Vliet van, Nelleke

Nelleke van Vliet gruide op ien t westen van Nederland. Sunt dat zai ien 1977 ien Stad te wonen kwam ontdekte ze stoaregaan t aigene van Ommelanden en heur bewoners. Der gruide besef van de verbonnenhaid van toal en landschop. Zai volgde n cursus Grunnegers om vertraauwd te roaken mit dij toal en schrift nou ien t Hogelandsters over wat heur rakt in Ommelanden, onner heur rondraaizen weg.

Bultjeslaand

Bultje òf, bultje op,
vraauwke gaait om bosschop.
Bultje op, bultje òf,
postloper leegt volle taas.
Bultje òf, bultje op,
wieshaid komt ja nait vanzulf.
Bultje op, bultje òf,
n klokje is veur boer gain straf.

Eerst was Stad t end van wereld

mor k fietste ains n stukje zunschien ien
en dou wer Ommelaand n nij begun
van oarden ien swoare klaai en
hemelsbraide lichte luchten.


Mor swoare klaai kon nait veur wezen
dat aiven schoonhaid scheuren ging,
dat maggen veraanderde in
stil mor fier verdrait,
en nou denk ik →

Genog

Zo aan t lutje toontje tou,
zo blied deur Stad te goan.
Zun dij schient,
zet mien meziekje aan.
Ik zit te zingen op mien fiets.

Grootshaid

Nait groots wezen.
Grootshaid is n onwizze ledder,
holt haanden stief in boksembuus.
Hai wist van hom òf
en geft gain roemte.


Mor laifde,
gaait op blode vouten
en legt heur vingertoppen licht op wiend.
Zai paailt daipte van aler zail
en let heur bloots lij zingen.

Hemelvoart

Blaauw ropt en verlaaidt,
blaauw vlugt, blaauw joechaait.
Blaauw is n braide lach
boven t koren.


Blaauw swaarft en troost,
blaauw is stilkes en voart.
Blaauw is n sloepke woarin
k laangs hemel zaail.

Heveskes

Maank noodzoakelkhaid
ainzoam littaiken ien tied,
achterloaten en verloren.


Doar hemmen baanken stoan,
doar is beden,
doar is zongen.


Troost muren, troost kleuren,
troost dak en klok.
Breng toavel weerom
en t haaileg Bouk,
en laifdevol aanwezeg wezen.

In boeten

In boeten
is mien binnendeur.
Op roemte
vuil ik mie
gebörgen.


Van hoaver
tot gaarst
kin k dit laand.
t Is der stil
van leventeghaid.


En weerom
in hoes
gaait deur
wied open.
Den komt boeten
bie mie binnen.

Kandinsky kieken

iesblaauw – marmerrood – blaauwblokt
siddelnde cirkels, waggelnde lienen
licht schient deur, duuster gluit op
bollen weltern over schotse vlakken
veur wel laangs lopt
zigt n stil douk
mor dij aandachteg wezen
vuilen t schoeven en t reugen

Klimoat

k Verwacht dat wie
wadlopen mouten
maank bultjes
ien t laand.


t Hier en nou
verdrinkt ien regen
mor van olds
holden wie stand.

Lauwers

Lauwers ligt lui in t laand
stille swet dij nait begrenst
mor as n knalblaauw lint
gruine Vraise grond
mit de Grunneger verbindt.


Stille wotters daipe gronden
dij in aigen zee oetmonden
totdat ie hom in vloud
verslikt, en hom mor schikt
in ziel en n nij meer.


Doar lopt e bie nkander→

Lauwersmeer

Deur n lome vree
zun waarm en kleuren helder,
enkeld fiets beweegt.
Ien en boeten mie is t stil.


Dou zaailde n scheepke
bie mie binnen
en alles begon
te schoeven.


Wotter laip laangs laand,
raait begon te wuiven.
Broen zaail schoof deur t gruin,
nij laand gaf olle stroom n smok.→

Lege grieze hemel

Onner lege grieze hemel
ligt n groot gruin eerappellaand.


Hoogholtje holdt hom hoog doarboven,
is n braandpunt in rondom.


Aine komt n aander tegen en nog aine komt der bie,
touvaal vaalt te hoop op t holtje.


Proaten doun zai ien twij toalen,
mor t begriepen is geliek.


Doar,→

Minsenwaark

As zun boer smokt
en streelt over laand,
den gaait t scheppen
krieweln in zien haand.
Den komt pootgoud
oet eerappelgat
en trekker
oet zien schuur.


Boer en mesien
daanzen mit baauwten
spul van ritme en van vörm.
Trapeziums in laange lienen
strekken en boegen
onder zun.


Veur→

n Muur van regen

slut mie boeten
holdt mie binnen.


Noar boeten
noar boeten,
k hol t binnen nait oet,
ien mien hoes,
ien mien kop nait,
mit dij denkens,
mit al dat geluud.

Oavend in Waarvum

t Duuster van d’oavend
ligt over stille hoezen.
t Leven keert noar binnen,
t doagse waark, dat is weer doan.


Laambelicht holdt naacht nou boeten,
hoeswaark wordt nog moakt op laptop,
t kovvieapperoat staait aan en pruddelt
veur domt n kopke bie t Journaal.


t Olle hoes aan →

Ode aan t schoap

dat op n vrouge veujoarsdag
mit heur blèrren en waarme oam
ons weerom ropt in t heden.


Te raanden oet van t laand
tou midden in Groot Loug
waaiden zie woar wie nait maaien
doar woar n grasmesien nait paast.


Woar lamkes nog vertedern
stoan heur moekes, in wolleg bont,
in nuchtern→

Oet tied

Oet tied, mor nog nait veurbie.
In raauw nuimen wie de noamen
dij zai achterlaiten,
heur verhoalen droagen wie mit,
minsen oet t noorderlaand.

Raandstad

Hier binnen gain raanden meer aan stad,
bloots deur beton en stain begrensde hemel.
Dörpen aan nkander plakt, n binnen zunder boeten,
gain grond onner mien vouten.


Enkeld n òfdwongen zeum van zaand,
doar woar zee begunt,
doar vuil k mie wieder vaaileg
bie oeverlooshaid →

Slicht en vrij

t landschop is hier slicht en vrij,


mor onderhoeds is der bewegen,
licht en wiend speulen ook mit mie.


k bin weerloos,
t laand is weergoaloos,
overaal om mie tou
is scheppenskracht aan t waark.

Stil

stil
stil
bist as n flitterg blad
bloots n flinter roemte innemend


hoogoet wat naarven en nat


Stil
stil
luusternis is zo groot
en om joe tou
en van licht


Stil
gain wemeln in dit licht
wiede kringen van stilleghaid
om die tou


Stil
stil

t Hoes

t hoes schoeft mie noar boeten tou,
t is te vol, ik paas der nait meer bie,
ik bin te braid
van waark en verantwoordelkhaid


k blief eefkes stil stoan op e riep,
wait nait woar of k t zuiken mout,
t leventege levent ropt haard oet –
meschain mout der den eerst wat oet?


ongevuileghaid→

Vaaier haanden

Kerk vuilt leeg, onthaand
t verhoal zwigt woordloos, beeldloos.
Vaaier Haanden laiten hier n gat
ien haart van minsen en van Stad.
Dij wizzen nait hou of t’ontvangen.
De Haanden rekten te vergees.
Ain haand wer òfzoagd, om t even,
òfsneden van tied en t leven.
Nou staait dat→

Vree

Zun is der nait aait bie,
mor t is ja waarm genog.
Wiend flittert om in toen
en bomen murmeln loom.
Noabers knutern
maank binnen en boeten,
stemmen van kiender
blieven stoan bie heeg.

Stil zit ik, midden in vree.

Mit ogen sloten sloet k niks boeten,
bid dat, bie tied en wail,
goaten→

Vree

De vree van de landen en van baauwten
is gehail mit die
De vree van t wad en hoge luchten
magen mit die wezen.
Daipe vree zel kommen over die
Daipe vree zel gruien in die

n Vertoalen van t Keltisch-christelk laid ‘The peace of the earth’,
oorspronkelk n Guatemalaanse

E-mail bie wat nijs?