Bultjeslaand
Bultje òf, bultje op,
vraauwke gaait om bosschop.
Bultje op, bultje òf,
postloper leegt volle taas.
Bultje òf, bultje op,
wieshaid komt ja nait vanzulf.
Bultje op, bultje òf,
n klokje is veur boer gain straf.
Nelleke van Vliet gruide op ien t westen van Nederland. Sunt dat zai ien 1977 ien Stad te wonen kwam ontdekte ze stoaregaan t aigene van Ommelanden en heur bewoners. Der gruide besef van de verbonnenhaid van toal en landschop. Zai volgde n cursus Grunnegers om vertraauwd te roaken mit dij toal en schrift nou ien t Hogelandsters over wat heur rakt in Ommelanden, onner heur rondraaizen weg.
Op Dideldom publiceerd:
De Marne
Ik fiets over lienen in t laand.
Ik fiets laangs baauwten, eerappels, koren.
Ik volg de dag -, volg zummersporen.
Over smale linten van betonnen streepkes,
laangs olle moaren mit hoge holtjes,
over klappen en tillen en draaien.
Ien t licht balanceer ik
maank hemel en eerde,
maank wotter en laand;
verbin mit wied-oet spraaiden arms
noast mie laand- en wotterkaanten –
zummer lòpt vol deur mie hèn.
Eerst was Stad t end van wereld
mor k fietste ains n stukje zunschien ien
en dou wer Ommelaand n nij begun
van oarden ien swoare klaai en
hemelsbraide lichte luchten.
Mor swoare klaai kon nait veur wezen
dat aiven schoonhaid scheuren ging,
dat maggen veraanderde in
stil mor fier verdrait,
en nou denk ik bie miezulf:
ook dij scheuren binnen mie aigen.
Genog
Zo aan t lutje toontje tou,
zo blied deur Stad te goan.
Zun dij schient,
zet mien meziekje aan.
Ik zit te zingen op mien fiets.
Grootshaid
Nait groots wezen.
Grootshaid is n onwizze ledder,
holt haanden stief in boksembuus.
Hai wist van hom òf
en geft gain roemte.
Mor laifde,
gaait op blode vouten
en legt heur vingertoppen licht op wiend.
Zai paailt daipte van aler zail
en let heur bloots lij zingen.
Hemelvoart
Blaauw ropt en verlaaidt,
blaauw vlugt, blaauw joechaait.
Blaauw is n braide lach
boven t koren.
Blaauw swaarft en troost,
blaauw is stilkes en voart.
Blaauw is n sloepke woarin
k laangs hemel zaail.
Heveskes
Maank noodzoakelkhaid
ainzoam littaiken ien tied,
achterloaten en verloren.
Doar hemmen baanken stoan,
doar is beden,
doar is zongen.
Troost muren, troost kleuren,
troost dak en klok.
Breng toavel weerom
en t haaileg Bouk,
en laifdevol aanwezeg wezen.
Wie nuimen t nait
Wie nuimen t nait
mit gain woorden
wie bìnnen der in
wie vuilen, t is
om ons tou
in roemte
en licht
en droagende eerde
In boeten
In boeten
is mien binnendeur.
Op roemte
vuil ik mie
gebörgen.
Van hoaver
tot gaarst
kin k dit laand.
t Is der stil
van leventeghaid.
En weerom
in hoes
gaait deur
wied open.
Den komt boeten
bie mie binnen.
Kandinsky kieken
iesblaauw – marmerrood – blaauwblokt
siddelnde cirkels, waggelnde lienen
licht schient deur, duuster gluit op
bollen weltern over schotse vlakken
veur wel laangs lopt
zigt n stil douk
mor dij aandachteg wezen
vuilen t schoeven en t reugen
Klimoat
k Verwacht dat wie
wadlopen mouten
maank bultjes
ien t laand.
t Hier en nou
verdrinkt ien regen
mor van olds
holden wie stand.
Lauwers
Lauwers ligt lui in t laand
stille swet dij nait begrenst
mor as n knalblaauw lint
gruine Vraise grond
mit de Grunneger verbindt.
Stille wotters daipe gronden
dij in aigen zee oetmonden
totdat ie hom in vloud
verslikt, en hom mor schikt
in ziel en n nij meer.
Doar lopt e bie nkander
mit t rabbelnd Raaitdaip
zo smoorvol van verhoalen.
Bedoarde Lauwers, dij
eer van störmvloud overlaip.
Lauwersmeer
Deur n lome vree
zun waarm en kleuren helder,
enkeld fiets beweegt.
Ien en boeten mie is t stil.
Dou zaailde n scheepke
bie mie binnen
en alles begon
te schoeven.
Wotter laip laangs laand,
raait begon te wuiven.
Broen zaail schoof deur t gruin,
nij laand gaf olle stroom n smok.
En op waal dij baaident verbiendt
verschoven ien mie beeld en tied.
Licht begon te lopen,
zummer was vannijs weer kommen.
Lege grieze hemel
Onner lege grieze hemel
ligt n groot gruin eerappellaand.
Hoogholtje holdt hom hoog doarboven,
is n braandpunt in rondom.
Aine komt n aander tegen en nog aine komt der bie,
touvaal vaalt te hoop op t holtje.
Proaten doun zai ien twij toalen,
mor t begriepen is geliek.
Doar, mit oetkiek over baauwten:
keunegen ien t eerdappelriek.
Lutje meziekstok veur kobben-haarmenie
Swaarte kopkes doeken
zulverwit ien blaauwgries,
ritme van zoveule snidders.
Wotterdruppen vlug
over vleugeltjes en rug,
onder lös aanmoudegend geroup.
Applaus!
Minsenwaark
As zun boer smokt
en streelt over laand,
den gaait t scheppen
krieweln in zien haand.
Den komt pootgoud
oet eerappelgat
en trekker
oet zien schuur.
Boer en mesien
daanzen mit baauwten
spul van ritme en van vörm.
Trapeziums in laange lienen
strekken en boegen
onder zun.
Veur wel den wacht
komt klaain en zaacht
t antwoord van t gruien,
priegelgruin in riegeltjes.
Minsenwaark
gruit oet in
wonder.
n Muur van regen
slut mie boeten
holdt mie binnen.
Noar boeten
noar boeten,
k hol t binnen nait oet,
ien mien hoes,
ien mien kop nait,
mit dij denkens,
mit al dat geluud.
Oavend in Waarvum
t Duuster van d’oavend
ligt over stille hoezen.
t Leven keert noar binnen,
t doagse waark, dat is weer doan.
Laambelicht holdt naacht nou boeten,
hoeswaark wordt nog moakt op laptop,
t kovvieapperoat staait aan en pruddelt
veur domt n kopke bie t Journaal.
t Olle hoes aan Westervalge
nuigt ons stoadeg, nuigt ons hartelk,
en klok op gaang tingelt zien wieske.
Bouk en gleerbred liggen kloar.
Doar zitten in n lutje kring
wat minsen bie nkander,
lezen nait veul, zie proaten mor,
van t aine komt t aander.
Noatied, op t kold station,
schoft deur swaarde naacht
n stroalend roepke op ons tou,
t is traain woar k op wacht.
Fluustert noast mie n jong wicht:
“Kiek, n oel! Wat aibels mooi,
dij vlucht in luusternis.”
Verwondern, dat kin allenneg mor in aigen toal.
Ode aan t schoap
dat op n vrouge veujoarsdag
mit heur blèrren en waarme oam
ons weerom ropt in t heden.
Te raanden oet van t laand
tou midden in Groot Loug
waaiden zie woar wie nait maaien
doar woar n grasmesien nait paast.
Woar lamkes nog vertedern
stoan heur moekes, in wolleg bont,
in nuchtern aindoadeghaid
mit ale vaaier poten droes op grond.
Zie lopen der de kaanten òf
en goan heur aigen paden schroag
over schoren dieken,
noar t oetkiek op e kroun.
Peerden binnen edele daaiern
en n kou geft melk in pan
mor t schoap is stug en nut
en doar holden Grunnegers van.
Oet tied
Oet tied, mor nog nait veurbie.
In raauw nuimen wie de noamen
dij zai achterlaiten,
heur verhoalen droagen wie mit,
minsen oet t noorderlaand.
Oetrakken
Noa haalve naacht van woaken
bin k aan aanderkaant
van mien boukje aanbelaand
kop leeg – boukje boar
Raandstad
Hier binnen gain raanden meer aan stad,
bloots deur beton en stain begrensde hemel.
Dörpen aan nkander plakt, n binnen zunder boeten,
gain grond onner mien vouten.
Enkeld n òfdwongen zeum van zaand,
doar woar zee begunt,
doar vuil k mie wieder vaaileg
bie oeverlooshaid van wotter en licht.
Is der nog laand woar k opgoan kin
in grinslooshaid van wiend en licht en roemte,
zó wied en open dat laifde mie berieken kin?
Mit dörpkes, op heur stee en klaain,
woar zörgen nog te doun binnen?
Wat dut n mins mit aal dij roemte,
en wat dut roemte mit n mins?
Slicht en vrij
t landschop is hier slicht en vrij,
mor onderhoeds is der bewegen,
licht en wiend speulen ook mit mie.
k bin weerloos,
t laand is weergoaloos,
overaal om mie tou
is scheppenskracht aan t waark.
Stil
stil
stil
bist as n flitterg blad
bloots n flinter roemte innemend
hoogoet wat naarven en nat
Stil
stil
luusternis is zo groot
en om joe tou
en van licht
Stil
gain wemeln in dit licht
wiede kringen van stilleghaid
om die tou
Stil
stil
t Hoes
t hoes schoeft mie noar boeten tou,
t is te vol, ik paas der nait meer bie,
ik bin te braid
van waark en verantwoordelkhaid
k blief eefkes stil stoan op e riep,
wait nait woar of k t zuiken mout,
t leventege levent ropt haard oet –
meschain mout der den eerst wat oet?
ongevuileghaid van t heuren,
t aarmhaarteg kopschrabende denken;
zo heur k alweer de vogels zingen
en loop ook aal meer jenteg deur
ogen mouten eerst wat tou, dan open
om mit licht en zicht
weer vol te lopen
dag hoes, mit dingerais en waark bezied
ien alle houken en goaten
dag hoes, dat tikt van rappe tied
en digitoale woan
dag hoes, ik kin der weer
n pooske tegenaan.
Tied schridt vot
Wiend dij waait.
Zaand dat lopt.
Eerde draait.
Stilstand is bloots
n mement
baaiteld oet
zun, wiend en eerde.
Vaaier haanden
Kerk vuilt leeg, onthaand
t verhoal zwigt woordloos, beeldloos.
Vaaier Haanden laiten hier n gat
ien haart van minsen en van Stad.
Dij wizzen nait hou of t’ontvangen.
De Haanden rekten te vergees.
Ain haand wer òfzoagd, om t even,
òfsneden van tied en t leven.
Nou staait dat geven vruchteloos
onner traauwe hemel.
Dij Vaaier Haanden bidden doar
nog aalgedureg heur zaacht geprevel.
Mor wel te Stad oet gaait noar spije laanden
verneemt dat ook hier dij gulle Haanden
vanoet ainvoudeg evenwicht
zegen ronddailen ien t wiede licht.
Over t kunstwaark ‘De man met de vier handen’, dat vatteg joar ien Martinikerk ston en nou staait op t terraain van De Slikken bie Nijlaand (Westernieland).
Vree
Zun is der nait aait bie,
mor t is ja waarm genog.
Wiend flittert om in toen
en bomen murmeln loom.
Noabers knutern
maank binnen en boeten,
stemmen van kiender
blieven stoan bie heeg.
Stil zit ik, midden in vree.
Mit ogen sloten sloet k niks boeten,
bid dat, bie tied en wail,
goaten in vree hom sloeten.
Vree
De vree van de landen en van baauwten
is gehail mit die
De vree van t wad en hoge luchten
magen mit die wezen.
Daipe vree zel kommen over die
Daipe vree zel gruien in die
n Vertoalen van t Keltisch-christelk laid ‘The peace of the earth’,
oorspronkelk n Guatemalaanse traditional.
Wad
N kop vol hemel,
n houd van zun,
pad achterloaten
woar t zwaarven begón.
Planten streuen heur zoad,
vogels swaarmen
as n veeg over t wad
en wiend vloagt n schipke.
Doar, maank wotter en wiend
vien ik roemte en ritme
ien zang van de dag.
Weersverwachten
Mörn gliddern wie mit nkander
– zunder gas en stoareg aan –
aaltmoal weerom ien zee
allenneg wierden blieven stoan.
Zaacht roeskernd
op laange piepestelen
laip regen over t eerappellaand
heur grieze rokken slooiden
laangs bomenrieg en diek.