Huttinga, Jan

Der zol wel aander weer op komst wezen, docht ik. Altied as t weer omslagt, den dut e zeer. Nou dee e verrekte zeer. Zol der onweer of störm aankommen?
Dou ik boven was in t gebaauw, was t meroakel stil. Mien voutstappen op holten vlouer bonkten sikkom deur t haile gebaauw. Bie t bloudprikken was gainent. Woar k ook keek, k zag gainent. Ik keek op t sedel, dat mie mit de post stuurd was. Joa, der ston dudelk op. Vief veur twij. Dat was t sikkom. Omreden dat we in slimste van coronatied zaten, wuir mie de weg wezen deur sedels mit pielen op roamen en deuren. Ik kwam op n soort van overloop mit n poar stoulen. Hier mos k mor wachten. Nog n poar menuten en den was k toch weer mooi op tied. Aargens op gaang n ìnd wieder zat n stel drok te kwedeln. Doar aargens huil n dokter tou. Ze waren zeker wat kèl veur dokter. t Gerevel was nait van lucht doar in t houkje.
Der kwam n juvver aanstappen mit widde maauwschoet aan. Aha, docht ik: dij nuimt mien noam en den loop ik mit en den stoa k over vief menuten weer boeten. Loop k mooi nog eefkes deur hoaven … Juvver bekeek mie, draaide zuk om en ging weer vot.
Der kwam n vraauw aan dij zwoar achter de poest was. Ze keek op ale sedels. Roar, docht ik. Overaal staait zo’n swaarte piel op. Da’s toch nait zo stoer. Ze luip nog moal weerom en dee t aalmoal nog n keer. En dou nog n keer en muik heur haanden schoon bie t coronapompje. Ze ging noast mie zitten op anderhaalf meter. Dat wel.
Ik heurde hakken tikken en doar kwam n laange blonde jonge vraauw.

‘Mevrouw Steenmeier,’ ruip ze te haard. Wie zaten ja vlak bie heur. Ik was t ja nait en vraauw noast mie bliekboar ook nait. Ik docht bie miezulf: den loop ik wel mit. Blonde prikster luip weer vot en tied tikte nuver deur.
Der kwam nog n jong wicht bie ons zitten. Ze pakte vot heur tillefoon. Der kwam nog haile grode, laange kerel op booraailaand-stevels. Dij wuir ook vot beld en veurdat k derop verdocht was waren ale stoulen bezet.
Doar kwam ze weer aan. Ze haar t hoar op zolder en ze luip mit n snipper papier in haand. ‘Mevrouw Steenmeier,’ ruip ze. t Klonk wat verdraiteg, asof ze t slim von dat dij mevraauw der nait was. Der was keuze genog nou. Ze keek op heur braifke en vertelde zukzulf wat. Dou der echt gain reaksie kwam, stak ze t braifke in buuts en luip ze mit neus in lucht vot. Laange gaang deur en verdween achter leste deur. t Was bietieds aal tien over twij. Vraauw noast mie zuchtte daip.
Man mit stevel las van zien mobieltje dat der n fietser oetgleden was aargens bie …
Der kwam der nog ain aanschoeven. Zien mondkapje zat schaif. ‘Is t hier van bloudprikken?’ vruig e. t Was overaal opschreven mit logo’s en pielen. Mor t was altied goud om nog ais te vroagen. t Was hier wel t Gezondheidscentrum, mor verdwien mor ais achter n verkeerde deur. En bist morzo n orgoan of twij kwiet. Ik gaf hom groot geliek.
t Wuir stil en ik keek noar boeten. Der luip n kat over kliko-bakken. Bie de leste nam e sprong verkeerd en lag e middenmaank n poul swaart wotter. Katten kommen altied op de potern terecht. Nou dizze nait.
Der kwam weer n prikster aanschoeven. ‘Meneer of mevrouw Stapper,’ zee ze. Ze was muide, dat zag ik vot wel.
‘Dou mor meneer!’, zee ik vrundelk tegen heur.
Ze bekeek mie van kop tot tonen. ‘Mie best, ook goud,’ zee ze.

Alles wat je hier lezen komt oet mien grode doem!!

Ze schikte heur laange blonde hoar en leek noa n zetje tevreden. Make-up tiedens de dainst was verboden. Nou was ze de nachtdainst grotendails allenneg, dus t zol kinnen. Ze dee n dun loagje lippenstift op heur volle lippen. Net nait teveul. Nou wast echt goud. Mor ach, veur wel zol ze dat doun? Bewoners sluipen en der lag mor aine op zaikenzoal. Ze besloot dat ze t veur zukzulf dee. Ze streek heur rok recht en dee t licht oet. Dou stapte ze de gaang in en luip rusteg noar de balie. t Geelachtege licht scheen overal zwak en allain bie die balie scheen n burolaamp. Ze legde heur rollletje pepermunt noast t schriefblad en knipte de computer aan. Dou zette ze heur tas onner t buro. Met ain vinger vuilde ze dat de grode koamerplanten dreug waren. Ze gaf ze wotter mit n òlde roodkopern gaitkan.
n Monsterlek misbaksel. n Kadootje van n dankboare bewoner. Ze bekeek de overdracht en zag dat er gain bizunderheden waren. t Wuir n laange nacht. Op computer ging ze op zuik noar n radiostation. Bie Itunes vond ze n radiostation, dat barokmeziek oetzond. Hail zachtjes luit ze Bocarinni oet onzichtboare boxjes kommen. Ze pakte heur Mp-3 speuler en legde hom op t buroblad. Ze controleerde de batterijen. Dij waren vol. Ook dat was dik veurmekoar. t Klaaine microfoontje draaide ze rond en dou muik ze n testopnoame. Alles hekje perfekje.
Dou kwam der n signoal en luip ze rusteg noar de zaikenkoamer. Mevraauw Hamstra mos plazzen. Vakkundeg huilp ze de sloaperge patient. Ze streek de vraauw veurzichteg over t grieze dunne hoar. Mit n zucht glee de vraauw wieder en daiper vot in dreumenlaand.
Ze luip weer terug noar de balie en heurde wat gerommel in de keuken. Doar haar op dit tiedstip gain aine zoaken. Ze dee de deur open en wol t licht aanknippen. Zover kwam ze nait. Ain grode dovve dreun brak heur nekwaarvels en ze glee langzoam overzied. t Bleef duuster in de keuken. De deur ging langzoam weer dicht en wuir aan de gaangkaant dichtdrukt. Hail, hail eefkes, heurdest wat van voutstappen en dou kwengelde der n mandoline-concert over gaang. Heur nachtdainst zat derop.

Harry Dubbeldam en Ester Edens keken mekoar aan. Vrouger waren ze n setje west. Smoorverlaifd was e op heur west. Mor dat was aal weer tiedstieden leden. Nou waren ze kollegoa’s en nait meer as dat. Dat docht Dubbeldam, mor sums begon t hom nog wel wat te steken as Ester heur mooie laange bainen zain luit. Of as ze bie hom langs luip en hai heur rook. Den mos e zuk bedappern. Voak docht e dat ze t der om dee.
Hom nog eefkes goud de kop roeg moaken. Ze kon hom lezen as n bouk.
t Seniorencomplex stroalde wat oet. Dit was n opbaargploats veur òlde mensen mit geld. Alles zat strak in de vaarf. De oetgestrekte grasvelden gingen over in grode indrukwekkende rodondendronstroekerij. Dìn was der nog n dubbelde riege mit beuken. Op t hoofdgebaauw ston n eelsk torentje mit n klokje derin. Dit was geld.
‘Òldjes goan hier toch dood. Verpleegsters mouten juust in leven blieven’, motterde Ester.
‘Tja, haar ik ook docht’, zee Dubbeldam en keek nog ais rond.
‘Mor, messchain gaait dat hier wel aans. Most nou toch ais kieken. Freylemabörg is der niks bie. n Beetje mit dien rollatortje deur rozentoen lopen. Eendjes vouern in de gracht. Verpleegsters achternoa zitten. Ik goa vroagen ofdat ik mie hier aal opgeven kin.’
Edens schudde wat mit kop. Heur òlde vlam was nog gain spier veranderd. Ze wis dat e der niks van mainde. Hai haar der altied van dij male proat op.
‘Dit is wat aans as huize Veldzicht. Most ais kieken. Der lopen hier zulfs widde paauwen rond. As dat gain geld betaikent, dìn wait ik t ook nait meer. Laive toetpot nog aan tou.’ Hai luip dapper in de richten van veurdeur. Ester luip snel achter hom aan. Ze strompelde meer as dat ze luip. Heur hoge hakken waren nait bepoald geschikt veur de kobbelstaaintjes, dij tot bie veurdeur lagen. ‘Rimmetiek dut hier evenveul pien as bie “huize Veldzicht”, zee ze grimmeg.
Dubbeldam nikkopte en luit heur veur goan.
Haar e vrouger goud leerd, docht Ester.
Wedden dat e noar mien achterwaark kiekt. Ze keek om en Dubbeldam gnees wat. Ze stonden in n grode roeme hal. Links en rechts waren zitjes. Der ston n groot aquarium en Dubbeldam schoot der votdoalek op òf. Haar e vrouger ook had. n Grode bak mit tropisch spul derin. Dizze bak zag der goud oet. Dat haar ook wat geld kost. Hier luip veurvast elke dag wel aine de boudel eefkes bielanges. Mor goud, hier was e nait veur kommen.
n Vraauw van sikkom twee meter, kwam noar t twijtal tou. Ze zag wit om de snoet en ze dee drok. Ze luiten de koart zain en de vraauw begon votdoalek aan Dubbeldam te roppen.
‘Goa mor mit, dìn breng ik joe wel noar t stee.’
Dubbeldam muik zuk lòs oet de knellende greep van de vraauw. Ze luip deur of ze niks heurd haar en baaide collegoas sjokten mit. Ester perbaaierde n proatje, mor de vraauw was over de toeren. Dubbeldam kreeg aal gaauw in de goaten, woardat t aalmoal gebeurd was.
Deur noar keuken ston open en der was n lint veurspannen. Binnen in keuken, was t kroakhelder. Op de vlouer lag n vraauw in n vrumde bocht. t Heufd muik n vrumde houk mit de rest van t lief. Heur laange blonde hoar lag as n stroalenkrans. Ze zag der vredeg oet. Allenneg boven heur mooie wenkbraauw zat n male snee. Langs heur sloap zat bloud. Op de vlouer lag n plas bloud. t Was oetsmeerd tot aan boetendeur.

De laange slinger-om-de-mast keek en begon te schraaien. Dikke troanen en Ester dee heur best om t mìns wat te bedoaren. Dubbeldam begon n proatje mit de techneuten. ‘Veureerst kin ik der nog nait veul mit. Ze is mit de kop tegen dit aanrechtblad aanknapt. Mor dat je doar nou direct de nekwaarvels van kapot hebben? Ik wait t nait Harry. Boeten lopt n paauw mit bloud aan steert. Ik denk dat t daaier binnenwest is in keuken en de boudel goud versmeerd het. Dat zol betaiken, dat boetendeur openbleven is. Nou mouten we dat widde kreng ook nog vangen,omreden dat e n getuge is. Grapje Harry, grapje. Serieus, zo is t goan denken wie. Aine het heur n bats in nek dekt. Mit kop tegen schaarpe raand van t aanrecht. Bom, hier neervalen. Doader gaait noar boeten. Boetendeur blift openstaan. Roodborstje huift nait tegen t roam te tikken. Lopt zo noar binnen. Krigt zien stukjes brood nait. Is den vergreld. Smeert mit de veren deur t bloud en gaait weer noar boeten. Den kommen onner mörgentied schoonmoakers. Ach, wie kommen der wel achter.’ Harry keek. Dizze vraauw was mooi, ook al was ze zo dood as n pier. Sereen, was t woord wat hom in de zin schoot. ‘Dou mor deur en den wachten we t boudeltje wel òf.’
Hai ging noar de vraauwlu tou en keek noar de lange wapper. Ze was weer wat tot bedoaren.
‘Wel het heur vonden mevraauw…?’ De vraauw stoamelde wat. Harry Dubbeldam haar nait veul geduld mit dizze jankerd. ‘Zai wuir woarschaauwd deur de schoonmoakers vanmörgen’, zee Ester. ‘Ik heb de noamen aal opschreven.’ ‘Is hier ook aargens even n koamertje of n stee, woardat wie eefkes proaten kinnen. Mevraauw….. nou heb ik nog joen noam nait heurd.’
‘Stallinga. Diena. Wie kinnen wel even noar mien kantoor goan. Of mien kantoor, nou ja, t kantoor.’
Ze luipen gaang deur en ze opende n deur. t Ston op deur. op n bredje. Kantoor.
In ain keer roak, docht Dubbeldam. Hai keek Ester aan. Mor dij keek expres aander kaant op.
Ze gingen zitten aan n laange toavel en de vraauw beredderde de boudel. Der was niks te bereddern, omreden dat alles hier spic en span was. ‘Wat kin je mie vertellen over……’ Hai knikte mit zien heufd in richten van keuken.
Ester haar aantaikenblok kloar. Der ston aal genog opmaggeld. Vraauw Stallinga begon.
‘Heur noam is Vera Reker..’

(wordt vervolgd)

Ester haar aantaikenblok kloar. Der ston aal genog opmaggeld. Vraauw Stallinga begon. ‘Heur noam is Vera Reker. Ze waarkt hier al tieds tieden. En ze is ain van de besten dij wie hebben. Gedegen, goud veur de òldjes. n Gezellege collegoa. Ik wait niks vervelends over heur te zeggen. Ik wol dat ze aalmoal zo waren. Nou binnen de maisten dat ook wel, omreden dat we de hoogste veurwoarden stellen aan t personeel. Ze worden aalmoal screend en ze mouten van onbesproken gedrag wezen. En ze mouten hoogkwalificeerd wezen. Dit is nait zo mor n seniorenresort!!!’
Dat haar Dubbeldam aal laank schoten. Ze zaten hier op stoulen, dij haar op t buro bie heur de hoogste chef nog nait. Stallinga ston op en luip noar n kaast. Ze trok n loa open en hoalde der n blaauwe map oet.
Ze legde de map deel veur Ester Edens. Dij dee hom open en keek op heur bloc. Ze muik n krabbeltje en sluig de map weer dicht.
‘De map gaait mit en dij krieg je zo snel as meugelk is weerom.’
Ester wilde gain weerwoord. Stallinga knikte.
‘Nog n keer mevraauw. Wat is er zo bizunder aan Vera Reker? Woarom mos ze dood? En woarom hier op t waark? Bedenk wat. Denk noa. Patienten, dij ontevreden waren over heur. Collegoa’s dij wrokkeg binnen op heur. Heur nekwaarvels binnen broken en we kinnen aannemen, dat dat nait kommen is omdat ze oetgleden of vaaln of wat den ook is. Veureerst goa ik der van oet, dat ze om t leven brocht is.’
Hai zweeg. Alles ston eefkes stil leek t wel. De vraauw tegenover hom, keek hom roadeloos aan.
‘Ik wait t nait. Ik wait t nait!’ Ze trok heur scholders op en begon te schraiwen. Ester keek noar heur collegoa en schudde wat mit kop. Dubbeldam haar gain idee woar dat nou weer over ging. ‘Mag ik van joe n liest mit noamen van elk dij hier waarkt? Volledege krachten, parttimers, wat nait aal. Van directie tot aan toenman.
‘Ach, Kootje het t nait doan, dat is ja zoon laive jong’, snifte Stallinga. ‘Nee, dat snap ik ook wel, mor bie wieze van spreken.’
‘En wil ik ook groag n liest van bewoners zo as ze der nou wonen. En van gounent dij tot twij, drij joar leden oet tied kommen binnen.’ De vraauw nikkopte stom.
‘Der is veurvast ook n wachtliest veur dizze instellen, is nait?’
Weer nikkopte de vraauw, mor deur dit leste kwam ze weer wat bie.
‘Instellen, hou kom je der bie, Wie stellen de hoogste eisen……’
Dubbeldam ston op en wuifde heur woorden vot. Hai was hier kloar mit dizze juvver.

Hai ston bie de balie en keek noar t beeldschaarm.
Ook hier was alles hekje perfekje. Potloden en aander schrieverij netjes in bakjes. n Tillefoon, dij votdoalek meerdere lienen haar. Wat papierderij in bakjes. Hier wuir e nait veul lozer van. Der lag n disc veur n mini-discspeulder middenmaank de paperclips en plakbaand. Hai dee de loa open onner t buroblad en zag niks bizunders. Achterin de loade lag n deusje. Doar haren ook disc’s in zeten veur zo’n discspeulder. Hai keek in t kastje links en keek in t kastje rechts. Papieren en nog ais papieren. Verbandtrommel, tillefoonbouken. n Bak mit sleudels. Hai tikte op t toetsenbred en t beeldschaarm sprong bie. Op t schaarm zag e de agenda. Hier en doar stonnen wat òfsproaken veur de dagdainst. Dokter zol om vieftien honderd uur bie meneer Braaksma wezen. Om zeuven uur was der n vergoadern van de bewoners mit kovvie en gebak.
Dubbeldam draaide zuk om en keek links en rechts gaang in. Hier kon je joen leste doagen wel deurbrengen. t Zag der prachteg oet. Alles t duurste van duurste. In de gaang stonden chesterfield baanken. De gerdienen kosten n vermogen. Overaal zwoar parket op de vlouer. Der ging n deur open en n vraauw op leeftied stapte de gaang in. Ze druig n mantelpak en haar t hoar op zolder. Ze was zunder leeftied. Heur gezicht was hail licht opmoakt en de zunnebril dij in heur grieze hoar boven op kop stond, haar meer kost den Dubbeldam bedenken kon. Bliksem, docht Dubbeldam, ze is den wel op leeftied, mor ze het schiere bainen. Dit was vrouger n elegante, mooie vraauw west. Dat was ze nog, docht e der vot achteraan. Ze druig n golden ketten en aan heur vingers zat ook nog genog gold. Dubbeldam ston doar en keek noar heur. Ze luip op hom tou en ze knikte hoogverheven. ‘Dag jongeman’, zee ze mit n krachtege stem. Veur dat e der op verdocht was, was ze oet zicht verdwenen. Hai dee n voam noar t grode roam en zag dat ze in rode BMW stapte. Ze luit de motor eefkes goud gieren en reed weg ofdat ze aan de Tulpenralley mitdee.

Dubbeldam zat achter zien buro en keek noar muur.
Hai keek noar n vlek en verbeeldde zuk dat t aigenlek n vlinder was. Ester Edens keek noar heur maggels.
‘Ik snap der niks van as t der op aankomt’, zee ze mit n daipe zucht. Ze keek noar t schaarm en begon dou as n gek te rabbeln op t toetsenbred. Dubbeldam keek van vlinder noar zien collegoa. Ze was mooi, vond e. Hai haar t dou indertied goud vergraimd mit heur. Domme kou, dat e was.
Hai keek deur de personeelsliest van t golden kestailtje en wuir der nait veul wiezer van. Vera Reker waarkte der t laangst soamen mit Diena Stallinga en de directeur, dij nou in Vietnam was. ‘Is dat verdacht, dat aine in Vietnam zit?’ ‘Slim verdacht, docht ik zo. Ik denk dat wie onze doader hebben. Arresteren dij kerel. Het e n koale kop? Den votdoalek arresteren mit Diekstroa zien team van stoere macho’s!!!’
Ester keek nait aains op van t schaarm. Dubbeldam luip liest nog ais deur. t Zee hom aalmoal niks. Noamen waren in computer stopt en der was niks oetkommen. Elk dij waarkte bie de “Olderman State”, haar nog zulfs nait zunder licht reden in t duuster.
Ester gaf n ram op n knop. Printer begon te rabbeln en ze bukte om t pepier op te pakken. Dubbeldam keek weer noar de vlinder, omreden dat e nait in de bloes kieken wol.
Doar wuir e zenuwachteg van. Ester glimlachte en bekeek de liest. Dou dee ze hail vilain t ain noa leste knoopje van heur bloes weer vast. ‘Aalmoal ingenieur. Directeur. Piloot. Manager. Politicus. Wat nait aal. Aandailen of n bult geld in de knip. Niks op aan te maarken. Nederland mout groots wezen op dit soort minsen. Ze speulen tennis, bridgen wat of lopen achter n rollator. Gounent goan nog ais op n “cruise”. Aalmoal minsen woar dast n hekel aan hest.’ Dubbeldam vertrok gain spier. ‘Toch ligt der ain van de ‘hooggekwalificeerde medewerkers’ staindood in keuken. Nou doe weer.’ Ester haar der gain weerwoord op.
‘Wie lopen ze nog ais deur. Baaide liesten. En wie vroagen Vos, ofdat dij ook ais kieken wil. Dij woont hier aal zo laank in dizze streken, messchains wait hai road.’ n Uur loater waren ze der deur en gingen kovvie drinken. Ze waren gain spier opschoten en Vos konden ze nait vinden.

(wordt vervolgd)

Dubbeldam vertrok gain spier.
‘Toch ligt der ain van de hooggekwalificeerde medewerkers staindood in keuken. Nou doe weer.’
Ester haar der gain weerwoord op.
‘Wie lopen ze nog ais deur. Baaide liesten. En wie vroagen Vos, ofdat dij ook ais kieken wil. Dij woont hier aal zo laank in dizze streken, messchains wait hai road.’ n Uur loater waren ze der deur en gingen kovvie drinken. Ze waren gain spier opschoten en Vos konden ze nait vinden.

Ze zaten in auto en keken noar de Olderman State.
Ze haren gain idee, wat ze der deden. Sums wol t nog wel ais helpen, as je nog weer wat gingen rondstrunen. Dizze raais haar niks opleverd. Ze waren der baaident van overtuugd, dat Diena Stallinga gain idee haar, woarom heur collegoa t loodje legd haar. Technische Dainst haar in keuken ook niks vonden. Der was bericht kommen dat Vera Reker mit zwoar stomp veurwaarp in de nek haauwen was. Nekwaarvels broken. Votdoalek zo dood as n pier. Niks gain letsel of aans wat. Mit de kop tegen n schaarpe raand dat was aal.
De chefkok haar zien haailegste der haailege kooksteeën bekeken en zee dat alles der was. Der was gain twievel meugelk bie dizze heerser. Wat de despoot zee, gold veur aid as woar. Hai vreef zien snor op, as e last kreeg van körte driftjes. Dubbeldam haar zuk veurnomen om dizze despoot te pakken as e n kaans kreeg.
‘Wie willen hier veureerst vot’, zee Dubbeldam en draaide sleudel om. ‘Ach t was ja net zo wies om hier nog eefkes te zitten’, plaasde Ester. ‘Kiek doar gaait weer zo’n kakmadam.’ Ze wees noar n rooie BMW woardat n grieze juvver instapte.
‘Dij is nog goud vereg en smui’, gnees Dubbeldam en gaf n stoot gas. t Hoes van Vera Reker ston in n klaain verstild stroatje. Arbaaidershoeskes in n laange riege. Om de twij hoezen n deurgaank noar achter. Heur woning was op n houkje mit nog n klaainer stroatje. t Leek wel wat op n hofje oet Stad.
Ze haren sleudel en gingen noar binnen. Ze luipen deur n klaain gaankje en kwamen rechtsof in keuken. De zun scheen deur t grode keukenroam en t òlde glas in lood toverde gekleurde vlakjes tegen de muur en over toavel. Deur noar koamer ston open en Ester stapte binnen. Aan de muur hing t kleurege waark van Herman Brood. Woar vrouger schösstainmantel west was, hing n kleurenets van Heyboer. Nog oet zien tied dat hai drukdounde was mit systemen. n Veurstellen mit aalmoal sievers en strepen en meer.
‘Wow, wat is dit den wel nait’, zee Dubbeldam. Hai wees noar t waark van Brood. ‘Hier is aine goud bezeg. Most ais in boukenkaast kieken. Ik wait vanzulvens nait of ze t aal lezen het. Mor t is aal duvel literatuur. Veul Belgische schrievers. Ik denk dat hier sikkom alles van Lampo staait.’ Ze bloaderde verschaaiden bouken deur.
Ester muik opgewonden geluden. ‘Aalmoal eerste drukken.’ Dubbeldam ston mit neus sikkom tegen n kuunstwaark aandrukt.
‘Echt, volgens mie.’
Hai wees noar de kleurege ploat achter glas.
Ze gingen zitten en luiten t aal mit aal wat inwaarken. Vera Reker woonde in n klaain schiethoeske en haar kunst aan de muur hangen. Heur boukenkaast ston vol mit n kapitoaltje aan bouken. t Kon vanzulfs wel, mor t was nait n combinoatie woar aine votdoalek aan denken zol. Dubbeldam ston op en luip noar t buro. t Was n old cilinderburo en ook hier was sproake van kwaliteit. t Ding zat nait op slöt. Aal rammelnd ging t deksel op en ook hier was niks bizunders te zain. n Òlderwets gruin vloei. Gain smetje op te vinden. Lutje loatjes mit kroontjespìnnen, paperclips, punaises en zukswat meer. n Schrift oet t joar nul, woar niks in ston. Dubbeldam ging de loaden bielangs. Tiedschriften over literatuur. Nog meer over literatuur en schrieverij. In prullenbak zat keureg net puutje van de gruinte. In prullenbak lag n leeg deusje. Vera Reker bruukte de puten van de gruinte dus nog n keer. Ook nog milieubewust. Ze dwoalden deur t haile hoeske. Boven twij klaine sloapkoamertjes en n haile luxe douche. Der zat zulfs n bad in. Dubbeldam struunde deur de kaasten en hai keek in t spaigelkaast in douche. Smeersels en make-up spul. Ester kwam bie hom stoan.
‘Duur, aalmoal duur. Alles is van t beste.’ Ze pakte n vrumd boetenmodels flesje van wastoavel en rook der aan. Ze muik n daanspasje en spoot Dubbeldam vol mit n parfum of eau de toilette.
‘Harregat swien, wat dust nou?’, zee e grammieteg.
Ester Edens laagde zuk tou buuts oet. Troanen luipen heur over wangen. ‘Man, ik stink as n hoerenkeet, bist wel wies.?’
Ester dee de twist en luip trap weer omdeel. Dubbeldam dee kroanen aan en goeide laauwwaarm wotter in zien gezicht, woar e vol trovven was. t Huilp hom niks. t Luchtje zat overaal.
Ze gingen achter bie keukentoavel zitten. ‘Wat doun we der aan?’, vruig ze. ‘Wie goan de haile bliksemse boudel hier over de kop hoalen. Woarom, most mie nait vroagen. En wie loaten ook beslag leggen op alles wat in en op de balie lag en wat van heur was. haar ze doar in Villa Koakelbont ook nog wat privé, n kaast of n koamertje of zukswat?
Ester nikkopte.
‘Ik heb alles aal in deuze doan en ze haar n hangkaast mit n slöt derop. Ook inhòld van kaast is in deuze kommen. Aalmoal aal regeld chef. Man, man. Kwaalmst der ja over.’ Hai zee niks. Weer niks opschoten.
Vos schudkopte.
‘Ik kin hier niks mit worden. Aalmoal volk van onbesproken gedrag. Koninklijke Shell, Unilever, KPN en wat nait aal. n Eerzoam leven en nou slieten ze de tied in Olderman State. Ook doar is niks mit.
Alles wotterdicht.’
‘Personeel den?’
Vos schudkopte nog n moal.
‘Gain strafblad, niks of naks.’ Dina Stallinga haar geliek. Der was niks op heur personeel aan te maarken. Kloar!!! Vos ston op en luip koamer oet. Ester en Dubbeldam keken mekoar bunzelachteg aan.
‘En toch wordt der van ons verwacht, dat wie mit aine op de proppen kommen, dij heur om haals broacht het’, zee Dubbeldam.
Ester ston op kop in n deuze. ‘Den lopen wie nou stroat in en griepen de eerste de beste, dij nait lachend gedag zegd.’
Dubbeldam reageerde nait. Hai nam ook n deuze en stalde alles oet op n toavel.
Dou e kloar was, dee e n stap achteroet en keek.
Ester kwam noast hom stoan. Ze stonden baaident te kieken noar de spullen, dij oet de Olderman State hoald waren. Spullen van de balie. Verzoameld doags noadat Vera Reker vonden was. t Stelde niks veur. Ze bekeken foto’s dij moakt waren van dijzulfde balie. Zo kregen ze n indruk van de plek, woardat Vera touhuil op t waark.
‘Hoal ais dingen vot dij logisch binnen veur t waark’, vruig e aan Ester. Dij keek en keek en legde paperclips, potloden, bakjes, schriefpapier en zuks wat aan kaant. ‘Nou ik’, zee Dubbeldam. Zo waren ze n zetje aan t schoeven mit paperazzen en rommeltjes.
Aan t ìnd van rit bleef der n deuske over en n disc veur n minidisc-speuler. Vos kwam weer binnen mit n sedel. ‘Ook minsen dij oet tied kommen binnen van dizze liest, nou…. ik kin der niks mit worden. Niks ongewoons aan. Aalmoal gewoon doodgoan. Aalmoal zulfde soort lu as dij der nou wonen. Hest niks in handen.’ Dubbeldam bleef noar toavel kieken en draaide t deuske om. Dou pakte hai t rooie schiefke op. Hai huil hom tegen n oor en dee of e luusterde.
‘Wat zol hier op stoan? Wel het zo’n apperoat? Ik wol wel ais waiten wat der op staait.’

(wordt vervolgd)

Dou e in keuken ston, draaide hai zuk weerom en luip noar t buro. Hier was wat, dat hom nait aanston. Mor wat? Zien ogen gleden over t aaikenholten cilinderburo. Hai kwam der nait op. Der was wat in dit hoes. Hai wol weer weg lopen, dou zien oog vuil op prullenbak noast t buro. n Deuske. Mit de tippen van doem en wiesvinger, pakte hai t op en vlijde t op salontoavel. Minidisc’s.

Buurvraauw mos mor wachten. Wel deuskes veur minidisc’s, mor gain apparoat om t ôf te speulen en gain disc’s. Hai pakte zien mobiel en belde Ester. ‘Ik bin in t hoes van Reker en ik heb de indruk dat hier nog gain ploug van ons west
is. Klopt dat?’ ‘Nog gain tied had.’
‘Den begunnen wie baaident zulf.’ ‘Loat Flipje dat mor doun en kom. Ik heb die hier neudeg. Wie mouten beter zuiken.’ ‘Nee, niks mitnemen, gewoon hier noartou.’ Hai ging zitten en keek noar toavel. Wat was der mit dat deusje….. Der konden vief disc’s in. Ze wazzen kocht in Duutslaand. Aargens bie Famila.
Hai luip noar boeten en klopte bie buurvraauw aan. n Grieze krullenkop kwam om houk van deur.
‘Je maggen der wel in kommen, mor ik wait niks.’
‘Ik kom groag n’aander keer eefkes n piepke proaten mit joe, mor haar joen buurvraauw ook n auto?’ ‘t Ôldske nikkopte.
‘Der binnen n poar boxen aan t aander ìnd van stroat. Doar het ze aine van. Ze ree nait groag, mor ze is wel ais mit mie noar t zaikenhoes voaren. Den wol ze nait, dat ik mit bus of taxi ging. Ik heb n nije heup mout je reken. En den mos ik veur kontrool en den brocht ze mie. Ze haar voak nachtdainst mout je reken.’
Dubbeldam bedankte heur en luip weer noar binnen en belde Ester.
‘Hebben wie heur tas ook? Wilst ais kieken of der autosleudels in zitten?’ Het was eefkes stil. Dubbeldam vuilde dat e beet haar. Allenneg haar e gain flaauw idee van hou of wat.
‘Wait ik zo nait Harry. Ik zuik wieder en den kom ik der aan. Hest wat vonden?’ Dubbeldam prommelde wat en schoakelde zien tillefoon oet. Hai ging noar keuken en pakte n glas oet kaast.

Betty Boop ston der op mit swaart jurkje aan.Wat was dat wel nait mit Betty Boop? Hai luit t wotter stromen en vuilde mit ain vinger ofdat t kòld genog was. Drij gloazen vol dronk e achter mekoar leeg. En dou ging e weer in koamer zitten. Hai kreeg nou echt de riedel in t gat en begon weer deur t hoes te strunen. Overaal luip e gedachtenloos rond en keek zunder wat te zain. Weer gingen ale kaasten open en ale loatjes. De vlizo-trap kwam omdeel en hai stak zien kop deur t loek. n Lege zolder. Aan de muur hing n combi-ketel en wieder niks. Nog gain snipper pepier.
Was dat mien zolder mor, docht e. Hai dee t loek weer dicht. In gaang beneden was n inloopkaast. Ach, docht e. Net as vrouger thoes. Moeke haar der weckflezzen stoan.
Ook hier zaten plaanken aan muur. Witgeschilderde muur mit plaanken. Widde roezeltjes aan plaanken. Der stonnen poar flezzen wien. Wieder de gewone veurroad aan pasta’s en flezzen mit boontjes en appelmoes en zuks wat. Onner op grond ston n grode holten kist. Eerappels. Dat was laank leden dat e dat zain haar. Boven hom heurde hai driftege pootjes. Ester was der. Hai dee t licht weer oet en ging weer noar koamer. ‘Gain autosleudels, omreden dat ze op fiets was. Dij staait nog op t waark.’
Dubbeldam wees noar t deuske op toavel. Ester nam t bouk op en las de noam van schriever veur.
‘Barbara Vink, hmm. Noeit van heurd. Doe den?’
‘Nee man, nait dat bouk, wat kin mie dat bouk schelen. Dat deuske!!’
‘Hee, verrek, weer mini-disc’s. Woarom aalgedureg lege deuskes en gain schiefjes. Ik heb Flipje aan t waark zet mit dat schiefje, dij we bie heur op t waark vonden hebben. Hai wol nait, mor ik heb zegd, mout van Dubbeldam. Nou zit e te luustern. Aarme jong. Volgens mie staait der allenneg t tikken van klok op. Hai ken der wel buuls bie worden.’
Ze ging op knijen bie toaveltje liggen en keek. Dubbeldam keek ook en vond dat ze nog aaltied n lekker kontje haar. Hai zuchtte daip en perbaaierde de droad weer op te pakken.

‘Op t waark ligt zo’n deuske en n disc. Hier in hoes ligt net zo’n deuske. Wat denk je den vervolgens?’
Ester gromde. Dubbeldam wuir der zenuwachteg van.
‘Dat dizze juvver n mini-discspeuler het of zo’n grotere bak. Dat der hier in hoes n kaast is, of n loatje woardat schiefkes liggen mit ale kleuren van de regenboog.’ Ze wees noar t deusje, woardat de kleuren opstonden.
‘Je denken, dat ze meziek opnemt, dat ze dat òfspeult mit koptillefoon op. Dat ze in heur vrije tied, hier dat deur de boxen klinken loat. Het ze wel n meziek-installoatie?’ Dubbeldam stak zien vinger op en ruirde in de lucht.
‘Deurgoan Ester, deurgoan.’
Ester ston op en keek koamer rond. ‘Het ze gain meziekboudeltje? Volgens mie het ze hail gain tv.’
Dubbeldam keek heur aan. Zai keek terug en draaide rond op heur bevallege hakjes.
‘Ze het niks mit meziek, of radio of tillevisie. Ze het zulfs gain computer.’ t Klonk haalf vroagend. ‘Ik kin in t haile hoes niks vinden’, zee e. ‘As dat zo is, den hest niks aan zo’n minidinges.’
Ze ging op baank zitten en bloaderde gedachtenloos deur t bouk van Barbara Vink. Dou klapte ze t bouk dicht en legde t weerom op toavel.
‘Tja, den kin ik mor ain ding bedenken’, zee ze langzoam.
‘Den hest der allenneg wat aan as dicteerapparoat. Mor den mout der wel n microfoontje bie. Gesprekken opnemen, eh….. dien aigen gedachtenspinsels vastleggen veur wat dan ook. Vogelgeluud opnemen in de vrije natuur. En nou wait ik nait meer.’
Dubbeldam zee niks. Hai docht stief noa. Dat was zo schier mit Ester. Ze konden baaident aldernoast deurkwedeln en deurlullen. Altied kwam der oeteindelk wel weer wat oet. ‘Meziek kinnen we dus wel vergeten. Den blift dat twijde verhoal over. Iets opnemen. Wat den ook. Iets opnemen. Op t schiefke dat wie hebben staait t tikken van n klok. Dat betaikent, dat der aine west is dij n mini-disc het mit microfoon. Hier is niks te vinden, teminnent veurlopeg nait. Dus goan we terug noar t waark. Wel van de collegoa’s, dij mit heur waarkt achter de balie, het zo’n speuler en as t eefkes kin ook nog n microfoontje derbie. Wie loaten dizze toko hailendal dichtplakken. As t mout n jonge agent der dag en nacht veur. Hier kommen we weerom. Ik wol eerst de techneuten der op lösloaten, mor dat doun we nait. Ik denk dat we hier nog wieder aan t strunen mouten.’ Bie achterdeur lagen sleudels op n bredje. Achterdeur kwam weer stief in slöt en ze gingen bie de garagebox kieken. Doar ston hail trankiel n knalrooie Daihatsu. Achterin stonden deuzen mit òlde kraanten. Wat raive veur toen en n kaast dij sikkom oet mekoar donderde, dou Ester Edens deur opendoun wol.
Twij legplaanken haren gain verband meer en kletterden omdeel. Ze kon nog gaauw deur weer dichtdrukken en begon te proesten. Dubbeldam lachte zuk de buuts oet en wol heur opsloeten. Mor smui glee ze mit gemak onner garagedeur. ‘Kom we goan noar dat Olderman State. Stallingoa wat vroagen.’ Ze reden stroat oet en dou begon Ester’s mobiel te piepen. Ze keek op t schaarmpje en begon te lachen.
‘Ach Flipje’, zee ze en ze keek Dubbeldam gemain aan.
‘Ja, Flipje, wat is der?’, begon ze. ‘Ik wait ook wel, dast gain Flipje haiten dust mien jong, mor veur mie bist Flipje. Zeg t mor.’
Ze knikte en fronste heur wenkbraauwen. Ze luusterde aandachteg.
Dou klapte ze heur mobiel weer dicht en stak hom weerom in heur tas.
‘Flipje zegt, dat der n poar tracks binnen. Bie de langste heurst allenneg t tikken van n klok en volgens hom lewaai van vogels. Kraaien van n hoan of zukswat. Den binnen der twij tracks, woardat niks opstaait. En den is der n klaain stukje woardat middenmaank gerommel en geknitter wat zegd wordt. Mor dat kon e hoast nait verstoan. n Stem van n lutje pork of n vraauw. Den heurst n knal en den ist doan.’
Dubbeldam zette de woagen aan kaant van weg. Hai keek zien collegoa aan. ‘Dat is nait veul. Mor doar mouten we dommit ook mor eefkes waark van moaken. Denkst doe dat dij hampel van n Flipje n kopie moaken kin van dat schiefke? Of ist lozer, dat e dat ding noar de TD brengt. Dat ze dat doar doun?’
Ester docht noa. Ze pakte heur mobiel aan en gnivvelde wat.
‘Dat leste is beter dunkt mie. Loat e dat mor doun. Ik zel votdoalek bellen.’ ‘n Knal is vanzulfs te makkelk’, zee Dubbeldam. ‘Dat ken niks wezen. Nou ja, dat heuren we nog wel.’

(wordt vervolgd)

“Wie hebben ook niks. Ik haar n stille hoop, dat e zuk mit zien haalfdoene kop en koater van hier tot Tokio, wel wat verroaden zol. Mor hai is om Leerms kommen. Hai is knoeterhaard.”

Philip Bakker luip mit n stoer gezicht veurbie en haar Mastland op sleeptaauw. Ester en Dubbeldam gingen n stap opzied. “Dou de man wel boeien aan. Hai is vluchtgevoarlek.”
Philip knikte stom. Rio Mastland was te lamlendeg om te reageren.
“Ik wil ais kieken, hou ofdat t mit mien Duuts is”, zee Dubbeldam. Hai luip noar zien buro en begon te bellen, eerst mit Almelo en dou mit Nordhorn. Ester Edens draaide zuk van hom vot, dou e Duuts begon te kwedeln. Dat ging hom goud smui òf. Ester bekeek nog n keer ale liesten van personeel en bewoners. Ook de wachtliest. Ze kreeg der gain gevuil bie. Der was niks wat heur alarmeerde of dat roare gevuil gaf, wat ze sums neudeg haar om mit male meneuvels te begunnen. Meneuvels woardat Dubbeldam sums niks van begreep, mor dij sums n deurbroak tot gevolg hadden. Ze kon gain biet kriegen op dizze zoak.
Dubbeldam legde op. Hai kraabde zuk op kop.
“Wie worden nog beld deur Nordhorn, mor der was naargens n congres of zukswat in dij streken. Zeker nait van chef-koks.” “Hm, meneer de maestro dut ons bie t bokje’, sneerde Ester.
“Woarom was e doar den?,’ vruig Dubbeldam zo in t algemain. Ester trok scholders op.
“Meschains het e doar wel verkeern. Woarom bellen ze den nog? Wie hebben toch aal antwoord?”
“Dat waistoe ook wel… Deutsche Gründlichkeit.”
Ester grinnikte en gloop weer mit ain oog noar wachtliest van Olderman State. “Wie mouten terug noar t begun. Ik word tiepelzinneg van dizze zoak. Wie zain wat nait. Wie mouten daiper groaven. Doe gaaist haardop noamen van dizze liest opnuimen en den kieken we of der iets is. Op t gevuil òfgoan. t Minste of geringste votdoalek zeggen. Geft nait hou onneuzel.” De rest van de tied ging op aan onneuzel gedou. Vos luip binnen, ston te kieken en luustern en luip der weer oet. Flipje duurde niks meer te zeggen. Pas dou de schoonmoakers weg waren, keken ze mekoar aan. “Niks”, zee Dubbeldam. Hai schudde wat mit kop.
‘Nee, niks”, zuchtte Ester en trok n krul in der neus.

Aanderdoags zaten ze mit kovvie bie toavel in kantine. Ze kregen der n sik van. Aander waark bleef liggen. t Schoot nait op. “Wie goan der blindelings veureerst van oet, dat t aine is oet de waarkkring van Vera Reker. Mor wel zegt dat dat zo is.” “Joa, mor wel stapt nou snachts in bejoardensintrum in en haauwt aine achter in nek. En… lopt weer weg. Das toch onneuzel.” “Der is n mini-disc speuler poter”, begon Ester. Dubbeldam gromde en ruirde zien kovvie.
“Doar leuf k niks van”, zee e gedachtenloos. “Ik ook nait.”
Flipje kwam binnen en keek de kantine rond. Hai stak zien vinger op en luip votdoalek noar heur tou.
“Der is beld oet Nordhorn. Doar was tot in d’omtrek niks loos, allinneg wat gesodemieter mit Rechts.” Dubbeldam en Edens keken op. Dubbeldam ging der bie stoan.
“Hou rechts?”
“Nou waist wel, van dij koalkoppen mit bomberjaskes aan, dij n hekel hebben aan de gekleurde medemins.” “Hm, Mastland het n koale kop.” “Mor wel weer n snor”, zee Ester der gaauw achteraan.
Ze slenterden weerom noar de koamer. Op n groot bord haar Ester noamen schreven en foto’s plakt van de zoak Vera Reker. Baaident gingen der veur stoan te koekeloeren. “Wel van de bewoners het n letter B in zien initioalen?”, zee Ester Edens. “Wat doun we mit Barbara Vink?”, zee ze der vot achteraan.
“Wat is belangrieker, op zuik noar de twijde letter van t alfabet, of oetzuiken wel Barbara Vink is?” Baaident keken in de richten van Flipje. “Doe gaaist noar Olderman State en gaaist bie vraauw Stallinga zitten en zoagst heur hailmoal deur over de veurnoamen van de bewoners en van aal dij der woont hebben. Magst heur nait ploagen, mor wie willen waiten of der ook n noam te veurschien komt.”
Flipje gruide.
“Welke noam gaait t om?” Dubbeldam grinnikte.
“Dat is nog n verrazzen mien jong. t Antwoord zit in n gesloten envelop en wordt pas noa d’opdracht bekind moakt. Hort aan t waark. Kinst n magnetron winnen.” Ester gaf hom de liesten.
“Zo, en wat doun we mit onze dronken tor?” ”Dij loaten we nog n zetje zitten. Wie hebben nog n poar uur.”
Ester leek nait tevree. Ze ging zitten en legde heur haanden in schoot. Dou wast n zetje stil. Dubbeldam keek noar heur en wol heur wel aanvlaigen. Mor dij tied was west. “Doe gaaist nog n zetje mit onze chefkok aan nitjen denk ik.”
“Hm. Dat is gain male gedachte.” “Din goa ik nog ais aan de slag mit onze Barbara Vink. Wat rondstrunen en kieken en prakkezeren en wat bellen as t neudeg is. Ik wait nait woarom, mor ik krieg aal meer t gevuil. Ik wait nait wat veur n gevuil en ik ken der wieder ook nait over proaten.” Dubbeldam begreep t wel. Hai haar dat ook wel ais had in t verleden. Der begunt wat te knoagen en borreln.
“Wie zain mekoar van nommerdag. Din mout Flipje hier ook wel weer wezen. Den holden we paw-paw.” Ze pakte heur tas en ging. Dubbeldam keek oet roam en zag heur auto instappen. Hai zuchtte daip. Hai was n stomme kou west.

Philip Bakker was Dina Stallinga aan t deurzoagen. En t mins was der zo flaauw van as gespogen spek. Dou ze der oet luip, haar Flipje zien zin. Nou kon e rusteg deurwaarken, zunder dat ze aal om hom tou draaide en der n toezeboudel van muik. Hai haar zegd, dat ze hom in t computersysteem touloaten mos, dat der gain aander meuglekhaid was. t Ston in wet.
Harry Dubbeldam zat weer in swaaithok en haar n onwillege hond tegenover zuk. De maestro-kok haar kop in kloeten en wol nait veur of achteroet. Dubbeldam genoot bie proppen. t Ging hom braaid noar t zin. Ester Edens zat in t poppenhoeske van Vera Reker op knijen bie salontoavel en las en las. Eerst de poar flarden oet de restanten van t schrift. Dou begon ze te bloadern in t bouk. Barbara Vink, ze haar nog noeit van dizze schriefster heurd. En t verhoal zol wel weer vreselk literair wezen. Ze vond der nog nait veel aan. Vlug wuir t heur helder, dat de inhold van t schriftje meroakel veul leek op wat der in t bouk ston.
t Daarde hoofdstuk begon op dezulfde wieze. Ze legde t bouk vot en docht noa. Oetgeverij bellen en vroagen wel Barbara Vink is. Dat was de körtste klap. Ze keek in kolofon en zag dat ze in Oostburg terecht kwam. Oetgeverij Eenhoorn. Doar haar ze nog noeit van heurd en ze mog eerst wel ais oetzuiken, woardat Oostburg lag. In boukenkaast ston n atlas. Oostburg lag in Zeeland. Sikkom tegen de Belgische grens aan.
Der wuir aan t roam tikt en Ester schrok der van. Boeten ston de buurvraauw en verknuurde zenuwachteg heur zakdoukje. Ester nuigde heur binnen, mor t òlske bleef boeten stoan.
“Is joen kollegoa der vandoag nait bie”, vruig ze mit n bibberstemmetje.
“Houdat, kollegoa?”
“Dij hier lest ook was, dij van de sleudel?” “Nee, wie hebben de boudel wat verdaild. Ik heb sleudel mitkregen. Der mout wat schot in de zoak kommen.”
“Oh, joa ik begriep t. Wat ook n boudel nait?
Wil je ook wat drinken. Kovvie of thee?” “Nee, dank je wel, oardeg aanboden. Mor k wil hier nog wat oetzuiken en din heb k dommit weer n bespreken op t buro. Mor t is wel laif, dat je zo goud om mie denken.” Buurvraauw stak haand op en luip weer vot. Ester dee deur weer dicht en ging bie t cilinderburo zitten. Ze dee klep open en ging alles ain veur ain bie langs. In de loaden lagen boukwaarken en brochures over schrieven. Vera Reker haar zuk dus bezeg holden mit schrieven, of leren schrieven. Ze bloaderde alles deur en legde t aalmoal weerom in loaden. Dou begon ze aan de klaine loatjes in buro. Ze huil ze der ain veur ain oet en vuilde in de lege holtes. Bie d’allerleste kwam n velletje teveurschien. Ze vond gain gehaime loatjes. t Was toch wel singelier, dat der bie n juvver, dij schrieven as hobby haar, gain streep te vinden was van heur bedenksels.
Ze volde t pepiertje open en zag dat ze geluk haar. Der ston wat op maggeld. Ze pakte heur mobieltje en tikte t nummer in dat op ziedkaant van t sedeltje ston.

(wordt vervolgd)

Ze volde t pepiertje open en zag dat ze geluk haar. Der ston wat op maggeld. Ze pakte heur mobieltje en tikte t nummer in dat op ziekaant van t sedeltje ston.

Om vief uur zaten ze bie mekoar op kantoor. Dubbeldam haar nog n moal n daipgroavend gesprek had mit meesterkok. t Haar nait veul opleverd. Alibi veur de tied rondom dood van Vera Reker klopte. Woarom hai vonden was in de buurt van Nordhorn bleef veureerst n roadsel. Elkain het recht om doen te worden en din in berre te kroepen of liggen te snurken in n auto. Flipje was groots, ook aal haar e nait veul te melden. Hai haar n wasliest van veurnoamen moakt. Nou was de vroag wanneer t kevòrt openging.
Ester vertelde dat ze n tillefoonnummer vonden haar en dat ze beld haar mit d’oetgeverij. Barbara Vink was t pseudoniem van Vera Reker. Heur eerste bouk was oetgeven bie oetgeverij Eenhoorn. t Was n klaine oploage west. Dat deden ze voaker. Pas as n bouk boven n bepoalde oploage kwam, wuir t veur baaide partijen interessant. “Ze zitten te wachten op n nij manuskript. Verleden week haren ze verwacht dat ze heur nije waark zol inlevern, mor der was nog aal niks. Ze konden heur ook nait te pakken kriegen. t Kwam wel voaker veur. Mor ze haren meer klanten, dus dij gingen din veur.”
Dubbeldam stak zien haand oet in richten van Philip Bakker. Dij snapte votdoalek woar t om ging. Hai gaf Dubbeldam liest mit noamen. Ester stond op en las over zien scholder mit.
“Gain pries Flipje!”, zee e grommend. “k Wis ja nait ains woarnoar ik zuiken mos.” Ester klopte hom op scholder. Ze lachte.
“Wel pries volgens mie Flipje”, zee ze.
Ze wees n noam aan op de liest. Dubbeldam las veur. “Berthold van Ammerzode.”
“Dat is hom.”
“Der staait Berthold en gain Bertil.”
“Bertil, wat is dat nou veur n noam?” “Berthold of Bertil. t Betaikent schitterende heerser.”
“Wat nou, schitterende heerser. Oh, roare boudel. Der is ain probleem.”
“Hou din?”
“De man is al meer as n joar dood!” Ester Edens ging weer zitten en keek sip. Dubbeldam schreef noam schitterende heerser op n pepiertje. Philip Bakker wis nait of e t nou goud doan haar of nait. “Wie zetten in op Berthold van Ammerzode en vroag mie nait woarom”, zee Dubbeldam en maggelde de noam op t widde bord. “Mie best”, zee Ester, ”mor der is ook wat loos mit Vera Reker, alias Barbara Vink.” Dubbeldam maggelde de baaide noamen der noast.
“En vergeet de noam Bertil nait, gewoon Bertil”, zee Philip Bakker aigenwies. Hai heurde der bie, von e zulf. Dou gingen ze zitten en wuir t stil.
“Wie begunnen gewoon weer van veuren òf aan”, zuchtte Ester Edens.

“Vera Reker is dood. Dat is kloar. In keuken n klap in nek mit deegroller. Denken wie. En dij deegroller wordt loater terug vonden deur n toenman middenmaank zien sloaplanten.” “Ok, dat nemen we nou veur woar aan”, zee Dubbeldam.
“Der is gain doader en wie hebben ook gain flaauw benul woarom ze dood is.” “Klopt, zo op t eerste gezicht is der gainent in heur omgeven, dij heur dood hebben wil.” “Wat waiten wie zoal van heur?”, vervolgde Dubbeldam.
“Eh, ze schrieft verhoalen of zukswat, ze het n bouk oet. Dat hait ‘Laatste notities’. Oetgever wacht op n nij manuscript, mor dat het ze nait inleverd. Ze konden gain kontakt mit heur kriegen. Wie vinden n mini-disc bie heur op t waark, mor wieder niks. Thoes en op t waark ligt n verpakken van mini-discs. Mor der is gainent te vinden. Der is niks wat wiest in richten van dat ze van meziek hold ofdat ze mit dij dingen wat dut. In t haile hoes is gain snipper te vinden van heur schrieverij. In garagebox ligt bie t òld pepier n gedailte van n verropt schriefschrift, mit flarden van tekst van eerdere bouk. Wie zeggen dat de TD nog eefkes wachten mout mit
onderzuik. Wie kommen nait veul wieder.”

Philip Bakker nikkopte. Hai verschoof op stoul.
“Ain mini-disc hebben we vonden”, zee e gaauw. Edens en Dubbeldam keken hom aan. Hai wist nait ofdat e nou swiegen mos, ofdat e deurproaten kon. Hai gokte. “Ik heb n kopietje moakt van d’opnoames en ain ligt in mien buroloade en de aander ligt bie n kammeroad van mie, dij wat dut mit geluud. Dij het raive, woarmit hai dat gesprek noar veuren hoalen kin. Op opnoame wordt noam Bertil nuimd. En t liekt dat de gounent van d’opnoame wat toesterg binnen. En…. ik heb wel vroagd, mor bie de TD haren ze veureerst gain tied veur dij mini-disc.” Zo dat was der oet. Philip luit zuk achterover leunen op stoul. Ester keek hom aan of der nog meer kwam. Zunder woord of wies ging ze deur. Dubbeldam reageerde ook nait. “Ze het gain computer en zukswat. Mor ze schrieft wel.”
“Din hebben we n opstandege kok mit verbeeldens. Dij wordt doen aan kaant van weg vonden, op n tied dat e waarken mos. Man is zo vervelend as e laank is en wait niks en het der niks mit te doun. En hai is weer vrij, wie hebben niks tegen hom. Denk ik.” Dubbeldam nam t noadloos van heur over. “Wie gokken dat Bertil aine is dij Berthold van Ammerzode is. Woonde mit zien vraauw in d’Olderman State. Man is oet tied kommen. Vraauw is ook overleden.” Dubbeldam keek Flipje aan. “Wat waiten we van Berthold van Ammerzode en zien vraauw?”
“Dat goa ik oetzuiken,” zee Philip Bakker,
“dat goa k votdoalek oetzuiken.” “Nou, dat beduil ik,” zee Ester Edens. Ze smijgelde wat.
Flipje muik dat e votkwam. Hai was zo groots. Hai heurde der bie.

Dubbeldam tikte mit n geel potlood op toavel. Ester ging veur grode widde bord stoan mit handen in zied.
“Waist wat ik nou zo singelier vind?”, zee ze en ze kruuste aarms veur de borst. Ze knikte deur de heup en nam onbewust n pose aan van n fotomodel.
Dubbeldam brak t potlood in twij stukken en keek aander kaant op.
“Nou?”, zee hai en schroapte zien keel. Hai hoopte nait dat ze t heurd haar, dat zien antwoord wat onzeker klonken haar. En der zat n piep in zien stem. “Nou?”, zee e wat meer kerelachteg. “Ales van heur schrieverij is vot. As je schrieven, ook veur de lol, din bewoar je dat toch. Je schrieven schriften, kladblokken, notablokken vol en den komt dat toch aargens te liggen. t Liekt mie nou sekuur aine, dij dagbouken het. Dat is toch aargens. Gain computer mit tekstverwaarker, dat kin k mie nog veurstellen, mor den zol je toch n tikmesien verwachten. Ook dij is der nait. Woarom is dat nou juust aalmoal vot? Allinneg zo’n floddertje bie t òld pepier.”
Dubbeldam bekeek baaide stommeltjes potlood.
“Kiek as wie áin stukje vinden, den duur ik te zeggen, dat der meer is. Of was!!!”

Flipje kwam weer binnen. Hai haar der n dikke rooie kop van kregen. “Berthold van Ammerzode. Geboren in Zuud-Oafrikoa. Shell management. Traauwt mit Maria Sofia Langqvist, geboren in Kragerø, Noorwegen. Juriste. Gain kinder. Woonden in Olderman State appartement 9. Voorbeeldeg huwelijk. Wuir gewoon Bert nuimt. Gain aander noamen. Hai, n vogelkenner. Zai, n vraauw dij schilderde. Altied aan de kledder. Wandeln, fietsen, raaizen en trekken. Waren sikkom noeit toes. As ze thoes waren, was t om wat nijs te regeln. Hai kreeg toch n hartstilstand en is anderhaalf joar leden oet tied kommen. Maria Sofia kreeg kanker en is totdat ze overleed op de Olderman State bleven. Ze hebben doar ook n soort hospice ofs zukswat. Aalmoal service. Groutnis van Dina Stallinga.’

Der klonk n daipe zucht. Dubbeldam haar ondertied zien mes tot buuts oetkregen en haar twij punten sneden aan de potloden. Dou bekeek e t rezeltoat en smeet ze dou in prullenbak. Ester dee computer oet. Dubbeldam ston op en strekte zien laange rug. “Ik stel veur dat we kovvie drinken op de Olderman State. En dat we gewoon n potje goan kwedeln mit bewoners zulf. Gewoon kwedeln over Ammerzode en over Maria Sofia. Over wel t geld krigt en woardat de spullen bleven binnen en din mout der toch wat boven wotter kommen. Flipje, doe gaaist weer dij computer op de balie over de kop hoalen. Meschain schreef Vera Reker, oftewel Barbara Vink wel snaachts op t waark. Din kon ze t mooi oetdraaien en aargens opbewoaren.”
“Opbewoaren?’ Was dat nou weer?”, zee Ester en schudde mit kop. “Dat is t zulfde as overkopijeren”, ketste Dubbeldam weerom.
“Kom we goan!!”

Dina Stallinga haar rooie vlekken in haals.
Hier kon ze ook nait best over. Heur boas Jansonius haar beld. Hai zat vast op t vlaigveld van Phnom Phen. Doar mos e hail nait wezen. Hai zol van Hanoi noar Amsterdam vlaigen. Ze haar hom veureerst mor niks verteld over wat der goande was. Mor zien vrundin haar hom verteld hou ofdat t zat. Hai was duvels west. En nou zat e ook nog vast op n verkeerd vlaigveld.

Plietsie luip hier in en oet en doar kon zai ook nait tegen. Ze trokken de boudel over de kop en muiken de bewoners onrusteg. Katrien Datema luip aalgedureg wat te snivven en te liepen, doar haar ze ook niks aan. Ze was aal beld deur n journalist, dij wel ais waiten wol wat der loos was.

wordt vervolgd

Plietsie luip hier in en oet en doar kon zai ook nait tegen. Ze trokken de boudel over de kop en muiken de bewoners onrusteg. Katrien Datema luip aalgedureg wat te snivven en te liepen, doar haar ze ook niks aan. Ze was aal beld deur n journalist, dij wel ais waiten wol wat der loos was.

En nou waren ze der aal weer. Nog meer vroagen, nog meer onrust. Dubbeldam en Ester Edens waren aan t rondstrunen en pruiten wat mit bewoners. Ze gongen bie heur zitten in de grode lounge, of schoven aan op n baank boeten in toen. Ook belden ze aan bie d`appartementen en luiten zuk nuigen veur kovvie of thee. n Jonge gast zat aalgedureg veur de computer bie de boalie op zuik noar iets. Ze luit ze mooi geworden en dee deur van t kantoor dicht. Na n uurtje omswindern deur t gebaauw, kwamen Dubbeldam en Edens weer bie mekoar in de grode lounge. Doar zaten ze en keken noar Flipje, dij nog aal mit n verhitte kop mit computer aan t joeghaaien was. Ester mos der om lachen. “Loat hom nog mor eefkes geworden, t jonkje”, zee ze.
Dubbeldam was deelstreken op ain van de baanken en keek heur aan. “Tja”, zee ze en ging ook zitten. Dubbeldam keek noar t plevond.
“Aalmoal schiere minsen. Gain minne verhoalen heurd over van Ammerzode en zien vraauw. Oardege lu. Schaande dat ze zo maal aan t ìndje kommen binnen. Waren sikkom nait aanwezeg hier. Waren aaltied aan de kletter.”
“t Appartement is weer betrokken deur n echtpoar. Meneer en mevraauw Wubbels. Hebben t appartement leeg kregen en hebben heur aigen boudeltje der weer in zet.
Omreden dat der veureerst gain aarfgenoamen binnen, het notoares van t koppel Ammerzode alles in opslag. En notoares regelt t wieder aalmoal. Dat zulfde probleem hebben ze ook mit Vera Reker. Ook doar is gain aarfgenoam van bekend, zoas t nou liekt. Mor goud dat is ons pakkie nait aan.” “Wat hebben we?”
Ester luip noar de boalie en vruig Flipje. Dij keek heur toesterg aan en schudkopte wat. “Ze het heur schrieverij hier ook nait doan”, zee ze.
“Dus dat schait ook gain mieter op.” Ze gromde en ging mit grammietege kop weer zitten.
“Van Ammerzode wuir noeit Bertil nuimd”, ging Dubbeldam stug deur. “As je de noam Bertil hier nuimen, den schudden ze wat van nee en kieken ze of je nait goud bie de kop binnen.” Ester kruuste heur laange bainen en keek Dubbeldam aan.
“Bertil, der mout n Bertil wezen, dij hier wat van doun het. Invaalkrachten, oproupkrachten, vekaanziehulpjes. Het ze verkeern had mit n Bertil.”
“Wel? Maria Sofia Langqvist?”, vruig Dubbeldam onneuzel.
“Nee, Vera Reker vanzulf. Woar is Bertil?”

De vraauw mit t hoar op zolder kwam de lounge binnen en keek noar t twijtal op baank.
Vandoag haar ze n swaarde boksem aan, mit doarop n donkergruine trui. Ze druig elegante steveltjes mit n hakje. In heur oren haar ze n poar golden stekers. Heur noagels haar ze flamengo-roze lakt. “U had het net over Bert en Maria, die hier woonden. Ach ja, eigenlijk n triest eind voor zulke aardige buren. We zijn met zijn vieren eens een ski-vakantie gaan houden in de Franse Alpen. Sportief stelletje hoor. Maar ach ja, dat wil allemaal niet meer. Tenminste met mij niet. Mag ik even bij u komen zitten. Er is wat. Misschien is het onbelangrijk, misschien ook niet. Dat hoef ik niet te beoordelen.”
Ze ging zitten en ze dee dat zo schier, dat Dubbeldam docht, dat Beatrix doar nog wat van leren kon. Ester was n ìndje opschoven en keek heur aan. In de hoop dat der wat gebeuren zol.
“Ik weet niet of het van belang is. Maar goed. Ik was het eigenlijk al vergeten. Toen Maria Sofia zo ziek was en langzaam van ons weggleed, ben ik veel bij haar geweest.
Gewoon, wat praten en kletsen. Gezelschap houden, want verder was ze helemaal alleen. Verder kwam er voor haar geen bezoek. Maar……op een gegeven ogenblik kwam er wel iemand. Ze had toen al van de artsen te horen gekregen dat ze niet meer genezen zou. Bezoeken aan het ziekenhuis waren toen ook niet meer aan de orde. Ze had er vrede mee, denk ik. Maar goed. Toen kwam er ‘s avonds laat nog wel regelmatig een bezoeker. Die kwam dan tussen elf uur en twaalf uur laat en bleef dan een groot gedeelte van de nacht bij haar. Ik zie u kijken. Hoe ik dat weet? Oude mensen slapen slecht en ik ging eens kijken om drie uur in de nacht. Hij zat bij haar bed en dat was het eigenlijk ook wel. Nou ik er beter over nadenk, heb ik het er ook wel eens met Vera over gehad. Of dat wel normaal was, dat er ‘s avonds en ‘s nachts iemand bij Maria Sofia kwam. Het is toch niet een gebruikelijke tijd. Vera haalde haar schouders er over op. Ik heb het ook maar zo gelaten. Het waren mijn zaken niet. De man was ook niemand tot last. Hij kwam en ging ongezien.”

Dubbeldam keek noar boeten, woar n grode widde vogel op n toavel ging zitten. De kop verdween middenmaank veren en t daaier bewoog nait meer. Ester keek noar Flipje, dij computer òfsloot en noar heur tou kwam. Hai gaf mevraauw n haand en ging op leunen zitten.
Eefkes leek of de magie van t ogenblik vot was.
“Hoe zag die man eruit mevrouw Ten Have?”, vruig Ester.
“Ach ja, moeilijk te zeggen. Het was dan altijd donker in de kamer van Maria Sofia en hij zat bij het bed. Ik zou het zo één, twee, drie niet kunnen zeggen.” ”‘Wat weet u van deze man? Had hij ook een naam? “
Ester wol antwoorden wel oet de vraauw trekken. Mor dat zat heur nait glad. De vraauw keek op heur horloge en trok heur wenkbraauwen op. “Het is de hoogste tijd. Ik heb over een half uur een afspraak. Meer is er ook niet meer te vertellen denk ik. Ik heb geen idee wie de man was. Maar misschien weet iemand van de staf er wat van. Je kan hier toch niet zomaar een beetje in en uit lopen.” Ze draaide zuk om en luip vot. Dubbeldam kwam in t ìnd. Hai vuilde dat er wat loos was. Ook Ester kreeg heur moudveren weer. Dubbeldam keek Philip Bakker aan.

“Op noar Dina Stallinga. Flip, dat is dien putje. Vroag wel dij kerel was. Woarom e hier was. Hou ofdat e bie de vraauw heurde. Of zien noam aargens opschreven is. Der is veurvast wel n liest van bezuikers of zuks wat. Hup, der maank.” Ester stond de vraauw noa te kieken. Dou ze weg reed in heur BMW, keek de grode widde vogel eefkes op. Schoedelde dou wat rond op toavel, doeknekte weer wat en sluip deur.
“Wie goan nog n rondje moaken deur t gebaauw. Ze mouten nou ook wel flaauw van ons wezen. Mor nou wil ik waiten wel dij man is. Messchain het e wel gain spier oet te stoan mit d`haile boudel. Vera Reker luit hom zien gaang goan. Hai kon in de naachtdainst in en oet lopen. Dat is vrumd, of nait? Ik hoop dat der ain van de bewoners wait wel dij vogel is.”

Aanderdoags zaten ze op tied op kantoor bie de grode bero’s en keken mekoar aan. Zoak zat weer zo vast as n hoes. Ze haren ale bewoners weer sproken en gainent haar n idee, wel de man was. Dina Stallinga was sikkom ontploft. Dat kon der ook nog wel bie. Ze kon zuk nait veurstellen, dat zowat gebeurde bie heur Olderman State. Flipje was aal t personeel bie langes west. Hailendaal niks. Bie de kollegoa’s, dij ook naachtdainst draaiden, was zowat noeit gebeurd. Ze haren hom dom aankeken en Katrien Datema haar hom oetlaagt.
Dubbeldam haar Rio Mastland ais even vroagt en terloops ook nog eefkes over zien oaventuur bie Nordhorn. Over baaide zoaken was e kört veur de kop west. Dubbeldam kon doodvaaln. Ester stond weer veur t widde bord. Der stonden weer n poar woorden bie.
Om de noam van Maria Sofia Langqvist stond n cirkel. Doarnoast stonden nog wat maggeld. Nachtdainst. Vera Reker. Man, onbekend. Van de woorden stonden pieltjes noar de cirkel.
“Ik mout nog weer aan de slag mit Barbara Vink oftewel Vera Reker.” Ze zee t haardop, mor t was van gain belang of der aine luusterde of nait. “Ik goa weer noar dat hoeske van Vera Reker. Ik goa weer zuiken.” “Woar wilst den noar zuiken, ik heb net bericht had. Mörgenvroug kin de TD derin, as wie dat willen.” Ester schudkopte wat. Ze wol eerst nog allenneg deur t hoeske strunen. Op zuik noar iets. Ze luip vot en zee: “Den heb ik geluk. Ik wil op zuik. Ik heb gain idee noar wat. Bie Vera Reker mout wat wezen. t Ken hoast nait aans. Allenneg ik zai t nait. t Wordt tied dat we wel wat zain.” Noa n haalf uur struunde ze deur t hoeskoamertje van Vera Reker. Ze keek achter kaasten, onner kaasten. Mor naargens was wat te zain. Ze haar gain benul wat ze aan t doun was. Ze waren verkeerd bezeg. Wat ze hier aan t doun was, leek ook naargens noar.

Ze pakte ain veur ain de kunstwaarken van muur en bekeek achterkaant. Naargens was wat opschreven, naargens zat n sedeltje.
Niks.
Ze ging zitten op baank en schoot ook weer in t ìnd. De bouken. Mit heur vinger gong ze ruggen bielanges, riege noa riege. Dit waark dat zol de TD mörgen doun. Ze pakte n bouk oet t rik en bekeek t van binnen en boeten, van boven en onder. Ze bloaderde t bouk deur, zo as n linkepoot dat dut. Van achter noar veur. Ze pakte lukroak bouken en bekeek ze en luit de bladzieden ritseln mit heur spitse vingers. Bie aine vuil der wat oet, t dwarrelde omdeel. Ze bleef verrast stoan kieken. Veur heur vouten op grond lag n ansichtkoart. Votdoalek luit ze aale bladzieden nog n moal langs heur vingers glieden. Dou zette ze t bouk weerom.

Ze bukte en pakte ansichtkoart op. Kleurege ploatjes van n aailaand. Ze herkende Saandploat. Zo docht ze. Zaailschepen in t Hoaventje. Ploatje van t Rode Weeshoes. Ploatje van winkelstroat. Dit was Saandploat. Ze ging zitten en kreeg n waarm gevuil. Op Saandploat haar ze oardeg wat voutstappen liggen en ze kreeg t waarme roare gevuil, omreden dat ze nou ais wat onverwachts vonden haar. Messchain was t wel weer niks.

Ze draaide koart om en las. Koart was adresseerd aan Vera Reker. Ze haar wat muite mit t handschrift. Mor noa n poar keer haar ze deur, dat de vekaanzie nog twij week duren zol en dat der ain wìnst haar noar Vera. Dou stokte heur oadem. Ze kon t sikkom nait leuven, mor t ston der echt:

wordt vervolgd

Noa n haalf uur struunde ze deur t hoeskoamertje van Vera Reker. Ze keek achter kaasten, onner kaasten. Mor naargens was wat te zain. Ze haar gain benul wat ze aan t doun was. Ze waren verkeerd bezeg. Wat ze hier aan t doun was, leek ook naargens noar.

Ze pakte ain veur ain de kunstwaarken van muur en bekeek achterkaant. Naargens was wat opschreven, naargens zat n sedeltje.
Niks.
Ze ging zitten op baank en schoot ook weer in t ìnd. De bouken. Mit heur vinger ging ze ruggen bielanges, riege noa riege. Dit waark dat zol de TD mörgen doun. Ze pakte n bouk oet t rik en bekeek t van binnen en boeten, van boven en onner. Ze bloaderde t bouk deur, zo as n linkepoot dat dut. Van achter noar veur.

Ze pakte lukroak bouken en bekeek ze en luit de bladzieden ritseln mit heur spitse vingers. Bie aine vuil der wat oet, t dwarrelde omdeel. Ze bleef verrast stoan kieken. Veur heur vouten op grond lag n ansichtkoart. Votdoadelk luit ze ale bladzieden nog n moal langs heur vingers glieden. Dou zette ze t bouk weerom.
Ze bukte en pakte ansichtkoart op. Kleurege ploatjes van n aailaand. Ze herkende Saandploat. Zo docht ze. Zaailschepen in t hoaventje. Ploatje van t Rode Weeshoes. Ploatje van winkelstroat. Dit was Saandploat. Ze ging zitten en kreeg n waarm gevuil. Op Saandploat haar ze oardeg wat voutstappen liggen en ze kreeg t waarme roare gevuil, omreden dat ze nou ais wat onverwachts vonden haar. Meschain was t wel weer niks.
Ze draaide koart om en las. Koart was adresseerd aan Vera Reker.
Ze haar wat muite mit t handschrift. Mor noa n poar keer haar ze deur, dat de vekaanzie nog twij week duren zol en dat der ain wìnst haar noar Vera.
Dou stokte heur oam. Ze kon t sikkom nait leuven, mor t ston der echt.
Bertil. Dizze koart was schreven deur Bertil. Ze ston op en schopte heur schountjes oet. Ze pakte n stoul en begon linksboven. Ale bouken kreeg ze deur handen. Drij riegen bouken leverde niks op. Bie de vaarde riege, vuil der weer n koart oet. Katrien Datema dee groutnis van Kreta. Ester kreeg der sikkom de zenen van. Vera Reker bruukte ansichtkoarten as n soort van boukenlegger… Nog drij ruugelden oet n bouk. En nog twij keer vond ze n koart van Saandploat mit de noam Bertil. Elke keer n poar regels schrieverij. Hai haar zoon wìnst en hai wol dat ze bie hom was. Zuide proat van aine dij verlaifd was. Ze legde drij ansicht-koarten op keukentoavel.
Aine luit n luchtfoto zain. Bie ain van de zummerhoeskes was mit n fienschriever n kruuske maggeld. Op achterkaant van koart schreef Bertil, dat e doar touhuil en dat Vera hail snel bie hom kommen mos. Hail dichterlek haar e der ook nog bieschreven, dat e zunder heur tureluurs wuir in De Tureluur. Ester prikte mit heur vinger hoast deur t koartje hin.
“En ik wait woar dat is”, zee ze fluusternd. Ze pakte heur mobiel en belde mit Dubbeldam.
“Wie mouten mörgen op pad mien jong!”, gilpte ze deur t klaaine apparoatje. “Ik denk dat ik Bertil vonden heb. Nou ja, vonden is n groot woord. Mor dat vertel k die den wel.”

Ze waren zotterdagmörgen mit d’eerste boot vertrokken. Ester wol nait binnen zitten en luit de zeewind deur heur hoar waaien. Dubbeldam zat mit n toesterge kop binnen achter n gobbel swaarde kovvie. t Smuik naargens noar. In de auto haar ze hom vanmörgen bieproat. Dubbeldam was gain ochtendmins en kon nait op glee kommen. As e zien vrije doagen haar, den brocht e dij mainsttieds deur mit omswindern en niksdoun. Hai kon uren op baank liggen en noar tillevisie kieken.
Dou Ester hom nuigd haar om noar t aailaand te goan, haar hom dat niks leken. Toch gloorde der nog n sprankje hoop. Mit heur twijbaaident op n aailaand in n vrij weekend. Dat kon om aander reden nog wel ais interessant worden. Hai haar instemd mit heur plan. Hai nam nog n klaimsk broodje kroket. t Wuir der nait beter op. Kovvie dij naargens noar smuik. Kloetjeklaaien mit brood en vet. Hai kon zuk der wel veur schudden. Verveeld keek e oet roam. Gries wotter en n grieze lucht. En dat was sikkom nait te zain, omreden dat t roam onder n loag zolt zat.
Ester ston nog aal boeten. Der luipen twij dikke troanen over heur waangen. Ze ging weerom noar heur aailaand. Ze ging weerom noar heur jeugd. Zes, zeuven week achtermekoar noar de zun, de wind en de roemte. Ze was weer t wichtje van dou. Ze docht aan t lutje holten hoeske mit raaiten dak, woar ze zoveul zummers deurbrocht haar. n Hoeske in de dunen op n stee, doar gainent kwam. Rabbit ston der op n bredje boven deur. En dat betaikende knien. Dat haar ze aal gaauw ontdekt. t Was heur stee. Der stonden nog twij hoeskes nait wied van heur aigenste hoeske. Dij waren van stain en haren rode pannen op t dak. De Kievit was de grootste, daar lag zulfs aal n tennisboan bie. En den was der nog de Tureluur. Dizze drij hoeskes en de haile kap laand in dunen was van oom Fedde en taande Sipke. Oom Fedde was kaptaain west en haar voaren. Dat haar meroakel goud verdaind. Van dat geld haar e zuk t laand kocht en haar der hoeskes op baauwd. Almoal in n tied dat n goud gesprek mit wethòlder in kroug nog wel ais wat wol oplevern. Oom en taande verhuurden de hoeskes en zo scharrelden ze de doagen deur.
Dubbeldam zat nog aal binnen, zag Ester. Ze wreef heur ogen dreug, mor haar gain zin om in binnen te goan. Ze haar perbaaierd of ze taande Sipke tillefonies te pakken kriegen kon. Mor zo as aaltied was dat nait lukt. Oom Fedde was oet tied kommen en taande was gain perzoon om stil te zitten. Ester haar der ook n lutbeetje op gokt, dat ze heur nait te pakken kriegen kon. Den kon ze noa zoveul joar toch nog weer ais noar t aailaand. t Was hail kinderachteg. Mor Ester huurde op de hoaven votdoadelk twij fietsen. Grommend stapte Dubbeldam op en volgde heur over t schelpenpad. Nog aal haar e n ondeugende gedachte, mor hai vond dat e der verrekte veul veur doun mos. Noa wat rondbentern over t aailaand, vonden ze taande op de weekmaart. Ze zat achter n kroam. Ze verkocht beschilderde kovviebonen aan toeristen. Ester ging middenmaank t volk stoan en keek noar heur taande. Ze was old worden. De tied was ook aan heur taande nait veurbie goan. n Haalf uur loater zaten ze mit heur drijent achter bie de keukentoavel en dronken kovvie. “Ik laag mie hartstikke slap. Elke keer weer. Kovviebonen mit n kleurtje en den nuim ik ze laimeneerstiekjes en hup. Ik kin der nait tegen waarken.” Dou t dikste nijs verteld was en Dubbeldam wat onrusteg op stoul zat te schoeven, vruig Ester: “Taande, k bin hier nait zo mor vandoag. Wie binnen drok dounde mit n zoak en doar wil nog nait best schot in kommen. Wie hebben ook niks in haanden, mor ain van de klaine dingseghaidjes, dij wie hebben komt oet bie de Tureluur. Wie denken dat n man, dij van groot belang is veur de zoak, hier op t aailand west is. Dat e de Tureluur huurd het. Dit veurjoar. Heb je ook n liest van huurders?”
Taande keek heur aan. Dubbeldam keek de olde vraauw aan. Ze zag der laif oet. n Echte laive olde oma. Aans as dij vraauwlu oet Olderman State.
Taande Sipke pakte n tromke en luit heur gasten nog ais kaizen. Dou scharrelde ze deur woonkoamer, op zuik noar de liest mit huurders.
“Fedde dee dat aaltied. Ik heb der n hekel aan. Dat gedou mit liesten en alles opschrieven.” Ze dee n kaast open en trok der n bult paperazzen oet. Alle kwam op keukentoavel te liggen. n Toavel woar nog n olderwets zwilkje op lag. Drokdounde begon ze de boudel te sorteren. “Was t n kerel allenneg?”
“Dat wait ik nait.”
“Hou zugt e der oet?”
“Ook dat wait ik nait.” Taande stopte mit reddern en keek Ester aan. Haanden kwamen in zied. “Dus ik mout die helpen zuiken noar aine, woardast niks van waist?”
Ester begon te lachen en nikkopte.
Taande pakte n multomap en bloaderde. “Tja. Ik wil nog wel ais vergeten om wat op te schrieven. Ik heb ook laifste dat ze mie zo betoalen. Mor hier mout t maiste in stoan.” Ze gaf de multo aan Ester. Dubbeldam schoof bie. Baaident bekeken de liesten in de multo.
t Leverde niks op. Ester gaf de multo weerom en taande ging zitten en bleef mit t blaauwe ding op schoot zitten. “Meschain is e aal wel eerder hier west. Is der ook nog zoon klapper van n joar eerder?”
Taande schoevelde weer noar kaast en pakte n rode klapper. Doar haar ze nog noeit aan docht, dat plietsie hier in heur aigen hoes aan snuustern ging in heur administroatsie. t Was toch aldernoarst. “Meer heb ik nait hier. Den mout ik op zolder en doar ist n Jandazzenboudel.” “Dut niks taande, den kroepen wie wel op…” t Stokte. Ester wees mit heur vinger noar n noam in de klapper. “Verrek”, zee Dubbeldam. Taande keek t twijtal aan en zweeg. Toch zol t n mooi span wezen, docht ze. “Reker. Vera Reker was verleden joar met Kerst in de Tureluur. Soam mit B. Weerdena.”

Dubbeldam greep de blaauwe klapper en ging liest met noamen weer bie langes. Hai pakte zien opschriefboukje en begon te schrieven. Dou bloaderde hai alles van veur noar achter en van achter noar veur deur. “Kiek en nou staait e der gewoon bie. Mor nou dit joar zunder Vera Reker. Wie binnen dus op zuik noar Bertil Weerdena.” Ester Edens greep taande Sipke bie scholders en draaide mit heur de overvolle koamer in t rond.
“Maal mins, wat heb je dat weer goud doan”, zee Ester en smokte heur verbalderde taande op wangen.
Taande snapte der niks van en bleef stoan en schudde heur grieze heufd. “Ik heb niks doan. Ik heb der n rommeltje van. Mor ik kin de kop der ook nait bie holden. Sieferboudel was meer wat veur Fedde en ik heb aaltied geld tekört. Kerel van baank scheldt ook aaltied, dat ik mien sinterij aans regeln mout. En zeker dat van de hoeskes.Der kwam nog
n keer gedonder van, zee e.”

“Ik heb niks doan. Ik heb der n rommeltje van. Mor ik kin de kop der ook nait hòlden. Sieferboudel was meer wat veur Fedde en ik heb aaltied geld tekört. Kerel van baank scheldt ook aaltied, dat ik mien sinterij aans regeln mout. En zeker dat van de hoeskes.Der kwam nog n keer gedonder van ze e.”

Ester luusterde noar t old mins en wreef heur over aarm. “Taande, ik zel ais n weekend bie die kommen en den willen wie dat boudeltje veur aaid regeln. Ik kom binnenkört en dan moaken we der n gezellege boudel van. Ik bin ook veuls te laank aal nait meer op t aailaand west.” Dubbeldam was aan t bellen en trommelde mit zien vingers op toavel. t Ging hom nait snel genog. Hai haar nait noar t buro beld, mor haar Flipje thoes te pakken kregen. Flipje zat achter bie keukentoavel en schreef op d’achterkaant van n broodpuut de belangriekste dingen op. Hai haar n verfrommeld gezicht van de sloap en zien hoar was n toezeboudel. t Was loat worden en zien Katja lag nog tuzzen de loakens mit doem in mond. Ze druig allinneg n tanga. Flipje kon naargens aans aan denken. “De man dij we zuiken hait Bertil Weerdena. Mit zoon noam mout dat nait aal te moeilek wezen, docht ik. Hai was hier mit Vera Reker op t aailaand. Leste moal allinneg. Dou het e t adres van Vera opgeven. Bie dij keer doarveur staait, even kieken Flipje, 45 Clementine Road, Maldon, UK. Hest dat mien jong? Magst ook nog aan t Engels kwedeln. Zuik t oet. Moandag bin k der weer en den wil k waiten van hou en wat. Bertil Weerdena.” Hai stopte zien mobiel weer in buuts.
Taande Sipke haar n pot kovvie zet en presenteerde oet n versleten trom. Ester smolt. Zaandmantjes. Taande Sipkes aigenste zaandmantjes. Der was niks lekkerder es dizze koukjes. Oet taandes aigen oven. Ester pakte n koukje en taande legde der votdoalek n twijde bie heur kopje. Dubbeldam keek noar de broene pladde dingen en besloot dat t nait zo lekker kon wezen.
Hai glee vot in dat minne gevuil. “Wat doun we der aan?” zee e nogal bot in aine en hai schoof de koukjes op zied. Hai ging ongenoadeg de fout in. Ester vuilde, dat heur geluksgevuil dat ze op boot kregen haar, weggleed. De magie was vot. Ze knabbelde heur leste koukje op.“Wie pakken d’oavendboot en goan weer noar hoes.”“k Heb logeerkoamer kloar en aans mag je wel in ain van de hoeskes’, zee taande Sipke opgewekt.
Ester schudde van nee. Ze kreeg n verniend trekje rond heur lippen.
“Nee, wie pakken d’oavendboot. Mor eerst wil ik nog in de Tureluur kieken.’
“Doar is veurvast niks te vinden, ik moak boudel aaltied op vrijdag spic en span. En dou t hoeske n moal n week leeg ston, heb k hom van boven tot onder leeg had”, zee taande n lutbeetje schuldeg.
Dut niks taande”, zee Ester Edens. “t Is meer t idee. Den pakken we de boot en as ik thoes bin, den goa k kieken wanneer ik n moal n poar doagen bie joe kom. Ik heb nog n bult vrije doagen stoan.” t Hoeske leverde niks nijs op.

De zundag ging veurbie. Dubbeldam versluip sikkom haile dag. Zien lamme gevuil was bie hom bleven dou ze weer op vaste waal stonden. Ester Edens luip de haile dag in n olde slobberboksem en trui en zat plat op t gat in koamer. Middenmaank fotobouken. Ze haar gain tied om te eten. Ze was op raais noar vrouger. Philip Bakker was thoes mit zien Katja en as ze nait op bèrre lagen, den zaten ze wat op baank te snoetjeknovveln. Der ston wat te prutteln in oven en ze keken noar n DVD. Dit was zundag, docht Flipje. En de zundag is van mie. Op moandag kwamen ze op tied biemekoar en gingen weer veur t grode, widde bord zitten.
Dubbeldam keek Flipje aan en dij keek terug.
Ester stond veur t bord en prakkezeerde.
Bertil Weerdena en d’olde mevrouw Maria Sofia Langqvist. Dijzulfde Bertil Weerdena en Vera Reker.
“Woarom kwam dij Weerdena snaachts in d’Olderman State?” vruig ze.
Ze kreeg gain antwoord. Flipje zat veur zien beeldschaarm en keek stoens. Dubbeldam haar foeterd, omreden dat Flipje nog niks oetvreten haar, noa t tillefoongesprek. “Weerdena bin ik naargens tegenkommen. Gain strafblad, niks te vinden. Ook gain auto op zien noam. Engelse plietsie zel zuk over n haalf uur melden mit d’eerste gegevens.” Hai keek weer op t schaarm en zag dat der n droadpostbericht binnen was. Snel glee e mit zien ogen over t schaarm.
“Oh, ze binnen der nou aal. Clementine road in Maldon bestaait nait.”
Dubbeldam gromde. Ester ging der bie zitten. “Wat veur n gesodemieter om dij kerel te pakken te kriegen. Flipje, alles, ale computerboudel is tegenswoordeg koppeld. t Mout toch meuglek wezen om dij man op te sporen.” Philip Bakker nikkopte verniend. Hai trok zien burostoul recht onner t gat. Dubbeldam hoalde kovvie.
“Bingo”, zee Flipje dou Dubbeldam weer binnenkwam. “Ik heb hom. B. Weerdena, Achtergracht
65, Zandmolen.”
“Tou mor, Zandmeulen, woar is dat nou den weer?”
“Bie Punthoezen!”, zee Flipje. Dubbeldam wis eefkes nait of e bie de bok doan wuir of nait. Hai wol grammieterg worden. Flipje wuir wat te eelsk noar zien zin. t Wuir tied dat t jonkje mor weer ais achterlichtjes ging controleren. Hai mos nog eefkes zo deur goan. Hai keek Ester aan. Dij keek gloazeg veur zuk oet en schudde wat mit kop. “Dij wil ik vandoag nog spreken”, zee Dubbeldam.
Flipje gaf hom n oetdraai van n routeplanner.
Ester pakte jaze en tas en baaident stapten op. Flipje bleef achter op zuik noar nog meer Weerdena’s of geliek wat der nog over dizze man bekend was.

Zandmeulen was n gehucht nait wied achter Houwerziel en ze waren na n stief uurtje rieden op stee. n Uurtje rieden woarin nait veul proat wuir. Ester was nog aal foek over Dubbeldam zien botte gedou op t aailaand. t Was n goie jong, mor hai kon sums mit ain domme stek, de boudel zo doodjoagen. En den speulde heur aigen netuur op en kon ze hom wel schaiten. Ze reden Houwerziel veurbie en draaiden de grode weg òf.
“Nou wordt t zuiken”, zee Edens. Ze tuurde op t sedeltje dat Flipje heur mitgeven haar. “Most eerst deurrieden tot aan n brugje en den votdoalek stoef links.”
Dubbeldam dee zien best en draaide links.
“Dizze loan òf en den, ais kieken, ik schat zo’n viefhonderd meter deurvoaren en den mout we op de Achtergracht wezen. Wat n roare boudel. Der is hier gain drup wotter te vinden.”
“Nee, mor doar stoan nog wel n poar hoeskes. t Liekt der op, ofdat hier vrouger wel wotter lopen het. Kiek ais noar dat streekje. t Lieken wel olde viskershoeskes.”
Op n wit bredje dat in de baarm poot was, ston mit swaarde letters: Zandmolen. Ze haren der nog noeit van heurd. Bie nummer 65 stopten ze en bleven zitten. Zo’n rommelpot haren ze nog noeit zain. t Aarf rondom t hoeske stond stampvol mit holt, dakpannen, stainen, old iesder, auto’s, onderdailen van auto’s. Jan Rap en zien moat.

Ze zagen vaarveloze kezienen. n Veurdeur dij haalf open en schaif in de hengen zat. Hege was aal joaren nait meer knipt.
Ester stapte oet en luip veurzichteg noar ain van de roamen en keek noar binnen. Dou luip ze noar veurdeur en ruip wat. Der kwam gain antwoord. Ze draaide zuk om en keek noar Dubbeldam. Dij was oetstapt en keek. Hai zat op motorkap van auto. Ester trok scholders op en luip om t hoes tou.
Dubbeldam keek rond op t aarf. Zoveul rommel haar e van zien levensdoagen nog nait biemekoar zain. Wat n veurrecht om bie plietsie te waarken. Zo kwam je nog ais aargens. Achter t hoes heurde hai Ester proaten. Snel boande hai zuk n weg middenmaank rommel deur. Dou achter t hoes kwam, zag e dat Ester aine vonden haar.
t Was n klaain kereltje. Hai druig n blaauwe versleten overall en op zien grieze hoar ston n alpino. Hai greep in buuts en huil der n blikken tromke oet. Mit zien graauwe vingers, dij aal joaren gain wotter en zaaip zain haren, nam e n proemke.
Ester wol kokhaalzen, mor kon zuk bedappern. “Ik hait Weerdena, joa juvver dat klopt. Staarker nog. Ik dou mien haile leven aal van Weerdena haiten. t Is aaldernoast. Joa, ik wait der van.” “Mor joen veurnoam is nait Bertil?”
“Nee juvver, dat heb k aal zegd. Ik hait Bonte. Bonte, Albertus Weerdenoa. Ik ken der ook nait meer van moaken.”
Hai luit zuk zakken op n omgekeerde roeiboot. Dizze boot zol nait wied meer voaren. Der zat n gat in de bodem, woardat n grode mannenvoest deur kon. t Muik ol boas niks oet. Hai trok n poar spoanders oet de bodem en spijde n broene stroal deur t gat.
Ester draaide zuk om. Dubbeldam nam t over. “Wie hebben dit adres opkregen. Achtergracht 65, Zandmeulen. Hier zol wonen Bertil Weerdenoa. Heb je ook n paspoort of zukswat? Nou wil ik toch wel ais waiten, hou ofdat dit hier zit.” De man luip t hoeske binnen en Dubbeldam luip achter hom aan. Doar haar e votdoalek spiet van. Binnen hing n lucht, dij aine oadem òfsneed. Dubbeldam telde wel 60 katten. Ze zaten overal en t slimste was, dat ze hom aalmoal aankeken. Twij koaters muiken n kromme rug en bluizen. Alles in de roemte was beschoadegd.
Overaal hingen flarden aan. Behang was bekraabd. Stoulpoten en toavelpoten. Houken van kaasten en deurposten. t Was aalmoal n kraabpoal veur de katten. t Grieze olde manneke schoof drij dikke koaters overzied en trok n loa open en trok der n stoapel pepier oet. Drijkwaart dwarrelde noar grond. t Leek wel n goochel-act. Groots huil Bonte Weerdena n riebewies teveurschien. Dou vuilen de leste bladjes pepier ook op grond.
Dubbeldam nam t riebewies aan en luip op n drafje noar boeten. Hai stikte zowat van de ammoniaklucht. Dij katten megen overaal in hoes, dat kon nait aans.
Ester bekeek t roze vod en nikkopte wat. Ze gaf t deur aan Dubbeldam, dij nait ains de muite nam om nog goud te kieken.
Dubbeldam nam n grode zinken emmer en draaide t ding om. Hai nam n stuk spoanplaat en legde dat op schaarpe raand. Dou ging e zitten en foevelde net zo laank dat e mit rug tegen muur zat. Ester Edens bleef stoan. “Wait je den ook van n Bertil òf?”

(wordt vervolgd)

Dubbeldam nam n grode zinken emmer en draaide t ding om. Hai nam n stuk spoanplaat en legde dat op schaarpe raand. Dou ging e zitten en foevelde net zo laank dat e mit rug tegen muur zat. Ester Edens bleef stoan. “Wait je dan ook
van n Bertil òf?”

Weerdena kraabde zuk wat op kop en ruik mit zien broene stroal n brandblusser. Ester dee n stap achteroet. t Haar nait veul scheelt of ze was roakt op heur swaarde schountjes. “Ik zol t nait waiten. Ik vind ook n vrumde noam. Meer wat veur n goldvis of zukswat.” “Wel woont hier nog meer op t streekje. Zit doar den n Bertil bie?”
t Leek wel gaanzebred speulen. Twij stappen veuroet en den weer ain weerom. Ketaaier leden haren ze nog n veur- en achternoam. As t nog eefkes zo deur ging, haren ze niks. “Hier op t haile streekje is gainent, dij zo’n roare noam het. Doar woont Jans Mulder, doar woont Trijn en doar heurd gain kerel bie. Den hebben we nog Oarend en den Kees Sprutter. Dat is zien bienoam. Zo hait e nait echt, mor dat zeggen we den zo. Nee, Kees Sprutter is vrijgezel.” Weerdena zee t mit glimlaag om snoet.
“En dat den?”, vruig Ester. Achter de dikke boomstommels aan t ìnd van toen zag ze op achter n kap gruin laand nog n hoeske.
“Ach, doar woonde vrouger Pentengoa. Dat is t muldershoes. Joa, Pentengoa, dij was wottermulder. Nou woont der ain of aandere roare gast. Kunstschilder of zo. Kunstenmoaker zel ik mor zeggen. Ze moaken tegenswoordeg gain kunst meer. Tied van Rembrandt is veurbie. Ik wait t nait. Ik ken hom nait en ik wil hom ook nait kennen.”
Weer spoot n stroal broene jirre in richten van Ester heur schountjes. Hai dee t derom. “Goa mor vroag hom mor! En nou bin k der stìnzat van. Moi.”
Weerdena stapte zunder woord of wies zien achterdeur in en smeet onderwiel deksel van regenput dicht.

t Asfaaltweggetje was overgoan in n sintelpad en dat was weer overgoan in n karrenspoor. Twij lienen van zaand en klaai middenmaank rap en roet. d’Auto was bie Weerdena veur deur parkeerd en nou waren ze op zuik noar veurdeur van t muldershoes. Achter t hoes heurden ze wat. Edens en Dubbeldam bedochten zuk nait en luipen deur t gruine hekje, dat alderbenaauwst piepte. Dou ze achter t hoes kwamen, stonden ze oog in oog mit n haalve wilde. Haalve wilde keek heur aan en swaaide mit n biel. Baaident trokken ze votdoalek heur koart en staken dij as bezwerend veuroet. De man druig allinneg grode gele rubberstevels en n körte boksem van onbestemde kleur. Hai trok zichtboar wit weg en dee n stap noar veuren, mit de biel veur t lief. Dubbeldam bleef stoan en Ester dee n stap achteroet.
“Ho, ho, ho man. Rusteg wat!”, zee Dubbeldam. Ester pakte n iesdern stoaf, dij tegen n hekje stond.
“Plietsie, wie willen groag eefkes n piepke mit joe proaten.”
Bie t woord plietsie verkrampten ale spieren in man zien lief en hai gaf n enorme brul. Dou swaaide hai weer mit biel en huil oet noar Dubbeldam.
Ester, ook nait verlegen, stak iesdern piep noar veuren en de vonken vlogen in t rond. De man verloor zien evenwicht en luit zien woapen valen. Dubbeldam greep in n flits de biel en bleef stoan. Hai huil biel achter hom oet zicht van de wildeman.
“Beste man, wie willen eefkes allinneg joen noam waiten en der wieder veureerst niks loos. Denk je dat dat lukt?”
De man greep noar zien krullen, dij de leste sporen van n henna kleuren haren. Dubbeldam rook de wiet lucht en bleef stil stoan. Sums was Ester beter in stoat aine weer tot bedoaren te brengen. Ze luit de iesdern piep zakken en dee n poezelg haandje omhoog. t Leek of ze de man bekeukeln wol. n Sekonde leek dat te waarken. Dou was t fiene droadje broken en de man draaide zuk op hakken om en begon te runnen. Dwaars deur toen en over sloot. Edens en Dubbeldam keken mekoar aan en Ester luit n daipe zucht. Dubbeldam wuir duvels en legde n beste knup. Ester dee heur ogen dicht. Dubbeldam lag op kop en mit n beste voam sprong e over sloot en plougde achter haardloper aan. Ester bleef aan dizze kaant van sloot en volgde t oaventuur mit haanden in de zied. Nog eefkes en den zol ze n oproup doun. Wildeman stroekelde sikkom over zien aigen grode stevels en dou in t echt over n mollebult. Op t zulfde moment dook Dubbeldam noar de man zien bainen.

Vief menuten loater waren baaident weer achter t hoes. De wildeman zien haanden zaten op zien rug mit n paar stoalen aarmbanden. Ze luipen noar veurdeur weerom. Doar bleven ze stoan. De man stond te poesten as n òlde locomobiel. Ester keek op t noamploatje. “Bertil Marnixs”, las ze haardop. De grieze ging heur over de graauwe. Ze las noam zeker nog wel drij keer. Hier stond t gewoon noast deur. Op n streepje swaarde kunststof mit widde letters. Ze keek Dubbeldam aan en stroalde. Dubbeldam nikkopte en nam de man bie aarm. “Ik stel veur”, zee e, “dat we eefkes noar binnen goan meneer Marnixs en dat we n piepke proaten.” Hai zee t nait, nee t kwam der grommend oet. Mit zo’n daipe toon en mit zo’n toestege kop, dat weerwoord nait meugelk was. Dubbeldam haar gruine vegen op zien schiere boksem en zien elleboog dee zeer. Hai haar recht van grommen.
De krullebol luit zien kop zakken en ging veur. Ze kwamen in n grode lichte koamer mit n holten vlouer. De muren waren lichtgeel en der hingen gain gerdienen veur de hoge roamen. t Daglicht haar vrij spel. Dat was mooi, omreden dat t gulle licht de schilderijen overdoadeg oetlichtte. Portretten en grode stillevens. Ain nog fiener en mooier schilderd as aander. Onder roamen stonden van muur tot muur bouken. De man was deel streken in een vrumd model stoul. Hier kon je noeit lekker in zitten, docht Dubbeldam. Mor dat mout ook nait mit zo’n klier van n kerel. Zulf ging e op n rechte stoul zitten. Ester bleef stoan en bekeek in de loop ale schilderijen. “Denk je dat dij aarmbanden weer òfkinnen, meneer Marnixs?”
Man nikkopte en zweeg. Hai zag der gries en graauw oet. Aal zien moudveren haar e verloren. “Je hebben ons schier aan de loop holden, meneer Marnixs. Wie hebben gronden om aan te nemen, dat je mevraauw Maria Sofia Langqvist, geboren in Kragerø Noorwegen kennen? Doar willen we wat vroagen over stellen.” De man greep noar zien boardje. Hai keek noar Ester, dij nog aal bie de schilderijen ston te kieken.
“Ze woonde de leste joaren van heur leven in dOlderman State. Is joe dat bekend?” As e nait mit zien wiesvinger en doem aan zien board zat te plukken, den zol je denken dat de man verstaaind was.

‘Ik wait nait woar dit over gaait en k wil der ook gain spier mit van doun hebben. Je kommen hier zo aanwaaien en joagen aine schrik aan. Ik was aan t holtjes kappen en den zo wat.’

“Wie doun dit soort gesprekken ook voak op t buro. Dat ken vanzulfs ook wel. Dan mout je even wat meer kleren aandoun, omreden dat t vanoavend kòlder is. Auto staait veur bie meneer Weerdenoa. Dij noam zegt joe zeker wel wat.
Staarker nog, dij mout joe wel wat zeggen.”

“Bonte is n idioot. Dij spoort veur gain meter. Hai wil t nait hebben dat ik over ree noar mien hoes goa. Mor ik ben nait gek. Den mout ik zeker drij kilometer omrieden. As ik bie hom doarachter deursteek is t vief menuten. Lest het e der mie aal betonnen stiepjes neerlegd. Mor dat was gaauw òflopen.”
Ester keek Dubbeldam aan. Ze glimlachte. Dou haar ze weer aandacht veur de schilderijen en de bouken.
“Nou, wat doun we der aan meneer Marnixs? Hier rusteg proaten of…”
“Mien moe en Maria Sofia waren vrundinnen. Haile dikke vrundinnen. Ze trokken veul mit mekoar op. Mien pa en heur man waren nait zo dik.
Mor dij vraauwlu wel.
Ik heb noeit aans waiten. Mor mien moe is veur n poar joar oet tied kommen en dou was t kontakt verbroken. Ik wait nait woar ofdat ze nou touholdt. Ik heb ook wel wat aans aan de kop. Volgende moand heb ik n tentoonstellen in Amsterdam. Doar mout ik vreselk veur aan t waark. En den wil ik as dij tentoonstellen draait, den wil ik noar Tibet. Ik bin hailmoal leeg en den wil ik doar weer wat inspiroatsie opdoun.”

Hai keek Dubbeldam vroagend aan. As of hai n veer op houd kriegen zol, veur zoveul woorden. Dubbeldam wuir der nait swaiterg van. Bertil Marnixs haar hom nog nait ain keer recht aankeken en hai schoevelde aal wat op stoul en hai keek aalgedureg wat Ester aan t doun was. Ester was bezig mit bouken, dij achter in koamer in n aaiken kaast stonden. Achter glas en mit kopern grepen op deurtjes. Ze haar heur haanden netjes op rug en ze huil heur kop wat schaif om de ruggen beter bekieken te kinnen. n Aigenwies sliertje hoar zakte heur aalgedureg veur ogen. Drifteg dee ze t weer achter heur oortje. Dubbeldam wuir op n bepoalde menaaier weer zenuwachteg van heur. Nou stak ze ook nog t achterwaark wat achteroet. Dat dee ze express, om hom kel te moaken. Hai wol nog wel langer noar heur schiere kontje kieken, mor der zat aine wat onwilleg te wezen in n design-stoul vlak veur zien neus.
“Toch heb ik reden om wat te twieveln aan joen woorden, beste man. Zegt de noam Olderman State joe niks?” De man in stoul schudkopte wat, mor t was nait overtugend genog. “Nou loat ik ais wat aans pebaaiern den”, ging Dubbeldam onverdroten deur. “Ik nuim n poar noamen en den mout je ais kieken ofdat der den n belletje rinkeln gaait. Let op!”
Dubbeldam keek noar zolder en bluis zien wangen op. t Leek net of t aigenlieks te stoerachteg veur hom was.
“Diena Stallengoa, Lena Kothof, Katinka Datema.”
“Nee man, gain Katinka, mor Katrien”, klonk t achteroet koamer.
“Bo Laangis?”, vruig Dubbeldam. De man gaf gain krimp. “Eh, ais kieken wel hebben we den nog zo aal. Barbara Vink en Vera Reker.” Leste twij noamen knapten deur de koamer en ketsten aan ale kaanten tegen de muren en kwamen net zo haard weerom.

Wordt vervolgd

“Eh, ais kieken wel hebben we den nog zo aal. Barbara Vink en Vera Reker.” Leste twij noamen knapten deur de koamer en ketsten aan ale kaanten tegen de muren en kwamen net zo haard weerom.

Dubbeldam haar t zain. Ester knikte ook. Marnixs pebaaierde zien best te doun om nait te reageren. Mor bie de baaide leste noamen was der wat west. Nait te benuimen mit woorden. Zuneg aan te zain. Mor baaident haren ze t vernomen. Ze zaten goud. “Nou wat is joen antwoord, beste man?”
“Stik der mor in, ik wil dit nait langer. Barbara Reker en Vink. Wat mout ik mit dij noamen. Aalmoal van minsken dij k nog noeit zain heb of sproken heb.”
Ester Edens kwam bie t roam stoan mit n bouk. Ze huil t noar t licht, ofdat ze t hoast nait lezen kon.
“Kiek Harry”, zee ze. Dubbeldam was verboasd.
Dat dee ze noeit. Hom bie veurnoam nuimen.
Wat was der wel nait.
“Kiek, meneer Marnixs. Dit bouk is schreven deur Barbara Vink. En loat ik nou waiten, dat Barbara Vink n aander noam het. Barbara Vink is heur nom de plume. Schier nait. Nom de plume is sjiek veur pseudoniem. Mor dat huif ik joe nait te vertellen, François Delcourt.” De man ging stoan en weer zitten. “k Zel eefkes mien kollegoa bieproaten as je dat nait slim vinden. Of wil je t zulf doun. Meschain nog wel beter. Harry, meneer is n expert.” De man luit zien kop zakken. Zien ellebogen steunden op zien knijen. Dou hervond e zuk nog n keer.
“Wat wil je nou mit joen slap gelul. k Wil dat je vot goan, dat je mie mit rust loaten. Ik kin gain Barbara Vink en ik kin zeker gain Vera Reker!”

t Wuir stil. t Wuir stil in olde muldershoes. Boeten luipen koien in n laange riege deur t graslaand. t Waren der wel meer as zesteg, zeuventeg, docht Ester. Woar dij nou wel nait vot kwamen. t Was n roare gedachte, dij bie heur opkwam en haar niks mit de gang van zoaken van doun. Twij jongens dreven de baisten op.
“Meneer Bertil Marnixs, alias Bertil Weerdena, alias François Delcourt. Ik bin baang dat je der noast zitten. Ik heb vrouger goud oplet en lezen vond ik en vind ik nog aaltied ain van de schiere dingen. Ook bin k stoapelgek op schilderkunst en zeker op wat joe hier aan de muur hangen hebben. Bertil Marnixs is kunstschilder.

François Delcourt is n gerenommeerd schriever. En Bertil Weerdena is n leugenpuut. En:
Barbara Vink is schriefster en dij kennen wie in doagliekse leven beter, nou nee ik mout zeggen, konden wie in doagelkse leven beter as Vera Reker. En ik duur te zeggen dat je soam ook wat leuks hadden. En nou nait zeggen, dat t nait zo is. Je waren soam mit heur in vekaansiehoeske op Saandploat. Wie hebben de reken zain. Je hadden wat mit heur. Vera Reker is n bekende van joe. En nou gain zuide proat meer, Ik wait t! Ik wait t, omreden dat Vera Reker doar op ain van joen schilderijen staait. En as we zuiken goan, den kommen wie vast nog wel schetsbouken tegen en aans wat, woardat ze ook op staait.”
“t Is wel goud, hòl mor op”, fluusterde Bertil Marnixs.

t Was al wel kovvietied, dou t koppel weer op t buro was aanderdoags. Bertil Marnixs was guster toch trankiel mit goan en haar der in n cel nog ais n nachtje over sloapen. Ester schreef op t widde bord de noam en tounoam van de man dij ze mitnomen haren. Bertil Marnixs. t Stond der swaart op wit. Ze wuir der bliedeg van. Dat heurde nait zo, omreden dat emootsies niks van doun haren mit dit waark. En toch maggelde ze n sirkel om de noam.
“Wie willen ook nog ais in zien hoes kieken en snuustern”, zee ze tegen Dubbeldam. Dubbeldam knorde wat van achter zien buro en las deur. Blad noa blad.
“Vannommerdag kin dat wel”, zee e. “Ik wil aan t figuurzoagen. Mooie schiere patronen wil ik figuurzoagen. Meneer Marnixs het ons n bult te vertellen.”
“Ik heb nog wat muite mit de tied”, zee Ester. “t Is vandoag. En guster was t guster, n dag veur vandoag. Mörgen komt der aan.” Ester Edens luit heur kollegoa plazen. Ze ston te prakkezaaiern veur t bord en begon n soort van moandkalender te moaken. Ze begon mit december. Doar schreef ze twij noamen achter. Bertil Marnixs en Vera Reker. Bie feberwoarie kwam de noam van Bertil Marnixs te stoan. Bie augustus schreef ze Vera Reker.
“Wanneer is dij vraauw Maria Sofie aigenlieks oet tied kommen?”
Dubbeldam luip noar t buro van Flipje en hoalde n sedel oet n map. “Ze kwam in oktober lestleden in t hospice, doarveur haar ze in heur aigen woonderij legen. In oktober vond de arts t beter, dat ze noar t hospice ging. Doar het ze legen tot meert. Dou is ze overleden.”
Achter meert schreef Ester Edens de noam van Maria Sofia Langqvist.
Dou zette ze bie Vera Reker en Maria n kruuske achter de noam.
“Bist kloar mit dien kleurploat”, zee Dubbeldam. “k Wait t wel jong, mor ik mout dingen veur mie zain en as ik dit dou, den kin k t aalmoal beter overzain.”
Dubbeldam huil zien scholders op. Zo haar elk zien maneuvels. “Ik neem Flipje mit as ik mit meneer Marnixs aan de babbel goa.” “Ik wil dommit nog ais kieken bie de grode kunstenoar zien hoes.”
Zo verstreek de tied mit schrieverij en prakkezaaierderij over t geval Vera Reker.

Bonte Weerdena ston achter t hoes en haar n grode widde laange onderboksem in zien vlagenmast hesen. As eerbetoon aan zien achterbuurman, dij mitnomen was deur plietsie. Hai kon de man nait stoan, ook al haar Marnixs hom niks doan. Weerdena mog groag nittjen en doar kon de kunstenoar nait tegen. De tougang over de ree was vrij, dat kon n klaain kind bedenken. Mor de krullebol was der mit botter en sukker ingoan. En doar haar Bonte Weerdena zien slinger aan. Dou Ester Edens veurbie ree, stak e haand op. n Schiere vraauw, docht Bonte. n Schiere vraauw.
Veuls te jong, mor toch n schiere vraauw.
Ester hobbelde over de zandloan noar t hoes van Bertil Marnixs. Dat was gain pretje, omreden dat ze neudeg mos. Ze was veur t vertrek van t buro nog west, mor t was weer slim vandoag. Elk hobbeltje, hou klaain ook, dee heur zeer in t lief. Eefkes overwoog ze om te stoppen en om t achter de vledderstroeken te doun. Mor dat gunde ze Bonte Weerdena ook nait. En noa de verhoalen van Dubbeldam over t interieur, was ze bie hom ook nait stopt. Nog eefkes en den kon ze bie t hoes van Marnixs heur plas wel kwiet. Dou ze oetstapte ston ze oog in oog mit n vraauw. “Oh mevraauw, mevraauw, mag ik hier wel eefkes noar toilet?” Dat was van de nood n deugd moaken, docht ze. Ze haar gain enkel recht om hier binnen te goan. Mor sums mout n minsk ook wat geluk hebben.

Noa de sanitaire stop, dwoalde ze deur t hoes op zuik noar d’oardege vraauw. Ze haar gain idee woar dij was en wat dij hier dee. Nou kon ze wel eefkes n beter beeld kriegen van de zoak. Dou ze mit slag oet roam keek, zag ze dat de vraauw op kop in toen stond. Ze haar bliekboar gain hoast mit heur verziede. Ze keek rond in n aander koamer. Hier was ze guster nait west. Ook hier hingen schilderijen. Dizze man was n begoafde schilder. Hai zag kaans om mit lichte heldere penseelstreken n beeld te vangen. As je stoef op veurstellen stoan gingen, was t n hoop vaarf en geklodder. Ging je der n poar meter vanòf stoan, den kwam as bie toverslag t beeld teveurschien. Ze vond t meroakel mooi. In gedachten haar ze in heur aigen hoes aal n plekje reserveerd veur n landschop van anderhaalf bie n meter. Dat zol nog ais mooi wezen. Ze dwoalde deur t hoes en kwam in n waarkploats. Hier was Marnixs aan t schildern. Vief schildersezels stonden hinter en twinter deur de grode lichte roemte. De man waarkte aan vief schilderijen tegeliek. Drij landschappen en twij portretten zag Ester. n Schier ìndeloos koolzoadveld, n leeg landschap mit kromgewaaide bomen. Aine mit grode lompe koien in n kaamp gruin laand mit doezenden peerdebloumen. En den was der de noordelke kaant van Saandploat. Dizze zol ook mooi lieken bie heur thoes aan muur, docht ze. En den keek ze recht in gezicht van Vera Reker. Vera Reker schilderd veur n roam. t Roam stond open en der was oetzicht op de zee. Heur zee. De zee van heur jeugd. Ze zuchtte daip. In n loa vond ze zeker twinteg tot viefentwinteg taikens en schetsen van Vera Reker. Marnixs mos nou nait meer zeggen, dat e nog noeit heurd haar van dizze vraauw.
Zo dwoalde ze deur t atelier en bekeek de honderden kwasten en blikken vaarf. De tuben mit zoveul verschillende kleuren, dat t heur doezelde veur ogen.
In n houkje bedekt mit lappen en aander ondudelk spul zag ze n waarktoavel stoan. t Was vrouger n eettoavel west, aine mit allure. Schiere bolpoten en moakt van swoar aikenholt. Ester Edens heur aandacht wuir trokken deur n klaain dinseghaidje. Ze drukte wat van de lappen overzied en zag n laptop. Ze huil meer lappen en polten overzied en zag n deus.
“Dus toch!”, zee ze.
“Wat is der dus toch?”, zee de vraauw.
Ester stond stief oet van schrik.
Ze vuilde zuk betrapt. Ze haar hier gain zoaken. Elke hoar ston heur verkeerd op t lief. “Man, ik bin op zuik noar joe. Kom ik heb kovvie kloar. Den kennen we n piepke proaten. Is t aalmoal lukt?”

wordt vervolgd

Ze vuilde zuk betrapt. Ze haar hier gain zoaken. Elke hoar ston heur verkeerd op t lief. “Man, ik bin op zuik noar joe. Kom ik heb kovvie kloar. Den kennen we n piepke proaten. Is t aalmoal
lukt?”

“Ach ik heb de smoor in. Altied denk ik dat k wel weg kin. En altied vlaig k bie minsken binnen of mout ik hotels, wachtkoamers in, omreden dat der den toch noch weer n plas komt. k Bin der zo stìnzat van. Ik ben Ester.” Ester wreef zuk over t lief en nikkopte. Trankiel luip ze achter de vraauw aan. Dizze juvver haar wat oet te leggen. Dubbeldam zat tegen Bertil Marnixs over. Flipje rommelde mit pepier. De opnoame apparatuur ston op pauze. t Kon wat hom aanging begunnen. Dubbeldam zee niks. Hai keek noar de man tegen homeover en schroapte zien keel. “Dou t spul mor aan, Philip.”
Flipje kreeg sikkom n hartaanval. Nou was e toch wel eefkes slim belangriek in dit onderzuik. Dubbeldam haar hom gewoon bie zien echte veurnoam nuimd. Mit n eelsk geboar dee e de recorder aan. Hai pakte zien blok en potlood en was der kloar veur. Hai las de gegevens van Marnixs veur en vruig hom of dat aalmoal klopte. “Woarom vloog je ons sikkom aan, dou we bie joe kwamen?”
“Ik schrok mie hartstikke lam en was nogal hyper.”
“Hyper?”
“Joa, n poar joints rookt en den wor ik toch echt hyper. Dat haar ook nait mouten.”
“Wat?”
“Nou, zo mit dij biel. Man, ik zat der eefkes deur.” “Wie kwamen allenneg mor wat vroagen. En dat wuir mie toch n ontvangst.”
Bertil Marnixs keek stoef veur zuk oet. t Wuir moeskestil in koamer.
“Wie kwamen wat vroagen over Vera Reker. Wie denken dat der n grode kaans is dat je dij kinnen. Zulfs dat je n reloatsie hebben.” “Ik kin Vera. Mor ik heb heur aal n beste zet nait zain. Wie hebben wat had, mor zo as dat voaker gaait vonden we dat we nait biemekoar paasden.
We binnen oet mekoar.”
“Waren je mit joen baaident op Saandploat, in n hoeske? Verschaaidene moalen zulfs.” “Joa, dat klopt. Ik mag der groag noar tou om te schildern en te schrieven. Veur schildern is t licht der zo mooi. En zo n hoeske bie zee, is n lust om te schrieven. Ik mag der groag wezen. Soam mit
Vera was t hailndal schier.“
“Hou heb je heur kinnen leerd?” “Eh, via t internet en dou aal snel doarnoa op n vernissage.”
“Wat mout ik me bie n vernissage veurstellen?” “As der n tentoonstellen opend wordt, den worden lu nuigd en dij kommen den n dag of oavend van te veuren. Doar hebben we mekoar veur t eerst zain. En ik vond heur wel leuk.” “Was Barbara Vink der ook?” De kunstschilder trok wat aan zien board. Hai was aan prakkezeren. Flipje keek de man aan. Mor dij keek weg en keek noar n stee op de muur achter de baaide kollegoa’s.
“Joa, dij was der ook. Mor dat wait je al. Barbara Vink is de schrieversnoam van Vera. Ze haar n boukje oetgeven.”
“Bie dezulfde oetgever as woar joe dat doun?” “Nee, ik stoa onner kontrakt bie n grode oetgeverij. Zai haar aargens wat drukken loaten. Dat gebeurd wel voaker. t Wordt pas interessant as t bouk n beetje begunt te verkopen.”
“Was t wat?”
“Hou beduil je dat?”
“Kon ze n beetje schrieven?” Man huil zien scholders op en sweeg. “Wenneer hest heur veur t lest zain?”
“Och, dat is aal weer n beste zet leden. Ik bin nog n zetje wegwest.”
“Was je veureg joar Kerst bie mekoar op t aailaand?” De man nikkopte. “In feberwoarie was je der ook?”
“Allenneg. Dou ston de boudel aal op barsten en ze kon gain vrij kriegen van t waark.” “Op de Olderman State?”
“Ken best wezen, ik heb gain idee woardat ze waarkte. Iets mit òldjes, dat wait ik wel.”
“Maria Sofia Langqvist?” De man schudkopte. “Vrundin van mien moeke. Ik wil groag vot as we kloar binnen. Ik heb nog n bult te doun en alles lopt mie zo in de schiet.”
“Oh, dat zel vast wel, mor ik bin nog nait kloar.” Dubbeldam ging verzitten. Flipje schikte wat mit zien pepier. Dit was leuk. Hai haar nog niks opschreven. “Maria Sofia Langqvist woonde in de Olderman State. Was die dat bekend?” “Nee, doar wis ik niks van. Ik heb aal eerder zegd, dat ik heur noeit meer zain heb, dou mien moe oet tied kommen is. Zai waren vrundinnen van vrouger òf. Doar heb ik niks mit neudeg.” t Kwam der nait aal te overtuugd oet. Marnixs wreef mit baaide haanden over zien gezicht. Dou keek e Flipje aan. Dij keek nait weerom. Flipje schudde zien pepieren.
“Dingsdag en wonsdag, de zeuventiende en achttiende. Woar huilst dou tou?” De man schudkopte wat en gaf gain antwoord. “Dat betaikent n hoop gedonder, bedenk die goud.” “Ik was gewoon thoes aan t waark. Niks biezunders.”
“Wel kin zeggen dat dat zo is?” “Ik wait der niks van, ik waark aan n tentoonstellen, en sums waark ik dag en nacht deur. Ik wait t nait.”
“Vera Reker waarkte ook op de Olderman State.”
“Nou…”
“Doar het ze t vast over had mit die. Joe baaident waren n setje. Ik wait nait hou dik je mit mekoar waren, mor t komt mie roar veur dat je doar noeit over proat hebben.”
“Ach, ze het t wel ais nuimd, mor dat kon mie nait zoveul schelen. Ik heb niks mit dij softies. Wie haren mekoar en dat was genog.” “Mit de Kerstdoagen verleden joar was je ook nog mit joen baaident op t aailaand. Dus dou wast toch dik aan?”
“Joa.”
“In feberwoarie wast der allenneg, dou was de laifde over?”
“Nee, nait echt. Ze kon t nait wachten. Gain vrije doagen meer.”
“Hou voak bist op de Olderman State west?” Man aan aanderkaant toavel dee haanden veur t gezicht. Hai trok scholders op. Spanning was te snieden. Flipje schoedelde wat op stoul hinneweer. Hai wuir der drok en ongedureg van. Dubbeldam keek noar Flipje. Dij keek vroagend weerom. Dubbeldam nikkopte. Hai pakte n MD-speuler en sloot der n boxje op aan. Hail even keek e noar t apparoat. t Was n meroakel schier dingseghaidje. Dou drukte hai op n klaain knopke. De drij mannen luusterden ingespannen noar opnoame. Dou in opnoame n deur dichtknalde, stopte Flipje de speuler en luit t nog n keer heuren. En nog n keer.

Dubbeldam ging stoan. Hai wandelde wat hinneweer. “Bertil, most nait zo kinderachteg doun. Ze konden der toch nog ais over proaten. Mor Bertil was kwoad. Hest ook heurd dat der nog wat vogelgeluden opstoan?” Marnixs slikte en keek Dubbeldam aan. “Ik duur der oardeg wat om te verwedden, dat dizze Bertil aan toavel en de Bertil hier op dizze opnoame ain en dezulfde binnen. En de vraauw dij Bertil vroagt om toch nog n zetje te blieven, dat dat Vera Reker is. Dat waiten we. Doar komt bie dat dij de widde paauwen van de Olderman State ook mit doun op dizze opnoame. Honderd percent zeker Bertil. Hou voak bist doar west en woar ging dizze rebulie over? Mor goud. We begunnen met de vroag hou voak doe op de Olderman State west bist.”
Flipje drukte nog n moal op t knopje en heurdest de paauwen nog ais gieren. “Hou voak?” De man was t benaauwd swait op kop kommen en hai keek noar Dubbeldam. Dou piepte der n mobieltje.
“Verdarre Ester. Der was n omslag. Ik haar hom sikkom zo wied. Nog n haalf uur en den haar k hom aan t kwedeln. Haar nou n zetje loater beld.” Ester Edens trok scholders op.
“Dut niks. Wie kriegen hom wel. wat zeg ik? Wie hebben hom al.” Ze wees noar n deus op t buro. “Ik denk dat we de zoak rond hebben. De man is zo labiel as wat.”
Mit heur drijent bekeken ze inhold van deus. n Laptop, minidisc’s, schriften. Speulder mit microfoontje. Flipje pakte votdoalek laptop en ging der maank. “Ha, dizze laptop het gain wachtwoord of niks. Bingo. k Bin der al in. Allenneg tekstverwaarker. Wieder niks. Mapjes. Haha, Submapjes
Barbara Vink. Ales zit der in.” Ester pakte schriften bloaderde ze deur.
“Hou komst hier aan? Bist bie hom thoes west?
Hest die toch wel aan de veurschriften holden.” Dubbeldam graauwde. Ester nikkopte en ging zitten. Dubbeldam bleef bie deus stoan, as of e benaauwd was, dat e verloren roaken zol. “Bist doe benaauwd over veurschriften? Ik heb niks verkeerd doan. Ik haar vandoag gewoon geluk en dat komt ons tou. Dit haile zwikje ston bie Bertil in hoes. Aargens in zien atelier.” Dubbeldam haar de kaam rood. Ester fietste mit heur gedou dwaars deur zien plannen. Dat kon e nait hebben, mor dat wol e nait haardop zeggen. Ester haar aal laank schoten, dat Harry Dubbeldam de smoor in haar. Hai haar de smoor in, omreden dat e gain stuur meer haar over de gang van zoaken. Hai wol Bertil breken en dat was hom nou miskuld.
“Ik stel veur dat we dit rusten loaten en dat we meneer Bertil gewoon kroaken. Wie hebben hom sikkom te pakken. Nog n uur in t swaithok en hai jodelt der over.”
Ester kreeg weer n hekel aan hom. Nou ging e weer bot doun en deurdrieven. Nou wol e boven heur stoan. Nou wol e superieur doun. En doar was gain reden tou. Ze waren baaident geliek. “Wilst den nait heuren wat doar nog meer veurvalen is? Ik heb nog n bult nije dingen, dij van belang binnen veur t onderzuik. Aigenlieks mout dat eerst en den mouten we kieken hou ofdat t in mekoar paast en hou dit wieder mout. Ik denk dat we Bertil Marnixs wel te pakken hebben.” Dubbeldam trok n lammenoadege snoet en luip vot. Ester wuir grammieteg en ging kovvie drinken. Flipje was der hailendal deur. Hai ging bie zien buro zitten en leefde zuk oet mit deus oet t hoes van Marnixs. Mit drij koppen kovvie op n bredje was Ester snel weerom. Dubbeldam schudde wat mit kop en ging bie zien buro zitten.
“Nou, barst mor lös mit dien verhoal din”, zee e.
Ze kon hom wel wurgen. Hai keek heur nait aan.
Hai keek noar n punt wied achter heur.

wordt vervolgd

“Nou, barst mor lös mit dien verhoal din”, zee e. Ze kon hom wel wurgen. Hai keek heur nait aan. Hai keek noar n punt wied achter heur.

Dou ze oetreuteld was, keek e nait zo soeterg meer. Flipje was aanschoven en keek noar Ester. Dat was mie nog ais wat, vond e. “Kom, den goan we hom nou deurzoagen. Flip gaait alles sorteren oetzuiken, beluustern. Bord biewaarken.” Hai wees noar t bord woardat ale belangrieke zoaken nou opstonden. “Luuster ook zo hinter en twinter noar de discs en breng den t haile cabaret noar de TD.” Ester stond veur t bord en wees noar de foto van Bertil Marnixs. “Wie hebben die, mien jong”, zee ze.

Ze draaide zuk om noar Dubbeldam en keek hom aan. Narro was weer wat bietrokken. Nou haar e der nog muite mit, om tou te geven. Dat dee e nait groag. Dat zol e op n aander moment op zien aigen menaaier doun. “Ik heb n roar idee”, zee ze. Ze wachtte. “Hm, dat zel wel weer wat schiers wezen. Ik kin die langer as vandoag.” Dubbeldam pebaaierde n laag op zien gezicht te kriegen. t Wuir n maal trekje rond zien mond. Hai keek heur aan en fronste zien wenkbraauwen. Ze haar wel voaker van dij meroakels had. En sums waarkte t. “Wie goan mit Homko noar de Olderman State. Wie zeggen niks en wie kieken of der doar gounent binnen dij reageren. Wie kieken wat e dut en wat e zeggen gaait. Of e sputtert of wat den ook. En den kinst hom deurzoagen tot e tougeft. Wat dochst?”
Dubbeldam kraabde zien kinnebak. Hai keek noar Flipje. Dij was meroakel bezeg. Bewiezen genog, zo as t nou leek.
“Kom, wie hoalen mesjeu op en goan.”

De widde paauwen van de Olderman State luipen op t gras. Dat was n meroakel schier contrast. Bertil Marnixs, de artiest, de kunstschilder haar der vandoag gain oog veur. Zien scholders luit e hangen en hai vruig om rokerij. Dat was nait veur haanden en zo ging t drijtal noar binnen. Hai bleef wat onneuzel stoan in de grode hal en keek om zuk tou. Ester en Dubbeldam, baaident dochten ze t zulfde. Speulde hai nou onneuzel of was e hier erenswoar nog noeit west?
Ze gingen linksòf en kwamen bie de balie. Lena Kothof haar dainst en keek noar heur computerschaarm. Ze keek mit n slag op en stopte mit heur waark. “Zo plietsie, bin je der weer, dit moal mor laifst drij man staark! Heb je joen boudeltje aal veurmekoar? Heb je hom aal te pakken of was t n heur dizze raais?”
“Nee”, zee Dubbeldam, “dat hòlden we nog eefkes onner pet. Is Stallingoa der ook?” “Op kantoor”, zee Lena en keek weer noar heur computerschaarm. Ester en Dubbeldam keken mekoar aan. Dat was nait speuld. Dubbeldam geboarde dat Marnixs mit hom mitlopen zol. Ester verdween oet beeld. Dubbeldam klopte beleefd op deur en dee hom dou open. Bie de grote toavel zaten n man en n vraauw. Dina Stallinga ston op en luip noar manlu tou. “Bin je der alweer? Mit goud nijs? Dit is de directeur Jansonius. Hai is weerom. t Het n zetje duurd, mor gelukkeg is e der weer.” De man ston op en gaf de baaide mannen n haand.

“Wat zuikt n directeur van n centrum as dit in Vietnam?”, vruig Dubbeldam. “Ik was een paar weken op visite bij mijn dochter. Maar de terugreis liep helemaal fout. Geen vliegtuigen, stakingen, ellende, nachten doorgebracht op het vliegveld. Maar goed ik ben er weer en hoor dat we hier ons portie ellende ook hebben gehad.”
Bertil Marnixs stond wat verwezen oet roam te kieken.
“Wat is het doel van uw bezoek?” Hai keek zien rechterhaand aan en der kwam n flaauw glimlaagje op zien broene kop. “Van uw zoveelste bezoek!”
“Wie lopen d’haile boudel nog ais weer bielanges om te kieken of der nog wat vergeten is. Sums krieg je noa n poar doagen weer n vrizze kiek op de zoaken. Aigenleks routine dus.” Hai luip noar t roam en greep Marnixs bie aarm. “Marnixs kom, wie goan. Ik zel joe van de week nog bellen veur n gesprek. Dat kin hier of bie mie op buro. Messchains mörgen aal wel.”

Jansonius knikte en sputterde nait over onrust veur de bewoners en slechte noam. Hai knikte en ging weer zitten. Bie Diena Stallinga kwamen de eerste rooie vlekken aal weer in heur mooie laange haals.
Ester zat in ain van de Chesterfields op gaang. Marnixs luip as n dooie mit Dubbeldam mit en ging ook op n Chesterfield zitten. “Ik wil groag aine smoken”, zee e zacht.
“En hest aal gounent zain, dij die bekend veurkommen?”
Dubbeldam keek Ester aan en huil scholders op. “Onze vriendin is der nait en dat is jammer. Ze is oetpandeg en dat duurt nog tot aander moand. Ze hangt nou in lucht en is onnerwegens noar Mexico.” Dubbeldam schudde wat mit kop en wuir vranterg.
“De keuken”, zee Ester opgewekt. Ze stapte op luip in richten van keuken, mit t zekere gevuil dat de mannen wel achter heur zollen kommen. Dat deden ze ook. Dubbeldam mos zien verdachte wel n drukker in rug geven. t Ging nait van harte. Ze stapten keuken in en doar stonden twij kerels tegen elkaar te raggen. Mastland en Van der Velde bèlkten en brulden dat t n laive lust was. Ze luiten zuk nait van de wies bringen deur de verziede. t Ging der heer as de duvel.
Marnixs stond wat in deur te twieveln. Hai trok nou toch oardeg wit weg. Allenneg was de vroag woar ofdat van kwam. Mastland keek eefkes op. “Opsodemietern, joe”, brulde hai tegen t drijtal. Ester en Dubbeldam keken mekoar aan en begonnen te laggen. Ester drukte Marnixs de keuken in en doar bleef e bie n keukenblad as n loden Jurrie stoan. “Wegwezen!”, brulde Mastland nog n keer. Dubbeldam dee net of e niks heurde.

“En…. komt t aalmoal aal weer boven?”, vruig Ester aan Bertil Marnixs.
Dij draaide zuk om en luip noar gaang en ging weer op ain van dij dure baanken zitten. “Ik heb hier niks mit van doun. Ik ben hier nog noeit west. Ik wait nait wat je van mie willen. Loat mie toch mit vree. Ik wil noar boeten en wil aine smoken.” “Dat komt dommit wel”, zee Ester. “Wie goan eefkes noar de koamer van Maria Sofia Langqvist. Wat zeg ik? Koamer, nee man, appartement.
Loop mor veurop Bertil en den kommen we der wel.”
Dubbeldam greep de man op baank bie aarms en sjorde hom zo weer op de bainen.
“Hoppa, doar goan we.”
“Ik wait ja nait, woardat ik noartou lopen mout”, zemelde Bertil Marnixs. Dubbeldam gaf hom nog n drukker.
‘Den loop mor achter mie aan.’ Ester wachtte nait langer en luip veurop. “Wat doun we? Mit lift of mit trap.” Dubbeldam koos veur lift. Hai drukte op t knopje mit n grote twij.
Doar stonden ze den. Twij rechercheurs en n verdachte. De gaangen waren leeg. t Was stil in dizze vertrekken. Zulfs t gerag van de baaide koks was verstomd. Achter de dikke liftdeuren kroakte en zoemde t wat. Lift zakte noar begoane grond. Dubbeldam dee n stap achteroet as of de deuren noar boeten zwaaien zollen. Ester vond de lift aigenlieks onzin. Mit drij hoanetreden was ze nou aal boven west.

Dubbelde deur glee open en n òldere vraauw stapte noar veuren. Mit n grode voam over drumpel as of ze strompeln kon over n drumpel dij der nait was. Ze druig n blaauwe overall over aarm en ze keek toesteg. “Ze zeden dat e boven was. Mor dat is nait zo. Doar is e nait. Doar is allenneg de grode swaarte kerel mit zien grode widde gebit. n Schiere jong. Mor, man man wat is dij kerel groot. Ik krieg altied pien in mien nek as ik hom aankieken wil. Kootje haar zien overall en brood vergeten vanmörgen en nou zol ik hom dat eefkes brengen. Ik sjaauw mien n ongeluk deur dat gebaauw hier.
”Ze dee heur haand schuuns veur heur mummelbekje: “Kòlde kak. Dat ist hier. En nait aans. Mor ze binnen goud veur Ko. Nou zai ik t.” De vraauw veerde op. “Joe binnen van plietsie. Joe waren bie Vera in hoes verschaidende moalen. Och, och wat n verdrait. t Laive mins. Zo dood as n pier. Mor doe hufst nait meer bie mie aan deur te kommen.” Ze wees mit heur bibbervingertje noar Bertil Marnixs. “‘Doe bist n minne hond. Komst sleudel bie mie lainen en brengst hom nait weerom.” De wereld ston veur n kwart seconde stil.

Dubbeldam en Edens keken noar t òlde vraauwtje. “Joa, joe baaident kin ik wel vertraauwen. Mit joe wait ik sekuur wat ik der aan heb. Mor dizze kollegoa van joe is n leugenpuut.” Bertil Marnixs draaide zuk om en wol wegrunnen. Mor Harry Dubbeldam stak ain van zien grode vouten oet en n tel loater lag Marnixs op vlouer. Dubbeldam pakte zien boeien en draaide aarms van Marnixs op rug.

Twij moal klonk der n dreug tikje. De man bleef liggen. De buurvraauw van Vera Reker keek stomverboasd. Dit zag ze aans allenneg n moal op tillevisie. Ze trok Ester Edens aan aarm. “Nou zo slim is dat nou toch ook weer nait. t Is aine dij nait te vertraauwen is.” “Zo is dat!”, zee Ester Edens.

“Hai kwam om n uur of elf soavends der nog aanschieten. Ik haar hom nog noeit zain. Mor hai luit mie wat zain, n koartje of zukswat. Hai mos in t hoes van Vera Reker wat ophoalen. Vera haar pech mit auto en nou mos hai wat ophoalen. Nou ik wol op bèrre en docht dat t aal wel goud kwam. Aander doags kon ik ja wel vroagen. Ik heb hom sleudel geven. Haar ik noeit doun mouten, ik wait t wel. Mor ik heb t toch doan. Ik haar nog vroagt of t slim was mit Vera. En hai zee, dat t meer n routinekwestie was. Ik huifde mie gain zörgen moaken. t Kwam aal goud. Aanderdoags zol e sleudel weerom brengen en meschain gaf e hom ook nog wel aan Vera. Wat mout je den as òld minsk?’” Ze keek de twij vroagend aan. Baaident keken ze weerom. Ze zwegen. t Oldske dee zo heur best. Ze verknuurde heur buusdoukje.

“Woarom was je nou in de Olderman State?”, vruig Vera vrundelk.

wordt vervolgd

Ze keek de twij vroagend aan. Baaident keken ze weerom. Ze zwegen. t Oldske dee zo heur best. Ze verknuurde heur buusdoukje. “Woarom was je nou in de Olderman State?”, vruig Vera vrundelk.

“Kootje haar zien tromke mit stoet vergeten en ik haar ook nog n overall veur hom streken. Kiek, dij jong woont op zukzulf sinds zien pa en moe oet tied kommen binnen. Mor dat wil nog nait zeggen, dat zoon stumper zuk redden kin. Ik bin zien taande en ik kook en was veur hom. t Is n laive jong, mor hai is wat slicht. En de leste doagen is e hailendal oet order. As zien kont nait vastzat, den was e dij ook aalgedureg kwiet. Nou haar e dus zien spullen vergeten en ik mos nommerdoags toch noar t Gruine Kruusgebaauw, vanwege mien steunzolen en…. bloudprikken. Ik docht den neem ik hom zien tromke mit en geef hom vot n schone overall. En ik kon hom nait vinden of was t nog zo. Ze zeden dat Ko hailmoal boven was. Doar is zoon soort gloazen geval mit planten. Joa, doar mout e ook veur zörgen. t Is wat. Mor doar was e ook nait. Ach, wait je. Dij Mastland, dat is ook aaltied zoon boudel. Ze kinnen mekoar nait stoan, of is t nog zo. Nou en dou kwamen joe der aan, mit dij kerel.”Ze zweeg eefkes. Heur schiere olde gezichtje vertrok eefkes. Ze was verniend, dou ze aan t bedrog docht. “Dus hai was nait bie plietsie. Hai het mie bie de bok doan. Oh, wat n mizzelke kerel. Stom old wief dat ik ook bin. Mor ja, wait dat mor ais van te veuren.”
Ester Edens haar mit heur te doun. “Kom”, zee ze. “Ik bring joe noar hoes en den komt t aal goud.”
Harry Dubbeldam stond op en gaf buurvraauw Schanssema n haand. “Ik begun mit Flipje nog ais weer wat te proaten mit ons kammeroad.” Ester keek op heur hallozie. “As ik weerom ben, den komt Wilma van der Stee ook. Proat ik mit heur. En den hoop ik dat we den noa dij tied wat kinnen eten. Ik krieg honger.”
Vraauw Schanssema pakte heur bie aarm. “Most
goud eten kind heur, zugst der ook wat hoamel oet.”
Dubbeldam gromde minachtend en schudde wat mit kop. Nou begunt e weer bokkeg te doun, docht Ester, net as bie taande. Wat mekaaiert hom wel nait. Ester dee deur open en t oldske hoakte in.

Flipje dee d’aine vondst noa de aander. Hai waarkte zuk n ongeluk. Hai haar t braid noar t zin. Dit was nog ais wat. Ester was op pad en Dubbeldam zat te kwedeln bie Marnixs. Ze haren besloten, dat t toch lozer was om boudel te splitsen. En nou haar e de laptop van Vera Reker, alias Barbara Vink. Hai bloaderde ale schriftjes en paperrazzen deur. Hai maggelde wat op n blok. Hai pruit haardop. Der was gainent dij dat heuren kon. Hai belde en belde en kreeg d’antwoorden, dij e groag heuren wol. Philip was wies mit zukzulf. Dommit kon e Edens en Dubbeldam mit feiten om d’oren battern. Dit was nait mis en nou was de haile zoak aal zowat oet. n Haile deus vol mit bewies. Knappe kerel, dij doar wat tegen in te brengen haar. Dou e docht dat e t aalmoal snapte nam e zien blok mit maggels mit en stapte noar Dubbeldam. Veurzichteg ging e noar binnen en Jannes, dij woarnomen haar, glee t hok weer oet.

“Goud”, zee Dubbeldam. Flipje grijnsde. Dubbeldam dee net of e dat nait zag. “Wie binnen t der over ains, dat dien taande in de Olderman State woonde. Dat was Maria Sofia Langqvist. Nait echt n taande, mor n vrundin van dien moeke en doe konst t goud mit heur vinden.”
“Nee, nait echt n taande. Dat heb ik al zegd. Mor ik kon hail goud mit heur en mien echte taandes woonden over ver. Ach en zo gaait dat din as kind.”
“Dou ze slim zaik wuir, gingst der wel weer ais noar tou. Heurst dat Flip? Wie hebben hier n deurbroak.”
Flipje keek der nait van op. Dat haar e al laank schoten. Hai haar nog weer noar d’opnoame
luustert, dij ze vonden haren op n mini-disc. Dij woardat e mit deuren haauwde en kwoad wegluip. Dat was dizze man hier veur hom. De TD haar dat bevestigd.
“Nou gaait der om, woarom gainaine in de Olderman State die herkent. Dat is toch vrumd. Hest net zegd dast der aalgedureg kwamst, mor as wie koamerbraid mit die deur t pand lopen, kinnen ze die nait. Vrumd, of nait den? Der is mor aine dij die herkennen zol, mor ja dij is nait meer onner ons. Dij ligt nou in n gruine verpakken in n loa.” Marnixs zee niks. Dizze wraide proat, der kon e min over. Zien ogen luipen vol mit wotter. “As ik den zo wat zit te prakkezeren, den blift der mor ain ding over. Doe kwamst nait overdag. Nee, doe kwamst loat in de oavend. Doe kwamst noa t spoukuur, as der sikkom gain minsen meer wakker waren.”
“Ik ging der voak snachts noartou, as ik nait sloapen kon. Den ging ik bie heur bèrre zitten en den was ze nait zo allent. En tegen tied dat der weer volk over vlouer kwam, den ging ik weer vot.”
“Wat von Vera doar den van? Dat paasde heur wel, dunkt mie. Nog eefkes wat snoetjeknovveln of wat meer in keuken of n lege koamer.” Marnixs vloog op en zette baaide haanden plat op toavel.
“Dat is n leugen en dat huif ik nait te nemen. Ik kwam veur taande Sofie en wieder heb ik mit dien smerege proat niks neudeg.”
“Wilst mie toch nait vertellen, dat je mekoar den nait eefkes aankroepen in zo’n laange nacht in t bejoardenhoes.”
“Nee. Ik zat gewoon bie Sofie aan t bèrre en pruit mit heur. In t begun zee ze nog wel ais wat weerom, mor loater nait meer. Ze glee aal wieder vot, mor ik bleef bie heur zitten en wat proaten.” “Gedichten veurlezen, verhoalen vertellen en zuks wat”, zee Flip.
“Hou waist dat?”, zee Marnixs verboasd en hai ging weer zitten.
Dubbeldam zee niks. Hai keek noar zien jonge kollegoa en nikkopte. “Tja, dat dut der nait tou, mor t is wel woar.”
Marnixs keek noar toavel. Dubbeldam ston op en ging tegen muur leunen.
“Joa, om de tied deur te kommen en om taande Sofie actief te hòlden, las ik heur veur en vertelde ik verhoalen en vertelde ik heur mien plannen. Den las ik heur stukken veur, van wat ik schreven haar.”
“En Vera?”
Stoul vloog achteroet en knapte tegen muur op. Marnixs ontplofte. “Dij smerege trut haar alles opnomen. Ze zette elke keer soavends n recordertje neer en nam alles op. Aal mien ideeën, mien gedachten. Ze nam t aalmoal op. En woarom? Dat wief. Dat wief…” Flip nam t noadloos over. “Vera Reker schreef t aalmoal oet. En bult van dien verhoalen en gedachten stoan nou in n manuscript. En dat zol noar n oetgeverij. Oetgeverij Eenhoorn. En doar waren ze verboasd, dat ze t nog nait stuurd haar. Barbara Vink luit niks meer van zuk heuren.” Dubbeldam pakte stoul op en vruig of de man zitten wol. Trankiel ging Marnixs weer zitten. “Ze luit niks meer van zuk heuren, omreden dat alles nait bie heur in koamer stond, mor bie die in t atelier. En dou bist zo kwoad worden, dast der n beste knal geven hest en nou is ze dood.” De man keek hom verbilderd aan en schudkopte aan ain stuk deur. “Nee, nee, dat heb ik nait doan.” Flipje vond t nait staark wat e zegd haar. Dat haar aans mouten. t Klopte sikkom, docht Dubbeldam. Mor dit kon je nog gain deurbroak nuimen. De kunstenoar legde kop op toavel en vruig of e ain smoken mog. Dat mog. Hai wuir weer noar zien cel brocht.

“Ze is nait kommen”, zee Ester. “Mor dat dut niks, den doun we dat mörgen.” Dubbeldam was der stìnzat van en zien laange lief dee zeer van honger. “Wat mouten we nog mit dij Wilma van der Stee?”
“Wait ik nait, meschain wel niks, mor ze kin ons n bult vertellen over onze kunstschilder, dichter.” Ester schoof aan t buro en schopte heur pumps oet. Ze haar noagels van tonen rood lakt. En doar kon Dubbeldam nait tegen. Dat mos ze nait doun.
“Veurdat we noar hoes goan, wil ik groag de haile bliksemse boudel nog ain keer op n riegje hebben.”
Dubbeldam wreef over zien moag. “Wie kinnen ook wat ophoalen en den deurbroezen.” “Nee,” zee Flip. Ze keken hom aan. En dou keken Dubbeldam en Ester mekoar aan. Philip wol hoast n kleur kriegen. Mor hai ging achterste veuren op n burostoul zitten.
“Ik wil nog n zetje deurbroezen mit de spullen oet deus.”
“Vertel eerst mor ais wast aalmoal oet dien dikke doem zogen hest.’”Dubbeldam grinnekte noar Ester. Dij bleef haalf liggen en wiebelde mit heur tonen. Ze rekte zuk oet.
“Nou Flippo?”
Flip pakte zien schriefblok en begon: “Vera Reker haar n vrumde hobby. k Heb in heur spullen heur discman vonden. Der waren de wereld schiefkes. Op dij schiefkes stonden gesprekken. Kinst zo gek nait bedenken of t staait op schieven. Ze haar ze aalmoal netjes nummerd en in ain van heur schriften ston alles netjes oetschreven. Dat dee ze aal n haile zet. Woarom wil aine gesprekken opnemen? Vroag mie nait. Ik heb gain idee. Of nee, ik heb wel n idee. Ze nam dingen oet dij gesprekken as onderwaarp veur verhoalen. Ik mout meer tied hebben, mor ik denk dat der n bult verwaarkt is in heur bouk en aander schrieverij. Barbara Vink, waist wel. Nou, heb ik nog nait alles beluusterd, mor op n aantal is Bertil Marnixs te heuren. Hai proat, leest veur, verteld. Dij opnoames binnen moakt bie Maria Sofia Langqvist. Nou zel t nog n beste zet duren veurdat we dat aalmoal oetstukt hebben. Mor ik wait hoast wel zeker, dat Vera Reker n haile bult stolen het van wat der in heur nije manuscript staait.”

Dubbeldam ging rechtop zitten. “Ze konden mekoar goud, ze waren n haile zet biemekoar. Laifde moakt blind, mor dou hai der achterkwam, dat ze hom bekeukelde en der mit zien waark vandeur ging, wuir e gek in hakken. Ze hebben der roezie om kregen en hai het, dou e t maal vel om haar, heur n beste bats verkocht. Ze kwam ook nog mit heur fiene koppie aargens tegen aan. Klabats, zo dood as n pier. Dat Bertil Marnixs roare knopen aan jaas het, hebben wie zulf zain.”

wordt vervolgd

Ze hebben der roezie om kregen en hai het, dou e t maal vel om haar, heur n beste bats verkocht. Ze kwam ook nog mit heur fiene koppie aargens tegen aan. Klabats, zo dood as n pier. Dat Bertil Marnixs roare knopen aan jaas het, hebben wie zulf zain.”

Dubbeldam keek achter Ester Edens noar t grode widde bord. Doar zat n foto opplakt van Bertil Marnixs. Zo’n rood magneetje zat op zien veurheufd. Hai leek wel n goeroe mit verwilderd gezicht.
“Zo is t goan”, zee Philip Bakker. Hai keek Dubbeldam en Edens om beurten aan. Dou keek e op zien blok.
“Op n zeker ogenblik komt Bertil Marnixs der achter, wat der aalmoal speult. Zien laifje is nait hailendal zo as e denkt dat ze is. Hai wil heur of votdoalek wat aandoun mit zien gekke kop. Of hai wil mit heur proaten, of roezie moaken. Driest gaait e op pad en komt in de Olderman State. Doar gebeurt wat doar is wat veurvalen en dat zuiken we loater oet. Hai helpt heur mit n gedrogeerde kop of mit n vergrèlde kop, of baaident noar d’aander wereld.”
Dubbeldam wees mit n geel potlood noar Flip. “Den gaait e noar heur hoes, buurvraauw overlopt hom en hai zegd dat e van plietsie is. Scheet van n buurvraauw geft hom sleudel van Vera’s hoes en meneer hoalt alles wat e mor vinden kin vot. Wat hai al wait en wat e denkt, komt oet. Vera Reker het n manuscript kloar, woarvan t mainste deur hom bedocht is. Ze het hom bekeukeld en het alles aigenlieks stolen. Den moakt e n fout. Sleudel geft e nait weerom. Taande van Kootje stapt oet lift as wie der veur stoan te wachten en… Bingo.”
“Mor wat mos e den achter in toen bie Ko zien sloaplanten?”, zee Ester Edens. “Doar hebben wie t moordwoapen vonden. Doar haar e ja gain waark. Toch roar om dat ding doar neer te smieten. Manlu, t puzzeltje klopt oardeg, mor is nog nait kompleet. Stel die veur, hai komt deur toen in keuken. Verinneweerd heur. Zuikt bie de balie heur spul biemekoar en den weer deur keuken en weer vot. Vera Reker ligt sikkom veur deur in poul mit bloud. Hai is deur veurdeur vot goan. Stel, hai is deur de hal via veurdeur weg goan. Den kin e dij deegroller noeit in toen kregen hebben. Der klopt wat nait. Waren der ook videobeelden veurhaanden?” Flipje schudkopte wat. “Wil ik mien vrundin Stallinga wel eefkes noar vroagen. Heb ik ook nait echt in mien gedachten, dat ik camera’s zain heb.”
“Elkenain het n alibi veur de dag en nacht van de moord. Klopt aalmoal as n swellende vinger. Mor bie Bertil Marnixs stoekt t. Hai lult der mor wat in om. En dat moakt hom extra verdacht.” Dubbeldam ston op en kreeg zien jaas. “Ester, Flipje. Bedaankt veur joen flaauwe proat, meschain is e ook nog wel n leugenpuut. As je zo goud binnen mit de schilderskwast en mit woorden. Den bin je veurvast ook n grode leugenpuut”, zee e en luip vot.
Flipje bleef zitten en keek op zien schriefblok.
“Ik wait t nait meer”, zee e.
“Tomorrow is another day”, zee Ester. Ze mos goapen. Ze pakte heur tas. Dee heur schountjes weer aan en keek noar Flip. “Ik knoei nog eefkes deur”, zee e mit n zucht.

Dubbeldam foeterde. Hai gaf aine onner oet de zak. Dat dee e overtugend. Hai sputterde in zien mobieltje of t niks was. Dou kwam t ding mit n smak op buroblad deel. “De pers begunt lasteg te worden. Wat wie wel nait denken. Zo’n kunstenoar as Bertil Marnixs opsloeten.” Ester keek in n stoapel pepieren. t Wuir stoadeg aan tied, dat dit zootje regeld wuir. Der lagen nog meer stoapels te wachten. Hou meer ze las en hou meer ze veur t grode widde bord stond te kieken, hou meer ze gedachten kreeg dat der wat nait in orde was. “Woarom gaf dij clown n adres op in Engeland?”
Philip Bakker kwam binnen. Jeugdege overmoud. n Vrizze jong. Dubbeldam kon hom as e zo dee wel schaiten. “Oet vervretenhaid of onner invloud van drugs. Schilders hebben t ook altied over t licht’, zee e. “Meneer het gain alibi. Hai zegt dat e bie Wilma was. Blift n vroag over. Wel is Wilma?” Ester sprong in t ìnd. Ze kraabde zuk op kop. Pakte heur mobiel en legde hom vot weer op t buro.
“Verrek, dat is woar ook. Wilma van der Stee zol hier gustern kommen. Ik haar heur vroagd. Wie binnen weg goan en…”
Flipje keek heur aan en schudde wies mit kop. “Gainent meer west!”
“Den mouten wie der mor maank vandoag”, zee Ester schuldbewust.
Dubbeldam keek heur aan.
‘Dizze taande het ook n verhoal en dat wil ik groag heuren”, reudelde Ester. “Waist wel, ik luip heur tegen t lief, dou ik nog ais kieken wol in Marnixs zien hoes.”
Dubbeldam nikkopte en wachtte. “Goan we noar heur tou of loaten we heur hierkommen?”, vruig e.
“Wie goan der maank. Ik wil doar nog wel ais n piepke mit heur proaten.”

Wilma van der Stee zat in t atelier en keek veur zuk oet. Heur hazzens waarkten op volle kracht. Veur heur op grond lagen grode vellen pepier. Op elk vel ston Vera Reker. Wilma van der Stee ston op en pakte n grode vlès mit swaarde inkt. Ze luit n fien stroaltje inkt op de taikens valen. t Sputterde. Dou luip ze over de vellen papier en schoof mit vouten ofdat ze n peuk oettrappen wol. In twij menuten tied was der van t waark van Bertil Marnixs niks meer over. Vievenvatteg schetsen bestonden nait meer. Wilma schraaide en schraaide, ze greep n mes van n waarktoavel. Ze luip noar de grode schilderijen aan de muur en Vera Reker keek in ale glorie weerom. “Doe galleg rötwief”, siste ze.

Philip Bakker luip over t grasveld van de Olderman State. Hai was op zuik west noar camera’s. t Was hom wel duudelk, dat zukse zoaken hier nog nait aankommen waren. t Was aaltenduvel luxe, mor n bewoakingssysteem was der nait. Hai was onnerwegens noar zien auto. Der wuir van hom verwacht, dat e weer in de papperazzen van Vera Reker doeken zol. Mor hai luip hier zo lekker. Hai kreeg sums schele kopzere van papperazzen. Kootje in zien grode blaauwe overall swaaide noar hom. Philip swaaide weerom. Der luip n grode heeg noar achtern tou. Achter grode beukenheeg lag de toen woar Ko boas was. Der was n gedailte mit Engelse borders mit n bloumenpracht, dij zeer dee aan ogen. Philip Bakker luip wieder noar achtern. Links van hom, braide, grode grasvelden mit oetwaaiernde kastanjebomen. Bie n grode vieverpartij stonden de treurwilgen. De takken slierden deur t wotter. Rechts van hom de bloumentoen en gruintetoen. Mit slingerwegjes van rooie stainslag. De gruintetoen. Alles in rechte vakken en prachtige bakken mit grode glasroamen. Doar achteraan zol dij snakkerd van n kok wel zien kruden hoalen. Of meschain luit e dat wel doun deur zien ondergeschikte van der Velden. Philip kwam aan t ìnd van t spultje. Hier achter op Olderman State was boudel n lutbeetje biemekoar frummeld.

t Leste stuk van de heeg was nait hailmoal dicht. Der luip wat stiekeldroad deur en achter bie sloot onner bomen, waren de beukjes aan t verpietern. Doar wol niks gruien. Zo groots as de entrée was aan veurkaant van Olderman State, zo schieterg was de achteroetgang. n Simpel wit hekje mit wat schaifzakte poaltjes. Hier en doar wat stroekerij.
Tja, docht Philip, hai stak zien haanden in buuts, dit is veur t personeel. t Zel ook nait zo wezen. Wied vot van de grode belangrieke wereld van grandeur en geld. Zo gaait dat nog aal. Kootje kwam der aanbentern. Hai speerde wat mit aarms en stroekelde sikkom over zien grode stevels “Meneer, meneer, ho ais wat even!!” Philip Bakker nikkopte. Hai stopte mit pulen en keek toenman aan. t Duurde eefkes. Aigenlieks dochde aan Katja, dat ze vanoavend noar de film gingen. En aigenlieks nog meer, wat ze den noatied doun gingen. “Dat is meroakel mooi, Ko.”
“Ik heb t nait votdoan, ik denk dat t hoaren binnen. Der zat ook zo’n schier rood strikje bie. Oh en dij rook lekker.”
Bie Philip Bakker de jonge agent begon wat te doagen. Wat zee dizze goie jong nou? “Hou n rood strikje?”
“Kiek hier”, zee Ko. Hai wees mit zien voele vinger noar n stiekeldinkje n meter overzied. “Hier zat n meroakel schier rood strikje.” “En woar is dat strikje nou?”, vruig Bakker. De man wees noar zien kas. “In mien kantoor”, zee e. Hai grijnsde van oor tot oor. “Dat is goud bedocht Ko. Kantoor!!! Joa man dat is goud.”
Ko de toenman, draaide zuk haalf om en luip in richten van bloumenkas. Philip keek vernijs noar t stiekeldroad en dee votdoalek n poar voamen achteroet. “Ik kom der aan Ko, mor ik wil hier nait deur t stiekeldroad kroepen. Woar kin ik nou beter langes lopen.” As n speer vloog zien blik over grond en hai dee nog n poar voamen achteroet. “Is plietsie hier achter ook west?” Kootje schudkopte wat en kraabde zuk achter oren. “Nee, dat denk ik nait. Ze binnen hailendal veur bie de pladde bakken veur de sloa west. Ik denk t nait. Hier is ja ook niks te zain. Hier gebeurt ook ja sikkom noeit wat. Ik mout aalgedureg achter dij widde krengen aan zitten, dat ze mie hier nait deur kommen. Ik heb aal drij moal vroagd om kukengoas. Den krieg ik boudel beter dicht. Mor ja, dat mag weer nait. Kiek, doar is n hekje in heeg, goa doar mor langes.” Flip Bakker greep zien mobieltje, mor bedapperde zuk. Hai wol bellen, mor dee t nog nait. Hai mos eerst wat zain. Kootje mos hom eerst wat zain loaten, den zol e bellen. Hai luip op n drafje noar t hekje en ging doar achter de toenman aan, dij mit grode pazzen noar zien ‘kantoor’ luip.
Dubbeldam greep aarm van de roazende vraauw net beet, dou ze wol oethoalen noar t schilderij. Hai draaide heur aarm om en t mes vuil op grond. De vraauw keek Ester Edens aan en begon te schraaien. Ze zakte deur de knijen en schokte en gierde en snötterde, dat t n laive lust was. Ze kwielde op holten vlouer. Ester zakte ook deur knijen en knielde noast heur en sluig n aarm over scholders van Wilma van de Stee. Der vuilen dikke druppen op de holten vlouer.

(wordt vervolgd)

Ester zakte ook deur knijen en knielde noast heur en sluig n aarm over scholders van Wilma van de Stee. Der vuilen dikke druppen op de holten vlouer.

Dubbeldam dee t mes in n plastic puut en ging zitten. Zo, docht e. Mit dizze vrumde aksie van dizze taande kon der wel ais schot in de zoak kommen. Wilma van der Stee was nou vast wel in stoat om te proaten.
Ze haar n hekel aan Vera Reker, dat was wel dudelk. Ester en hai haren deur t roam van atelier keken, dou de vraauw de vellen pepier begleerde mit vaarf. Dou waren ze noar binnen lopen. Ester Edens trok de vraauw in t ìnd en drukte heur in n stoul. Heur mobiel ging. Ze wees mit ain vinger noar Wilma van der Stee en keek Dubbeldam aan. Dij nikkopte en ging stoan. t Zag der veureerst nait noar oet, dat Wilma wat ging ondernemen. Ze zat as verlamd in stoul in snifte in heur buusdouk. Esters gezicht stond strak en der kwam n glief boven heur neus. Heur mooie mond was verstrakt tot n streep. Ze luusterde en streek zuk deur t hoar. Dou drukte ze heur mobiel oet en keek Dubbeldam aan. ”Wie mouten as n speer weerom. Dat was Flipje. Nije gezichtspunten. Dizze mevraauw mout mit. Zunder aarmbaanden of mit, dat loat ik aan die over. Kom wie goan. Onnerwegens proat ik die wel bie, veur zo ver dat meugelk is.”

”Kiek!”, zee Philip Bakker groots, dou zien baaide kelegoa’s binnen stoeven kwamen. In de puut zat n rood lintje en as je beter keken ook nog wat blonde hoaren. ”En dit….”, ze e. Hai pakte zien mobiel en luit fotootjes zain.
Dubbeldam pakte n stoul en ging zitten. Ester Edens ging mit ain bil op raand van buro hangen. Ze keek Philip Bakker aan. ”En?”,’vruig ze.
”Wel droagt n rood lintje in t hoar en het blond hoar en het schounmoat vatteg of negendatteg?” “Dat binnen der nog aal n bult”, zee Dubbeldam. “Achter op Olderman State, is d’achteringang van t spultje. Doar zat blond hoar aan t stiekeldroad en doar haar onze grode toenman Ko n rood lintje van datzulfde stiekeldroad òfplukt. t Was mooi rood en t rook zo lekker, zee e. Achter bie slootswaal bie n hoamel hekje stoan n poar schiere voutjes in de grond. Ik haar der sikkom opstoan, mor dat kwam aal goud.”
“Wilma van der Stee het blond hoar en droagt n rood lintje in der hoar. Dat heb ik zulf zain”, zee Ester Edens. Ze veerde op.
“’Oh, dat gaait den nog sneller as ik docht”, zee Philip Bakker.
“Nou, dat komt omreden dat ze n rood ding in der hoar haar, dou ik doar bie heur kwam en de laptop en zuks ontdekte”, zee Ester. “Mor Flip, wat wilst nou beweren?”, zee Dubbeldam. Hai keek zien ondergeschikte aan. Dij wuir wat swaiterg en wreef in zien haanden. “Nou, ik denk dat Bertil Marnixs t nait doan het”, zee e hoapernd.
Dubbeldam trok zien neus op. Ester ging der bie zitten. Zai leufde hom. Ze wachtte. “Nou, tou den. Vertel t mor. Lös dit mor eefkes op”, nuigde Dubbeldam.
”Ik denk dat we bewies hebben en kriegen dat Wilma van der Stee t doan het.” Hai huil de puut mit de blonde hoaren en t lintje op. ”Kiek Bertil is doar veurvast west, mit zien dolle kop. En dat kriegen we wel rond. Hai was ook in hoesje van Vera en bie de buurvraauw van Vera. Doar zit t probleem nait. Hai hèt gloepend roezie mit heur had en is der mit n toestege kop oetlopen. Wilma is hom achternoa goan of was aal bie hom, zat in auto, wait ik wat. Zuiken we nog oet. Ze is noar binnen goan en het heur tegenstander n bats verkocht en dou is ze achter deur toen weglopen.” Ester Edens stond op en luip noar t grode widde bord.
“Ze haar de deegroller nog in haand en dij het ze dou middenmaank de sloaplanten legd. Dou vloog ze achter in toen onner t prikkeldroad deur.
Hup deur t hekje en weg.”
Dubbeldam keek noar Edens en weer noar Flipje. Bedachtzoam nikkopte Ester Edens. t Wuir n zetje stil op kantoor. Elk docht noa over dit geval. Dou stond Dubbeldam op en gaf opdrachten. Ze vulden mekoar aan. Waark aan de winkel!

Ze zaten mit zien drijent op n grode holten baank. Baankje stond op n swaarde diek. Beneden klotste t broene wotter. Ze keken over t broene wotter en zagen de widde windmeulens draaien. Loodsboot plougde deur voargeul richting hoaven. Dubbeldam en Philip Bakker haren zolde heerns op n pepieren bredje. Dubbeldam mit siepels, aander zunder. Ester Edens beet in n kroketje. Heerns, ze kon zuk der wel veur schudden. “‘Ze was stoapelgek op hom”, zee ze mit de mondvol.
“Wilma dus…”
Dubbeldam nikkopte. Hai sabbelde op t steertje van wat heern west was. Dou keek e dernoar en smeet t flubbertje noar beneden. n Zeekoap haar t al n zetje deurhad en dook der votdoalek bovenop. t Was nait veul, mor schrokop was der wies mit.

“Ze knapte, dou ze dat swaithok van ons binnenkwam. Ze luip òf as n wekker. Der was niks aan. t Ging vanzulf.”
Philip Bakker keek over t wotter. ”Dou ik dij puut zain luit mit dat rooie strikje en wat hoaren, verschoot ze van kleur en begon ze te rabbeln.” ”t Is nou n ABC-tje”, gromde Dubbeldam. “Zulfs onze Flip ken dit zoakje allenneg wel òfhandeln.” Doar gruide Philip Bakker van en zette zien tanden in twijde heern. Ester keek der noar en ston op. Ze ging as n schouljuf veur manlu stoan. ”Nou rechercheur Bakker, brand mor lös den.” Dat haar Flipje nait docht en verslook zuk votdoalek in zien heern. Dou e weer wat kleur op wangen haar en weer fersounlek lucht kriegen kon, begon e.

‘Vera Reker haar gewoonte om gesprekken op te nemen van minsken om heur tou op t waark. n Vrumde hobby. Auditief voyeurisme.” Dubbeldam en Edens keken hom aan. Bakker keek wies.
“Dat hest zulf bedocht, mor ze was zo nijsgiereg as de braand. Ze wol alles waiten. Overaal nam ze gesprekken op. Dat bliekt wel oet aal dij schiefkes. Dou op zeker ogenblik Bertil Marnixs opdook, rook ze heur kans. Of nee, dat wait ik nait, meschains wuir ze ook wel verlaifd op hom. Nou ja, dou ze in de goaten kreeg, dat Marnixs nait zomor kwedelproatjes zat te verkopen, zette ze bie t òlde minsk heur apperoatje. Beetje bie beetje kreeg ze dingen aanlangd, woar ze zulf nait aan tippen kon mit heur schrieverij.” Ester Edens ging weer zitten en keek noar heur schountjes. Der zat n stukje kaauwgum onner aine plakt. Ze dee t schountje oet en bekeek onnerkaant van dichtbie. “Ze nuimde zuk Barbara Vink. Veul het ze stolen van Marnixs. Ze veraanderde wat noamen en dingen. Mit dat manuscript ging ze op pad. In Oostburg bie oetgeverij “De Eenhoorn” haar ze beet. In eerste instantie zulf betoalen en as t wat worden zol, den gage kriegen. Of hait dat nait zo bie schrievers?” Dubbeldam trok scholders op. Dat kon hom nou net niks schelen. Hai nam t over. “Ze muik hom ook de kop goud gek en begon n reloatie. Soam noar de Tureluur op dat aailaand. Wat rond spinkenaaiern mit heur. Ze haar hom aan n taauwtje.” “Van t ain kwam t aander”, ging Bakker wieder. “Ze wuir zien model en t òfluustern mit de minidisc ging gewoon deur. En dou ging t mis, omreden dat t boukje oetkwam. Ze mout wel spiekerhaard west wezen. Hai was wel zo goud bie de tied om deur te hebben, dat ze zien waark stolen haar. Wie waiten nog nait of dat doar ook waark van moakt is. Dat zuiken we nog oet.” “En aarme Wilma van der Stee, waarkte lös en vast veur hom en regelde zien administroatie. ze regelde zien tentoonstellens en zuks wat. Woar Vera Reker n poar moanden over dee was Wilma in joaren nait belukt. Ze kon t nait stoan, dat Vera Reker meer en meer mit hom op pad ging en dat ze hom bekeukelde. Ze kon alles van hom kloarkriegen. Hai dee alles veur heur. En zai kon niks mit hom worden. Allenneg zoaken doun veur hom. Gain oepkes noar Maldon en noar de Tureluur. Nee, dij oepkes waren veur zien Vera.” Ester Edens puulde mit stokje aan t grieze kloetje aan heur schoun. t Wol der nog nait te best òf. Ze trok der droaden van. t Wuir n smeerboudel. Ze pruit tegen heur schoun leek t. Manlu keken en luiten heur geworden.
‘Marnixs is op de bewuste oavend noar Olderman State reden mit n vergrèlde kop. En ik denk dat e dij vergrelde kop kregen het noa n gesprek mit Wilma van der Stee. Zai het denk ik t zoakje goud aanpeerdjed. In de keuken van de Olderman State hebben hai en Vera n roezie en rebulie moakt dat n laive lust was. Hai het heur t schiere pokkeltje volscholden en is weer vot goan. Is votdoalek noar heur hoes reden en het alles wegroofd en koapt wat mit heur schrieverij van doun het.”
‘Woarom het e alles mitnomen?“, zee Philip Bakker.
Dubbeldam keek hom aan. “‘Dat loat zuk roaden, Bakker. Wroak, onmacht. Hai wol alles wat ze schreven haar opbraanden achter in toen. Ze haar zien waark stolen en vernaild. Zien waark was vergraimd deur aine dij hom de kop gek moakt haar. Hai was ja aan t holtjes hakken. Dou was e al in n bepoalde stoat.”
“Waiten we zeker dat hai heur gain bats verkocht het?“, vruig Philip Bakker haardop. Dubbeldam schudde mit kop. “Zo as t nou liekt, was hai op mement dat bie Vera licht oetging, bie heur in hoes aan t roppen. Buurvraauw van Vera Reker het dat goud sekuur in de kop.“ Ester Edens draaide de grieze kaauwgumsliertjes om t stokje.
“Wilma van der Stee kreeg t op de heupen, noadat Bertil Marnixs wegreden was en is hom mit heur aigen auto achternoa bozzeld. Ze is omlopen en is deur achteringang goan. Vera Reker was nog mor net bekommen van n haalfwilde Marnixs, dou Wilma veur heur stond. Dou de twij vraauwlu tegen over mekoar stonden, wuir t n aldernoaste boudel. Wilma haar zuk nait meer onner controle. En Vera zel ook dit vuurtje wel goud oppord hebben. En den! Wilma wordt zo kwoad en griept noar de boetenmodelse deegroller en geft Vera ain beste tegen de kop. Vera kukelt om en knapt mit kop aargens tegenaan. Wilma wacht nait, runt achterdeur van keuken oet en smiet deegroller middenmaank sloa en kroept weer deur t leste stukje van heeg en verlust doar heur strikje. Kloar!“

Ze waren der mit heur drijent wel oet. Nou mos t haile circus nog op pepier. Dat zol nog een zetje duren. t Wuir stil op t baankje. Ze dachten aan aal t schriefwaark. Ester Edens wol noar t aailand noar taande Sipke. Philip Bakker docht aan zien Katja en wat e aal wel nait doun wol mit heur. Dubbeldam docht niks en was leeg. t Lamme gevuil van leegte kwam weer over hom. Hai keek noar t klaine voutje van Ester. Ze dee heur schoun weer aan en wreef hom over de dikke stainen van diek. Der klonk n riedeltje van n mobiele tillefoon.
Dubbeldam nam hom oet buuts en luusterde. “t Museum, wie kommen der aan.“ Ze gingen. n Zeekoap greep t steertje van de heern.

wordt vervolgd

Dubbeldam bleef noar toavel kieken en draaide t deuske om. Dou pakte hai t rooie schiefke op. Hai huil hom tegen n oor en dee of e luusterde.
‘Wat zol hier op stoan? Wel het zoon apparoat. Ik wol wel ais waiten wat der op staait.’ Ester beet op heur onderlip en docht noa. ‘Was der gain minidisc-speulertje bie? Der binnen twij soorten. Van dij grode kaasten en van dij lutje dingen. Sikkom zo groot as pakje sigaretten. Ik denk hoast dat t zo’n lutje ding wezen mout. Hee wacht ais. Ze luip noar heur buro en pakte n liest. Waist wat der in prullenbak lag bie heur in hoes?’ ‘n Leeg deuske’, zee Dubbeldam. ‘En ik duur der n laif ding om verwedden, dat t volzeten het mit mini-disc’s.’ Hai luip mit t schiefje in haand noar zien buro. Doar ging e zitten. ‘Ik wil n poar dingen waiten’, zee e.
‘Woarom ligt der zo’n ding op heur waark?’ Hai wees noar t rooie schiefke. Ester nikkopte.
‘Woarom ligt der zo’n deuske, ook bie heur toes?’ Ester nikkopte.
‘Woarom is der naargens n mini-disc te vinden?’ Ester nikkopte en ston op. ‘Doar binnen we ook nait noar op zuik west. Net zo goud asdat wie nait op zuik binnen noar n knarrie mit ain poot of n zangeres mit astma. Mor bie Willem van de TD goa ik vroagen, dij wait altied road.’ ‘Joa, nee, luuster nou. Woarom nait bie heur toes, beduil ik, zo’n apperoatje?’ Ester was aal vot. Dubbeldam greep tillefoon en belde mit Olderman State. Twij menuten loater haar Dina Stallinga hom aal weer oet de dreum. Ze haar gain idee woardat hai t over haar. Noeit haar ze zo’n ding bie Vera zain.
Dubbeldam wuir grammieteg. Hai docht daip noa en perbaaierde in zien kop n aander spoor te volgen. Dat mit dij mini-disc, dat was veureerst zunde van de tied. Hai nam de personeelsliest en streepte n poar noamen aan. Minsen woardat Vera Reker t maiste mit optrok, zo dag en deur. Hai belde weer mit Stallinga en vernam dat er twij van de liest dainst haren. De daarde was oet nachtdainst kommen.

Hai belde aan en t duurde n haile zet. Hai bleef aanbellen. En op den laange duur heurde hai geluud achter veurdeur. Der wuir wat rammeld mit sleudel of n ket. De deur ging woagenwied open. Veur hom ston n vraauw in nachtjapon. Ze haar t hoar roeg om de kop. Ze haar t kold en dat kon Dubbeldam dudelk zain deur de stof van nachtjapon. Doaronner druig ze allenneg nog n swaarde slip. Ook dat was dudelk te zain. ‘Hai, wat is der wel nait mit dat gebel aan deur’, zee ze mit n kroakstem. De uren nachtdainst zaten in t geluud van heur stem verweven. Dubbeldam luit zien pas zain. ‘Lena Kothof, ik bin Harry Dubbeldam. Ik kom in verband mit Vera Reker’, zee e. Hai was twij sekonden oet lood west deur dizze vraauw en zeker dou ze begon te proaten. Dat von e schier, zo’n sloapkoamerstemmetje. Hai dee n stap noar veuren en de vraauw nuigde hom binnen. Ze gapte van oor tot oor.
‘Pelietsie mout aaltied kovvie, in dij series op tillevisie. Doe zelst wel gain spier aans wezen.’ Ze luip noar zo’n nijermoodse pruttelmachine en dee doar t ain en aander. Dubbeldam keek noar heur bainen. En dou ze zuk omdraaide, keek e gaauw koamer in en zag dat ze t gezelleg haar. Aan de muur hing n kleurenfoto van n grode vrachtwoagen. Rood en blaauw. Der ston aine noast mit handen kruuslings veur borst. ‘Mien man is internationoal vrachtwoagenchauffeur. Hai zit nou in Finland. Ik kreeg vannacht n SMS-je van hom. Zotterdag is e der weer. Den goan we noar de musical in Amsterdam.’
Dubbeldam von heur op slag nait zo schier meer.
‘Ik kom ais proaten over Vera.’ ‘Kòlde kak’, zee ze. Ze zette hom n beker veur mit kovvie. Op de beker ston Betty Boop. Ze ging tegenover hom zitten en nam n kuzzen op schoot. Ze kwam zeker langzoam tot besef, dat heur nachthempje wel wat dun was. Dubbeldam perbaaierde de kovvie en keek heur vroagend aan. ‘Aargens mocht ik heur nait. Zo dag en deur onner t waark ging t wel. Mor ze haar iets. Ik wait t nait, net of t heur aalmoal te min was.’ Dubbeldam ruierde zien kovvie en bluis. Hai trok zien scholders vroagend op. ‘Ze was t laifst allenneg aan t waark, doarom draaide ze ook t maist nachtdainsten. Den kon ze heur gaang goan.’ Ze sluig de bainen onner t gat en keek Dubbeldam aan.
‘Je lagen mekoar nait. Mor dat is toch gain reden om heur t laampje oet te bloazen?’ ‘Nou most ais goud heuren!!!!!’ begon ze.
Heur ogen schoten vuur. t Vonkte.
Dubbeldam stak zien haand op. ‘Ho nou mor. Ik kom die nait arresteren. Ik wil dingen waiten over Vera Reker. Nait votdoalek ontplovven mins.’ Ze stak n sigaret op. Hai zag dat ze laange rooie noagels haar. Hai vruig zuk òf, of dat wel loos was op t waark. ‘Ze was aaltied op zuk zulf en gesloten. Ik haar allenneg n tillefoonnummer en ik wis woardat ze woonde. Ze was aaltied bezeg mit de bewoners. Muik doar veul tied veur. Ook aal was dat veur t waark nait aaltied neudeg. Ze waarkt, nou ja waarkte, der hail laank. Messchains wel vanòf begun. Dat wait ik zo nait. Bewoners vonnen heur wel oardeg. En verder wait ik niks van heur. Ze was nait traauwd of zukswat. Volgens mie was ze allenneg. Ook gain femilie of zukswat. Wat mout ik der van zeggen. t Begroot mie dat ze der nait meer is.’ Ze prevelden nog n zetje deur over Olderman State. Dubbeldam stapte op en ree noar de Olderman State. ‘Weer niks wiezer worden’, docht e.

Hai von Katrien Datema in de grode zoal. Bie verschaidene toavels zaten koppels òldjes te koartspeulen. In de hal op n flip-over haar aine mit schiere letters schreven dat er bridge was. Dat was dudelk. Katrien Datema was n klain propje, mit t hoar op zolder. Ze hing vol mit glitterkettens en ze druig n pak. n Laange swaarde boksem mit doarop n jasje. Heur vingers zaten ook vol mit ringen en ze haar n bult plezaaier mit ain van de vrijwillegers, dij gedwee rondluipen mit n kar mit kovvie en thee en aans wat. Dou ze Dubbeldam zag, stopte ze t gesprek en kwam ze op hom òfbroezen. Ze nam hom bie aarm en sleurde hom de grode hal weer in. ‘Er is n bridge-drive aan de gang meneer. U kunt hier niet zomaar binnenvallen en de boel een beetje verstoren. U dient zich te melden bij de centrale balie.’ Ze stak n vinger op. t Leek wel of ze n kleuter tousprak. Dubbeldam pakte zien koart en drukte dizze ongegeneerd onner t klaine bepoederde neuske van vraauw Datema. ‘Loat ik doar nou hailndal niks mit neudeg hebben’, zee e extreem bot. ‘Ik wil dat je n roemte veur mie regeln, woardat ik as eerste mit joe proaten kin’, zee e zo plat as n pankouk. Dat waarkte. Katrien Datema brokkelde beetje bie beetje òf en luip vot. Ze foeterde. Vief menuten loater zat e weer aan de grode toavel, woar e ook aal mit Dina Stallinga zeten haar. Katrien Datema streek heur krullen glad en ging toch wat bunzelachteg tegenover hom zitten. Ze vlijde de glitterkettens over heur forse veurgevel en wachtte.
‘Vera Reker!!!’
‘Is het niet vreselijk, wat er hier allemaal gebeurt?’ begon ze. ‘Wat gebeurt der hier den aalmoal?’ ‘Kunnen we ook Nederlands met elkaar praten, ik heb er zo’n moeite mee met dat dialect. Er is iets vreselijks gebeurd. Mijn collega is dood. En ook nog wel hier. Het is werkelijk te gek voor woorden. Wie doet nou zo iets?’
Dubbeldam haar aal spiet van zien actie. Dit was n putje west veur Ester. Dij haar dizze reudeltaante wel tot bedoaren brocht. Katrien kwam nou pas echt goud op stoom. ‘Vera Reker!! Is t ook slim dat wie t doar over hebben. Wel was Vera Reker? Wanneer hest heur veur t lest zain?’ ‘Dat was op donderdag denk ik. Of misschien woensdag.’
‘Hou was t mit heur dou op dunderdag of woensdag?’
‘Nou gewoon, zo als altijd. We deden ons werk. Zij had de overdracht gedaan. Toen hebben we de lopende zaken doorgenomen en daarna is ze naar huis gegaan, denk ik.’
‘Ook wat bizunders vernomen?’
‘Wat zegt u?’
‘Of er ook iets bizonders aan haar was, die keer of de dagen daarvoor.’
De vraauw schikte heur krullen en snoof daip. Ze was kwoad. Dat was wel dudelk. En doar haar Dubbeldam nou weer zien slinger aan. ‘Nee, ze was altijd hetzelfde. Evenwichtig, aardig, vriendelijk. Ze deed haar werk uitstekend. Beschaafd. Vooral beschaafd. Maar dat moet ook wel. Oude adel.’ Ze zee t leste ofdat dat ook nog wat van dat licht op heur òfschienen zol.’
‘Hou van oadel?’
‘Ach dat weet ik niet precies. Ze stamt uit n oud adellijk geslacht. Maar ze stond zich daar nooit op voor trouwens. Ze was jonkvrouwe of iets dergelijks. Ze was het gewoon. Stijlvol en sierlijk. En vooral beschaafd. Een dame.’
‘Bedankt’, zee Dubbeldam en keek op zien sedel. ‘Woar vind ik Bo Laangis?’ ‘Die is waarschijnlijk op de bovenverdieping. Meneer en mevrouw de Boer hadden even hulp nodig. Mevrouw wou in bad weet u.’ Ze wuir aal weer wat eelsk. Dou ze weg luip, draaide ze mit heur gat. Mor dou was Dubbeldam al noar boven lopen.

(Wordt vervolgd)

Bedankt’, zee Dubbeldam en keek op zien sedel.
‘Woar vind ik Bo Laangis?’ ‘Die is waarschijnlijk op de bovenverdieping.
Meneer en mevrouw de Boer hadden even hulp nodig. Mevrouw wou in bad weet u.’
Ze wuir aal weer wat eelsk. Dou ze weg luip draaide ze mit heur gat. Mor dou was Dubbeldam al noar boven lopen.

Boven ging e op zien gemak in zo’n grode Chesterfield baank hangen.
Recht tegenover hom was deur noar t appartement van meneer en mevrouw de Boer. Hai mos eefkes prakkezeren. Nou was e aal verschaaiden joaren bie de recherche en t was nait aaltied smui goan. Mor dizze zoak was singelier. Hai kwam gain streep wieder. Deur van t appartement
ging open en der stapte n man gaang op.
Hai was mit gemak twij meter. Hai laagde zien golden tanden bloot. Zien hoar zat strak
in de eulie. Hai haar n poar hannen as kolenschoppen.
‘Bo Laangis?’ De man knikte en bleef staan. ‘Dubbeldam van de recherche. Ik wil groag
eefkes proaten over Vera Reker.’
De man bleef as n standbeeld stoan. Zien gezicht verstrakte. Dou Dubbeldam beter keek, zag e n dikke troan over wang van man lopen. De man plofde noast hom deel op baank. Deur zien gewicht wupte Dubbeldam weer n stukje omhoog.
‘Ach Vera, weet je. Ze was zo lief. Ze was zo een fijne collega weet je. Ik zweer het je.
Ze was de fijnste van allemaal. Altijd was ze zo aardig. Weet je, het was een dame. Ja man, ik zweer het je. Ze was een dame.’ De wotterval stoekte eefkes.
‘Wanneer hest heur veur t lest zain?’ ‘Ik zweer je man. Ik zag haar op dinsdag toen ik de dagdienst in ging.’ ‘Was der wat bizunders mit heur?’ ‘Nee man, deze dame was niet anders dan de andere dagen. Ze was een fijn mens en nu is ze dood…’ ‘Hield ze van muziek?’ Woarom e dat nou vruig, wis a nait. Mor t was wel n vroag dij e vergeten te vroagen was aan de aandere taantes. ‘Ik weet het niet man. Vast wel. Ik zweer het je. Ik ga haar missen man.’ De man schraiwde.
‘Bo Laangis. Wat veur n landsman zit doar achter?’
De man kwam weer wat tot bedoaren. ‘Ik heet Boris man. Ik zweer het je. Mijn vader komt uit Tallin. Mijn moeder is van
Bonaire, weet je.’
Dubbeldam klopte man op scholder en ston op.
‘Ik bin n keer op Aruba west’, zee e overbodeg.

Ester Edens zat achter heur buro en frummelde wat mit n apparoatje. t Was n minidisc en ze propte t schiefke in het machientje. Dou drukte ze op t dekseltje en dij sprong net zo vrolijk weer omhoog. t Ding was n moal op grond valen en nou wol e nait meer sloeten. Mor mit wat gemuggel kreeg ze t ding dicht. Ze keek noar t apparoat en bedocht zuk, dat der nog n onderdail bie heurde.
Ze keek om zuk tou en luip dou noar n collegoa.
‘Hest ook n MP-3 speuler Flipje?’ Flipje keek op van zien waark en wuir kwoad.
‘Ik hait gain Flipje, ik hait Philip en doar kin ik ook niks aan doun.’ Hai stak n apparoatje omhoog. t Was n blaauw deuske.
‘Ik vorder dien koptillefoon.’ Ester mos der bie laggen. Mit bult gepoest, kwam t geval mit ieselk dunne droadjes op de proppen. t Was ain toezeboudel. ‘Flip, most zuneger mit dien spullen omgoan. Krigst hom votdoalek weer.’ Noa tien menuten haar ze koptillefoon veur zuk liggen, zoas dat heurde. Twij klaaine widde oordopkes en n ìnd droad mit n stekkertje.
Ze draaide de dopkes in heur oren en dee stekker in aain van de goaten in t deuske. Zo zat ze stief te luustern, dou Dubbeldam binnenkwam. Dij hoalde nogmoals zien liest oet buuts en sprak nog n moal mit de collegoa’s van Vera Reker. Baaide vraauwlu haren gain idee, ofdat ze noar meziek luusterde.
Ester dee oordopjes oet en keek Dubbeldam aan. Snel vertelde hai zien oaventuren en keek noar t apparoatje op toavel.
‘Meziek?’
‘Nee, der staait volgens mie niks op. Hier en doar heur ik n klok tikken of zuks wat. Heurst t motortje draaien.’ ‘Wel zien motortje?’, vruig e. ‘t Motortje van t apparoat vanzulfs. Mor ik mout nog wieder luustern. Doar gaait n bult tied in zitten.’
Ze schoof t haile spul op zied.
‘Wat hebben we?’, vruig ze aan Dubbeldam. ‘Dooie vraauw en wieder net niks. Vrundelk, goud veur heur waark, goud veur de minsen dij doar wonen, leuk veur de collegoa’s. Beetje n ainspanjer. Nait te veul contacten. Hold van literatuur en kunst. Is n freule of
jonkvrouwe.’
‘Hè, wat zegst nou? Hou komst doar nou
bie?’
‘Ain van heur collegoa’s zee dat. Ze het blaauw bloud. Dat mouten we oetzuiken, hou ofdat dat zit.’
Ester knikte en schoot achter t schaarm van de computer.
‘Hebben we ook wat op pepier, n paspoort, n socio-nummer of zukswat?’ Dubbeldam gaf heur n sedel. Ester tikte wat gegevens in en keek op t schaarm. ‘Ik wait nait houst der bie komst, mor doar ken ik niks van vinden. t Is n gewoon wichie. Zunder prinsessenbloud of zuks.’ Dubbeldam kraabde zuk achter oren. ‘Woarom zeggen ze dat den? Ik bin der flaauw van veur vandoag. Wat goan we doun?’
Ester Edens keek hom aan en gnivvelde wat. ‘Ik wait nait wast van plan bist. Mor ik goa noar hoes den en doar heb ik die nait bie neudeg.’
Dubbeldam ston op en luip noar boeten.

t Regende jonge katten en Dubbeldam bleef in woagen zitten. Hai keek noar t poppenhoes van Vera Reker. Hai kon der gain biet op kriegen. Dizze zoak huil hom snachts wakker. Ester, dij ook nait ain van de minsten was, luip ale doagen deur mit n dikke glief boven neus. Wat ze ook deden, t luip aal op niks oet.
Vera Reker was n ainspanjer, goud in heur waark, gain rebullie op t waark of toes. Joa, was dat wel zo? Hai wis niks van heur privéomstandegheden. Hai was bie heur binnen west en haar zain dat der kunst aan de muur hing en dat ze n beste smak bouken haar. n Groot dail van de bouken zol n nuvere sint opsmieten bie verkoop.
Mor wel zol der aigenlieks strieken goan mit de sinten?
Dou bui over was en zun weer deurbrak, stapte hai oet en luip bie heur achterom. Buurvraauw haar nog n olderwetse waslien. Ze hing grote loakens op en haar n waskepigge in mond.
Dubbeldam luit zien koart zain. Zai nikkopte, dou e zee dat e dommit nog bie heur kwam. Zaik nikkopte weer en luit van schrik tip van loaken lös. Mor dou was Dubbeldam aal in hoes. Hai streek neer op baank en zat wat te koekeloeren. Zien ogen gleden bie muren laangs. Zien ogen volgden ale riegen mit bouken. Hai perbaaierde te tellen. t Duurde mor n tel dou zat e aal op over de honderd. Hai ston op en ging dichterbie boukenkaast stoan. Mit kop wat schaif, zo glee zien vinger over de ruggen van bouken. Hai schoot der niks mit op. Ester Edens haar t aalmoal ook bekeken en haar t zegd. Aalmoal literatuur. Zulfs nog indaild op tiedpaarken. Hai keek rechts onner, doar mos den t nijste van nijste ston.
Hai pakte t leste bouk en ging weer zitten.
Meziek. Hou was dat hier steld mit meziek. Naargens n tillevisie of radio. Woar was de DVD-speulder of aander meziek raive? Woar hai ook keek t was der nait. Hai klom trap op en keek in heur sloapkoamer. Dee kaastdeuren open. Dee loatjes open en dicht. Woar hai ook keek. Dizze vraauw haar niks in hoes. Gain lewaaideuzen. Ze haar van alles niks. Beneden luit e zuk weer op baank plovven en maarkte dat e nog aal mit t bouk in haand luip.
Hai bekeek veurkaant. Schreven deur Barbara Vink.”Laatste notities.” Ston der in dikke letters opschreven. Den n ploatje van n ondergoande zun mit op de achtergrond baargen en op de veurgrond n silhouet van n vraauw.
Barbara Vink. Nooit van heurd. Op de achterflap stond n stukje tekst, mor hai nam gain muite om te lezen. Hai huil nait van lezen. Zeker nait van romans en zukswat. t Was aal slim genog dat e zok deur aibels laange stukken van t waark vreten mos. Hai legde t bouk op t toaveltje en docht aan buurvraauw. Hai zol t òlde mins nog ais kel moaken. Ze trilde as n rusk, dou hai heur aansproken haar.
Dou e in keuken ston, draaide hai zuk weerom en luip noar t buro. Hier was wat, dat hom nait aanston. Mor wat? Zien ogen gleden over t aaikenholten cilinderburo. Hai kwam der nait op. Der was wat in dit hoes. Hai wol weer weg lopen, dou zien oog vuil op prullenbak noast t buro. n Deuske. Mit de tippen van doem en wiesvinger, pakte hai t op en vlijde t op salontoavel. Minidisc’s.

(wordt vervolgd)

Dat is nait veul. Mor doar mouten we dommit ook mor eefkes waark van moaken. Denkst doe dat dij hampel van n Flipje n kopie moaken kin van dat schiefke. Of ist lozer, dat e dat ding noar de TD brengt. Dat ze dat doar doun?’
Ester docht noa. Ze pakte heur mobiel aan en gnivvelde wat.
‘Dat leste is beter dunkt mie. Loat e dat mor doun. Ik zel votdoalek bellen.’ ‘n Knal is vanzulfs te makkelk’, zee Dubbeldam. ‘Dat ken niks wezen. Nou ja, dat heuren we nog wel.’

Hai trok weer op en ze reden noar de Olderman State, Bie ingang ston Dina Stallinga t wachten. Ze druig n strak mantelpakje mit donkere kousen. Ze haar zuk licht opmoakt. Ze haar pumps aan mit aibels hoge hakken. Dat vond Dubbeldam nou weer minder. Ze stak sikkom n kop boven hom oet. En dat kon e nait hebben.

‘Wie kommen joe weer ploagen’, begon e. ‘Ik mout over n haalf uur op n receptie wezen van t overleg. Ik vervang Jansonius.’ ‘Jansonius?’
‘Directeur, dij in t boetenlaand is.’ ‘Wat von e der van dat ain van zien personeelsleden dood is?’, vruig Ester Edens. ‘Hai is zuk doodschrokken en het kans zain om zien vlucht te verzetten noar mörgen.’ ‘Wie binnen op zuik noar n mini-disc speulder. Wordt zo’n ding bruukt bie de balie?’ Stallinga keek hom onneuzel aan. Ze haar dudelk gain benul woar dit over ging. ‘Ik heb zo’n ding nog noeit zain. Woar zol je zo’n ding veur neudeg hebben? Nait bie de balie.’
‘Wel waarken der bie de balie? Dat was Vera Reker, Katrien Datema, Bo Laangis en volgens ons Lena Kothof.’ ‘Gainent van dat plougje het zo’n speulder. Veur t waark is e nait neudeg. Wel van joen personeel zol zo’n ding neudeg hebben?’ Dina Stallinga schudde wat mit kop. Ze keek op heur horloge. Ze kwamen bie de balie aan. Katrien Datema kreeg n kleur dou ze Dubbeldam in de goaten kreeg. Hai grijnsde heur aan. Mit drij man hingen ze over de balie en bekeken t buroblad. ‘Hebben wie hier n, hou hait zo’n ding?’
‘Mini-disc speler.’
Katrien keek noar ale spulletjes op heur blad. ‘Nee.’
‘Ook noeit ain tegenkommen?’ ‘Nee.’
‘Ain van de personeelsleden den?’
‘Nait dat ik wait.’
‘De bewoners?’
De baaide mitwaarkers van de Olderman State keken mekoar aan. t Was eefkes stil. Boeten klonk t ieselke gegilp van de paauwen.
‘Dat zol ik nait waiten, we kennen natuurlek nait waiten wat de bewoners hier aalmoal in hoes hebben. Mor ik ken mie der niks bie veurstellen. Hou zugt zo’n ding der den oet?’
Ester beschreef kört en bondeg. Ze bleven mit kop schudden. Mor konst wel vernemen dat de vraauwlu echt gain road wizzen mit dit probleem. Ester drukte deur. Dubbeldam draaide zuk om en keek oet t roam. ‘Woarom lag der den zo’n opnoameschiefje veur zo’n ding op t buroblad?’ Weer keken de vraauwlu mekoar goud onneuzel aan. Ester wuir wat grammieteg. ‘Zit der ook internet op dat ding?’ Katrien Datema nikkopte.
‘Mag ik even?’
Snel luip ze om de balie tou en tikte wat in. Op t schaarm verscheen n ploatje van n minidisc mit schiefkes.
‘Messchain helpt dit. Heb je bewoners wel ais mit zo’n ding lopen zain?’ Nog n keer tikte ze wat in. Nou kwam der n groder model minidisc-speuler op t schaarm. ‘Staait zo’n ding bie ain van de bewoners in de koamer? t Schient dat dit soort apperoaten wonderlek hoge kwaliteit aan meziek levern.’
Baaide doames zwegen. Dubbeldam luip weer noar de balie tou mit haanden in buuts. ‘Den kommen wie mörgen weer en den wol ik van joe groag noamen hebben van bewoners, dij zo’n of zo’n apparoat hebben.’ Ester pakte twij vellen pepier oet de printer. Ze haar de baaide soorten speulers oetdraaid. ‘Doodlopende weg. Moi.’

Flipje haar zien waark dubbel en dwars goud doan. Dou ze weer op buro kwamen, lag der n kopie van t schiefje te wachten. Hai haar speuler op n poar boxjes aansloten en groots as oap mit zeuven steerten zat e te wachten. Mor ze luiten hom nog even zitten. Eerst wollen ze kovvie. ‘Nou mien jong,’ zee Dubbeldam. ‘Verboas mie mor ais.’ Philip Bakker zag zien kaans. ‘Ik heb alles drij keer òfluusterd. En dit wat je nou goan heuren is t ainegste wat aans is as t tikken van n klok.’
Mit zien dikke vinger drukte hai op n onneuzel klain knopje. Ze luusterden. Eerst heurdest wat geknitter en geroas. En dou wuir der wat zegd. n Kind of n wichtje of n vraauwspersoon.
‘Nog n keer’, zee Ester.
‘Haarder’, zee Dubbeldam
‘Weer wat zachter, minder bas.’ Zo duurde t tien menuten. Aalgedureg luusterden ze weer vannijsj noar dat aine stukje. Ester pakte n stuk pepier. Dubbeldam wol wel in de boxen kroepen. ‘Dou mor oet jong,’ zee Dubbeldam op t lest. ‘Toe nou Bertil, blijf nog even, blablabla, sportief opvatten. Blablabla over praten. Zo erg is het toch niet.’ Ester las t op van t bloadje. ‘En den heurst n knal. Nou ja, knal….’ Dubbeldam keek noar zien jongste pazzipant. ‘Ik denk dat der mit voest op toavel haauwen wordt ofdat aine mit n toestege kop n deur dichtknalt.’
Flipje nikkopte en keek glunder. Dit was zien dag.
‘Mor haarst ook nog wat over kraaien van n hoan of zowat?’
‘Joa, den mout ik even zuiken’, zee Flipje. Hai keek in zien opschriefboukje en drukte op n aander knopje.
‘Hier ongeveer mout dat wezen. Luuster den!’
Dat deden ze. Heurdest t tikken van n klok en wat geroes. Den inaine was der n aander geluud te heuren. Op de achtergrond van t tikken. t Was wel kloar as n klontje dat t geschraiw van boeten kwam. ‘Ach jong, haalsknoak, woar hest vrouger wel nait zeten, bie biologieles. Elk ken toch heuren dat dat gain hoan is.’ Ester Edens keek Dubbeldam aan. Flipje keek n beetje sneu noar zien grode veurbeeld.
‘Dat’, zee Dubbeldam. ‘Dat binnen dij widde krengen van de Olderman State, mag ik stikken.’ ‘Nee, nait doun’, zee Ester. ‘Wie hebben nog n bult te doun. Flipje wegwezen mit dien geluudsinstalloatie. Worst bedankt. Magst nog n keer mitdoun. Hort.’ Philip Bakker pakte zien boudeltje biemekoar en luip terug noar zien aigen stee. Zo ging dat nou veul voaker. As t der op aan kwam en t wuir spannend, den mocht hai weer achterlichtjes controleren. Ester Edens keek op heur sedel en dou keek ze noar vroagend noar Dubbeldam.
‘Nou zeg t mor’, zee e.
‘Wel is Bertil?
En wel het doar zo’n roezie mit hom aargens over?
En woar is dij minidisc speuler bleven?
En van wel was dij?
En in welke koamer is dat opnomen?
En woarom?
En wat het dat te moaken mit dooie Vera Reker?’
Dubbeldam trok wat mit scholders en wist t ook nait.
Dou ging de tillefoon. Ester nam aan. Ze luusterde ingespannen en boven heur neus kwam weer zo’n glief. Dubbeldam keek noar heur. Hai wol heur. Mor gain schien van kaans, omreden dat zai hom nait wol.
‘Kootje het wat vonden.’
‘Wel is Kootje?’
‘Toenman van Olderman State, beschaarmeling van Dina Stallinga.’ ‘Hm.. en nou mouten wie der maank?’ Ester Edens trok scholders op en pakte heur tas.
‘Tja wat ken mie dat schelen, Katinka, Kato,
Katrien van Datema klonk nogal oet lood.’ ‘Wie blieven in de weer vlaigen. Ik stel veur dat we doar n koamer vroagen mit twijpersoons berre. Den kennen we doar beter blieven.’
‘n Twijpersoonberre haar ik docht. Den most der ook nog aine bie hebben. Ik sloap toes. Ik heb der nog gain schiere verpleegster lopen zain, mien jong. Mor messchain wil Katinka, Kato Huppeldepup wel.’ Ze luip vot. Dubbeldam besloot toch mit heur mit te goan.

(wordt vervolgd)

Ester Edens trok scholders op en pakte heur tas. ‘Tja wat ken mie dat schelen, Katinka, Kato, Katrien van Datema klonk nogal oet lood.’
‘Wie blieven in de weer vlaigen. Ik stel veur dat we doar n koamer vroagen mit twijpersoons berre. Den kennen we doar beter blieven.’
’n Twijpersoonberre? Haar ik docht! Den most der ook nog aine bie hebben. Ik sloap toes. Ik heb der nog gain schiere verpleegster lopen zain, mien jong. Mor messchain wil Katinka, Kato Huppeldepup wel.’ Ze luip vot. Dubbeldam besloot toch mit heur mit te goan.

Hai druig n blaauwe overall, dij hom foeken en voamen te groot was. Hai druig grode swaarde rubber stevels. Ze zaten om zien bainen, mor t leek of de schachten deurluipen tot onner zien oksels. Hai haar n bos hoar op kop, t leek naargens noar. Zien briltje ston op puntje van zien knobbelneus en hai zette hom op en òf. Kootje, ofwel de toenman van Olderman State. Katrien Datema ston noast hom en der was gain groder verschil denkboar. Hai haar nog nooit in zien leven zo’n eelsk figuur zain. In de kas rook t noar bloumen, potgrond en noar de dood. Vraauw Datema vuilde zuk ook nait op heur gemak middenmaank aal dit gedou. Ze stak ook wat spril òf bie de prachtege orchideeën, dij Kootje bliekboar kweekte. Mor de man haar der op dit moment gain slinger aan. Hai keek bunzelachteg noar Katrien Datema. Dubbeldam keek om zuk tou. Hai kon zuk veurstellen, dat de man hier in ale rust zien waark dee. Alles in zien aigen tempo en mit laifde. En nou was e op biesterboan. Nou was der wat veurvaaln, dat hom slim oet lood brocht haar. Ester nam Katrien Datema mit noar n rusteg stee. Ze wol eerst nog wat sputtern, mor luip mit. Dubbeldam ging op n poar lege kratten zitten. ‘Ik bin Harry Dubbeldam en doe bist…?’ ‘Ik bin Ko en ik waark hier. En nou komt noeit weer goud. Nou krieg ik veurvast ontslag. Haar ik dat nou mor noeit doan….’ Dubbeldam fronste zien wenkbraauwen. ‘Nou, begun mor bie t begun’, zee e geruststellend.
Kootje keek noar zien stevels. Dizze stumper was van de koart.
‘Hai haauwt mie over n bult en den gaait e noar mevraauw Stallinga en den krieg ik ontslag. Zo zelt veurvast goan.’
‘Woarom krigst ontslag?’ ‘Ik haar doar ook niks te zuiken. Ik mout dat ook nait doun.’
‘Wat most nait doun?’
‘In keuken kommen en den bie de slik zitten. En wat ook zo dom is. Ik heb de leste keer mien stevels nait oetdoan. En den wordt e gek in hakken.’
Dubbeldam kreeg de smoor in. Wat was dit nou weer, docht e. Hai zat mit n simpelmans in n kas vol bloumen en planten te proaten over niks. Kootje ging deur, zien verhoal was nog nait oet. ‘Wel wordt der gek in hakken Ko?’ ‘Mastland vanzulfs. Dij zel mie griepen en den krieg ik ontslag. Ik heb wat vonden, dat van hom is. En eerlieks woar, ik heb t vonden en nait metnomen. t Lag der mor zo en dat heurt in keuken. En as Mastland dat heurt…’ Hai schudde zien vogelkopje en leek van de wereld. Ester kwam weerom lopen. ‘Kootje het in toen wat vonden. Ik denk dat we der beter mor noar toulopen en hom den geruststellen. Hai is schietensbenaauwd.’ Kootje bleef zitten woar e zat. Datema, Ester en Dubbeldam luipen noar boeten. Katrien wees noar n platte glasbak. Dubbeldam keek. Middenmaank de jonge sloaplanten lag n veurwaarp. t Was n boetenmodel stoalen deegrol. Hai glom der over. Dubbeldam keek Ester aan. Dij keek weerom. Katrien Datema nam t woord. ‘Ko is bang voor de kok. Mastland is een tiran in de keuken en Ko is een onverbeterlijke snoeper. Mastland duldt niemand in de keuken, maar Kootje kan het niet laten. Nou heeft hij dit ding gevonden en is hij bang dat Mastland hem er van verdenkt. Maar ik weet zeker dat Ko, dat niet doet. Ko snoept van het ijs en de koekjes en snaait een sinaasappel. Zijn grootste misdaad is dat hij dan met zijn modderlaarzen aan, het paleis van Mastland binnenbanjert. En dat gaat die bruut door het lint.’
Dubbeldam was al aan tillefoneren en bestelde n poar techneuten. Ester nam Datema bie aarm en brocht heur op vaailege òfstand van de kas.
‘Wie willen groag mit meneer Mastland proaten. Kom, den wil ik ook eefkes mit modderpoten op zien schone vlouer rondstrunen’, gromde Dubbeldam
Ester begon te laggen. Datema zol zich mit aarme Kootje bezeg holden. Dubbeldam en Edens stapten achterlangs de keuken van de Olderman State binnen. De keuken was vlekkeloos, mor zunder Mastland. Woar ze ook keken en woar ze ook vruigen. Mastland was nait verschenen op t waark. Ze keken mekoar aan. ‘Veur ale wizzeghaid doun we n opsporingsbericht’, zee Dubbeldam. ‘Messchain is e wel toes en het e zuk versloapen of is e zaik’, zee Ester Edens nuchter.
‘Is ook weer zo, den kennen we doar ook weer achteraan kaggeln. Wie blieven aan t runnen en vlaigen, mor kommen gain steek wieder. t Wil mor nait opschaiten.’ ‘Flipje gaait op zuik noar Mastland en wie blieven hier nog wat omswindern. Kieken wat de boys moaken van dij deegroller. Zol doar n bats mit oetdaild wezen? Zo knal, in t elegante nekje van Vera?’ Ester Edens vuilde onwillekeureg aan heur elegante nekje. Ze kon zuk der wel veur schudden en perbaaierde de gedachte weg te kriegen. Per slot was ze ja n stoer wief bie de plietsie. Dat vond Dubbeldam ook. Was ze mor zien stoer wief….. Hai belde mit Flipje en stuurde hom op pad. Mit de opdracht elk haalf uur te bellen. Bie de balie vonden ze Dina Stallinga. Deur noar heur kantoor ston open. Zunder wat te zeggen luipen ze bie heur noar binnen en vertelden wat der gebeurd was. Ze nam t votdoalek op veur aarme Kootje. Op de vroag wel Bertil was, kon ze nait antwoorden. Dizze vraauw wist nait wat heur overkwam.
Heur doagelkse gang van zoaken was n toezeboudel. Aalgedureg twij van dij potgeerten over de vlouer.
Flipje meldde zuk netjes op tied. Mastland was nait toes. Dina Stallinga wuir grammieteg. ‘Hai is hartstikke goud in zien waark. Hai is klasse, mor hai dut net woar e zin in het. Regels gelden nait veur hom. t Is n misselke klier. Ik zal van der Velden bellen, den zel dij der wel weer veur opdraaien.’ Ze pakte tillefoon en toetste n nummer in. Van der Velden wist ook nait woar e was. De man was evengoud foek, dat e nou veur de zoveulste keer opdroaven kon. ‘Heb je bie touval ook n personeelskoart woardat n pasfoto van de maestro op zit? Of aans wat. Ik denk dat we ondanks alles, meneer mor ais vroagen mouten, woar dit aal goud veur is.’
Stallinga hoalde n koart oet n loa en gaf dij aan Dubbeldam. Hai keek der noar en verknuurde hom dubbel en stak hom in buuts. ‘En den dit nog even. Bo het ale bewoners vroagd noar zo’n disc speulder. Gainent van de bewoners het zo’n ding.’ Hai knikte en luip weer noar boeten. De techneuten stonden aal om kweekkasje en keken noar de sloaplanten. Aine ging veurzichteg mit n kwastje over deegroller. Aander luip mit n schienvat rondjes op zuik noar nog meer vrumde dingseghaidjes.

Vos zat plat op t gat op n buro en haar zien neus in de pepieren. Mit zien vouten trappelde hai n ritme, dat aargens tussen bossanova en tango in zat. Vos kon hail nait daansen, docht Ester. Den zel e wel gewoon trillemientjes hebben zeker. Dubbeldam spookte nog aargens rond. Ze haar gain flaauw idee woar. Flipje luip mit de borst veuroet rond. Hai was inschoakeld bie belangrieke zoaken. Schiet aan pubers, dij zunder achterlichtjes reden. Hai was achter Mastland aangoan.
Ester schudde ale formulieren en versloagen op n bult. Dubbeldam kwam binnen. Hai haar zuk nait schoren. Och, docht ze. Nou kriegen we zeker dat gedou weer. Ze heurde t hom aal zeggen. ‘Ik scheer mie pas weer as dizze zoak oplöst is!’
‘Wat is er te melden over onze Vera?’
‘Ze is dood.’
‘Flipje, hier kommen.’
‘Wat hest veur nijs over onze topkok?’
‘Ik bin noar zien hoes reden en doar heb ik aanbeld. Der dee gainent open. Dou heb ik bie de buren net zo laank op bel drukt, dat der aine mit n vergrelde kop opendee. Aalmoal appartementen, mit van dij kakfiguren. Ze hadden Mastland nait zain en wollen zuk der ook nait mit bemuien. t Was n klier van n kerel, Zo wer t nait zegd, mor dat kon je aan alles vernemen. En dou heb ik t bericht veur opsporen opgeven. Der wordt noar hom oetkeken.’

(wordt vervolgd)

“Ik bin noar zien hoes reden en doar heb ik aanbeld. Der dee gainent open. Dou heb ik bie de buren net zo laank op bel drukt, dat der aine mit n vergrelde kop opendee. Aalmoal appartementen, mit van dij kakfiguren. Ze hadden Mastland nait zain en wollen zuk der ook nait mit bemuien. t Was n klier van n kerel, Zo werd t nait zegd, mor dat kon je aan alles vernemen. En dou heb ik t bericht veur opsporen opgeven. Der wordt noar hom oetkeken.”

Vos wupde van t buro òf en ging bie heur zitten.
“De bewoners zitten der aal n beste zet. Vervast n schiere plek om te wonen. Veureg haarfst is der n vraauw overleden. Dij was slim zaik en ze is doar langzoam mor zeker weggleden. Heur man was n joar doarveur al oet tied kommen. Doar was niks vrumd aan. Echtgenoot was gewoon òld en vraauw haar kanker. Tja en wieder, is der nait zoveul over te zeggen. Mor dat haar ik aal eerder zegd. Hier is niks mit te begunnen.” Hai luip vot en de liest bleef op toavel liggen. Dubbeldam keek der noar en ging mit zien vingers langs de noamen. ‘Wel zel der Bertil haiten van dizze ploug”, gromde hai.
“Meschain is t wel n troetelnoampje en hait de persoon gewoon Bertram of Albert of Bertus of, ach wait ik veul. Vroagen aan Dina Stallinga!”
“Heb ik aal doan. Ze wis van niks.” “Wel wait is t de bienoam van directeur. Meschain is hai wel Bertil en fluustert ze dij noam in zien oor as ze bie hom op schoot zit.”
“De man hait Everhardus Jansonius. Dus perbaaier doar mor ais Bertil van te bakken.” Ester trok scholders op. “Op deegroller is niks vonden, joa wat gleren, dus doar hebben we ook niks aan.” “Kom, ik wil nog weer ais deur dat hoes strunen van Vera Reker.” “Wat wilst doar din nog.”
Dubbeldam huil scholders op en kreeg zien jaas. Ester Edens pakte heur tas en trippelde hom achternoa.

Weer zaten ze op baank. Ester haar nog n proatje moakt mit de buurvraauw. t Haar gain nije inzichten geven. “Binnen der ook femilieleden in beeld, dij dit alles hier aarven.” Ester schudkopte. “Ze was de leste dodo van de femilie.

Ze binnen nog op zuik noar n nicht, mor dij is spoorloos.” “Verrek, kom wie zellen nog aan strunen in garagebox. Waist wel, doe wast aal schier aan loop mit old pepier.”
Ze drukten auto noar boeten en bekeken t stofnust. Dubbeldam keek op n plaank aan achtermuur en luip zo mit kop in t spinrag. Ester luit zuk bevalleg deur de knijen zakken en begon mit òld pepier. t Maiste was rekloamerommel en bokkebloaden, dij elke week vergees op mat rolden. Dou deus sikkom leeg was, zag Ester n dail van n schriefschrift. t Zat wat vastklemd onner de flappen van bodem. Ze pakte t tussen doem en wiesvinger op bie t puntje en luip der mit noar boeten. Doar legde ze heur vondst op motorkap van auto.

Dubbeldam kwam bie heur stoan. Ze keken. t Was n schoulschrift. Niks biezunders aan te zain. Mor op t kaft stond wat schreven.
Ester zat sikkom mit neus der boven op.
“Barbara Vink”, zee ze.
“Dit schrift was van Barbara Vink.”
Dubbeldam haar widde handsen aan doan en draaide t schrift om. Achterkaant was niks op te zain. Dou perbaaierde hai om te bloaderen. Hai sluig t kaft om. Wat nog over was van bladzieden ston dichtmaggeld mit tekst. n Duudelk regelmoateg handschrift. Ze perbaaierden t te lezen. Ester keek op en dee n stap achteroet. Ze luip terug noar de deuzen en huil t haile cabaret over de kop. Mor wat ze ook dee, t bleef bie rommel.
“Barbara Vink, Barbara Vink. Harry, wie hebben doar voaker van heurd.” Dubbeldam keek heur aan en stopte t schriftje in n plastic puut. Ester stapte tot garagebox oet en luip noar t hoes van Vera Reker. Dubbeldam drukte auto weer in box en sloot òf. In woonkoamer van Vera Reker ston Ester mit n bouk in haand. Ze ston der in te lezen. Ze haar ook chirurgen handskes aan doan. “Nou wil ik nog groag even n stukje van dij schrieverij zain”, zee ze.
Dubbeldam gaf heur de puut. Ze muik hom open en legde t schriefschrift, of wat doar din nog van over was, op toavel. “Barbara Vink is n schriefster. Heur manuscript ligt bie Vera Reker, bie t old pepier. Nou ja, n stukje der van. De vroag is of Vera Reker ook Barbara Vink is.” “Den bellen we mit oetgeverij en dij kin ons zo oet de dreum helpen. Wat staait der bie t colofon?”
Dubbeldam kon t nait vinden en dou ging zien mobiel.
“Ze hebben Mastland”, zee e mit n grijns en klapde zien toestel dicht. Ester Edens nam t bouk en plastic puut mit en ze sloten boudel weer òf. Veureerst was der gain tied meer veur n literaire puzzel.
Nou was meesterkok aan bod. Mastland lag mit kop op toavel en zag der min oet. Hai was vonden op deurgoande weg noar Nordhorn. De kollegoa’s doar waren tipt, dat der n auto ston op n parkeerploats. Dou agenten der biekwamen, zagen ze dat man op liest ston. Hai was zo doen west, dat der gain bewegen in te kriegen was.
Flip haar zien waark goud doan. Hai haar Mastland hier in t hok zet. En nou ston e der stoerachteg bie te kieken. Dubbeldam en Ester Edens gingen aan toavel zitten. Ze keken noar Mastland. Flip mog nog swaarde kovvie hoalen en mog dou aan aander kaant deur wachten. “Rio Mastland?”
“Grrr. Pien in de kop.”
“Rio, woar staait Rio veur.?” “Is dit nou neudeg. k Wil sloapen, k bin kapot.”
“Joa, dat is neudeg. Wie hebben t idee, dast in de problemen zitst.”
“Oh.”
“Bist nog zo bie dien positieven, dast waist dast kok bist op Olderman State?” “Joa, dat wait k.” “Hest ook mitkregen, dat Vera Reker doodsloagen is?”
“Hm…”
“Doodsloagen mit n deegroller oet dien keuken.” ”Ach, sodemieter op.”
“Kiek.”
“Wel het zegd dat e oet mien keuken komt.”
”Van de Velden, dien kollegoa.”
“Wat wil dij lul wel nait.” “Hai zegt dat dizze deegroller altied noast magnetron ligt, omreden hai is net te groot om in n rik te hangen. Dat e aigenleks altied in weeg ligt en voak op grond klettert. Van der Velden wol hom lest aal votdoun. En dat dit de roller oet keuken is, wait e secuur. En woarom wel nait maestro, omreden van dit klaine goatje hier. Der het n taauwtje deur dit gat zeten. Dou kon t ding wel hangen. Mor n stukje taauw wordt voel op den duur en dat mos der weer of. Nait hygiënisch. Haar de maestro zegd.” “Lul mor aan, k wait van niks.”
” Konst t goud vinden mit Vera Reker?“ “Vera Reker was n kreng. Doar zat gain bloud in, mor ieswotter.” “Hadden je wat mit mekoar?”
“Nee.”
“Woarom wast in Nordhorn?”
“ Der was n kongres. n Vakbeurs, nuim t mor zo as je willen.”
“n Vakbeurs over alkohol? Hast hom nog al stoan, dou ze die vonden.” “Ik bin mit n poar vrunden aan de boemel west en dat is goud oet haand lopen.” “Op de Olderman State haren ze gain idee, woar dast bleven wast.”
“Ach, dat haar ik wel zegd, mor dij trut verget altied alles.”
“Van der Velden wis der ook nait van.” ‘Tuurlek wel, dij kloot doar vaalt ja nait mit te waarken.”

“Nog n keer. Vera Reker. Hebben je wat mit mekoar?”
“Vera Reker is de leste woardat ik wat mit hebben wol. Zai dee heur waark achter boalie en ik haar keuken.”
“Kootje?”
“Dij stumper, dij kon ik goud de gek aanscheren. t Haalfmaaltje. Ik wol hom nait in mien keuken hebben. Wat zeg ik. Ik wil gainain in mien keuken hebben.” Ester keek Dubbeldam aan. Ze friemelde aan puut mit deegroller. Ze haren gain vingerafdrukken vonden. Niks, hailendal niks. Van der Velden haar zegd dat t veurwaarp in keuken heurde. t Was n boetenmodel ding en lag altied op t verkeerde stee. Dubbeldam ston op.
“Magst nog n zetje blieven, Rio. Oetsloapen en biekommen. En din kom k weer bie die zitten en din gaaist proaten. As ik din kloar ben, hest de oren slap aan kop hangen.” “Ik mout der hoast van janken plietsieman”, zee Mastland en luit kop weer op toavel zakken. Der kwaalmde n smerege lucht oet zien kleren.
Ester nam puut mit woardat deegroller in zat en baaident stapten ze tot koamer oet.
“Wat n lul”, zee Ester.
“Wie hebben ook niks. Ik haar n stille hoop, dat e zuk mit zien haalfdoene kop en koater van hier tot Tokio, wel wat verroaden zol. Mor hai is om Leerms kommen. Hai is knoeterhaard.”

(wordt vervolgd)

Enne was 12 joar en haar net alderbenaauwst veul klappen had. Hai stond nog net nait te janken. Zien kop dee zeer, der luip bloud oet zien neuze en snöt. Zien bezoen was ook nat van troanen en kwiel.

t Was der heer goan, nait te zuneg. En woarom? Joa woarom? Hai zee dat Sunterkloas wel bestond. En Wander, Kloas en Pieter zeden van nait. En dat was de reden, dat der beukerij was noa schoultied. Achter bie t Schietpadje waren der aal meer grode woorden kommen. t Wuir n geroup en geroas. En dou haar Wander hom n drukker geven. Enne was laankoet over grond goan. Dou haar e van Kloas n schop kregen. En dat was gemain, as aine op grond lag. Hai was weer opstoan en haar Pieter n driezel verkocht, omreden dat dij der aal bie te lachen stond. Dou was t in aine drij tegen ain.

En dat haar e verloren. Dik verloren. Nou stond e nog wat noa te poesten. Hai slikte mit zien tong over lippen en pruifde iesder. Dat was bloud. Dat was moakt van iesder. Hai wis dat, omreden dat zien moeke van dat goud, van dij pillen, in potje zitten haar tegen bloudarmoude. En moeke haar zegd dat n minsk den nait genoeg iesder in t bloud haar. Hai pruifde ook zolt. Dat zol den wel van de troanen wezen. Hai zol nog n zetje wachten en den noar hoes lopen. Hai ging over Buurma’s Loan. Doar zollen dij misselke kwasten veurvast nait wezen. Sunterkloas beston wel! Hai wos t sekuur. Vanzulvens waren der ook hulp Sunterkloazen. Dat kon je ook zain. Dij zagen der maistied nait zo schier oet as de ainege echte.

t Was begonnen mit hoagel, mor dij was overgoan in snij. Wind haar snij ale kaanten opbloazen.
Je kon der mit goud fersoun nait boeten wezen. Doezenden naaldjes prikten joe in t gezicht. Woar ook mor n beetje lij was bleef t liggen. Mor elke keer kreeg de wind te wel weer te pakken en den dwirrelde en stoof t weer vot. Elk en aine bleef onnerdak. Minsk en daaier haren bie dit weer niks boeten te zuiken. Wat wol je ook t was decembermoand. Olde mannen oet t dorp haren dit ook aal veurspeld. Berend Ham, dizze zummer aal. t Zol n strenge winter worden. t Begun was der. ’s Nachts vroor t dat t knapte. Of dat nog nait genog was, haren dijzulfde olde kereltjes ook nog störm in de zin. Ze kregen geliek ook, omreden dat de wind deur de schösstainen begon te buldern. Enne veegde t bloud van zien snoet en luip langs t verloren laand en bie t wotter langes. Doar zag e grote kerk. t Was sikkom net n liggende dikke hond in roeg laand.

Hai runde deur de steegjes noar hoes en was blied dat e achterhoes kwam. Dou e binnen was ston der waarme sukkelloamelk veur hom kloar. Zien moeke keek hom aan en wol wat zeggen.
Enne dronk deur in zien sukkeloamelk. ‘Hest vochten?’, vruig zien moeke. Ze zag de grode winkelhoak in zien jaas.
Enne knikte en dronk deur. Zien vouten huil e bie kachel. Der kwam daamp van zien sokken. Moeke reukelde de kachel nog wat op en keek deur t deurtje. Achter t gloasje vraten de vlammetjes zuk vol.
‘Ach, hoal mie nog n kit vol’, vruig ze.
t Wuir snel duuster en Enne luip in volle voart noar t schuurtje. In t olde schuurtje haar de wind vrij spel deur al e glieven en goaten. Ale kolen en törf haren n widde muts op. Enne stond stil. Middenmaank ale geluden van wind en störm heurde hai wat aans. t Was klokgeluu.
t Was de grode klok. Hai heurde grode klok. t Gebimbam wuir aan stukken bloazen deur wind. t Klonk aangstaanjoagend. Snel vulde hai de bak en luip weer noar hoes. Heur toch. Der was nou niks meer aan te doun. Gain honderd moekes konnen hom toes holden. Enne luit de bak smakken, de törven vlogen sikkom in rondte.
‘Ik wil der nog oet’, ruip Enne. ‘ Heur de klok gaait te keer. Der is wat loos. Messchains wel n schip op t straand.’
‘Moeke!!!!’
Joa, t is goud, mor zet dien muts op en handschounen aan. Bist der om acht uur weer en aans gaait deur op knip. Den kist boeten blieven!!’ Enne keek heur aan. Der zaten klaine twinkeltjes in heur ogen. Hai wis t sekuur, dat zol ze nait doun.
Enne knikte trankiel van joa. De klok ging nog aal tekeer, dou e deur de wind dook. Dit betaikende mor ain ding. ‘Schip op t straand.’
Hai buulde deur en de störm dee zien best hom tegen te holden. t Was aaldernoast. De störm was n kwoaie en juig sikkom alles tegen de vlakte. Noa n menuut of tien was Enne dik achter de poest. Hai wol zuk veureerst mor n schoeltje zuiken, docht e. Woar kon dat beter bie kerk. Doar zol dij störm gain vat op hebben. Dij kerk ston der aal zo laank. Meester op schoul haar wel ais verteld, dat e der in 1500 nogwat al stond. Hai was vernuimd noar Sunderkloas.
Hai, hier kon e eefkes biekommen. Enne keek omhoog en luusterde. De zwoare dreunen van de klok ging mor deur. Wind hoelde om toren en deur de bomen. Boven hom zag e de wolken joagen. Hai wuir der doezelg van en sluig hoast achterover. Dizze kerk ging bie störm nait onnersteboven.

Enne was voak hier binnen west mit zien kammeroad Robbe. Elke oavend om zeuven uur wuiren de klokken luud. Voader van Robbe was köster. En as dij t goud vond den mochten ze de klokken luden.
t Wuir aal gaauw n spullechie vanzulfs. As de klokken ainmoal goud aan de loop waren den hui len ze zok vast en wuiren mit omhoogsleurd.

Pa van Robbe ston der den altied lachend bie te kieken, dat t nait te gevoarlek wuir.
t Was n schiere sport; klokluden. Mor nou zol der wel n aander aan t taauw trekken.
Dit was gain kinderspul vanoavend. Der was nog n aander stee in dizze kerk, woar e groag eefkes ging kieken.
Aan n grode widde muur aargens opzied hong n schilderij.
Doar ston e altied mit open mond noar te kieken. Op t schilderij ston Sunterkloas. Dat von e nog aaltied vrumd Sunterkloas in kerk. Sunterkloas kwam bie de hoezen laangs as e joareg was. Den kreeg elk en ain speulgoud en dingen en slik. Mor hier ston Sunterkloas op n schilderij.

Enne keek omhoog en zag de schepen hangen. Aan dikke kabels hongen der zaailschepen aan zolder. t Waren der n stuk of wat. Ze waren net echt. De zaailen stonden oet en zagst ankers hangen en bie aine staken lutje kanonnen oet ziekaant.

Robbe zien pa haar oetlegd, dat Sunterkloas nait allenneg goud was veur de kinder. Mor…. Dat Sunterkloas ook de zeelu beschaarmde as ze boeten op zee waren.
Enne stond e n zetje om eefkes op oadem te kommen. Zien haanden en vouten pipperden van kòlde. Enne rabbelde aan deur en kreeg hom open. t Was mor n hoanetree en hai stond veur t schilderij van Sunterkloas. Zien mond vuil open en der luipen rillens over zien rug.
t Schilderij van Sunterkloas was leeg. Joa, nee, alles was der nog wel, mor Sunterkloas was vot.
Doar zagst wel n omtrek van Sunterkloas en t was hailndail wit. t Leek net of e der oetknipt was. Mor dat was nait zo. Vaarf was vot, mor ook weer nait.

Enne draaide zuk om en runde weer noar boeten.
Hai zoog ale lucht in en runde zo dij dikke störm weer in. Robbe kwam noast hom lopen.
‘Sunterkloas is vot’, schraiwde Enne.
Robbe nikkopte en vond dat veureerst wel goud. Bie diek mozzen ze wezen, doar wast te doun.
‘Op t schilderij van hom zit nou n widde plek. Waist wel. Woar hai aans altied te zain is. Hailmoal wit. Foetsie.’ n Windvloag bluis rest van Enne zien woorden vot.
Wat ston der n tjucht volk op diek. Elk dee zien best doar om op bain te blieven. Noordwester zette deur.

Jongens doken mit heur baaident middenmaank t volk. Robbe was e noa n poar tellen aal kwiet.
Grode golven knapten tegen diek op. Broezem vloog mit grode widde flotters elkenain om kop. t Wotter perbaaierde bie diek omhoog te kroepen. Aal hoger en hoger. t Volk mos van diek ofspuilt worden. Weg der mit. Roemte veur t wotter.
Enne keek en keek. Woar was dat schip? Was der wel n schip in nood? Het was ook ja zo baalkeduuster boven t wotter. Swiegend stonden manlu en wat vraauwlu te kieken. Elk haar zo zien gedachten over dit dondernd geweld. Enne vuilde t zolt op zien lippen.
Dou brulde ain van manlu. Hai wees over t wotter. t Was Pasternak. Enne zag in n flitse wat. t Was n zaail. n Zaail in flarden en roavels. Dou n stuk van n mast. t Slingerde zo haard in de weer, dat t stuk zaail sikkom t kokende wotter roakte. Dou was t aalmoal weer vot. En dou haar t zeewotter hom te pakken. t Spuilde Enne om vouten. Mit twij, drij sprongen was e weer wat hoger. Zien schounen en sokken en boksempiepen waren sjompenat. Vuilen dee e niks. Hai was aal stok-en stokverkleumd.
Pasternak kwam der aan en drokte hom op zied.
Hai brulde wat in de wind.
’ t Is de Mercator. Doar heb ik zulf ook nog op voaren. Holt en zuks wat. Oet Oostzee. Der mouten vief man aan boord wezen.
Kaptain Hansson wil nait mit minder en ook nait mit meer voaren.

Doar konst altijd gif op innemen. t Is de Mercator.’
Knecht van Twiezelstee wos te vertellen dat ze aal vaaier man op waal haren.
Nog ain man vot, docht Enne. Woar zol dij nou wezen? Nog aan boord of was dij messchains aal in dit kolkende swaarte wotter kommen?

Pasternak luip weer noar zien olde stee. Doar haar e beter zicht op t schip. Enne luip der vot achteraan. Hai tuurde deur t duuster en perbaaierde t schip te vinden in de graauwe duusternis.
Eefkes wuir t wat lichter en doar schuuns veur hom zag e weer dij mast mit dat kapodde zaail.
Mor nou zag e dat der n figuur boven in zat. Der zat n man boven in mast.
Hai trok Pasternak aan zien jaas.
‘Kiek doar’, ruip e zo haard as e kon. Hail eefkes zagen ze n man boven in de mast zich klem
holden.
‘Den is dat nummer vief!’
‘En nou wegwezen doe snötter!!!’, gromde hai.
Enne vuilde zuk daip beledigd. Haar e doar nait aanwezen woardat dij viefde matroos was!
Kwoad stampte hai vot, middenmaank t volk op diek en botste zo tegen Robbe aan.
‘Wat was der nou mit Sunterkloas’, wol dij wai ten.
‘Sunterkloas op t schilderij is vot. Ik was doar nog eefkes en dou zag ik t schilderij. Alles is der
nog, mor Sunterkloas was weg. Dat was wit. t Zag der roar oet. Gaaist straks mit kieken?
Dwaars deur t gehoel van wind en t gebroes van t kwoade wotter klonk gejoel.
Viefde matroos wuir meer dood den levend op diek legd.

Votdoalek wuir e inpakt in dekens en grode lappen zaaildouk. Gainent gaf nog wat om t schip dat aargens in dat woeste wotter in de weer slingerde. t Zol nait laank duren of de grommende zee zol t haile schip verknuren en t zol zinken of oetmekoar vaaln. Der bleef allenneg wrakholt van over.
In n grode optocht ging t weer bie diek omdeel. Ze kwamen aalmpal eefkes in lijte van diek. Elk was blied dat t voarensvolk vaaileg aan waal was. Kerkklokken bimbambeierden oet en allenneg störmwind was nog te heuren.
Vief aarme kerels wuiren op n koar goud inpakt deur Diekstroat reden. Pasternak luip der bie en perbaaierde ze wat aan de proat te holden.
Ze kregen ook n fles aanlangt en wat te eten. Robbe en Enne luipen middenmaank te volk mit en ze waren blied dat dizze zeelu weer grond onder de vouten haren.
Dou ze bie kerk aankwamen, ging ain van matrozen stoan en beduudde dat e van koar ôf wol. Koar wuir stilzet en stief en stram kropen vief aarme stumpers der ôf.
Robbe zien pa dee grode deur open en aal strompelnd gingen de vief noarbinnen. Elk oet laange optocht ging der achteraan. Enne wurmde zuk ook noar binnen. Matrozen luipen langzoam deur kerk noar aan van de muren. Ain nam zien wollen muts of. Twij aander trokken n nat hemd over kop. Vaarde dee zien schounen en sokken oet. En nummer vief, dij ze op t nippertje red haren dee sikkom aal zien goud oet. Hai nam ale giften van zien kammeroaden over. Langzoam luip me mit n aarm vol polten noar ain plekje. t Was t schilderij van Sunterkloas.
Veur t schilderij bleef e stoan en hai prevelde wat.
n Gedicht of n gebed, of…….

Enne kreeg der gain verstand van. Hai was stil van wat der in kerk gebeurde, mor zien haart sluig wel vief keer over. Sunterkloas! Dij stond gewoon weer op zien plek op t schilderij. Dat kon toch gain woar wezen. Enne kon t nait leuven. Hai haar t zulf…..
Matrozen vuilen mekoar om scholders en Pasternak nam ze mit. Langzoam luip elk kerk weer oet. t Was aldernoast……
Robbe kwam der aan.
‘Ach doe mit dien Sunterkloas is vot!!’, zee e.
‘Ik heb t zain’, zee Enne. ‘Ik heb t zain.’ Hai luip noar t schilderij en keek en keek. De man mit spierwidde hoar en board en ferwailen mantel keek weerom. Leek t. ‘Kiek den!’ reerde Enne. Zien stem galmde deur kerk.

n Daam 2018

‘Woarom lopst zo maal?’ vruig Ebel.
Ik motterde wat en gromde wat deur n mondhouk.
‘Dien linkerbain is toch nait versleten, wel?
‘Nee, dokter Ebel. Dij nait. En t is nait mien bain. t Is mien knij. Mor ik bin beten.’
Ebel bukte en bekeek mien knij. ‘Hm, dat is vast nait van n nefie kommen. Dien haile boksempiep is aan flarden.’
Wie gingen elk op zo’n grode stain zitten, dij veur de show overaal hinter en twinter op t stuk stroat lagen.
‘Ik luip veurbie, woardat Marietje woont. Waist wel, achter op t Swaarde Loantje. Komt mie doar in ainen zo’n hond aanvlaigen. n Bult lewaai, nait normoal! Ik pebaaier gewoon deur te lopen, omreden dat ik gewoon op stroat loop en in ainen: hap, doar haar e mie beet!’

Ebel bukte en bekeek boksempiep nog ais vanoet n aander houk. ‘Dien halve boksem is noar de bliksem. n Schiere toeskomst, jong.’ Hai schudde wat mit zien kop en ging der weer bie stoan. ‘Hest ook bloud?’
Ik nikkopte en ging wat verzitten. Stain dee mie zeer aan t gat. Ebel keek mie stoef aan. ‘Joa, ik heb ook bloud. Sikkom zesenhaalf liter. Doe den?’
‘Ach man, zo bedoul ik dat nait. Dij hond het die beten. Hest ook goaten in dien bain, woar bloud oetkomt?’
Ik begon mien boksempiep op te strupen en zag twij blouderge steetjes. Ebel keek mie verschrikt aan. Hai keek nog ais goud noar mien bain. ‘Dat rötding het die goud in dien kuut beten. Doar most mit noar dokter. Doar kinst nog wel slim zaik van worden. Hou hait dat ook nog mor weer? Ze hebben dij honden ook nait onder controle meer. En hest dat aal zain? Der lopt hier aalgeregeld n vraauw deur stroat mit n soort van kinderwoagen. Ik zel die vertellen. Doar ligt gain kind in. Nee man. Dat is veur n hond. Zai lopt mit n hond in n kinderwoagen.’
Ik haar t laive mins nog nait zain. En ik wol nait noar dokter. Ik wol aigenlieks hailendal niks.
‘Tetanus, dat is t en nou most n injectie?’ ruip Ebel. Bie kapper veur deur keken lu aal om. Wat wil zo’n roupsteern wel nait, dochten ze vervast.
Ik schudkopte wat. Ik wol nait noar doker. Ik wol gain injectie. Wat ook aalmoal n gedou.
‘En van wel is dat mormel den? Dij mout die op zien minst n nije boksem vergouden. Dij mout betoalen.’
‘Marietje,’ fluusterde ik.
‘Wat nou Marietje, dij doar … en dij mit Jannes is? Marietje, dij achter ons zat bie meester Fokkens? Dij Marietje? Doar wast doe stoapelgek op. Dij mit dij blaauwe ogen. En ze wol die nait. Nee, ze haar laiver dij Jannes! Nou, dat wis ik wel. Dij kon nou mooi betoalen. Hup in t ìnd, Stapper. Most noar dokter veur n spuit en der maank bie Marietje veur n nije boksem.!’
Ik schudkopte wat. ‘Ik heb aal mit heur proat, votdoalek dou dij hond mie grepen haar. Ik loat t der bie.
Ik dou niks. Gain dokter, gain vergouden veur n boksem.’
Ebel keek mie aan en prommelde nog wat. ‘Wat nou?!’
‘Ach man. Ik keek heur aan en man ze het nog aal van dij prachtige blaauwe ogen. Noa aal dij joaren.’ ‘En …?’
‘Dou vuil ik stil en dou docht ik: ach loat ook mor. Zukse blaauwe ogen.’ ‘Doe … doe bist n slaif!’

t Klopte. n Achteròfstroatje zo as t heurde. Mit hoezen dij sikkom op punt van omvalen stonden. n Achteròfstroatje, gruine smurrie onner tegen muren op. Lege kratten en deuzen en aan t ìnd bie n hoge blinde muur n matras mit kringels der in. Mor achter blinde muur zag e aal t silhouet van wottertoren. t Gevoarte stak as n grode voest boven t gewemel oet. 1500 kubieke meter wotter. n Groot onnuur bakstainen gedrocht. Haalf-puthaalf-regenwotter-architectuur. Bie dit decor heurden vanzulfs n bult roustege fietsen. Muren van roege stainen, laank leden n moal wit vaarfd. Der zaten hier en doar nog snibbels pepier op van n aanplakbiljet, t haar wat te doun mit protest, mit n politieke spreker. Hai duurde nait mit rug tegen muur leunen.
t Was te graauw en smereg. Links en rechts wat blinde roamen en schuuns veur hom n klaain trapke mit n gammel iesdern leunentje en n zwoare deur. Boven deur zat n laamp, t licht luit t rood van deur opschienen noar oraanje. Noast deur aan linkerkaant zat n bred van koper. ‘Artiesteningang’ haar e aal wel honderd keer lezen. ‘Artiesteningang Tattoo-bar’. ‘Artiesteningang Tattoo-bar’.
Doar zol ze deur noar boeten kommen, haar ze zegd. Doar zol e op heur wachten. Om hom tou ging nacht deur mit zien bezegheden. Rechts van hom luip de Ingenue-loan. n Kilometer vermoak veur toeristen en aander pretvolk. Der ronkte n stadsbus veurbie en twij taxi’s gingen vol op rem. n Koppeltje opschoten goud ruip en reerde en ging t leste geld verknappen in de Tattoo-bar.
Hai keek weer noar deur en dou veur de twintegste keer op zien horloge. Der was aal n uur veurbie. Ze zol vast nait meer kommen. Hai luip weerom noar houk en keek noar ingaang. Twij jongkerels sluigen mekoar op scholder en stapten Tattoo-bar in.
Toch wol e nait weggoan. Mit n poar treden stond e weer op zien stee tegenover deur. Der ruirde niks. Allenneg t lewaai van t verkeer en t geroup van haalfdronken volk op Ingenue-loan.

Hai luit zuk op berre plovven. Stak zien kop onner t kuzzen. Hai wol ze nait zain. Hai wol niks zain. Hai wol nait zain, dat zien koamer gain roamen haar. Dat der gain oetzicht was. Dat der allenneg de muren waren mit n vrumd soort behang. Links en rechts noast schösstainmantel hingen twij grode spaigels. Gedrochten waren t. Golden liesten mit veul frummeltjes en krullen. t Muik nait oet hou of dat e keek, altied zag e twij widde poedels. Ze zaten in spaigels. Links aine en rechts net zo. Ze lagen mainsttieds te sloapen. Ze druigen roze strikken om haals. As e onrusteg in zien kop wuir, den gingen ze rechtop zitten en draaiden hun koppen zo dat ze hom altied zain konden. As ze rechtop zitten gingen of stonden, den wuir t slimmer in zien kop. Hai wis t nait zo goud. Nou wol e ze nait zain. Hai haar kloagd bie verhuurder. Dij gaf nait thoes. Aalmoal domme proat. Honden in spaigels haar ze nog noeit van heurd. Op tied huur betoalen en din was der wieder niks loos. Hai haar t zulf perbaaierd. Spaigels kon e nait van muur kriegen. Ze zaten vast mit zwoare bolten. Ain oavond dou e lezen wol, haar e twij grode badloakens over spaigels goeid. Noa n haalf uur haar e ze der weer of hoald, omreden dat e nait meer tegen n gepiep en gejaauwster kon. Hai haar badloakens op berre legd en was n rondje lopen goan. Dou e n uur loater weerom was, lagen ze te sloapen. Zunder groot licht aan te doun was e in berre schoten en was in sloap valen. Hai keek nou onner zien kuzzen vandoan en zag dat de widde krengen wat onrusteg in de weer luipen. Hai sloop noar zien keukenhoukje nam wat kant-en-kloare pankouk en smeerde der jam op. Kaarzen of frambozen, hai zag t verschil nait zo. Der bleven veur mörgen nog vaaier over. Onder t aanrecht in rechterkastje vond e pakjes drinken. Nait over doatum. Dat was n geluk. Hai koos veur sukkeloamelk en slampte twij pakjes achtermekoar leeg. Mit rug stond e noar spaigels. Poedels bleven rusteg, ze keken wel mor deden wieder niks.

Ze ston in t widde licht van n spot en zong. Hai kreeg n roar gevuil in t lief en der luipen twij dikke troanen over zien snoet. Hai schraaiwde. Dat was aal wel twintig joar nait veurvalen. Aal wel laanger. Schraaiwen was zwakte. Altied stoens kieken, ook aal dee t nog zo zeer. Bie n pak haauw of bie de gemainste woorden. Stoens veur die kieken. Omdraaien en trankiel weglopen. Niks zeggen. Dat male gevuil in t lief wegdrukken. Mor nou zat e zunder geluud, zachtjes te jaanken. t Kwam deur heur doar in t widde licht. Hai luit zuk bekeukeln deur t licht, opwekt deur n computerpergram. Doezenden gekleurde puntjes licht vlogen in t rond. Zai ston door roerloos en zong. Ze stond doar in n laange donkerblaauwe jurk. Ze haar swaart hoar. n Kört koppie mit gitswaart hoar en ze bewoog laangzoam op moat van meziek. Hai nam n slok van zien bier en graimde n grote gobbel over zien bezoen. Hai kon der niks aan doun. Ze zong en ze zong. Hai was bekeukeld. Dou t laid laangzoam verdween in ferwailen gerdienen op achtergrond, begon elk te klappen en te reren.
Hai nait. Hai bleef stil zitten en keek en keek. Hai kreeg n vrumd gevuil in t lief. Zien lutje jong wuir puber en was op zuik noar roemte. Zolt wotter luip hom over t gezicht. Schoamtevol veegde hai mit aarm dizze dikke troanen vot. Hai luip noar veuren en ging vlak veur heur stoan en begon te klappen. Nog n moal veegde hai t gezicht schoon mit zien aarm. Zai keek over hom hìn noar t aander volk in zoal. Hai zag heur blode aarms. Ieselk widde polzen. Laange dunne vingers. Op linkerpols aan binnenkaant zag e heur tattoo. n Vlinder. Hai herkende de rode stippen en t geel in vleugels. Ze druig n Jezebel. Vlinder vernuimd noar vraauw van Achab. Zai, dij altied heur zin deurdreef. t Applaus verstomde en ze keek noar hom en stak n haand oet. Ze ging haalf deur knijen en hai dee n stap noar veuren. Hai greep noar heur en kreeg heur haand beet. Hai keek noar heur en noar heur tattoo.

‘Jezebel’, zee e.
Zai knikte langzoam. Ze draaide heur aarm zover deur, dat e goud zicht haar op de vlinder. “Om twee uur ben ik vrij, wacht dan achter op me. Dan gaan we wat drinken.” Ze sprak nait. Ze fluusterde, ze zingzegde de woorden. Hai luit heur haand wegglieden en ze draaide zuk om en luip laangzoam vot.
Hai wis nait wat hom overkwam. Dou der n kerel mit n saxofoon begon te speulen op t tenailtje was e weer bie zinnen en luip e weer noar zien toavel weerom. Zien glas was weghoald en t bekeukelde gevuil was vot.
Hai slingerde verdwoasd noar boeten, en heurde nait dat jongelu mit pukkelkoppen hom de gek aanscheerden. Of e ook verkeern vroagd haar. Ze sluigen mekoar op scholders en wezen noar hom en roegbekten mor deur.
Wellicht haren ze keken hou e zuk aansteld haar, doar veur bie t tenail. Hai huil daip oadem. t Leek wel of e doen was. Verbilderd stond e wat rond te kieken.
Veur hom wuir n man aanreden deur n VW Golfje. Hai zag dat nait. Hai zag noabeelden van doarbinnen. Van heur mit heur laange jurk en heur aarms en heur… Hai kreeg ook nait mit, dat t swaarde autootje wat achteroet stak en mit n draai om t slachtoffer tou ging. Oetgoanspubliek bleef stoan en dee niks. Joa, ze staken mobieltjes omhoog en muiken foto’s. Man bleef liggen. Dou der noa n beste zet toch hulp kwam, was e aal deurlopen en draaide e deur van zien koamer van t slöt.
Ze druig n tattoo van n Jezebel.

Dou e honden in spaigels weer heurde kwam e weer wat bie zinnen. Hai ston mit haanden veur oren. Hai drukte stiever en stiever en dee op t lest zien ogen derbie dicht. Hai kon dij verrekte daaier nait meer verdroagen. Ze sprongen op en gingen te keer as wilden. Ze trokken baaident bovenlip op en luiten geelwidde taanden zain. Kop ging omdeel en ogen spoten vuur. Hai keek en begreep der hailendal niks meer van. Boeten heurde hai sirenes en t geflipflop van n helicopter. Nog gekker wuiren baaide honden. Kwiel luip heur tot de bek oet. Hai schudde zien kop en duurde zien ogen nait meer open te doun. Grond schudde eefkes onder zien vouten. Hai verloor sikkom zien evenwicht. t Lewaai van poedels was nait meer te harden. Noar boeten, weg hier, docht e. Wat was der wel nait loos. Hai schrok van n knal. Noar boeten. Noar boeten. Vief menuten loater luip e weer over Ingenue-loan. n Grode, roodwidde magneet trok hom noar dat aine stee. Hai was t korreltje iesder dat stuurt wuir deur d’onzichtboare krachten van magneet. t Was aldernoast. Hai luip stroat in en oet. Verdwoasd.

Doar ston e weer in t stinkende gaankje. In t steegje bie artiesteningaang. Over Ingenue-loan gierde n ambulance. t Oetgoansvolk haar doar gain oog veur. Ze vlogen krougen in en oet. t Begon aargens te rommeln, zien oren toeten van lewaai. Knallen waren t, achtermekoar deur.
Scheuren zigzagden omdeel in muren. t Leek of e dronken was. Grond waggelde onder zien vouten.
Toch bleef e op zien post bie artiesteningaang.
Ze zol toch wel ais n keer noar boeten kommen. Weer sidderde grond onder zien vouten. Hai verloor zien evenwicht en knapte mit zien heup tegen n betonpoaltje. n Obstoakel beduild om auto’s bie t steegje tegen te holden. t Dee vernaaide zeer. Wanneer kwam ze nou noar boeten. Hai was doodnijsgiereg wat ze van hom wol. In gedachten huil e ploatjes van eerder noar boven. Zai op t tenail in t licht en den dij vlinder op heur pols. Dij ieselk widde aarms. Dij Jezebel-vlinder mit de kleuren zo schier op vleugels. Weer kwam dat lamme gevuil in zien onderlief. Weer haar zien lutje jong meer en meer roemte neudeg. Der kwam n helicopter over en n bundel lucht pletste deur steeg. Twij grode rötten vlogen vot onder kratten en kartonnen deuzen. Weer trilde grond, weer wuir e in de weer slingerd. Hai huil zuk aan t poaltje vast en zag hou dat n grode scheur van boven noar omdeel zigzagde in achtergevel van Tattoobar. t Schiere bred mit ‘artiesteningang’ kwam lös en bleef op ain bolt hangen. t Stainen trapje mit leunen stond nou lös van t gebaauw. Noast hom kwakten wat dakpannen in doezendenzesteg stukken. Hai mos hier vot en hai mos hier blieven. Weer kwam der n pongeltje dakpannen omdeel. Hai luip terug noar Ingenue-loan om vandoar oet stief noar dij aine deur te kieken. Hai wol heur tegenkommen. Hai wol waiten wat der speulde. Woarom zai, oetrekend zai mit hom proaten wol. Of messchains wel meer. Wat mos e doun as ze aargens noartou wol om wat te drinken of zukswat. Hai greep in zien kontbuuts en keek in zien knip. Wat klaaingeld en n biljet van vief. Dat was niks. Hai mos minstens viefteg, nee minstens honderd euro hebben. Den kon e n moal van volk roupen. Der mos wat gebeuren. Woar was hier n pin-automoat? Wat e ook bedocht, t was aal te wied vot. Weer vloog helicopter over en der wuir wat omroupen. Der was te veul lewaai om te verstoan wat der deurgeven wuir.
Binnen in de bar stond n pin-automoat. Doar kon e gaauw wat geld hoalen. Dou e drij stappen zet haar, luip e weerom en kraabde zuk op kop. Twij, drij tellen keek e noar deur haalfschaid t stroatje. Der ruirde zuk niks. Zo snel as a kon vloog e bie Tattoo-bar noar binnen. Hai drukte twij Japanners opzied. Doar was gain kunst aan. Automoat vruig of e ook n bon wol. Hai wol gain bon, hai wol honderd euro. Hai heurde binnen kerel mit saxofoon. Zai was aal west. Snel. Snel terug noar boeten, noar steeg. Zien pepiergeld frommelde hai in t klaainste buutsje van boksem. Guster was ze nait meer kommen, messchains haar ze vanoavend beduild. Hai wol weer noar binnen, om te kieken of ze messchains toch nog aan t zingen wol.
Nee, dat mos mor nait. Noar oetgaang en doar wachten. Doar zol ze kommen. Zai mit de Jezebel -vlinder op pols. Hai kroop wieder vot in gaankje en dou in aine ging deur open. Deur stoekte en aan binnenkaant wuir der goud haard ropt. Hai wol wel opspringen en mithelpen mit drukken. Verlamd bleef e stoan. Weer dij knallen. Weer nije scheuren in muren veur en achter hom. Dou ging deur toch hailndal open en kwam alles omdeel. Deur t stof kon e niks meer zain. Hai hapte noar lucht en docht dat e stikken zol. Op zien gevuil luip e in richten van deur. Strompelnd en stroekelnd kwam e bie t stee, woardat deur zeten haar. As n wilde begon e te groaven in de stainbrokken. Overaal om hom tou bleef grond schudden en trillen. Dou e eefkes stopte om n poest lucht te nemen, zag e dat wottertoren ondersteboven ging en t gejauster en gebrul en t gegil van minsen was nait van lucht. Weer dook e op kop in stainbulten. Hai wol zien Jezebel redden. Aargens siste gas. Hai rook t. t Wuir levensgevoarlek. Kokhaalzend strompelde hai over stainen en stukken holt. Der stak, bie wat net nog n deur west was, n haand oet puun. Doar mos ze liggen. In zien kop gingen nou honden ook te keer. t Was nait te harden. Hai was der hoast. Manlu luipen steeg in, bleven stoan en begonnen te roupen. Hai zag haand en pols mit vlinder-tattoo. Hai trok en trok. Langzoam kwam n aarm teveurschien. t Kroakte wat. Dou e wat stukken stain opzied drukd haar en n baalk overzied kreeg, kon e nog wieder. Der kwam nog meer aarm teveurschien en dou n blouderge haals en n gezicht. Dit was gain… Dit was nait zien Jezebel. Weer ruipen manlu en t gekroak nam tou. Hai keek verbilderd noar t gezicht. Dou kwam alles wat nog stond hinter en twinter omdeel. Wottertoren dekte mit 1758 kubieke meter drinkwotter alles in steeg tou.

Ebel luip haalf op stroat en haalf op stoep. Ik wuir der kèl bie.
Ik haar hom aal n poar keer vroagd ofdat e baange was veur mie. Hai schudkopte wat. Wie waren aal n best ìnd votlopen. Dat was t veurdail van Ebel. Dij gaf ook noeit op.
Mor nou wuir t toch aal wel stoadeg tied om beetje bie beetje toch weer noar hoes te lopen. Doarom gingen wie bie de eerste de beste bocht ook stoef noar links.
Ebel bleef stoan. Ik was nog n poar pazzen deurlopen, mor ging ook weerom.

‘Nou most toch ais kieken, Jan’, zee e. ‘Hier lopen tuten onner coniferen en stroekerij.’
Ik keek en keek toen in, mor ik zag ze nait. Ik heurde ze wel. Der waren der nogaal wat. In ainen kreeg ik n tuut in de goaten.
n Grode, gezellege, dikke, broene tuut. ‘Is dit nou n Barnevelder, Ebel?’
‘Ik zol t nait waiten, mienjong. Joa, meschain wel. Der binnen nogaal wat soorten. n Kammeroad van mie in Ainrom, dij het Ber nadotten. Mor dat is n hail aander soort. Klaainer en jenteger.’ Zo bleven wie n zetje kieken. Aal beetje bie beetje kwamen der aal meer tuten bie. Ze deden net of wie der nait waren en kraabden en pikten in swaarde grond van toen. Hier en doar zaten aal beste koelen. Twij tuten kregen roezie en flapperden aaldernoast mit vleugels. Mor gainent gaf n krimp.
’t Is n meroakel schiere toen. Mor dij hounder verinneweren alles. Overaal liggen van dij gruingrieze kwakken. Op tegels, bie veurdeur. En doar op terras. Man, doar kist ja hail nait zitten. Wèl wil dat nou zo?’
‘Joa, dizze lu hier, dat zugst ja wel. Ik wol t ook nait. Holst niks over.’
‘As je weg goan en as je weer toeskommen, slister je over hounderstront.’
Ebel wol deurlopen. Mor bleef toch weer stoan. Hai wees. ‘Dure kakbuurt hier. Dat zai je votdoalek wel.’
‘Joa man, Ebel. Ik zai hier op elke oprit wel twij of drij auto’s stoan. Dikke BMW’s. Doar aan overkaant n Mercedes of twij. Hier bie nummer achttien, mit dij onneuzel grode viever veur t hoes: drij Audi’s. Man, der staait veur n kaptoal. En verderop staait n camper van ik wait nait houveul meter. En doar tegenover doar staait n camper en dikke boot op n trailer. Tou mor.’
Wie luipen deur en wezen mekoar de veronderstelde riekdom van dizze lu. Ebel kraabde zuk op kop en keek nog n moal om. ‘Dat bedoul ik aal nait, Jan. Nee, dat binnen de grode dingen. Kom nog eefkes weerom.’ Hai greep mie bie aarm en sjorde mie mit.
‘Nee man, Ebel. Nait doun. Strakjes zit moeke doar achter t glas en den denkt ze: wat willen dij twij wel nait. Dommit denkt moeke ook nog dat we hounderdaiven binnen. Tou nou, man. Kom, wie goan wieder.’
‘Nee, ik zel die t hier zain loaten. Der is gainent in hoes. Moeke is aan t waark en pa komt vanoavend loat toes, wait ik veul.’
‘Dure kakbuurt. Zulfs de tuten vouern ze mit …’ Ebel wees in toe.
‘Hier stokbrood. Doar croissants. Doar ligt zulf nog n stuk van n puddingbroodje en doar appels en bie braivenbus liggen twij mandarijnen.’ Ik zag t aalmoal liggen.
‘Kakbuurt dus … Nou doe weer.’

‘Of bist aan t waark?’ vruig e en hai keek noar mien vingers. Nee, hai wol ook nait binnenkommen. Hai wol allenneg sleudel van t gebaauw. En dij haar ik nait. Hai keek nog ais noar mien vingers. Doar zaten de wereld plaisters omtou. ‘Och hmmmm, ik bin wat aan t spiekern en zoagen, hmnn,’ prommelde ik. ‘Nou ik kom aander moal wel weer’, zee e en keek nog n moal noar mien plaaisters. ‘Timmern en zoagen hè’, zee e mit n zörgelk gezicht. ‘Nou ik zol mor oetkieken as ik die was mien jong!’
Ik dee toch wat verniend de deur dicht en luip weer achter t hoes. Wat docht e wel. Ik wol nije reusters moaken veur in mien boot. De ôlden waren stokverröt en ik haar t aal zoolaank oetsteld. Ik mos der maank. Dou ik lest aan voaren was, was mie der al zoon roeidol-geval ôfvlogen en was ik dwaars deur t grootste holten reuster goan. t Ding was der finoal aan. Kompleet in barrels.
Doar lag ik midden in n Daam onner de hangende keukens. Gain motor achter de boot, nee ik zol roeien, dat was ja zo sportief. En t motortje kwaalmde ook wel slim, dus toch mor laiver zunder.
Ik haar mien Gezientje nuigd, mor dij haar mie aankeken en haar mien boot ais goud bekeken. Doar ston ze op walekaant en keek de daipte in.Mit n zuneg gezicht haar ze van nee schud en was vaaileg in heur zummerstoul zitten goan. ‘Doar krigst mie nait in mien jong’, zee ze. ‘Dat is mie aalmoal te gammel.’ ‘Hou nou gammel? In dizze boot overkomt, die niks. Ik leg der n poar kuzzens in en den gaaist doe doar rielekst zitten veurin. En den voar ik die deur n Daam. Vuilst die hoast in Venetie. Gain gesputter van de motor, gain stank. Wie kopen n ijsco bie t café. Den leggen wie doar aan en run ik gaauw in de
weer.’
‘Douk nait! Doei!! Oh joa, kinst der nog opschildern van TITANIC!!!’
En dat dee zeer. Ik was mit n verniende kop wegroeid en nog gain haalf uur loater brak mie t boudeltje of. Ik lag sikkom staail op rug. Verbilderd keek ik noar t fermik dat ofbroken was. Tja dat kon je hier nait eefkes repareren.
Hou kwam ik nou weer toes? Links om weer terug was n meroakel ìnd. En rechtsom messchain wel net zo.
Ik ging veurin zitten en mit ain raim polterde ik wat deur t wotter. Dit schoot niks op. Ik ging over bikboord en bakboord. Wat mos ik nou doun. Haardop denken, dat wol nog wel ais helpen.
-Ik zol aargens aanleggen en din opbellen, mor ik haar gain geld bie mie. -Ik zol hom aargens aanleggen en den lopend noar hoes goan en hom den loater op hoalen.
Ik keek noar mien grode widde blode jubeltonen. Ik haar gain schounen aandoan. Ach, bie n rondje deur n Daam heb je ook ja gain schounen neudeg.
Ik draaide rondjes op t daip en kwam niks wieder. Ik stak de spoan in t swaarde wotter. Veuls te daip. Der gebeurde niks. Wat nou? Ik bleef wat deur poltern, ook al haar t aalmoal gain nut.
Ik kon Onno opbellen en dij kon mie slepen, mor Onno was veurvast aan t vissen.

Ik kwam veurbie Harrie. Harrie keek net tou t roam oet. Hai was mit aine aan t tillefoneren. Ik swaaide en hai swaaide vanachter t roam en ik domme kou swaaide weerom. Harrie stak zien doem op en draaide zuk om en kwedelde deur. En ik…. ik polterde deur. Ik kwam veurbie Koos. Koos woonde ook aan t wotter. Hai woonde in t olde veerhoes. En bie Koos zol ik hulp kriegen. Koos huil net zien fietse tot schuurtje oet en hai keek noar mie. Koos zee allenneg mor: ‘Dag kapitein’. Hai wrikte zien fietse deur t toenhek en luit zien krat mit lege flezzen hoast vaaln. Koos foeterde en haar gain oog veur mien ondergang. Koos haar t drok. En ik polterde deur. Ik was nou toch aal n best ind opschoten. t Was mien eer te noa. Ik zol zulf wel toes kommen. Ik slingerslangerde wieder over t Damsterdaip en ramde sikkom twij kano-ers. Twij van dij snakkers oet Stad in zoon Tupperware-boot. Wat dochten ze wel nait? Ik wol opspeulen, mor ik haar problemen om nait vast te lopen in t raait. Der kwam n motorbootje achterop. Nou zol der wel hulp veur mie wezen.Minsken op t wotter binnen vrundelk en swaaien en willen aine altied helpen. Ik stak mien hand op. Dizze bobbekoppen in heur widde speedboot, keken mie aan en namen n slok bier. Ze zeden niks. Ze swaaiden nait en ze huilpen mie nait. Ze broesden wieder. Ha, aine haar widde sokken aan. Van zo aine kon je ook gain hulp verwachten. Nou, nog moal. Ik zol mie zulf wel redden. Ik polterde langs de woonschepen en gloop overaal noar binnen. Doar was gainent toes. Weer kwam der aine achterop. Hai druig n Duutse schipperspet en ik wos t in t veuren aal wel. Mor ja…. ‘Wil je mie wel helpen’, vruig ik mit pien en muite. ‘Ik goa noar Ten Boer en doar begunnen wie dus nait aan.’
Wat behulpzoam. Niks behulpzoam. Minsen op t wotter binnen ja zo vrundelk. Welken? Deurpoltern. Weer kwam der n bootje aan.

Pa, moeke n tjucht kinder. ‘Wat doet die meneer?’ vruigen de kinder aan pa achter t stuurrad. ‘Dij meneer dut der lekker langzoam over’, zee pa en gaf n snitter gas. Deur de golven sluig ik sikkom overboord. Ale minsen op t wotter helpen mekoar. Allenneg vandoag nait. Noa n uur was ik bie Westerdraaibrug. En nou kwam t minste stukje. Stel die veur, dat Gezientje nog eefkes noar de winkels luip en hier over brug kwam en mie den zag. Oh laive toetpot. Of ain van mien kollegoa’s. Ik was drok en dee of ik drok was en keek nait op of om.
Der hing aine over brug en hai spijde kringeltjes in t wotter. ‘Hee ik heur die ja hail gain shanty zingen ja Huttema jong’ Ik dee net of ik hom nait heurde. Ik ging onner brug deur en kon t leste stuk over staaiger de boot noar hoes slepen. Dou ik toes was keek Gezientje van oet de toen noar omdeel.
‘Zugst wel’, zee ze. ‘Doar gruit niks gouds van. Woar bleefst wel nait? Ik heb mien bouk oet en nou loop ik nog eefkes noar Hema. Gaaist mit?’ Mor ik haar de laamp oet.

Ik verhoesde oet de grode stad, noa vief vrezelke joaren. Hier in t klaaine hoavenstadje leek t moanden laank vekaanzie. t Haile gezin kwam tot rust. Moeke keek weer vrolek, mien pa ging weer oet visken, Der wuir weer zongen bie t ofwazzen en dat was hail laank nait zo west. Op 11 november kwamen der kinder groot en klaain bie deur. Ze zongen laidjes en haren lampions bie heur. Mien moe was in de wolken. Ze dreutelde aal in de weer van de kookpotten noar veurdeur. Ze zong mit kinder mit en ik, ik bekeek dat aalmoal in stilte. Ik haar der wel van heurd van Suntermeerten. Doutieds in Zeeland deden ze doar nait aan en in de grode stad haren ze doar gain tied veur. En nou, aal dij zingende kinder mit snotpieken en rode gezichten en glinsternde ogen. Ik sloot doar dat eerste joar, bie veurdeur, Suntermeerten in mien haart. t Joar derop luip ik mit mien bruirtje mit. Ik was te groot veur n lampion en n puut slik, mor ik kon mit hom goan, om hom te bewoaken. Hai zol ja ais verdwoalen. Zien lampion zol ais oetwaaien. Zien puut zol scheuren. Ale slik zol over stroat slistern. Nee, ik mos der bie wezen. Overaal in stroaten wuir aanbeld en overaal gingen deuren open. Glunderde gezichten, moekes bie veurdeur, dij vertederd noar aal dat grut keken en ze den noa de zang gaauw wat toustopten. Zulfs as der van dij grode knuppels kwamen, dij n onneuzel taimke zongen, den zulfs wuir doar in twijduustern toch nog wat slik in puut stoken.
Ik wist veurvast. t Was mien feest. Suntermeerten was mien feest.

Ik haar mit bruirtje, dij ik aaigenlieks nait stoan kon zo dag en deur, veur ain oavend vree sloten.
Mien moeke mos der van zuchten, dou ze ons baaident zo schier achter bie toavel in de weer zag mit pepier en liem en scheer. Noa n bult geroup en gereer, stond der den n lampion. Hai was schaif, dat dee niks. Dou begon mien echte eerste Suntermeerten. Ik ging mit mien beudelbruiertje aan loop. Nou was bruiertje in zien gedachten ook aal wat kerelachteg. Hai vond mor niks dat ik as n grode hond achter hom aanluip. t Was gewoapende vrede. Zo gingen we op pad. Hai verdainde zien slik en ik ging kopje onder in kinderlaidjes, de sfeer van twijduustern en van lanteerntjes en lampions. t Was aldernoast. Ooms en taantes en mien eelske nichtje haren voak verteld. Mor nou ston ik der middenmaank. Suntermeerten was mien feestdag. n Zetje loater ston ik op kop in bibliotheek en las alles over t feest van t licht, alles wat er mor te vinden was.

Dou ik mien eerste klasje kreeg, kon ik mie mit Suntermeerten oetleven. Haile brud van leren ging sikkom veur n week aan kaant. Weg mit lees-en toalboudel. Vot mit Rekenwaark. Suntermeerten kwam der aan. Den haar je naargens meer tied veur. De lutje grommen gingen aan t knutern mit pepier en karton en gekleurd deurzichteg pepier. Der wuir hier gain lampionnetje moakt. Dit waren aalmoal kunstwaarken mit licht. Aalmoal, zulfs de hulpmoekes haren de swaaitbrobbels veur de kop stoan. Gitaar kwam op batterij en elke dag weer vannijs, eefkes de laidjes deurzingen. Niks gain kipkapkogel.
Meester haar schiere laidjes vonden van wel drij coupletten. Dat scheelde vanzulfs in de omzet en in de snelhaaid bie deuren, mor t waren meroakels schiere laidjes. En noa aal dat waarken kwam de dag der doagen. Op 11 november, kwamen op t lest van de schouldag de lichtjes op toavel, schaarms ging omdeel en t licht kwam oet. Ale lichtjes aan op toavel. De maiste van kinder waren den aal zo kel, dat der wel ais aine in troanen oetborst.
Meester ging veur in gezang mit gitaar en den konst der hoast aalmoal wel van janken. Zo schier as dat was.
En den gingen ze der vandeur, dikke proat over de stroaten en winkels woardat ze veul kriegen zollen.
Anderdoags zol ik t aalmoal wel heuren. Soavends ston ik toes bie deure en dailde oet noa n prachteg laid.
Snelle ‘kipkapkogels’ luit ik twij keer zingen, dat was heur straf. Grode lummels dij mit ondeugende ogen nog gaauw eefkes wat slik biemekoar brulden. Ik zol ze kriegen, zeker as ze bie mie op t schoultje zaten.

Ach……Nou woon ik in n stil stroatje. Der binnen hier gain klaaine kinder meer. Sums wordt der deur n verdwoald schoap nog wel ais aanbeld. Elk joar blieven we mit n grode bak slik zitten.Wie kopen veuls te veul van dat goud. Het zel joe mor gebeuren, dat der zoveul aanbellen, dast oetverkocht verkopen most bie veurdeur. Dat is tegen beter waiten in, altied weer t zulfde taimke. Ze lopen ons deur veurbie. Ze lopen ale winkels in de haile buurt of. Doar is wat te hoalen. Der worden autopools holden om kinder noar aander ploatsen, mit nog veul meer winkels te transporteren. Ze kriegen kroketten en fricandellen, der worden klaaine kadootjes in de puten stoken. Doar kin ik as ainzoame particulier in zoon schietstroatje nait tegenaan.
Dut niks. As ze mor zingen blieven,ook aal is t mor van’ kipkapkogel’ of van ‘Micky Mouse ging lichtje lopen’. As ze mor mit lichtjes lopen blieven. Loat ze zuk mor zaik eten in vedde rommel. As der mor meesters en juvven blieven en aander groten, dij der in leuven. Dij t leuven van Suntermeerten. Ik wel in elk geval.

oktober 2010

k Stapte weer mis en strompelde n meter wieder. Dit was weer zo’n stroattegel mit wotter deronder. t Was nait te zain dat e lös lag, mor dat was dus wel zo. k Luip weerom en stapte der bovenop. Stain bewoog en k heurde n geluud van wotter dat in verdrukken zat. Dit was n klotstegel. n Swoesh-tegel. n Wotterstain en wat nait aal. Der wol mie gain aander woord in t zin schaiten. n Klotstegel was nog wel t schierste. Ik stampte mit vout op ain kaant.

Swlllljshsss ging t. Of zukswat. Achter t roam van duplex-woninkje zag k in ainen n vraauw stoan. Ze dee of ze de flamingoplanten schikte, mor dat was eelsk gedou. Ze huil mie stoef in de goaten.
n Ol kerel mit stok, dij veur t hoes stond te trampeln op n tegel. Ik keek heur stief aan, mor ze gaf gain krimp. Weer wuir n flamingo-plant n slag draaid. n Klotstegel was ook nait mis vanzulfs, docht ik. k Stak haand op noar t ol mins. Mooi, haar dij vannommerdag ook weer wat te vertellen aan heur zuster of toeshulp of welk den ook: der ston vannommerdag morzo n vrumde kerel noar mie te swaaien. Dat zol ze zeggen. t Muik mie nait oet. Ik swaaide bocht om en ging t Trekpad op. k Wol eerst nog eefkes kieken op staaiger, mor dat holt was mie toch te glad. Stel die veur: oetglieden en zo op kop in t daip. Der zat aine te visken. Dik in de jaas, pool op kop, dikke boksem en stevels aan. n Angelstok van wonder en geweld. k Bleef eefkes bie hom stoan. ‘Zo jong, hest daip nou nog nait leeg?’ zee ik.
Hai gromde wat ongemakkelk op zien stoultje en zweeg. Hai wol mie hail nait aankieken. Ik luip deur. Over t asfaltpad bie t daip langes. Plonstegel was ook nait verkeerd. Ik gnees wat. Plonstegel. Plonstegel. Plonstegel.
k Luip t Meulenpad op. Drij hoeskes op n riege en den n bult gruin laand. Der stond ain in toen van middelste hoeske te smoken. Zien hekje klapperde open en dicht. Hai smookte. Ik keek en … ‘Is der wat?’, vruig e.
‘Nee, nait echt, mor dien hekje staait te klappern.’
‘Oh, en jeukt die dat?’
Ik dee of k t nait heurde en luip deur. Minsen konden sums zo bot reageren. Haar k hom verteld van mien plonstegel, den haar e mie roar aankeken. As ik toeskwam wol k aal dij male woorden eefkes opschrieven. Zukswat was der in de Grunneger toal nait. Plonstegel, klotstegel. Singelier zukke woorden.
Ik was bie t oetvinden.
Doar haren ter Loan en Reker nog noeit van heurd. t Ston naargens. Dou k toes kwam, nam k vot n sedeltje. Ik schreef t op. PLONSTEGEL. Dat was wel n aldernoast nij woord. t Leek naargens noar. Stel die veur. In t Nijsblad: Man stroekelt over plonstegel, mit ambulance noar t zaikenhoes brocht. Gezientje kwam binnenwaaien. Ze was noar winkels west en luip te poesten. Ze dee heur jaas lös en keek mit n slag op toavel. Ze pakte mien sedeltje en las t haardop veur. ‘Plonstegel?’ Ik wachtte nijsgiereg.
‘Hm, most doarveur noar Gamma of Karwei?’

Berend ging noast mie zitten en hai was zwoar achter de poest.

‘Man, liektst wel n stoommesien,’ zee ik.
Hai gnees wat en vlijde zien grode haanden over zien dikke lief. ‘Ik mout neudeg wat kilo’s deròf, jong. Mor t smoakt mie aalmoal zo goud. Ik wait nait hou of dat ik dat doun mout. Aalgedureg aargens oetrusten op n baankje in zun is ook nait verkeerd.’
Dat was woar, mor zo mos e dij kilo’s aalmoal mitslepen.
Wie keken noar t volk op parkeerploats, dij drok dounde waren mit koarenvol handel achter in kovverbak te proppen. Wie luiten ze geworden, t ging der wel goud om.
‘Hou is t in stroat?’ vruig e en hai verschoof zien pet. Der ston n ankertje op, mor Berend haar niks mit de zee. Berend was aine van n poar bunder toen omspitten en praaiplanten poten.
‘In stroat!? Ach dat gaait wel. Aalbert is oet tied kommen. Dat ging nog aal gaauw. Onverwachts kin je wel zeggen. En Erica is nou toch mor verhoesd. Ze woont nou ′’levensloopbestendeg”. Ik zai t der nait aan òf
en ik wol der nait wonen of is t nog zo. ‘Erica? Dij zol toch noar de Anemoonflat?’
’t Is levensloopbestendig worden, doar achter ol febriek. Waist wel …’ Ik wos t nait, mor t zol wel zo wezen.
‘Aaltje het verkeren. Ze wil gain woord hebben op heur leeftied. Mor ik ben vanzulf ook nait achterliek. Ik heb dat wel deur.’
Ik keek hom n zetje aan en wol hier wel meer van waiten.
‘Om mor ais wat te nuimen. Hai het n VW-tje. n Rood VW-tje. Den kommen ze toes van dat ze aargens west binnen en den stopt e veur t hoes. Zai stapt oet en den is t van ′’doe laiverd, tot zotterdag”. En ”doe” dit en ”doe-doe” dat. Hai gaait den vot en zai kiekt hom stroat oet en dat elk t mor heurd en zucht.’
‘Nou, liekt me nait roar,’ zee ik: ‘Dat gebeurt toch sikkom ale doagen wel overaal.’
‘Nee man, as t begunt te twijduustern den staait datzulfde autootje, en ik wait t nummerbord oet de kop, dij staait n stroat wieder en den sloept e bie heur noar binnen. Mor ze wil gain woord hebben. Ik kin mie wel slap lagen.’
‘Ach man, loat ze toch. Wat kin die dat nou schelen.’
’Nou, dat kin mie ook niks schelen, mor elk in stroat laagt zuk de buuts oet. En door wordt zai den weer grammieteg van. Het ze der wat van zegd tegen Bienie, waist wel … En dij rabbelscheet haar weer van heur schoonzuster heurd dat ze gaan verkeren haar mit dij van dij VW, mor dat ze scharrelderij haar op t Duvelsaailand. En dat ging weer … En zo gaait t mor deur.’
Ik luit t aalmoal bie mie noar binnen glieden. Ain oor in aander weer oet. Ik kon der gain kop of steert aankriegen. Wel was Bienie?
‘En hou gaait mit die den?‘
Ik dee der n zetje t swiegen tou en gaf hom n toffee.
‘Nee dij wil ik nait, jong. Dat gaait mie onder te gebit zitten. Waist wel …’ Hai stak doem haalf in mond en dee of e kokhaalzen mos.
‘Tja, bie ons gaait goud, jong. Aal t zulfde. Ale doagen van de week.’
Berend luusterde aal nait meer. Hai greep mie bie aarm. ‘Kiek’, zee e,’doar goan ze in dat rooie VW-tje. O man, nou goan ook aal soam noar de Jumbo. Ik krieg der gain verstand van, of is t nog zo.’ Hai kneep mie in aarm. Dat dee zeer.

Ik bin gain echte visser. Ik heb n òlde stok en ik vis allenneg mit n stuk stoet. Zo ston ik lest bie ain te kieken dij der meroakel verstaand van haar. Kovverbak van auto ston open, en ik zag drij tazzen mit raaive. Dobbers, stokken,stekers, emmers, stevels, nog langere stevels.Hai haar n stok, dij sikkom mien vekaanziegeld kost haar en mit laaifde en veul inzicht ging n boetenmodels dobber te wotter.
“Wat gaait der gebeuren?”vruig ik.
“Snoukboars”, was t antwoord. Doar haar ik al dikke verhoalen over heurd, het zol der bie zetten aldernoast aan tou goan. Ook in t Daip bie mie achter t hoes.Ik haar met mien stok oet t joar nul en mit brood van de Edah, wel ais n poar dikken vongen. Mor dat waren lang gain snouken en boarzen.Ain keer haar n jonge boars zuk bekeukeln loaten en haar in mien deeg beten. n Lutje schietertje was t nog mor. Zien stiekels in mien haand deden net zo zeer as dij van zien grootvoader. Ik smeet hom mit n flitseboog weerom in daip. Kinderspul veurvast, vergeleken bie wat der nou gebeuren ging.Vissersman haar n groot schoet veur en zien dikke jaas luit mie duudelk vernemen dat t vissen vangen zulfs bie twinteg groaden onner nul gewoon deurgaait. “Nou gaait loos!!!! ” bromde vissersman. Ik keek noar de boetenmodels dobber dij over t wotter daanste. Hij glee n moal links en glee n moal rechts. Grode kerel wuir zenuwachteg. Dit was t, woardat je veur leefden.
“Most kieken, most kieken”, zee e. Ik dee ja niks aans as kieken. Hai dee n voam noar veuren en greep stok. Veurzichteg draaide hai aan t slingertje. Dou gaf e in aine op t onverwachte n rompel en t begon te kolken in t wotter. Nait te zuneg. Ik stapte van fiets of, woardat ik hail de tied haalf overhongen haar. Dit was nait misselk wat hier gebeurde. Mor zoon woepsterd kreeg hai der noeit oet hier. Koademuur ging wel meer as n meter loodrecht omdeel. t Meulentje gierde en gierde.

t Wotter kolkte en klotste en ging te keer. Der was n steert te zain en ik dee mit ontzag toch n stapke achteroet. Hai greep n gruin schepnet en veurdat ik der op verdocht was lag der n monster van n snoukboars in handdouk op grond te happen. “Zo mien jong, wie zellen die ais opereren”, sprak de visser geruststellend. Oet kovverbak kwam n paar stukken gereedschop, woardat ze in t Delfzicht zaikenhoes jaloers op wezen zollen. Zo dee je dat dus. Veurzichteg as ging t om n pasgeboren baby, wuir de vis van zien dikke hoak verlöst. Chirurgie, wat zeg ik ! Microchirurgie. Petje of veur dizze man. t Daaier haar der niks van vernomen. As bie mie n vis n hoakje insloken haar wast euvel aan. Den zat ik doar te wurgen om dat daaier nait te zeer te doun en nam ik miezulvens veur om noeit weer te goan vissen. De hoak kwam der oet. En kloar was Kees de vissersman. Hail veurzichteg tilde hai dizze keunink van Nije Daip op en bekeek hom van aal kaanten. t Zag der indrukwekkend oet. Vakmanschap boetendes van dizze vissersman. Dij haar zien sporen dik verdaind.
“Dizze smoaken goud jong”, gnees e mie tou. Ik nikkopte. Hai luip noar n poaltje en huig de snoukboars mit ain grode dreun de hazzens in. De schubben en aander jirre vlogen in t rond. Dou ging patient de kovverbak in en vanzulvens dij oavend nog in vraizer.
Ik haar schubben op jaas en aan mien stuur drupte wat jirre omdeel. Ik bin kokhaalzend deurreden noar hoes.

Gommesdoagen!! Keuneg Lodewiek was votstuurd en mit ain pennestreek was hail ons laand n pervinzie van Frankriek worden. Piebe Lammertsz. haar zien scholders optrokken. Veur t gewone volk muik dat gain bliksem oet.
Bemegen worden deur n hond of deur n kat! t Bleef evengoud stinken. Nee, Piebe lag der nait wakker van. Franse soldoaten mozzen ook eten hebben en t bleef aal aarmoudje troef.
Piebe scharrelde op zien aigenste menaaier zien kostje wel bie mekoar. Wat handel en wat smokkel, hai laagde elk oet. De hoge heren konden wat hom aanging, roezie en rebullie trappen dat n laive lust was. Hai ging gewoon zien aigen schaive gaang. Baange wezen? Piebe Lammertsz. was nog nait baang veur Ongeboren Roulf en duvel in kwadroat.
Hai was nait baang west veur de Fransen en ook nait veur de Pruzen en zulfs nait veur de Ruzzen as dij der aankwamen. Volgens ôl Tammo zien zeggen dìn. As je goud luustern deden en je wizzen woar je op t goie ogenblik wel of nait wezen mozzen, dìn konden der wel doezend soldoaten bie t pad wezen. Dìn overkwam joe niks. Mit slingern en schaiten kwam je n hail ìnd. Zo haar e dat doan mit n koppeltje schoapen en n swien. Der was aaltied honger en dus aaltied handel. Hai verkocht zulfs n moal n peerd. Hai haar der n nuver sìnt aan overholden en dij lu oet Stad waren goud veur heur geld.
Nou ook weer. Venoavend zol e n koppeltje hounder noar Tiemen Vos bringen. Tiemen Vos dij in Stad woonde en op hom wachten dee. Ze haren n stee ofproat woar t wat lieden kon. Hai kwam nog altied op t gemak Stad in. n Poar stuver en sums n kan jenever deden wonderlieke dingen. Soldoaten keken dìn hail gemakkelk aander kaant oet. Zo luip e wat te miemern en docht noa over zien moe, dij nog aal twij franse soldoaten in hoes haar.

Dat was slim, ze vraten heur sikkom de oren van de kop. Mor as t woar was wat ôl Tammo zee, dìn zaten ze dommit opscheept mit n poar Pruzen of n stel Ruzzen. En zo bleef t veur moe en veur elkenain lood om ôld iesder. Dìn bleeft t knooien en kraben. Hai zol eerdoags weer ais noar heur tou om heur wat van zien smokkelsìnten te doun. Kon ze eefkes veuroet, mit zukse koale jonkers.
Hai docht ook aan zien Janke. Janke, dij bie heur pa op t ôlde stee mit huilp. Ale doagen mor weer. Mooi weer of maal weer, zien Janke bleef laggen en t leven van zunnege kaant zain. Loater, as t aalmoal weer goud was hier in Grunnen en aal dat vrumde soldoatenvolk vertrokken was, ging e Janke vroagen. Zoon wief mos aine hebben. Aine mit aarms aan t lief en poar handen. n Wief dij wat oet stro zetten kon.
n Aigen stee zollen ze begunnen mit heur baaident. Hai wos ook aal sekuur woar dat wezen zol.
Twij dikke hounder haar e bie zuk. Doarmit zol e Tiemen Vos vanoavend n rib oet lief snieden , nait te zuneg. Hounder. t Was ja roofgoud, omreden dat der in Stad hoast niks te kriegen was. Alles was eerst veur dij vrumde sinjeuren en dìn veur gewone soldoaten. Wat der dìn nog overschoot, was veur t gewone volk.
Tiemen Vos zol hounder ook wel weer veur n schiere pries votdoun. Dat konst van te veuren wel bedenken. Hai luip steveg deur. Dou e haalfschaaid was, begon t te twijduustern. Dizze tied van dag haar Piebe t laifst. Ast dommit duuster was, kon hai as n daif in de nacht Stad insloepen, haar e dizze raais ook niks neudeg mit omkoperij.
Piebe juig de braand in zien smeugeltje en vond leven nog nait zo beroerd. Hai haar golden handel en tebak haar e noeit te kört.
Drij uur leden haar e nog in kroug zeten. Krougboas wol hom de gek aanscheren. Mor Piebe was om Leermens kommen. Domme krougholder Doedensz haar hom woarschaauwt dat e vanoavend mor beter onder dak blieven kon. Der wuir fluusterd dat der n kerel zunder kop ronddwoalen zol…. Der waren gounent west, dij kel en verbalderd aanderdoags vonden waren langs stroat. Der kwam gain zinneg woord meer oet dij stumpers. Piebe haar zien bier in keelgat goten en haar mit voest op toavel haauwen. Doedensz haar der t swiegen tou doan. Piebe Lammertsz. nuigde ale kerels mit en zunder kop om hom kel en verbalderd te moaken. Hai zol ze wat……..

Vlak veur Stad ging t mis. Oet slootswaal schoot n soldoat te veurschien en dij begon haalf in t Frans en haalf in t Grunnegers wat tegen hom te tjauweln. Piebe Lammertsz. trok zien domste gezicht en huil scholders op. Hai dee net of e soldoat nait begreep. Soldoat speerde mit zien geweer en wees noar hounder. Piebe bleef der op zien menaaier niks van begriepen. Dou e n dikke kwaalm van draank in zien neusgoaten kreeg, haar e t aal wel schoten hou ofdat e mit dizze pazzipant aanmos. Allenneg dat grode geweer mit zoon bajonet der op, dat was n hail minne boudel.
‘Pas des poules, Pas des poules, mien jong!!!!’, reerde soldoat in zien haalf put haalf regenwotter Grunnegers. Hai slingerde op zien jeneverbainen. ‘Ik zel die wat’, ruip Piebe weerom, ‘blifst van mien hounder òf.’
Soldoat wos van gain ophòlden. Hai mos en zol hounder hebben. t Scheelde nait veul ain moment of deur aal dat gespeer was Piebe zien aarm sikkom kwiet worden. Piebe wol deurlopen, hai haar dizze franskiljonse teutjeboksem gain spier in reken. Ook al kon hai meroakel schier mien jong zeggen. Het zat hom nait glad. Soldoat huil hom tegen. Piebe keek zo in loop van t geweer.
‘Poules pour moi’,slisde soldoat.
‘Schrieft mor op mien jong’, motterde Piebe. Dizze klant haar male knopen aan t jak. Hai mos der hier goud op verdocht wezen. Asdat hier miskulde, kon Vos venoavend floitjen noar zien hounder. En… haar Piebe Lammertsz. n stuk bajonetmes tussen zien ribben en gain geld. Dìn was t vot doan mit de schiere handel.
Soldoat haar zeker begrepen wat Piebe zegd haar. Dizze soldoat was zeker zo aine, dij hier al langer in Grunnen was. Ze konden oardeg wat mitkriegen as t nait te stoerachteg wuir.
Jean Francois luit zuk op knijen zakken en schreef mit zien dikke doene vinger wat in t zaand. Omreden dat e toch wel störmdik was, was t votdoalek nait zo duudelk wat der ston. Hai wees noar ain woord en sluig zuk den op de borst. Piebe dee zien best om te lezen wat Jean Francois der nou deel maggeld haar. Hai luit zien smeugeltje der van oetgoan. Soldoat ston te zoezaaien mit geweer min of meer in aanslag. Bajonet wees gevoarlek in richten van t onderlief van Piebe. Piebe keek en keek noar dat gemaggel in t zaand.
Hai kon der gain sukkeloa van moaken of was t nog zo. Hai wol de fransoos nait te veul op kast joagen en hai dee dus ale muite om te lezen wat der schreven ston. Soldoat motterde deur in t frans. ‘A loriez de quasque vous de traviens ….. mien jong!!!’ Soldoat begon wat te zingen over zien Antoinette falderalderette en in aine besturven hom de woorden op de lippen. Hai brobbelde nog wat en verschoot zeuven kleuren en drij tinten. Piebe dee handen in zied en keek weer noar soldoat. Graauw en gries draaide soldoat zuk om en buulde oet. Hai ruip nog wat, mor der was nait veul deegs meer van te moaken. Hounder in körf gingen ook te keer as wilden. Piebe keek over zien scholder en zag n kerel over weg lopen. Hai druig zien heufd onner aarm en verdween zunder woord of wies achter stroekerij. t Rook noar zwoavel, teer en taarpentien. t Ging aalmoal meroakel vlug. Verbalderd bleef Piebe stoan. n Doene franse soldoat, n kerel zunder kop! t Mos hier ook nait gekker worden. Dou Piebe weer bie zinnen was, greep e körf en wol wieder lopen. Hai was n poar tel op biesterboan. Mos e links of rechts. t Hemd trilde hom veur t gat. Hai bleef veureerst stoan en juig weer braand in zien smeugeltje. Deur de tabak wuir e wat bedoarder. Laive tied, dìn haar dij domme Doedensz ja toch geliek kriegen.
Hai luusterde en zoog de rook noar binnen.
Nee, der was niks meer te heuren. Hai keek noar schrieverij in t zaand woar t aal om te doun was. Domme kou van n Jean- Pierre-Francois… Homko, haar der mit zien boetenmodelse stevels dwars deur bènterd. Ain woord was nog te lezen. MOI, ston der schreven. MOI. Piebe zee t woord haarop. Moi. Moi. Moi. t Leek der nait op wat dij fransoos zegd haar. Moi. Tiemen Vos in Stad kon dij oavend wachten op zien hounder. Piebe luip weerom. Vot van de stank van de kerel zunder kop. Der rustte vandoag gain zegen op de handel.
Doedensz. haar der nog loat n koppel volk zitten, dij luusterden noar Piebe Lammertsz.
mit zien staark verhoal. Dou e wat lamlendeg op de bainen kroug oetstrompelde, zee e ‘Moi’. Hai haar ze aalmoal onner toavel zopen en de maisten konden gain Moi meer zeggen. Aanderdoags zee e bie moeke ook ‘Moi’, dou e körf mit hounder op toavel smakte. En moeke schudde wat mit t grieze heufd, omreden dat ze t verhoal aal heurd haar. Hounder gingen n poar uur loater in paan. Dou zat Piebe al bie zien Janke. Drij moal mos hai heur t verhoal doun. Drij moal schol ze hom veur n leugenpuut. Zo is t goan in tied dat fransozen hier boas waren. Piebe Lammertsz. bleef smokkeln en omswindern en wachtte zien tied òf, dat Pruzen en Ruzzen dij haile duvelse franse bende votjoagd haren. t Meroakelse verhoal wuir deurverteld en elk dee der wat bie. In t leste haar Piebe sikkom n hail regiment versloagen. En as t verhoal oet was en men luip deur den zee men ‘MOI’. Piebe Lammertsz. kocht zuk van zien smokkelsinten n schiere boerenstee nait te wied van Stad. Op de veurgevel luit e onder protest van zien vraauw Janke n aikenholten bred timmern, woardat Paddepoel in baiteld was. Piebe zien frans was ja nait zo geweldeg. Hai was dij nacht mit de soldoat en de kerel zunder kop noeit vergeten. Paddepoel haar Jean Francois de France aal roupen. Docht e. En as e op zien ree ston mit zien smeugeltje en der kwamen gounent veurbie, den ruipen ze steevast ‘MOI’. Piebe Lammertsz. is oet tied kommen, noa n goud leven mit zien vraauw Janke. Kinder hebben ze nait kregen. Doar haar Piebe bie vloagen veul last van. t Was toch schier west, n lutje Pierre of Antoinette haar hom wel wat leken. Boerenstee is verkocht en opgoan in ain van de grode boetenwieken van Stad. Wieken zoals Beijum, Selwerd en vanzulfs Paddepoel. En wat doun wie as wie aine tegenkommen? Noaber, of aine dij wie nog noeit zain hebben? Dìn zeggen wie:’MOI’. Zo heurt dat hier bie ons in Grunnen. En zo is t staarvenswoar gebeurd.

Wie haren weer Canadezen op verziede.
Ik haar hinter en twinter wat kontrakten veur Rik Barron en Perry Williams regeld en wie bounderden Nederland deur om meziek te moaken.
Zai, Rik, zong en baaident speulden op de gitaar en banjo en ik, ik speulde op mien lutje concertina.
Zo zaten we op n dag middenmaank t volk in Hoorn en Enkhoezen en speulden shanties en seasongs en aander laidjes oet Canada en ‘s oavends zollen we in Emmen weer wat aans doun.
t Belangriekste was dat we mit mekoar n bult pelzaaier hadden.
Rik, groot, braaid n board as n bunzelhond en n grode swaarde bos hoar, kon zuk nog gain twij menuten bedappern en gain vief menuten stil holden en rabbelde aan ain boksem aan deur.
Perry, n iepenkrietje en dunne slinger om de mast, was de rust zulve en haar ook nog slim wìnst noar hoes. Hai was veur eerste moal in Europa, zoas ze dat doar nuimen. Nederland, loat stoan Grunnen wordt aal nait nuimd. Ain ding ging aalgedureg goud en dat was eten. Elk anderhaalf uur mos der eten in dizze jongens. Alderbenaauwst. Hamburgers, patat, pizza der kwam gain ìnd aan. Eten en nog ais eten. Ik haar der toes aal mit verstand noar keken. Ze vraten ons de oren van de kop. Ik en mien Gezientje, wie kwamen sikkom keuken nait meer oet. Mor t zol wezen! En nou stonden we bie n heernkroam. t Was weer tied veur n snack zeden de Canadese boetenlanders. Wie haren wel zin in n heerntje en dìn kon Perry dat ook ais perbaaiern. Rik haar aal eerder kennis moakt mit heerns eten op stroat. Hai kwam oet n old vissersgeslacht , dus hai vrat heerns as n zeekoap. Perry zien ofkomst was beslist nait aine van vissers en dat zol blieken.
Visboer greep in n grode plestiken emmer mit graauwgrieze braggel en viste der n heern oet.
Perry zien aandacht was trokken. Hai stook handen in buuts en keek. Heern kwam op n soeterg holten bredje en de kop ging der of. Der luip wat blouderg wotter omdeel.
Heernkop bleef verbilderd in t ronde kieken mit zien broene dooie oogies. Visboer pakte de rest bie t steertje en huil om op.
Van zien doem en wiesvinger muik e n ringeltje en hai knirsde de heern der deur. De jirre luip hom van de handen of. “Ze binnen weer zo goud van t joar meneer”, zee e tegen Perry. Dij gnees wat en trok n maal gezicht.
Heern kwam weer op t bredje en de groat wuir der oethoald.
De heernkop keek nog aal noar zien aigenste steert.
Nog n keer wuir de heern deur n ringeltje van doem en vinger hoald. “Oh bliksem wacht even, der zit n knizzel in”, sprak visboer opgewekt. Perry nikkopte en ik begon te lachen. Weer kwam t zilvergrieze liekje op t plaankje en wuir der nog wat microchirurgie op toupaast. Perry dee zien pet of en kraabde zuk op zien koale kop.
Visboer trok ook nog wat donkerbroene frutseltjes oet de heern. Der wuir, woardat kop zeten haar nog wat roafels wegsneden.
“Siepeltje derbie heren”, vruig visboer en hai veegde zien handen of aan n nait aal te fris doukje.
Wie kenners, wie nikkopten. Tuurlijk der mos n siepeltje bie.
Perry draaide zuk om en ging deur de knijen en ging zien veters strikken. Of ston e te kokhaalzen?
Eefkes loater lagen der vaier heerns middenmaank n bult siepels.

Wie ruipen Perry.
“Hee doe, kiek zo most dat doun”, zee ik. Mor den in Canadees Engels vanzulfs. Wie huilen de heerns aan steert in lucht en luiten ze zo noar binnen zakken.
“Yes”, ruip Rik.
En hai hoalde zien overbleven heern deur de siepels ofdat t doagelks waark was.
Wie huilden Perry t pampieren schoaltje veur.
Visboer stak zien mes in de heernkop en speerde mit de kop noar ons. “Nou binnen ze goud of binnen ze goud?” vruig e.
Perry keek noar t schoaltje en noar de heernkop op t puntje van t mes.
Hai schudde, hai kronkelde. Wie luiten ondertussen t leste ìndje heern wegglieden.
Hai kokhaalsde, de aarme jong.
“You dirty bastards”, zee e.
“Joa, ook smoakelk eten”, zeden wie.