Mooibroek, Lineke

Laang, laang leden raaisden wie mit regelmoat noar stad tou, leujong en ik. Hai mos noar kinderarts, want hai haar slim last van zien lonkjes. Aiweg verkollen, bronchitis, kuurtjes, ie waiten t wel. Leu jong was vereg genog, doar nait van. Veul fantasie haar e. Hai wos van dij bezuiken altied wat biezunders te moaken en dokter dee der geernt aan mit. Zo verstopte hai zuk achter gerdien, zien blode voutjes staken der onner oet. Doar zat ik allain te wachten, dou dokter binnen kwam. Woar jong wel was, vroug dokter zuk òf, onderwiel dat hai noar blode voutjes keek. ‘Nou,’ zee ik, ‘hai is diskeer toes bleven, joe mouten t mit mie doun.’ Jong kwam triomfantelk achter gerdien vot.
Hai was stoapelwies mit dokter. Hai zee tegen hom, dat hai hom wel helpen wol, dou hai weer aankled was. ‘Oh da’s goud,’ zee dokter, ‘din vroagen ze: deur wèl bist holpen? Deur dij dokter mit dij gruine broek of dij mit dij broene?’
‘Och,’ zee jong, ‘as t zover is, wil mien moeke joe ook wel n gruine moaken, heur.’

Wie waren onnerwegens noar t zaikenhoes. Doar was ik bleven noa dizze laange inlaaiden. Op hoofdstoatsion gingen wie even in kiosk aan. Jong dook in ainen noar beneden, pakte wat van grond en muik dat e votkwam. Ik der achteraan. Op mien vroag wat hai doar haar, mos ik hom eerst beloven dat hai hom hollen mog. In de kom van twij jongenshanden zat n hamster.

Vonnen in kiosk. Wie weerom, vroagen of ain hom miste. Nee dus. Wer n deus teveurschien hoald, aan bovenkant open en doar kwam hamster in. Op noar t zaikenhoes. In wacht- en spreekkoamer en elke keer t verhoal oet de douken doun.
Noatied mit traain noar hoes en hamster kreeg n verblief. Elke oavend mog hai der oet en vertoonde zien kunstjes dij hom mit veul geduld leerd waren.
Jong, dij nou groot is, vertelde mie t vannommerdag. Hamster zien noam was Pieter.

Loat ik n joar of 28 west wezen dou k mitdee aan n kerstspel. Ging oet van vraauwenbond en schriever van t stuk haar hom omzet in tegenwoordige tied. As ain van de jongsten van speulers was ik Maria.
Mien verloofde was Lena … vraauwenbond het ja allenneg mor vraauwlu. t Begon dermit dat k bie mien moeke kwam en vertelde dat k in verwachten was. Moeke zee dat dat tegenwoordig nait meer huift, der is ja genogt. Dat t aans was, betwievelde ze slim.
Ik ging noar mien taande Elizabeth, dij heur tekst compleet kwiet was, dou wie op podium stonden. Boetendes was taande ook nog haardheurend. Zai dee kop schaif en zee: ‘Wablieft?’ Stilte wer onderbroken deur gefluster van souffleur, mor taande Elizabeth stoarde verhilderd in t rond.
Nou haren wie oet den treure oefend, dus pakte ik droad van heur verhoal vroagenderwies op, zodat zai allenneg mor joa huifde te knikken.
Dou kwam veur mie t hachelke mement. Lena ging langs deuren om n plekje te zuiken woar potje geboren worden kon. Elke keer kregen wie nul op rekest. Zai ruip in paniek, en wees noar mien buuk: ‘Joa, mor mien vrouw is zwanger en potje kin elk moment geboren worden!’ Ik wait nait hou t kwam, mor op dat moment kreeg k elke moal de slappe laag. Ie begriepen, t mos toerloos over bie repetitie. Mor bie optreden ging t goud, net as dat k ale coupletten van lofzang van Maria a capella in stille zoal loepzuver zong. t Is n mooie herinnern.

Hol moud der in en wees veurzichteg.