik, aal ligt hinter en twinter.
‘Binnen joe wat kwiet?’ vroag k heur.
‘Mien pon is vot, dij mout mit noar mien pa en moeke tou.’ k Help heur mor wat mit t zuiken, swait lopt ol van kop òf.
‘Zellen wie soam n kop kovvie drinken goan?’
‘Doe denkst toch wis nait dat k gek bin, mien pon is der ja nait.’ Dat is zo, dat haar k zulf ook ja oetfigelaaiern kind.
Mien waark wacht en k bin bezeg in rekreoatsiezoal. Aiglieks bin k vraauw Smit oet oog verloren. Zai is zo voak op pad noar heur pa en moeke. Dat is veur ons gain nijs. Aal doag wel. Snommerdoags zai k heur lopen in hal.

‘Zo, joe ook weer thoes?’ vroag k.
‘Hou weer thoes, bin k vot west din?’ Om vief uur gaait vraauw Smit aaid n stoetje eten, mit n aner kobbel lu van t hoes.
‘Hou is mit joen ollu?’ vroag k.
‘Joa man, k kon mit ain mitrieden, dij gong mit peerd en woagen op Slochter aan.’ ‘Dat is n end vot,’ zeg k.
Mit stoetje in mond en kees onner heur taanden was vraauw Smit lekker aan t kammeln, mit n verhoal woar ie gain kees van eten kinnen.
Boudel aan t oproemen van eterij, lopt vraauw Smit vol mit zenen hin en weer. ‘Binnen joe wat kwiet?’ vroag k.
‘Taande Trien zuik k, mien moeke zee dat dij hier touhil, en as mien moeke dat zegt is dat zo.’ Wie goan soam kieken op dij grode bord mit noamen, gain taande Trien.
‘Woont zai hier wel din, t kin wis ook in n aner hoes weden vanzulf.’
Doar haar vraauw Smit gain sekonde aan docht. Zo bringt vraauw Smit heur doagen deur. Sums en din spoor k ook nait, want rusteg mit heur proaten geft vree veur heur denk.

Aanderdoags speult haile film zok weer òf. k Duurf heur nait vroagen noar pon. Din zal ze wis tegen mie zeggen: ‘Bist doe dien pon kwiet, wat n slichtmuts bist doe ja.’ n Laif minsk dij verward heur leven leeft.

Op n kolde winterdag ree bie ons in t loug n dikke bus, dij op zuik aargens noar was. Gain minsk op stroat te zain vanzulm, t was ook aibels kold dij dag. n Hail aaldoagse vrijdagnommerdag, dochde k. Dikke bus ging bie ons op maarkplaain stoan, sjefeur dee roam omdeel en zag mie doar stoan mit mien fiets aan haand. Sjefeur begunde te proaten mit mie: ‘Guten Tag, ist hier ein Asylzentrum?’ ‘Moi’ zee k, ‘wie bitte? Joa,’ zee k in mien schierste Duuts.
Zo ree k veur dikke bus aan noar asielzuikerscentrum bie ons in t loug.
Veur in bus zat n klaain wichtje dij mit grode swaarde kiekers aan t kieken was noar mie. Zai haar n deken om heur hìn sloagen. Elks haar n deken om zok tou veur kolde. Woar zol dij bus votkommen? n Vrumde noam ston der op, wied vot in èlks gevaal, zo te zain. Haildaal vol was bus, òfgeloaden. Zollen zai aan vlucht weden … vanaal gaait deur kop, ja.
Bus draaide t haim op, sjefeur stak zien haand as ‘bedaankt’ omhoog.

Dag of wat loader bin k ais noar asielzuikers tou goan om n proatje moaken te goan, op wat veur menaaier ook. Wichter deden mie oet douken dat dizze lu hail oet Israël ontkommen wazzen. Moanden onnerwegens west, mit aal goud en slecht der bie. Zai binnen der nait goud aan tou, wer der mie oetstukt. Ain van wichter kwam noar mie tou en zee: ‘Wilst doe hier wel n toutaast helpen goan, wie hemmen verlet om helpers.’ k Ging mor eefkes in binhoes om lu n haand te geven en ‘wilkommen’ zeggen. Zo tumelde k in n spinweb van lu dij mie nait begriepen konnen en ik heur nait. Mor mit haanden en vouten kom je n ènd, ja. Zo ben k in e kun kommen mit dizze lu oet Israël. Stoareg aan kinde k noamen, mor stoer is t. Dat aine wichtje dij zo klaain leek, was dat ainmoal nait, zai wazzen apmoal nait groot. Dij lutje wicht is n maaid van om en bie viefentwinneg joar old. Mainstentied zit zai bie mie aan toavel óf is mie aan t helpen. Maria hait zai, mor wort Magdalena nuimd. Krekt zo’n boudel as hier, as ain Kneels hait, nuimen wie hom Geert.
Ain van wichter dee mie oet douken dat dij Magdalena in n tehoes zeten haar, zai was ja nait vertraauwd om lös te lopen. Dokters haren van aal mit heur ommaans had mit pillen en woarzeggers en striekers. Ook in Duutslaand was zai onner behanneln west. Zo’n strieker haar zegd dat zai zeuven kwoade gaisten in zok haar. Doarom dee zai zo maal, der kon ja gain minsk wat mit heur worren. Zai zol beder worden as zai bie lu in n hoes touhollen zol. t Wer der nait beder op, zai was aal voak votlopen. Ook hier dee zai dat.

Zo kon t der heergoan dat zai noar UMCG in stad òfraaisde. Mit n plestieken puut, meer nait. k Bin der miesderg van west, k wol heur zo geern bie mie in beurt hemmen. Mie veurnomen om Magdalena op te goan zuiken in zaikenhoes.
Gain goud nijs kwam der oet Stad. Zai was haildaal in toeze mit heurzulf.
Wichter wazzen bie dokter west en dij zee dat t goud weden zol dat zai noar n femilie òfraaisde dij heur helpen konnen mit heur kwoal. ‘Dat kwoade in heur is vot,’ zee dokter. Mit pillen en poeders kinnen zai heur kwoal n klaain beetje in bedwang hollen.
Wie binnen n end op glee mit Magdalena. Wichter hemmen goud omdenken noar heur had. Mor ja, woar mos zai noartou?
Dou kwam mie der wat in t zin. Zai komt oet Israël en wie hemmen stoef bie Röppen ‘Bethlehem’ liggen, n ploats dij zo hait. Zol dat wat weden?
k Bin der ais op òfgoan of doar n stee veur dizze wicht was. Wie hemmen heur t zain loaten. Mit heur aan proat west, mit n tolk der bie. Zo is t heergoan dat Magdalena òfraaisde noar Röppen, noar Bethlehem. Gain wizzer stee kon der weden, n biebelse noam dij in heur stroatje paast. Magdalena is der nou aal weer dik twij joar. Wie kommen voak ais bie nkander. Nederlands leren gaait goud, verstoan doun wie t hail schier.
Heur kwoade gaist is vot, op n goie dag was e aal vot, noeit weerom kommen. Zai het teuverdeus-les en mit droadpost kin zai aan proat mit heur femilie in Israël.

t Gaait goud mit Maria Magdalena. Vandoag gaait Maria Magdalena traauwen mit Jaap, dij op boerenploats zien waark het.

k Bin getuge veur heur, krekt of zai mien dochter is. Dij wicht in bus mit heur broene kiekers, dij is mie bot slim dierboar worden. n Crème traauwklaid het zai aan mit n roeker oet Israël. Geluk en laifde op Röppen mit Grunneger ploats Bethlehem as heur thoes.

Op schoul was Eppie nait n jouker jong, hai was der mit zien denk voak nait bie. Aaid op schoulplaain was e wat zunderliek, nait mit tied mit. Zaandbak bie schoul doar wol hai allinneg in speulen, zien hoaven, zien boot voarde doar. Zien omkieken noar wereld zeeèn begunde in daarde klas, din kwam wereldbol op toavel. Hai was der nait bie vot te sloagen. Petretten van vrouger lu, dij as scheepsjong of kaptain aanbòid wazzen, doar haar Eppie groot ontzag veur.
Noar Itoalie, Ruslaand, Duutslaand, Sweden, wiet vot van hoes en dak, mor dat begreep hai vanzulm nog nait. Op zien noamdag kreeg Eppie van zien pa en moeke n wereldbol, dij in t rond siddelde, woar hail wereld op ston. Haildaal verhilderd was e, zoveul ploatsen, mit zoveul wodder. Meester stokte oet, hai neumde Evenoar, Noordpool, Zuudpool, mit hail veul ies, iesberen mozzen hom ook nait ontkommen. t Was zo wied hèn mit Eppie, dat hai aans niks hemmen wol as oardriekskunde. Mor dat kin nait aaid. Meester stokte hom oet dat hai din noar zeevoartschoul mos in Delfziel, veul leren doar mos hai zok op aanleggen goan.
Eppie haar mor ain wens, metroos worren, t leek hom meroakels tou. As lu hom vrougen :’’Wat wilst doe loader worren?” Din haar hai antwoord kloar : “Zeeman, t laifst metroos.” Joaren gongen veurbie, leste schouldag ston deraan te kommen, oafschaaid van zien kammeroadjes, en van zien meester. Zien ollu haren t stoer dermit, allain zee haar hai in kop, aans niks.

Haar Eppie aiglieks wel in goaten, dat zee gain loan of stroat was? Zag hai gevoar van störms, hoge golven, schipbreuk en wat nait aal.? Hai wol t ja nait zain. Eppie gong op n schiere dag noar Delfziel, n hoavenploats stoef bie zien dörp. Doar lagen veul boten aan koade, loaden en lözzen mit kroanen. Staarke lu dij doar aan t waark wazzen.
n Wereld gong veur hom open om dat aal te zain.
Eppie gleufde in zok zulf, of dat goud was.? Pa en moeke twievelden doaraan. Jong ston wat te kieken, dou hai zo driest was om noar scheepsketoor te goan, veur de veule vroagen dij hai haar. Dou mos ter heergoan dat Eppie mit man mit gong veur wat proaterij. Zien dreum.
“Wat of hai din wol”? vruig man. “Metroos” zee Eppie. “Dat liekt mie meroakels schier.”
“Nou “, zee kaptain : “Kins op dizze boot wel aanmonstern”
“Wie kinnen nog wel wat lu bruken veur roege waark.”
Vieftien joar was Eppie, pa en moeke slim verdraiteg vanzulm.Vattien doagen loader wer der n telegram bezörgd bie ollu, doar ston in:

Dhr Eppie Mulder kan a.s. Vrijdag bij ons aan boord komen.
Om twaalf uur wordt u verwacht, wilt u zich melden bij de kapitein. Neem een zak met kleren mee, de rest is wel aan boord. Wij zien u dus Vrijdag om twaalf uur. Kapitein Haarslag a.b. van de coaster
“Marie Helena”

Moeke haildaal van slag, pa kikt stoens veur zok oet. Eppie was zo blied mit dizze tieden. t Was zo wied. Pa en moeke goan mit hom mit noar Delfziel, op fiets.
n Schiere boot was t. Nait zo’n dik schip, mor hai mog zain worren. Oafschaaid was swoar, moeke reerde zo haard, ook pa haar buusdouk derbie. Mor Eppie was zo blied. Zien boot, zien dreum, zien denk aan zee was woarhaid worren. “Marie Helena” bloasde op zien toeter, voarde hoavengat oet. Eppie wuifde, pa wuifde, moeke wuifde. Vot was boot. Drij moanden zol jong votblieven, op dij grode zee. Braiven zollen schreven worren, dat was òfsproak.
Twij moand haar moeke oetkeken noar n braif, niks van dat aal. Ook pa muik zok zörgen, dat dee hai nait gaauw.
t Was winterdag, kold,veul snij. Nog gain braif, zo laank was e vot.
Dou op n oavend wer der aan boetendeur rammeld, moeke dee open, doar stonnen twij vrumde manlu bie deur. “Woont hier familie Mulder”? ” Joa”, zee moeke.
“Mogen wij binnenkomen, wij zijn van het kantoor waar de “Marie Helena “ voor vaart. n Maal tieden haren dij lu, n jobstieden. Eppie dood.
“Marie Helena” was in swoare störm mit man en moes vergoan. Wat n bosschop, verdrait was nait om aan te zain. Dood was e, aanspould op straand bie Finlaand. Lu zollen wel regeln dat jong toes kommen zol ain dizzer doagen. Zo wer Eppie in n loden kist thoes brocht, dij stoere metroos. Minsken in dörp wazzen verhilderd, hai was ja krekt vot. Nou aal dood.?
Omkommen in wodder.
Dörp raauwde. Eppie ston in veurkoamer, oet dizze tied. Haile dörp was oetlopen op begraftenis. Veul troanen veur Eppie, en veur zien pa en moeke. In Sibboern begroaven, op zien graf n boot de “Marie Helena.”

Veul troanen veur dij stoere metroos, zien eerste en leste raais noar d’aiveghaid.

Wie hemmen apmoal n wasmesien in hoes stoan. Sums en din is ding nait te begriepen. Net nij dus …
k Heb mie n hail schiere bloes aanschaft, mor nou mout ding bie wasgoud. k Pak mien krukje en goa der bie zitten en lees t volgende:
‘Handwas’ … dat heb k krekt ja doan onner kroan.
‘Voorwas’ … mor aachterkaant mout ook, der staait gain aachterkaant op.
Din lees k ‘Weken’ … dat wil k nait, gain weken doun over ain bloes, mörn mout e ja weer aan.
k Vaal sikkoms van mien kruk òf.
‘Hoofdwas’ … dat dou k aaid as k onner does stoa, mit zaip veur mien hoar. Mien kop paast ainmoal nait in trom. Hou kom k er din weer oet?
‘Wasbolletje’ … doar paast gain sok of kous in ja.
’90 groaden’ … sikkoms aan kook, eerappels worren der in goar.
’60 groaden’ … steuverij din mor
’40 groaden’ … krekt om vouten in waik te zetten
Mor din komt t slimste nog. As k op n knop druk din vlugt mesien op kladder, din staait der op: ‘niet te snel laten draaien’, din gaait ding over kop en vaal k van mien krukje.
Help, mien wasmesien is van streek en ik der bie.

Hai zit veur t roam, kikt noar boeten. Snij vaalt omdeel as widde meel. Nemedh zigt t nait. Zien denk is bie hail aans wat, zien laand, zien volk, zo wied vot, doch ook weer stoefbie. n Schier laand, as kiend struunde hai deur baargen. In wodder doeken, mit zien kammeroadjes, din mit n vis der oetkommen. Dat was nog ais n tied. Nou zit hai hier, in Nederlaand, zien noam is asielzuiker, mit n nummer, woonderij haar hai ja mit n haile kobbel lu, dij hai nait kon.
Pa en moeke wazzen nait riek, mor aaid weer zat worren. Moeke mouk wel lekker eten, proekseln, aal maank nander. Boomstronken lagen stoef bie, der kon zo n vuurke worren moakt. Pa haar n bult bokken en geiten, woar hai baargen mit introk. Gounent werden op maarkt verbatst, veur eten of geld. Pa kwam ook wel ais thoes mit n schaitding.
Nemedh zaag zukzulf in dat klaine schoultje zitten, woar n man heur wat lezen en schrieven leerde. t Was n schiere tied west, n tied van vree, laifde, geluk. Dat was zien laand, woar hai wènsteg noar was.
Eerlieks woar, hai haar noeit aan zien pa wat vernomen, dat t nait meroakel gong. Din ging hai baargen in, woarom dat wis moeke nait. Moeke muik zok doar zörgen om, want pa bleef aal voaker vot en laanger, doagen laank kwam hai nait thoes. Mor ja, zien pa was boas, as dij wat zee, din was der gain hollen meer aan, gain minsk duurfde wat te zeggen. Zo mor op n dag mozzen zai vot, moeke haar wat klaaier in puten stopt. Staarke manlu haren lopen te bèlken, votmoaken, opjakkern, mit schaiterij der bie. Hai haar moeke stief bie haand vaast, trilde as n roep, zo baang was e. Zien haand was wis blaauw west van t kniepen. Doagen laank lopen deur baargen, gain eten, sikkoms gain drinken. In n kaamp waren zai aanbelaand, doar bleven zai mit heur baaident. Zien pa haar hai noeit weer zain. Dij was aan t schaiten, zee moeke.
Wiswoar haar hai ook oorlogje speulen doan, mit zien kammeroadjes. Stokken en stainen soezen jongs om kop, mor dat is speulen, as kind haar ie dat ja nait deur. Nemedh haar t ook in t echt zain, minsken dood op stoat, zo moar klapboem, doar lagen zai. Apmoal dode lu, woar kommen zai wel vot?
In dij kaamp wast nait best, nander hazzens inhouwen, kinner sloagen, over grond hin tongeln, zokswat is ja èlks dag roak. Moeke was verdraiteg, voak was zai aan t grienen. “Wie goan vot”, zee moeke wel ais, mor woar hìn? n Poar joar haren zai doar touhollen, moeke en hai. Dou moal n kerel bie hom kommen dee, n bek as n biel, hai mos mit, geweer in nek, votwezen.

Echt oorlogje speulen, hai was krekt 15 joar. Wat wis hai doar ook vanòf? Dood en kribberij, dat kin toch nait? n Kind was e ja nog, kindsoldoat dat was e. Nemedh dut zien haanden veur t gezicht, dikke troanen glieden omdeel. Minsken kon hai ja nait dood schaiten, hai kon t nait. Zol hai in baargen zok beziedjen goan? Dag kwam dat hai gong vluchten, vot ween, vot van dood en schaiterij. Hou laank was hai onnerweegs west, tied is e kwiet roakt. Niksnaks was der ja, leven dee hai van fruit, wodder oet n voel stroomke, sloapen in open lucht, mit aal gevoar. Soldoaten haren hom vonnen, noar ain of aander tentekaamp was hai brocht, eten, drinken, aal was doar. n Dokter haar hom schaauwd. Veul loader in n vlaigtuug. Nederlaand, doar is e nou. Laand van melk en hunneg, vergeet t mor. t Is aal zo aans. Eten, toal, proaterij aal zo dag en deur, zien geleuf, woar is hai allinneg? Naargens n stee om te bidden.
Minsken waren oareg, doar nait van, din kwam ain din aander. Mit zien pampieren gong t ook nait goud, Nemedh is verdraiteg, hou mout t wieder, hai snokt t oet. Dij braifkes doar kin hai ja nait zunner. t Zel aal woarhaid weden, mor veur hom din? n Vraauw geft hom toalles, t was goud veur hom, zee zai.
Nemedh gait ais stoan. Kiek ais aan, meel vaalt oet lucht, och joa, dat is ja snij. Minsken lopen hier mor zo over wodder, n Godswonder was dat ja. k Paas nait in dit laand, wiswoar nait. Nait in ons stroatje n Nemedh, wel din ook. Stoef bie is t wel. Nemedh vuilt zok kold van binnen, van boeten. Din dij hoezen, zo groot as dij wazzen. Zoveul Nemedhs leven hier in ons pervinsie, woar din ook. d’Haile wereld zit der ja vol mit. Deur van dit verhoal loaten wie open, meschains is der nog wel ais n sleudel dij doar op paast. Mor dat kin wel ais hail laank duren, wie zellen aan Nemedh blieven dìnken, elks op zien aigen menaaier.

Ol man staait in n stuk laand dat aaid van hom is. Liester zingt en floit, raaiger staait bie sloot veur zien hapke. Hai zigt t nait en heurt t nait. Ol man kikt over zien laand. Haand boven d’ogen. Zun in aal zien glìnneghaid schient op hom deel. Wat n waark het e hier verzet, wat n geknooi. Stok het ol man stief vaast. Mor as t der op aan komt is t waark ja nait vergeefs west. Nee, vanzulm nait, t het zien bestoan west, zien leven. ‘Kaalverkaampke’ en ‘Smitstwij’ stukken liggen der schier bie. Schoapen groazen hail rusteg mit gekammel aan gruine gras. Joa man, kiek dat is ‘Laange Twij’. Wiede kiek over t laand. Moar ligt doar, vrouger mit schip werren sukkerbaiten ja
hoald bie boeren vot. ‘Streep’ ligt doar stoef bie Moar. Heukels lopen der nou. Daaier maank nkaander.
Hai haar voak heurd van nije tied dij der aan zat te kommen. Ruilverkoaveln.
Vinger komt aan neusgat en hai snöttert op grond, buusdouk nait in buus doan, verdikkemie. Mit jasmaauw wist hai t òf. Nije tied zat der aan te kommen, tied van mesienes, groavers, snelhaid. Ol boas kikt nog ais om zok hìn. Tieden veraandern, wis woar. Zol hai dat nog mitmoaken goan? Hai wait t ja nait. Stief rust hai op zien stok, as n film gaait zien leven aan hom veurbie. Stoer is t dij nije tied. Hai gaait mor op hoes aan.

Krekt veurbie ‘Peerdekop’ staait hai eefkes stil. Moderne tied, t zol wat. Mor toch … Kiek nou ais, hoageldoorn, mit stoefbie n vledderboom. t Raait roeskert zaacht. Ol man zien verstaand blift der sikkom van stilstoan. Hai het der ja over lezen doan. Sloten recht, mit ain stuk laand.
Dat kin toch nait? Boeren pruiten der ja over op vergoaderns. Woar zollen dij twij zwoanen din blieven?
Zol aal vot goan?
Hai slort noar zien hoeske tou in dörp. Wat wer der mit aal dij noamen doan van zien laand? Zol dat in n bouk kommen te stoan? Hai wist mit maauw over zien gezicht. Mor t gaait wel deur, zien zeun haar dat ook aal zegd aan hom. Kraant staait der vol van, Hoezen gaait op zien kop. Haandtaikens binnen zet op n pampier. Nije tied, moderne tied? d’Olde tied van kromme sloten, klaaine stukjes laand, blomkes wit en geel, peerdeblommen, koekoeksblommen, hoageldoorn, vledder en twij zwoanen. Aal is din vot. Ol man is in tied verhoesd noar Middelsom. Eefkes kieken bie zien laand. Stok in haand, betroande ogen. Op n goie dag staait hai doar, is dit mien laand? Wat n drokte, wat n lewaai. Woar is aal mien laand? Aal is vot en recht trokken. Woar is hai aiglieks? Groavers en kroanen en kiepers doun heur waark. Aal is liek, liek oet liek aan. Hoageldoorn, vledder, broudplekjes, vot is aal. Is dit nou n nije tied?
Hai schrikt van n mesien dij veurbie schut.
Buusdouk der bie, zun is ook zo glin, ja. Of binnen dit troanen van de moderne tied? Hai kin zien laand nait meer, hai zigt zien laand nait meer. Gain ain stuk is veur hom bekend. Veraandern, hai kin t nait meer aan. Zun schient, mor hail aans as aans. Dij drokte, wat vandoag kloar komt haar guster wezen mouten. Zo bringt zien schoondochter hom weer vot noar Middelsom, hai slort nog meer as aans. Zoveul denk in zien kop. Dit is nou de moderne tied. Noeit wil hai der weer noar tou. Veur ol man huifde dit ja nait, t zol hom wat.

Sums en din is der n wat noflek gegiebel bie n eerns heergoan.
In ons bestuur is òfproat om bie t Oavendmoal n doukje te bruken om beker òf te wissen (veur proesten enzo) as lu n slokje drinken goan oet grode beker.
Mor ja, din mout ter heergoan. Der mozzen klaaine bekertjes kommen, dat zol wat zinleker weden. Op èlks toavel stoan dus om en bie vieftien klaaine bekertjes, begriep goud, nait om lu te veraandern, mor dat is nou ainmoal zo òfproat. Mor ja … summege bekertjes binnen aal leeg, din mot dainst nog begunnen.

Bie tieden zitten der lu mit bekertje in haand, om zoveul te zeggen: ‘Komt der nog wat van?’ Dij oavend bin k olderling van dainst. Bred mit brood dut ronde, din goan dikste stukken as eerste over teunbaank … eh … toavel. Wie hemmen n tied had dat op bred n kruus lag, sneden oet n stuk stoet. Alleriezelkst von k dat, want k zag aal ain mit n kruus van brood in haand zitten. Dat haar k nait overleefd, ducht mie.
Mor weerom noar wien. Noabergliek din drinkt èlks oet grode beker, elks veraandern is gain verbetern. k Ging achterom kieken, vot wazzen aal bekertjes. Zulfs van aander toavel wazzen dingen vot. Wis woar, zeker zeuven vraauwlu mit bekertje in haand omhoog zaten te wachten, dat domie zeggen zol: ‘Proost, dat joe t mor goud smoaken mag.’ Grode beker ging aan heur veurbie, dij volgde zien aigen weg deur zoal.
Loader haar ain van manlu n stuk of aacht bekertjes veur hom stoan … want dat dure wien mieter ie toch nait vot? Dat luiten wie nait heergoan. Dat wer votgoeid deur geutgat, ook slim genogt. Wie hemmen n hail schiere oavend had, domie het t wis nait mitkregen van bekertjes enzo.
Och, t verhoal is meschain wat aandikt, mor t blift n schier verhoal toch? Noa dainst is t nog nait rusteg in zoal. Ain van manlu is aal aan keudeln rond bred mit stoet, stuk of wat stukjes stoet zitten aal in buus. n Kniepstuver dij t nait hemmen kin dat stoet noar tuten gaait, hai kammelt t zulm ja wèl op. Dij oavend binnen der twij vlès wien deur goan, zo mout dat dus nait weer. Mor stukjes stoet liggen in puut kloar veur ‘tuten’, kriegen dij ook nog wat gouds, t is vanzulm gezegend brood, nait din?

Kees Kamphoes zit onderoet zakt in zien luie stoul. Haalf tien … kovvietied. ‘Mor hou kom k doar?’ proat hai haardop. Wis woar hai het ja n bel om aarm tou haangen. Hai kikt ais koamer in t ronde. ’Hou kom k doar in zoal?’ Kees gaait mor ais achterover haangen, mit kont sikkoms op grond deel. Woarachteg: ’n Kuierkar, n rolstoul, mit skoetmobiel op gaang,’ proat hai haardop. ‘Kamphoes jong, dit wot hom vanmörn nait.’ As ie old worden, din gaait der wèl ais wat nait goud. Hai mout lagen om dij denk van homzulm. Zien kammeroad was hom ja glad ontgoan … haandstok.
Kinder zeden lestent tegen hom: ‘Pa, dou dat ding nou vot, want haandvat kin ie der zo òfdraaien, din is der wis nait wat goud in kop.’
Hai pakt kraant van toavel, mor hou wil ie lezen as ie zowat op grond deelliggen? Kees zugt kopkaant, bovenaan staait: De oudere mensen blijven vitaler, door meer te bewegen en vitaminerijk eten’’ leest hai.
‘Hou old bin k aiglieks?’ vroagt hai zok òf.
Bèl wort aal meer oranje van kleur. ‘k Mout mor ais doar op drukken,’ proat Kees, ‘aans haang k haile dag in mien stoul.’
Mit dunner en geweld gaait deur open en stoan der twij wichters bie hom in koamer: ‘Wat is er met u aan de hand, u belt nooit!’
‘Nee,’ zegt Kees, ‘mor k lig ook ja noeit sikkom op grond.’
‘Meneer Kamphuis wij zullen u omhoog zetten hoor. Gaat u ook koffiedrinken beneden?’ Dat leek hom wat tou.
Rieks begunde aal te roupen: ‘Wat bist ja loat vanmörns, jong!’ Kovvie gong rond. Dou wazzen poppen aan t daanzen. Ketrien Jansen was joareg en traktaaierde op tompoezen.

Ol lu en tompoezen is goden verzuiken. Hou krieg ie dij dingen van schuddeltje òf zunder graimen? Hou … dat is ja de dorie.
Ain zee: ‘Onnerste eerstens aan kaant moaken, din bovenste loagje, din pas pudding opeten.’ Pudding mout mit n lepeltje, vörk wort ook niks.
Aal mit aal binnen lu sikkoms aanderhaalf uur aan t pulen west mit ain tompoes. Wat lag der wèl op grond deel, dat wazzen nog wis woar n staartje van tompoes.
Kees Kamphoes zit bie toavel om n stoetje te eten, stuk makkelker as mit dij tompoes. Mor ding was wel lekker. Zien ogen kin hai nait goud meer open hollen, zo sloaperg is hai ja.
‘Kiek ais aan, Kamphoes is in dreumenlaand,’ wot der in ainmoal zegd: ‘ogen open jong …’ In koamer staait Ketrien Jansen mit n schuddeltje in haand, t zèl joe nait verboazen, mor twij tompoezen kieken hom aan. ‘t Wazzen leste twij. Eet smoakelk, hè?’ Vot is Ketrien.
Veur t sloapen n tompoes liekt Kees nait goud, wis ook nait mörn. Aanderdoags ain stoetje, mor gain tompoes.

Wait ie lu wèl Poebel is? Zèl k joe dat ais oetstukken goan? Poebel woont bie ons in stroat, hai is ons stroatkat. Elks mag hom ja zo geern. t Is ain dij haile wereld aan kin, mit veul katten roezie, dat is nait goud veur hom en ons. Aaid zit hai op oetkiek of der wat goande is. Vandoag is t weer zo wied, Poebel kin d’haile wereld aan. Heer en meester vuilt hai zok, mor of aal goud òflopen gaait, k wait t nait.
Bie ons in stroat is n nije kat wonen kommen, bot slim boazeg is zai. Zai hait Mientje.
Poebel mout der gliek aan gleuven. Hai gaait mor ais op onderzuik oet, zol Mientje sloap al oet hemmen? Joa, wis woar doar zit zai, bie heur zulven veur t hoes.
‘Zo,’ vragt Poebel, ‘bist doe dij nije kat?’
Mientje kiekt hom aan. ‘Joazeker bin k dat, aans ging hier doch ook nait zitten wel? k Haar aal van die heuren doan. Bist nait baang oetvalen heb k heurd, mor k bin ook nait van guster, moak dien borst mor nat. k Wil die hier nait op haim hemmen, hest hier haildaal niks te zuiken.’
Doar kin Poebel nait veul op maauwen. Verdullemie, wat maint dij kat wel? Zachies pebaaiert hai dicht bie heur te kommen, mor … den krigt hai doch n katjewaai, ain dij der op liekt. Liek veur zien kop. t Hoar het hai dwaars op hazzens stoan, mizzelk wordt Poebel der ja van. Hai runt zo haard as hai kin, mor Mientje het hom zo weer te pakken. Den nog n laaiter, stoef integen zien steert. Oei, dat dut pien. Zien haile levend haar hai nog noeit zo haard lopen doan. Dwaars deur dörp, bie kerk komt Poebel oet. Zo wied van hoes het hai ja nog noeit west. Poebel is morzo vot.
Mor dat waiten wie in stroat ja nait. Zo het elkenain hom nog zain. Dou mor aan t roupen en zuiken, din n tillefoontje : ‘Mit köster van kerk, is joen kat is vot?’
‘Joa, ons stroatkat is vot.’
‘Zuik mor nait laanger, hai zit op nok van kerkdak.’

Wis woar, boven op nok zai k Poebel zitten. Hai is doch zo aan t jaauwstern, k heb ja glad mit hom van doun.
Brandweer mout der mor bie, aans zol hai noeit weer van dak òf kommen, vanzulf. Dat is mie wat, n toustand om nait te vergeten. Mit veul tatu komt brandweer der aanrieden.
Plietsie der bie, veul lu ook nog. Ain van manlu gaait in mand, hail bekweem gaait man aan t waark. Puut mit brokjes in haand.
Mor … Poebel het ja gain hoogtevrees, hail zachies loopt hai over nok hin. Hai loat zok nait vangen, wat zollen lu wel nait mainen?
Dou in ainmoal gript brandweerman hom, dut deksel open van körf… Poebel het t bescharrelt. Veurzichteg gaait mand omdeel, elkenain klapt in haanden. Wat bliede dat Poebel weer mit zien pootjes op grond staait.

Hou t mit Poebel gaait? Hai het t nog nait weer aanpapt mit Mientje. Poebel is nait meer zo driest, nait zo verwoand. Kerkdak wil hai nait geern weer op, mor ja, din mout Mientje hom ook mit vree loaten. Ons stroat is blied dat Poebel weer thoes is. En … Mientje ook.

Klaain Jopke zit in groep ain van grondschoul. As hai om mirreg noar hoes goan zel, vragt hai aan juffraauw Stientje of zai eefkes helpen wil mit aandoun van zien steveltjes. t Gaait aldernoarste stoer en juffraauw het swait veur kop stoan.
As baaide steveltjes din toch om baaide voutjes zitten, zegt Jopke: ‘Juffraauw, steveltjes zitten onmis om mien voutjes.’

Juffraauw zigt t ook, en mit veul muite krigt zai steveltjes weer om voutjes vot. Din begunt wurgerij overnijs, Jopke het steveltjes weer om goie voutjes. Dizze moal links om linker voutje, rechts om rechter voutje.
Din in ainmoal zegt Jopke: ‘Dit binnen mien steveltjes nait.’
Juffraauw mout zok verbieten om nait maal tegen jonkje doun te goan. Steveltjes goan oet en liggen op grond.
Din zegt Jopke: ‘Dizze steveltjes binnen nait mienent, mor van mien bruiertje, mor mien moeke wol dat k dizze aan dee.’
Juffraauw Stientje wait nait of zai nou lagen mout of grienen.
Mor … steveltjes goan weer om voutjes van Jopke.
Juffraauw vroagt aan jonkje: ‘Woar binnen dien haanskes? Dien jaske en daske woar hest dij?’ ‘Nou,’ zegt Jopke: ‘dij heb k ook veur in mien steveltjes stopt. Want mien moeke zee: Magst haanskes nait verlaizen, dou dij din mor in dien steveltjes woar dien toontjes zitten, din jaske en daske ook mor in steveltjes.’
Dou begunde aal weer van veur òf aan.
Of Jopke en juffraauw wel thoes kommen binnen dij dag, dat staait nait in dit verhoaltje.

Hai was aargens votkommen, was morzo bie ons in dörp. Gain minsk wos woar hai heer kwam. Hugo, n zunderliek minsk was e, is e. Hai haar aaid n woord over zukzulf, mit noame zien hoesnummer, nummer 13. ‘Hier woont een gek en ook nog op nummer dertien.’ Hou kon ie t zo oetfigelaaiern. As ie hom vroagen zollen, woar kom ie vot?: ‘Moet je dat weten soms? En daar komt ook nog bij dat ik u slecht versta.’ Doar haar wie aal begrip veur, ja. Mor Hugo haar ons toaltje aal rap deur, hai luusterde hail goud.
Hugo haar onner n zeupke zegd dat hai oet Utrecht kwam, doar noar schoul goan haar. Mor wieder luit Hugo niks lös.
Op goie dag wer der rondverteld dat der n feestweek op poten zet wer. Dat leek lu wat tou. Ook kon ie joen zulfgemoakte spullen zain loaten aan jan en alleman. Dörp wer der glad leventeg van. Bie haarstdag din zol t weden. Ook Hugo haar dij pampier vanzulf lezen. ‘Hoor ik daar ook bij?’ Joa, vanzulf heurst doe doar bie, heurst in ons dörp, toch? Doe leefst hier mit ons soam, Hugo, dus overaal aan mitdoun. Hugo ging zien aigen gaang. Sums en din was hai doagen vot. Zulfs noabers wozzen naargens van. Ook in naacht ging hai aan rit mit zien old karretje van auto. Woar zit dij vìnt wel aalaan? Lu in dörp wazzen ja zo nijsgiereg. Wat veur duustere praktieken zol hai der op noa hollen? Apmoal vroagtaikens. Dörp lag der braaid mit. Elks haar zien denk en zien proatje.
Summegen zagen hom ais mit n vraauw thoes kommen, dat kin gebeuren, ja. Hugo as minsk ston goud te bouk. Geern mog hai lu in t loug biestoan. Mit omhoaken van n toentje of gras maaien, aal dee Hugo. Ook ging hai wel ais noar kerk in dörp. Op achterbaank in kerk doar zag ie hom din zitten. Kerkgaangers wazzen aaid blied as hai der was. Aaid mit n opschriefboukje zat hai allinneg doar. Wat zol hai wel nait opschrieven? Nait opschrieven, dat dee hai. Mor doar kwamen lu wel achter in loop van joar. Eefkes n kopke kovvie en vot was Hugo weer.

t Was zowied, feestweek in dörp was deur börgmeester open doan. Dij wonsdagnommerdag zol kerk zien deuren opengooien veur aal t schiere boudel in kerk. t Was zo wied. Lu haren voak Hugo doar-hìn goan zain, mit wat pakkelarrie op n kaar.
Weer was börgmeester derbie mit zien proaterij. Hugo ston veur in kerk bie drij grode stellings woar n loaken over lag. Hugo kreeg t woord en vertelde dat börgmeester klaiden omdeel trekken zol. Wat der dou veur n dag kwam was zo schier, zo oadembenemend wat lu zagen. Hugo haar kerk van binnen en van boeten schilderd.

t Was moeskestil doar binnen in dij Godshoes tot der in ainmoal n geweldege klapperij begon. Minutenlaank veur Hugo.

Hugo, dij zo apaart in ons dörp leefde. Dij zoveul schiers onner loaken vot teuverde. Lu hemmen hom in aarms sloten. Joarenlaank het hai touhollen in ons dörp. Dou Hugo zaik wer en oet dizze tied ging, ston hai maank zien schilderijen veur in kerk. Doar was ain van ons oet tied kommen. Aal lu wazzen dou bie Hugo. Hugo, ain van ons.

Wat is vrouger, hou wied mouten wie dìn weerom in tied? Hou ging ter heer bie joe mit karstdoagen?
Krìntstoet, zuitstoet, as t snitje mitzat din ook nog stoet mit spijs, mor dat was ja nog aal priezeg. Stoeten van zo’n aanderhaalf meder laank, dingen konnen in elks gevaal krekt op bèrplaank liggen. Gounent dij dat nait waiten: dat is n plaank bie voutenènd in bedstee.
Moeke was der bot slim drok mit, vanzulf. Veurkoamer optugen. Boudel wer himmeld van hier tot gunner. Bosschoppen op bestèl, dij werren in boukje zet en ophoald deur krudenier of bakker, zo ging dat in dij tied.
Optugen wer mit huls voak doan, mit n dont watten der op, want t mos ja lieken op snij. Achter spaigel, petretten, vìnsterbaank, overaal huls, bozzem mos der ook aan leuven. Summege lu haren n boomke in emmer stoan, doar werren echte keerskes in vast zet mit kniepers. Widde keerskes wazzen t voak. As fertuut werren der wel hoakte balen aan takken hangen. Emmer wodder der bie, mit vaail, vuur kon ja rap om zok hìn sloagen, doar zaten lu nait op te wachten. Dennetakken werren wis nait votdoan, moeke legde dat deel bie huls op vìnsterbaank. Op toavel keerzenhollers van eerabbels moakt. Makkelk zat was dat ja. Ie pakken eerabbel, laifs n grode, snieden n plakje der òf veur onnerkaant, hier dee moeke n leeg deuske van luzivèrs onner, platsloagen. Aans kwam der n kring op toavelklaid. Aiveg zunde was dat ja, zulfde veur bovenkaant, mor din mos doar nog n gat oet kraabd worren, doar kwam keers in te stoan. Mor keerzenstaander wer nog schierder moakt, mit rood of gruin crèpe-pampier der om, vaastmoakt mit goaren. Och, och, schier was t worren man. Koamer rook noar karstdoagen, abbelsienen op n schoal, want dij kregen ie allinneg mor mit karst. t Was zo wied, mit pa en moeke lopend noar kerk tou, verskes zingen, domie verhapstokte wat, din noar hoes, veur n kopke sukkeloamelk. As t wat mit zat wazzen blommen ainmoal nait van roam òf as wie thoes kwamen. Kaggel ston wied in koamer, waarmte kon aal kaant op, mit törf en briketten wer braand der in hollen. Dou haar ie nog eerlieks winter. Moeke haar vlees oet weck hoald, wis ook nog peerkes of abbelsmots. Mor veuròf wer der soep eten, dat heurde zo in dij tied. Eerabbels haar moeke aal op n paitereuliestel zet, n klaain vlamke vanzulf, wat aans ging t kwaalmen. Mien moeke dee dat voak as wie op kerk aan gingen. Duurde ja slim laank veurdat t aan kook was. As lekkers noa, kwam din n snie pudding op toavel te stoan, n viskevörm, din kiepte moeke vörm om op bord deel, elk kreeg din n plakje, mit lekker saus oet weck van frambozen of eerdjebijen moakt. Wodder ston oans din in mond. Dij haar zai guster moakt. Eerste karstdag wer der as hoesholden zongen bie harmoniun, örgel, as dij der touhil, olde wieskes oet vrougertied. De hedders, stille nacht haailege nacht, der is n kindeke geboren op eerd, nog veul meer van dij laidjes. Din ook weer sukkeloamelk mit n kraanske van bakker oet dörp. Tegen oavend op n kraant, souskes oetpulen aan toavel. Keerskes aan, t was zo noflek. Voak werren der ook nog spultjes doan, tillevizie was der ja nait, nog noeit van heurd dou. Bie summege minsken ston n buizenradio op dressoir, dij mog din eefkes aanzet worren, luustern noar meziek oet vrumde laanden, schier man.

Bie toavel stoet eten, mit roombodder, dat was nait bie elk zo. Noa n beker glìnhaite melk, mozzen kinner op bèr. Kroek aan vouten, dreumen van karst, sloapen as n swien. Zundagschoulfeest aanderdoags, twijde karstdag, in kerk.
Boom zo groot, sikkoms tot verwölf aan tou. Dij was zo aibels schier optuugd, mit grode keerzen, en glinsterballen.
Ook weer mit donten watten op takken. Kerk was vol mit lu, dij noar dizze noamirreg touleefd haren. Wodder der noast mit vaail en laange stok.Veur t gevaal dat boom in brand kommen zol.
Op koor van kerk wer hail voak n ‘tableau’ oet stro zet. t Haile geboorteverhoal van Jezus werd din noa speuld, mit stilstoan. Kinner mit verskes, dij zai op schoul leerd haren. Zulfs engels wazzen der bie, mit vleugels moakt van pakjedroad, mit n lap oet n loaken dij òfdaankt worren zol.
Wiezen der bie, mit lekker roek en kedootjes. Jozef mit n gerdien om haals van opoe, dreugdouk om kop tou. Hai haar n ruderstok in haand. Maria haar n widde loaken om, doar roustplekken op zatten, mit nog stuk van opa’s duvvel der om hìn sloagen, aans wer zai kold. Kraans op kop van huls.

Mor in krubke lag potje Jezus, Mientje heur pop, mit gat in kop, ain aarm bongelde der bie, mor t leek echt, doar ging t om. Op stro, dat heurde zo, mit nog wat lappenlonten der bie. Kou van n ploatje, aargens oetknipt, groot noataikend op n stuk wit kellerpampier. Schoap en ezel wazzen der ook. Domie, of wèl mor ook, leesde din t verhoal veur, lu mozzen stilstoan dat heurde zo, störmlanteern dee ook nog dainst. Mor t was zo as t heurde, of aal kinner t begriepen konnen? Dat zel noeit oet douken kommen, zai binnen doar west, goud om in kerk te weden. Op lest wer der nog n schiere karstverhoal veurlezen, voak over n jonkje dij votlopen was in grode bos, doar voak wilde swienen rondluipen. Mor t kwam haildaal weer goud mit hom. Mit flenelbord wer ook wel n verhoal oetstokt veur kinner, pampieren taikens, of van n lap stof, dij doar din op plakt konnen worren, zo der weer òf te hoalen, bie wat vertelsterje ook. Noa òfloop kreeg elk kind n kedootje mit, ook nog n kop sukkeloamelk. Din weer op hoes aan, in kroakende snij, mit volle moan, ies op sloten en moaren. Vrouger karstdoagen om noeit te vergeten.

n verhoal van mien schoonpa

In achterhoes van stoatege ploats Framaheerd zitten Minoa en Teun. Baaident waarken zai doar, ain as maaid en aander as middelvent. Aaid drok . Rondom ploats lopt n braide graacht mit n schiere looploan der noast. Minoa en Teun binnen doar wiswoar nog noeit west. Zai lopen nait over van driesteghaid, t is der spoukeg.
Op dij looploan haar zai ze zain, twij widde wieven, bie naacht en ontied luipen zai doar. Aldernoast kèl was Minoa der van. Teun trok wat mit zien scholders dou maaid hom dat vertellen dee.
Boerin was wel aais wat zunderling, dat wel……moar ,och t zol wat, hai hoalde zok nou dingen in kop dij messchains ainmoal gain woarhaaid wazzen, wat nait kon. Moar nou zaten zai soam in achterhoes om bie te kommen van grode schrik, om wat ter vannaacht loos west het. Boer was gusteroavend eefkes west. Of Teun aalgedureg wel bie Grait drij kieken wol, t was sikkoms zo wied dat kaalf der oet kommen zol. Boer haar der bie zeggen doan, om störmlanteern nait oet te doun, din haar hai ja gliek licht op aachterdeel. Noa zoon anderhaalf uur ging Teun ais kieken bie Grait drij, wat hai dou zaag……..nait te begriepen.
Stoef bie kou zat n widde gedoante, aandoekte zaacht kouekop. Flusterde laive woorden tegen kou. Teun ston stokstief, störmlanteern ston noast heur, in stro. Mien laive tiedpot, laamp vil ook nog aalaan om, moar gain braand. Widde gedoante dee heur haand eefkes op lanteern, en vlamke dee t weer. Oaflopen naacht was e haildaal verhilderd west, dou hai t vertelde aan Minoa. Vertellen?…..hai kon ja gain woord oetbringen. Aal moar wiezen noar achterdeel, doar was t te doun. Minoa was nijsgiereg en baang. Dou baaident op achterdeel kwamen, ston haart sikkoms stil, nait ain moar twij widde wieven zaten bie kou.
Teun en Minoa haren nkander stief vaast. Kiek nou toch ais, doar lag kaalf, kletsnat, widde wief was daaier drög aan t moaken mit n boske stro. Stoan blieven, gain stap konden zai doun. Aander widde wief bleef bie kou stoan.
Noa n haalf uur was aal kloar. Widde wieven gingen vot, moar störmlanteern wer mitnomen. Hail veurzichteg wer boetendeur open doan en vot wazzen baaide wieven, duusternis haar heur insloten.
n Klaain lichtje haren zai nog schienen zain deur roamke van achterdeel. Teun en Minoa leuven in spouken, want voak zain zai n lichtje op looploan rond Frama. Veur gain gold goan zai noar boeten tou, om ais kieken te goan. Proat is der nog nait overoet. Ook boer en boerin wollen t nait leuven, zokse roare dingen kinnen nait op Framaheerd heergoan. Moar wat boer wel hail vrumd von? Aan spieker op achterdeel haangt störmlanteern nait. Teun wait der niks van oaf. Wie goan moar aan zuik, zegt boer. Op looploan ?….wiswoar nait. Overdag nait, en nait bie duustern. As blinden op gloep stoan, wil Minoa nog wel ais eefkes noar boeten kieken. Joa e, widde wieven mit heur lichtje. Baaident dwoalen din rond Framaheerd. Moar bie oavend noar boeten goan , doar mout ie bie Teun en Minoa nait mit aan kommen.
Want widde wieven op n looploan, mit n störmlanteern bestoan eerlieks…..hail eerlieks.

Op zoal twij c is t aibels stil, mor n poar uur leden was dat hail aanders.
n Zaike vraauw, zo om en bie tachteg joar, is aan begun van oavend binnenbrogt.

Mit veul proat noar zusters tou, zol zai wel oet goan moaken, hou gang van zoaken weden zol.
Mien tas, woar is mien tas, doar zit Jan Hoagel en zien grootmouder in. Mien opschriefboukje, woar is dij?
“Wees maar wat rustig vraauw Modderman” pebaaiert zuster. Mor niks helpt.
Vraauw Modderman het aal bie kop, het wis nait deur dat zai in t zaikenhoes is.
‘Woar bin k nou toch wel, groot is t hier, wat dou k hier’.
Aal mor rommeln in heur kastje noast bèr.

Dokter komt bie heur veur n flès mit vocht, dij aan n stang hangt, mit n lèlke prik in heur pols.
“Woarom mout dat, wil ie gliek wel eefkes wat oet mien tas pakken”?
Dokter is zo goud, om heur blomkestas te goan pakken.
“Wil ie mien bruier wel bellen”? vroagt zai aan dokter.
“Nou, nee”, zegt dokter, “Dan moet u zelf telefoon aanvragen.”
“Hou mout dat din”, vroagt vraauw Modderman.
“Dat zullen de zusters u wel gaan vertellen”.

Dokter gaait bie heur vot, want zai het aalaan wat nijs, doar het dokter ja gain tied veur.
“Kriegen wie hier ook eten”? “k Heb honger as n peerd.”
Op zoal goan wie ons mit vraauw Modderman bemuien. “Joe kriegen vanoavend gain eten, zuster zee dat joe vloeiboar spul kriegen.”
“k Heb ook hoge nood, woar mout k din noar tou”
Wie weer.”Din mout ie op dij rooie knop drukken, din komt zuster wel.”

Zuster komt.
“Mout k op dat ding,”
“Ja” zegt zuster.”
Mien gunst, op n ondersteek, dat kin ja nait”
“Zo zal het wel moeten” zegt zuster.
Vraauw Modderman is bekòf, wie der bie.

Zai blift n Jaantje onrust. Ain man op zoal dut van aal veur heur.
“Binnen hier ook tillefoon bouken?” “Wait mien overnoaber dat?”
“Hier gaait aal mit kompjoeter, wis gain bouken”
Mor doar komt n mevraauw bie joe, of ie ook tv en tillefoon willen”
“Vanoavend nog?” vroagt vraauw Modderman.
“Mörnvroug, din komt dij vraauw bie joe.”

Grode kèlleghaid op zoal, vraauw Modderman vaalt sikkoms oet bèr, lu op zoal hangen aal weer aan bèl.
t Is wied in nacht, as wie gestommel heuren, vraauw Modderman zit mit heur körte baaintjes deur spielen van bèr hin, zai is aan t wuiven noar ons. Wie binnen haildaal ontdoan, t is gain wodder woar ze in zit, mor bloud.
Krekt of zai op boot zit, oetkiek wiedvot, naald bungelt aan heur haand. Bloud drupt op grond deel, zai denkt aan hoge golven op zee.
Twij zusters kommen op ons gebèl of, zain heur doar zitten, strieken heur over heur hoaren.

“Nait aan mien hoaren kommen, wil ie mien kaam wel eefkes veur mie pakken”, vroagt zai.
“Nee, u moet eerst schoongemaakt worden, en onder de douche”
“Onner douche, hou kommen joe doar wel bie, k heb ook gain pon bie mie, wil ie mien bruier eefkes bellen?”
“Weet u wel hoe laat het is?”. “Het is drie uur in de nacht, dan gaan wij niet bellen om een nachthemd” zegt zuster.
Mit bèr en aal gaait zai oet koamer, ons onwis achterloatend.
Zusters binnen drok hinneweer om aal weer ribschier te kriegen. Bloud liekt ook zo aldernoaste slim.

n Dik haalf uur loader is vraauw Modderman weer op zoal.
“k Bin der weer, wat n toustand mit mie nait?”
Zai zit as n keunegin boven op bèr, hoogste woord het zai.
“Zuster wil ie mie mien kaam wel oet loagje pakken, want n schiere pon of klaaid, mor gain schier kapsel, din is t haildaal niks.”
Nait te gleuven, dat zai doar aan gaait dinken, in dit uur van nacht.

Vanoaf dij nacht is zai veur ons Willemientje Modderman. Van zuster kriegen wie nog n kopke thee.
Dij nacht komt ter nait veul meer van sloapen, wis nait. Blomkestas, aantaikenboukje, tillefoonbouk, n rooie droad deur zoal.
t Gaait nuver mit heur, mor t is n sjieke vraauw, doarom blift zai veur ons : Vraauw Willemientje Modderman.

Siewert dut ogen open, kikt noar roam, zun schient, hai huft der nait oet ,
…….vekaanzie. Lekker nait noar schoul. Meschain eefkes vot mit zien kammeroaden, in n snelle volkswoagen. Hai gript zien mobieltje,n s.m.s.je dut al hail wat. Jonkvolk vuilt der wel veur. Haalf uur loader binnen zai der aal. Noar Schildmeer om mit heur surfplaank gloepense haard over wodder hìn te soezen. Buusgeld roem in knip, begroten huift t heur ja nait. Dommee hebben zai belaang bie n puut patat. Schiere wichters veur t oetzuiken, dag kin nait kepot.

Amina Fall dut ogen open, kikt noar t gat in dak, zun is glèn, broadend hait is t. Staait op van heur metras. Zai mout heur moeke biestoan om wat eten boven t vuur te kriegen. Amina het heur woonderij in Oafrikoa, veur heur hut gaait zai op n stronk zitten.

Moeke is mit wasgoud al noar rivier tou, uren lopend hinneweer. Wodder doar is mainst verlet van, mor ook kokosneuten kieken heur aan, om tuzzen twij stainen fien moakt te worden,veur meel. Blootvouts gait zai t dichte bos in. Vogels zingen, n oap springt van tak noar tak, n slaang drèls om boom. Mor elk pad kin zai, elk geluud wait zai. Lezen en schrieven kin zai ja n klaain beetje. Ain moal in moand gaait Amina noar zendingsschoul, 25 km, deur n sikkoms onbegoanboar bos, mor zai gaait. Piel en boog gait mit, joe kinnen ja nait waiten.

Siewert dreumt van promotie, veul sinterij, n schiere boan. Hai kin hazzenschraben. Op waarkweek noar Engelaand, mit vlaigmesien, wat het Siewert aiglieks nait? Dit is zien wereld, zien thoes. Maakklaaier, schounen. Hai kin Amina Fall ja nait. Op tillevisie zigt hai dat, al ellèn, mor t is zien wereld nait. Wied vot, moakt t hom wat oet?

Amina Fall boant zok ,mit heur hakmes n pad deur t oerwoud. Schounen het zai nait, op schoul mag zai n poar lainen. Oetkieken, …… Heur piel en boog in aanslag, n daaier mout zai schaiten, aans gain eten. Patat, mobieltje, tillevisie, noeit van heuren doan. Siewert, wèl is dat? Dit is heur thoes, heur wereld.

Siewert leeft in n tied van moanraaizen. Amina kikt noar moan, dij wist pad noar hoes.
Siewert leeft mit computers, camera’s oafstandbedainen, mit rebulie Amina leeft in heur tied, mit femilie, blief k wel leven?
Hai en zai, bloots n wereld van aans weden, zien laand, heur thoes.

Allinneg en ainzoam staait mien kabinet-örgel in kerk. Haildaal mit plestiek as n klaid om hom hìn, omreden doar mag gain stoeverij deur kommen. Want doar dwarrelt nogal wat omdeel. Sums en din binnen wie aan proat mit ons baaide, n laag noar nkander tou. ‘Hou gaait t aigleks mit die?’ vroag k t örgel. k Leg mien oor tegen zien holten kaast.

Wied vot heur k n klaain piepende stem: ‘t Gaait wel mit mie e, eerdoags krieg k mien jas weer oet, waist doe dat aal?’ Joa, doar bin k kundeg mit. Veur in kerk staait mien kabinet-örgel optuugd, wis aal drij joar.
Kerk het schoa van eerdbevens en trillerij. Nou wort der waarkt aan kloaren van t gehail. Zo goud as nij wort kerk. Op hoop van zegen din mor. O … eefkes luustern, mien örgel ropt mie: ‘Kom ais eefkes bie mie stoan en luuster: hou vuilst doe die nou? Doe kinst ja nait meer mit mie speulen en gain meziek oet mie kriegen. Wat verdraitelk is dat veur die. Mor dommee ben k weer zo goud as nij. Doe hest ais laange tied leden n gedicht veur mie schreven, dij wil k geern nog ais heuren, as t kin vanzulf.’
‘Joa dat wil k wel, mor din eerst aan zuik. Goud, hè, k dou mien bèst.’
Heur k nou n daipe poest oet örgelkaast kommen? Poeh, poeh, k vuil Gods wind vandoag. Mien oor leg k aan kaast, klop eefkes: ‘Hier bin k weer, mit ain gedicht is dat goud?’
‘Nee, k wil gedicht haildaal heuren.’
‘Dat kin nou nait, k schrief n verhoal over dien stoan in kerk. Aans gaait t veuls te laank worden.’ t Is hail laank stil.
‘Hallo, bist bie tied, wilst nog n gedicht of nait?’ Nou … vot din mor.’

Heur t örgel speult
steerns van hemel
n zaachte rust dailt n minsk
van boeten gewemel
meziek … n rieke klaank
in dien oren
n heerlek geluud is geboren.

‘Dat binnen der gain twij.’
‘Joawel,’ zeg k, ‘mor k heb twij bewaarkt tot ain. Haildaal goud, hè?’ Mien oor gaait weer aan kaast. Heur k weer n snok oet kaast, verbeeldens ja, aans niks.
‘k Goa nou weer op hoes aan, hè. Mit n poar moanden bist doe zo goud as nij. Moi, laive örgel, eerdoags binve weer bie nkander, mit aal dij minsken dij die laif hemmen, din is der n feestelk heergoan. Omreden doe staaist der zo goud as nij bie.’