Weggemans, Bert

Op dit stee willen wie geern wat informoatie over de schriever geven. Veur de lezer is dat vanzulf interessant. Wenneer geboren, woar komt hai of zai vot? Al meer schreven? En nog wat meer achtergrond. Schaande genog hebben wie dij informoatie nog nait (compleet). Doarom n oproup aan de schriever ons wat op te sturen.
 
Wie hebben veul waark van al wat joaren leden op de webstee stoan. t Kin vanzulf ook wezen dat de schriever al oet tied komen is. Doarom n oproup aan de noabestoanden om dizze informoatie te sturen, zodat noast t schriefwaark ook de persoon van de schriever in onze gedachten wieder leeft.

Aaltied

Ik zal der aaltied veur die wezen,
Joa, ik wil bie die blieven
Zo laang as ik leef.


Mien oadem heurt die,
En dienent heurt aan mie.


Ik wil die alles geven,
Mit alles wat in mie zit
Zal ik noast die stoan.


Ain ding mor is der wat
Ik die vroagen wil,


Ofstoe mie weergeven wilst
Wat ik aaltied→

Achter ploug en peerd

Mit t zwait veur de kop
Loop ik hier achter ploug en peerd.


Zo as ons Laimeneer ooit zegd het:


In het zweet uws aanschijns
Zult gij uw brood verdienen.


Mor: de boswalen om mie hin
Binnen mie ales weerd:


Mooier laand is der ja nait
Ien aal geval nait zo schier as hier,


Dit wonderschone→

Appelhof

k Dwoal deur de appelhof
Van mien jeugd en vuul
Mij veileg onder de Notoaresboom,
Onder de Grunneger kroon,
Die zoet is en zuur.
Net as t leven zulf.


Ik klim ien e stam
Van e Schone van Bath,
Die t eerst riep is van aalmoal,
k Pluk heur eerste vrucht,
Zet mien tanden der ien en krieg→

As ik tied van leven heb

As ik tied van leven heb,
Zegstoe, wil ik noar


t Boetenlaand –


Op wereldraais
Noar Brazilië, Amerikoa,


En in aal geval
Ain van baaide polen –


Schande allenneg man
Dast gain tied hest


Um te leven
In dit moment,


Dastoe gain tied
Veur leven hest

Autoloze zundag

In dizze gekke tied
Mit torenhoge brandstofpriezen,


Van roezie mit de Ruzzen
Dij goan over ons gas,
Wordt der in de kranten
En op tv alweer proat
Over autoloze zundoagen
Dij der meugelkerwies
Zomor weer aankommen kinnen.


En zai ik in mien gedachten
Nait allenneg t smoel van→

Ballade van e sege

Veur de één is er n wies patries,
Veur de aander producent van kees en melk,
Veur n daarde is er fanetiek:
Hij klimt as n bok op e hoaverkist –
Op Olle Streek, Seballeburen en Bokkebuurt
Lopen ze ien groepkes te belken:
Kom hier hinne, boer, kom hier hinne man,
Want doe moest dien→

Bevrijden

Wat meugelk is:
Doe kinst de mens
Tou t baist oethoalen


Op wèl e liekt,
Woar hai zien
Oorsprong in het.


Mor, hou roar t ook klinken mag:
t Baist tou de mens oethoalen –


Hou haard dastoe dat
Ook pebaaierst –


t Zel die nait lukken,
Omreden dat t baist
Ien de mens bestijt,


En veur aaltied→

Bladgrond

Zunder t woord uut te spreken
Is ze der, zo as doe der bist,


Zo as ik der bin –


Verzoamelt ze wat der overblift
Van vandoage en van guster,


En nemt t in zuk op –


Nog n enkele pierewörm,
En hier en doar n stainmot


Wuilen heur n beetje onwilleg om,
t Is ja ainmoal heur waark,


Mor zin hemmen→

Blikken jaze

Man komt tou t nust oet,
Hoalt n waskelap om e kop,
Kamt zien hoar,
Propt gaauw n stuk stoede
Noar binnen en begunt te kaauwen.


Den trekt hai zien blikken jaze aan
En begunt aan n dag mit noagelnije verlangens –


t Binnen zien winsen, woarvan hai nou al wait
Dat ze hoogstwoarschienlek→

Bloumpaarken van beton

As jonkie van tiene
Har e Westerbörk mitmoakt,
Mos e NSB-ers en verroaders
Bewoaken dij gain kracht meer
Haren om op de bainen te stoan.


n Stok kreeg e mit
Toun ze mit nkander
Tou t bos introkken,
Veurbie t prikkeldroad
Achter t kamp –


Om ze de boas te blieven
As ze nait om liek wollen.→

Boer zunder bomen

Wel bistoe din,
Kirrel dij zuk boer nuimt
Umdat e laand het
En vij en n vraauw.


Nait dastoe van dien vraauw holdst
Of ook ooit mor van heur
Holden hest –


Allenneg t laand dat ze mitbrocht
Was goud genog veur die,


De bomen ien dien appelhof
Druigen dit joar gain vrucht meer
En doarom→

Dat der n stem is

t Mooiste wastoe veur mie doun kist, jong,
Is dastoe n mement de tied nemst
Om te heuren wat ik te zeggen heb.


Dat is ja nait zo stoer,
Mor veur veul minsen
Nog stoer genog, heb ik maarkt.


Heuren kin ja elkenain,
Teminnen as zien oren t goud doun.


Mor luustern, dat is net even wat →

De iezel veurbie


De joaren van kilte binnen veurbie –
De iezel die dit laand ien mie
Zo laang ien zien greep hiel


Het de kracht van zien kilte verloren
Deurdast doe mie aanroakt hest,
Dit leven van mie
Weer tot leven moakt hest

Inspiroatsie: de iezelperiode die Grunnen vaar doage ien zien greep

De tied versloagen

Zit ien traain
Van Stad noar Zwolle.


Ik wor ien sloap sust
Deur t ritme
Van de vougen


Ien t spoor under ons,


Kedeng edeng
Kedeng edeng
Net zo laang tot
De tied versloagen is.

De woorden nog nait

Wat ik die schrieven wil
Is der al wel, mor ik heb
De woorden nog nait vonden
Om mien gedachten
Ien te vangen.


Ze drieven al wel veurbie,
En wachten op t moment
Dat ik ze uut de ruumte til.

Den

En den zal der niks meer wezen,
Gain huus, gain woning, gain kerke
Gain kasteel, gain kelder, gain zaikenhuus –


Gain staine zel nog
Op d’aandere stoan.


Allenneg nog
t Waaien van de wind,
t Waigen van takjes
In de kroon van de kastanje,

t Geluud van gras,


En dat zel→

Dichter op Vismaart

Zugst mie op t bankie,
Op díen bankie,
Mit pepier en penne
Hinneweer,


Vragst wat k aan t doun bin,
Op díen vaste woon– en verbliefploats –


Ik zeg da’k de Stad, díen Stad,
In woorden vangen wil,
In regels, in zinnen, in n gedicht –


Doe moakst dien halfrödde tanden bloot
En→

Dit en mien herder

Mien mobiel mieter
Ik de bosjes ien,


Mien porremenee
Mit ale pazzen en klantenkoarten
Kleun ik der achter aan –


Woar bin ik ze nog veur neudeg?


Dit en mien herder
Is aal wat over blift –

Dit laand in mie

Oorlogszuchteg bin ik,
Ik moak aingoal oorlog
Mit alles en elkenaine,


Ik bin ja in stoat van oorlog
Mit miezulf, ik wait nait
Hou ik in dit laand van mie
Oeit nog vrede vinden kin.


Ik zuik t soort vrede
Dat kracht genogt het
Um de onrust in mie
De tente uut te vechten.


Hou kin ik oeit→

Doe en ik

Veur Jan


Ik bin doe veur die


Gain ie of joe
Man gewoon doe,


Zuver zo as ik doe
Tegen die zeg


Gain ie of joe
Man gewoon doe.


Wie binnen ja aigen
Mit nkander, aigen
Veur altied en aiweg,


Zo aigen as t man
Ainegzins kun
Aigener kun ja nich.


(Schreven in t Westerwolds van t Smilke)

Doe hest dörst

Doe hest dörst,
Zegstoe, in e brannende zun
Bistoe vastnoageld
Aan t kokende holt,
Wel is dat din
Dij die n sponze drenkt
In edik duurft aan te langen,


Edik veur de dörst
Van ain minsk
Ien staarvensnood.

Doe hest mie kregen


Doe hest mie kregen
En nooit verteld


Wel ik was –


Uut die kommen
Koesterd mit dien handen


As ik pien har


Droagen deur dien laifde
As mien verdrait zich uutte


In gemis

Hestoe mie dudelek moakt
Dastoe der bist


Zo as ik der bin

Drenkeldobbe

(veur Jannie)

Mit schepemmer
Haauw ik mie
Deur dampege dook
n Gat ien e dag.

Schep veur schep
Vul ik de voaten
Veur t dörstege vij –

Ik bedenk mie
Da k ienwendeg
Tenminnen net zo
Verdörst bin

As mien vij
Overdag ien
Brannende zun,

Zai snakken
Noar wotter
Zo as ik noar Gerechtegheid.

Echo van mörgen

As aaltied is de dichter
Mit woorden in de weer,
En meer nog mit de beelden
Dij hom doaglieks veur ogen stoan.


t Wordt hom wel es te veul,
Aal dij beelden dij spoken deur zien kop:
Vin der mor es woorden veur,
Zunder dat je der genoadeloos in verzoepen.


Toch dut e elke dag zien gloeiende→

Elk zien woarhaid

Mit e leugen
Heb ik mie


Noeit zo zeer
Dounde holden –


De waarkelkhaaid
Woarien elkenain


Zien aigen
Woarhaid zigt


Is mie al
Stoer zat

Even inkieken

Nait dat k tied veur die heb
Of dat k ter nou zo om verlegen zit,


Mor k bin dien bruier ja,
En zo voak kom ik hier ja nait


En boetendes mos ik hier
Bie die in de buurt wezen,


Dus kom ik even inkieken
Even dien stem heuren,


Even zain hou t mit die is –

Mor t is die eigenlieks te veul,
Te zwoar→

Geborsten eerde

Aizinger wierde gaf dreuge vouten
Aan lu dij heur bewonen deden.


Achterloaten slib wör ien verloop
Van tied dreuge as körk.
De brannende zunne scheurde
Heur ien stukken.


Bewoners van wierde bruukten dat
Bie verstaarken van funderen,
Zodat ales toch goud kommen zol.


Dik→

Gewoon

Sluut mie mor op
In dizze ruumte,


Dou troalies
Veur de roamen


En neem doe dan
De sleudel mit –


Ik heb genog aan
Dizze zulvern meeuw


Dij mie veur de troalies
Gewoon mit zien snoavel,


Gewoon mit zien ogen groet

Hou ik mie vuil

Hou ik mie vuil,
Vragstoe, hou t


Mit mie gaait,


Nou, astoe t
Per se waiten wilst:


Zo veul minsken heb ik vergeven
Veur wat ze mie aandoan hemmen,


Veur t aangedoane verdrait –


Allenneg miezulf vergeven,
Dat lukt mie nait


Inspiroatsie: Kiki Leenmans, Sotto Voce (uit: Vergezichten

Ien t zaand opschreven

(Veur mien dochter)


Dien noam heb ik vandoage
Ien t zaand opschreven,


Kiend van veurbie,
Laif menskiend van nou –


Dien noam zel doar
Altied stoan blieven,


Gain wiend of regen
Zel heur doar votjoagen


Umdat ze opschreven is
Ien t zaandcement


Van de laifde
Dijstoe kreegst,


Dijstoe→

Ik denk dat et e liefde was

Ik zol wel ien aarmoede
Leven willen, astoe mor weer


De olle werst –


Dien pad flaksineren
Veur t mement


Dastoe bij mij
Weerom kommen zolst


Zo astoe ooit wast,
Zo astoe aait bij mij wast,

e Liefde van mien leven
Die geleidelk aan


Ien e mist van t vergeten

Oplöst.

Ik heur jem

k Bin hielmoal allinneg
Op e wereld,
Zo liekt t wel,


Gien mins die me zigt,
Niet één die e haand
Opstekt of zukswat,


Mor jem zien mij wel,
Kommen op mij toe


Geliek met e zun
Die op mij toe rollen komt,


Met die hiel wiede
Vleugelslag vliegen jem
Stoef boven mij,
Kop fier omhoog,


e Vleugels→

Ik vuil wat ik heur

Ik vuil wat ik heur,
Ik vergeet dien woorden,


Mor onthold de klank –


t Is de toon woaropstoe t zegst
Dij mie nait meer lösloaten wil,


Dij omdele komt
Tot under ien mien ziel.

Kaarzeboom in blui

Ik kin die mor nait uut mien kop zetten
k Wil aan wat aans denken mor
t Lukt mie nait – elk beeld dat ik
Oproup wordt in n handumdraai


Al weer aan de kaande schoven
Deur n prachteg ploatje van die
In dien bloumpiesjurk – t is niks aans
As de woarheid, mien woarheid.


k Bin in mien laifde→

Kiend van de nacht

t Laifste van ales
Schoekel ik tegen
De nacht aan


t Donker,
t Duuster
Dat as n deken
Over mie hèn vaalt,


t Toerloos boezen van e wiend,
t Aiweg roezen
Van bloaden
En takken,
Rust!

Kinderogen

Blik zunder oordail
Zunder waiten van goud of kwoad
Loat t mor wezen zo as t is
Loat t mor goan zo as t gijt


Blik van verwondern
Dij t kind deur
Zien leven leidt


Veur hum ligt zien leven
In de kansen van t mement


t Is woarachteg of
t Kind zien aigen wezen kent.

Laifdeslaid

Wel ik was
Bin ik kwiet,


Mien ik opgoan
In dunne rook,


Zulfs mien noam
Is mie glad ontschoten,


Is ongemaarkt vergleden
In de mist van t vergeten –

Allenneg die ken ik nog,
Dien gezicht, dien ogen,
Dien noam binnen opschreven
In mien ziel –


Kom, kom nou,
Kom hierhen,
Geef mien n →

Leven

Ik richt mie op de oadem
Van mien herder dij noast mie ligt.


Zo laang as hai oademt, leeft e.


Zo laang as ik
Zien oadem heur,

Loater

Loater, zegstoe,
Loater kin ik ze
Nog wel n moal bruken,


Loater, as k ze oeit
Nog n moal neudeg bin


Je kinnen ja noeit waiten,


Mor –


Loater komt nait
Loater komt noeit,


Loater is nou,

Loater is de toal
Dij de tied
Aan flarden scheurt.


Loater … is nou.

Mekoar vinden

Zunder woorden en zunder zicht
Kinnen wie mekoar vinden,


Ook as de toal
Nait meer bestaait,


De zunne opholden is
Mit schienen, en


t Löcht zuk nait
Meer kennen loat

Mit doezend aarms

Ik omhels die
Mit doezend aarms,


Wolkenlucht dij t
Aal voaker verlust


Van de zunnestroalen
Dij die deurboren


Hier begunt t mörgenlicht te gloren,


Wordt ien wolken en zunneschien
Mien nije dag geboren

(vrij noar Ronald Giphart)

Mitdoun

Hai holdt der nait zo van
Om mit aander lu mit te doun –


Laiver gaait e zien aigen gang,
Geft zien ogen goud de kost
Holdt sekuur ien de goaten


Wat aandern doun,
Hou aandern doun,
Woarom aandern dingen doun
Woar e zulf nait aan denken mout.


Hai observeert
Hai analyseert→

Moandagmörgen-leegte

Opdroagen aan Dick Nanninga


De weke begunt
Alderdeegs nog veurdat
t Kwoad wakker worden is.


Wel wait kin tussen
De vougen van zundagmörgen
En de moandagmörgen-leegte

Goudoardeg kruud opsloagen
Dat gain mins meer


Waiden huift.


(Inspireerd op De Lange, de biografie van

Nachttoal

Nachttoal
Dreumtoal
Spooktoal
Woantoal
Ik en doe toal –


Mor ik bin nait ik
En doe bist nait doe,
Wie binnen allebaaide
n Aander, mor wie waiten
t Zulf recht nait,


Rem-toal
Sloaptoal
Wakkerworden toal
Stoameltoal
Hakkeltoal

Hest mie vannacht goud
Te pakken had, nachttoal,→

Niks

k Heb niks mit aal dij
Toerloze drokte van
Vandoage –


t Schient aalmoal normoal
Te weden om achter aandern
En joezulf aan te runnen,


Zodoaneg dat je op n gegeven
Mement zult nait meer waiten
Wel je binnen,


Proaten bestijt nait meer
t Gesprek is mit de noorderzunne
Vertrokken→

Oadem

Oadem t löcht,
Oadem de lucht
Oadem de wolken
Achter elke zucht


Oadem de zunnestroalen
Dij ale duuster
Tot ien de uuthouken
Van dien haart votjoagen goan.

Ode aan mien herder

Lopst noast mie
Aan de fietse,


Op t Wilgepad, tussen
Maais- en eerappelveld –


Op weg noar de horizon
Holtern en boltern wie


Over bevroren sporen
Van olle karrevrachten,

En dien lagende snoet
Verdrift aal mien


Donkerste gedachten.

Omdat ik nait zwemmen kon

Omdat ik nait zwemmen kon
Bin ik viskerman worden,


Vaaileg aan e wale
Laangs t Olle Daip –


Mit grond under
Mien vouten
Kin ik genieten
Van aal t moois


Dat t wotter mie te baiden het,

Leer ik miezulf beter kennen
Deurdat zien glanzende oppervlak
Mie zo noadloos weerspaigelt,→

Ongedeerd

Van ale kanten aanvalen,
Deur elkenain versleten veur naïef
Bleef t kiend ien hum bestoan,
Ook toen e zowat uutteerd was.


Zien levenslezzen harren hum
Ien aal geval ain ding leerd:
Blief bie joezulf, leef asof warren je ain kiend.


En kiek:


t Kiend ien hum bleef
Tot zien enne

Ongeschreven

Schriefpepier heb ik niet,
k Heb ok niet genog inkt
Om met te schrieven –


Doarom schrief ik
Dien noam met mien vinger
Ien e lucht.


Aan waarmte stoor ik mij niet,
En ok niet aan snij,


Met mien vinger ien e lucht


Schrief ik:


Ik hol van dij.

Pruiven

t Is mor even biegoan,
Zegstoe, t is de muite
Van t nuimen mor
Zuneg aan weerd.


Meer as pruiven
Is t ja nait, mien jong.


Probeer t nou mor,
Geef t nou es n kaans
Din hest geliek wat om haans –


Ik luuster noar die
Umdat ik die vertraauw,


Doe zegst wastoe mainst
En doe mainst wastoe→

Schaarven dailen

Ik huif miezulf
Nait meer te
Verbaargen


Nou ik mien
Schaarven mit joe
Daild heb –


Onmaarkboar
Verswinnen ze
Tou de grond ien,


En ik blief over,
Mien gehuile ik,


Ain minsk
Woar zomor
Van holden wordt.

Snij

Op stukkies pleepepier
Het e mit n zaacht potlood
Wat dingen opschreven
Dij e nait vergeten mout.


Hai is der mor drok mit –
Uut ale houken en goaten
Kommen ze teveurschien,
Ien elk bouk zitten der
Minstens tiene.


Zien pepiertjes hemmen
Hier en doar wat pluusters
Achterloaten,→

t Ainege dat ik veur die heb

Ik heur die wel roazen en tieren,
Dien raauwe lelkhaaid
Legt ales bloot


Wat tot zowied deur
Burgermansfersoun
Toudekt wer –


Doe wilst dat ik reageer,
Mor t ainege weerwoord
Dat ik veur die heb

t Donkert ien t Stadspaark

De leste bloaren binnen van de bomen òfschud
de tied stekt zien klaauwen uut, zo as altied,
waarmte van wat was is verdwenen.


d’Ainege beschutting komt van dij zes lichtmaasten
laangs de boan, heur schiensel holdt mie nog ien t leven
t ies dat under mie deurglidt is →

t Maauwen van de meeuwen

Ien memoriam Johan Zudemoa


t Is twinneg meert, en oorlogskold vandoage,
De wiend wakkert onverschilleghaid aan.


As ale geluud verstomd is
En de Rieksweg zuk ook nait
Meer heuren let,


Blift allenneg nog
t Maauwen van de meeuwen


Ien t azuurblaauw
Hier wied boven mie,


Dat n →

t Noakte woord

t Woord huift
Gain klaaier te droagen,
Huift zuch nait mooier
Veur te doun dan t
Ien waarkelkhaid is,


Aal wat mie overkwam,
Aal woar ik deurhin mos,
Aal woar ik deurhin goan bin


Het aan t noakte woord genog
Om zain te loaten wel of


Ik bin.

t Swaarde gat ien t uutzicht

Mit tomeloze energie heb ik die zöcht
Van Westerwol tot Hogelaand aan tou,


Mien leven laang uutkeken noar
Ons soamenwezen woarien we


Ale tied uut t oog verlaizen,
Allenneg nog zicht hemmen op mekoar –


Mit n verbeten trek um mien mond
Zuik ik die, mor viend die nait,


Want t ainege→

t Wichie dat stoadeg aan verdween

Ik huif nait te eten, zee ze,
Ik leef gewoon van t licht,


n Glassie wotter
Is veur mie genog.


En ze at nait,
Dronk allenneg wotter
En bleef ien leven.


Ze wör mit de dag dunner,
Net zo laang totdat ze ien de klaze
Hier bie mie veuraan stoadeg aan


Ien de mouwen van heur truie verdween.

t Wichtje dat troanen spoarde

Verdoofd deur alles
Wat er ien t gezin


Heur roaken dee,
En toch feilek


Ook veurbie gung –


n Pabbe dij
Heur pabbe nait was,


n Mamme dij heur
Zunder al te veul drokte


Votgeven haar –


Wol ze eiglieks wel reern,
Mor de troanen wollen


Ieskold nait kommen,


Ze spoarde ze mor veur loater,→

t Wit tussen dien regels

Most es luustern,
De woorden dijstoe aan


t Pepier touvertraauwd hest,
Dij mie wat te zeggen hemmen


Ze loeren mie bloots aan,
Swaart op wit, hooguut van


Weerloze weerde,


Veul eerder is doar
t Wit tussen dien regels,


Tussen de woorden
Dijstoe aan mie schrifst,


Wat mie verplettert,→

t Zolt van de zee

Ik roek t zolt van de zee


Zai het duungras
Dat muiteloos


Metboegt in de wind


En eefkes,
Huil eefkes moar,


Vuil ik mie weer
n Vaaileg kind

t Zwiegen van de dingen

Astoe aan dien leven begunst,
Mien jong, dan zalstoe ien de goaten kriegen
Dat wat der om die hin touholdt
Die zwiegend aankikt.


Astoe wat aan dien leven wend bist,
Kind, dan zalstoe maarken dat ale toal
Van die uutgoan mout,
Dat de dingen um die hin
Zwiegend noar die kieken.→

Troost

Troost veur daklozen
Komt nooit te veurschien
Ien de hoedoanegheid van n woning,
Mor uut de mond van zwaarvers.


(Vrij noar Judith Herzberg)

Tunnelsyndroom

Aan weerskanten
n Donkere mure,
In t midden allenneg
Mor n voalwidde streep


t Inne nog nait in zicht,
Bloots wat moagere lichies
In t dak dij mie geleuven loaten
Dat k nog nait verloren bin


In mien kop zingt Herman
Over de dwaze moeders op het plein
Wier kinderen verdwenen zijn

Veileg veur t mement

Zigst ons aankommen
met e fiets over t pad
laangs t Olle Diep –


Van die lu zol k toch
niks te vrezen hemmen,
denkstoe bij dijzulf


Mor je kinnen nooit wieten,
ik goa toch mor eefkes
ien t laange gras van t gruunlaand
woar de boer zien schoapen groazen let


Duukst ien n hoge graspol →

Wat laifde is

Wat laifde is, vragstoe –


Din zeg ik die, dat
Laifde is dat ik die
Droagen wil,


Dat ik die onveurwoardelk droagen wil
Op de toppen van mien vingers
Zo laang as ik leef,


Din droag ik die verder
Dan dastoe oeit droagen bist,


Wieder nog as de horizon
Doar huil ien de verte.

Wèns noar loater

Stoom komt mie uut de oren,
Mit ogen in mien rugge
Licht ik miezölf deur –


Ik maark da’k older word,
Tied gruit mie uut e penze
En gaait er ongemaarkt
Mit miezölf vandeur –


Ik perbeer mie der tegen te verzetten,
Moar verlais t van zien vastholdendhaid,


Mien rugogen zain→

Wèns van die


Al wastoe ook mor eeffies bie mie,
t Huift huil nait zo laang te duren,

Evenpies dien oadem heuren
Huil even mor de sjampoo
Roeken ien dien hoar.


k Heb zo`n wèns van die,
k Kin gain woorden vienden
Veur houveul dat ik die mis.


Ook al wastoe hier mor tien tellen –


Dien aanwezeghaid→

Woarom e tied niet stolt

Gestolde tied,
nuimstoe het mement
woarien alles bij nkander komt
woar al te laang op wacht is.


Woarien alles wat beweegt
tot stilstoan komt –


Mor, tied stolt niet,
lopt as duunzaand
tussen mien vingers deur,

n Zaandloper die nooit
opholdt met lopen,
die ontelboare körrels→

Woorden as beitels

Uut steen bin ik hauwen,
mien oaders voed deur
levenslienen ien e rotswand
woaruut ik geboren bin.


Zie hier t verhoal
van mien onstoan,
van mien bestoan,


Zo heb ik leefd,
met n hart van steen –


Nou t enne ien t zicht komt
is der van mien innerlek gesteente
niet veul meer over,


t →

Wotterval

De wotterstroom boant zuk
Ien roazernij n weg omdele –


De wotterwoas dij heur omgeft
Let allain òf en tou heur littaikens zain,


Hier en doar herken ik
De schim van n kirrel,


n Viskerman dij zukzulf
Terwiel dat e op zaalm viskerde


Aan t wotter verloor.

Zo denk ik dat wie denken

Hou d’aander denkt, ik zol t nait waiten
Hou mout ik dat waiten as ik al nait ains
Mien aigen gedachten ken.


Zai springen mie ja as kikkers uut de koare,
Elk n aigen kaande uut, zunder dat ik der ook mor
Aine van trappaaiern kin.


Zo denk ik teminnen dat ik denk,
Zo denk ik dat→

E-mail bie wat nijs?