Groninger verhalen, gedichten en veel meer Een grote verzameling Groningstalige teksten

Lebait

As t nait aal te roem is, bin je lebait.
Nou gaait t miezulven weer redelk goud. k Was weer badmintonnen en dat beurt mie liggoamelk en gaistelk op.
Zit ik dinsdag om haalf zeuven kovvie te zetten, is t opains routduuster: stroomsteuren! Gain kovvie, gain waarmte, niks! 2 uur loater: floep, aal weer kloar! Gelukkeg mor.
Twij doage loater: TV dut t nait meer! Oh? Computer ook nait … en telefoon en t mobieltje ook nait.


Verduld! Onneuzel as k bin, wor k der nog narreg van ook. ‘Wat dou k ook mit aal dij rommel!’ brom ik: ‘Je worden ja aal òfhankelker mit dat moderne gedou!’ Drij ‘vaklu’ der bie … wie kommen der nait oet!
Op t mobieltje van zeun, Ziggo belt: ‘Wij hebben momenteel geen monteurs vrij. U wordt voor maandag gepland.’
‘Moandag? Den binve vaar doage wieder!’
‘Wie goan vot!’
‘Woar noartou?’
‘Wie kinnen wel even noar Ben in t verpleeghoes.’ Zo zegd, zo doan. Ben was n moal of wat valen, en noast n broken enkel haar e ook n gat in d’kop en wat vingers broken.
Dou we net weer thoes wazzen, belt zien vraauw, dat ter in t verpleeghoes corona oetbroken was. ‘Verrek, moutve ook nog n poar doage thoes blieven,’ was mien reaksie. ‘As Ziggo d’boudel den mor weer kloar het. t Liekt ja wel oorlog!’
‘Lebait, zelst bedoulen!’ is t antwoord van vraauw.

t Verleden, sums zo dichtbie

Stilzwiegend lopend over dodenakker,
wordt der veul leven in mie wakker.
Op zuik noar sporen van t verleden,
dij mie brocht hebben noar t heden.


t Is de rust dij hier regeert
en ik roak in miezulvens keerd.
Tot opains, n geluud, en ik schrik,
achter mie vaalt n daipe snik.


Dij snik brengt mie weer in t heden,
mor hai denkt aan körts verleden:
t overlieden van zien laifste makker.
Revelnd lopen wie van de dodenakker.

Glaasvezel

Men von dat dörp mit moderne tied mitgoan mos. Der mos glaasvezel aanlegd worren. Dizzent was goud veur welvoart ien dörp. Om en bie was elkenain ja al verbonnen mit internet, moar t was veul te langsoam. Dat kostte bedrieven ien dörp geld. n Rad internet was wel eerste veurwoarde, om mit haile wereld zoaken doun te kinnen. Der wazzen aanders nog gain bedrieven ien dörp dij dat deden. Men kon t nooit nait waiten, wat ien toukomst ains ploatsgriepen zol. Meschain kwam der wel n Amerikoans bedrief noar dörp. Dat konnen lu nou nog nait waiten.
Elk hoes ien dörp kreeg n braive ien buzze. Doarien ston de grode veurdailen van glaasvezel en hou lu heur aanmelden konnen. Mainste lu ien dörp wollen n aansluten, behaalve n poar oldjes, dij nog nooit en te nimmer van internet heurd haren! ‘Wat mouten wie doarmit. Tillefoon is veur ons voldounde,’ zeden zai.
Hinderk en Geert zagen ok de veurdailen van n rad internet. Heur videobestaanden konnen din veul gaauwer femilie en vrundinnen/vrunden berekken.


Dou wer der mit aanleggen van glaasvezel begonnen. Tegels en stainen werren vothoald. Der wer groafd. Droaden werren ien gleuve en noar hoezen legd. Gleuve wer tougooid. Tegels en stroatstainen werren op olle plek aanbrocht. As leste wer der nog wat zaand over dizzent verspraaid. Aan ende van dag mos gegroaven gleuve tou weden. Aander dag begonnen waarklu doar, woar zai gustern ophollen haren. t Was nog n haile put waark om deur dörp dij glaasvezeldroaden te kriegen. Doarnoa duurde t laange veur hoezen aansloten wazzen.
Hinderk haar besloten, dat glaasvezel ien kelder t hoes ienkommen mos. Doar kon din ok n aansluten aanbrocht worren. KPN-monteur stelde veur, om der ok n booster aan te leggen. Hai haar der nog twije ien zien woagen liggen. Hinderk von dat goud. Hai wol aalderwegens n goie internetverbienen hebben. Zien waarkploats mos der ok moar aine kriegen. KPN-monteur zee, dat dij olle droaden, dij der nog lagen, vannijs bruukt konnen worren.
Aander dag haar Hinderk perblemen mit zien computer. Hai belde KPN. Soavends twij doagen loater zol der n monteur veurbie kommen. Hinderk vroug Geert, of hai der din bie weden kon. Dat wol der geerne doun.
‘Din kinnen wie eerst soam mit nkander eten,’ zee Geert.
Hinderk von dat drijdubbel goud.
Dij oavend moakten zai t eten kloar. Hinderk von, dat Geert veul beter as hom koken kon. Noa t eten wer òfwas doan. Doarnoa zat Hinderk achter zien computer en Geert achter zien MacBook. Wat Hinderk al verteld haar, der was gain internetverbienen.
n Aander KPN-monteur – n grode man mit n nuver bos swaart hoar op zien kop – kwam n haalf uur te loat. Hai zee, dat t waark bie n veurege klaant oetlopen was. Dat wollen Hinderk en Geert geerne geleuven, moar hai haar ok n haalf uur ien n kroug hebben zitten kind!
Veurdat Hinderk mit KPN-monteur kelder ien ging, sprak der: ‘Mien vrund en ik binnen geleuvege lu.
As der aargens n perbleem is, zeggen wie nkander, immer en aaltied geleuven en vertraauwen ien God. Din komt t goud.’
KPN-monteur keek Hinderk verboasd aan en zee: ‘k Vertraauw immer en aaltied op mien goie riw en meetapperoaten. God het doar gain naks en gain niks mit te moaken.’
‘Dat mouten ie zulf moar waiten. Elk minsk het joa n overtugen!’ zee Hinderk.
Aansluten ien kelder bleek goud te weden. Volgens KPN-monteur mozzen der aalderwegens nije droaden noar modem ien waarkkoamer tuugd worren. Zien mainen was, dat zien kollegoa gain goud waark òfleverd haar. ‘Dat wort nije goaten boren,’ stelde KPN-monteur vaast.
Geert zee dou: ‘k Heb hier immer en aaltied veul te grode goaten boord. Ien toukomst mos der meschain ains weer wat deurhin tuugd worren. En wat heb k ien mien levent al veul droaden aanlegd. k Kin nait zeggen houveul kilometer. Ie kinnen doch dij olle droaden vothoalen!’
‘t Liekt, dat ie der verstaand van hebben! Aanders der mouten doch nije goaten boord worren,’ reageerde KPN-monteur.
Geert was t doarmit nait ains en zee: ‘Ie kinnen t doch pebaaiern, droaden der deurhin te tugen.’ Dat dee KPN-monteur. t Bleek, dat Geert geliek haar. Droaden gingen, noadat olle droaden vothoald wazzen, zunner muite deur de goaten en werren op modem en aanslutens vaastzet. Geert wol ok nog n aansluten ien woonkoamer hebben. Vervolgens brocht KPN-monteur n nije gebrukersnoam en n nij wachtwoord ien modem aan. Hai zee, dat dit beter en vaaileger was. Noa ienbringen van gegevens laip Hinderks computer al gaauw oet de kiek. Hai was der bliede mit .Dou monteur ien gaang was om te vertrekken, raip Geert, dat der n perbleem haar. Hai kreeg zien Mac Book nait aan loop. KPN-monteur draaide hom om en laip hoeskoamer weer ien. Efkes loater zat der op Geerts stee. Dizzent dudde oet, wat der doan haar.
KPN-monteur zee: ‘Ie binnen wis en woarachteg n perfester. Ie hebben t joe veul te stoer moakt. t Kin veul slichter.’
‘k Bin gain perfester, moar n Ziggo-monteur,’ zee Geert.
Dou KPN-monteur dat heurd haar, ston der vergrèld op en laip koamer oet.
‘n Lekker kontje hebben ie,’ raip Geert hom achternoa.
KPN-monteur draaide hom om en zee: ‘Ie voele, olle kontfiekers. k Kom hier nooit nait weer.’ Hai haar om en bie t hoes verloaten, dou Hinderk raip: ‘Ie vergeten joen zo belangriek meetapperoat, meschain mouten ie dizzent nog ains bruken.’
KPN-monteur kwam terug. Keek stroal veur hom oet. Hai greep zien meetapperoat en zee, dat ie zunner God zien waark ien toukomst wel doun kinnen zol.
‘Din mouten ie nait vergeten, joen meetapperoat mit te nemen,’ zee Geert.
KPN-monteur sweeg en schoedelde nog wat mit zien konde hinneweer.
Geert raip: ‘Ie hebben doch wel n nuver en lekker kontje. Wollen ie nait bie ons blieven?’ KPN-monteur verlait t hoes en sloug oet ale macht veurdeur tou.
‘Dat haste wel aanders zeggen kind,’ maarkte Hinderk op.
Zai keken nkander aan. Heur ogen glinsterden en heur laifde veur nkander sprak deroet.

G.B.J. of Hat-Si-Kee

‘De dreiging in het midden-oosten neemt bedenkelijke vormen aan, een bedreiging ook voor ons in het westen … Goedemiddag dames en heren … het is misschien daarom …’ Zo ongeveer begon de zundagmiddag bie opa en oma thuus in Oosterhoogebrug haalver wege de viefteger joaren.
Hou zat t: as klaainkinder haren wie net oma’s lekkere soep, droad jesvlaais en maïzenapudding achter de koezen. Opa kroop votdoa- lek noar zien Telefunken-radio. Op zundagmiddag vot noa nijsbe richten van ain uur besprak meester G.B.J. Hilterman De toestand in de wereld. Teminnen, wel doar noar lustern wol. Opa zeker, hai kroop zowat in t toustel en dee haand achter rechteroorschelp om mor niks te mizzen.

Wie mozzen eefkes stil wezen. ‘Hitlerman sprekt weer ais,’ zee ome Harrie ploagerg. Opa kon zien zeun sums wel vernailen.
Wie as kinder zaten te wachten op t heurspultje doarnoa, De Wadders, mit detective meneer Loeris en assistente Sientje tegen de chinese deugnait Hat-Si-Kee. Ome Harrie von dat ook beder om aan te heuren. Doarom begon opa noa meester G.B.J. voak vilaain tegen ome Harrie uut te voaren. Dat hai bliede was om de Telefunken zomor in huus te hebben. Dij mos joarenlaank stiekem onner vlouer verstopt worden veur de movven. Harrie mog bliede wezen dat n man as meneer Hilterman vrijuut proaten kon op radio en dat … Mor ome Harrie zee dat NSB’er Max Blokzijl in d’oorlog ook vrijuut proatte op Telefunkentoustel, over meneer Hitler. ‘Doar gaait t nou juust om stommeling!’ ruip opa vergrèld. Hai bleef stief op stoul veur t roam zitten mit, as k t mie goud herinner, n fien rookwolkje boven kop van aargernis.
n Poar joar doarveur, aan t end van oorlogstied, haar opa onner de vlouer op radio Oranje vernomen dat de bevrijden op haanden was. Uut veurzörg haar hai n tobbe vol laaidenwotter bie t schuurtje noast t kippenhok in toene zet. As t huus roakt wer, kon t gezin nog in schuurtje overleven mit schoon wotter, docht e. Omdat t nuver kold was deur licht vraisweer, haar man n zaailtje over de tobbe legd. En dou barstte stried om Grunnen lös. Ome Harrie, dou dattien joar, wer snachts wakker van schaiterij. Hai haar n lutje kier in t verduusterplekoat van sloapkoamerroam moakt en zaag twij schimmen in toen sloepen. t Wazzen twij duutse soldoaten. Harrie docht dat ze kippen jatten wollen. Hai heurde flusterderij. Inains ruip der ain: ‘Scheisse!’ ‘Was ist los?’ ruip d’aander.
Dij aine soldoat wol eefkes rusten en luit zoch zakken op n bankje, docht e. Mor t was opa’s tobbe mit kold wotter … ‘Scheisse!’
Ome Harrie begon hail haard te lagen, mor dou vloog der n koegel roakelings langs zien heufd. t Was net goud goan. Mor opa was woest west. En dat was nait omdat zien wotter zegend was deur n duutse popo … ‘Man, man,’ haar opa reerd van de zenen, ‘dij rötmovven haren ons wel kwait nait wat aandoun kind.’
Ome Harrie haar doarom begriepen mouten dat meester G.B.J. zunder klikspoanen proaten kon op radio. En dat hai ons de draaigen in t Midden-Oosten duden mog. Mos je dankboar veur wezen. En deugnaiten as Hat-Si-Kee maggen gain kaanzen kriegen. Dat mozzen wie doarvan leren. Zee opa.

Zo is t goud

doe bist
woar ik nait bin
aaltied wast doe
in mien leven
zo was t gewoon
nou ik die goan
loaten mout
gaaist doe voaker
deur mien gedachten
is t weer net
zo as t aaltied
west het
zo goud is t
dat t veur aaltied
en aaltied gewoon
zo blieven zel

Wieze les

Zai het morzo
ain vinger geven
mor nou is zai
heur haile haand kwiet.
n Haand is pas aangruid
noa laange tied.
Dit is n wieze les
veur heur leven.

Bonifalius bie Rottum vermoord

d’Haailege Bonifalius wer in t joar 773 geboren in n mergelgrot in t Zuden. Roupnoam Bonne, zeun van Servaeske en Frisa Bonefantse. Haaileg boontje mit verdaipens wol Paus worden. Oardriekskunde von e niks. n Bisschop stuurde hom ais om n bosschop, mor jong verdwoalde. Hai vruig n pestoor noar de weg. Aanderdoags kwam e weerom zunder bosschop, zunder bisschops muntjes, wel mit n golden ring om vinger. Zuver klepto. Verlichte vent mergelde zien ollu uut, pa zee dat e zendeling worden mos. Idee … jong wer zendeling Bonifalius, mit vrome proatjederij.

As e touvaleg weer thuus was, blonken buutsen van zulver, gold en edelstainen. Hou of e doar aan kwam, vruigen d’ollu din ongerust. Jong kon nuver fantezeren en loog over rieke lu dij mitlieden haren. Zo kreeg e aal vergees onderdak. Wat loater gapte hai aandermans peerd en raaisde òf noar Rome. Hai vruig audiëntie aan bie Paus Leo IV. Bonifalius beloofde Paus dat hai Bonifacius wreken wol en haaidense Vraizen eefkes christelk onnerhaanden nemen zol. Mor din mos Paus wel mitwaarken, vanzulf. Dat leek Eminentie wel wat tou en beloofde Bonifalius aal wat neudeg was op laange tocht noar Vraislaand. Dou dij weer boeten was, vuil der n golden crucifix uut zien buutse. Hai loerde om zoch hen, vermoorde onschuld, en foefelde t ding in de laange onderboksem. Wat je nait zain is der nait, toch?
Op missie noar Vraislân kreeg Bonifalius bewoakers van Paus mit. Noar t zompege Noorden lukte gek genog nog wel, mor … wat was dat ver vot (dou dus ook al). Boni beraaisde t Pieterpad, mor verdwoalde op karrespoor Zuudloaren-Winsum, soldoaten wazzen mui, nat en hongereg. Haailege wees n stee aan en nuimde t Goarkeuken … kwam goud uut, de moagen rammelden. Eefkes wieder vot sluipen zai lekker waarm in stro, Haailege nuimde dat Stroobos. Mor aanderdoags ston der n Stân-Vrais veur de tenten. ‘Oprjutte jimme,’ draaigde Vraise Keunenk Poppo, ‘it giet net oan. Dit is ús Fryskelân no … oant yn Teutonia.’
Bonifalius jatte Poppo’s Vraise hengst. Mit zoadeltazzen vol kleptosnuusterij noar Rome, dik worden mit Paus, ja.
‘Paiterpad kwiet?’ vruig Paus.
Boni zee dat t doar n Pronkjewailpad was, enkeld veur joarlekse klimoattocht Om de Noord. Vraize miljeuklupkes willen d’ecologische voutòfdruk vermindern.
‘Huh…?’ ruip Eminentie.
Boni vertelde over n monster onder de klaai.
n Monster? Paus huverde: n vuurspijende droak?
‘Nee, levensgevoarlek, Emi,’ ruip Boni, ‘haaidens nuimen t gas en wonen doarom op wierden. As droak doar krinkies spijt, braandt ales!’ Hai haar streek Gruiningen nuimd en bie Auwerd alvaast zegen geven veur kloosterbaauw.
Mor Eminentie wer Fiveleg; ‘Gas? n Monster? As de bliksem weerom, mienjong.’
Boni wol zien fikken doar nait aan braanden. ‘Kin k nait Paus wor…’
Emi proelde … foalangst? Klappen van windmeulens had? Boni mos votdoalek op pad noar Gruiningen! Dij frommelde kleptomoanisch twij zulvern kettens onder zien tabberd en gong vot. Op raais verdwoalde hai weer ais; onder buurtschop Kantens loerde Keunenk Poppo. Dij jatte Boni’s zulvern kettens en haauwde vermoorde onschuld onchristelk de gasgronden in. Dat was in 854 bie Rottum. Grond hait doar nou Grunnen, belast mit de grondtoon van G-mineur. Taikens van Bonifalius? Bestuursboazen speulen doar vermoorde onschuld. Verdwoalde Kleptomonsters op Paiter-/Pronkjewailpad! Ook in 2022 rust doar gain zegen op n gruin klimoat. Lu wachten nog aal op bonus … én op n noazoat van Keunenk Poppo!

Alles goud met moeke en Kiend?

Aargens ien n koamer
staait n bèrre op klözzen.
n vraauw bevaalt.
As pien nait meer
te holden liekt
klinkt t verlözzend
schriwwen.


Aargens ien Bethlehem
laip n bevalende vraauw.
n koamer was der nait,
loat stoan n bèrre op klözzen.
Heur pien wer
hardvochtig meden.


Heur Kiend het loater
pienlek veul leden
terwiel Er kwam
om te verlözzen.

Tippi-tippi-tip

t Kienertehoes veur longliederkes ien B. laag op hoge zaandgronnen. Bewonerkes dij doar ien 1960 wonen deden wazzen iendaild ien plougen. Jongste kiener wazzen twij, drij joar old. Dij zaags nait veul. Lagen mainsttied op bèr ien leutje ledekanten ien n aigen zoaltje. Olste kiener wazzen n dattien, vattien joar en haren haildal boven ien t gebaauw heur sloapzoalen. Wichter en jonges haren elks n aigen eetzoal en slaipen ook apaart. Ale longliederkes gingen gewoon noar schoul tou. Noa schoultied mozzen zai apmoal as t even kon noar boeten tou te speulen. Ronnomrond t gebaauw was t overaal bos. Om t haile haimstee ston n hoog graauw hek mit dik goas. Kons zain dat t laank leden teerd was. Aan veurkaant, veur t hek laans, doar laip n weg. Van dij weg òf keken, noar t hek tou, laag aan rechterkaant hoofdiengaang. Zat aan linkerkaant, ien ziedkaant, n deurke ien hek. Doar gingen kiener deur as zai noar schoul tou sjaauwden of weerom kwammen. Heur verzörgsters dij werren apmoal tane nuimd.

Schoul was oet. Kiener van tehoes haren ien heur eetzoal n kopvol tee had. Ien gaang laip leutje Johan noar juvver Ella tou. ‘Taan Ella …’ jeuzelde hai en greep juvver bie bainen. Schoedelde hom tegen heur aan. ‘Taan Ella …’
‘Wat is der?’ vroug zai en drukte hom van heur òf. Mor zien haandjes klaauwden aalweer noar heur om.
‘Nait doun,’ zee zai stoens, ‘zeg mor gewoon wat der is.’
‘Tippi-tippi-tip,’ zee Johan. Nam n voam en klemde hom weer aan heur vaast.
Zai gaf hom n goie tik veur zien kop. ‘Mos mie nait aalgedureg vaastgriepen Johan! Hes dat begrepen?
Dat heurt nait zo.’
Jonkje vreef hom over zien waang en snokte t oet. Keek heur taargd aan. Ging dou mor plat op grond liggen.
‘No mos haildal ophollen,’ raip taan Ella, ‘aners zet k die haile mirreg ien houk, hur!’ Zai tilde hom ien t ìn, nam hom bie aarm mit noar zoal tou. Doar zatten drij leutje kiener op holten vlouer te speulen. Aal aner jonges wazzen ien boeten. ‘Luster ais, doe mos mie nait meer zo vaastgriepen. Bis groot genogt, doe hes zulm twij bainen kregen.’
Johan nikte, dat was zo. Hai haar twij bainen, joa, dat was woar. Dou nam tane hom mit noar achterdeur tou. ‘Goa mor ien boeten speulen mit aner kiener. En dou dien jes aan.’
‘k Mout pizzen,’ raip Johan. ‘Din hup, noar wc tou,’ zee taan Ella. Zai wachtte eefkes, hil dou achterdeur veur Johan open.
Doar sjokte jonkje hìn. Hai ging pad oet dat oetkwam op n braider pad dij deur stroeken en bomen laip. Noa n zetje sjaauwen ston Johan veur t deurke ien hek. Hai mouk dij open. Stapte der oet en dee dij weer dicht.
‘Doe-doe-doe-doe,’ zong Johan, ‘doe-doe-doe-doe.’ Ging pad op dij noar haaide tou laip. Mor der klopte wat nait. t Was zuver of zien pokkeltje hom aan ale kaanten aan ienkrimpen was. Ook wel of der n dikke jong bovenop zien borst zat te drukken. Hai hapte noar oam. Johan laip weerom noar t deurke tou.
Hoera, hai was weer op t haimstee!
Bie touval stonnen doar ien dij houk n poar kiener te proaten. Ook Henkie en Theo van Johan zien sloapzoal wazzen der bie. ‘Niks zeggen, hur,’ zee Johan tegen baaide jonges, ‘k bin mor eefkes vot west. Niks tegen taan Ella zeggen, hur … Goud?’
‘k Goa slangen vangen,’ zee n oller jong. Hai en twij dikke wichter stapten t deurke oet. Mor noa n poar pazen wazzen dij der weer. Zai haren groot lol.
Mit Henkie en Theo van zien aigen sloapzoal sjaauwde Johan t bos deur. Henkie haar n blokfluit.
‘Maag k hom eefkes hemmen,’ vroug Johan, ‘voader Joakob speulen?’
Henkie gaf hom zien blokfluit. Johan hil veurkaant van fluit tegen zien kin aan.

Begunde aal lopens te zingen mit fluit tegen kin aan: ‘Voader Joakob, voader Joakob …’ Dou laidje oet was gaf hai blokfluit weerom aan zien kammeroadje. Dij veegde gnivvelnd zien blokfluit schoon.
Zai gingen op n hoog bultje zitten. Henkie speulde n zulm opbedocht laidje. ‘Boem-boem-boem,’ zong Johan zaacht, ‘Tippi-tippi-tip.’ Woar haar Johan dij oarege dailtjes van laidjes vot? Tippi-tippi-tip en Boem-boem-boem en Doe-doe-doe-doe? Haren zai bie t jonkje thoes voak n radio aan had te speuln.
Of draaiden zien pa en moeke grammefoonploatjes? Dat Tippi-tippi-tip dat was vanzulm van Catharina Valente oet 1957. En t Doe-doe-doe-doe laidje was oet 1950 van Doris Day. Boem-boem-boemboemerang was van de DeCastro Sisters oet 1955. Och, wat mouk t oet. Leutje Johan zel gevuil had hemmen veur meziek. Zel der wel weerde aan hecht hemmen. Mor fluiten op n blokfluit dat kon hai nait. t Was nog mor 1960 en wel wait het Johan loader t speulen op n fluit nog leerd. Kins nooit waiten!

Wiend

Wiend jagt om t hoes;
n old vertraauwd geluud.
t Wiefke binnen op t nust
stìnt van heur laange joaren.
Dreumende woakend
tilt wiend heur op
nemt heur mit noar aanderkaant.

Filaain

‘Schoapen goan aaltied zulfde kaant oet,’
Tjebbe vertelt geern wat elk al wait.
Ooit haar hai n vraauw
mor dij is nou bie buurman ien;
mog nait geern over herhoalen
en haar gain nijs aan schoapenverhoalen.


Geft ook ja niks, Tjebbe redt hom wel.
Of het hai der meschain zulf n haand ien had; n
flaar is t wief ja zeker nait, mor
filaain aal. Doar was hai vervast strontzat van
en buurman het ja n geheurabberoat.

Student aan huus

Schreven vanuut t perspectief van n hollozie

Ik lig hier mien minuten vot te tikken op t bero van Thijs. Wat noeit gebeurt, Thijs het vergeten mie om te doun. Ik lig n beetje verstopt onder n stoapel kerstkoarten dij nog nait ophangen binnen aan de fleurege slinger dij over kaastdeur spannen is.
Net as ik denk dat t n saaie dag worden zel vlaigt zien koamerdeur open. Thijs griept mie en biendt mie om zien aarm. Hai hoalt fiets van t slöt en reest stad deur, vlaigt nog net deur t oranje dat host op rood floept. Oe, wat het er n hoast. Ik von t al zo roar dat er gewoon deurslaip dou zien mobiel lewaai moakte. Gusteroavond docht ik nog, nou Thijs, t is wel n loatertje veur dien doun. Ik von t traauwens heul gezelleg gusteroavend. Thijs zat op de proatstoul. Hai was bie de man dij er helpt met computer, n tachteger dij groag bie de tied blieven wil. Ze zaten nog even wat te drinken en Thijs vertelde over de cursus bibliodrama woar der al n pooske hen gaait. Ze hadden “de lege stoul” speuld.
Dat gaait zo, cursisten magen om beurten zeggen welke persoon uut Biebel ze groag op dij lege stoul hebben willen om zich ien dai persoon te verploatsen. Thijs haar kozen veur de engel Gabriël. Hai mos doun of Gabriël op de lege stoul zat en mog hom wat vroagen. Thijs vroug aan Gabriël wat er deur hom hen ging dou er dat jonge wichtje Maria vertellen mog over de geboorte van Jezus. De laaidster stelde veur om eerst ien Biebel te lezen wat Gabriël persies tegen Maria zegd haar.
Dou mos Thijs zulf op dij lege stoul zitten goan en mos er as Gabriël antwoord geven. De laaidster vroug aan Thijs, dij nou dus Gabriël was: ‘Gabriël, hest heurd wat Thijs die vroug? Denk es goud noa. Wat vuildestoe doust bie Maria kwaamst en heur dizze belangrieke boodschap brengen most? Doe stonst bie Maria ien huus, t wichtje was aan t koken, ze schrok van t licht en knipte met ogen dou ze die zag. Wat ging er dou deur die hen? Kenst dat aan Thijs vertellen?’
Ik zag Gabriël daip noadenken. t Was minutenlang stil. Dou slook er even en begon, zuver wat van zien stuk brocht, te vertellen: ‘Ik zag Maria veur mie, heur verboasd gezicht en noadat ik heur grout haar met dij hemelse woorden, drong t tot mie deur noamens wel ik doar was. t Moeilekst von ik om de boodschop zo over te brengen dat er niks verloren ging en dat t persies de woorden waren dij God mie metgeven haar. Om dit dudelk te kriegen, mos ik eerst weer ien contact kommen met God zulf. Toen ik mien aandacht bie Hom haar, bad ik stil om Zien hulp. Ien dat ogenblik brocht ik de boodschop over zo as dij mie iengeven werd. Ik was niks aans dan n schoakel tussen heur en God.’
‘Mooi,’ zee de laaidster. ‘Gabriël, wissel van stoul, den bist nou weer Thijs. Thijs, hou was dit veur die om even ien de huud van Gabriël te kroepen en te ervoaren wat t bezuik aan Maria met hom dee?’ Thijs keek de kring ien t ronde. ‘k Vuilde wat, dat ik nait eerder zo ervoaren heb. Hou zel ik t zeggen … n boetengewone vrede, woar k nait weer uut kommen wol. Ienainend kreeg ik deur dat t er nait om ging wèl ik was. t Ging derom wat God te zeggen haar en dat Zien boodschop overkwaam.’
De laaidster wilde waiten wat Thijs hiervan leerd haar. Weer was t n tied stil. Dou zee er dat t hom opvalen was dat de heule geschiedenis meer veur hom begonnen was te leven en veuraal dat hai de boodschop beter begrepen haar. Mainsttied wer ien zien beleven noadruk legd op hou ales gebeuren zol en woarom veur zo’n jong wichtje kozen was, mor nou was er meer bepoald west op de bedouling van t Kiend dat verwacht werd. Hai haar nou nog meer ontzag kregen voor de Koning dij verwacht wer en was ook slim onder iendruk van wat Maria op t end zegd haar.
De tachteger von t prachteg. Hai zee: ‘Wastoe mie vertelst jong, dat dut mie wat. Waist wat t is, ik zit al joaren met n lege stoul ien huus mor t is nog noeit ien mie opkommen om doar ain op zitten te loaten om mie es ien te verploatsen. Doe hest mie op n idee broacht. Ik zel gain dag meer allain weden as ik ain op dij lege stoul zitten loat. Biebel was veur mie al joaren n oafsloten bouk, der zat gain leven meer ien dou mien vraauw der nait meer uut veurlas. t Haar mie niks meer te vertellen, mor met dien verhoal kiek ik der aans noar. Der bennen genog biebelse personen dij ik wel es wat vroagen wil en as ik dat dou zo astoe mie dat veurdoan hest ken ik dat allenneg doun, den komt er weer wat leven ien mien huus. Wilst dij vroagen van cursus veur mie op de mail zetten, ik wait nou hou ik dij open moaken mot, haha.’
Thijs stoeft over stoep van universiteit, roakelings langs de versierde kerstboom op t plaain. Van achter de kerstboom komt n moagere kerel op hom òf dij hom wat vroagen wil. Thijs wil al zeggen dat er gain tied het en mompelt wat, mor den liekt het erop dat er zich bedenkt. Hai remt of, kiekt noar mie en zegt den tegen de man: ‘k Heb nog twij minuten”. Den zugt er hou de man der aan tou is. As hier nait vot ain helpt, den huft t nait meer. Hai pakt zien mobiel, belt 112, legt uut wat er loos is en woar der is. Hai zet zien fiets aan kant en boegt over dizze liekblaike man hen. Hai stelt hom gerust, trekt zien jas uut en legt dij over hom hen. Twij minuten loater is ambulance der ook.

Thijs ken kaizen, hai ken met noar t zaikenhuus mor hai ken ook zien college volgen. De man kiekt hom aan met zukke vroagende ogen dat er denkt, ik goa met.
Wat hobbelt zo’n ambulance. Thijs hold de man aalgedureg ien de goaten. Hai het alle handelingen van t ambulancepersoneel volgd en beseft dat ien dizze donkere doagen veur kerst wat bie hom ien bewegen zet is. Komt dat deur dij cursus, deur wat er met de tachteger beproat het, of komt t deur dizze vremde man dij wat ien hom wakker moakt? Met n schok veert er rechtop. Hai haar zich verploatst ien de persoon van n aander biebelverhoal. Der huft nait altied n lege stoul weden om je ien mensen te verploatsen. Hou haar de tachteger t ook alweer zegd? Der zat gain leven meer ien dat bouk. Aiglieks zol je t heule leven as n oefening ien bibliodrama bekieken kinnen. Hai kiekt noar de man, dij der nou heul rusteg bie ligt. Vernemt er t … zien ogen goan even open, lippen goan wat van mekoar. De ambulancebroeder nikt hom tou. ‘t Komt hailemoal goud met joe meneer, n beetje eten en n infuus doun wondern. Joe hemmen nait goud genog op joezelf paast, mor gelukkeg binnen der
nog mensen dij op tied aan de bel trekken. Ze worden wel es engeln neumd.’ Thijs komt veul te loat ien de les.
Zien buurman fluustert: ‘Versloapen? Magst dien hoar wel es kammen man, zugst er uut as n vlaigende Hollander.’
‘Gusteroavond loat worden,’ fluustert Thijs terug.
‘Even lekker deurzakt, zeker,’ gnivvelt zien buurman.
‘Och, t is mor hou je t neumen willen,’ laagt Thijs.

Zingen bie t harmonium

Dag ien dag uut
zag ze hom zitten
achter n smirreg roam
onòfschaaidelk van zien laptop.


Wat opviel was de zundag,
den zag ze hom stoan,
dij bundel ien zien handen …
n plan kwam ien heur op.


Veur t schoonwreven roam
mengt zich n beverg stemgeluud
met n kroakerge soproan.
Opburgen is de laptop.
Wèl nou deur de stroat kommen zol
treft hier n stroalend duo.
Vol vrede klinkt heur “Eer zij God!”

Kom mor ien t Licht

As er gain plak is
veur t Licht
dat zich verploatst
ien mensen
donkert t duuster
verder dicht.


Omdat Hai
louter Laifde is
is er as Kiend
op wereld kommen
zodat Hai
ploatsvervangend
de mens
aan t licht


loat kommen
deur t daipste
van de duusternis
opdat t veur altied
Poaske is.

Control-Alt-Delete

Noar t verhoal Kerstspoken van Maxim Gorky

t Was aal noa twaalven dou ik n ende op glee was mit t schrieven van weer n kerstverhoal.
Boeten gierde n stravve wind dij de valende snij opwaaien dee en meerdere vrumde geluden drongen mien koamer binnen. Geluden dij mie deden denken aan onverstoanboar gefluuster en gekreun. Terwiel dat ik dounde was mien computer òf te sloeten, woarop ik mien kerstverhoal aan t schrieven was, vloog der wat veur mien roam langs; ik schrok der van. k Luip mit trillens noar t roam, mor dat verdween dou ik noar boeten keek en niks aans zag as snijvlokken dij deur de wind opjagd wuiren. Deur dij snij-jacht leek t net of laamp van stroatlanteern flikkerde, woarschienlek verkloarde dat woarom ik wat veur mien roam langs vlaigen zain haar. Omdat t al slim loat was, dee k gaauw ale lichten oet en dou was t net of de vrumde geluden nog dudelker deurdrongen en der nog meer veur t roam langs vloog. n Vrumde gewoarworden woar ik wat onrusteg van wuir, allain t gestoadeg en t vertraauwde tikken van de klok dee mie wat kalmeren.
Dou k in bèrre lag, kon k eerst de sloap nait vatten. Nait ongewoon, want dat overkomt mie wel voaker bie t oetdenken en schrieven van n verhoal. Je binnen der din nog zó mit bezeg en vroagen joe òf of t goud in mekoar zit en of de bosschop dij je oetdroagen willen wel begrepen worden zel.
Mien verhoal gong ditmoal over n oldere man en vraauw dij vlucht waren oet t Midden-Oosten.
Zai hadden indertied n verbliefsvergunnen kregen en ook n klaain hoeske, wat òfgelegen in t veld. Doar hadden zai zulf om vroagd, want ze waren nait geernt onder de mensen. De reden doarvan was, dat heur baaide gezichten verminkt waren en hai was zo goud as blind. De oorzoak doarvan was de reden dat zai n joar of wat leden vlucht waren, want deur heur geleuf waren zai in heur geboortelaand slim mishandeld worden.
Bosschoppen deden zai aaltied op t ende van de dag, want din trovven ze mor waaineg mensen en tegen sloetenstied van de winkels wuir heur voak wat ekstroa’s toubedaild. Zai luip aaltied veurop en hai der n dikke meter achteraan, aan elkoar verbonden deur n zeel.
Zo ook n dag of wat veur Kerst gongen zai op t ende van de dag noar t dörp om nog wat bosschoppen te doun en mit meer as aans, in stikkeduuster weer op heur hoeske aan.
Mor t snijde zo as t in joaren nait snijd haar en doar waren dizze mensen nait aan wend. En de kolle oostenwind juig de snij op tot dikke, hoge snijbulten en de poaden waren nog amper te vinden. Zai roakden din ook t pad kwiet en aal daiper zakden heur vouten weg in de snij. ‘Binnen wie gaauw thoes?’ vruig heur blinde man, want dij haar nait deur dat ze verdwoald waren. Zai stelde hom gerust, mor wos in tied wel beter en hou zai ook heur best dee, ze kwamen nait meer op t juuste pad.
Op t lest kon zai nait aans meer as zeggen dat ze verdwoald waren en dat ze doodmuide was en even rusten mos.
‘Dat kin nait,’ zee hai, ‘din verkleumen wie nog meer en kommen wie om van de kolle.’
‘Loat mie toch even rusten,’ zee ze, ‘en as wie doodvraizen, wat din nog? Ons leven is nait meer wat t was en t is toch aal gain pretje meer op dizze wereld.’
Heur man gaf tou en ze vonnen n klaain beetje schoele bie n boske. Ze gongen mit de ruggen tegen mekoar aan zitten om even bie te kommen. t Duurde mor even of de snij, dij deur de wind opjagd wuir, bedekde dizze twij aal meer en meer. Hou laank zai doar zeten hebben …?
De vraauw vuilde noa verloop van tied opains n maarkwoardege, nait vervelende waarmte over heur hèn kommen.
‘Moesie,’ ruip de man, ‘opstoan, wie mouten wieder,’ en hai wol heur omhoog helpen, mor dat gong nait.
‘Moesie,’ ruip hai weer, ‘doe bevrust ast nait in bewegen komst!’ Mor zai kwam nait meer in bewegen.
In paniek begon hai te roupen. Wat mos hai, hai kon heur toch nait in de steek loaten en votlopen kon hai joa nait, want hai zag joa niks. Euvelmoudeg gong hai stief tegen heur aanzitten en de troanen bevroren hom op de wangen. ‘Woar hebben wie dit aan te danken?’ prevelde hai: ‘Woarom … woarveur … ?’ En dou heurde hai kerkklokken luden en ondanks zien blindhaid zag hai n prachteg landschop zok openboaren en n maarkwoardege, nait vervelende waarmte kwam over hom hèn. Twij mensen, dij zoveul te lieden had hebben; vlucht waren en op zuik noar n klaain beetje gelok. n Dik pak snij bedekde baaident mit n widde deken.
Is dit wel n goud Kerstverhoal, vruig ik mie òf: en hou braai k doar n ende aan, mit nog n bosschop? En wat veur bosschop ? Antwoord kwam der nait, want ik vuil in sloap.
De snij bleef intied in grode houveulheden deelkommen en de wind bleef mor om t hoes tou brullen en drong as onverstoanboar gefluuster en gekreun noar binnen. Mor opains … wat was dat? Deur t sloapkoamerroam wuir n onbeschriefboar licht zichtboar, dat aal feller en groter wuir en inains overging in n grode widde wolk dij deur mien sloapkoamer zweefde en doar achter vandoan kwamen silhouetten dij menselke vörmen aannamen en achter mekoar verschenen kinder, n oldere man en vraauw en nog veul meer mensen.

Woar komt dit opains wel vandoan? Wat willen dij aalmoal? Mit verkrampte handen en ogen op steeltjes keek ik noar dizze verschiensels.
‘Woar wie vandoan kommen?’ klonk n stem: ‘Kenst doe ze nait meer ? Denk mor ais goud noa!’ Ik schudde mien heufd, ik kon ze nait.
En ze bleven mor deur de roemte zweven, din dichtbie en din weer achteroet, t was net of dizze figuren n dans opvoerden. En dou verscheen n blinde man dij mit n zeel aan n vraauw verbonden was. Langsoam zweefden ze veur mie langs en keken mie gramniedeg aan. ‘Herken je ons nait?’ vruig hai körtòf.
‘Ja dat binnen ze!’ zee de stem: ‘De twij mensen oet dien verhoal dijst doe nou aan t schrieven bist. En ook aal dij aandern: kinder, mannen en vraauwen dijst doe vrouger in veul van dien kerstverhoalen beschreven hest en woar t nait goud mit òflopen is. Kiek mor ais goud houveul dat der binnen en hou treureg zai der oetzain, dizze vruchten van dien hazzenspinsels.’
Twij kinder kwamen noar veuren, n jonkje en n wichtje. ‘Dizze aarme kinder hest doodvraizen loaten, dou ze stiekem bie rieke lu noar binnen keken om n mooi verlichte kerstboom te zain,’ zee de stem. En dou dij wegzweefden, kwam n aarme vraauw veurbie, dij op kerstnommerdag nog gaauw n poar klaaine kadootjes hoalen wol, dij kwam ook nait meer thoes. En dou verschenen weer de blinde man en de vraauw mit heur verminkte gezichten en de stem sprak: ‘Dizze mensen, op zuik noar n klaain beetje gelok in n vrumd laand, hest omkommen loaten in n snijbui en iezelke kolle.’
‘Woarom?’ vruig de stem: ‘Woarom zokse verhoalen? Is der nait genog ellende in de wereld? Vaalt der niks moois te beschrieven? Woarom? Woarveur?’
Ik verstiefde hailendaal van dizze aanklacht, mor kon mie verweren deur te zeggen: ‘Elkenain nimt in zien kerstverhoal voak aarmoude, gevoar, treurnis en verlais as oetgangspunt, tegenover ale pracht en proal dij der ook is. As ik dat beschrief, dou ik dat met de beste bedoulens, om gevuilens lös te waiken, mensen te ontroeren en ze besevven te loaten dat der ook aarme en ongelokkege lu op dizze wereld binnen. Ik wil de mensen bewegen doar over noa te denken en doar wat veur te doun!’ Van ale kanten kwamen der spottende protesten en gelaag.
‘Woarom dizze minachten?’ vruig ik.
De stem sprak: ‘Omreden dast doe onzin vertelst. Bie dien lezers en touheurders wilst doe omdenken opwekken deur de ellende van aandern. Zo huifst doe de wereld nait te loaten ervoaren hou beroerd dij in mekoar steekt; dat is nait de juuste kerstgedachte om mensen op dij menaaier te ontroeren.
Benuim ais de waarkelkhaid en wies de mensen ais op heur aigen tekörtkommens!’
De silhouetten begonnen aal haarder te lagen en elk woord dij de stem zee, vuilde as haarde sloagen op mien heufd. Ik wuir aal daiper de grond in trapt en aal luder wuir t lagen en de wind gierde aal haarder om t hoes tou en t licht wuir òfwizzeld mit duusternis. En dou opains … wuir ik wakker en ik lag noast mien bèrre. Mien heufd dee mie zeer, dij was deur de val tegen nachtkastje aankommen. Sloapen kon ik dou nait meer en smörns zat ik aal weer vroug weer achter mien computer en begon t verhoal van de veurege oavend nog ais over te lezen. En dou heb ik Control-Alt-Delete indrokt, want dit verhoal kon nait verteld worden.

Vernijen veur eten, toal en swienen

(Uut de rieg Grunneger in de Raandstad)

Zo aan t ìnd van t joar heb ik wat vroagen dij mie bezig hollen.
Ik vroag mie bieveurbeeld òf wat er loos is mit de Grunneger aaierbal: is dij schilderij van d’aaierbal op de koademure aan de Spilsluzen nou per ongeluk opsierd mit de Rötterdamse vlage of speult Rötterdam onder ain houdje mit dat streetart-collectief uut Almere om zich op n slinkse menaaier aigender te kinnen nuimen van dit cultureel aarfgoud uut Grunnen?
En binnen t nou de Grunnegers dij overlopen van enthousiasme veur dij nije culinaire vondst van de pizza aaierbal of binnen t de mensken dij in Stad op veziede binnen of dij der waarken? Dit zulfde vroag ik mie òf bie dij nije sukkeloarepe mit n vleugje aaierbal.
Ook t gebruuk van t woord ‘puutje’ ropt vroagen bie mie op: toun ik nog in de pervinzie woonde en n puutje patat bestelde din kreeg k n puntzakje mit patat. Ook n puutje mit slik was beslist gain taze vol. As ik nou n puutje patat bestel krieg k volgens de initiatiefnemers van de nije Stadswandeling Puutje n haile taze vol. Da’s nait goud veur de gezondhaid liekt mie. Omdat ik al n tiedje in de Raandstad woon en nait meer doagelks mit Grunnegers in contact bin, ging k even twieveln of der meschien sproake is van veraandern in de Grunneger toal dij mie ontgoan is. k Heb ook ale woordenbouken der nog es even op noakeken moar t Nederlandse woord ‘tas’ wordt vertoald mit taske, madde, mat, taas, taze, moar naargens lees ik puutje. Zol dat meschien te moaken hebben mit dij twij lokoale ondernemens, I Don’t Know en Treasure Events Groningen, de bedenkers van de nije Stadswandeln? Ze willen Stad op de koarte zetten en dat is positief vanzulf, moar bie t bedenken van noamen liekt mie dat t gebruuk van de Grunneger toal moar biezoak was.
Kin dat: Swaarte Zotterdag noa Black Friday? Stad het zien aigen variant op Black Friday, en wel op zotterdag, de dag dernoa. t Pebliek kin op dij dag van alerlie prezentoatsies groalen in de winkels en de horecazoaken in de binnenstad. Dat is vanzulf n positieve ontwikkeln moar toch, t Grunneger antwoord is Lutje Lokaal. Was Lutje Lokoal of om mien part Swaarte Zotterdag nait beter west? Op t leste nog ain vroage: wat kinnen swienen wat nijmoodse apperoaten nait kinnen? Zowel Universiteit Grunnen as vlaigveld Schiphol hebben wel op n haile specioale menaaier t nut van swienen inzain.
De universiteit het swienen inzet om de berenklaauw op de Zernike Campus te bestrieden. Ze vreten d’haile plant op mit worrel en aal. Mit mesienes kin dat nait zunder dat de grond dichtslempt.
Schiphol het n nije menaaier vonden om vlaigtugen te beschaarmen tegen aanvoarens mit vogels. De swienen mouten de vogels òfschrikken en oogstresten opeten zodat vogels der niks meer te zuiken hebben.
Hou t òflopt mit de vijholderij in ons laand mout oetblieken in de toukomst, moar de swienen goan n golden tied tegemuide.

Kerstmis op t metathesische schip, de Dying Flutchman

t Waas op n wasdag veur t gebit. Drij vt-rekels, van t pergram ‘teleramptoerisme’, ain oet Vlodorp, ain oet Geldorp en ain oet Born stapten aan boordstuur op de Dying Flutchman, t neukebeutje Honden-Lull.
Bloot-wit-raauwe vlag wapperde.
‘t Dek is van de ham, kak dien poffer mit kattereutels’, raip eerste.
‘Ik heb allain mor n trog mit gort mitnomen,’ reerde twijde.
‘Wat n bokkepoot!’ prommelde daarde.
‘Gort of grutten, wat kin mie t schervelen!’
Ien heur hut trovven ze n prul van n ledikant aan, dij ien stee van mit kerstmis aan t kerstenen, doar op bèr laag mit n zeeteefke. Bako was heur noam, mor ze leek ainks meer op n zeeteefke. Bako’s hutkoar ston der schier bie en hai mog reukmeester wezen.
Mit zien taaie handen perbaaierde hai Bako n tepelstreeltje te geven. ‘Mompelpoes’, fluusterde hai, ‘Weeuwsnitje, leg dien billen mor op mien schort.’ Hai trok zien slaanke boabel en raip: ‘Sikkom! Sikkom!
‘Wat denks wel dijs bis!’ bèlkte Bako, ‘Wip de Flinter? Hul(l)debelanger mit dien klamme loten! Dopdoedel! En ik hier mor liggen mit n olle kneus!’
Van heur sneer wer e haildaal lek. Mor Bako ging deur:
‘Aso! Ik kin wel n soa oplopen bie die! Lullam, da’s bis!’
Dou lait e voutmeren zakken en dee of e n kul spultje west waas.
Heer der Scheerhoaren keek, zaag dat t ain grote, graauwe flap was en schraauwde: ‘My Heaven for a roshe!’ Baalkehoanen gingen der van te keer.
’n Roshe is der nait, n knalbok is der wel, zee Bako. En geef mie n needle, want om mien tuug te bedanken moak ik joe en Asterisk* n lekker gevretje van bakkeljouw mit muskoatnoot en appelsien.’

n Schoap slachten

t Is weer november … slachtmoand!
De tieden veraandern: nou koop je joen vlaais bie de super, vrouger haren veul lu zulf ain of twij zwienen op t hok. Mien herinnerns goan trogge noar dij tied … En k nuig joe, mie doarbie te vergezellen. Pait en Grait hadden t plan opvat om op heur 25ste traauwdag n groot feest te hollen. Zai haren de pech, dat ze midden in d’oorlog zaten en de Movven hail wat verboden haren. Zo ook t slachten van daaiern.
Pait was veur de duvel nait baange en der mos en zol n schoap slacht worden veur heur jubileum.

En der zol ook gain verlet wezen om staarke draank. Wie kinnen t ja mor ainmoal vieren! was zien remedie. t Schoap haar e al op staal en hai vouerde hom om t leven … der mos ja goud wat vet op de ribben!
Mor dou kwam de CCD, de kontroleurs van de Movven. Vaar NSB’ers wollen geern even in d’schure kieken, zeden ze. Bie binnenkomst laipen ze geliek noar t stee woaras t schoap ston … t was veur heur totoal gain muite (verroad?). t Schoap wuir invorderd en Pait kreeg t van dat gedou op d’heupen: ‘Wel het mie dit nou flikt? k Hoal mie votdoadelk n nije!’
‘Zolst dat nou wel doun?’ was Grait heur reaksie. ‘Bist der nou nog schier òfkommen. Aandermoal kinst t hok wel ingoan.’ t Huilp heur nait … Pait haar nog wel n adreske woar hai n aander hoalen kon en was al vot. ‘Wie zellen t vieren!’
Dou t zowied was, gingen zai mit zo’n tachteg man noar Jans Meek in t Olveen. Jans haar regeld dat de neudege draank op toavel kwam. d’Lu wazzen glad en wozzen best wel hou of zai t ain en aander regeln konden en … zwiegen konden ze ook!
Bie binnenkomst lag d’schoapekop in t midden van de zoal op n toavel … en net as alle gasten, kreeg hai n hoge houd op mit de letters CCD. Elk haar zien kniepkadde mitnomen en ging noa middernacht voldoan de duusternis in.

Miemeroatsie

Bie mie om houk is supermaart Deen veranderd ien AH. Doar waas ik nait blied mit, mor t grode geld beslut.
Mit tegenzin ging ik vandoag veur eerste moal noar dizze AH en t is wel even wennen, vanzulf. Bie zulf -scan-òfreken stonden hail aander apperoaten. Woar ie joen streepkescode veur holden monnen, leek wel n ol foto-apperoat.
Ik haar alles mit streepkes scand, mor der bleef n rood peperke over, zunder verpakken. Gain idee wat ik doun mos. n Echte kerel vret zo’n rooie peper vanzulf laiver op, as dat e om hulp vragt. Dus hil ik t peperke mor veur t apperoat. Ien de hoop dat e pries onthullen zol, of dat n stem oet t apperoat vroagen zol: ‘Wat doun ie hier?’
Ienains heurde ik n stem, nait veur, mor achter mie: ‘Lukt het meneer?’
‘Ik doe mijn best, meneer!’
Hai selekteerde aargens op ‘gruinte’ en op 1, en zee tegen mie: ‘Het apparaat fotografeert nog niet, meneer!’
Ik neudelde wat trug en ging mor gaauw op hoes aan.
Waren lu vrouger old en wies en bennen ze nou old en dom? Ik leuf der niks van, hol t laiver neutroal. Mor as t din tóch over t noadail van olderdom goan mot, geef mie din mor de troostrieke woorden van Amerikoanze dichter Henry Wadsworth Longfellow (1819-1892): ‘Wat dichters, redenoars of wiesgeren ook zeggen; olderdom is en blift olderdom.’

Advent? Karst?

vree, gluiende stroalen in midwinter
vree, nander n haand geven willen


vree, om verdroagsoam te leven
vree, as persoon, as minsk


vree, in ons haart, n schiere wènst
vree, van t kind wait ie wel,


vree, bot slim bemind
vree geef k joe, mien vree,


vree noar die, noar mie
vree veur zoveul lu

vree in ons haart, dat moakt blied
vree in dizze tied


vree, laifde in dizze duuster tied van t joar
vree, mit Advent, vree mit Karst, Nijjoar


vree, in dizze tied
vree moaken wie soam, mit nkander.

t Verhoal van Hugo

Hai was aargens votkommen, was morzo bie ons in dörp. Gain minsk wos woar hai heer kwam. Hugo, n zunderliek minsk was e, is e. Hai haar aaid n woord over zukzulf, mit noame zien hoesnummer, nummer 13. ‘Hier woont een gek en ook nog op nummer dertien.’ Hou kon ie t zo oetfigelaaiern. As ie hom vroagen zollen, woar kom ie vot?: ‘Moet je dat weten soms? En daar komt ook nog bij dat ik u slecht versta.’ Doar haar wie aal begrip veur, ja. Mor Hugo haar ons toaltje aal rap deur, hai luusterde hail goud.
Hugo haar onner n zeupke zegd dat hai oet Utrecht kwam, doar noar schoul goan haar. Mor wieder luit Hugo niks lös.
Op goie dag wer der rondverteld dat der n feestweek op poten zet wer. Dat leek lu wat tou. Ook kon ie joen zulfgemoakte spullen zain loaten aan jan en alleman. Dörp wer der glad leventeg van. Bie haarstdag din zol t weden. Ook Hugo haar dij pampier vanzulf lezen. ‘Hoor ik daar ook bij?’ Joa, vanzulf heurst doe doar bie, heurst in ons dörp, toch? Doe leefst hier mit ons soam, Hugo, dus overaal aan mitdoun. Hugo ging zien aigen gaang. Sums en din was hai doagen vot. Zulfs noabers wozzen naargens van. Ook in naacht ging hai aan rit mit zien old karretje van auto. Woar zit dij vìnt wel aalaan? Lu in dörp wazzen ja zo nijsgiereg. Wat veur duustere praktieken zol hai der op noa hollen? Apmoal vroagtaikens. Dörp lag der braaid mit. Elks haar zien denk en zien proatje.
Summegen zagen hom ais mit n vraauw thoes kommen, dat kin gebeuren, ja. Hugo as minsk ston goud te bouk. Geern mog hai lu in t loug biestoan. Mit omhoaken van n toentje of gras maaien, aal dee Hugo. Ook ging hai wel ais noar kerk in dörp. Op achterbaank in kerk doar zag ie hom din zitten. Kerkgaangers wazzen aaid blied as hai der was. Aaid mit n opschriefboukje zat hai allinneg doar. Wat zol hai wel nait opschrieven? Nait opschrieven, dat dee hai. Mor doar kwamen lu wel achter in loop van joar. Eefkes n kopke kovvie en vot was Hugo weer.

t Was zowied, feestweek in dörp was deur börgmeester open doan. Dij wonsdagnommerdag zol kerk zien deuren opengooien veur aal t schiere boudel in kerk. t Was zo wied. Lu haren voak Hugo doar-hìn goan zain, mit wat pakkelarrie op n kaar.
Weer was börgmeester derbie mit zien proaterij. Hugo ston veur in kerk bie drij grode stellings woar n loaken over lag. Hugo kreeg t woord en vertelde dat börgmeester klaiden omdeel trekken zol. Wat der dou veur n dag kwam was zo schier, zo oadembenemend wat lu zagen. Hugo haar kerk van binnen en van boeten schilderd.

t Was moeskestil doar binnen in dij Godshoes tot der in ainmoal n geweldege klapperij begon. Minutenlaank veur Hugo.

Hugo, dij zo apaart in ons dörp leefde. Dij zoveul schiers onner loaken vot teuverde. Lu hemmen hom in aarms sloten. Joarenlaank het hai touhollen in ons dörp. Dou Hugo zaik wer en oet dizze tied ging, ston hai maank zien schilderijen veur in kerk. Doar was ain van ons oet tied kommen. Aal lu wazzen dou bie Hugo. Hugo, ain van ons.

Herinnerns

Loat ik n joar of 28 west wezen dou k mitdee aan n kerstspel. Ging oet van vraauwenbond en schriever van t stuk haar hom omzet in tegenwoordige tied. As ain van de jongsten van speulers was ik Maria.
Mien verloofde was Lena … vraauwenbond het ja allenneg mor vraauwlu. t Begon dermit dat k bie mien moeke kwam en vertelde dat k in verwachten was. Moeke zee dat dat tegenwoordig nait meer huift, der is ja genogt. Dat t aans was, betwievelde ze slim.
Ik ging noar mien taande Elizabeth, dij heur tekst compleet kwiet was, dou wie op podium stonden. Boetendes was taande ook nog haardheurend. Zai dee kop schaif en zee: ‘Wablieft?’ Stilte wer onderbroken deur gefluster van souffleur, mor taande Elizabeth stoarde verhilderd in t rond.
Nou haren wie oet den treure oefend, dus pakte ik droad van heur verhoal vroagenderwies op, zodat zai allenneg mor joa huifde te knikken.
Dou kwam veur mie t hachelke mement. Lena ging langs deuren om n plekje te zuiken woar potje geboren worden kon. Elke keer kregen wie nul op rekest. Zai ruip in paniek, en wees noar mien buuk: ‘Joa, mor mien vrouw is zwanger en potje kin elk moment geboren worden!’ Ik wait nait hou t kwam, mor op dat moment kreeg k elke moal de slappe laag. Ie begriepen, t mos toerloos over bie repetitie. Mor bie optreden ging t goud, net as dat k ale coupletten van lofzang van Maria a capella in stille zoal loepzuver zong. t Is n mooie herinnern.

Hol moud der in en wees veurzichteg.

Niks

k Heb niks mit aal dij
Toerloze drokte van
Vandoage –


t Schient aalmoal normoal
Te weden om achter aandern
En joezulf aan te runnen,


Zodoaneg dat je op n gegeven
Mement zult nait meer waiten
Wel je binnen,


Proaten bestijt nait meer
t Gesprek is mit de noorderzunne
Vertrokken –


Gain woord wordt der meer heurd
As aine wat tegen joe zegt,
En is allenneg nog t vluchteg


Roaken van de tiptoetsen
Van laptop of whatsapp


t Ainege geluud.


En wat n aander din
Tegen joe zegt heur je nait
Ook al smeekt d’aander joe
Om aandacht –


Stemloos typen is t ainege wat telt.

Echo van mörgen

As aaltied is de dichter
Mit woorden in de weer,
En meer nog mit de beelden
Dij hom doaglieks veur ogen stoan.


t Wordt hom wel es te veul,
Aal dij beelden dij spoken deur zien kop:
Vin der mor es woorden veur,
Zunder dat je der genoadeloos in verzoepen.


Toch dut e elke dag zien gloeiende best,
Want hai wait dat zien lezers
Op mementen dat t der echt om gaait


De woarhaid ontdekken willen,
Verstoan willen woar t aalmoal om draait.


t Binnen woorden dij de dichter vandoage
Opborreln let uut zien binnenste bron,


Woarin de lezer alvast de echo van mörgen kin heuren,
Want de dichter, hai leeft ja aaltied n dag in t veuren.

t Boomke

t Laip tegen kerstdoagen. In t grode bos waren al verschaaiden kerstbomen reud.
Groten en klaainen, dikken en dunnen, aalmoal gelieke gruin en dik in naalden. Nou ston der ook n wit boomke tussen en juust dij wer nait oetkozen.

Boom begreep der niks van, woarom ze hom nou stoan laiten. Mor hai haar al wel heurd, dat ze over hom prouten en wat oetlagden. Ze zeden tegen nkander: ‘Wel het nou ooit n widde kerstboom zain?’ Joa, as der n dik pak snij lag, din waren ale bomen wit, din vil t lutje boomke hail nait op. Mor der was nou al n poar joar gain snij om kerst-doagen west en t leek der dit joar ook weer nait van te komen.
Dou ale bomen zo’n beetje reud waren, begon t boomke hom slim allain te vuilen. En hai vil nog meer in t oog, nou hai gain schoel meer haar van grode bomen. Op n dag bedocht e, dat t beter was om din zulf mor op pad te goan, wel wait wat e onderwegens tegenkwam. Noa wat hinneweer vrözzeln ston e lös in grond. Hai haar nogal laange worrels en doar kon boom best mit op stroat lopen, mor dat dee e vanzulf snaachts. Stel joe veur, nee nait overdag, din zollen ze hom meschain nog meer oetlagen. En wel haar nou ooit n wandelnde kerstboom zain? Bie lichten kroop e bezied in onderwaal of slaip onder n brugjes in t veld. Ook zöchte hai wel schoel in boskes of in n òfgelegen schuurke. Snaachts ging e din weer op pad.
Zo kwam e op n duur in Stad aan. Doar zag e op bloumenmaart n haile stoapel gruine kerstbomen liggen. Doar kroep ik bie, docht t boomke en ging maank takken liggen. Dij schoven wat op om roemte te moaken en keken nijsgiereg tegen widde boom aan. Maartkoopman dee n goie handel en was aan t ìnd van dag hoast deur zien bomen hìn. Mor gainain nam t widde boomke mit. Dou koopman hoast noar hoes tou wol, bleef der n lutje wichtje mit heur mamme veur kroam stoan.
‘Kiek mamme, dat is n mooi boomke, kinnen wie dij nait kopen? Dij wil k ja zo geern hebben.’ ‘Wie hebben gain sìnten om n kerstboom te kopen en ook nait veur lichtjes. Kom mor mit, wie goan gaauw noar hoes.’ Mor t wichtje laip nait mit.
‘Ik vin hom zo mooi en mit wat rooie strikjes derin hebben wie haildaal gain lampkes neudeg. Ach tou, mag t asjeblieft?’ En mit vroagende ogen keek ze heur mamme aan. Mor dij schudde kop.
Dou kwam maartkoopman der overtou. t Was al loat en hai wol ook geern noar hoes. Hai zee: ‘Magst hom vergees mitnemen, t is leste en din wìns k joe schiere kerstdoagen tou. Mor most mie beloven dastoe goud op boom paast en hom mooi optuugst.’ t Wichtje heur ogen begonnen te glinstern en ze raip: ‘Mag dat echt? Mamme kom, wie kriegen hom veur niks!’ Moeke bedankte man en mit kerstboom achter heur aan, hinkeldepinkelde t wichtje noar hoes tou. Ze dee boom in n emmer en zette hom in veurkoamer, vlak bie kaggel. Ze gingen eerst waarmeten en din konden ze noatied wel boom optugen. Dou ze bie boom kwamen, was der hail wat biezunders gebeurd.
Deur waarmte waren ale dikke takken vanoet worrels begonnen te gluien en streuden t licht oet over ale klaainere takken. Naalden deden ook mit. ‘Mamme kiek, wat mooi,’ raip t wichtje, ‘hou kin dit? Wie hebben nou hail gain lampkes meer neudeg.’ Heur mamme begreep der ook niks van mor wer slim blied van aal t licht in koamer.
Noa kerstdoagen hebben ze boom hail verzichteg in toen poot, n beetje in n donker houkje. As t dreug weer is, din krigt e ekstroa wotter en n zunneschaarm boven kop, omreden hai mout wel zien mooie widde kleur holden. En as t aaldeur regent, din gaait t regenschaarm oet.
Mor elk joar weer as t Kerst is en boom in t waarme hoes staait, gaait e haildaal van oet homzulf gluien en komt ales in t licht te stoan. En t boomke zulf? Dij is hail blied dat e toch nog zo goud terecht komen is.

Lutje Dylanlaiverd

Dylan – nou doe nog in dien bedje piest –
dragst noam al van n wereldfermoat – artiest.
Loat dien schittersteern aal in t ronde goan –
zodat e duust’re wereld de weg aanwiest.

n Gemainerd

Gewone lu vonden heur
n grode kring –
omdat zai van heur stool
as de roaven.


Triesterghaid om heur dood
was nait slim groot.
Zai is in hail
klaaine kring begroaven.

Ozzen en radazzen

(noar n foabel van Aesopus)

n Swoarbeloaden woagen wer deur n span ozzen deur bragel van n ol loan sleept. Azzen van roaden kroakten en piepten der over.
Dou t aal slimmer wer, keek ain van ozzen achterom en zee: ‘Woarom moaken ie zo’n bult lewaai mit joen gekroak en gepiep. Wie doun aal t waark ja en doarom zollen nait ie mor wie der om weg goan mouten.’

Ain dij t stoerst het, heur ie voak t minst.

Nij licht

t Loate mörgenlicht viel vol verwiet op de vlèzzen. Zai verboasde heur over de bevrumdende houveulhaid dervan. Nait van ain oavend, reconstrueerde zai, mor van ain dag. Juust dat veraargerde meer as dat t vergoulekte. Benaauwdheid woasemde oet heur, terwiel dat zai n bosschoppenpuut nam en vlèzzen derien smeet. Wat eerder klonk als t laivege geklingel van n dreumenvanger, kwam heur nou veur as infernoal örgelspel. Zai wer mizzelk van heur aigen onvermogen. Ien heur soeterge sloapklaaier stapte zai t terras op en mikte tas ien container. t Miggelde. Zai ston veur n nij begun.

Votloper

Lutje jong van vaaier joar is wat dwaars, wil nait wat ollu willen en zegt nee as t joa weden mout. Jong kriegt zin nait, begunt te blèren, roakt haldaal gek ien hakken en zegt dat e votlopen wil op zuik noar n bedere pabbe en mamme.
‘Gaais dien gaang mor,’ zegt pa en doar lopt jong al op weg.
‘Mooi even goan loaten,’ zegt pa tegen moe. Stiekum holden zai jong ien goaten.
Noa menuut of vief staait jong weer ien koamer.
‘Bistoe der al weer jong? Wols toch vot?’
‘Joa, mor ie kwamen mie nait noa, ja!’

Op veziede

Jan en Iepke waren nuigd deur heur buren. t Was op n waarme zummeroavend en dou ze dam op laipen, zag Jan dat buurvrouw de roamen wiedwoagen open stoan haar. Hai bedocht zok nait en greep mit glundernde ogies n schiere bloume van d’vensterbaanke. Buurvraauw haar heur al aankommen zain en ston in deure. Jan langde heur de bloume tou en mompelde, dat dij heur wel toukwam. ‘Och jong, dat is ja nait neudeg! Veuls te veul!’

Lol in t Plectrumceen

Studio mit jonge en olle muzikanten. Smuie en kromme vingers op de snoaren. Jongelu rappen en zuiken wat nijs. Ollen lustern en proaten: ‘Waist nog wel?’ Lol mit knutselverstaarkers van olle radio’s. Repetaaiern in n keldertje mit twijdehaands gitaartjes. Over muzikantentrefpunt t Noorder Meziekhuus in Nije Ebbingestroat. Mit n gammel huurbuske noar optredens in pervinzie veur n habbekrats. Jongelu kieken eefkes op van mebieltjes. Hou kon je vrouger nou lol hebben mit zukse rommelpot? In 1960? Da’s n miljoun joar leden, man. Was dat nait t tiedvak Plectrumceen?

Jannewoarie 2021

Zundagmörn is toen haildal wit, net as vrouger. t Haart moakt n spronkje, k wil noar boeten. Ale bladjes hebben n loagje snij, t blaikveld is spierwit. Vogeltjes vlaigen òf en aan op zuik noar n moaltje. Ze hippen op takjes, snij vaalt deròf. Lucht is graauwgries en het nog meer op veurroad. t Het snijd, net as vrouger, mor doar trekt corona zok niks van aan. n Dikke plensbui om zaiktes en zörgen vot te spuilen zol nait verkeerd wezen.
Legt dizze snijbui n vlij over wereld en belooft n vrizze toukomst? k Hoop t zo!

Beer en kammeroaden

(noar n foabel van Aesopus)

Twij kammeroaden laipen bie pad en weg, dou der zomor n dikke beer veur heur op pad ston. Ain van baaiden moakte dat hai boom ien kwam en verkroop hom tussen takken. Aander zaag dat e nait meer votkommen kon en lait hom plat op weg valen. Dou beer hom mit snoet bewoog, hil kerel oam ien en dee asof hai dood was. Beer ging der aal snoevend al gaauw van deur, omreden der wordt beweerd dat n beer nooit gain dooie prooien vret. Dou beer wied genog vot was, klom aander kerel te boom oet en vroug kammeroad wat of beer hom ien oor fluusterd haar. Dij zee: ‘Hai gaf mie goie road om nooit weer mit n kammeroad op pad te goan dij joe ien steek let as ter gevoar is.’

Woarachtege vrundschop komt eerst goud aan t licht as ain gevoar lopt.

Terug noar dörp

Hinderks oomkezegster en heur man kinnen nkander van boasesschoul. Ien viefde klazze haren zai n dikke hikhakkerij had. Dizzent was gaauw vergeten en dou was laifde begonnen. Dat was haandje hollen en kuskes geven. Noa boases- gingen zai noar middelboare schoul ien Stad. Doar was schoullaaiden wel zo verstandeg, dat baaident nait ien zulfde klas ploatst werren. Noa schoultied wazzen zai nait van nkander vot te kriegen.
Veur heur studie ging zai drij joar noar Amerikoa. Dat was veur hom n swoare tied. Hai bezöchde heur wel elk joar en summers zat zai n tied bie heur ollu thoes. Gelukkeg kwam der aan laifde gain ende! Dou zai terug was, traauwden baaident al gaauw. Hinderk en Geert wazzen getugen. Noa gemaintehoes en kerk, Hinderk lait torenklok extroa luden, was der n groot feest. Doar kwammen wel honderd lu op òf. Douwe en Sjenet, zo haiten zai, haren baaident n goie boan ien westen van t laand kregen. Dus doar trokken zai hin. Noa om en bie drij joar kwam n zeuntje ter wereld. Paiter wer der nuimd. Mit geboorte van hom veraanderde t levent van twij meroakelst nuvere minsken. Sjenet verdainde n boudel meer as Douwe. Der was besloten dat hai veul en veul minner waarken zol. Hai kon din veur t kiend zörgen en loater kon Paitertje wel noar de kieneropvaang bròcht worren. Douwe kon din meer uren per week aan waark goan.
Ales goud bedould, moar t laip wat aanders. Laifde was der nog immer en aaltied, moar reloatsie kwam onner drok te stoan. Douwe kon t nait verstaauwen, dat Sjenet vief doagen ien week waarkte en ok nog waark mit noar hoes nam. Hai zörgde veur Paitertje, dee aal t hoesholdelk waark, laip boeten mit kienerwoagen rond en hoalde bosschoppen. Noa n tied vuilde hai hom mankeliek. Doar kwam nog bie, dat Sjenet ien bèrre votdoadelk ien sloap vil en nait meer seksueel aktief te kriegen was.
Dou dochde Douwe, dat hai oom Hinderk moar ains bellen mos. Dizzent kinde Sjenet zo veurtreflek. Oom Hinderk haar goie roadgevens. Douwe mos moar n poar hail grode stukken holt, spiekers en n hoamer kopen. As t te slim veur hom wer, din mos der moar mit spiekern begunnen. Dat holp immer en aaltied boetengewoon. As leste zee oom Hinderk, dat as t gezin weer noar dörp tou kommen zol, dat Douwe moar n òfsproak mit Geert moaken mos. Hai zol wel op jonkje oppazen. Douwe wer wel aanroaden, eerst ales mit Sjenet te beproaten. Din konnen zai baaident soam Geert bezuiken.
Dat dee Douwe. Sjenet haar wel zin, om over n tiedje heur geboortedörp weer te bezuiken, n Gesprek mit oom Geert was veur heur gain perbleem. Hai was psychioater/theroapeut en dus n deskundege om heur te helpen.
n Poar weken loater was t gezin ien dörp. Grootollu wazzen doch zo bliede heur klaainkiend weer te zain. Sjenet von dat der nait te veul vertroedeld worren mos.
Op twijde dag ging gezin noar oom Hinderk. Douwe en Sjenet gingen votdoadelk deur noar Geert. Dizzent nam heur mit noar zien spreekkoamer.

Sjenet mog as eerste wat vertellen. Zai von, dat Douwe zo goud veur heur en Paitertje zörgde. Hai dee ales veur heur baaident. Zai hil doch zo veul van hom. Dat zai soavends votdoadelk ien sloap vil, kwam deurdat zai zo muide was. Ien t weekende mos zai biekommen van ale drokte van t waark. Douwe was din zo laif deur heur sloapen te loaten.
Geert vroug heur, of zai begriepen kon, dat veur Douwe t wel ains gehail aanders liggen kon. Dat begreep zai nait. Geert vroug dou aan Douwe, of der wat te zeggen haar.
Douwe haar veul te vertellen. t Kwam derop neer, dat hai hom totoal deur Sjenet verwoarloosd vuilde.
‘Zo dudelk heste mie dat nog nooit en te nimmer zegd,’ zee Sjenet geaargerd.
‘Doe hast gain tied en was veul te muide, om goud noar mie te lustern,’ kwam vergrèld oet Douwes mond.
‘Lu luster efkes noar mie,’ zee Geert, ‘zo kinnen ie nait mit nkander omgoan. k Wait wat veur perblemen ie hebben. Vanoet mien laange praktiekervoaren kin k der wel wat over zeggen, wat tot n oplözzen van joen perblemen laaiden kin.’
‘Dat is …?’ raipen baaident tegelieks oet.
‘Hollen ie nog van nkander?’ vroug Geert.
Douwe en Sjenet keken nkander aan en antwoordden volmondeg mit: ‘Joa.’
‘Dat is n nuver begun,’ zee Geert: ‘k Kin ie baaident wel vroagen, hou dat vrouger zo was mit joen laifde. Hou zok dat ontvòllen het. Woar begonnen de veraanderns. Kiek, de perblemen dij ie hebben, binnen hail normoal. Mainstens treden dizzent op bie elk echtpoar dat n potje het. Dink ains noa over houveul uren ie baaident òfzunnerlek waarken willen. Moak òfsproaken over wat aine en aandere kin, wil en zel doun. Geld is hier nait t belangriekste. k Herhoal, dink der ains goud over noa. Ie kinnen t op pampier zetten.
Over t liggoamelk wil k t volgende zeggen: goa soam op n vechtsport. Eksersaaier mit, tegen en veur nkander, dat huft nait immer en aaltied haard, zaacht is ok goud, te weden.
Ie kinnen zulf bepoalen as ie weer bie mie op bezuik kommen willen. Betoalen huffen ie mie nait. k Wil geerne dat femilie van Hinderk gelukkeg is. Ie binnen ja ok femilie van mie! Geef t geld aan n goie ienstellen. Ie kinnen der gewis aine. Wat k joe as leste nog zeggen wil: immer en aaltied geleuven en vertraauwen ien God. Din komt t wel goud.’

Zo gingen twij joar veurbie en elk moal as gezin ien dörp was, gingen baaident noar Geert tou. Hinderk paasde din op Paitertje op. Geert zaag, dat dij twij aal gelukkeger werren. Der was al veul veraanderd maank dij twij. Douwe ging meer uren waarken en Sjenet minner. Soam, en Paitertje ging mit, hillen zai bosschoppen en ien bèrrre laip ales veul beter. Zai wazzen lid worren van n vechtsportverainen. Mainstens stonnen zai din nkander te schoppen en te sloagen. Dat dee heur goud. t Was weer zummer worren. Dij drij zollen weer kommen. Geert haar ien zien grode toen n klaaine tìnde veur Paitertje opzet. Dat zol n verrazzen weden. Dat wer der ok. As Paitertje dai tìnde zaag, mos der dizzent votdoadelk bekieken. Dou hai derien was, zee der, dat hai der mit oom Hinderk ein sloapen wol. Hinderk vroug, of Geert ok mit kon. Paitertje von, dat tìnde doarveur te klaain was. Jonktje kon al goud ienschatten, wat wel en niet kon.
Aanderdoags kwammen Douwe en Sjenet weer bie Geert laangs veur n theroapethisch gesprek. Zai vertelden Geert, dat zai baaiden ien Stad waark vonnen haren. Zai wollen terug noar dörp. n Moakeloar haar al opdracht kregen om veur n hoes te zörgen. Overmörn zollen zai n poar bekieken. As Geert mit wol, hail geerne. Zai wazzen hom gloepend daankboar, dat hai heur zo holpen haar. Zunner dat was t meschain hail aanders mit heur lopen. Zai vonnen dat dit t wel t leste theroapeutisch gesprek weden kon. Zai vuilden heur weer as vrouger.
Geert keek baaident aan en zee n tiedje gain niks of gain naks. Hai was bliede veur dij twij. Verknuderde hom dat dij drij ien dörp kwammen wonen. Thee wer kloar moakt en Geert zette noast de kopkes en schuddeljes zulfgemoakte, vegoanistische abbeltoart deel. Onner t eten doarvan vrougen baaident aan Geert, of zai ien toene wel aan heur vechtsport eksersaaiern moggen. Hai kon din zain, wat zai ien dizze sport leerd haren. Geert von t goud.
Douwe en Sjenet gingen noa abbeltoart eten en theedrinken noar boven. Klaidden heur gaauw om. Efkes loater stonnen baaident ien heur swaarde tuug ien toen te vechten. t Ging der haard aan tou. Dou dee Sjenet rompslomps heur tuug oet. Geert zaag doar dou n nuvere, stevege vraauw ien heur sport-bh aan t oetdailen stoan. Dat duurde nait laanke. Zai nam Douwe mit ien tìnde. t Was as dizzent derveur kloar zet was. Al gaauw ging t ding terdeeg hinneweer.
Bèlle ging. t Bleek, dat Hinderk en Paitertje der wazzen. Dou jonkje op terras was, wol der votdoadelk noar tìnde tougoan. Geert zee, dat zien moeke en pabbe doar lagen te sloapen. Wie goan ien hoes moar lekker abbeltoart eten. Dat von Paitertje veul beter. Noar tìnde mos der nait meer. Hinderk zat al aan toavel. Soamen groalden zai van abbeltoart eten en theedrinken.

t Gezin verhoesde drij moanden loater noar dörp. Aander zummer ston der vannijs n tìnde ien Geerts toen. Paitertje mos der weer ien sloapen, nou mit Hinderk en Geert touglieks. Leste haar n grodere tìnde aankocht, van dij zai mit heur drijen derien paasden.
Dou Hinderk en Geert tìnde opzet haren, gingen zai noar n kienerwoagen, dij op terras ston. Doarien laag lutje Geert. Hinderk en grode Geert keken derien en doarnoa nkander aan. Heur ogen glinsterden en heur laifde veur nkander sprak deroet.

Corona-(ell)ende

As man van stoal kwam e te liggen op zoal,
want hai was nait baange veur dij kwoal
en luit zok dus nait twijmoal prikken,
tot oademnood hom dee stikken.
Je redden t nait aaltied mit stoere toal.

Aanpakken

Aandermoal wordt ons leven ontwricht
en opnij mouten deuren dails weer dicht,
want soamenleven vergat zien burgerplicht,
woar paartie lu mor wat geernt onrust sticht.


Nou de prikken bie de mainsten binnen zet,
dochde men dat niks ons nog wat belet.
En wat veurhollen wuir as vaaileg pakket,
gaf op veul ploatsen meer en meer verzet.


Woarom, vroag ik mie wel ais as criticus.
Gaait t nog wel om dij vermoaledijde virus?
Of bin ik hier weer teveul n scepticus?
Wait: ik bin tegen ale geweld … mordicus.


En wat doun wie as overgrode meerderhaid,
wie verboazen ons slechts over dij rötteghaid.
Mor woar zok vernailzucht aal meer verbraaidt,
worden wie van de echte problemen òflaaid.


Loaten wie toch ais verstandeg wezen,
deur dij dwaarsliggers flink de les lezen.
Loat ze proaten mit dij dij binnen genezen,
wèl wait veraandert din wat in heur wezen.

Op schaaiden van ’21/’22

Was t begun van t joar veur elk n open vroag,
wat ons toudaild wuir, waiten wie vandoag.
Voak vuil t mit en hail sums wat tegen,
bliedschop wel, mor verdrait kwam nait gelegen.


n Joarwizzeln is òfsloeten en din deurgoan,
veuroetstrevend mit òf en tou weer ais opstoan.
Mor pluk élke dag dij joe wordt geven
En genotter van aal t schiere in joen leven.


Mit ale wènsen en doarbie beheurende gedachten
staait n onbekende weg ons weer te wachten.
Mor dit pad is veur elkenain te begoan,
as je soam én noast mekoar stoan.


Ik wens joe veul zegen bie dizze raais.

Marousha

schiere wichtje mit dien swaarde hoaren
woar komst doe vot, woar bist geboren
mien laand is dienent, doar in te stoan
wie mouten soam leven goan.


schiere wichtje is hier opgruid
wìnsteghaid tot boeket bluid
heur laand is wied, zo hail wied vot
bid voak veur vree tot God.

schiere wichtje wil zo geern hier blieven
noar mouderlaand kin zai allènt mor schrieven
veul troanen op heur waang
zai t verdrait, t moakt zo baang.


schiere wichtje, in laand van melk en hunneg
wis eerlieks woar nait, t begun was zunneg
gaait die nou haile goud
zunder wìnst en vergraimde bloud.


schiere wichtje doe most kaizen
wilst nait dien noam en laand verlaizen
gaait die hier goud mit schiere stee
wees doar din mit tevree.


schiere wichtje mit die swaarde hoaren
doar gaaist doe hìn woarst bist geboren
is din de vroag pak k dien haand
vaast noar t verzegde laand.

Logé

Klaainzeun kwam veur t eerst lozaaiern. t Leek goud te goan. Noa t veurlezen kroop e der lekker in.


Mor was der ook zo weer oet.
Hai haar snok. Wie hilden ons oam in en deden t spultje: snok en ik gingen over t meer, snok bleef weg en ik kwam weer.
Wat loater ston e weer in koamer en zee: ‘k Vin t schilderij van ol-opa in t sloapkoamertje nait mooi, hai kikt aal noar mie.’
‘Zel k hom vothoalen?’ vroug ik. Dat was goud.
Mor dou kwamen de vroagen. ‘Woar is dij opa? Is dij “verstorven”?’
‘Joa,’ dij slept nou veur aaltied, net as in sprookjes. En hai was ja al old.’
Doar kwamen wotterlaanders. ‘Ik wil nait “verstorven” en doe bist ook old. Gaaist ook “verstorven”?’ ‘Ik hoop van nog laank nait.’ O, jee, dij slept nog in gain honderd joar, ging deur mie hìn.
Volgende vroag kwam, dij was nog veul stoerder: ‘Woar is ol-opa nou? Ik pebaaierde: ‘Hai woont in n hoeske op t kerkhof.’ ‘Kin ik doar ook noar tou om te kieken?
Mien gevuil zee, dat dit verkeerde kaant aan ging.
Mor gelukkeg bedocht e zulf oplözzen: ‘Is e din bie God? En gaait e ook weer leven, net as Jezus, dij ging eerst nog eten, ging aan t kruus dood en dou ston e toch weer op?’ Dat was t verhoal van Poaske. En of dat hom geruststelde, zee e: ‘Mor God in de Hemel zigt ales en zörgt nou ook veur ol-opa.’ Ik kon allain mor opgelucht nikken.
Jong vil in n daipe sloap tot aanderdoags smörns. Ik was blied, dat ze op zien schoul in Stad ook hier aandacht aan geven. En dit jonkje ontgaait nou ainmoal nait veul en ontholdt ales.

Dichteres

‘k Zai t nait meer zitten,’ zegt vraauw Eef Everts haardop. Zai het n rooie kop van t prakkezaaiern. En din het zai t vonnen, n regel dij heur aanstaait. Zai zegt t haardop: ‘As n douk zo vaalt t web … as n web zo vaalt t douk …’ Hopla, doar komt t aal op pampier.
Zai is nogal vernoamd, dij dichteres, hier ien dizze stad en der boeten en zai is kwoad op haile wereld. Vraauw Eef Everts wort waardeerd. Der is juust weer n boukje oetkommen mit gedichten van heur ien ‘Haaientannen-reeks’. Mor doch, zai het bokkeproek op.
Veur t hoes, zai wonen ien bovenwonen, is n openboare viever. n Man en n vraauw mit twij leujonges binnen eenden aan t vouern. Stoet is apmoal netjes ien blokjes sneden.
Vraauw Eef Everts gaait veur t roam stoan. Tuurt deur n glief ien glasgerdienen en zigt heur stoan.

Zai vient dij man bie viever mor n slapscheet. Mor dij vraauw liekt heur wel dapper tou. t Is n steveg propke mit licht hoar. Kleur is vervaast van heurzulm, dinkt Eef Everts. As t hoar vaarfd was din was t lichter en aingoaler van kleur west. Mor dij man dij maag Eef Everts nait lieden. Baaide leujonges kin zai op ruggen zain. Kiek, en no kikt dij slapscheet noar Eef Everts heur hoes. Hai loert ook noar boven tou. Zol hai mie zain kinnen, vragt zai heur òf, en wat din nog … k Dink dat ìnkeld zien wiefke hom lieden maag, dat propke. Aander minsen hemmen ook schiet aan hom. En t propke het ìnkeld kiener kregen omreden dat t propke dat geern wol. Dij kerel zigt zien kiener nait stoan. Het ìnkeld oog veur mien hoes.
Eenden eten mit pelzaaier stukjes stoet op. Zai kinnen brokjes goud deursloeken. Op n haildal widde eend noa binnen t apmoal graauwe eenden. Eef Everts zigt ter wel n begun van n gedichtje ien. ‘Deur ogen streeld, doe leutje widde minstreel. Widde eend maank dien òl makkers. Vouerd deur n poar stakkers…’
Zai is weer aan t dichten. Mit n wat haisterge stem brabbelt zai wat veur heur oet. Was zai eerst verbraand op haile wereld, op t heden is t dij krulkop bie viever doar zai n hekel aan het. Over vief, zes joar, dinkt zai, din is dij krulkop vot… Het hai weer n nije poedie. Let hai heur zitten mit dij baaide bìngels. Din kin zai n nije kerel opzuiken. Kom eendjes, kom mor gaauw! Nog aalgedureg kwoad trekt Eef Everts glasgerdienen tou.
‘Hou loat mos doe vot?’ vragt Wims, heur man, dij ook ien koamer zit.
‘Over n haalf uurke. k Mout veurlezen van vaaier tot vief en boudel nog even hìnzetten.’ ‘Hes ales aal ien outo stoan?’
‘Joa mien jong!’ Ien outo het zai n grieze òfvalpuut vol mit popkes en baistjes van lappen, ketoen en zaacht goud. Ien kovverbak stoan ook n òlmoodse elektrieke grammefoon en n kovverke mit grammefoonploatjes. Zai mout vanmirreg veurdroagen ien n ol schoulgebaauw veur n vraauwluverainen. t Is heur gewoonte om op t toneel, doar zai op veurdroagen gaait, wat toavels deel te zetten. Doar kommen popkes en baistjes op te stoan. Zai het stoaregaan de wereld van dat goud. n Hail nust, rose, lichtblaauwe, widde, zaachtgele beerkes en aner kleurde, kurege popkes. Veurdat zai mit veurdroagen begunt draait zai òl grammefoonploatjes: laist marsmeziek en kienerlaidjes. Doar kieken minsen van op. Dat is t schiere dervan. Heur gedichten binnen nait zo laif. Dij binnen òlmoods van toal en stoer te begriepen. Haaientannen-reeks, doar heur boukje ien oetkommen is, dij maag der weden. Binnen gain boukjes veur minsen mit ìnkeld boasesschoul. Heur gedichtenboukje hait ‘Metworsten bie Evenoar’.
‘Wims,’ zegt Eef Everts, ‘wils doe outo even veur mie draaien?’ t Is aaltied zulde laidje. As zai noar winkels tou west het ien sintrom, en zai komt weer thoes, din staait outo mit neus noar noor tou. Dat is nait hanneg. Zai mout vanmirreg weer noar t sintrom tou. Kost Eef Everts zulm te veul muite om outo te draaien. Wims geft der niks om. Hai wacht eefkes totdat der gain verkeer op weg is en hup. Ien twij, drij tel het hai outo draaid. t Is veur hom mor even n biegoan. Eef Everts kikt te roam oet hou Wims outo veur t hoes zet. Zai zigt n rooie mit n widde vlek op weg liggen mit apmoal widde snijvlokken dij opstoeven. Widde eend is doodjagd …
As Wims weer boven is stoan der troanen ien heur ogen. ‘Wils doe asteblaift ales wat van dij widde eend nog over is ien n plastieken puut doun? Asteblaift Wims!’
‘Hou wils doe dat k dij smurrie van stroat òfkrieg?’ zegt hai, ‘Mout k ales der vanòf schroapen ofzo?’
‘Wie hemmen n bats stoan, krieg dij mor. En zet puut mor bie mie ien outo.’
Der is gain verdraiteger smeerworst of pestaai, as n widde eend dij platwaalst is op weg, dinkt zai en vragt heur òf of dat aal eerder schreven is. Nee? Din binnen t mien woorden. Mor k heb gain tied meer om t op te schrieven. k Zel t wel weer vergeten. Schane, schane, schane.

Bouken om nait te lezen

Nou k older wor, miemer ik òf en tou wel ains over vrouger. Over mien kindertied bieveurbeeld. Hail voak mout k din denken aan Siert. Dat was mien beste vrund op de legere schoul. In dij tied realiseerde k mie nait zo dat Siert toun ook al best wel n maal appie was. Wie pruiten nait zo veul, moar speulen deden we wél. Ain van baaident kwam mit n veurstel wat of we doun zellen. Mainsttied was ik dat en d’aander zee din joa of hai knikte en doar ging we.
Siert is aigenliek noeit zo’n proater west en luustern dee e ook nait zo. En toun k hom noa n laange tied weer tegenkwam drong dat weer goud tot mie deur. Wie luipen mekoar tegen t lief in n haalfsleten boukenwinkel. Wie keken mekoar aan en k zag dat hai mie ook herkende. Moar hai zee niks en ging verder mit t kieken noar bouken. Ik kon mie der nait bie neerleggen dat wie mekoar noa zoveul joaren niks te zeggen haren. k Wol toch wel groag waiten hou zien levent zoch ontwikkeld haar noa de legere schoul en dat zee k ook tegen hom. Toun zee e dat ik alles aan hom vroagen mog. Ik luit mie dat vanzulf gain twij moal zeggen want ik haar ondertied hail wat te vroagen. Op mien eerste vroag ‘hou gaait t mit die?’ kreeg ik nog antwoord. Moar bie mien volgende vroag wer t mie al snel dudelk: hai gaf naargens antwoord op.
Nou wis ik nog van vrouger dat mondeling communiceren mit Siert n adinleke uutdoagen was. Mit nander speulen was schier, moar proaten ho moar.
Ik wol aal t gesprek op gaang brengen en zee tegen hom dat elk antwoord op n vroag van mie beter is din gain antwoord en as hai laiver de vroagen stellen wol, dat hai dat din gewoon doun mos. Toun kwam hai toch endelk n beetje lös. ‘Mensken,’ zee Siert, ‘moaken meer kepot mit proaten din mit dhaanden. Most noeit dien tied verknoedeln mit mensken dij jeuzeln en flepsjijken. Thuus proat k hail veul mit miezulf. En as dat gesprek goud verlopt din pak ik mien gitaar en din zing k der ook bie. Ik moak mien aigen laidjes. In mien huus heb k op beune n studio inricht woardat k alles opneem wat ik moak.’
Ik kreeg opins n ingeven. Hai ston iebels geïnteresseerd noar bouken te kieken, dus docht ik dat k doar moar wat over vroagen mos. Ik vruig hom welke bouken hai t laifst las.
‘Ik lees gain bouken,’ zee Siert. Dat kwam mie wel hail vrumd veur en dat zee k ook tegen hom. En toun zee e: ‘Kinst bouken bruken veur meer dan allain lezen. Kinst der mit goeien, kinst ze opstoapeln en as trapke bruken.

In mien studio heb k aan alle wanden boukenkaasten stoan, want bouken binnen hail goud veur d’akoestiek bie mien meziek. En din moakt t mie nait uut wat veur bouken of er in dij kaasten stoan en wat of er in dij bouken staait.’

Bamboe

Swaalfkes binnen weer vot.
Liesterkralen hebben kleur
van Nederlands elftal.
Wie liggen der oet,
veur zoveulste moal.


k Wol boegen as bamboe,
nait om te boegen,
mor om t overleven.

Vèl

Kin t vèl nait schudden
as n peerd onder muggen,
te dun om mie
in te smeren tegen
wenst noar die.
t Is hoog zummer.
t Wordt der nait beter op.

Bakker & Jongedijk in Ons Noabershoes Veelerveen

In t Noabershoes in Veelerveen von op zotterdag 25 september 2021 t eerste streektoalkonsert van dit seizoen ploats. Noa sikkom aanderhaalf joar zunder normoale optredens mog t weer lös goan zunder aal te veul biezundere moatregeln.
Pieter Huttinga brocht twij joar leden Josien Bakker en Edwin Jongedijk aal n moal bie mekoar op t ploatselke streektoalfestival.

Dizze raais nuigde hai dizze vokoal hail staarke streektoalzangers veur n gezoamenlek oavendvullend optreden. t Pebliek ging der ains goud veur zitten en vanòf t begun wuiren zai traktaaierd op schiere luusterlaidjes. Òfwizzelnd speulden zai allenneg heur aigen laidjes, terwiel dat zai n poar nummers soam zongen.
Josien wuir aankondegd as streektoaltalent. Dat het vast mit heur jonge leeftied te moaken en mit t fait dat der òflopen twij joar nait zoveul optredens waren. Moar hou laank blief je talent? Dizze oavend bewees zai noast Jongedijk heur mannetje te stoan. Wat veuraal opvuil, was heur onbevangenhaid. Op heur cd dij ze oetbrengen mog deurdat ze veureg joar t Grunneger laidjesfestival won, staait aal: ‘Wat was het spannend, maar wat heb ik genoten!’ Dat gold ook veur dizze oavend. Zai vond t best spannend om weer veur n wat groter pebliek te speulen, moar t was heur tegeliekertied aan te zain dat ze der hail veul plezaaier in haar. En soam mit Edwin luit zai t pebliek genieten. t Leek of troebiebruier Edwin Jongedijk oardeg aanpeerdjed wuir deur Josien. Hai staait nait echt as sproakwotterval bekìnd en let zien pebliek t laifst genieten van zien laidjes. Vandoage zat hai zichtboar op de proatstoul en haar schiere anekdotes dij hai vertelde as introduksie op zien verskes. Doarbie wuir hai sums spontoan aanvuld deur zien pazzipant. Ook Josien pruit de verskes spontoan aan mekoar. Dat muik baaide tot n goud stel. Boetendes gaf de zoalinrichten de gelegenhaid om ook tussendeur te reageren op de positieve reaksies dij van de touheurders kwamen.
Edwin is aal hail wat joaren bezeg en as Drentie het hai zien sporen in de Grunneger streektoal roemschoots verdaind. Aalhouwel hai de pette der aaltied bie opholdt, kinnen wie onze pette veur hom òfnemen, want hai het de leste tied nait stil zeten. Hai speulde in t Noabershoes n poar verskes dij nog moar net t levenslicht zain haren. De teksten zaten der aal goud in. Ook Josien moakt n geweldege ontwikkeln deur. Woar zai n poar joar leden begon mit t zingen van covers, let zai nou zain dat ook t schrieven in t Grunnegers en t komponeren van aigen muziek heur intuzzen oardeg schier òfgaait. Doarnoast bewiest zai ook dat t Grunnegers veur ale leeftieden en nait allain veur oldere lu is. n Klaain puntje was meschain dat zai moar n poar laidjes soam zongen, moar wel wait, komt t der nog ains van om wat meer laidjes soam te doun. Josien heur zuvere stem paast in elk gevoal hail goud bie t donkerbroene stemgeluud van Edwin, wat bleek oet de soamenzang van n Springsteennummer en t indrokwekkende Òfschaaid, dat Edwin op zien cd Holt & Stoal mit dij andere (Marlene) Bakker zingt. Der binnen nog meer pluspunten. Woar d’ain over Westerlee zingt en d’aander over Mien Westerwolde bliekt de laifde veur ons prachtege landschop. En as t gevuileg wordt, zörgen zai veur noppen op de hoed. Veuraal Josiens Doarboven is doarvan n prachteg veurbeeld. En wat het t wichie ain geweldege oetsproak. In zuver Westerwolds is elk woord dudelk verstoanboar.
Loat we hopen dat de zoalen en theoaters vanòf nou weer open blieven. As je de kaans kriegen om ain van baaide te zain optreden, goa den gerust hìn. t Is slim de muite weerd en zo as Josien zulf aal zingt, blift zai Gewoon Josien en ook Edwin gaait beslist nait noast zien schounen lopen.

Leonarda 12

Leonarda 12 is de kou dij òflopen zummer 90 kilometer deur de rivier de Maas zwom. Ze kwam doarmit in t landelk nijs en is in ain keer bekend bie elkenain. Soam mit heur soortgenoten laip ze doagelks in de waaide van boer Smeets, stoef noast de rivier de Maas, vlakbie t dörp Echt. t Gras was doar lekker, benoam dat gras wat op swet van t wotter gruide. Zo nou en din laip ze doar noar tou, rekte zuk din oet en kreeg mit heur laange tong zo’n boske gras te pakken. Doarnoa ging ze liggen en herkaauwde ze t gras wel vief keer.
Leonarda was nijsgiereg van oard en wol geern overal bie wezen. En dou t òflopen zummer aalvot regende en t wotter bie waal omhoog kroop, wol ze altied waiten hou hoog t wotter kwam. Omreden haar t snaachts deurregend, ging Leonarda aanderdoags opnij kieken bie de Maas. Ze zag de golven over t graslaand rollen en woagde zich te dicht bie kaant van waal. Ze verloor heur evenwicht en kukelde de Maas in. Kopke onder ging ze, mor kwam ook weer boven. Verbalderd keek ze om zoch tou. Der was overaal wotter, niks aans as wotter, snel stromend wotter. ‘Verdold,’ zee ze tegen heurzulf, ‘k bin in de Maas beland,’ en begon op slag te wotter trappen. Leonarda docht stief noa, want mit wottertrappen kwam ze niks verder. Mit stroom van t wotter mos ze mitgoan. Zwemmen mit de stroom van t Maaswotter.
En doar ging ze. Zwemmen en nog ais zwemmen. t Ging meroakels goud. Stevensweerd lag al achter heur. Roermond kwam aal in zicht. Mor dou, onverwacht, in n haile schaarpe bocht ging t mis. Ze kreeg n dikke golf wotter liekoet in heur snoet. Ze proestte en proestte, hapte noar lucht en t wer heur swaart veur ogen. Ze roakte van slag en docht dat ze zonk. Mor dat was nait zo. Heur poten waren al aan t wottertrappen en zo kreeg ze de kop ter weer deur. Ze zwom weer verder, laangs t lutje dörpke Heukelom, woar n koppel vij op kaant van waal noar heur ston te bölken. In Boxmeer en Cuijk was t volk oetlopen om dij kou te zain dij in de Maas zwom. Zukswat haren ze nog nooit mitmoakt. Stoareg aan wer de Maas wat minder wild en Leonarda vruig zoch òf hou ver ze nog zwemmen mos, veurdat ter ain was dij heur redden zol. Heur poten werren swoar en muideghaid sloug tou. Ze docht aan boer Smeets en aan aal heur vrundinnen. En aan t lekkere gras, dat ze wel vief keer herkaauwde. En ze docht aan heur moeke, Leonarda 9. Heur moeke, dij altied verteld haar dat ze n telg was oet n staarke femilie. Zo’n femilie dij de kop nooit hangen loat. Ze heurde t heur moeke nog zeggen en ze kreeg weer moud. Ze verzoamelde al heur krachten, om toch nog weer n endje te zwemmen. t Vuil heur nait mit, t ging swoar, slim swoar. Mit muite kon ze kop boven wotter hollen. Boetendes kon ze de stroom van t Maaswotter nait meer weerstoan en dreef ze stukje bie beetje noar kaant van waal. Lu oet Escharen zagen de snoet van n kou boven t wotter oetsteken. t Baist lag ook nog middenmaank n bult rommel dat in t wotter dreef. ‘Dat liekt nait best,’ zee t volk en onnaaierde dat beter was om brandweer der bie te roupen. En brandweer kwam. Mit taauwen en slangen pebaaierden ze Leonarda op t dreuge te kriegen.

Dat was nog wel n hail kerwaai. Mit veul gesjor kregen ze heur op vaste grond.
Leonarda 12 het heur oaventuur goud overleefd. Blied en monter lopt ze weer in de waaide van Smeets.

t Zwiegen van de dingen

Astoe aan dien leven begunst,
Mien jong, dan zalstoe ien de goaten kriegen
Dat wat der om die hin touholdt
Die zwiegend aankikt.


Astoe wat aan dien leven wend bist,
Kind, dan zalstoe maarken dat ale toal
Van die uutgoan mout,
Dat de dingen um die hin
Zwiegend noar die kieken.


Hooguut de Duutse herder
Kikt die begriepend aan,
De rest zwiegt.

Oadem

Oadem t löcht,
Oadem de lucht
Oadem de wolken
Achter elke zucht


Oadem de zunnestroalen
Dij ale duuster
Tot ien de uuthouken
Van dien haart votjoagen goan.

De Kreuzema-papers

Beste leeslu,

As Noorderling en Kreuzevolger dou k joe eefkes n vertraauwelk verslagje. Aigenlieks de Kreuzemapapers. k Haar mie hier in Raandstad vrijwilleg opgever veur noaschoulse opvang in t noodlekoal. Haar k nait doun mouten in dizze kontrainen. Niks weerd, ik bin der nou al zat van. Flaauw van beterwaiters. Mui van dat gezemel over ‘inclusie’, ‘etnisch profileren’ en ‘trans’meroakels. Routvegers goan alweer liek op mit peperneutaksies.

Ik schrief dit stukje gaauw eef… ‘Hé Wobbie, dat kin nait jonkje, dat mag ja nait’… eefkes onder mien waark deur. Hier proat ik aan toavel mit n stel drokke bekstukken over begrip van formeren. Zai waiten ales, ook over Grunnen. Mor ik kom der vot. En ik mout ze vergezicht wiezen over roemte, kaalmte, moi zeggen en … Hogelaandster gronddreunen.
‘Van het gas af, jij fossiel’, ruipen ze net vol energie. Ze willen mit mie de kaggel aanmoaken. Mien pabbe en mamme koekeloerden vrouger bie n keerske. Jongelu snappen dat nait. En mit zuksen mout Nederlaand toukomst in. Onderling binnen zai t nait ains, naargens over. n Kleuterklas is t, ik mout ze verdikke overaal …
’Òfblieven Sigridske, nait aal klieren mit Gert-Janneman’. Ze mouten hier ook overal aanzitten. Lozeghaid nuimen ze dat. Ze binnen nou aan t menistertje speulen, onderzuiken ales …
‘Nait doun Markje, nait in mien buutse kroepen. Ik bel dien pabbe op ast nait … Wát … in de houk doe!’ Jong laagt overaal om, mor ik mout strak optreden, aans is ons laand dommee noar de Filistijnen. ‘Wat is der Wobbie? De Filistijnen? Dat is n parredieske veur zwaartgeldverstoppers dij …’ ‘Wat nou Sigridske, zwaart geld kin nait meer? Wat din? Oh, hait dat nou roetgeld?’ Wiesneus. Man man, ik bin aan n borrel tou. Mor dat kin hier nait, as Sigridske dat zugt, din wait Jinek dat votdoalek. Nou wil dij blaag weer nait mit Geert speulen. Wat is t ook wat.
En dat gefriemel mit mebieltjes … ‘Hé Ploumke, inlevern dat ding, nait blèren. Oh, mag ik nait Ploumke zeggen?’
Hai hai, dij snötneuzen hebben nouedoags wat te soezen. As wie vrouger zo opstandeg wazzen kregen wie mit de karwats. Wie wazzen vrouger fersounlek aan t doktertje speulen. Mor nou wil dat jonkgoud menistertje speulen en ze vechten mekander de kwint uut. Ik zeg t joe, ik wil weerom noar Stad.
En vot deur noar tapkast van café Wolthoorn om mit mien echte kammeroaden te …
‘W…w…wat is dat Jessy? n Gruine klimoatkikker? Dij is gifteg, òfblieven!’ Bliksemse vent, hai scheldt mie uut veur klimoathoater.
Harregat, ik zel … Hé, woar is Sigridske nou weer? Oh, zai zit in zaandbak te formeren mit Robbertje.
En dij stekt zien kopke in t zaand. Haha, schier ja, zien kapseltje het nou de kleur van Geert zienent. ‘Wat zegst doe Markje, hait dit nou transperante transitie? Bist vroug wies, mienjong.’

Man man, schouldirectrice van ‘Binnenhofke fröbelopvaang’ wol geern n nuchtere Zuudbroukster over de vlouer hebben. Mor om hier nuchter bie te blieven mout ik eerst n borrel drinken. Duurzoame groutnis van kleuteroppaas Johan.

Vaaileg sloapen

Noarmoate je wat older worden, kiek je regelmoateg n moal achterom, of zo as ain van d’oldste bewoners van t tehoes n moal tegen mie zee: ‘Hou older je worden, des te minder de toukomst telt, mor des te meer t verleden.’
Ik begun dat ook wat te leuven en zeg din wel ais oet gekhaid: ‘Dij goie olle tied.’ As je dat zeggen, is dat t bewies dat je ook begunnen te beheuren tot n oldere generoatsie. En as ik ais achterom kiek, din kin ik slim genottern van mien jeugd en noast sums vrumde belevenizzen, kommen doar sums ook n scharreltje in veur. Zeg nou zulf, dat was dou toch n mooie tied. Joezulf ontdekken en d’aander, doar wuir je groot van.


In mien spaigelblikken komt ook steevast Rikoa weer noar boven. k Was om en de bie zestien joar dou k wat scharrelderij mit heur kreeg, zai was krap aan n joar jonger. Rikoa was ainegst kind van wat wie indertied n ‘dikke boer’ nuimden, dij hail wat in stro haar. t Zel joe din ook nait verwondern dat mien scharrelderij mit Rikoa bie heur olders wel even op n golden weegschoale wogen worden mos.
Bie mien twijde bezuik vruig heur voader din ook hail direkt: ‘Houveul hest doe in te brengen, jong, want wie binnen slim zuneg op ons wicht!’ Hai bedoulde doar netuurlek mit: zien sìnten. Zunder blikken of blozen was mien antwoord kört en dudelk: ‘Honderdtachtegdoezend.’
‘Dat is nait niks,’ zee man, ‘t wicht krigt der van ons honderdviefenzeuventegdoezend bie. Din hebben joe baaide aal zowat drijenhaalve tun soam. Zo jong nog en din aal zo riek!’ Zien ogen glinsterden as steerns.
‘Joa, mor wacht even,’ was mien reaksie, ‘dij honderdviefenzeuventegdoezend heb ik der aal bie rekend.’
Geliek vanòf dij dag haar hai t nait zo meer mit mie. Mor dat dee mie niks, want Rikoa en ik konnen t oardeg schier mit mekoar vinden en zo as eerder zegd, zai was net as ik op ontdekkenstocht, mor t bleef allain bie snoetjeknovveln.
Heur ollu hadden as ain van d’eersten in dörp tillevisie en dat was zowat heur ainegste òflaaiden, want ze waren verder naargens bie en deden nooit aan wat mit. ‘Dij binnen wereldvrumd,’ heurde ik mien ollu wel ais zeggen.
Ze keken noar alles wat oet dij kiekkaaste kwam en verwonderden zok over wat der in de wereld te doun en te koop was. Rikoa heur moeke zee din aalgedureg: `Dat dat bestaait!’
Dou op n oavend n film te zain was, woar veur dij tied wat ekstroa bloot in veur kwam, wozzen ze nait wat ze der aan hadden, mor heur wicht van vieftien mos wel op bèrre.
Rikoa heur voader vruig dou aan zien vraauw: ‘Stoan loaten?’
‘Is wel goud.’ zee ze en der achteraan kwam heur vaste opmaarken: ‘Dat dat bestaait!’ Mor touglieks zee ze der achteraan: ‘Most kaggel wel even hoger zetten, want t zol mie begroten as dij wichter t kold kriegen!’

Wie waren zowat n vörrel joar bie mekoar, dou Rikoa mie op n dag mittrok stookhok in. Ainmoal binnen dee ze grundel op deur, woarop ik heur wat vrumd aankeek en vruig: ‘Woar is dat veur neudeg?’
Ze keek mie stief aan en zee: ‘Ik wil vaaileg vrijen!’
Wos ik veul wat ze doar mit bedoulde, want mie was ook nait veul verteld. Mor Rikoa wol smokken en wol nait dat wie overlopen wuiren. Stel die veur dat heur moeke derin kwam en ons zag … zol zai din ook zeggen: ‘Dat dat bestaait!’

Toch is t tussen Rikoa en mie niks worden en dat kwam noadat ik der n nacht sloapen haar.
Dat sloapen gong nait morzo, want heur voader was van mainen: gain geld, gain bèrre. Mor deur omstandegheden bie ons thoes, kon ik doar n nacht sloapen. Rikoa was veurtied deur heur voader goud de wacht aan zegd mit: ‘Gain gedonder mit joen baaident!’ Veul vertraauwen haar man der nait in, want hai het de haile nacht onderaan op trap zeten.
‘Want,’ haar e tegen Rikoa zegd, ‘as ik boven lewaai heur of dien bèrre kroakt, din baanjer ik geliek noar boven en din is t nait te best, dou doar denken om!’
Aanderdoags smörns zat Rikoa heur voader mit n slim sloaperge kop aan keukentoavel.
Heur moeke vruig: ‘Hebben joe elk goud sloapen doan?’
‘Meroakels,’ kon ik noar woarhaid zeggen, ‘mor wel mit metras op vlouer, want dat grode bèrre kroakde zo!’
Rikoa heur voader luip rood aan en zo niedeg as n spinne stievelde hai keuken oet en sluig deur zo haard dicht dat n poar petretten van muur kwamen. Nait laank doarnoa bin ik ook vot goan, heb deur nait dichtsloagen, of toch wel, want ik bin der nooit weer binnen west.
n Dag of wat loater kreeg ik n braifke van Rikoa touspeuld, woar op ston: ‘t Wordt niks tussen ons!’ Dij mainen was ik der ook tou doan, want dij nacht heb ik echt sloapen!

Doe fietst, doe zöchst

Veurbie mien roam fietst doe.
Ik wait t,
mien allozie wait t.
Klokke in koamer.
Dien waarkdag zit derop.
k Loop noar keuken tou,
stoa achter t gerdien.
Langsoam fietst.
Doe zöchst mit hail dien laive heufd
zöchst en glimlaagst.
Kikst weer veur die.
Thuus.
Zelst doe zoveul loater
nog kieken blieven en mie zuiken.
Waist doe den nait
dat ik der aaltied wezen zel?

Kovviedrinken

Mit veul gaang op d’kedde komt e dij mörgen vroug van supermaark. Hai wil gaauw aanschoeven aan zien bero, veurdat e zien woorden kwiet is. Hai gript baalpènne dij t dichtst veur d’haand ligt en begunt: De vraauw ston inainen braiduut veur de man. Wol ze hom der nait langsgoan loaten?

‘Hebben joe gain vraauw? k Zai joe aaltied allain lopen en fietsen.’ ‘Nee, nait echt,’ zegt hai.
‘Ook gain man? Is vandoage de dag hail gewoon, ja. Op tv heurde ik n man zeggen van: “Dat mout k eerst even aan mien man vroagen, hur.” Mout kinnen. Mor ik mout der aan wènnen, Vrouger pruit men in t openboar nait over zokswat. Allain stiekom. Mor t was der wel, zeg mor.’
De man begunt zok ongemakkelk te vuilen ‘Kom …’zegt e en hai moakt mit sleudeltje zien fietse lös… ‘Volgens mie wonen wie hail dicht bie mekoar,’zegt de vraauw. ‘As joe n moal zin hebben in n kop kovvie …’
‘Och, k bin nait zo’n kovvieman,’ let d’aander waiten en hai stapt op zoadel.
‘Of joe hebben zin in aanswat … Eh … n Glassie vris ofzo.’
‘k Mout neudeg vot. De groeten, hur en t beste dermit!’ Hai wil zain dat e bie huus komt. Volle kovviekane wacht op hom. En zien pènne wacht ook, vol ongeduld.

Poester

Lutje wichtje hinkelpinkt in t veld
hoekt in slootswale
plukt n bluiende peerdebloume
en … poest der op


bloume kikt heur liedzoam aan
en flustert: k heb t nog nich zo wied

Haarst

Oog in oog mit broene kleuren
t vrouge zuiken van golden zunne
trovven deur sloepende geuren
melden olle gasten zuk achterum


vannijs rakt dij vrumde oarde
ons wereld van begun
n wolke dij Ik Bin bewoarde
nuigt t goie levent in

Kipkapkeugel

Keerske stijt as n vuurtoren veur t roam
en op bözzem schoale mit slik
deur gerdienen kiek ik hui
mien twijdonkernd hofke in
mor pas bie t duustern
verschienen druddelnd eerste löchtjes
Sint Meerten het nog altied
n hoge houd op en
n laange slipjaze aan
En dij ogen van t lutje goud
glinstern mie benijd in muide
wìnsteg kiek ik weerom
en schep rejoal t slik in puten
Kinder goan n deurtje wieder
mor ain jonkje blif stoan
en vragt of t nich wat vroug is veur peperneuten

Iem en schoap

(noar n foabel van Lessing)

Iem vroug ais aan mìns of dij wel ain nuimen kon dij hom meer gouds brocht as iem.
‘Joa wis kin k dat’, zee mìns.
‘En wel mag dat din wel nait weden’, vroug iem.
‘Nou da’s hail makkelk,’ zee mìns,’ dat is schoap vanzulf.’
‘Oh joa?’ ,vroug iem, ’Woarom dat din wel nait?’
‘Nou,’ zee mìns, ’schoap zien wol heb k ja echt neudeg en dien hunneg streelt bloots beun van mien mond en boetendes, astoe t waiten wils, k vien schoap nóg veul weerdevoller as iem?’
‘Woarom dat din?’, vroug iem.
‘Nou omreden schoap geft mie goudschiks zien wol mor astoe mie dien hunneg gefs, mout k haitied oppaazen veur dien angel. Doarom!‘

Olle vraauw en lege wienkroek

(noar n foabel van Aesopus)


n Aarm old wiefke von n lege wienkroek doar haile lekkere wien ien zeten haar ien aaskegat bie hoes van n rieke kerel. Kroek rook nog aalvot noar dij lekkere draank en wiefke rook aalsmor vannijs begereg aan kroek. Hil kroek onder neus en din weer onder neus vot en zee: ’Oh, wat komt ter toch n lekkere roek oet dij kroek. Wat mout dat lekkere wien west wezen as dij kroek nog aalvot zo lekker rokt ook nou wien al laang op is.

Herinnern aan n goie doad blieft!

Ien t aalgemain

Specialist: ‘Ien t aalgemain het dit geneesmiddel n gloepend goie genezende oetwaarken.’
Havvelkoar (boven de 56): ‘Ien t aalgemain? Wat mainen ie?’
Specialist: ‘Nou sporoadisch kinnen eernsachtege biewaarkens heergoan.’
Havvelkoar: ‘Din monnen ie nait zeggen: “ien t aalgemain”. Ie zollen dat sporoadische geval mor wezen!’
Specialist: ‘Woar. Mor t gaait om ain op de tien miljoun.’
Havvelkoar: ‘Joa, mor veur mie telt elk mensenleven! Veur joe nait din? Ie zollen dij áíne mor wezen!’ Specialist: ‘Veur mie telt dat vanzulf ook. Mor … zeg mor niks meer, want ik goa n overdoses van n aander monsterachteg goud middel nemen! Ien t aalgemain gaait 1 op 1 doar aan dood!’

Meester: ‘Klas, ien t Nederlands worden ien t aalgemain lidwoorden veur zulfstandege noamwoorden bruukt.’
Havvelkoar: ‘Nou, veur wotter din? Ik bruuk voak wotter. Zunder lidwoord!’
Meester: ‘Klopt, mor dat is n singelier gevaal.’
Havvelkoar: Joa, mor ie zeden “ien t aalgemain” en dat klopt dus nait.’
Meester: ‘Zeg mor niks meer, want ik leuf dat ik mie ien wotter verzoepen goa.’

Toalkundege: ‘Ien t aalgemain kinnen ie zeggen: toal is n dialect mit n leger.’
Havvelkoar: ‘En t Vrais din? Dat is n toal, mor Vraisland het gain leger.’ Toalkundege: ‘Zeg mor niks meer, dat dou ik van nou òf aan ook.’

Kieken deur klaainkienders ogen

Ons dochter kwaam ons verrazzen deur met de baaide jonkjes n dagje bie opa en oma te kommen. Ze waren nog moar net op stee of jongste vroug oma al of ze de kovvie opdrinken wol, want den wollen ze wandelen, net as leste keer dat ze bie ons waren. Ik legde uut dat we eerst nog even eten wollen, want t was net twaalf uur west toen ze kwamen.
Ze aten lekker t gebakje op dat ons zeun nog even gaauw kocht haar, hai was der ook op òf kommen. Baaiden wollen ze ain met n sukkeloatje op de slagroom. Dij wer der eerst òf eten en toen haar de jongste al genog. Oldste mog van hom de rest wel opeten, hai wol speulen.
Noa t eten gingen wie op pad. Kiender wollen eerst noar speultoen met de grode boze wolf. Doar waren ze leste keer ook west en dat was bliekboar goud bevalen. De noam kwaam van n bordje met n hond erop woar n dampende keudel achter legd was. Ien dizze speultoen magen honden gain dampende keudels leggen. Zai maiken der n grode boze wolf van. t Geluk duurde nait laang, want n buurtbewoner begon zien toenpad met vergif te bespuiten en dat leek ons gain gezonde lucht veur ons allemoal.
Op noar de volgende speultoen. Bie de soamenwaarkende schoul op schoulplaain stonnen ook wat klimdingen, mor leste keer waren der kiender aan t voetbalen en nou was er gainain, dus ook gaauw weer bekeken.
Verder mor weer, opa wol ons dochter t nije plan even zain loaten en zo kwamen wie bie t sportveld weer uut. Doar waren ze aan t voetbalen en aan t schreeuwen. Der waren ook wat boomstammen woar kiender op lopen konden en ze vlogen bie n bult omhoog en weer noar beneden.
Verder mor weer. Aauwerd het n mooie beweegtoen kregen. Hier konnen kiender zich vergoapen hou heur mamme en oom op toustellen klommen en met taauwen zwaaiden. Kiender wollen t ook perbaaiern. Met hulp van mamme en opa en oom konnen ze mooi metdoun. Bie t knoal laangs was ook nog wat, mor jongste zee dat de stammen veur zien baintjes veul te ver uut mekoar lagen.
Toun kwamen wie bie de brug dij der altied was, mor dij nou vot was. Jongste wol deur noar de nije brug, mor wie bleven steken bie n grode schommel ien n boom woar baaide klaainkiender languut ien liggen konnen.

Mamme aan ain kaant en oma aan aander kaant laiten ze hen en weer zwiepen. ‘Kiek, doar is joen mamme geboren en deur dat bovenste roam zwaaide ze heur pabbe uut as dij noar t waark ging. Dat was heur sloapkoamertje.’ Baaiden kwamen tegliek omhoog om te kieken woar mamme wel nait geboren was en noar opa zwaaid haar.
Verder ging t weer. Wierem deur, noar t volgende speultoentje. Oma en jongste op de schommel, oldste ien n draaiding, opa op n kastje, oom aan t filmen, mamme draaide oldste ien t ronne. Toun dij mizzelk van t draaien was, wollen ze noar huus.
Haile optocht weer deur t dörp. Toen wie veur kerk langs kwamen, wol opa klaainkiender toch nog even om t houkje kieken loaten toun hai zag dat kerk open was. t Haar wat vouten ien eerde dat er met kiender noar binnen mog mor uutèndelk laiten de wachters ze toch deur. Opa was per slöt van reken joaren dioaken west ien dizze kerk en oma ollerling, dus dat mos toch deurgoan. Ik bleef met mien dochter mor even boeten op t hekje zitten. Kiender waren onder iendruk van t hoge gebaauw en oom haar ze verteld wat ien n kerk gebeurde, want kiender wollen wel even waiten wat mamme doar vrouger dee. Nog n klaain endje lopen en wie waren weer thuus. Noa zo’n lange wandeling is t lekker ijsco eten bie opa en oma ien toen. Dochter von dat t dörp wel mooi worren was. Kiender vonnen t wel vremd dat de stoepen ien ons stroat zomor onderbroken werren deur stukken modder woar nog planten ien kommen motten. Pabbe en mamme haren ze leerd op stoep te lopen, mor hou mos dat nou. Misschain kommen der nog wel nije verkeersregels veur zuksoort wegen ien Aauwerd, wel zal t zeggen. Mor as je deur ogen van klaainkiender kieken, is Aauwerd n mooi dörp met n baarg aigenoaregheden.

Hoezen

Ogen goan hinneweer
kiek op Hoezen
stoa op wier


Framaheerd, duvelspad
oam vuilt dokeg
Melkemoa, historie zat


stil mien denk
wat n schier stee
schoapen in n dont


wied vot horizon
onnergoande zun
achterwegens Middelsom

Hoezen zo klaain
zo riek aan oldhaid
sikkom gain zain


wiswoar nem muite
klaaikloeten dij roeken
gruien, bluien


schiereghaid, t laand
om mie tou
t Hogelaand.

Waist doe …

waist doe
wat n ‘poetje’ is?
wis woar gain kattepis.


waist doe
wat n ‘tuut’ is?
nait zo moar n fetuut


waist doe
wat n ‘iegel’ is?
dij spèl prikt die gewis


waist doe
wat n ‘doetje’ is?
dat wait ja mien moetje


waist doe
wat n ‘koater’ is?
neef van poetje, haalf zat


waist doe
wat n ‘tuutaai’ is?
ding oet tuut zien gat


waist doe
wat n ‘schiere’ toal is?
Grunnegers, zo plat as wat

Regaaiern

Vandoag, (22-11-2023) verkaizingen, goan wie aalmoal noar stemlokoal om weer te stemmen, op dai je denken dat door woor je op stemmen, het beste met je veur hebben.

Bliekboar is dizze tied toch hail aans met ’t omgoan met elkoar.
Soms sloan ze in de Twaide Koamer mekoar met woorden om de kop. En steeds grovver, hou moak ik de aander of. Dat het toch ook invloud op stemmers, of nait dan. Der bennen stemmers dai zo kwoad kennen worrn dat ain de partijlaider de kop in wil sloan.

Mor wie goan stemmen, hopeliek wordt weer aans.

Ik mag groag lezen ook Grunneger verhoalen, en mien grode veurbeeld is altied al west de schriever Jan Boer. Geboren in Röttum. Hail bekwoam onderwiezer west en loater leroar an kweekschoul en doornoa ook nog inspecteur van ’t onderwies.
Hoi ging regelmoateg bie schouln laangs om te kieken hou leroar en leerlingen met elkoar omgingen. Hou der omgoan wer met het leren en of kinder het opnamen en veul meer.
Vrouger zat hoi ook wel bie ons achter in de klazze, man was veuls te groot om in schoulbaank te zitten, mor zat dan op stoul stoef tegen de kasten achter in ’t lokoal.
Schreef nou en dan wat in zien boekje en stelde wel es vroagn an kinder.

Mor boetn zien waark was’t ook een hail bekwoam schriever van Grunneger verhoaltjes. En was een huile guie veurvechter om de toal in stand te hoaln, Wis met waineg woorden, hal wat te schrieven of te zegn.
Jan Boer haar een guie bronzen radiostem en las bij Radio Omroep Noord verhoaltjes veur, schitterend. Mien pa een groot laifhebber door van, zat dan met ain oor tegen de radio an te luustern.

Wie komen wel es in Leer in Duutsland, kiek ook altied evm bie boukhandel Schuster in De Mühlenstrasse noar bouken over of oet Grunnen. Kom ik door boukje tegen schreven deur Jan Boer, “Hogelandster Verhoaln”, soamsteld met verhoaltjes dai hai in end viefteger joarn ploatst haar in Naisblad van het Noorden,

Ik was der guster in an ’t lezen en kom verhoaltje tegen over Jaantje dai dikke griep te pakken haar en thoes zit, nait noar landbouwschoul ging. Heur moeke brengt heur kop kovvie. Het stukkie hait “Dagdreum.” Doorin kom ik hail veul plannen en oetsproakn tegen van aal dai liesttrekkers en mor aal oetsproaken, woor zai veur stoan.

Hier volgt een dailtje van ’t stukkie; Jaantje zegt dan as ik Keuningin zol wezen:

“Hou ik dan zol regeren, ruip ik ale ministers bie n ander. Dai bogen dan veur mie en moggen ze altemooi heur ploats iennemen. Den zee ik: “Heren, d’r mout wat gebeuren vandoag ’t Volk wil hemmen, dat er goud veur heur zörgd wordt. Om te begunnen mouten lasten omleeg.
Boeren veuraal jammeren, dat ze veur niks aarbaiden mouten. Dat mout aans! Hou, dat mout ie mit n kanner moar ais oetprakkezaaiern.
Den zee ik tegen onnerwiesmenister: “Ie bennen een hail kloare kerel mit joen schoulen boudel, mor denk nait allain aan ’t leren, hé. Kiener mouten veul laanger vekaanzies hemmen en veul meer vrije tied.
En tegen vrijetiedsmenister zee ik den: Zörg dat er van alles in overvloud komt: sportvelden, gemestieklokoalen, iesboanen, steeën doar ’t volk zuk vertreden ken. En denk veuraal om jongelu: dij mouten heur goud oetspringen kennen, aans worden ze vrantreg en hiepkonterreg!
En tegen hoezenbouwmenister zol ik zeggen: Denk om jongelu. dij geern trauwen willen. Zörg, dat er n bult goudkope hoezen komen. Want van ’t jonkvolk mout ie ’t loater hemmen!
Nou, en zo zol ik nog n uurke deurgoan en den stuurde ik aal dij menisters aan ’t waark.”

Dat bennen tocht zelfde oetsproken as aal dai toukomstige Twaide Koamerleden aalmoal doun? Of nait dan.
Dan is der noa meer as 70 joar niks nais onder zun.

Wie hebben stemd, nou mor ofwachten, aans kennen wie nait.

FN-F8

Veur de zoveulste moal draait leroar t zulfde boasescollege òf, veur n koppeltje ict-studenten. Bevlogenhaid is ver te zuiken; doarien verschilt hai nait van zien pupillen.
Nog veur leste dagdreumer t lokoal oet lopt, klikt hai noar opwienender zoaken dij kleur geven aan zien graauwgrieze bestoan: wichter zo as hai dij nog nooit ien zien college trof. n Jong ien swaarte kleren draait hom om bie deur en liekt op n vroag te brouden.
Oetdrukken van student veraandert votdoadelk mit n blik op t digibord, en zien leroar realiseert hom te loat dat beamer de scabreuze gehaaimen van zien laptop priesgeft.

n Foefke

In de Twijde Wereldoorlog mozzen boeren heur peerden inlevern. Zo ook Pait Ploug oet Roon. Hai haar n vouermansbedrief mit drij peerden. Dij kon e beslist nait missen. Gelokkeg kreeg e n ingeven.
‘Hest ook nog knopspèllen?’ vroug e Grait. Dat haar ze.
En Pait doags van t keuren noar d’stale. Hai drokte elk peerd in t zaachte van d’voute n knopspèlle. Dat was vanzulf gevuileg en doardeur laipen ze kreupel.
‘Das ist ja scheisse!’ zee de Mof. ‘Abfahren!’

(woargebeurd. optaikend oet zien zeuns mond)

Singelier

Zundagnommerdag op Noordpolderziel. n Vraauw zit op t bankje bie t Wad. Zichtboar in gedachten, k steur heur nait.
Pas as ze opstaait, zeg k: ‘t Wad is aaltied weer mooi, hè?’
Ze zegt: ‘Mien man is hier verstreud, dat wol e zulf, en nou bin k hier veur t eerst allain. t Mos en zol vandoag wezen. Mor kin ik joe nait?’ t Bliekt, dat wie veul zulfde mìnsen kennen. Wie kriegen n dikke proat. As ze weglopt, bedankt ze mie. Vraauwlu, baaident op zuik. d’Ain noar roemte van t Wad, d’aander noar herinnerns aan heur man.

Fietsen

Verkerentjederij van buurvraauw is dik aan. Mit heur twijbaaident hebben zai t hail gezelleg. Buurvraauw het t ter slim drok mit en zai is veul ien bewegen mit heur Jan. Kea het heur zulfs al n elektrieke fiets kocht.
Poar joar leden het zai riebewies hoald en noatied haar zai nooit meer op fiets zeten. ‘Heb genog fietsen mouten ien mien leven, k goa nou mit auto’, zee zai voak.
Mor nou fietst zai weer. Lest zundoags hebben zai n rondje om Schild tou moakt. Doarnoa het zai n week nait lopen kind. Tja, wat laifde aal nait dut!

Mantelmantra

Zus Zwaantje zit doaglieks op ketoor in t gemaintehuus. Doar proat zai ABN mit de notoabeltjes. Mit noadruk op de B! Veurnoam, ja. Zai loat zuch doar Zwanette nuimen …
Bruier Homme ridt op miljeuwoagen van gemainte. Hai proat de toal van de stroat. Ook as mantelzörger van moeke thuus is ‘plat’ zien verbindenstoal. ‘Smurrietaal’ maint Zwaantje alias Zwanette vol aargernis. Din trekt bruier zien overall aan in huuskoamer: ‘Uut veurzörg,’ zegt Homme tegen heur: ‘Ik dou mor gain mantel aan, din kinst mie hom ook nait uutvegen.’

Uut eten

As k in huus kom, het Sikko gain eten op toavel. ‘Cornelia, laiverd, wie goan uut eten.’
Hai nuimt mie altied Knelske … as e Cornelia zegt, wordt e serieus. En wie binnen al joaren nait uut eten west. Wat is e van plan? Zol e mie toch endelk mitnemen noar n sjiek restaurant en bie t toetje vroagen of k zien vraauw worden wil?
As d’auto de Sontweg noadert, vertraauw k t nait meer: wie goan toch nait …?
In t Ikea-restaurant zit Sikko mit smoak aan zien Zweedse gehakbalen. Ik eet mienent mit laange tanden. Meneer haar gewoon gain zin aan koken. Kirrels …

Heufdpries

As de tien prieswinnoars om haalf aacht present binnen om gewonnen spullen in keffee Kruudhoorn op te hoalen, zit t haile bestuur van Handelsverainen al hoog en braid achter stamtoavel te glinstern en te groalen. Inains gaait veurzitter stoan, kikt as n machteg man dele op de gebogen koppen van prieswinnoars en begunt mit veul geknog aan zien tousproak. ‘Joa lu, Handelsverainen t Leutje Loug het joe vereerd mit n pries. En wat veur n pries … wacht mor ains òf! Wie goan nou eerst n noam nuimen, trekken din n lötje mit n noam van pries der op en zodoaneg hebben wie op n duur negen priezen trokken. Makkelk zat. Pas doarnoa zelve heufdpries bekend moaken. Joa lu, wie holden spannen der zo ja mooi in.’ Nou, ales verlopt zo as veurzitter dat oetfigelaaierd het en zometain zel din heufdpries bekend moakt worden.
Jurrie Gelok zit mit n glinne kop noar bestuurstoavel te loeren. Hai het bliekboar heufdpries, mor wat is t? ‘Meneer Gelok,’ zegt siktoares: ‘Wat hebben ie toch n toupazende noam. Mag ik vroagen hou old … of jong … ie binnen?’
Jurrie, nait wènd om in t openboar te proaten, zegt mit n schieterg stemmegie: ‘Eh … vievenviefteg joar.’ ‘Prachteg, prachteg,’ zegt siktoares en gniflagt vilaain. Jurrie dokt nog meer in mekoar. ‘Flaauwekul allemoal.’ t Haile bestuur gaait stoan en veurzitter klapt in handen. Van t teneel of wordt, deur de gedienen hen, wat in zoal stöt. ‘Joa, kiek mor even goud, lu,’ zegt puutholder mit n zoer gezicht. ‘Hai het ons n klaaine viefhonderd eurootjes kost hur. Of je n emmer leeggooien.’
Veurzitter gript Jurrie bie de schobben en zegt: ‘Nóu, nóu, Gelok? Mooi hè? n Surfplaank kompleet mit zaail en aal!’
Jurrie is sproakeloos en kin nog net verplicht stutternd oetbringen: ‘Joa … eh … n mooi ding, hur.’ In wezen denkt e: veur n blind mens dij t zain kin. Dij zol der ja bliede mit wezen.
Zo, dat was t din alweer. ‘Der is nog wel even tied veur n groates verterentje, lu hur,’ bölkt veurzitter mit oetgespraaide aarms. Hai spijt der zulf nait in en veuraal nait as t ook nog niks kost. Goud bedould altmoal, mor noa n pooske naait din toch elkenain der mit zien pries tussenoet.
Jurrie het n boare swait veur de kop. Hai, hai, hou mot hai dat maal glibberg, plestieken ding nou ongeschonnen thoes kriegen. n Roavelg stuk hoorntaauw wordt oet zaaildouken fietstas reten en sjor dij bröt mor stief aan. Laange widde plaank aan ain en mast en zaail aan ander kaant van stang en doar schit t haile kakkie hen.
Bientje zit in veurkoamer mit smaarten op heur kerel te wachten. Zai het stoul liek veur t roam zet, zodat ze d’haile loan overkieken kin. Woar blift e nou? Veur ain tientje winnen en twij der weer deurjakkern. Zai kin heur volk. Het ze hom appaart in oproemen in winkelweek n nije flenellen besroen koft en nou hevve dit weer. Slapdaarm! Twijduuster is stoaregaan invaalen en Bientje zit nog aal liek veur t roam. In ainen… zai veert overende oet kroakstoul. Komt doar wat aanschontjen? Zugst wel, heur laiverd kin nait meer fietsen. Stief van de jannever, netuurlek.
Aarme Jurrie. Hai het t snötgladde rötding al wel viefteg moal vanneis vastknuppen motten. Kniepstuver van n puutholder zee dat d haile brud hoast viefhonderd euro kost haar. Nou as ze hom hier ter plekke 25 euro boden, konnen ze t hoorntaauw der wel groates bie kriegen. Schietboudel! Haar hai mor dij mooi glimmende kovvieapperoat wonnen. Wat zol zien ol schietertje din bliede mit hom west wezen. ‘Wat het dij haalfzeuven doar nou aan zien fiets hangen?’ Zai drokt neus tegen t glas aan. Jurrie nuigt heur en bölkt wat. Bloots oet nijschiereghaid gaait ze noar boeten. ‘Woar komst nou vandoan, vint. t Is ja al zowat duuster man. Ik kin die ook ja noeit allain op pad goan loaten. Plakkerd! Zoeperd!’
Hai komt mit gespraaide aarms op heur òf en zegt mit n braide grijns; ‘Bientje, wicht, wie hebben heufdpries wonnen. n Zaailplaank, compleet mit zaail en alles wat ter wieder bieheurt.’
‘Oh, láiverd, hest die weer verneuken loaten? Slapdaarm. Wat mot ik nou in vredesnoam mit zo’n strontding. Kom ains wat dichter bie mie. Bist bezopen?’ Jurrie blast heur in t gezicht. ‘Allain mor n zuit zeupke hur en dij heb k ook nog van t bestuur kregen. Och man, zai haren der ja n haile seremonie van moakt. Stelletje snakkers!’
Joa, woar motten ze nou mit zo n groot stief ding hen hè? Zai vrözzeln t mit veul pien en muite deur gaang en kriegen mit veul paazen en meten draai deur veurkoamer deur. Pas noadat Jurrie deur der hailendail oetsleudeld het. Bientje kikt ains in t ronde. ‘Hai paast dunkt mie net onder vinsterbaank.” Joa man. Zai krigt geliek. t Paast wel, mor t is ja gain kiek geliek. Nou ja, wat zol t ook. Zai zitten toch allain mor mit kerstdoagen in veurkoamer.
Twij zummers laank het dat widde onding doar nou al stoan, zunder dat ain der noar oet- of omkeken het.

Buurvaauw Jansemoa heur zeun wordt gaauw achttien joar. Wat wil hai nou toch weer hebben op zien verjoardag? n Zaailplaank, net as zien kammeroaden. ‘Joa man,’ zegt ze tegen Bientje, ‘rötjong denkt dat moeke pittje schietgeld het. Wat denken ie wel wat zo’n strontding kost … wel hoast n viefhonderd euro, hur. Goa der mor aanstoan. Kwoajong kon wel nait wies wezen.’
Bientje ontwoakt. ‘Zeg vraauw Jansemoa, ie hebben toch nog altied dij olle elektrieke naaimesien dij ie noeit meer broeken, zo as ie mie verteld hebben? Kinnen wie nait kuutjebuten? Mien stieve bukken van n Jurrie duurt en kin toch nait op dat surfding van hom en t staait ter mor aal renteloos en lelk onder vinsterbaank.’ t Is doadelk koop en slag. Baaident binnen ze inwendeg aarg bliede. Jurrie het n week mit stieve kop deur t hoes hen lopen, mor Bientje denkt: komt wel weer bie zunder woater.
Snachts dreumt Jurrie dat hai, mit n roege bos hoar op borst, mit windkracht zeuven, over t Schildmeer stoft.

Langs woaterkaant stoan aal snötneuzen van jonges en wichter mit grode ogen te kieken en te wiezen. ‘Most dij ol man ains zain! Wat n smuie japperd! Ik dou t ter veur as ik op dij leeftied nog zo vereg bin!’
‘Lig toch ains n moal stil vint!’ Bientje draait heur groot achterwaark vergreld noar hom tou en sputtert nog wat van: ‘Om zeuven uur vanoavend zatst al aal wat te doddern in stoul en nou spoukst deur t haile bère hen as n haalfmaal.’
Jurrie doekt zuk stief tegen heur aan. Oh, zo’n laif wief. Wat heb ik ook aal te sjantern, denkt e: Koukop.
t Is ja goud zo. Zai n best naaimesien en ik n nije flenellen besroen …

Wel eerst even testen

k Haar wat malheur en belde mien hoesarts veur n òfsproak. Noa n ketaar ketakt: toets 1 voor … toets 2 voor … ie waiten hou dat gaait. Onder t proaten mos k wat housten.
‘U hoest! Moet u zich wel eerst even laten testen.’
‘Oh? Dat is n rokershoust en dat heb ik al joaren.’ ‘Toch eerst laten testen voor alle zekerheid.’
‘Oké!’
Noa nog n menuut of tiene en toets 1 … enz.: ‘U wilt een Corona-test aanvragen?

Waar woont u? Wat is uw geboortedatum?’ Enz. enz.
Elke bod was heur reaksie op mien antwoord: ‘Eh … oké!’ Tot vervelens tou.
‘As t kin, geern in Winschoten.’
‘Daar hebben wij geen station.’
‘Joazekers wel, aan de Stikkerloane!’
‘Eh … oké! Dan stel ik u nog enkele vragen over uw gezondheid.’
Noa d’antwoorden van mien kaante: ‘Dan heb ik u ingedeeld op … (doatum) … om tien uur in Den Helder aan de Handelskade nummer zoveel.’
t Wuir even stil aan mien kaante. Zol zai mie nait heurd hebben? ‘Ho even! Dat is veur mie vaarhonderd kilometer rieden … Winschoot is mor twaalven! Toch geern in Winschoot.’ ‘Eh … oké!’
‘t Ging wat muilek hè?’ wol k waiten.
‘Ja, het is mijn eerste dag.’
‘k Hoop, dat k die genog tied geven heb.’
‘Ja hoor. Heel erg bedankt.’

En zo kin je din oetendelk bie joen hoesarts terechte. Supermakkelk, mor wel wat omslachteg. Gelukkeg bin k op Drees en haar k ale tied. Wat n zegen!

Vraauw Maier

Vief doagen noa begraffenis van heur noaber haren lu vraauw Maier weer ien dörp zain. Woar haar zai zo laanke west? As zai doarover vroagd wer, zee zai, dat zai bie heur bruier op bezuik west haar. Gainent leufde dat.
Geert belde Hinderk en zee, dat der zo noar hom smakbekte. ‘Kinste vanoavend nait noar mie toukomen?’
‘Dat is goud,’ zee Hinderk, ‘heste t nait meer zo drok?’
‘Joa, moar sumtieds gaait der zoveul heer, dat k gain tied veur die heb. t Muit mie,’ verkloarde Geert, ‘en kom nait te loat, k moak op tied t eten kloar.’
Dat was n verrazzen veur Hinderk. Hai wos, dat Geert gloepends goud kokseln kon.
Noa waark ging Hinderk onner does en zörgde derveur dat der lekker rook. Sunt dij begraffenis haar der Geert nait meer zain. Sundoags ien kerk haar der ook nait west.
Wat wazzen baaident bliede, nkander weer doetjen te kinnen. t Was stoer van nkander òf te blieven. t Laifste wazzen baaident votdoadelk ien bèrre doken.

Dat ging aanders nait, den t eten kon al op toavel zet worren. Eerst n seloade mit veul olieven, doarnoa n hummusgerecht, falafelbaaltjes, greunte en n knoflookstip. Wat smoakte dat ales verukkelk.
‘Dat kinst wel ais vannijs kloarmoaken,’ prees Hinderk Geert.
‘Het t die smoakt?’ vroug Geert.
‘t Was deksels lekker,’ antwoorde Hinderk, ‘k heb nou nog zin ien sukkeloa zunner sukker en n pot bier zunner alkohol.’
Dou wol Hinderk van Geert waiten, of der wos dat vraauw Maier opdoken was. Geert keek wat opzied. Hinderk von dat vrumd en vroug, of der over t verswienen van vraauw Maier wat wos.
‘k Vuil dat dit zo is,’ zee der.
Geert keek Hinderk snaideg aan en zee: ‘Doe hest geliek. k Wait ales over wat der heergoan is. Wat k die vertel, doarover moste swiegen. Kinste mie dat verzeggen?’
Dat dee Hinderk, en Geert begon te vertellen: ‘Dou vraauw Maiers noaber laankoet ien grode bos vonnen was, zat zai al laanke bie mie. k Heurde mit veul steutenheuten ales van heur. Bie heur leefde heur noaber nait meer. Dat haar zai oareg nuver ienschat.’ ‘Woarom kwam zai noar die tou?’ wol Hinderk waiten.
‘Luuster efkes, en stel nou gain vroagen,’ zee Geert, ‘doe waist, dat wie bie heur noaber wel op bezuik west hebben. Hai laip bie mie ien theroapie. Sumtieds hil der zok nait aan ons òfsproaken. Din bezöchde k hom.
Vraauw Maier haar van hom heurd, dat der bie mie laip. Nou zat zai ien grode nood, was ien de baaier. Bie heur was k hier ien dörp ainege persoon, dij heur helpen kon. Zai belde mie dizze mörn vro oet bèrre. k Nam heur mit noar spreekkoamer. Doar vertelde zai mie, dat zai immer en aaltied ien dörp kwoade dingen over heur noaber verteld haar. Woarhaid was, dat dizze twij n reloatsie mit nkander haren. Woarom zai dizze verhoalen vertelde, doar kreeg k gain antwoord op. Der lopen genog haalfwieze lu op wereld rond, en doar verdain k joa goud geld aan. Heur noaber zee der gain niks en gain naks van. Hai haar ien dörp al gain goie noam. Dat kon der nog wel bie. Gainent ien dörp haar maarkt, wat der maank dizze twij minsken was.
Doe kinst begriepen, dat zai van dat ales wel haalfwies het worren kind! Zo gedroagt n minsk zuk doch nooit nait. Zai was gespleten. Meschain is heur noaber doaraan sturven. Wie waiten dat nait. t Is joa meugelk. k Zag dat zai holpen worren mos. Zo heb k heur noar ain van mien verbliefkoamers brocht, van dij gevolgen zai tot zokzulf kommen zol. Aigenliek haar k dat nait doun most. k Haar heur noar zaikenhoes bringen most. k Dochde, dat zai wel gaauw weer noar hoes tougoan kon, en din bie mie n theroapie volgen kinnen zol. Ales laip wat aners. k Verbood heur wel, begraffenis van heur noaber bie te wonen. Wel wait wat der din mit heur heergoan zol hebben kind.
Op ain van de nachten noa dij begraffenis, kreeg k last van mien moag. Haar k dreumd, of was t waarkelk zo? Hinderk, wat haar k doar doch n pien. t Vuilde zok zo onneumelk swoar aan. Stoareg aan wer k wakker, en bemaarkte, dat vraauw Maier op mie lag. Zai vigelaaierde mien piethoan maank heur bainen te kriegen. Dat mishottjede heur.’
‘Dat was wat veur die, dat doar n vraauw op die lag!’ zee Hinderk verboasd.
‘Onnerbreek mie nait,’ zee Geert, en vervolgde zien verhoal: ‘Zai lag mie veul te swoar op moag. k Dochde, dat k t heur moar veurzichteg mitdailen zol, dat zai vertrekken mos. Dat begreep zai nait votdoa-delk, den zai keek mie verbiesterd aan. k Perbaaierde mie wat om te kruien, moar mit zuk n swoare vraauw op mie, kulde mie dat. Noa n tiedje begon k alderbenaauwdst te poesten. Mit as rezeltoat, dat zai op mie hinneweer ging. Zai zel wel zunner twievel docht hebben, dat n twijde man moar nait onner heur ogen hingoan mouten zol, of meschain dat k aan t kloarkommen was. k Heb t heur nait vroagd. Endelk ging zai van mie òf, en vertrok noar heur koamer.
Sloapen kon k nait meer. k Bezöchde noa n klaain ketaaier heur, en zee dat k heur gedrag begriepen, moar dat zai hier nait laanger blieven kon. k Gaf heur n verwiesbraif veur n kollegoa van mie ien Stad mit.
Zai mos mit hom moar n òfsproak moaken.
Sörnsvro keerde zai terug noar heur hoeske. Dou mouten lu ien dörp heur lopen zain hebben.’
‘Dat is wat!’ raip Hinderk oet, ‘heste n verkloaren veur heur gedrag?’
‘Doe kinst begriepen, dat as n minsk t aine zegt en t aandere dut, dat der din ien grode muilekheden belannen kin. As boetendes dien vrund ok nog hingoat, din worren droeven nog veul zoerder. Bezuik heur bie gelegenhaid. Zai kin wel wat steun bruken. En Hinderk, bie nood immer en aaltied geleuven en vertraauwen ien God.’

Hinderk en Geert lagen nait te loat ien bèrre. Veur t sloapen goan zee Geert: ‘k Lig doch veul laiver mit die as mit vraauw Maier hier!’
Zai keken nkander aan. Heur ogen glinsterden en heur laifde veurnkander sprak deroet.

Vereg blief mit die loeibontes

‘Ek sal nait riek wor nie, ek sal ja vereg blief.’ Dat zee Vera, n klaaindochter van n boerenfemilie van Grunneger stam dij in Ou-Transvaal belaand was. Heur opa was end 1890 òfraaisd noar Zuud-Oafrikoa om te boeren, mor verzaailde in de Boerenoorlog. n Minne tied, mor noa joaren sappeln was t stoadegaan beder worren. Vera het mit heur man Steyntjie t boerenbedrief van opa deurzet in t dörpke Vrydom. Boerderij haitte Anpak Dij Aarbaaid ontstoan deur de Grunneger toal van opa. Dat was verhaspeld mit t Zuud-Oafrikoans; wat klaaiachtege ‘witman’-proat zo as eerste regel hierboven. Vera was mit heur Steyntjie in 1956 in de stal van veeholder Bron Gundersmoa hieraargens op t Hogelaand. t Was op nuigen van de Nederlaandse Vijholdersbond. Mit n bus vol aandere ZuudOafrikoanse boeren werren zai rondlaaid op Noord-Nederlaandse boerenbedrieven. Gundersmoa luit zien beste melkkoien zain en zee: ‘Hier kin je riek mit worren.’
Dat leek Steyntjie wel wat tou, mor Vera luit heur haart mitdenken en zee dus: ‘Ek sal nait riek wor nie, ek sal ja vereg blief.’ Steyntjie haar de kop wel twijmoal zo geern bie ‘riek worren’ en docht n beste bol en drij veerzen van hogelaandster boer aan te kopen. Ainmoal weerom in Vrydom wol hai mit die ‘loeibontes’ fokken.

‘Vij van joen boerpladdelaandie dut t aal goud in Suid-Oafrikoa’, schreef Vera twij joar loater aan boer Gundersmoa in Noord-Grunnen. ‘Ons tog deur jouw groensavanne vol loeibontes is eibels schier te nuim. Baaie dankie doarvir, mor jouw verkoopbol is nait goud boerbesluit gewees nie. Hai is nait deug in verdubbelingsaarbaid … joe-waiten-wel.’
Gundersmoa schreef weerom: ’Klopt, n oske is doar nait vereg mit. Ik zee dou toch dat n besneden bol wel gekoper was, mor joen Steyntjie lusterde hail nait.’
Zo kreeg Vera woorden mit Steyntjie. ‘Jij misboer heef de ballen sjoege van vijholderij. Gounent in Vrydom lag jou uut.’
‘Och,’ mainde Steyntjie, ‘t sal aal ja reg kom, zee Kruger. Waist wat … ek sal doar n kafferbuvvelbol veur aanskaf.’
Vera: ‘Ons kin toch nait blief hier nie.’
Ossewa wer doarom volpakt en noa drij dagraaizen vonden ze n stee bie dörpke Welkom. Der stonnen n poar gammele hutten, mor Steyntjie vertimmerde boudel aaigenhandeg. De koien luipen in n roeme kroal. Zo kwam boertjie op de kloeten en nuimde t stee Mollebonie.

n Joar of wat doarnoa sjeesde n grote jeep t haim op. Boer Bron Gundersmoa. Vera en Steyntjie wozzen nait wat ze zagen. Die boertjie van die koolzoadsavannes bie diek in Grunnenlaand. Wat mos dij hier?
‘Och, ik mos veur de Vijholdersbond in Bloemfontein wezen en dou wol k hier ook eefkes kieken. En ik zai geliek dat joen koien vrijen mit n buvvelbol. Mor eh … buvvels en melkkoien kinnen nait kruusd worden.’
Vera en Steyntjie loerden noar mekoar, mor… loze Vera beraaidde Grunnboer n skottelbraai. ‘Hmm … lekker,’ zee Gundersmoa, ‘Ik … eh … as k weer thuus bin, stuur ik joe n beste loeibontebol, din bluit hier haandel krekt as in ons Ommelaand.’ Vera knipoogde: n goud boerbesluit.

In 2002 traauwde n klaaindochter van Vera mit n klaainzeun van Gundersmoa op t Hogelaand. Zai fokken nouedoags vlaaisbuvvels veur de braai mor … riek wor? Nee, de Boerenoorlog van 1900 stekt hier de kop op. Dat hait nou Farmers Defence Force; jonge boeren stomen liek op as de Veurtrekkers van dou, noar lu dij wel loeibontevlaais eten, mor dij boer t laifst nait zain nie. Hebben zeker nog nooit van ‘Apartheid’ heurd. En hul mor denk dat t aal vereg reg kom mit t democroatisme in dizze Oranje Vrystaat.

Oavend in haarst

dij lutje krimpende wereld
allerdeegs moane trekt zuk trugge


ik loop in t duuster laans doddernde lindebomen
dij wiezen mie netgliek de weg
maank swaarde muren dij nich wieken


mor woaraarns zel der toch wol löcht weden?


den – wied veurbie t verwachten – zai ik
widde stevels verdwoald opduken oet de nacht
twij onverwachte bosschoppen van onaaindeghaid
noadern en holden tree even in


stoef bie nander swiegen we
zuiken kurend overkaande
mor sloeken vannijs grondvroage in
en lopen miedsoam deur

Jellema

Bie thai-boksschool Jellema
lopen ze in swaarte klaaier
nander mit dikke bokshansen
te haauwgen en òf te dekken
trappen, belken, stinnen en poesten
wat gaait der heer

Mor zai mainen t nich kwoad

Loater lees ik Jellema:
‘Neem in je hand: de plant voor je hem plant
bevoel de wortels en de wortelaarde’


(blz. 311 Verzameld werk, C.O. Jellema)

Vertroagen

Blonde vraauw op hoge hakken
lopt niedsk sikkom tien meter
veur hond oet
swoare olle labrador komt der
in lege versnellen achteraan
kwispelt wat mit steert
en rokt aan elk poaltje
as k veurbie fiets
kik e mie aandachteg aan
en ik kiek aandachteg weerom

n Iesvogel

n Iesvogel in Vraiskelo
dij was verdwoald en dat kwam zo
aigenlieks worden z’hier nait geboren
mor dizze haar zien bril verloren
dus hai kuurde Vrais en Low
doar is vaast wel ies en zo
doarom zaailde hai omdeel
beneden keek e nog wat scheel
vogel haar hom goud verkeken
is dou noar t Iesselmeer oetweken

Vaaier ledders en n haart op n trui

Braidoet ston Adje ien open deur van studìntenkoamer van Ger Beerveld. Zien vouten stonnen op drubbel. Hannen rustten tegen deurkezien. Adje nuimde homzulm n haalve slachter. Apmoal gekhaid! Mor hai haar mor n haalve oplaaiden veur slachter volgd, haar t apmoal nait verdroagen kind. t Was hom te maans worren, te veul slachtòfvaal, bonken en bloud.
Adje was aan t prakkezaaiern goan: veur wat veur affeer zol hai no aan t leren goan? Doar was hai nog nait over oet. Ien tussentied sprokkelde hai sinten bie nkanner mit kerwaaikes. Haar òf en tou n boantje.
Kreeg sinten van pa en moeke.
‘Moi, hou koms doe hier ien hoes, Adje …?’ klonk t achterdochteg.
Adje gnivvelde. ‘Dien laive schat Greetje het mie ien hoes loaten. k Heb boven die bie heur zeten.’ Greetje zat n trap hoger as Ger, haar doar heur koamer.
‘Hou dat zo, Greetje mien schat…?’ antwoordde Ger, ‘loat Jetske dat mor nait heuren. Dij wol mie lesdoags nog smoren …’
‘Smoren…?’ zee Adje en wupte wat op tonen. Hai keek zien kammeroad eernsachteg aan. ‘k Heb t die voaker zegd. k Vien dat doe aaltied van dij apaarde wichter hes Ger! En Greetje wol die doodmoaken?’ Ger mouk n opmaarken over n minne kienertied. Zukse wichter haren gain spier laifde kind. En dou was eefkes stil.
Ger bo Adje n kopvol kovvie aan. Hai mos mor aan toavel zitten. Mor veurdat Ger noar heur gemainschoppelke keuken toulaip keek hai hom aan. ‘Doe wais t nog nait, mor mien verkeren mit Jetske is ook oet…!’
Adje trok wit vot en schoof aan toavel. Dij laag vol mit lesmaterioal. Ger laip noar keuken tou. Adje prakkezaaierde. Hai keek deur t aigenste roam van dizze koamer noar boeten. Zien ogen dwoalden over t reepke grond tussen baaide hoezen. Der laag gescheurd beton op doar roet ienston. ‘Dit strookje Stad, deur elkenain verloaten,’ prakkezaaierde Adje, ‘dat is krekt zo verloaten as Jetske heur op dit stuit vuilen mout …’ t Begrootte hom veur t wicht, dij tegen hom aaltied gelieke laif was.
Zien ogen gingen deur koamer hìn. Doar ston Ger zien bèr. Doar haar dij kloun mit Jetske legen. Wat was t hier ainks n zootje! Mor doar op grond, tegen muur aan, ston n hail schier schilderij! Dat kunstwaark, mit n robonde kou der op, dij kinde Adje aalderbest. Hai haar t sikkom doezend moal bekeken. Wat wol hai t schilderij geern kopen, aal haar hai nait teveul sinten. Mor Ger wol t nait kwiet. Adje laip der noar tou. Zien vingers streken der mit pelzaai er bie laans. Mor onverwachts ien n woas van onrust kreeg hai zien buus mes. Eefkes lusterde Adje of Ger der aal aankwam. Dou mit n ruk, haard en onverschilleg, ging mes deur douk hìn. ‘Dat heb t veur die doan, Jetske!
Veur die!’ mommelde ol slachtersleerling.
Ien n zoes zat hai weer op stoul. Keek noar boeten noar t streepke grond dat zo smaal was as n piepeloag.
Doar heurde hai Ger aankommen. Dij hil n bred vaast mit twij mokken vol kovvie. Op schuddeltje lagen meelkoekjes. Òf en tou nammen zai n slokje.
Boven heur stampte Greetje haard op grond.
‘Joa, joa, doe was bie Greetje,’ zee Ger, ‘en hes verkeren mit heur?’
‘Nee,’ zee Adje, ‘wie kommen te zulde dörp oet. k Kin heur van schoul.’ Hai versweeg dat zai boven hom Jetske berabbeld haren. Mor dat verkeren oet was dat wizzen zai op dat stuit nait.
Adje begunde over t schilderij te jeuzeln. ‘Kins mie dat nait veur n prikje verkopen?’
‘Ophollen!’ zee Ger verniend, “k wil dat ding nait kwiet! Dij is van mien opa en opoe west. Dat heb k die aal wel tachteg keer zegd!’
Adje laip noar t schilderij tou en tilde dij op. Hai schrok ter zulm van. ‘Mos ais kieken, Ger … der zit n dikke lub ien.’ Ad hil t kunstwaark veur Ger zien neus.
t Was of Ger n slag veur zien kop kreeg. Dij lub laip dwaars deur n robonde kou hìn. n Kou dij van zien femilie west haar.


‘Nee, no wil k hom nait meer hemmen,’ mommelde nepslachter. Zien haart bonkte hom ien ströt. Hai zette t schilderij op stee.
Ger draaide n sigret, knipperde mor aal mit ogen.
‘Doe bis ook zo lomp, Ger,’ zee Ad, ‘zo roeg!’
Ger stak sigret op. Achter zien ogen zaag hai opa zien koien stoan.
t Was even stil. ‘Wèl van joe baaident het verkeren oetmoakt?’ vroug Adje ien ainen. ‘Dat heb ik doan,’ zee Ger zaacht, ‘bin tegen n aner aanlopen.’ ‘O, n nije. Hou hait dien wicht?’ vroug Adje.
‘t Is Dinoa, dij kins doe ook wel. Jetske heur kammeroadske.’
‘O, dat is pienlek …’ zee Adje en hil zien buusmes veur n daag, ‘mor kiek ais. Is dit nait wat veur die, jong? t Is nait vertraauwd dat k der laanger mit omsjaauw.’ Hai langde Ger t mes aan.
‘Wat n schier mes,’ zee hai en vuilde aan t lemt.
‘k Wil kuutjebuten mit die,’ zee Ad, ‘wat hes doe ien aanbaiden?’
Ger rommelde ien kaast, legde n trui en n metoalen aansteker op toavel. Adje graaide trui van toavel òf en bekneep dij. t Was n blaauwe trui. Veurkaant was opsierd mit n wit haart. Op t haart stonnen vaaier donkerblaauwe ledders. Dat wazzen eerste ledders van veur- en achternoamen van Ger en Jetske.
‘Dij het zai veur mie braaid,’ zee Ger, ‘aansteker heb k ook van heur kregen.’
Adje trok zien aigen trui oet en trok trui dij Jetske moakt haar aan. t Was zuver zien moat. ‘k Neem hom,’ zee hai.
Ger kreeg t mes en schoof aansteker noar Adje tou.
‘Wacht ais,’ zee Ger, ‘kin aansteker ook wel aan Dinoa geven. Dij dampt as n schòsstain.’ Adje schoof aansteker weerom noar Ger tou.
‘Din kriegen wie apmoal wat van die,’ zee Adje, ‘ik dizze trui, Dinoa n aansteker. Din hes ons apmoal blied moakt, behaalve Jetske! Dij krigt dalles… haildal niks.’

Kneels, n vìnt oet vrouger tied

Kneels is n ainspaanjer dij aargens woont in pervinzie Grunnen. Hail sums wil k wel ais bie hom kommen. Zien hoes is krekt n volle deus, woar wis niksnaks meer bie kin. Eefkes wat vot leggen, joa, din blieft t joaren laank zo. Din is joen hoes vol, bomvol, hail vol tot dak aan tou, meschain wel wieder. Kneels het wel ais aan snoetjeknovveln doan, mor din zee zien moeke: ‘Ach jong, blief mor bie mie.’ Waarken het Kneels aiglieks noeit doan, muid wèr ie doar ja van. Zien pa en moeke wazzen hail gewoon, pa bie boer, moeke achter tob mit wasgoud. Ain recht haar zai en dat was n grenieten aanrecht. Schoul is wis noeit wat veur Kneels west. AB haar hai nog noeit van heurd. Bouken kreeg Kneels nait in haand, joa, bosschoppenboukje van zien moeke. Dat ding mos elks week noar bakker tou in dörp. Hai luip din stoef veur bakker zien deur laangs, gain meder omlopen. ‘k Bin nait gek hè,’ zee hai din tegen homzulm.
Ain dikke kammeroad haar hai, wèl dat was? Keudel, hond van n òl noaber. Noaber ging oet tied, dou wol noaberske hond wel kwiet. Zo is Kneels aan Keudel kommen. n Poar apaart was t. As Kneels veurbie ging, zag ie hond Keudel n poar honnerd meder achterwegens zien boas aankuiern. Keudel mos dat van zien boas, want Keudel zat haildaal onner loezen. Dat goud mos ja nait binnen hoes.
Zien moeke was doar slim krekt in. ‘Dat kroepgoud nait bie ons in hoes,’ zee zai din. Ainmoal kraberij, din zat ie doar joen haile leven ja mit. Kneels zien goud en Keudel zien hoaren, dat was ja krekt n stee veur loezen. Moeke kon doar ja nait zo veul aan doun. Zo was doar veul kraberij bie moeke, bie Kneels en bie Keudel. Mor…moeke haar wat oetfigelaaierd veur loezen. Petreulie … dat zol wat weden. Zo zegd, zo doan: Kneels aan wrief mit petrelie, moeke aan wrief mit petreulie, Keudel kwam der ook nait onneroet. Mor ja, Keudel ging aan slik, vanzulm. Stinken dokter, uren veur wind aan.
Keudel wer der ja dik zaik van. Moeke aan t grienen, Kneels zien moeke aan t oetragen. Dou mor noar dokter tou, hoesdokter woonde ja stoef bie.’Wat moet ik met jullie hond?’ zee dokter. t Haile verhoal het hai aanheurd, wat n toustand. Dokter het Keudel zien moag oetspould, Kneels haar wat schoonmoakspul mitkregen. Moeke kreeg n oetbraner van dokter mit noar hoes, om gain petreulie te smeren op pokkels, nait op minsk, wis nait op n daaier.

Kneels zien pa komt aiglieks nait veur in dit verhoal, want dij was allaank oet dizze tied goan. Keudel was veur hom in zien stee kommen. Aaid mit vaaier lu west in hoes. Mit pa vaaier lu, zunner pa ook vaaier lu.
Kneels haar voak koeskillen, nait noar koezenropper vanzulf. Hai dee t zulf wel. Taauw aan deur, koezen vlogen deur lucht hìn. Meroakels ja. Koezen en taanden wazzen der zo oet. Kaauwen dee Kneels naait te veul. ‘Dien goagel mout wat harder worren,’ zee moeke, zai haar doar ja aal reken mit hollen.
Veul stamppot en brij eten.
Moeke was aan n kaast opreddern, dou zai n deuske in haand kreeg. ‘Kneels jong, k heb wat veur die, din kinst ook weer goud kaauwen en eten. k Heb wat vonnen in n deuske dat van dien pabbe west het.’ Kneels dee deuske open … wat doar wel in zat: pa zien koezen en pa zien taanden. Overjoareg spul is voak nait goud, ja, mor moeke haar doar wat veur vonnen. Moeke haar taanden en koezen in petreulie zet. Deur aal dij joaren dat pa oet dizze tied west het, binnen dij koezen der nait blaiker op worren, vanzulf, proek ston der ja op. Kwaalm kwam oet deuske, Kneels gliek mit troanen derbie.
‘Hai jong doch, gript die dat zo aan van pa zien koezen en taanden?’


Kneels: ‘Joe ook mit joen petreulie, t is ja rötspul.’
‘Jong, most mor ais mit tanden en koezen aan loop goan,’ zee moeke. Kneels haar in tied n viel oet zien rommelpotterij hoald. Koezen der in, din der weer oet. Ook zo mit onnerspul. Viel haar t drok, mor Kneels ook.
n Koezenropper zol zuk op kop kraben. Moeke haar in t deuske ook nog wat taanden en koezen van heurzulm bewoard, ie waiten mor noeit ja. Mor ja, t was wèl eefkes òfzain. Zomor koezen en taanden in mond, dat vaalt ja nait tou. Mor viel het wis veul overuren moakt. Vanaal haar hai der onner zitten, zo gaait dat voak as ie n schier gebit kriegen. Keudel is lestent ook mit koezen aan rit west. Kneels het dingen weervonnen op misbult, Keudel haar koezen
doar begroaven. Mit greep dou derbie kwam t spul weer noar boven tou. Keudel mit zien tong aal òfslikt, makkelk wis. Zo weer in mond. Woarom stoer moaken, as t makkelker kin.

Veul joaren loader goan wie nou wieder mit Kneels en Keudel. Moeke is oet dizze tied goan. Kneels haar dou n klaid oet kaast pakt veur zien moeke. Mor … dij stonk noar petreulie. Zo is moeke aan raais goan.
Kneels en Keudel mozzen ook wieder. Geern eefkes doarhìn. As k din toes kwam, zee mien laiverd aaid: ‘Doe roekst noar petreulie.’
Zel dat nou zo weden of is t mainens? Kneels en Keudel dij op mien levent n hail aander denk en kiek geven hemmen.

Aal Tied

Ik heb hier n klokke stoan
Dij ook nog es stil staait.
Nou stoan klokken aaltied al stil,
Moar dizze geft gain tied meer aan


Dat typische tikken is nou wel doan
En dat ervoar ik toch as n gemis.
Doar gaait zo’n sfeer van uut,
Veuraal as t oavend is.


Ik bin wel mit de tied mit goan.
Mie moakt t nait zoveul uut
Of de tied nou draait
Of van boven ommeneden swaait.


t Gekraai van n hoan
Dat is van ale tieden.
Ook al hest t nait meer neudeg
Om te waiten hou loat of t is.


Komt tied komt road, geft ons de woan
Dat de tied ons leven bepoalt.
Ik stoa der nait laanger bie stil.
Doar heb ik gain tied meer veur.

Noamen nuimen

(Oet de rieg Grunneger in de Raandstad)

t Dagblad van het Noorden meldde nog nait zo laank leden dat de streektoalen in hoog tempo aan t verdwienen binnen. Spiedelk aigenliek dat n streekkraante zukswat dut in t Nederlands, terwiel dat n mooie gelegenhaid is om n goud veurbeeld te geven en initiatief te nemen om wat aan dit perbleem te doun. t Liekt derop dat t DvhN zulf t probleem mit òfgeft. Dat geldt ook veur t aandere streekgebonden medium RTV Noord. De programmoa’s binnen stuk hin in t Nederlands. Ook dat komt wat roar over veur n regionoale zender. Butendien: Vraislaand het zien aigen zender Omrop Fryslân en Drint het RTV Drenthe.
RTV Grunnen dekt bie mie de loaden beter veur de riekwiedte van de zender.
Gelokkeg binnen der Grunnegers dij zok wèl echt drok moaken om de streektoal en initiatieven nemen om t Grunnegs in stand te holden. Benoastenbie de inspannen van bieveurbeeld mensken van t CGTC, binnen der n poar politici in Stad dij der veur plaaiten om de parkeerborden bie de körtparkeerstroken gain ‘Kiss & Ride’ of ‘Zoen & Vroem’ te nuimen, moar ‘Smok & Vot’.
En nou wie t toch over noamen hebben, ik kin as supporter van FC Grunnen weer gewoon noar de Euroborg in ploats van noar t Hitachi Capital Mobility Stadion. FC Grunnen is op zuik noar n nije partner veur de noam van t stadion. t Zel mie benijen of der n sponsor te vinden is dij d’uutdoagen aangaait om n noam te bedenken dij meer bie de club paast.


Zo’n sponsor mag van mie ook de noam bedenken veur n fietsbaarge in de pervinzie. Want joa, der binnen politici dij zok der haard veur moaken om n fietsbaarge in Grunnen aan te leggen op ain van de veurmoalege störtploatsen. Der waren aal ideeën veur n skipiste mit kunstsnij op de veurmoalege störtploatse in Usquert. En op zo’n baarge binnen vanzulf nog veul meer meugelkheden veur sport en toerisme. Ik heb t nog aaltied over noamen. Zo het de pervinzie Grunnen de noam van n nuver plattelaand met nuvere landschoppen, schiere noatuurgebieden en, behaalven Stad, gain grote steden. Der is veul rust en ruumte.
Dat is hier in de Raandstad wel aans. Veul snelwegen en huzenbaauw. t Is naargens meer eerliek stil. En in de noatuurgebieden is t hailtied dròk. In de polders tussen Rötterdam en Gouda komt n kompleet nij dörp mit 8000 huzen. Men onnaaiert zölfs om de gruine stroom moar uut Denemarken te hoalen, omreden dat der gain ruumte over blift veur windmeulens. Kinst derop wachten dat besloten wordt om dij meulens moar in Grunnen hin te zetten, want dat is ten lesten de energie-pervinzie van ons laand. Bestuurders van de norelke pervinzies hebben n plan opstuurd noar n Hoag om meer dan n kwart van de miljoun extra huzen dij Nederland neudeg denkt te hebben, te baauwen in Noord-Nederland. Doarmit wordt de verstedelken beter verspraaid over t laand en de Raandstad ontlast.
Mit d’aanleg van de nije spoorliene van Grunnen noar Amsterdam, de Lely-lijn, zal n traainrit roem n uur duren. Dat is om en bie n uur sneller dan nou. De norelke pervinzies kommen veul dichterbie de Raandstad te liggen, wat aantrekkelker wordt veur bedrieven en inwoners. Huzen binnen der nog betoalboar en de grondpries veur bedrieven is leeg. Mensken uut t Westen kinnen hier veur minder geld roemer en laandelker wonen, terwiel dat heur waark toamelk dicht bie blift. Moar zol t nait zo wezen dat de grootschoalege huzenbaauw en de infrastructuur dij doarbie heurt ten koste goan van weerdevolle landschoppen en n grote drok leggen op de bestoande noatuurgebieden? Dit mout wel wiedgoande gevolgen hebben veur t levensgenut in Noord-Nederland. En dat moakt ook de pervinzie Grunnen weer minder aantrekkelk veur uutvanhuzers dij rust en ruumte zuiken.
Wat ook wel vaststaait, is dat mensken uut de Raandstad zok nait zo drok moaken zellen om de streektoal in stand te holden. En zo draaigt de Grunneger streektoal nog sneller te verdwienen. Dat mouten we as Grunnegers vanzulf veur wezen. Ik dou aalvaast n poar veurzetten:
Tegen n fontein, zo as de nije bie t Forum, zeggen we vanòf nou ‘woaterstroes’. t Belaaidsplan 20202025 van FC Grunnen nuimen we ‘Soam noar t Groot Maark’.
De zummercampagne van Marketing Grunnen nuimen we ‘Gelokkeg bist in Grunnen’ en de nije routes dij doarveur oetfigelaaierd binnen nuimen we ‘ommelandse raaizen’ in ploats van ‘roadtrips’.

Joe heuren nog van mie.

Proaters, vroag n stille luusteroar es wat

Summege mensen kinnen zo proaten dat je der muide van worren om noar ze te luustern. t Komt veur dat k mie kompleet leegzogen vuil. Zol dat kommen omdat ik zulf nait zo’n proater bin? Of bin k nait zo’n proater omdat aandern altied proaten en ik luustern mot?


Ik probeer wel es wat te vertellen mor den is t al gaauw: ‘O joa, dat heb ik ook es had,’ en den neemt n aander t gesprek zo over en bin ik weer aan t luustern. Dat gebeurt aigenlek hail voak. Misschain bin k doarom wel schrieven goan. Den heb ik ook es wat te vertellen zunder dat ik aal onderbroken wor.
Verjoardoagen binnen ook van zukke momenten. Altied òfwachten hou je kommen te zitten. Ik bin op mien best as ik ain op ain proaten kin met ain dij mie wat vroagt en echte belangstellen het veur wat mie bezegholdt. Den kin k hail enthousiast vertellen, veuraal as ze wat deurvroagen. Dat beleef ik allain nait zo voak. Mainstal zit k der dus wat stil bie en elkenain proat den deur nkander hen en lacht wat, mor den is t zo’n geroezemoes dat ik niks meer verstoan kin.
As je zulf joareg binnen, kin je teminste nog wat hen en weer lopen om mensen te bedainen, mor den kin k ook mien aai nait kwiet. k Wol wel es met dij proaten of met dij, mor den vroagt n aander weer om aandacht en komt der weer niks van. Of ze vroagen mie wat woar k hail groag even over vertellen wil, mor den bin k nog drok aan t bedainen en tegen tied dat k weer zit, goan ale gesprekken al weer deur.
Toch jammer want ik verheug mie altied wel op n verjoardag en k moak mie der ook wel mooi veur.
k Kin tieden veur kaast stoan om te kieken wat ik nou es aantrekken zel en elke keer vaalt t weer tegen. Der binnen n baarg mensen dij veul aandacht hemmen willen en ook kriegen. Ik bin nog t beste op dreef achter mien laptop. Den kin k ales opschrieven woar k t over hemmen wil en as t n beetje metzit wordt t ook nog lezen en kon k toch ook mien aai kwiet.

De Flinten

Veureg joar ging t wat roar …
t Was ook ja corona-joar!
Mor hoop dee leven.
en t wuir n gegeven,
dat twijdoezendtwinteg
weer n joar van vreugde was.
De Flinten-dag ging nou wel deur!
En wie: Wim Ploeg, Jaap Noord,
Janny Blauw-Hof en Klaas van Zonneveld
Goan der nog geern n joar of tiene veur!

(Wie zaten in ’40-’45 bie mekoar in de klas op de O.B.S. te Nietap en kommen nou vanòf 2017 joarlieks bie nkander)

John Woodhouse op zien lakschoenen bij ons deur t gruunlaand

t Gebeurt niet zo hiel voak dat der ien eigen dörp zomor n Bekende Neder lander opdoagen komt. Ien Nuus hemmen we destieds veziede had van ons keunegin, dat was op òfsproak, want ze wol heur op e heugte stellen van e vorderengs die zichtboar wadden bij de totoale vernieuwbouw van et veur moalege kostershuus van de hervormde kerk. Ze was bar onner e iendruk van wat der aalemoal met eigen krachten tot stand kwam. Derk Diek en zien kompanen ontvingen de majesteit ien t veurste gedeelte van wat Dörpshuus De Vrijborg hieten ging. Heure majesteit zat feilek dus ien e veurmoalege veur-koamer van Tjeert en Sietske de Boer.

n Aandere keer dat der n bekend perzoon zien gezicht zien liet ien Nuus was niet op òfsproak, want toen roakte VVD-stoatssecretoares Henk Koning met zien woagen ien n heftege regenbui van e Rieksweg en donnerde met zien dienst-Volvo en dito sjeffeur van t talud van de A7. De dienstauto kwam op t dak, met e wielen omhoog, te belanden ien n stuk gruunlaand van n Nuusmer boer, die der niks van ien e goaten har dat n onnerminister net n veilege landeng moakt har ien zien weiland, tussen zien beesten die heur verwonnerd òfvroegen wat dizze auto ien heur laand dee.

t Dörp woar ik oorspronkelek weg kom het ok ervoarengs opdoan met et ontvangen van Bekende Nederlanders. Op n bepoald mement wer der ien t dörp t zeuvenhonnerdenvieftegjoareg bestoan van dizze nederzetteng vierd. Ploatselk Belang har n spezioale feestkemmissie ien t leven roepen om der n geweldeg feest van te moaken, dat mor liefst n hiele week duren ging. Uut Zuudloaren kwam n immense feesttent ons kaant op, woar niet minder as duzend perzonen onnerdak kriegen konnen. Elke dag van e feestweek was der wel wat te doen: veur e kleintjes kwamen Peppie en Kokkie laangs, die konnen zij hiel best van e tillevizie. Veur de puberjeugd was der de Duutse rockband Kraftwerk, bekend van heur hit Autobahn. Veur de wat ollere minsen die hielden van wat meer rustege meziek kwamen de muzikanten gebroeders Brouwer, de Nederlands-Franse zanger Dave en noatuurlek uut et Noorden ons eigen Imca Marina.

De slotoavend viel vanzulf op e zodderdag – dat moest ja t onvergetelk hoogtepunt van dizze bezundere week worren. De volgorde was deur e feestkemizzie zodoaneg ien kanner zet dat der om acht uur begonnen wer met e trompetmeziek van e populaire gebroeders Brouwer. Om kwart veur negen zol dan de van tillevizie bekende zanger Dave zien tophits heuren loaten. Van kwart over negen tot tien was t de beurt aan Imca, die de stemmeng der hiel best ien moek met heur metzingers, en spezioal veur t noordelk pebliek noatuurek nog n poar Grunneger nummers.

De feesttent was stief uutverkocht, tot de leste stoel was ales bezet, en deurdat t bier t ienmiddels overnommen har van e kovvie kwam de stemmeng der al best ien.

t Absolute klapstuk zol dan om tien uur worren de beroemde Amsterdamse accordeon-speuler John Woodhouse, de artiestennoam van Johnny Holshuijsen. Mien ollu harren der niet zo bodde veul ienterezze ien om der hinne te goan, mor omdat John Woodhouse kwam harren ze mij vroagd om veur heur ok mor n koartje te kopen veur e slotoavend. Destieds studeerde k veur e derde joar ien Grunn, mor sweekends kwam k nog regelmoateg thuus. Pabbe zat destieds ien n rolstoel dus wij harren òfproat dat k hum ien e rolstoel noar de feestent brengen zol, en mamme zol met ons metlopen. En dan zol k heur om elf uur weerom hoalen, as t optreden van Woodhouse der op zat. Ik bleef thuus en heurde ien e verte wel de gezellege klanken van e feesttent verderop over t laand noar ons huus toe kommen. Noa kwart over tien wer t stil, der kwamen gien harde geluden meer deur t dörp hinne, wat ik vremd von, want nou moest Woodhouse toch optreden.

Afijn, t wer elf uur en volgens òfsproak ging k noar e feesttent om mien olders op te hoalen. t Duurde eefkes veur k bij heur kommen kon, want t was smoordrok ien e tent. De bejoarden en de rolstoelers zaten hielmoal veuraan, en toen k bij mien ollu kwam, heurde k van moeke al dat ze n geweldege oavend had harren, mor dat John Woodhouse schanne genog niet opdoagen kwam. En t was elf uur, t bier zat ien e aanwezege toeschouwers en n poar mannen ien e rieg achter mien pabbe begon zien rolstoel al op en neer te bewegen met heur bienen. Doar har pabbe nou zo zachtjes aan wel genog van – en zee: ‘Loat die accordeonman mor, k geleuf t zo ok wel.’

Veurzichtjes manoevreerde k de rolstoel deur e tent noar e uutgaang. Mamme liep veurop, en pabbe en ik volgden met e rolstoel. Wij liepen rusteg over de Hoofdweg terug noar huus, en net toen we t tuunhek deurreden heurden wij ien e verte dan n geweldeg keboal uut e feesttent kommen. Omroeper Henk van der Loan, hoofdmeester van e legere school, brulde deur zien microfoon: ‘Dames en Heren: we hebben er lang op gewacht, maar hier is dan de topartiest van vanavond: JOHN WOODHOUSE,’ en ik heurde t volk al tekeer goan. Toen t gebrul minner werd heurde ik de accordeonklanken over t laand hinne kommen. k Von t wel sneu veur d’ollu, mor ze wadden bliede dat ze weer thuus wadden. Ze harren meer as n uur wacht ien de volle feesttent, met veul aanschoten pebliek, ze verlangden der niet noar terug.

Zundagmörgen ging k noar mien kammeroad, die woonde nog bij zien olders thuus. Zien pabbe en mamme vertelden dat zij wél ien tent bleven wadden, zij harren wacht op t optreden van Woodhouse. Ik vroeg aan mien kammeroad zien mamme wat ze der van vonnen har. ‘Och,’ zee ze, ‘de meziek was wel oardeg, mor de man gedroeg hum zo vremd: iedere keer as er n liedje speuld har dan hing er noa er applaus as n slappe pop over zien accordeon. En noa t leste nummer bleef er wel goed drie menuten over zien ienstrument hinne hangen, wij vonnen t mor roar. Ik zee tegen pabbe, dizze man kon wel dronken weden.’

De woare òfloop wer n poar doagen loater bekend. Mien kammeroad zien ollu harren proat met n lid van e feestkemizzie. Hij vertelde dat e zoak hielmoal uut e klauwen lopen was. Noa zien optreden harren ze tegen d’artiest Woodhouse zeid dat ze e helft van zien gage ienhollen zollen, omdat er meer as n uur te loat arriveerd was, en dat der zulfs al minsen noar huus goan wadden. Doar har Woodhouse niks met te moaken, zee er. Zien volle honorarium mos op toavel kommen. En hij kon der niks aan doen dat er zo loat was, want hij was ien e file terechtkommen ien Nieuw Weerdinge. ‘Doar hemmen wij gien boodchap aan,’ zee e feestkemmissie, ‘en wij leggen de zoak veur aan t bemiddelengsbero woar wij joe boekt hemmen.’ Toen wer de man roazend lelk, zee t lid van e feestkemizzie. ‘Hij gaf ons veurzitter Harm n opdonner tegen zien borst aan, zodat er omviel. Dat lieten wij niet op ons zitten en Woodhouse zaag wel ien dat er t tegen vief woedende boeren niet redden zol, en hij vluchtte toe e nooduutgaang van e tent uut, met de kwoaie boeren achter hum aan. De beroemde muzikant vluchtte op zien lakschoenen bij ons deur t gruunlaand, keek nog eenmoal achterom en zag tot zien geluk zien Mercedes stoan aan de overkaant van e sloot. Hij nam n flinke roam en hoalde nog mor net de overkaant, en sprong toen fluks toe zien Mercedes ien. Hij gaf gas, en weg was er. Zien lakschoenen har er onner de modder.’ n Bezunder oavend, Woodhouse met lakschoenen deur t gruunlaand. ‘Mor met goeie òfloop,’ zee er, ‘want de zoak is òfdoan, en wij maggen e helft van t geld ienhollen.’ Ienderdoad, n oavend om nooit te vergeten!

Terras Café The Magpie

Twij jongkerels dij vlak noa nkander houk om steveln, aalbaaid mit ale aandacht veur t mobieltje, nait veur stroat.
Azioatische man mit droadjeshoar en spillepootjes (drugs?), dij mie wat vragt. Verstoa ik nait, dus schud ik geliek mor nee. Hai sprekt n veurbieganger aan. Dij nemt de tied, vragt vrundelk wat. Ze steken noflek noast nkander zebrapad over. Veur boetenwereld asof ze bie nkander heuren. Lopen op supermaart Deen aan. Azioatische man komt allain terug mit n deus mit gebakjes of zukswat. Hai wil ze mit elkenain dailen, mor gainain wil wat.
Kat stekt bunzelachteg stroat over, lopt onder n auto deur, mit ale aandacht veur stroat.
Proatje mit vraauw van ca. 40, twij toaveltjes van mie vandoan. Zai telt ale doagen
òf. Over 30 doagen gaait ze veur altied emigreren noar Dubai. Doar is t apmoal veul beter as hier. Hier mon je n oplaaiden van 4 joar veur moakeloar doun, doar mor van 4 doagen en n stage. Ze nemen doar geern westerse mensen aan. 70% is expat. Vraauwlu magen doar gewoon auto rieden. Magen allain nait doetjen op stroat.
Jonge moeke stekt zebrapad over mit n leutje wichtje dij midden op t zebrapad gewoon n beetje mit heur springen wil. Net as veur jonge katten of honden is alles om te speulen. Zonet nog n jonkje dij overaal op drukt doar mor n knopke of n toets op zit, bevubbeld parkeermeters.
Jonge vraauw ien grote gruine stationcar ridt zowat n fietser aan. Dij scheldt. Jonge vraauw kikt kwoad trug. As fietser vot is, schait autobestuurster mit n schok te haard veuroet. Koppeling te rap omhoog?
Houveul ‘hoast-ongelukken’ zollen der per dag gebeuren?
t Wordt aal stiller ien miezulf, asof ik n laange massage had heb.
Twij pilsjes is wel weer genog. Pin zachtjes bie Ariela òf: € 6,40. Bioskoop is duurder.

Doodtij

Marifoons knittern n rousteg geluud;
duvelse stemmen oet buken van spoukschepen.


Kotters liggen aan daam.
Knopen om poaltjes ogen Gordioans
‘keuneg van zeeën’ – n vraide kuur.


Vlageschip is soeterg; toplicht mor schien.
Machinekoamer mist elk likje eulie sunt `69.

Stilleghaid overstemt t proaten op leugenbaank bezied;
ol schippers binnen t snakken muid.


Vloot n fata morgana ien flaren dook
n armada op zuit wotter bie doodtij.

(oet de bundel Zulfkaant, 2018)

Klaain gedichtje

Wast doe hest dat heb ik nait
Is n haile andere wereld
Wat ik heb dat hest doe nait
Is n haile andere wereld
Mor kin wie doar boetenom
Mekoar vinden
Respecteren in ons
Menselkhaid
In wel doe bist
En wast doe vuilst
En aansom
Gewoon in doagelkse dingen
In n bloum dij bluit
In t gras dat gruit
In d’eenden dij kwaken
In de zachte regen
Of in de zunneschien
Mens op dizze oarde
Nait meer en nait minder
Zo wil ik die zain.

De hamster

Laang, laang leden raaisden wie mit regelmoat noar stad tou, leujong en ik. Hai mos noar kinderarts, want hai haar slim last van zien lonkjes. Aiweg verkollen, bronchitis, kuurtjes, ie waiten t wel. Leu jong was vereg genog, doar nait van. Veul fantasie haar e. Hai wos van dij bezuiken altied wat biezunders te moaken en dokter dee der geernt aan mit. Zo verstopte hai zuk achter gerdien, zien blode voutjes staken der onner oet. Doar zat ik allain te wachten, dou dokter binnen kwam. Woar jong wel was, vroug dokter zuk òf, onderwiel dat hai noar blode voutjes keek. ‘Nou,’ zee ik, ‘hai is diskeer toes bleven, joe mouten t mit mie doun.’ Jong kwam triomfantelk achter gerdien vot.
Hai was stoapelwies mit dokter. Hai zee tegen hom, dat hai hom wel helpen wol, dou hai weer aankled was. ‘Oh da’s goud,’ zee dokter, ‘din vroagen ze: deur wèl bist holpen? Deur dij dokter mit dij gruine broek of dij mit dij broene?’
‘Och,’ zee jong, ‘as t zover is, wil mien moeke joe ook wel n gruine moaken, heur.’

Wie waren onnerwegens noar t zaikenhoes. Doar was ik bleven noa dizze laange inlaaiden. Op hoofdstoatsion gingen wie even in kiosk aan. Jong dook in ainen noar beneden, pakte wat van grond en muik dat e votkwam. Ik der achteraan. Op mien vroag wat hai doar haar, mos ik hom eerst beloven dat hai hom hollen mog. In de kom van twij jongenshanden zat n hamster.

Vonnen in kiosk. Wie weerom, vroagen of ain hom miste. Nee dus. Wer n deus teveurschien hoald, aan bovenkant open en doar kwam hamster in. Op noar t zaikenhoes. In wacht- en spreekkoamer en elke keer t verhoal oet de douken doun.
Noatied mit traain noar hoes en hamster kreeg n verblief. Elke oavend mog hai der oet en vertoonde zien kunstjes dij hom mit veul geduld leerd waren.
Jong, dij nou groot is, vertelde mie t vannommerdag. Hamster zien noam was Pieter.

Kop en haanden nooit zoaleghaid beloofd

Zai het mie nait bloots
veur de poelegrap en d’oardeghaid
op dizze onbestendege wereld zet –
schoof mie n bak op schoot
vol spruten: ‘Doppen!’
Dou boas mie aan kaande veegde
zat k nooit met lege haanden thuus
nooit mit n lege kop.
Kwamen aaltied woorden in mie op.
Dichten wil t beste
ast die nutteg moaken kinst.

Slakkie

Bewoog n noaktslakke in mien toen.
Baistje was op zuik noar zien huus.
Daip in de nacht was e pas thuus.
Mit bier vouerde ik hom doen.

Troost

Troost veur daklozen
Komt nooit te veurschien
Ien de hoedoanegheid van n woning,
Mor uut de mond van zwaarvers.


(Vrij noar Judith Herzberg)

Boas boven boas

(noar n foabel van Aesopus)


Waalneut en appel haren roezie over vroag wèl of mooiste van heur baaident was. Ging der orreg om heer. Dou kwam stem van brommelstroek vanoet heeg achter waalneut en appel. Hail aigenwies klonk t: ‘Willen ie wel ais opholden mit joen gesnak hou mooi of ie binnen doar ik bie bin. As ie mie zain wait ie ja votdoadelk wel of t mooiste is.’

Der is aaltied boas boven boas

Ezel, vos en laiw

(noar n foabel van Aesopus)

Ezel en vos sloten n overainkomst nkander bie te stoan ien tieden van nood en gevoar. Dou gingen zai mit heur twijbaaident op jacht. Al gaauw kwamen zai laiw tegen dij ook op jacht was en slim honger haar. Vos, dij gevoar votdoadelk deur haar, laip op laiw òf en beloofde hom te helpen ezel te pakken te kriegen as laiw hom lopen lait. Laiw gromde dat t goud was. Vos lokte ezel dou noar n stuk omriggeld laand tou en sloot domme baist doar op, zeggend dat ezel doar vaaileg was. Dou laiw zaag dat ezel nait vot kon, greep hai vos bie zien kladden en vrat dij op zien dooie gemak op. Dag loater ging e noar t laand tou en dee zulfde mit ezel.


Ie kinnen ain verroaden en verkopen doar e bie staait!

Oljoarsnaacht

t Was nog nait zo laanke leden, dat Hinderk en Geert veur eer ste moal ien kerk noast nkander zeten haren. Dou was laifde maank baaident begonnen. Zai haren besloten, nait te haard van stee te lopen. Twij moal ien weke kwamen zai bie nkander.
Veul was der te beproaten.
Geert vertelde, dat der ien n poeps gezin groot worren was. Drij zuskes en ain bruier haar der. Misdainder haar der west. Noa middelboare schoul haar der medisienen ien Utrecht studaai-
erd. Zien belangstellen haar noar minsk mit psychische perblemen oetgoan. Zo was der ien loop der joaren psychioater/psychotheroapeut worren. Noa verloop van tied haar der waark ien Akkedemisch Zaikenhoes ien Stad kregen. Zien moeke leefde nog, moar zien pabbe was al hingoan.
Hinderk vertelde, dat der zien haile levent zo om en bie ien dörp woond haar. Ien Stad n poar joar Akkedemie bezöcht haar, moar haar noaderhaand te waiten kregen, dat der mit zien haanden waarken mos. Hai was timmerman worren, moar haar nog veul meer as timmern kind. Allerdeegs kon der nog immer en aaltied sentroale verwaarmensketels oet en ien nkander schroeven. Joa, smieteg was der, mit hail veul gevuil ien vingers. Dou zien pabbe hingoan was, haar hai dizzent as köster van middel- aiwse kerk opvolgd.
Hai was nait bie zien ollu haangen bleven, moar haar mit behulp van vrunden n hoes veur homzulf baauwd. Doar woonde der nog immer en aaltied. Lu ien dörp haren hom wel ains vroagd, woarom der gain vraauw haar.
‘Zuk n nuvere man kin doch vraauwlu genog kriegen?’ wer hom sumtieds zegd.
Hai zai din, dat der laiver op homzulf woonde. Der zellen dou wel lu west hebben, dij waiten hebben wat mit hom aan haand was.
‘Wolste din nooit nait n vrund hebben?’ vroug Geert nijschiereg.
‘k Haar vrunden genog, moar nait zo aine dij doe mainst. k Speulde ja ien eerste elftal van voutbalverainen. Din heste vrunden genog,’ antwoordde Hinderk.
‘Doe hest ook voutbald?’ vroug Geert, ‘woar stonste din, veur of achter ien t veld.’
‘k Speulde veurien en doe?’
‘Achterien. Wie kinnen wel ains tegenstaandertjer speulen.’
‘Joa, dat kinnen wie doun, moar din wel op om en bie drijhonderdzesteg vaaierkaande sintimeter,’ kniesde Hinderk.
‘Dat kinnen wie doun!’ raip Geert laankhaalzend oet.
Zo zaten dij baaident te proaten, as zai bie nkander op bezuik wazzen.

Dou was t oljoarsoavend. Noa dainst mos der ien kerk nog wat oproemd worren. Geert holp Hinderk mit, zodounde konnen zai gaauwer noar zien hoes tougoan.
Ien oljoarsnaacht was der ien dörp immer en aaltied veul te doun. Vuurwaark wer òfschoten, lu winsten nkander veul haail en zegen ien t Nijjoar, der wer veul zopen … Dou t wat rusteger wer, wazzen der nog hail wat jongelu op pad. Zai haren te veul achterover sloagen. Ain van heur vertelde, dat der nait zo laanke leden n flikker ien dörp was komen wonen. ‘Zellen wie dizzent ains verrazzen?’ Elkenain wol doaraan wel mitwaarken. Dou ging t noar t hoes van dij man.
‘Wat is dat?’ vroug Geert aan Hinderk.
‘Doar worren stainen tegen roeten aankoegeld.

k Heur dat dizzent kepot goan,’ zee Hinderk.
Hinderk was al opstoan, en laip noar veurdeur. Hai heurde wat boeten roupen wer:
‘Nuig ons, din kommen wie die bezuiken. Din zellen wie stoale van dien schiethoesbozzel ien dien konde steken, en din mit dat ding hinneweer goan. Dat zel die en ons veul pelzaaier geven.’ Hinderk haar krekt veurdeur opend, en zag zien oomkezegger Jaan mit n stain ien rechterhaand stoan. Hai haar nog nait wat tegen hom zeggen kind, of dizzent vloog al tegen zien kop aan. Hinderk vloog achterover, en wer deur Geert nog opvongen. Geert haar ien zien levent as psychotheroapeut wel gevoarelke situoatsies mitmoakt. Vroug wèl zien roeten ienmieterd haar. Dat haren zai aaltemoal doan. Sportief wazzen zai wel. Geert kon ale noamen en adrezzen van jongelu opschrieven. Mit nkander wollen zai schoade betoalen. Doarnoa zörgde Geert derveur, dat zai noar hoes tou goan konnen.
Hinderk haar hom op n stoul deel zet. Kop dee hom piene en bloud laip van rechter waang òf. Geert zag, dat der mit Hinderk noar Akkedemisch Zaikenhoes tougoan mos. Hai verzörgde eerst de wond wel wat. Dou baaident ien Geerts auto noar Stad reden, zee der: ‘Hinderk, t komt wel weer goud. Immer en aaltied geleuven en vertraauwen ien God.’
Ien zaikenhoes brochde Geert Hinderk noar noodopvaang. Doar zaten al n boudel lu. Joa, ien oljoarsnaacht ging der immer en aaltied veul heer. Baaident mozzen laanke wachten, veur Hinderk holpen worren kon. Wond mos dicht naaid worren. Gelukkeg zaten taandenkoezen nog oardeg vaast ien mond. Hom wer zegd, dat der moar zo gaauw meugelk noar taandarts goan mos.
Dou baaident zaikenhoes verloaten haren, keken zai nkander aan. Heur ogen glinsterden en heur laifde veur nkander sprak deroet.

Op nijjoarsoavend kwam oomkezegger Jaan bie Geert en Hinderk op bezuik. t Muitte hom zo wat der doan haar. Hai zol nooit nait weer mit n stain smieten.
‘t Is goud mien jong. Wie dinken, datste wat leerd hest. Wie vergeven t die,’ zeden Hinderk en Geert touglieks.

Kon minder

Buren binnen ophokt, zo as zai zulf zeggen. Deur keronoa het regeren ales op slöt doan. Buren hebben pest ien dat zai nait vot kinnen. t Binnen veulraaizegers en laifst nait thoes. Haitied aan votgoan, votwezen of thoeskommen. Zai konden t beter rusteger aan doun, vienden wie. Buurman haar al twij moal ien zaikenhoes legen mit haart en zai haar ook mankementen. Nou binnen zai drij moand thoes west en verdold, t is heur aan te zain. Zai binnen ien rust kommen en vuilen heur fit en gezond. Keronoa n ramp? Kon minder veur buren!

DigiD

Vraauw was veur daarde moal heur DigiD vergeten.
Zeun haar heur al ais holpen en was der nou zat van. Hai begreep nait dat ze olle gebrukersnoamen bewoard haar, mit wachtwoorden derbie.
t Olle papier kwam der bie. Noa drij moal ging t verkeerd. Ze mos n haalf uur wachten. Aanderdoags mor wieder. Herstelcode kwam via mail. Ze zag 5 veur n Z aan, t ging weer mis.
Din mor n nij wachtwoord bedenken. 1 Klaaine letter, wat symbooltoetsen en veul heufdletters. Tillefoon gaf n code van 6 sievers deur. Binnen t haalf uur was t kloar.

Rap verdaind

Hou wor je miljonair … Gebroek moaken van t coronavirus? Kin! Deur joe as christen veur te doun en ‘kammeroaden’ dij mitspeulen. Negen miljoun ‘verdainen’ aan rommel is nait elk geven. Syvert wel! Mor wat t woord ‘christelk’ inholdt, het e gain keze van eten.

De Slimste Mens

Ien studio housten kandidoaten noa wat prakkezaaiern heur oplözzens monkelnd op, terwiel dat zai thoes smui t aine noa t aander goie antwoord geft.
‘Het scheikundige element voor goud?’ ‘AU!’
‘De eerste vrouwelijke minister van Nederland?’ ‘Marga Klompé!’
‘Nachtschoade!’
‘Sepia!’
‘Van Persie!’
‘Eufemisme!’
‘De vrede van Münster, 1648!’
‘Slutertied!’
‘Alexandre Dumas!’
‘Papaver!’
‘De ramp mit de Hindenburg!’

Hai zit noast heur op baank en speult swiegend mit zien telefoon. Noa n serie van elf vroagen hoapert heur paroate kennis. Op de vroag: ‘hoe wordt de rosse buurt in Hamburg genoemd?’, blift zai stil en ropt hai rezeluut: ‘Reeperbahn, duhu.’

Beder lezen!

Eefkes n proatje mit vraauw Steevaast: ‘Moi, veul te koop hier, ik zug wel 35 Te Koop-borden in stroat.’
‘Joa, lu baiden over vroagpries hèn … binnen nait wies in kop.’
‘Hou dat zo? ‘
‘Nou, k woon hier al 47 joar goud.’
‘Oh … eh … mor woarom hebben joe din n Te Koop-bord in toen?’
‘Ik? Kin je nait lezen?’
‘Eh … oh wacht … der staait: Ge Koop.’
‘Juust!’
‘Mor … mor … woarom staait der Verkocht op?’
‘Oh joa? Beder lezen!’
‘Eh … oh, der staait: Verknocht.’
‘Zo is t mor net … moi.’

Toalenwonder

Klaaindochter, zeuven joar, is met heur olders op vekansie in t boetenlaand. Op de camping is veul vertier veur kinder. Speulender- wies worden der zo wat kontakten lègd mit leeftiedgenoten. Dat dij soms n aandere toal spreken, liekt gain perbleem veur heur te wezen. Desnoods worden handen en vouten gebruukt. t Is eerst even òftasten, mor even loater liekt t of ze mekoar al joaren kennen.
t Is vanzulf wel zoak om joezulf goud te verkopen en zain te loaten dat je goud bie de tied binnen. Dat vindt klaaindochter ook. Zie begunt: ‘Can you Justin Bieber?………I can him’.

Even uutpoesten

Zai zitten op n baankje en kieken noar alles dat veurbiekomt. ‘Wilst nog n broodje?’ vragt zai de man en mit holdt zai hom heur tazze veur.
Hai schudkopt: ‘Nee, k huif nait.’ ‘Tou mor. Gebakken aai is lekker.’ ‘k Huif nait meer,’ zegt e.
Lopt n fien, lutje wicht heur kaande uut. n Invalen snoetje en spier wit. t Hoar as taauw in toeze. t Wichtje is schoamel aantrokken en lopt op blode vouten. As zai veurbie t baankje is, zegt hai en kikt t kind noa: ‘k Las lestdoags, dat aine op de twaalf kinder in Nederlaand opgruit in aarmoude. Wilst toch nait leuven dat zokswat in 2021 hier nog veurkomt?’
‘k Wait woarst noar tou wilst,’ zegt de vraauw noast hom. ‘Meschien haar dat kind wel hail groag mien broodje mit gebakken aai hebben wild. Den haar k teminnent aine bliede moakt …’
‘… Och.’ Zien gezichte betrekt. ‘Meschien wel.’
‘Waist wat t mit die is,’ zegt de vraauw. ‘Doe bist overgevuileg en veuls te meedliedeg. n Aander redt zok beter as doe denkst. Vleden weke op dat feestje van Kim en Maarten zaten wie boetendeure. Kwam der inainen n hond aanzetten en ging liek veur die stoan. Wolst net n hap nemen van dien gevulde koek. t Daaier keek die aan mit n poar grode, smekende ogen en doe, dikke odde, haarst smoak direkt van dien koek òf. Maindest dat t daaier omkwam van d’honger. Wie leven in n riek laand, mien jong. Vergeleken bie aal dij vèrre, vrumde streken woar ze echt van aarmou te lieden hebben, maggen wie ons haanden ale doage stief dichtkniepen.’
‘Wat hest aal te kommersietsen? Goa van mie òf en loat die schaaiden, as ik die t nait meer noar t zin moaken kin.’
‘Ik kiek wel uut. Net nou k n beetje aan die wènd bin, zeker.’
Hai wist zok t klamme zwait in ain vlakke haandbewegen van t veurheufd.
‘Kom, in de bainen. Wie pakken ons fietsen en goan verder,’ stelt de vraauw veur.
‘Joaren hebben wie autoreden mit ons baaident en wie raaisden hail Europa deur,’ zegt e, ‘en nou?
Nou mouten we fietsen, op ons leeftied.’


‘Wees bliede dat ons gezondhaid ons nog nait hailemoal in de steek loaten het,’ is t antwoord.
‘Bovendat, zugst op fietse veul meer van de netuur as dast der in auto mit n gaang veurbiescheurst.
Bewegen holdt n mins vereg.’
‘Doe pratst net zo laank tot k die geliek geef, hè.’ Brekt n fletse glimlaach bie hom deur. Even loater fietsen zai mit heur twijbaaident vris van zin langs kaampen gruinlaand en langs korenvelden in volle blui. Waait n zaachte zummerwind, aans haar t ondroagelk hait west en zeker gain weer veur n fietstochtje op dizze zundagmiddag.

Stil ien dörp

t Was stil ien dörp. Bloots n liekwoagen was te heuren. Doarachter laipen domie, Hinderk, Geert en n poar aander lu. t Regende wat en vanoet roamen keken dörpsbewoners tou. Zai wozzen wel derien lag, en woar der hinbrocht worren zol. Begroafploats lag krekt boeten dörp. n Klaaine week leden was der ien grode bos vonnen worren. Waarkelk groot was dizzent nait, moar veur lu ien dörp wel. Gain minsk wos wat zuk doar òfspeuld haar. Gain moord, gain doodslag, meschain n haartstilstaand? Troanen wazzen ien dörp nait aan loop goan. Ongelaifd was der doar. Hai was n vrumde, en dat was der veur heur immer en aaltied bleven. Gain lid van braandweer, meziek- of zangverainen en voutbalklub. Ien kerk kwam der nooit nait, moar bie Hinderk, Geert en bie domie wat minner kwam der op bezuik.
Aan ende van dörp, noast vraauw Maier, haar der woond. Zai wozzen, dat der op kezienenfebriek boeten dörp waarkt haar. Veul meer ook nait. Joa, dat der gain vraauw haar.
Noadat zien hingoan ien dörp bekind worren was, wer der van ales reudeld. Op stroat, ien supermaart, op stoatsion, bie bushokje, ien hotel Bie Meulenkaamp en netuurlek ien hoezen van dörp. t Mainst wer der proat over verhoal van vraauw Maier. n Ol wicht mit n boudel katten. Ien dörp wer zai wel hekse nuimd.
Nait te geleuven, wat der zo op wereld heergoan kon. Vraauw Maier haar wel ains wat over heur noaber verteld. Hai haar voak ien grode bos onnerwegens west, en doar haar hai mit bomen keuveld. Dat haar joa nait normoal west. Zai haar nait zegd, dat zai dat ook doan haar. Wat der maank dij baaiden heergoan was, haar gainent vertellen kind.

Ien dij naacht was der bliksem, dunner en ook nog n hail dikke störm over dörp en grode bos goan.

Smörns vro haar t weer rusteg west. Hai wol, veur noar t waark goan, grode bos nog bekieken Dat haar der aan zien boas per tillefoon deurgeven, en dat der wat loater op waark kommen zol.
As der ien bos aankommen was, haar der veule bomen pladde liggen zain. Hai haar doarover veul verdrait kregen. Totoal haalfwies was der deur bos hinneweer goan. Of der vraauw Maier ien bos trovven haar? Wèl zol dat zeggen kinnen. Zulfde dag was der nait ien febriek verschenen.

n Hail tied loater was der ien bos, bie n dikke en machtege boom vonnen worrren. Doarnoa was ien dörp al gaauwachteg bekind worren, dat vraauw Maier der nait meer was. Gainent haar doarover wat vertellen kind. Vot was zai. Lu dochden, dat zai wel op femiliebezuik weden zol.
Der wer ien dörp n boudel reudeld. Op stroat, ien supermaart, op stoatsion, bie bushokje, ien hotel Bie Meulenkaamp en netuurlek ien hoezen van dörp.
Veul te laanke laipen katten van vraauw Maier boeten rond. Dou Geert dat mitkregen haar, wos der doarveur n oplözzen. Hai ging noar Hinderk tou en noa n dikke omhaalzen zee der: ‘Waiste, dat dij katten van vraauw Maier boeten rondlopen? Wie kinnen dij daaiern doch nait verhongern loaten. Zai binnen ook deur God schoapen. Wie mouten heur helpen. Kinste nait veur heur zörgen? k Heb t drok. Koop vegoanistische vouer, en vergeet gain bèltjes en lint mit te nemen. Dou dizzent katten om, zodat zai gain vogeltjes vangen kinnen. Hinderk t komt wel goud. Immer en aaltied geleuven en vertraauwen ien God.’
Hinderk wol dat geerne doun. Zai keken nkander aan. Heur ogen glinsterden en heur laifde veurnkander sprak deroet.

Doeken

1981
ik zong:
doeke doeke dije
lekker, lekker vrijen
doek doeke dus
geef mie nou mor n tus (kus)


2021
vandoag
mag ik deur corona
nait ains meer doeken
en dat is veur oma
even hail slim sloeken

Miemeroatsie

Veur tillevisie is n bioloog mit n donker boardje en n bril op. Hai geft antwoorden op vroagen dij n jongkerel mit n lichtbroen jeske aan hom stelt. Dij bioloog is der wis van dat t minselk ras gain laank bestoan meer het. Wie goan der aan. Der is gain daaier op wereld dij zo zien planeet leegrooft as wie minsen dat doun, zegt hai. Zo kin dat nait deurgoan. Zunner grondstovven kinnen wie hier nait op wereld weden. Dij jongkerel, dij zien hoar keureg netjes zitten het, stelt n nije vroag aan bioloog. ‘Wèl zollen der hier op wereld overblieven?’
‘Dat binnen insecten, doar bin k wis van,’ zegt bioloog en strikt hom wat over zien neus, zo te zain baang dat der n tiekje op lopt, ‘insecten kinnen tegen stroalens en zai kinnen tegen veul meer dingen.’

k Zet tillevisie oet en begun te prakkezaaiern. Wat mout k doun? Heb joarenlaank verhoalen schreven veur minsen. Wat as mien verhoaltjes hier ien tiedschriften op wereld blieven en wie goan der zulm aan? Din hemmen mien verhoaltjes gain weerde meer. Schane, doar heb k heur nait veur schreven. k Dink noa. As insecten t van ons overnemen, din mout k verhoaltjes veur dij baistjes schrieven. Zai binnen dunkt mie goud schaarp. Binnen wel zo loos dat zai op n duur ook wel t lezen onner knij kriegen. As wie der din nait meer binnen, trekken zai ons hoezen ien. Doar liggen bouken en tiedschriften ien kaasten, op toavel, of noast bèr. Insecten zuiken boukenkaasten op en vlaigen der ien. Mit nkanner tillen zai n tiedschrift op, of n bouk. Vollen dij open. Baistje dij mainste verstand het ontsievert ale ledders en woorden. Noa n zetje kin t lezen en wort misschain heur eerste schoulmeester, of schouljuvver.
Stoareg aan kinnen mainste insecten lezen. En t Grunnegers begriepen zai din ook goud.
Zai binnen nijschiereg noar ons Grunneger vertelsterkes en gedichten. Mit nkanner lopen zai over pampier hìn van bouken en tiedschriften. Zachtjes mommeln zai woorden dij zai doar stoan zain. k Dink, wie mouten op tied verhoaltjes veur dij baistjes schrieven. Dink dat wie mor mit sprookjes begunnen mouten …
Der was ais n luk mugje … Op n daag was dij wèg kwiet. t Vloog over hoezen hìn en òllerwetse gebaauwen doar vroger apaarde daaiern ien woonden. Gounent mit lappen om heur gat. Mugje dij haitte van Miego. Baistje vloog en vloog en ging dou op n tak zitten. Achter dij hoezen was n wildernis. Doar mog Miego ook geern weden. Ien ain van dij toentjes lagen n poar bonken. t Wazzen bonken van n daaier mit twij bainen en lappen om t lief. Ais even kieken … dit wazzen bonken van … Nee, k hol der mit op! Heb gain zin om verhoaltjes veur insecten te schrieven.
k Goa wat daiber ien stoul zitten. Hang achterover. Heur hou ien boeten wiend om t hoes waait. Bladjes trillen aan bomen. Veur t overge is t stil. Mor k besef aal te goud dat wie, minsen, nog aaltied aan zet binnen. t Is nog nait verkeken. En k hoop mit elkenain van ons soort dat wie t volhollen.
En doar wil k t bie hollen.

Mien bruiertje Berend Klaas (Bé)

Wie lozaaierden mit ons baaident bie opa en opoe Schewòlle en lagen noast nkaander achter dunne bedsteedeuren mit ons oren op steeltjes om te heuren noar dikke proat van zotterdagoavend loat hou grode minsen heur lagen nait inholden konnen bie gloazen jannever en avvekoat in d’aander koamer muik smook van sigeretten en segoaren heur haard aan t koggeln en aan t housten.

Wie mozzen stilleg wezen en dreumen ons kinderdreumen op n wolke van wondern. Doe drongst aal bie mie aan om verhoalen. k Sabbelde ze op fluustertoon uut dikke doeme dat k begunde der zulf in te geleuven totdast doe rood om kop van t oaventuur mit doeme in dien mond sloap nait meer holden konst.

Onvolledege klazzefoto (1969)

Wies dij terugholdende jong
van zestien op foto
van vaarde klazze mulo ais aan
dij zok uutmuntend onzichtboar moakt
t ainege woar hai dat schouljoar in sloagt
dij jong dij t nait redt
holdt uut zulfbeschaarmen
wc weer bezet.

Electra onder hoogspannen

‘t Zel mien tied wel duren.’ Ol Jenske Sokkestopper van Electra heer sluig op computer. Rötding wol weer nait. Inains kwam t op schaarm: pling ‘Goeiedag, mag ik mij even voorstellen, mijn naam is Archibonus Hecksocrates.’ Jens kende vent hail nait … Heck wàt?
Mor dij gong deur. Dat hai geern bie minsen in huus kwam en …
Jens drukde hom vot noar spam.
Mor ‘Archibonus’ kwam weerom. Hai was geern minsken van dainst bie computerperblemen ofzo. Jong was student, schreef e, en kon helpen mit invullen van pepieren van gemainte, belastendainst of zörgverzekeroar. Nog staarker, hai vruig om wachtwoord en: ‘U bespaart bij ons 50%, zo gepiept.’ Jens luit hom piepen, hai wer der mui van. Och, t zol zien tied wel duren. Vot doe, noar spam.
Mor meneer Hecksocrates kwam van n grode femilie, zeg mor Heck&Co. Wiesneus haitte gewoon Arne Hekstroa, mor dat voldee nait. Hai keek noar kennisgoarders Ari, Pyt en Archi. Koppeld aan achternoamen as Stoteles, Hagoras en Medes stonnen zai bie Arne op n hoog Plato. En zo wer ‘Archibonus Hecksocrates’ n verdainmedel.
Ook misbruukde hai tillefoon om olle minsen te benoadern. Zien nummer zaag je nait in de display. Mit gladde proat verzon e noamen veur zien ‘bedrieven’. Aal mit t oog op hulp dat hai ‘onze diensten’ nuimde: ‘Mag ik even storen … ons bedrijf is gespecialiseerd in energie. Bij ons betaalt u slechts …’ En zo plaasde hai mor deur.
Jens was nait aal te loos, mor haar nog wat energie: ‘k Zet n hek om die tou, mienjong. Mit 220 volt vanòf t TenneT-stopketakt in Vaaierverloaten,’ en drukde jong vot. Verhip docht e, ik stoa toch in t belme-niet-register? Aargernis en dij röttege computer… hai haar der niks aan. Och nou joa, t zol zien tied wel duren.
En t was krekt of Archibonus dat roeken kon: pling ‘Sorry dat ik even inbreek in uw scherm, maar wij …’
Jens kwam onder hoogspannen en schreef weerom dat hai wel docht aan n rover. Hou kin k dit stoppen, docht e. “Hé, ik bel plietsie”.
‘Heel goed van u,’ schreef Archibonus, ‘onze securityafdeling staat 24/7 paraat, u hoeft slechts uw wachtwoo… “


Dat gaf Jens nait òf. ‘Moi, ik goa even op baank li…’
pling ‘Op de bank? Welke bank heeft u? Rabo, SNS of ING of …’
Jens was t zat en schreef dat baank van Seats & Sofa kwam, hai was der slim wies m…
pling Archibonus Heck weer: ‘Slim? Ik zie hier dat u nog geen slimme meter heeft en …’
As deur n electroshock trovven sloot Jens computer òf en docht aan t woordje slim. Hai haar van de week n braif van Enexis kregen. Dat monteur op toukomende 1 april tussen 0.900 en 11.00 uur op verziede kwam. Controle van de ‘elektrieke’ meter. Mor … ain april? Wat mos Enexis nou inains? Onder aan braif las e in fiene letters wat over n ‘slimme meter’. Slim van Enexis? Ain april? Zien meter was loos genog. Hai wer mui van t geploag, alles dee hom zeer. Inains docht e aan Hansje Brinkers, dij stopde bie hoogwotter zien vingers in de diek. Jenske was der zat van. Loat ze de aprilstroomstekkergrap kriegen. Hai muik vingers nat en prutste aan t stopketakt … Hail Noordwest-Grunnen was routduuster!

Dou Archibonus Hecksocrates olle Jens aanderdoags weer mailde en belde kreeg e gain oasem.
Enexisman, dij aanbelde op 1 april, schrok. Olle Jens lag mit brandvonken roerloos op zien Seats&Sofa. Hoogspannen was deròf. t Zol zien tied ja wel duren …

t Nije haaidendom of hou God zowat oet Grunnen verswon

Noa Reduktie ien 1594* kregen kalvinisten ien Grunnen n beveurrechte pezietsie. Hou t kalviniseren ien t Oldambt en Westerwolle heergoan is, kin je lezen ien t bouk van Geert Luth: Ongepast gedrag. Ruim 200 jaar calvinisering en sociale disciplinering in de classis Oldambt en Westerwolde (ca 1600 – 1800).


Verspraaid deur pervinzie bleven ook nog wat lutje roomse gemainschoppen bestoan, benoam ien Stad en ien enklaves as Kloosterboeren, Oethoezen en nog zo’n stukkewat.
Op t Hogelaand werren roomse jonges om heur geloof tot aan zesteger joaren tou op stroat oetscholden:


Roomse poepen, luzzen gain zoepen, luzzen gain brij.
Ze binnen apmoal aan … de schieterij!
Roomse papen, klimmen als apen, hoog in de bomen,
om dichter bij Maria te komen.


Mor roomse jonges laiten heur deur òfgeschaaiden nait op kop schieten en bèlkten vot trug:


Koksioanen, kovviekroanen,
Aaierdoppen, kletskoppen.


Koksen, of Koksioanen bennen nuimd noar Ds. Hendrik de Cock oet Veendam. Naodat e as domie van Oldrom/Ulrum ofzet waas, het e hom mit zien volgelingen ofschaaiden van de ‘valsche’ Rechtfermaaierde Kerk. Dat waas Nederlands Hervörmde Kerk.

Koksen (Gereformeerde kerk) worden doarom ook wel of- geschaaiden nuimd.

Kokse keuzen, mit heur rooie neuzen,
Mit heur dikke lippen,
doar zit duvel op te wippen.

Reffermaaierden laiten heur ook nait onder t mous stoppen:

Jeuden en Menisten,
bedraigen ale Kristen,


Lutterzen komt t op roakeldais aan, Rechtfermaaierden goan der liek op aan. Koksioanen waren nait bie elk te lieden. Ien Ter Laans NGW wordt vermeld: ‘Motregen en Koksio- anen doar mon-je veur oppazen; ze binnen aal baaident fien!’ t Westen van pervinzie, benoam Groote- gast en Zuudhörn het n konsentroatsie Vrijgemoakte reffermaaierden. Wat diskrimenoatsie aangaait waren Grunnegers gloepend demokroaties of egalitair, wat ie willen. Elke- nain diskrimeneerde elkenain! Ien Veenkolonies werren verschillende kolonies voak deur geliekgezinde groepen bevolkt. Zo ontston- den bevubbeld roomse dörpen as Zandbaarg en Kopstukken. Ook n Doopsgezind dörp as Luloa (veenkelonie onder Hoogezand) is hier n veurbeeld van. Stad wer ien 1956 zetel van t bisdom Grunnen, dat de drij noordelke pervinsies en Noordoostpolder omvat. Anno 1809 waas t grootste dail van Grunnegers, om en bie 86%, reffemaaierd (hervörmd) en zo’n 8% rooms. Grunneger literoatuur is deurdesemd van kristelke thema’s en dat het ribschiere verhoalen opleverd, zo as n Oetmiening ien n jachtwaide, deur Wicher Reinking, Hoesbezuik, deur Annie van Dijken- Hooghuis, Jan Bos (ien: Mooi volk), J.K. Harms (ien: Aan raand van tied)** en Punkgereformeerd, deur Henry Hes.


Winschoot haar tot Twijde Wereldoorlog aan tou n relatief grode jeudse gemainte***.

Net aans ale aandern werren jeuden ook oetscholden:


Joppie, Joppie Jeude,
Wat hestoe in dien zak?

Ien Ter Laans NGW staait n slimmer scheldverske, mor dij duur ik hier zowat nait bie te zetten:
‘Tingeling, zit n jeud ien daip. Loat hom mor verzoepen, ik help hom nait!’ Dat zel tegenworreg vot as antisemitisme oetlegd worden en dat waas t nait per se. Elkenain schol op elkenain. Haardop en nait anoniem zo as tegenworreg op internet.

  • De Reductie, 14e Canon van Groningen.
    ** 27e Canon van Groningen.
    *** Henry Hes: Punkgereformeerd + andere roege verhoalen en gedichten. Lees t verhoal ‘’Vroug der bie…1.
    **** H. Diemer, J. Loer: Twee eeuwen Gronings. Golden toal. Blz. 45, 97, 154, 178.
    * www.historiejoodsgroningen.nl

n Diggel

Wel het der wel ais stilstoan bie en/of noadocht over woar je nou bie vubbeld op zitten, of wat om joe tou staait, dat dat aalmoal deur handen van mensen west is en dat dat alles n geschiedenis het woar mensen sums n biezunder verhoal bie hebben? Ik denk: nait veul. En toch is t zo! As je ais de muite nemen wel even stil te stoan, din dut zok sums wat veur woar joe je verboazen hou wonderliek t in t leven lopen kin. Joaren leden dou ik bie kennizzen n toene haar, woar ik vanòf t veujoar tot aan winter tou van alles veur aigen gebroek op verbaauwde, over kwam mie wat hail biezunders.
Dij toene gong mie nait om geldelk gewin, sums kostte t meer as dat opleverde, mor t was meer as òflaaiden en t plezaaier om mit netuur bezeg te wezen en dankboar as t ook nog wat opleverde.
As k in grond zit om te kraben, vroag ik mie regelmoateg òf houveul mensen op dit zulfde stokje laand t zulfde doan hebben. Deden zai dat ook mit net zoveul oardeghaid as ik, of was t bittere noodzoak? As k din n stain oppak, denk ik: zollen der nog meer west wezen dij dizze flint in handen had hebben? Bie n stokje ol iezer komt de vroag: woar komt dat òf of woar het dat veur daind?
Deur zo bezeg te wezen, komt veur mie zo’n stokje laand tot leven en de produkten kriegen nog meer weerde.
Mor terug noar t begun: bie t lösmoaken van de grond von ik n diggel en dou ik dij goud bekeek, bleek t n restant van n kopke of n schuddeltje, wit van kleur mit n blaauw-broenrood motiefke.


Hou old zol dit wezen; woar is t moakt; woar kocht; bie wel in bezit west; hou is t op dit stokje laand terecht kommen en hou laank het t hier aal legen?
Joe begriepen, ik heb interesse veur t verleden, wat dail oetmoakt van mien heden. t Zel joe nait verwondern dat ik dizze diggel in buuts stoken heb.
Woarom … woarveur? Gain idee, mor k dee t.
Loater dij dag, dou ik bie dij kennizzen aan de kovvie zat, legde ik dij diggel op toavel. Dij mozzen lagen en zeden: ‘Dat is aans wat as gruinte; of n mooie stain, of n olle sieroad, doar hest meer aan; mor n diggel?’
De moeke van zien kaant, al op leeftied, haar wel interesse in mien vondst. Zai bekeek diggel en dee niks aans as der overhèn wrieven en heur gezicht betrok wat. ‘Dizze diggel mien jong,’ begon oldske, ‘het n laange, biezundere historie. k Herinner mie nog goud hou dat kopke der oet zag; groot en der heurde n daipe schuddel bie. Alles wat in t kopke kon, kon ook in schuddel, omreden je vrouger nooit veul tied kregen joen kovvie of thee rusteg op te drinken.
Mien ollu hebben begun 1900 n servies kocht van n aarbaider oet t Wold,’ en hail stelleg: ‘Dit is der n restant van! Man mos zien hoeske verkopen en veul van zien hoesroad, want boer woar hai waarkde haar hom van t haim schopt, omreden dat hai smörns om haalf negen in slootswaal zien brogje zat te eten; hai was aal om vief uur begonnen. Dou boer hom doar over aansprak het hai zegd: “Barst om mie, begun zulf smörns ook ais om vief uur mit lege moag!’ Veur dag om was kon hai veurgoud noar hoes. In dij tied haar je nait gaauw aander waark; aarmoude sluig tou en zai mozzen heur spultje verkopen, ook t overbodege hoesroad.
Mien ollu hebben dou dat servies kocht, woar aarbaider bie zegd haar: “Dit is òfkomsteg oet China, t is van mien olders west en t beschikt over n wonderboarleke kracht. Bie zaikte, drink joen medesienen oet dit servies. Mor wees der hail veurzichteg mit, want as je n kopke breken din staarft der aine in joen noaste omgeven!”’
Ik heurde dit verhoal mit rode oren aan.
‘Wie hebben t waiten,’ gong oldske wieder: ‘Dou mien zuske n kopke aan diggels valen luit, wuir zai slim zaik en is n week loater sturven, aan kinkhoust. Mien voader brak ook ains n schuddeltje en is aanderdoags oet goul valen en brak rogge; is zien verdere leven ongelokkeg bleven!’ t Verhoal dee mie aal meer verboazen.
‘Dou wie kinder deur oetgongen,’ gong zai wieder, ‘dou kregen wie elk n kop en schuddel, mor moeke zee ons derbie dat we ze nooit bruken moggen, allain bie zaikte mos je joen medesienen der oet nemen en as je ze stokkend muiken din was joe gain laank leven meer beschoren.
Dou mien man joaren leden t kamnet verzetten mos omdat schilder over deel kwam, hadden wie nooit aan dij kop en schuddel docht en dij vuilen aan groezelementen. n Week loater het hai n zwoar ongeluk had in strokartonfebriek. Hai het t overleefd, mor is zien haile leven ongelokkeg bleven, net as mien voader.
Ik heb dou de diggels in n put gooid dij dempt worden mos in buurt woar nou dien toentje is, ze zollen nooit weer teveurschien kommen. En nou komstoe der aan mit n diggel van dat kopke!’ Ze luit n daipe zucht en dou was zai n hail tied stil en in gedachten verzonken.

Ik was slim onder indrok van dit verhoal, mor nog meer over dij aarbaider dij deur boer van t haim schopt was, want dit verhoal kwam mie ainegszins bekend veur. Mien moe haar ooit n zulfde verhoal verteld over heur pa, mien opa dus!
Was dizze diggel n stokje van mien geschiedenis? Ik kon t amper leuven! Mor k vuilde dat dizze diggel meer was as zomor n stokje staingoud tussen mien gruinten, dij t zo meroakels goud deden op dit lapke laand. Zol der din toch nog wat van dij wonderlieke kracht over bleven wezen?

Wieder

Covid-19 dat ons beheurlek isoleert,
En touglieks ook t mensdom bindt.
n Virus dat d’ain nait veul deert,
En d’aander deur angst verblind.


n Joar laank min of meer verplicht
Op onszulf aanwezen én gericht.
t Socioale leven was der even minder bie,
omreden dat wie gijzeld wuiren deur dij pandemie.


Dij gemainsoame deler zedde alles op zien kop
Hoast gain kontakten, of hail aans soam.
d’Ain kon t lieden en d’aander haar veul getob.
Elk mos zok op n nije menaaier bekwoamen.


Studaaiern en waarken dat mos vanoet hoes
En oet vervelens kwam der n hond of poes.
t Lontje wuir wat körter en t verzet nam tou.
Agressie groter, de zörg aal meer in t naauw.


Mor ons gevuil zegt: t ende is noabie;
De prik is zet, nou deert mie dij virus nait.
Meschain geldt dat veur joe en mie;
Besef, veulen hebben toch heur verdrait.


As eerdoags ‘de vrijhaid’ weer wordt geven,
Begunt, noar veulen zeggen, weer ons leven.
Mie dunkt dat mout nog wel even blieken.
Loaten wie ais over ons grèns hèn kieken.


Wat hebben wie leerd van dizze coronatied,
Toch wat meer omzain noar mekoar ?
Of zetten wie dat weer gaauw aan zied
En goan we wieder zo as veur n dik joar.


Ik bin der nait gerust op mouten joe waiten;
Wie loaten teugels mor wat geernt schaiten.
Mor wat ik van haarten hoop, zeg ik beknopt:
Dat mensdom nait weer in zien IK kropt.

Denkwaark

Bie alens wat Siewert bezuikt, is zien eerste miemeroatsie aaltied wat of hai aantrekken mout. Of t nou zien waark aanbelangt, of school, bodschoppen doun, oetgoan mit vrunden, hai vroagt zoch aaltied òf wat of e nou weer aantrekken mout. En doar mout hai wis genog tied veur bestemmen, want aanders vuilt hai zoch nait mieterg. Hai wil zich aangenoam vuilen en doarveur binnen klaaier n belangriek elemint.
As e der op t leste oet is wat de klaaier betreft, is de rust in zien heufd moar van körte duur want nou begunt hai zoch òf te vroagen of e wel doun mot wat e zoch veurnomen haar.
Bie zien waark het hai nait veul keur, doar mout hai hèn. Moar hai kin zoch vanzulf wél es n keer zaik melden. Doar prakkezaaiert hai tèls laank over.

Kin hai dat wel moaken? Aanderkaant binnen der kollegoa’s dij zoch geregeld zaik melden, terwiel dat elkenain zoch òfvroagt of ze wel echt wat mekaaiern.
Siewert meldt zoch noeit zaik ook al voult hai zoch sumtieds nait lekker.
Op de doagen dat Siewert noar school mout, wordt hai aaltied in beslag nomen deur de gedachte over de noodzoak van school. Hai vroagt zoch din òf of hai dij tied nait beter besteden kin aan mooiere dingen dan studaaiern. Aanderkaant wait hai wel dat kennis vergoaren belangriek is om wat te berieken in t leven. Moar of dat nou op school mout of op n aander menaaier, dat loat hom nait lös.
Oetgoan mit vrunden dut hai groag, moar hai vroagt zoch voak òf of hai wel mitgoan mout. Hai wait dat der aaltied wel n poar bie binnen dij van zochzulf vinden dat ze kritisch binnen op verschienseln in de moatschoppij, moar dij aigenliek niks aanders doun dan zeuren over van alens en nog wat. t Veuruutzicht dat hai dat gezever van dij mensken aanheuren mout moakt hom nait vrolek. Hai het wel joa zegd om mit te goan, moar wel joa zegt mout ook wel ains nee zeggen duurven.
Sums het hai wel es t idee dat zien denken hom in de weg zit, en hai maarkt dat hai nait verletten kin te denken, hou haard of hai dat ook pebaaiert. Hai vuilt dat hai grote muite het om naít noa te denken. Siewert kin muide worden van aal dat noadenken. Juust as hai der es goud over noadenkt is der best wel hail veul om over noa te denken. Hai faksaaiert zochzulf om nait overaal zo laank bie stil te stoan, moar hai vindt t knap lasteg om nait te denken aan de dingen woardat hai aigenliek nait te veul aan denken mout. Bie aal dat noadenken dringt t wél voak tot hom deur dat der veul punten binnen woar hai veul te veul over noadenkt. t Liekt wel of hai doar te aarg in sandert. Bie aal zien geprakkezaaier liekt t òf en tou wel es, dat hai noadenkt over situoaties dij woarschienlek hail aanders verlopen dan dat hai van te veuren verwacht of dij überhaupt noeit gebeuren goan.
Siewert zien wicht is ain van de waainegen dij maarkt hou of hai vruzzelt mit zien gedachten. Zai proat er wel es met hom over op de mementen dat hai doar veur open staait. Zai het hom ook wel es zovèr kregen dat hai noar n psycholoog tou goan is.
Dij psycholoog het pebaaierd om hom dudelk te moaken dat noadenken wel belangriek is, moar sums mout je dingen gewoon doun. Ook is t bie hom belangriek dat je de negatieve gedachten omboegen in positieve gedachten. Bie hom kin t helpen om diezulf te coachen deur te leren om dien gedachten lös te loaten en die meer te richten op d’aandere zintugen. Doardeur wordst die vanzulf minder bewust van dien gedachten. Zo komt de psycholoog mit nog n poar eerliekse tips, moar Siewert wordt alweer tureluurs van dij strul van infermoatsie. Hai breekt t gesprek òf en zegt tou dat hai der nog es aits goud over noadenken gaait.

Mazzelstreekjes

PodiumTV-On the road. Mit camera-auto tusken Vaaierhoezen en n Daam. n Aanzichtkoartfilmke wordt ons toustuurd as n kiekgrout zunder postzegel. Aiwenolle mazzelstreekjes bielaangs t Wad, verstopt in vedde graslaanderijen. Rust en roemte. Woorden van olle zedenprekers waigen doar verstild in olle bomenkrunen. t Is doar stil … stil bin k. Hoeskes en hofkes rondom kerk, maist deur aigenaarfden opknapt. t Schierste loug van Grunnen? Hail pervinzie het nait aans. Monnikenwaark van woongrunnegers dij dat aal mit laifde doun. Zai verdainen de Auwerder ticheltegelpries, de AduAWARD!

Flaporen (post-corona)

As plastisch chirurg verdainde k mien geld mit n verschaaidenhaid aan ingrepen: liposucties, neuscorrecties, siliconen implanteren en zuksoort waark. Mor dat dou k aalmoal nait meer. Aan flaporen is nou gold te verdainen. Deur aal dij mondkappies het elkenaine nou d’oren te wied van de kop òf stoan. Nou de coronacrisis over is, kom k sikkom om in t waark. De telefoon staait roodgluiend, de wachtkoamer zit vol. k Heb t nog nooit zo drok had. Zo flaauw as k van corona was, zo bliede bin k der nou mit. Flaporen binnen nou mien core business.

De Homo individudu sapiens (NN)

Individudu is gain poletieke pertij, gain stichten, gain organisoatie. Individudu is Ik veur Ik en Elk veur Zoch. Haailege oorlog tegen WbW, Wie binnen Wie. Individudu striedt as Anonymus mit t mainst gevoarleke woapen van dizze tied, de Perpetuum Mobili. De influence blues flustert nait, lustert nait, mor bandiest over de pleneet. En wèl lopt achter Individudu aan? De Homo individudu sapiens zulf, vanzulf.

Aai-pet

Ze wollen geern baaident blieven. ‘Aai-pet’ zat in rugtaas. Wie nuzzelden ons op baank. Mit n ‘sinderijn’ (appelsien). Filmpjes, spullechies, aai-pet draaide overuren.
Bie n Boeing 747 zee k, dat k doar in zeten haar.
Dou kwam der n vrachtboot veurbie. Jong: ‘Net as bie ‘wolkenfebriek?’ (RWE, Eemshoaven).
En waren dino’s nou gruin of broen? Aai-pet wis t antwoord.
Dou vloog t wicht in t ìnd, ze haar ‘krummels’ in vout (vout slaip).

Vrouger nuimden wie n raaiten dak ‘hoes mit hoar’ en luzivèrs ‘leventeg’ (bruukboar), ‘snertstokjes’ (vermicelli) en ‘kwoaie gezichtbloumpkes’ (viooltjes /grilkiekers). Bie n ‘laif-beestje-meneer’, mout k zulf nog aaid noadenken.

Foppe Moaze

Hou kom je der op, heur k joe denken. Joa, doar kin ik joe gain oetleg op geven. Dit verhoaltje gaait as zo voak weer over vrouger en dou haar je wel meer van dij wonderlieke oetsproaken en noamen. Op n vergoadern van de Zunnebloum vroug veurzitter mie, of ik ook nog gasten haar. ‘Joa,’ zee k: ‘Foppe Moaze, Berend Koekak, Wilm Klode en Ome Job.’ Apmoal bienoamen, dij ik vanzulfs nait broekte as k op bezuik kwam (al zol heur dat om t even wezen).
Foppe was n jongere bruier van mien schoonvoar en ik leerde hom kennen in de joaren zesteg van de veurege aiw. n Oardege, roemdenkende man, dij voak op n smeuege menaar zien mainen oette. Mien zwoager Haarm (in t Grunnegs ‘Aarm’) waarkte bie n aannemer in Brouk. Dij vroug aan zien volk, onder t schaften of zai nog n goie grondwaarker wozzen.
‘Joawel, n haile goie,’ zee Haarm, ‘mor wel aine mit n gebroeksaanwiezen.’ ‘Loat mor kommen,’ zee de boas, allaank bliede, want hai zat der om te springen.


Foppe haar der wel oren noar. ‘Kin moandag wel begunnen.’
d’Aannemer aarg blied, schoof hom n nije koare en schuppe tou en zee: ‘Hier heb je joen raive. k Hoop, dat je der goud zuneg op binnen, want zai binnen goud in de pries!’
‘Oh,’ zee Foppe en schoof t spul geliek weer trogge: ‘Den denk ik, dat je der zulf beter mor om denken kinnen. Ik mout der mit waarken en ie zetten hom gewoon op dele!’ ‘Ach Drent, zo bedoul ik dat nait!’ schrok de boas.
‘Den mout je t ook nait zo zeggen!’
Afijn, de boudel wuir schikt en Foppe begon aan zien opdracht.
Noa n moand opperde de boas tegen mien zwoager: ‘n Monster waarker! k Heb nog noeit zo n goie had.’
‘Doar mout je den mor zuneg op wezen!’

n Joar-anderhaalf joar loater, tiedens t vrijdagmiddegborreltje, zee Foppe: ‘Ik bin hier vandoage veur t lest. k Heb aander waark vonden!’
‘Dat kin nait,’ raip de boas verschrikt, ‘wie kinnen die nait missen!’
‘Der is gain minsk onmisboar, ik ook nait!’
‘Wat gaaist nou den doun?’
‘k Goa noar Duutsland, doar is veul vroag noar grondwaarkers en d’verdainste oareg meer!’ ‘Houveul den?’ wol d’boas waiten.
‘Wat moakt joe dat oet?’
‘Joa, mor as ik die dat den ook betoal, hevve den n deal? Blifst den?’
Foppe wuir knalrood om kop en knalde der gramnieteg oet: ‘Wat binnen ie ja n vrek! (hier wol e nog wel fersounlek blieven, mor dat kon e nait volhollen) Hest mie dus aal dij tied besodemieterd! Of wilst mie nou ook doezend gulden betoalen, ik steek veur die never noeit meer n schuppe in de grond!
Gaalsterd!’
Of de boas doarvan leerd het, wait ik nait … d’Aander jongs haren de weke der op apmoal 5 gulden meer in t loonpuutje!

n Woargebeurd verhoal

Geluk en ongeluk

(noar n foabel van Lessing)

Vraide vaalk haar honger en vanoet lucht schoot e as n piel oet boog op twij doefkes òf dij ien boom wat aan snoetjeknovveln waren. Vriekel was al zo stoef bie heur dat ter gain redden meer aan was. Ain van heur baaident zol deraan goan, zo t leek. Zai konden nog naauw òfschaid nemen, mor opains zaag vaalk onder doekvlucht, vanoet ooghouk n hoas runnen. Dat von hai n nog betere prooi, vergat doeven en greep hoas bie zien kladden. Zo gaait t nou zo voak ien wereld.

Geluk van ain is voak ongeluk van n aander.

Hou kou pebaaierde n hoas te vangen

(noar n foabel van Aesopus)

Kou wol n moal op jacht om n hoas te vangen. Veur gezelleghaid vroug hai laiw, schoap en sik mit. Haile dag trokken zai deur bos en veld zunder n hoas te zain. Aal kregen zai n hert te pakken. Doar wazzen zai ook slim blied mit en dou t donker wer, gingen zai liggen oet te poesten aan raand van bos.
Ien goud overleg, zee kou, zollen zai vongen hert verdailen zodat elk n paart kreeg.
Dou nam laiw t woord en zee: ’Laive kou, k bin joe dankboar dat ie mie nuigd hebben mit te goan, mor eer ie t hert verdailen goan wol k joe n wieze road geven. Ie waiten dat ik laiw bin en wil doarom t eerste vaaierde dail. Ook twijde dail is veur mie, omreden ik ja staarkste bin. Noar mie ducht verzekert mien macht mie van t daarde kwart en wil der nog ain pruiven van wat ter overblieft, dij zel kennismoaken mit mien tanden!’
Goie road was hier slim duur en ook zoer mor kou, schoap en sik konden zunder vlaais noar hoes tou goan.

Foabel wil joe bloots vertèllen: Staarkste zel aaid zien wil opleggen willen!

Pladdelaand

bie ons op pladdelaand
staait n aibels schier stee
mit n golden raand
woar krekt zun over glee


bie ons op pladdelaand
krekt wat k zee
nait aaid mit golden raand
dou zun vot glee


bie ons op pladdelaand
wolkenraand
stee dij glee
wiederwaaids goldenraand

Bie nkander

bie nkander kommen
tegemuit lopen
waarme groutnis doun
die zain, mie zain


bie nkander kommen
eefkes aan proat
hou gaait t mit die
die zain, mie zain


bie nkander kommen
vrundschop aanhoalen
bliede weden, ook verdrait
die zain, mie zain


bie nkander kommen
geft waarme groutnis
dien haand in dij van mie
die zain, mie zain

Rooie koater

k Was bie mien bruier deur achterdeur t hoes ienkommen. Wol hoes- koamer ienlopen, mor heurde Evert mit ain proaten. k Bleef eefkes wachten … klopte op deur en laip ien ain toer deur.
Bruier zat bie toavel op knijen op grond mit rug noar mie tou. Hai zat bie zien kat. k Kon der nog juust n poot, n steert en n stuk rug van zain. ‘Ien Roemenië vroug k noar n hotel, laiverd … Joa, dat was ien Roemenië!’ heurde k bruier tegen kat zeggen.
‘Moi Evert …’ kwam k der over tou, ‘wat is dat apmoal?’
Bruier schrok op en keek mie betrapt aan. ‘Hou koms doe hier, Eltjo?’ vroug hai.
‘Deur achterdeur.’
Evert kwam ien t ìn. Zien grieze hoar ston ale kanten oet. Wat van slag òf slofkede hai koamer deur. Swiegend schoof hai mit borden en kopkes dij op toavel stonnen. Dou ging Evert veur mie stoan: “Hou bis ien hoes kommen zees doe ook weer…?”
‘Deur achterdeur!’
‘Oh joa, dat is ook zo …’
‘Roemenië?’ vroug k, ‘Heb nooit waiten dat doe ien Roemenië west hes.’
‘Doar bin k nait west … Mor k proat wel ais mit mien kat! Din zegs wel ais wat veur gekhaid …’ Wie gingen op baank zitten en dronken n glaas vol zuutjeswodder. Noa n zetje kregen wie t over t weer. Aal gaauw haren wie nkanner nait veul meer te zeggen. k Wol ainks noar hoes tou, mor bleef aal even zitten. Evert kwam ien t ìn en lait hom bie toavel op grond sakken. Hai zee weer wat tegen kat. k Keek tegen Evert zien rug aan, kon kat nait zain.
Ien ainen heurde k n male, schaarbe stem.
‘Evert, doe bis n leugenbaist,’ wer der zegd.
‘Hou dat zo, kat?’ vroug bruier veurover bogen noar t daaier tou.
‘Bis n min kereltje. Pebaaiers mie aaltied wat op maauw te spellen. Doe bis nait ien Roemenië west … Dat heurde k die tegen Eltjo zeggen. Bie zetten bin k ook baang van die. Dat k n doodtrap van die krieg.’
‘n Doodtrap …’ zee Evert schrokken.
Weer dij schaarbe stem: ‘Bis n smeerlap. Doe gefs niks om daaiern. Verzörgs mie inkeld mor as t die t oetkomt. Gain wonner dat k voak mit aner katten aan swier bin.’ k Wer der flaauw van. Ging stoan en keek kaant van toavel op. Doar vloog kat hìn, n gries baist mit van dij gruine ogen.
Bruier kwam ien t ìn. ‘Doe hes ja heurd dat k mit mien kat proat, Eltjo. Bis ter ook getuge van dat baist mie antwoord geft …’
‘Wait nait,’ was mien antwoord.
Bruier tuurde veur hom oet.
‘k Goa noar hoes tou,’ zee k. Dee deur open en ston ien gaang. Dou deur achter mie dicht zat heurde k dij male kaddestem weer. Evert gaf antwoord.
Ien boeten pebaaierde k boudel te vergeten. Der mozzen bosschoppen kommen. Mor onnerwegens zaag k n poar katten lopen en laip winkel glad verbie. k Bleef prakkezaaiern. Mos waiten dat Evert nait van gekhaid holt. Hai schoamt hom gaauw. Gedichten veurdroagen, poppenkast speulen, daanzen en laidjes zingen, doar het hai niks mit op. Evert is n saaie kerel.
Dou k mien aigen toenpad oplaip vil spannen van mie òf. k Zöchde ien buus noar hoessleudel, mor k was nog nait van katten òf … Links van mie kwam n rooie koater te stroekerij oetzetten. Baist kwam noar mie tou en gaf kopkes tegen bainen aan. k Dee n stap noar achtern tou. Koater keek mie aan en bekje ging open. k Mainde dat daaier aan maauwen ging. Mor ien stee van kaddegeluud klonk doar n stem van n minsk. Dat was schrikken …!
‘Eltjo,’ zee rooie koater, ‘Mos ais heuren, hes ook zain dat k achter die aankwam? k Laip achter die aan. Bin over hekje hìn sprongen dien toen ien. Heb n houkje òfsneden en stoa veur die. k Was zojuust bie dien bruier achter t hoes. Doe was bie hom. Dou heurde k Evert mit zien kat proaten. Mor dou gaf dij kat ook antwoord. Dat wil zeggen t mos Evert zien kat veurstellen. Mor k zeg die, t was heur nait!

t Was n minsk dij dat dee, dien bruier zien kat het n kaddestem. Veurdat doe doar bie Evert t hoes ienging is doar n haalfuur eerder n vraauw bie Evert t hoes ienstapt. Dij vraauw komt voak bie hom. k Bin der wis van dat zai veur kat speulde. t Was dudelk heur stem! Zai zat vervaast onner toavel. Toavelloaken hangt doar sikkom op grond. Dien bruier en dij vraauw hemmen die veur t zootje had.’ ‘Onner toavel?’ vroug k.
‘Dat mout wel,’ zee rooie koater, ‘din kons doe dij vraauw goud heuren, mor heur nait zain. Kom doar voaker en wait hou dat t doar is, Eltjo. Dien bruier en dij vraauw hemmen achterdeur heurd. Wollen gekhaid oethoalen, krekgliek wel doar t hoes ien kwam. En dat was doe ja!’ ‘No, bedankt …’ zee k, ‘daank veur t oetstukken. Mor k heb nog n vroag …’ ‘Kom mor op mit dien vroag!’ zee koater.
‘Doe hes mie boudel oetstukt. Goud! Mor hou kin k die no proaten heuren…?”
‘Doe vrags mie noar bekinde weg, Eltjo,’ zee koater, ‘k heb die op weg holpen. Mor doe wais zulm wel dat katten nait proaten kinnen! Kom jong, wakker worren! Bruuk dien kop!’ Rooie koater swaaide mit steert en tribbelde stroekjes ien.
k Keek hom noa totdat baistje vot was. Dou bleef k ien gedachten stoan. Mor aal gaauwachteg haar k deur dat t nait dij rooie koater was dij mie dit vertellen dee. t Wazzen mien aigen gedachten en deur dizze rooie koater kwammen dij beelden en woorden op mie òf. No mos k bruier opbellen en vroagen over dij vraauw onner toavel. Hou k doar opkommen was dat hil k veur miezulm. Schane veur Evert, mor no
was t mien beurt en was Eltjo aan zet!

Bus noa genesis

Drok protend
mit bekende lu van aander planeet
zat ik in bus noa mien genesis
en doe wast er ook
stil te weden
Halte glee veurbie
en bie volgende göng k der oet
Bie t votgoan zee ik moi
en pakde bie deure even
dien handen en doe mienent
Huilst ze vaaste dou deuren dichtgöngen
Dien aarms stakken der oet
en luitst rusteg geworden
Ik trok deuren oet nkander
en bus ree wieder
verswon in dook
mit die en lu van aander planeet
En ik was terugge bie t begun

Pinkstern

Pinksterwind is liggen goan
bloaden van eskenboom
bewegen nich meer
alles wordt stil
en gef nije roemte
um te noadern


sikkom vergeten stam
is òfwezeg aanwezeg
bruier nuigt mie
um binnen te kommen


alles is aans den dat t liekt

Woar bistoe?

Dizze achterkaande van dingen
alles wordt waik en zaachte
olle patronen verswinden


Mit verdwoalde ogen kikst mie aan
nog verstrengelde vingers loaten aanveerdend lös
drifst vot in zere dreugte en schimmen


Woar bistoe?
In dreumen heur ik dien stem van overkaande
mor bie t löchten plooien gerdienen stilleghaaid

Mien nije hulp

Wie waarken soam op ien gaang, vraauw V dut de vloer en ik de deuren en kezienen.
Ze snort as n spinnende kat en ik neurie. Wie hebben t gezelleg met mekoar. Ze begunt nou ze wat went heur route goud onder de knij te kriegen. Ze spant zich zo ien, nou we even pauzeren zai ik dat ze de spinnewebben om de neus zitten het. Guster was ze veur t eerst aan t waark. Eerst het ze t klaid uutperbeerd. Dat dee ze host huppelnd. Op t parket was ze stabieler. Ze ging wel voak over t zulfde stukje. Ondertussen heb ik wat uutvonnen op heur knelpunten. Ze bleef aal steken ien de franje van t klaid. Eerst had ik franje noar ondern sloagen, mor as ze van t parket terug wol op t klaid drukte ze t omhoog, dus dat wol nait.
Toen vraauw V pauzeerde om te eten heb ik met plakbaand de franje op t parket plakt.
Met n baarg nije energie kwam vraauw V voier uur loater terug en nam de hordes zunder perblemen. Wat ben ik bliede met heur. Ze neemt mie zoveul waark uut handen en t is n stuk gezelleger as je soam op waarken. Ienmiddels wait ik ook hou ze zich ontdoun loat van t stof en hou ze onderholden worden wil. Der was nog ain obstoakel, de stoul met sterpoot. Doar ging ze wel bie omhoog, mor kwam der nait overhen en den bleef ze aal loeiend hangen en mos ik heur weer aan loop helpen. Da’s nou ook oplöst, onder de veurste poot ligt n bouk en nou zuikt ze heur weg der omhen. Noa n klaain uur is ze echt heulemoal uutput en is ze zo rood, den rest nog mor ain ding, gaauw weer aan de stroom en den is ze der weer heulemoal bie.

Ie kinnen hier wel schoelen!

De weelde van nou gooit mie even trogge in de tied. Ie zellen wel zeggen: weer zo n olle stroek, dij maint dat t vrouger zoveul beter was … Dat is vanzulf nait zo, al kin k dat best begriepen. Joa, op oldere leeftied haar je t vrouger mooier. Ie wazzen ja jonk en den heb je gain prakkezoaties. Bie t older worden en leven in n hail aandere wereld, denk je doarom geern n moal trogge.
Veul lu binnen nou verzekerd van n goud inkommen. Elk van ons krigt zien Drees, vanòf 67, vanzulf.
Vrouger was de gulden op de maart n doalder weerd. Nou zeg ik voak: op de maart is joen euro nog n gulden weerd! Omreden dat je der nait barre veul veur kopen kinnen. As smoker oet de tied van twij kwartjes veur n pakje sigaretten geef k nou € 8,40. Nou zeg ik joe!
Mien gedachten goan noar Oostwold. Nait in t Westerketaaier, mor in t Oldambt. Doar haren wie n kraandeloper veur t bladje Midwolda-Oostwold. Ook was e boderieder, verkocht e gasvlèzzen en brocht de post rond. Twaalf ambachten … nee, gain dattien ongelokken! Aan ain boantje haar je in dij tied nait genogt om rond te kommen, paartie lu pakten ales aan om te overleven. Oh joa, grafgroaven dee e der ook nog bie! En doaroet komt ditmoal mien verhoaltje …
t Was n beetje n graauwe dag en d’begraffenisverainen wol geern dat H. n graf gruif veur n overledene.
Noa n poar uur groaven haar e der al zowat n meter grond oet en was doarmit bienoa op daipte. De wolken boven hom wuiren aal zwaarter en hai bedocht, dat e t kapke der alvast mor boven zetten mos, veur t geval der wel n zwoare bui omdele kommen kon. Net dou e dat veurkander haar, begon t al te sputtern.
Nog gain ketaar loater goot t dat t scheet! En nou, mout e docht hebben. Onder t kapke! Gainain dij mie zugt, t is ook ja nait aans. k Mout mie behelpen.
n Ketaartje loater heurde e stemmen en nijschiereg as e was, keek e mit zien moagere kopke over d’raante van t graf. n Jong steltje in zummergoud wos nait wat heur overkwam en loerden in t rond, om n schoelsteegie te zuiken. d’Ol man haar mit heur te doun en raip haard: ‘Kom hier mor heer, hier zit je dreuge!’ t Steltje keek oetzied en zag n liekwit, smaal kopke oet t graf steken en schrok zok de blubber!
In ploats van te schoelen, zetten ze t op n draf noar d’oetgang! Den mout je t zulf mor waiten, zel d’ol wel docht hebben.


Optaikend as woargebeurd deur

Moi Grunnen

Mit de slogan ‘Der gaait niks boven Grunnen’ … nee, wacht even … ‘Er gaat niets boven Groningen’ pebaaiern we elkenaine dij nait uut ons pervinzie komt, de veurdailen van dat mooiste stukje Nederland onder d’aandacht te brengen. De slogan wordt al ruum datteg joar bruukt. Moar óf de boodschap dat Grunnen hail wat te baiden het op t gebied van woonderij, studaaiern, ondernemen en recreëren, wel overkomt bie mensken van buten de pervinzie dat vroag ik mie òf. Hier in de Raandstad overheerst t nijs over de gevolgen van de gaswinnen en de muizoame schoadeòfhandeln.

En t is biezunder begrodelk dat zoveul positieve zoaken zodounde n beetje ondersnijen en nait echt aandacht kriegen in de rest van t laand. Dij zoaken binnen der toch genog en ik nuim der moar even n poar:
– Grunn loopt veurop in d’ontwikkeln van woaterstof as energiedroager;
– In t innovoatie- en duurzoamhaidsinitiatief NXT Airport, woar Groningen Airport Eelde n belangrieke rol in speult, wordt waarkt aan prejekten dij richt binnen op de verduurzoamen van de luchtvoart;
– Op n weg bie de klimoatproeftune op de Zernike Campus ligt 60 meter specioal asfalt wat per joar zo’n 20 tun CO2 opruumt;
– Hoogezand het n wereldprimeur mit n pilot woarbie n drone inzet wordt om automoatisch veurroaden in t maggezien te tellen mit behulp van 5G;
– Hanzehogeschool Groningen het t veur mekoar kregen dat de Andes-lupine in Europa verbaauwd worden mag. De lupine is n alternatief veur soja en is ook biezunder geschikt veur duurzoame en circulaire akkerbaauw;
– Mit de Pieter Smitbrogge tussen Winschoot en Blaauwestad het Grunnen de langste fiets- en voutgangersbrogge van Europa.

Dit binnen aalmoal nijsfaiten dij ik uut Grunneger nijsmedia hoal. In de media uut de Raandstad lees en zai ik doar nait zo veul over. Nog even ain poar nijsfaiten:
Onderzuik in opdracht van t Nationaal Programma Groningen (NPG) loat zain dat t imago van Grunnen beter is as de inwoners van Grunnen zelf denken. Toch scoort de pervinzie op aspecten rond de aantrekkelkhaid van ondernemen en woonderij en zölfs studaaiern nait hoog bij de nait- Grunnegers;
Bedrieven buten Grunnen zain Grunnen nait as n aantrekkelke vestigingsploatse. Grunnegers zulf vinden de kaans om n boane te vinden t minst staark. Nait-Grunnegers vinden dat ook. Moar ook woonderij en t opgruien in Grunnen liekt veul nait-Grunnegers nait aarg aantrekkelk;
Demogroafisch bekeken is Grunnen wieduut de jongste stad van Nederland. Naargens leven zoveul mensken tussen de 15 en 40 joar as hier;
In de joaren zeuventeg van de veurige aiw was t bienoa doan mit t Grunneger Peerd. n Grunnegse, waarkzoam bie d’akkedemie, veurkwam dit moar net. Vanòf toun ging t langzoam beter. En nou gruit de vroag noar Grunneger peerden om de braide inzetboarhaid, betraauwboarhaid en t nöchtere kerakter van de peerden;
Aanders dan dat t imago-onderzuik van het NPG zain loat roakt de pervinzie Grunnen meer in trek bie inwoners van de Raandstad. Aal voaker verhuzen Randstedelingen noar Grunnen as gevolg van de slempege woonderijmaarkt in de Raandstad. t Aantal hieptaikaanvroagen in de pervinzie Grunnen is in 2020 oplopen mit 35 procent.

Marketing Groningen wil d’economische kracht van Grunnen beter veur t voutlicht brengen om op dij menaaier bie te droagen aan t verzilvern van d’enorme kaansen dij der liggen veur de Grunneger regio.
Is t n gekke gedachte as t NPG doar bie aansluut en dat ze de krachten bundeln goan? Ik bin der van overtuugd dat t din te vlocht komt.
En dij Raandstedelingen huiven echt nait veul te leren. Ze huiven zoch allain moar aan te leren dat t normoal is om te grouten.
Ik zai t veur mie: n Amsterdammer dij op n Grunneger Peerd deur de pervinzie riedt en vrundelk tegen elkenaine ropt: ‘Moi Grunn!’

(oet de rieg Grunneger in de Raandstad)

Proaten of schrieven?

Ast volwassen worst, kinst nait meer op dien doeme zoegen, want din staaist veur poale. Moar úút dien doeme zoegen dat kinst gewoon doun blieven.
Luppo proat veul, roddelt groag en hai discussieert mit elkenaine over van alles en nog wat. Moar hai het gain idee wat echt belangriek is en wat nait.
Overal woar dat mensken bie mekoar binnen, proaten ze om t haardst wèl de boventoon voert. Als heur stem moar heurd wordt. Wat ze zeggen dut der nait tou. Elkenaine is aan t proaten en gainaine luustert noar d’aander. Luppo luustert ook nait noar mensen moar hai heurt ze wél.
Hai gebruukt aaltied hail veul woorden, moar zegt aigenliek hail waaineg. Mit andere woorden, hai reutelt moar wat in de ruumte. En toch bedenkt hai zoch achteròf voak dat hai t meschien wat aans zeggen most haar.
Op zo’n moment vroagt hai zoch wel ains òf of hai nait beter schrieven kin in ploats van proaten. Wèl schrift dij blift op t leste. En t fijne van schrieven is ook nog ains, dast t nog even noalezen kinst, en as t die nait aanstaait din kinst alens nog ains overdoun, moar din beter.
De gedachte let hom nait lös en hai denkt derover noa hou hai dat aanvatten mot. Zol hai journalist wezen willen veur n kraante of n tiedschrift, of meschien wel schriever van bouken? As journalist mot hai nijsfaiten verzoameln en onderzuiken en doarover publiceren in nijsmedia. Wil hai dat goud doun din het hai wel n diploma neudeg. Moar ja, om nou nog even te goan stedaaiern, dat trekt hom nait zo aan. n Schriever van verhoalen schrift wat in hom opkomt en is nait bonden aan tied. As schriever kinst ook nog es n noam veur diezulf verzinnen, n pseudoniem.


Luppo leest es wat en hai struunt wat op internet en doarbie vaalt t hom al gaauw op dat der hail wat priezen te hoalen binnen as schriever: de Libris Literatuur Prijs, de NS Publieksprijs, de Gouden Griffel, de P.C. Hooft-prijs, de AKO Literatuur Prijs en de Prijs Der Nederlandse Letteren, om moar even n poar te nuimen.
Luppo wordt der stil van en hai zugt zochzulf al in de kraante en op televisie. Elkenaine leest die, luustert noar die. En t mooie is: huifst zulf nait te luustern.

Happy Stones

t Is tegenswoordeg n nije hobby. Mìnsen vaarven stainen, zetten der n tekst op en verstoppen ze. n Aander dij stain vindt, mag hom holden of weer bezied stoppen. t Overkwam mie lesten. Bie n klaain boomke zag k n stain mit Happy Stone derop en wat lözze letters van òfzender. k Wol hom eerst mitnemen, mor k heb n nij plekje opzöcht.
Drij doagen bin k nog noar dizze stain aan t zuiken west, mor heb hom nait vonden. Vroag is nou wèl of hom nou het. n Schier tiedverdrief, zol t deur corona kommen?

Òfstand

Mettertied heb k vuild hou of òfstand tussen ons baaident tounam. Heur universum was ik ooit. Non streun ik op n gaauwachtege smok bie t òfschaaid; heur blik alweer op aargenswoar aans: zörgen, haaistern en kop boven wotter.
Heur oetkiek haile aans as dou k heur krekt zain leerde: lutje laagvòllen werden daipste zörgkrazzen en fiene scharen graauwe walen.
As zai soavends ienslept mit muidwaarkte gedachten en handen sloep k heur koamer binnen en nuzzel mie tegen heur aan.
Din vaal k ien sloap woar pabbe ains slaip en bin k veur eefkes vannijs heur lutjewicht.

Boomverpoterij

Japie zien Grunneger Kroon gruide te groot. Zol ja schaande weden om appelboom om te hakken, dus hai wol dij wel slieten aan kammeroad. Dij wol boom groag hebben, mor din mos e mit grote kloet bie hom thoes òfleverd worden. Tja, hail gedou vanzulf, bult groafwaark en haile sleperij. Japie zien jonges wollen nait mithelpen. Zeden: ’Pa weer mit zien kuren. Kap hom toch om, man’.
Baaide schoonzeuns het hai der áál veur kregen, boom ligt al bie kammeroad ien toen. Dij mout zulf mor zörgen dat boom grond ien komt. Schoonzeuns hebben aalbaaident slim last van rug.

Rutenheer

Rutenheer zee tegen de kloaverboer
mag ik van die de haartenvraauw?
t Haart brak van de kloaverboer,
noeit geef ik die mien haartenvraauw,
ik blief heur aiweg traauw.


De rutenheer was slim ontdoan,
dat zag de schoppenvraauw,
zai legde koarten overzied,
keek hom ien ogen, heur aarms wied,
ik geef mien haart aan die.


Ze dreef de rutenheer ien t naauw,
hai viel nait op de schoppenvraauw
mor deur heur rezeluut besluut
ging toch n roamke noar heur uut,
nou koart er doagelks met vraauw Ruut.

Potjepazen

Dou ik nog n potje waas
Gruide ik groapeg op
Ain naacht old waas ik
Dou al twij doagen old


Mien waigje nam moeke mit op t laand
Ze zette mien naanje ien t open veld
Lait n aind mien waigje waigen
n Zummervogel zuzoaien


Aind haar wait van hail wat woorden
Zummervogel van menneg laid
Aind zong mie veul laidjes veur
Zummervogel prout voak mit mie

Zo leerde ik laidjes
En leerde dit male kiend woorden
Zette heur apmoal op pepier
Schreef aal dij woorden ien n bouk


Doarom ken ik de wereld woorden
Bennen zoveul laidjes mie bekend

‘Lakeika’

Onneuzel as Austroalische boombeertjes. Zo zwaalkden wie in de zesteger joaren over de kermis. Bie de woarzegster en bielaangs standwaarkers. Griezelkoppen in t spoukhuus, mizzelk in waalzende cake-walk, jeuk in t vlooiencircus. En slikken aan n zuite wattenstoaf, kenailstokken en stroopsoldoatjes.

Op Vismaarkt in Stad ston de tent mit Lakeika, het beestmens. n Kermisondernemer (n woonwoagenkaamper van Paaizerweg) lokde elk veur n kwartje noar zien Oafrikoanse bamboetent: ‘Zie hier de levensgevaarlijke Lakeika.’ Dizze haalfmens/haalfoap haar e zulf in Zuud-Oafrikoa vongen, ruip e stoer in megafoon. Hai mos ja boven lewaai uut van tenten dernoast. t Haalfnoakende ‘beestmens’ sluig wild vanuut zien kooi achter de kelizzen, woardeur tent hinneweer bolde. Boas hail hom mit gevoar veur aigen leven vaast aan n iezern ketten. Lakeika, n gorilla-achteg wezen, luip op blode vouten deur n bult glasschaarven. Was ook nait benaauwd veur vuurfakkels woar zien boas mit zwaaide. Je wozzen dat t aal kokeleko was.
Mor bie d’uutgang van de tent keek je alweer verboasd noar de staailewandrieders mit Gerry Kinds, de blonde motorduivelin uut Kiel-Windeweer. Even wieder zoeiden wie in n draaimeulenbakje van Klinkhoamer (‘Poedel’), touvaleg ook uut Kiel-Windeweer. n Man mit n cowboyhoud teunde zien broene beren.
In bokstent kon je vief gulden kriegen as je wonnen van bokser Baby Austin.
Mit maaikermis stonden op houk van Oosterstroat De Volendammers in klaiderdracht. Zai prezen vedde poalings aan mit n moppie gezellege harmonikoameziek. Op Grode Maart speulde draaiörgel De Arabier, mit peerdje derveur, gemoudelk op de kinderkopkes. Jan Roos draaigde mit wandelstok as kwoajonges hom de gek aanscheerden. Oorlogsinveliden speulden mondharmonikoa veur n aalmoeske. Aan aander kaant van de stroat ston n pinda-chinees. ‘Pinda-chinees’? Zeg je dat morzo, is dat gain scheldwoord? Nee, dou nog nait, chinezen verkochden pinda’s veur n sentekroam. Discriminoazie? Nooit van heurd. In dij tied ston der ook n Lilliput-circus op houk van t Damsterdaip in Stad. Elk vergoapde zuch aan dij minimenskes. Rondom de tent stonnen lutje huuskes op woagens, elk loerde der in. t Onbekinde trekt joe … dommeghaid? Och, je zagen alles zwaart/wit, mor dat kwam deur tillevisie. Bie lu dij al n bakbaistbeeldkaast in huus haren, begunde t woord ‘apartheid’ wat deur te komen. Dat was vèr vot, in Zuud-Oafrikoa. Op t spikkelschaarm (‘snij’ nuimden wie dat) zag je dat
doar ook haalfnoakende lu rondluipen. En dou stak stoadegaan ‘poletieke correcthaid’ de kop op. Mor standwaarker ruip: ‘Koop mien benanen lu, aal t aander op de wereld is poppekaast.’

n Poar joar loater: Pinkstermaartkermis op de Schreiershoek in Leek. Joa, schraaien konden wie dou … van t lagen. Om de kou mit zes poten, hahaa, de dikke doame en de klounen, whoehahaa. En wie luiten ons weer ais vernaggeln deur Lakeika. Noadat de tenten dicht gongen, stapden wie mit n puutje euliekouken nog eefkes noar daanskefee Duurt van Dijk.
Aan n toaveltje achteròf dronken twij manlu kovvie bie n drijbaintje (kroantjepot), zai telden kwartjes en knaken. Dij aine doar links, da’s toch zeker … eh … en dij Surinoamer dernoast, dij leek wel wat op … eh … Man zat doar in zien uutloperskloffie, stopde geld in buutse, ston op en zee in Stadgrunnegs tegen zien boas ‘Nou, k goa noar de kwint, moi.’
n Poar wichter, nait benaauwd, zagen hom ook en smoesden: ‘Zol dij vent veur Lakeika speulen …? Moi Lakeika! Wilst ook n euliekouk?’
‘Joa,’ zee Lakeika, t smuik hom goud en vruig ober om wichter wat in te schenken. Hai laagde, ruip ‘moi wichter’ en stapde deur uut.
‘Discriminoazie? Wat is dat?’ zol standwaarker zegd hebben: ‘Beestmensen? Dij wazzen der zo’n twinteg joar leden … in WOII.’

Prostoat

Dou Hinderk veur eerste moal bie Geert kwam, zag der n bord aan dizzent zien hoes bevestigd.
Doarop ston: Praktijk voor Psychotherapie. Dr. Geert van de Linden. Consult op afspraak – mit tillefoonnummer derbie. Hinderk keek n tiedje noar dat bord, en belde dou aan. Geert dee open, en baaident wazzen doch zo bliede nkander weer te zain.


Ien woonkoamer aankommen, zee Hinderk: ‘Dat bord mouste veranern.
Zo krigste nooit en te nimmer pesjìnten. Lu dinken hier ien dörp, dat zai noa t bezuik bie die din votdoadelk ien n hoes veur haalfwiezen deelkommen zellen.’ Geert keek Hinderk
aan, en dij vervolgde: ‘k Zol derop zetten: Praktiek veur levensvroagen en geluk.’
Geert keek Hinderk nou wat daiper ien ogen aan en vruig: ‘Woarom?’
‘Dat zel k die zeggen. Lu willen hier gelukkeg weden, moar dat gaait nait immer en aaltied hin. Doarveur hebben zai die neudeg. Begriepste?’ ‘k Zel derover noadinken,’ zee Geert. n Tiedje loater hong der n nij bord aan Geerts hoes. Doarop ston: Praktiek veur levensvroagen en geluk, en doaronner: Praktijk voor Psychotherapie. Dr. Geert van de Linden. Consult op afspraak – mit tillefoonnummer derbie.

Dat ales was al laank leden. Geert was nou veur zien waark aan Akkedemisch Zaikenhoes vervrougd ien ruststaand goan. Zien praktiek haar der wel hollen, en bord haar der nait vothoald. Hai mos hom nog wel wat bezeg hollen. Waark ien grode toen was veur hom te waaineg. Mit haanden ien schoot zitten, was ook gain naks en gain niks veur hom. Haile daag bie Hinderk rondhangen, ging ook nait. Zai zagen nkander voak genog.
Dou der ien toen aan onkruud waiden was, ston rompslomps noarberske bie hom. Zai wol wat mit hom beproaten en zee: ‘k Vuil mie nait meer zo gelukkeg. Maank Jaan en mie löpt t nait meer zo goud. Hai maarkt dat nait.’
‘Hou kin dat?’ vruig Geert, ‘laifde stroalde van joe baaident der immer en aaltied òf.’
‘Joa, dat was zo, moar bie hom is wat veranerd en doar lie k onner. Mien laifde veur hom is nooit nait verdwenen. Hai is zok n biezunnere man. Geert, k wil die wel vertellen, dat k mien man nog nooit of te nimmer noakend zain heb. Hai het mie, as wie al traauwd wazzen, ains zegd dat hai zok schoamde veur zien, doe waist wel wat manlu doar ien boksem hangen hebben. Hai schoamde zok zo veur zien luddek doempke, zo as er zien piethoantje nuimde. Begripste dat Geert?’
‘Nee,’ zee Geert, ‘moar wat moakt dat nou oet, hou groot dat liggoamsdail is. Te luddek is beter as te groot, zeg k wel ains.’
‘Joa, doe hest glad geliek. Jaan mag dat van dat luddek weden wel vienen, moar veur mie is er nog immer en aaltied mien allerlaifste man. Wie baaident hebben vaaier kiener kregen. Doar heb k veul waark veur doun most. Van hom kwam nait veul. Zien tong haar t doch zo drok, en din zien haanden. As n pioanospeuler kon er de wonnerboarlekste meziek oet mie kriegen. Nou is dat ales verleden tied, en dat holt veur mie al veul te laange aan. Nou kloagt er, dat er zien wotter stoer vot kriegen kin, en dat er pien ien zien pisbuus het. Loatst haar der n òfsproak bie ons hoesdokter. Hai was gaauw weer thoes. k Vruig hom, wat dokter zegd haar. Eerst zee der gain niks of gain naks. Loater heurde k van hom, dat der n ploatsvervangster was, en mit heur wol hai over zien perblemen nait proaten. Hai vertrok votdoadelk. Zeg mie Geert, wat mout k veur ons huwelks geluk doun?’
Geert mos efkes noadinken en zee dou: ‘Goa soam noar joen hoesdokter. Bespreek joen perblemen mit hom of heur. k Dink, dat zien prostoat zo groot as n eerabbel worren is.’
‘Dat zel k doun, moar k wait nait of er mie wel mit noar dokter hebben wil.’ ‘Dat dink k wel. Hai holt joa nog zoveul van die.’

n Poar weken loater kwam Hinderk bie Geert laangs. Zai zaten smirregs lekker thee te drinken. n Tiedje loater kwam noaberske op bezuik. Zai wol wel n kopke thee mitdrinken. Haalverwege proaderij vertelde zai, dat Jaan noar zaikenhoes mos. Dokter haar heur zegd, dat Jaan zien psa-weerde veul te hoog was. Dit betaikende, dat t nait deeg was mit zien prostoat. Dat mos ien zaikenhoes onnerzöcht worren. ‘Wie mozzen ons moar nait bezörgd moaken, haar dokter verteld. t Kon wel goudoardeg weden.’ ‘Geleuven en vertraauwen ien God, dat is t beste,’ zee Hinderk, wie winsen Jaan en die veul staarkte tou.’
Dou noarberske vot was, vruig Hinderk aan Geert: ‘Wat is psa?’ ‘Dat is prostoat spesifiek antigeen,’ antwoordde Geert.
‘Hebben wie doar ook last van. k Bedoul, dat dien en mien prostoat ook nait goud meer deeg weden kinnen zollen?’
‘Heste moar gain zörgen. Wie loaten dat elk joar onnerzuiken. Volgens dien psa-weerde biste nog n jonge kerel.’
‘Hou kin dat?’ vruig Hinderk.
‘Dat waiste doch wel … Wie leven joa zo gezond, eten elke dag pompoenpitten en al dat aner spul oet ons toenen, messeren ons prostoaten oetzunnerlek goud, en vergeet nait, doe en ik kommen elk wel twij moal ien week kloar.’
‘Is dat goud veur dien en mien prostoat?’
‘Joa.’
Zai keken nkander aan. Heur ogen glinsterden en heur laifde veur nkander sprak deroet.

Mulowichtje

(Veur Lieneke B.)


Laif blond mulowichtje uut mien klas –
dat k noa viefteg (51) joar die nog vergat –
den komst doe morzo weer op mien pad.
Dat bleu veujoar was k gruiner as t gras.

Geluk op n regenmörgen

Laank nait zain
mor vanmörgen
schoelt hai veur d’regen
t is tien over zeuven
zien bosschop het hai binnen
smookt zien sjekkie
slobbert n vlèssie bier
leeg in zien schoamel lief
hai vertelt hou t geluk
hom toulaagt zien haalve femilie
van klokjebruiers het hai overleefd
jaasmaauwe struupt hai op
kikt op zien allozie
zegt dat e wacht op n nije lever
den fietst hai vot
k wins hom geluk
mit zien gulle gever.

Zoepenbrij en aander eten

Woorom veraandern ze aalsmor ons eten, of ‘t is nait overal meer te koop, of bestat
‘t hailemoal nait meer.

ZOEPENBRIJ (karnemelkse gortpap)
Veur dai het nait waitn is de gört moakt van gepelde gaarst groan körrels. Aigenliek ben dai slepen. En as ze heul fien slepen bennen nuimen ze dat parelgört.
Vrouger wer dat 12 uur wuikt in woater, doornoa ain uur kookt in woater en wordt de soepen touvougt.’t Is sekuur waarkie want as je het nait goud doun, schift zo.

Zoepmbrij of Görtpap is de eerste brij in ons laand dai deur een zuvelfebriek moakt wer onder de noam Karnemelkse Görtpap. Veural boerenaarbaiders kregen dit te eten, en bewoners van volksbuurten. Onze wiek is van oorsprong een volksbuurde mor in elke supermaarkt het nait te koop, vremd in volksbuurt nait in elitiebuurt bie Fraise supermaarkt is het wel te koop. Dat geft te denken naitwoar?

Zoepmbrij wer vrouger twaimoal doags eten en soms wel drai moal, bie boer werd dat elke dag opdaint ’s middags en ’s oavonds as twaide schuddel met eten. En nog eerder ook ’s mörgs voak met brood in stukkies der in.
De brij wordt eten met stroop of broene suker.

Karnemelk, in Grunnings zoepm komt van ofroming van volle melk. Veural bie de botterproduktie tiedens ’t karnen. ’t Overbliefsel was nait neudeg, mor wer een zure frisse draank van moakt dai nog altied groag gebruukt word.
Tegenswoordig is het aangezuurde moagere melk.

WAARME PAP VERKOOP OP STROAT
Melkboer J.H. Betke Nieuwstraat 48 in stad, ventte met een bakfietse met nait allain melk en zukswat mor ook met waarme pap, zoepmbrij. Een melkbuzze vol met een kroan der an. De melkbuzze was inpakt in een soort gewatteerde deken. Man ree deur de buurt en raip: “Waarme pap… Waarme pap!!”.
Melkfebriek “De Nijverheid” in Van Julsingoastroat kon je tussen de middag in een melkoakertje waarme zoepmbrij hoalen, Kostte 4 cent per liter, mor dat is laang leden.

BLOUMPAP
Wie zeden altied meelpap, is aigenliek moakt van bloum en zoepm, dat krieg je as je bloum bie de kokende zoepm ingooit en goud reuren. Wel evm heul klain beetje zolt bie doun. Brengt nait zo veul an as zoepmbrij her. En gewoon eten met wat stroop of broene suker. Eerder was het van boukwaitmeel.

ROOM
Vrouger haar je slagroom en room, zat in zelfde soort vleskes, helder glas braide haals, klaine 10 centimeter hoog, grotere vleskes was vief centimeter groter, ofsloten met kroonkürke. Slagroom kon je vanzelfspreken stiev kloppen met een gaarde, de room bleef dun en wer voak bruukt in de kovvie. Mor mien moe dee altied scheut in de zoepmbrij of aandere pap, was goud zee ze. ’t Was in elk geval lekker dat is wel zo.
Zowel room as slagroom komt oetsloettend van koumelk, wat dan door veur ofroomd wer. Room haar 10 procent vet, slagroom 30.

BRINTA
Mijn pa vond het nait goud, te gevoarliek volgens hom, zette in de moag nog hail aarg oet, kon best gevoarliek wezen veur de moag.
Brinta wer vanof 1944 oorspronkeliek moakt deur Scholten in Foxhol, bliekboar wollen ze doormet internationoal goan verkopen want noam stat veur Breakfest Instant Tarwe. ‘t Bestat oet gebroken tarwe met heul klain beetje zolt, kookt in woater tot dikke brij dan paarst en doornoa gewalst en vermoaln.
En wie deden Brinta op bord met waarme melk, veur mie mog lepel der wel rechtop in stoan en wat suker der overhen.

Kees Visscher was heufd van afdailn promotie bij Scholten en stat mie bie dat hoi wel ains een verhoaltje veur radio vertelde over een Opa en Klainzeun, Siebert Sago en Berend Brinta, allerlij belevenissen, mooi man. Ik mainde dat dai verhoaln schrevm waarn veur ’t personeelsblad.

Ik kon ’s mörgens muiliek brood der deur kriegn, nou door was Brinta oplössen veur tot da’k keer bie dokter was en dai vruig: “Wat eet jij wel niet, man je word veels te dik ja”. Moz mor es ophoaln met pap eten, veural Brinta.
Brinta wordt nog altied moakt, tegenswoordeg deur Heinz.
En zal ik je wat verteln, ze moaken nou ook Hoavermout!

BROEN KOKENDE TOENBONEN
Der binnen twai soorten, witkokende en broen kokende toenbonen, Walse bonen aigenliek Woalse bonen. En dan bennen der nog tientallen soorten.
Der bennen nog veul meer noamen as soorten, ongeleuveliek, man wat verschrikkeliek veul noamn ben der veur gebruukt.

Roomse bonen of Waalse bonen hebben met ‘t geleuf en/of stee te moaken.
’t Is ain van de oldste gewassen dai deur de mensen verbouwd weren.

Sommegen luzzen ze nait, aanderen vinnen ze heerliek.
Wie vinnen de bruun kokende toenbonen het lekkerst, dai binnen wat bitter mor hebben de echte toenbonensmoak dai de aandern missen.
De widde rassen ben nait bitter en binnen klainere bonen. Sunds wie guin gruintetoene meer hebben kochten wie in grode supermarkt in Leer potten broene toenbonen, benen ze door nait met stopt. Allain mor klaine witten. Mensen willen bliekboar nait meer van dai grode bonen. En de febrieken vinnen de klainere bliekboar makkelieker.
As wie ze opzetten deden wie der bonekruud bieïn, o man int heule hoes kon je dat roeken, heerliek.

HOAVERMOUT
Altied nog bekend bennen de oranje licht gele deuzen met de letters H-O
hoavermout. Noam HO betaikende Havermout Original.
Muinste hoavermout komt tegenswoordeg van Quacker dai altied al de moaker was en op zich is dai van PepsiCo. Mor gewoon een pak hoavermout kopen en de smoak verwachten dai nog in je geheugen hest, nou nee, ‘t is veul fiener, bliekboar ken men tegenswoordeg nait meer kauwen. Lest hebben wie hoavermout in Duutsland kocht, en verdold het smoakte lekker en liekt heul veul op dat vrougere HO.

EERDABBELZETMEEL
Eerabbelzetmeel wordt nog steeds fabriceerd, mor kopen ken je het hoast nait meer. Honig verkoopt het wel mor dan zit der ook kokosmeel in of kokosolie, woorom? Dat wait je dan nait. En hait nou allesbinder.
Ooit waarn der in Grunnen 38 eerabbelfabrieken woor der dat meel moakt wer.

Nou hebben ze opains Allesbinders, mor door zit veul meer in dan allain mor eerdabbelzetmeel. Wat dacht je van maltodextrine, kokoseuli, glucosestroop, melkaiwit, antioxidant, voudingszuur en ook gemodificeerd zetmeel (dat is veraanderd zetmeel zeg mor). Allesbinder ken zowel kolle as in haide gerechten binnen. Mor der ben veul mensen dai maggen gain kokosspul bruken. Zal wel veul beter wezen, mor wie willen gewoon eerappelzetmeel, das primoa en wie huvven niks aans.

Wie gebruukten de eerdappelzetmeel veur stip, sauzen en om soep wat dikker te moakn. ’t Is neutroal en makkeliek.

BOUKWAITGRUTTEN
Is opeens veel fiener geworden, nauwelijks nog grutten, guin stukjes zeg moar. ’t Liekt meer op volkoren pannekoukmeel. Man ‘t was altied lekker. Mor as je het nou kopen is het net dikke pap is en ook lang nait zo lekker as je het op goan bakken, veul te slap man.
Ooit waarn wie met vakantsie in Tsjechië, doar aten ze ook boukwaitgrutten, mor dat was harteliek en smoakte ook best.

GESUKERDE MELK OF WEL GECONDENSEERDE MELK mos ik vrouger veur mien moe hoalen bij melkzoak Hake in de Bloumstroat. Dit zat in blikkies met een etiket eromtou. ‘t Was mierzuit, maar heerlijk. Deden wie ook wel op brood, net als aandere smeerselen. Mien moe dee dat wel in de pap die wie ’s oavonds aten, en soms in de kovvie. Muiliek te koop.

FRAISEVLAG KOVVIEMELK
Mien pa was petroleumventer en vruig wel es of ik hom evm methelpn wol, door haar ik toun nog gain zin an, Mor ik was wel voak bie de melkboer en huilp ik zogenoamd met. Von het mooi om flézzen te sorteren in metoalnkratten. Mor veural dai van de Friese vlag kovviemelk. Ik was gek op de etiketten woar op de achterkaant een stripverhoal ston. “Piet Spriet en Ko de Koe”?
As ik met melkboer noar de fabriek ging luip ik door ook rond, heerlieke geur van melk en veural bie de soepenbrij kokers.

Elke veraandering is nait veur elk een verbetering.
Mis joe ook zulke etenswoarn?

Coronagrieperd

Aal wat e griepen kin
dat gript e, hou t ook hait
vaccin holt ons vaast
lösloaten kin t ja nait


zo stoer om te schrieven
troanen in mien haart
laifde mout blieven
zomor oet tied veraarmd


n woord hail apaart
op hoagelwit pampier
hou kin k blieven
mien denk zo swaart


oet dizze tied wied vot
noar overkaant
n woord aal schrievend
as gedicht aanbelaand


as gedicht aanbelaand
stuur k n denk van mie
noar overkaant
wis noar die, wis noar die.

Op zaikenbezuik in t zaikenhoes

Jammer genog heb ik zulf in 2020 aal mit aal n goie drij week in t zaikenhoes legen. Nait oardeg as zodoaneg, mor k bin toch bliede dat ze der binnen en dat ze joe doar weer beter moaken kinnen. Goud van eten en drinken en wat hail belangriek is: laive en kloare verpleegsters dij elke dag om joe tou klokkern en dij joen prakkezoatsies en gepruddel persies en wif aanvuilen. Dat zat wel goud veur mie as zaikelke pazzipant. Hou t kin wait k nait, mor as je doar wat langer heerholden wor je aal aigener en driester. Je kinnen der hoast nait bie dat zai dij joe bezuiken voak zo bedeesd en hiepenkrieterg noast joen bèrre zitten en bliede binnen as ze weer hakken lichten kinnen. Alteroatsie veur nood en dood zel der wel wat mit te moaken hebben.
Over dat bezuik sproken: ain hiemerg bezuik van n leuterboksem is mie veuraal biebleven en zel k joe hier, n krummeltje aandikt wegens liedvermoak, even vertellen.

Hinnerk, mien noaste buurman, is net binnenkommen en kikt mit n poar verbilderde ogen deur zaikenkoamer. ‘Kerel, kerel, wat ligst doe hier ja op n nuvere koamer, man,’ bölkt e. Ik kiek mit n poar flaauwe ogen ook even deur koamer, mor zai niks biezunders, noa dij vattien doagen dat ik hier al lig.

Badkoamerdeur staait open en hai glopt noar binnen. ‘Och kerel, kiek nou toch ains! Liekst wel n börgemeester. Ik dochde dat je hier liggen mozzen omdat je zaik waren, mor t liekt hier ja wel n vekaansieparredies mit aal dij nijmoodse en dure fratsen.’ Hai bukt zuk even loater swoar over mie hen en frommelt aan n knopke van n fertuutje boven bèrre. Ter floept overaal licht aan in koamer. ‘Sjonge, sjonge, wat n luxe!’ Hai knip t licht nog moal oet en aan en schudt aal klokkernd mit kop. ‘Dat zel n poar laive griepstuvers kost hebben. Doar kinnen weer hail wat minsken krom veur liggen! Gain wonder dat ze t op TV aal hebben over dij onbetoalboare zörgkosten!’ Hai kikt mie mit n poar verwietende ogen aan, of ales mien schuld is, mor het nog nait ainmoal noar mien wel en wee vroagd. Ik kin hom oet en deur, mor t geft toch gain pas joe tegen n zaike zo òf te riggeln. k Lig hier toch nait veur de poelegrap?
Siddeltop het zuk intied op n stoul dele valen loaten. ‘Hè, hè, ik kin t mit zitten verdainen!’
Hai kikt nog ains mit n krieterge blik deur koamer. ‘Hé Ab, ter staait ja n onbezedde bèrre noast die. Onbezet? Wat n geldgraimerij!’ k Vertel hom dat ter normoal noast mie n vraauw ligt, woar ze op dit mement mit aan t opereren binnen. Hai reageert ter in eerste instantie nait op, mor kikt mie even loater loos aan. ‘Wat zegstoe doar? Ligt ter n vraauwspersoon noast die? Dat mainst nait! Hier zomor bie die as man zijnde in ain koamer. Hai kerel alles kin ook ja tegensworeg. Zien oogjes glinstern en hai smakt wat mit lippen. ‘Is t n nuver jonk wief, of eh … n olle knapbus?’ Hai laagt hikkend.
‘Hé jong,’zeg ik taartend, ‘moak nait zo’n lewaai,’ mor Hinnerk is nait meer te holden.
‘Tjonge, tjonge’, schottert e: ’t is din ja net ofst mit Geeske op sloapkoamer ligst, man. Most vroagen ofst n twijpersoons bèrre kriegen kinst. Ales kin hier bliekboar. Niks is te gek, ja. As ik hier lag din wis ik doar wel gepaast misbruuk van te moaken. Hi, hi.’
Oh, oh, wat n taimelboksem. Ik wol dat hai mor opkrösde. Kop knapt mie hoast van dat onnudde gebölk. Hai het mie nóg noeit vroagd hou of t mit mie gaait. Hai het t veuls te drok mit dat gelel over nuvere zustertjes dij joe van kop tot toon wasken mit heur zaachte handjes. Geldgraimerij van zíen zoer verdainde senten en hoge zaikenfondsbiedroages. Hai lelt mor deur. Ik kiek nog ains op klok aan muur en zai dat bezuikuur zo’n bietje veurbie is. Afijn k huif gelokkeg gain joa of nee te zeggen. Hinnerk kaauwt wel deur. Op dij menaaier heb k bliekboar nait vernomen dat k even wegdoezeld bin. Ik sloag op n zeker mement ogen op en kiek noar mien ‘grode’ buurman. Reveloa is ja stil, mor zit mit ogen as theeschuddeltjes te kieken noar t waark van twij zusters dij mien koamergenote weer terogge brocht hebben.
Oet heur neus komt n slankje, op heur mond zit n plastieken kapke en heur polzen binnen beplakt mit leukoplast en nog meer slankjederij. Alles pruddelt, slurpt en dut. Veur mie, dij hier al wat langer heerholt, is dit ja hoast niks biezunders. Ik kiek nog ains kniezerg noar mien bezuiker. t Swait lopt hom as bragel bie kop dele. Hai is op staarven noa dood, zo as t liekt. ‘Vuilst die nait goud Hinnerk?’ vroag ik hom zuitsappeg.
‘Hai kerel,’ zegt e mit n beknepen stemmechie: ‘Ik bin ja zo flaauw as n kikker man.’
‘Zuster, as ie tied hebben willen ie even noar mien bezuiker kieken? Hai vuilt zuk inainen nait goud.’ Ik knipoog tegen heur.
Doar komt zuster al op hom òf. ‘Binnen ie beroerd, meneer? Ie binnen ja zo wit. Zel k even n bèrre veur joe kloarmoaken in de lege koamer hiernoast?’ zegt ze smijgelnd.
‘Nee, nee, dat huift nait, hur, ‘zegt Hinnerk mit n kroakerge stim. t Is al hoast weer over zuster, hur’ ‘Nou, dou toch mor even joen heufd tussen joen bainen en blief zo mor n menuut of vief even geboekt en stil zitten’. Hinnerk klapt dubbel en zustertje kikt mie nait aal te begriepend aan, omdat zai wel zugt dat ik mie de buutse oetlaag. Ik loat hom zo n beste tied zo mit de kop noar beneden zitten, mor op t leste: ‘Hé, Hinnerk jong. Hou is t nou din? Vief menuten binnen al laank om hur’. Hai gaait rechtop in stoul zitten en poest en stint wat. ‘Wat bist ja dik om kop, jong,’ zeg ik. Wat was dat nou in ainen mit die, man. Werst ja zo wit as t bloud van n eerappel.’
‘Ab, ik mot hier vot. Dij röttege centroale zaikenhoesverwaarmingslucht doar kin k nait tegen man.’ Hai nemt n zwaai en is al hoast bie deur. ‘Oh, dat mot ik die nog geven mit de kompelmenten van mien vraauw. Hai gript in buuts van zien stuutsiekoor jaske en langt mie n verknoedeld, half smolten reep sukkeloa tou. Ik wil nog wat zeggen, mor: ‘Moi, hur!’ Vot is hai, zunder wiedere boe of bah.

n Nuvere dure koamer en n leeslampke mit n poar standen boven bèrre kinnen mie nait verlaaiden nog langer as drij weken in t zaikenhoes te blieven. Ik riet ter din ook mor tussen oet. Nait zo as buurman Hinnerk, mor wel dankboar dat wie op n stee in wereld leven, woar n zaikachteg minsk nog beter moakt wordt deur n goie en laifdevolle behandeln. Hinnerk zel t ter wel nait mit ains wezen, mor: beter duur as nait te kriegen, zel k mor zeggen.

De Grunneger boer en … Dynasty, van tv

t Boerenwaark doar vuil k mie gelokkeg bie
n Cowboy wezen, da’s bloots n vrumd woord
Gewoon hier in Grunnen, nait in Dynasty
Da’s niks veur mie, zo mit n hoge boord.


Doar zítten ze mor te zoepen en doun niks aans
Wát n leven, mor t huift toch nait veur mie
Zeg kwamen ze mor even hier bie mie laangs
Altied sappeln en stil zitten is ter nait bie.


Refr: In Mij, Holwier of Beem
t Is overaal noar t systeem
Van waarken, kniepen en haard kraben
Mor Dynasty magen ze van mie aarven.


Mit gaarst en hoaver, stekbaiten, knollen
t Is poltern, mor t geft toch ook weer tou
Wie kinnen ja monden net in de weer holden
Mit swien ol hounder of n kou.


Dij doar in Dynasty verbaauwen ja geld
Bie ons blift t ja klaai, mor wie bint gezond
Zai leven van roezie en speulen veur d’held
Mor van boven bont en van onder … joa.

‘Pandemoe’

Noa n dik joar heb ik t wel had,
want ale doagen van vroug tot loat
wordt der allain mor over corona proat.
Dij virus en dat geleuter bin ik zat.


t Veujoar komt, mor derop oet is nog taboe.
Zol aans wel goud wezen, want ik bin ‘pandemoe’.

Klassefoto

‘Hou older je worden, hou meer t verleden tellen gaait,’ zee mie ais ain van d’oldste bewoonsters van t tehoes woar k indertied direkteur was.
Ze haar geliek, want zo gaait t miezulvens nou ook en ik maark dat de dingen en gebeurtenizzen van vrouger meer weerde kriegen.
Veuraal bie t schrieven van verhoaltjes kommen herinnerns van vrouger weer noar boven. Nou mout je nait denken dat t heden en de toukomst minder belangriek veur mie binnen, in tegendail, want k bin doar nog aal doagen drok mit dounde. Mor toch … der binnen van dij momenten dat ik mor wat groag even ‘pas op de ploats’ moak en din ais mien verleden aan mie veurbie loat goan.
Zo bekeek ik lest n olle klassefoto van mien middelboareschoultied.

Wat n bloag was ik dou, mor gelokkeg nait d’ainegste. Wat hadden wie dou grootse ideeën en veur joen gevuil kon je aal d’haile wereld aan. Mor wie waren nog tussen zwien en big in en zo wuiren wie t eerste joar op de middelboare schoul ook nuimd: biggen …
Mor terugkommend op dij klassefoto, doarvan herinner k mie nog bepoalde noamen; de mainste bin k kwiet. Zellen wel nait teveul indrok moakt hebben, denk ik mor … of zol leeftied n rol speulen? Ain noam kon k mie hail goud herinnern: Woppie van Doalen. Woppie was n schier en beschaaiden wichtje, gain wonder dat aal jongs veul aandacht veur heur hadden.
In dij tied haar ik mien heufd slim vol pukkels en zunder dat k der wat aan doun kon, was k din ook nait zo tevreden mit miezulf en wichter zollen wel nait op mie valen, waren mien gedachten. Mor k mout der votdoadelk bie zeggen, ik begreep dou ook al wat van psychologie; dat wil zeggen: deur te negeren t tegenovergestelde berieken! Dat waarkde … t Hoantjesgedrag van d’aandere jongs, doar haar Woppie gain zin aan, haar ik allaank zain, mor deur mien negeergedrag wuir zai zo nijsgiereg dat ze mit meer en meer energie mien aandacht trekken ging. Gain sjoegel geven, huil ik miezulf veur, mit as gevolg dat zai nog meer heur best begon te doun.
Tot de gelegenhaid zok veur dee dat ik toupakde.
Dat was de leste schoulvekaanzie. Op n oavend waren wie soam indaild veur n speurtocht in t bos. Dou wie n zetje in duuster aan loop waren, zee Woppie: ‘Ik bin n beetje baange in donker!’ Dou heb ik mien kans woarnomen en heb mien aarm om heur tousloagen. Hou verder wie kwamen, hou dichter ze tegen mie aan kroop. Dou bekroop mie ook n beetje baangeghaid. Tot mien opluchten hadden wie aal gauw t èndpunt berekt.
‘Doar hebben wie ons goud deurhèn sloagen!’ zee ik mit n wat onbestendeg gevuil van binnen, want wie hadden mor mooi even de speurtocht zunder fouten lopen.
‘Haar k wel docht!’ zee ze en dou draaide zai zok om en luit mie stoan. Wie hebben nooit meer n woord mit mekoar wizzeld.
Vlak noa dizze schoulraais deden wie eksoamen en elk gong zien aigen kaant op. Woppie van Doalen heb ik nooit meer zain of wat van heurd, tot …

n Poar week leden waren wie op bezuik bie bekenden van mien Jaantje en wie kregen t over ons schoultied en doar heurde k de noam Woppie van Doalen en k heurde dat zai noa heur eksoamen hail snel traauwen mos. Zai haar nou zeuven kinder en was wel drij keer zo zwoar as in heur middelboare schoultied. ‘Doe kinst heur nait weer!’ wuir der bie zegd. Dat loat zok denken … Indertied was zai meschain n wichtje van 80 pond, dus nou …? ‘De joaren hebben heur bliekboar goud doan!’
Thoes heb ik dij olle schoulfoto teveurschien hoald en ais goud bekeken en mien gedachten dwoalden òf.
‘Woarom moustoe zo lagen?’ zee mien Jaantje, dou ik verzonken was in dij foto.
‘Tachteg of n dikke twijhonderd pond,’ flapde ik der oet, ‘n wereld van verschil.’
“En doar moustoe zo om lagen?’ reageerde ze n beetje kribbeg: ‘Meschain is zai doar zulf hailendaal nait zo bliede mit!’
Joa, doar dochde zai aan, mor ik dochde aan hail wat aans: voader van … k Mos der nait aan denken! Och, elk kaist veur zokzulf, mor toch … En dou mos ik denken: as dij speurtocht nou ais aans verlopen was …?
Wel wait, leest zai ooit dit stokje … Zol zai din ook gnivveln, net as joe meschain?

Vos en Tieger

(Noar n foabel van Lessing)

‘k wol groag dat k gelieke vlug en staark was as ie,’ zee Vos tegen Tieger.
‘Is der niks aans aan mie dastoe groag wilze?’ vroug Tieger.
‘k Zol nait waiten wat,’ was antwoord.
‘Ook mien prachtege hoed nait?’ vroug Tieger: ’Dij het ja gelieke veul kleuren astoe streken hes en dien oeterlek zol din hail mooi pazen bie wat ofstoe apmoal oetvrets.’
‘Juust doarom,’ zee Vos, ‘zol k ter hartelk veur bedanken. k Mout ja juust nait lieken op dij k bin. t Was mie veul laiver dat k mien hoaren veur veren ruilen kon.’

Ain kin nait aaltied hebben wat hai groag wil.

Nachtegoal en Laiwerk

(Noar n foabel van Lessing)

Der binnen dichters dij zo goud binnen dat lu heur nait meer begriepen kinnen. Wat mout ain doar nou van denken?
Vogels zaten ais mit zulfde perbleem over heur zingerij. Ain kin nog schierder zingen as aander en zai deden mor tegen nkander op. Dou vroug Nachtegoal aan Laiwerk: ’Woarom vlugstoe toch zo hoog lucht ien astoe zingen gaais? Is t meschain omreden gainain kin die din heuren?’

t Maauwen van de meeuwen

Ien memoriam Johan Zudemoa


t Is twinneg meert, en oorlogskold vandoage,
De wiend wakkert onverschilleghaid aan.


As ale geluud verstomd is
En de Rieksweg zuk ook nait
Meer heuren let,


Blift allenneg nog
t Maauwen van de meeuwen


Ien t azuurblaauw
Hier wied boven mie,


Dat n taiken van leven is,
n Taiken van troost.

t Wichie dat stoadeg aan verdween

Ik huif nait te eten, zee ze,
Ik leef gewoon van t licht,


n Glassie wotter
Is veur mie genog.


En ze at nait,
Dronk allenneg wotter
En bleef ien leven.


Ze wör mit de dag dunner,
Net zo laang totdat ze ien de klaze
Hier bie mie veuraan stoadeg aan


Ien de mouwen van heur truie verdween.

Geborsten eerde

Aizinger wierde gaf dreuge vouten
Aan lu dij heur bewonen deden.


Achterloaten slib wör ien verloop
Van tied dreuge as körk.
De brannende zunne scheurde
Heur ien stukken.


Bewoners van wierde bruukten dat
Bie verstaarken van funderen,
Zodat ales toch goud kommen zol.


Dik twijdoezend joar loater
Verschient der ien laimen vlouer
Van t Wierdenmuseum dij mit
Epoxyhars verstevegd is


Ain scheur van schoamte,
As gevolg van schoamteloos
Aanstellen van lu van tegenwoordeg,

Dij de umgeven verkracht hemmen.

Poaske-aaier

Opapoashoas haar aaier in toen verstopt veur klaainkinder. t Mos nait te stoer wezen.
Dag derveur haren wie n stieg (20) widde aaier van aigen hounder vaarfd. Bloumen, vlinders en Minecraft-popkes kwamen derop. t Perbleem was dat elk zien aigen aai vinden wol. Poashoas hil der reken mit en legde overaal n sukkeloa-aaike bie. t Zuikfeest kon begunnen.
Aan t ìnd zee Opapoashoas dat ter nog n aai vot was. Zulf wos e nait meer woar dij lag. Groot en klaain hebben dou nog tiedstieden lopen zuiken.
Knuurde aaier en dij van sukkeloa binnen aalmoal opgoan.

Kreuzeschrievertjestoalkringloop

Grunneger slootjes baiden leefroemte aan wotterschrievertjes op kreuze. Kreuze is n textuur van algen mit aalweg aanwazzende schrievertjes. Schrievertjes binnen bladwiezers in boukgewas, dij mit wottervlugge omsloagen gruizoame kost poten veur lezers. Lezers kriegen op dij menaaier keuze aanlangd mit letteratuurstekjes. Letteratuurstekjes zörgen veur biotopisch verantwoorde toalkringloop. Toalkringloop bluit as n dictee uut n botaniseertrommelke van n Grunneger.

Verbaldereerd

Ik heur mien zuster veurdeur oetgoan en kiek oet roam op stroat deel om nog even te swaaien. k Hoop mor dat zai mie nog zigt. En joa man, zai kikt!
Mien handen wappern nait te zuneg en zai dut zulfde weerom. Ik geef heur mit haand nog n smok en vot is ze.
Kerel dij aanderkaant stroat veur winkel staait te wachten het gain oog veur mien zuster, mor kikt mie verrekte maal aan.

Tabee

Terwiel dat t volk deur douane gaait, blieven baaide kerels nkander nog even stief ien ogen aankieken. t Waren twij schiere weken, doar zai baaident mit n waarm gevuil op trug kieken.
Waaineg woorden worden zegd, mor baaident waiten dat tied van òfschaaid kommen is. Mit kloet veur haals sloagen zai aarms om nkander en zeggen tabee veurdat paspoort aan douanier geven wordt. Vraauw noast achterbliever kikt hom mit waike ogen aan en zegt: ‘Òfschaaid blift stoer, hè? Mor dien laiverd komt vro of loat wel weerom, jong.’
Ik steek haand ien lucht as mien bruier nog ainmoal weerom kikt. Vraauw heb k nait wiezer moakt.

De jeugd is ons toukomst

As Bram (6) en zien grode neef Kenji (12) vekansie hebben, goan zai geern mit opa en pabbe/oom mit noar badminton.
Bram: ‘We gaan zo weer mee hè, opa?’
‘Joa, dammeet in d’haarfstvekansie, aander weke.’
‘Of …’ zee e mit n grode grijns op t gezichte, denkend aan corona, ‘als ik op dinsdag verkouden ben!’

Reüniefoto

Van reüniekemizzie van HBS kreeg k van week n groepsfoto oet 1965 toustuurd. Of k meschain wis wèl doar apmoal op stonden.


Joa vanzulf, dochde k, mor t vil tegen. Haalfschaaid kon k zo opnuimen, mor de rest? Gain flaauw benul hou zai haitten. Van gezicht joa, mor noamen, nee, dat wol nait.
Aanderdoags vannijs keken en verdold, k kwam weer op n poar noamen.
Week loater wis k, op ain noa, noamen van ale mitleerlingen van raais noar Peries weer.
Dat aine wichtje mit bril en laang donker hoar mout k aalvot aan denken. Hou haitte dij toch ook weer?

Beholden

As ik stampvolle voelnispuut te asemmer oet sjor, heur ik ain zingen. t Is Nijntje, dij onderien puut belaand is. Mien lutjevent kikt noar puut en trekt mit lip. Guster gooide hai zien drinkvleske derien, zag ik krekt op tied.
Ik bedapper mie en daip Nijntje op oet de swienerommel aan hoesvoel en volle luiers. Lutjevent klapt ien zien handjes as ik Nijntje en mien handen òfboun mit zaip en waarm wotter.
Mien gedachten goan noar de lèlke keersestanders ien ons vensterbaank. Onoverkomelke aarfstukken dij heuren bie ons hoes. Ik kiek noar lutjevent en zai meugelkheden.

Aalbum

In dizze coronatied bin k aan t oproemen. Zo vaalt mie t poesieaalbum in handen. Oet 1959 en loater. k Begun te bloadern en kom veul moois tegen. Vèrskes van laifhebbende ollu, opa’s en oma’s en vriendinnen. Mit haand schreven. k Kin ze wel dreumen, mor t is net of k nou pas ale teksten begriep. En din dij ollerwetse woorden! Wèl het t nou nog over ‘rein, deugd, schoon, ferm en flink, nederig en vlijt.’ Bin ik dat aalmoal wel west?
Ain gedicht begriep k haildal. t Is mien mooiste blad in t aalbum. Mit n taikentje. Van juffraauw Smit in daarde klas:

‘Als je maar altijd de lente hoort zingen,
hoog boven je hoofd en diep in je hart,
als je maar weet, dat herinneringen,
durend een troost kunnen zijn in je hart.’

Herinnerns binnen der genog. Goien veuraal, mor ook aan dij der nait meer binnen. Mien zuske schreef: ‘Leef lang en gelukkig’, zulf is ze mor 55 worden.
Mit ain vriendin heb k noa joaren weer contact en t was weer net as vrouger. Ze kwam oet n aander dörp en schreef schuuns. Dat was in 1960. Mor in mien twijde aalbum het ze rechtop schreven.


In tachteger joaren schreven mien jonges vèrskes der in. Elk op zien aigen menaaier en aigentieds. Zulfs dij van oldste in t Grunnegers:

Gain vèrske en gain ploatje,
op dit aalbumblad,
gain riemke en gain koartje,
ik taiken laiver wat.

t Wer mie bie t lezen glad roem om t haart. Twijde zeun haar overaal doei, hoi en moi schreven.
Doatum was e vergeten, moezen haren klènder opvreten.
En nou binnen klaainkinder aan beurt, aalbum is nog nait vol. k Kiek ter noar oet. t Oldste wicht het zulf wat bedocht en schrift dat ze van mie holdt. k Leg t boukje gaauw weer in loa, dij gaait nooit vot! Bedenk dat ale gelukwìnsen en rozen mit en zunder doorns mit dij honderd vergeet-me-nietjes mie oardeg op weg holpen hebben op mien levenspad.

Poaske is de nije Kerst

t Was n maal joar
t Gewone leven lag op zien gat
t Vuilde zo roar
t Was zo stil in Ommelaand en Stad
Zoveul lu waren ainzoam
En verloren ale moud
Mor as wie meer om nkander denken
Den komt t aal goud


Nou komt weer n tied
Dat we bie nkander binnen
Wie vuilden ons zo bepaarkt
Mor goan weer de vrijhaid vinden
De grode wereld ligt weer open
En wie kriegen weer goie zin
Zo as Jezus opston oet de dood
Komt de wereld weer in t ìnd
Ook op anderhaalve meter
Bin ik nait wied vot van die
Loat de òfstaand klaainer worden van die noar mie


En wie zitten mit nkander
Bie de poaskeboom
Dailen ons poaskestoet mit lu dij noast ons stoan
Zo kriegen wie de kop derveur
En geven ons bosschop deur
Poaske is de nije Kerst dit joar


Mit de Kerst konden wie nait bie nkander wezen
Mit de Poaske mout t den mor wezen
Poaske is de nije Kerst dit joar


Hest t al heurd?
Geef t deur
Hest t al heurd?
Poaske is de nije Kerst


Hest t al heurd?
Poaske is de nije Kerst
Geef t deur
Poaske is de nije Kerst [5x]


Noar: Do They Know It’s Christmas? – Band Aid
Orig. tekst: Bob Geldof, Midge Ure
Veul artiesten schienen t neudeg te vinden om kerstnummers, of zulfs haile albums vol, op te nemen.
Mor het ooit al n artiest docht aan n poaskenummer? Nait dat ik wait, dus heb k zulf mor aine schreven.
Op t mement van schrieven was dit meschain wat optimistisch, hopelk is der rond de Poaske uutzicht op verbetern.

Mien zwa

Jeanpierre Kneusinhof (12) was zien noam. Zeun van n Grunneger en n Française, n geschaaiden stel.
In zien woonstee Fransum nuimde elk hom Jampie. Hai was nait zo schrander, nait zo as t wezen mot. Zo aine krigt gaauwachteg n bienoam. En dus was t veur elk dij hom kende dudelk: Jampie Kneuze. Da’s lagen, ja, mor laf, t deugt van gain kaant. Lu snakken over lozeghaid, mor bruken scheldnoamen as humor over de rug van n aander. Elk wait dat, mor gounent kaizen benul. Vraauw Brinkloage, noast de Kneusinhofs, zee aaltied: ‘Jampie is n laiverd.’ Dat heurt hail aans.

n Goie noaber haar n kedo van Jampie kregen. ‘n Petret,’ zee jong groots, ‘zulf schilderd.’ Noaber kreeg n rococoliest in haanden mit n douk dat volklaaid was mit kleurstrepen. t Wer hom woazeg veur d’ogen, zol zien keuze nait wezen. t Leek wat boogie-woogieachteg, mor … Mondriaan? Nee.

Ook as nait-kenner van zukswat zag e vot wel dat t gain broezeg Waddentoavreeltje van Geurt Busscher of n stilleven van Henk Helmantel was. Nee, t leek meer n taiken van n viefjoarege. ‘Schier doan, mienjong,’ zee noaber, hai wol nait zuur doun. ‘k Zel n plekkie op muur zuiken her.’ Jampie ruip: ‘Mien zwa,’ en gong tevree noar huus.
Noaber pakde n trapke, n betonspieker en n klaauwhoamer. Mor noadat hoamer hom mit n fraanse slag op de vingers tikde vuil boudel op de vlouer. Mon dieu, de rococoliest noar zien munnekemoer, t douk was zwoar beschoadegd. Meleur op zien Grunnegs. Hai wol boudel biemekander reddern … mor woar wazzen de ‘mondriaanstrepen’ bleven, hou kon dát nou? Hai zaag bloots n douk mit veul bloots … noakend, zegt n Grunneger. Meer mit rondingen en loakens over edel gewas drapeerd enzo, krekt as Rubenswaark. Verstomd keek e noar n zootje sneu-de-boules: dit was d’achterkaant van Jampie zien ‘petret’. Aargens in de liest stak der n propke pepier oet mit un peu stukje Fraanse toal derop maggeld:
C’est le choix de … ston der n noam achter? t Was hom nait dudelk, was t Fraans ook nait machteg. Dou op dat ogenblik bèlkde Jampie bie achterom ‘Noaber, noaber!’ en stoof de koamer in: ‘Heb joe mien zwa al ophong…’ Stomverboasd zaag e noaber bie de ramp. Mit grode ogen keek Jampie noar de resten van t petret … zien kedo, zien kunstwaark en stoamelde: ‘Mien zwa, wat kin k … schildern, nait?’
Op dat ogenblik tikde pa Kneusinhof op t roam: ‘Is jong hier?’
‘Joa, kom der mor in,’ zee noaber mit t braifke in d’haand, ‘dien zeun is n echte artiest, mor hai ropt aal: “mien zwa”’.
Kneusinhof laagde: ‘Joa, gain wonder, zien moeke, mien ex dus, is n verre achter-achter-achternicht van n fraanse kunstschilder. Dit petret hong bie ons in de koamer, t was mien keuze nait, mor zai zee din “Mon choix”. In loop van tied wer dat bie ons thuus “Mien zwa”. Haha, onze lutje artiest begunt hier zien aigen carrière noar aanlaaiden van dit braifke.’ Hai vertoalde: ‘Der staait: “C’est le choix de JeanBaptiste Greuze: Dit is de keuze van Jean-Baptiste Greuze”, n neoclassic… stoer woord … kunstschilder dij leefde van 1725 tot 1805.’
‘Schier,’ zee noaber, ‘noa n dikke twijhonderd joar mag der wel weer ais n nije kunstenoar opstoan …’ Hai keek noar Jampie. Dij nikde en zee: ‘Mien zwa.’

Zeekaptaain

Dizze kaptaain van n vrij groot schip, was n wat wonderlieke kerel dat kin je mit recht wel zeggen. As zien stuurman aargens, as t neudeg was teminste, op zee t paaillood zakken lait, en hai gaf even loater aan kaptaain deur hou daip of t doar was, din nam d’olle zulf t paillood even over en pruifde de modder dij der din aanzat. t Klinkt roar, mor hai kon din op zien menaaier pruiven hou daip of t doar wel was. n Goud opgelaaide en ook beslist nait gekke stuurman, leufde nait dat dit meugelk was en draaide op zekere dag paaillood deur de modder onder in eerappelveurroadkist. Hai der op hoge bainen en wat smeigelg mit noar zien kaptaain. ‘Pruiven ie nou ook ains’ zee hai, ‘ik vertraauw t veur gain meter. Ik kom der even nait oet hur, hou daip of t hier wel is.’ d’Olle, hai pruifde wat modder op zien tong. Smakde wat mit de lippen, snoof wat stoer deur de neus en bölkte inains: ‘Doadelk stoppen, stuur, en volle kracht achteroet, man! Levensgevoarliek hier! Wie zitten volgens mien bereken precies midden in t eerappellaand van boer Pietersen in Flevopolder.’ Stuurman droop verbilderd òf en het haile dag gain mond meer tegen kaptaain opendoan.

Zai hebben ook altied wat …

As ik ains n moal mit mien vraauw wandeln goa, din zeggen ze: ‘Nou zeg dat mag ook wel ains in kraant. Dat gebeurt ook nait voak.’
Kom ik mien laive buurvraauw ains n moal op stroat tegen en proat n tiedje leuk mit heur, din zeggen ze: ‘Zol dat wel zuvere kovvie wezen mit dij twij? Most dij leuterboksem van n vent nou ains lellen en speren zain tegen dat wiefke.’
Goa k soavends nog al ains noar n belangrieke vergoadern en mout vraauw din ja thoes loaten, din zeggen ze: ‘Dij aarme stumper van n vraauw, komt der tegenswoordeg ook hoast nait meer oet. Zai het ook nait veul aan heur leven mit zo’n labbekak van n vent.’
Gaait doarentegen mien vraauw ains bie hoge oetzundern op stap, noar n oetverkoop ofzo, din zeggen ze: ‘Dat mens is ook altied op de klitter. Het zeker nait aal te veul in heur hoesholden te doun, dunkt mie zo. Oh, wat zol t doar n toustand in hoes wezen, geleuf dat mor.’ Joa, joa, minsken, t is ja wat in wereld!
As zai wozzen dat ik dit aaltemoal zo mor even aan joe verteld heb, din zollen ze vervaast zeggen: ‘Dij stomme vent mag zuk wel ains daip schoamen! Wel hangt dij haalfmaalege dingen over homzulf nou aan grode klok?
Joa, laive mensen, noar boeten tou is t ook noeit goud wat je doun, hè. Doarom goan we dunkt mie mor gewoon zo deur, mit wat we zulf dinken dat goud is.

Wat mieren en tudeln mit t hoar

Eerste joaren van Alie heur traauwen haar heur man Bronno nog wel ais n poedeltje. Din mozzen loakens van bèr òf en verschoond worren. t Was ja goud dat ter n stuk plestiek onner t onnerloaken laag.
Bronno zien moeke haar zegd dat dit tot zien dattegste joar deurging. Zat bie heur ien femilie. Aal dij gedachten kwammen bie Alie op, n jonge vraauw dij ien koamer dounde was. Mit n slovve douk werren stoulen van eettoavel òfnomen. Dat was behold van meubels! En knippen van t hoar dat was behold van t hoar. Mit regelmoat lait Alie heur t hoar knippen.
Zai keek op klok. Bruier Eelko kon kommen mit Dorien, zien nijste laiverd. Eelko was viefendatteg joar en zien wicht negentien. Dorien haar veur kapster leerd en wol Alie heur hoar knippen.
Dou Alie juust op wc zat wer der op bèl drukt. ‘k Mout ter òf,’ ging t deur heur kop hìn. Nog n moal ging bèl. Mit n rooie kop dee zai deur open. t Was n kiend. Nog veurdat Alie t jonkje vroagen kon wat hai wol, runde dij gierend vot.
Dou zai deur toudoun wol, zaag zai Eelko en Dorien deraan kommen. Dorien sjokte n hail ìn achter Eelko aan. Mitnkanner gingen zai ien koamer aan toavel zitten.
‘Tee, kovvie, wat zel t weden?’ vroug Alie.
Zai wollen teedrinken.
‘Doe hes ale meubels der nog stoan, zai k,’ zee heur bruier en loerde ien t ronne.
‘Nee, Bronno het tillevisie mitnomen,’ zee Alie, ‘hai haar hier soavens ook wel tillevisie kieken kìnd. Mor dat wol hai nait.’
‘Dat wat hier nog staait dat gaait nait meer noar Bronno tou?’ vroug Eelko.
‘Nee, mor hai wil t hoes zo gaauw meugelk verkopen. k Mout ter oet. Of k mout hom haalfschaid van weerde betoalen. Din blief k hier wonen. Bin bie gemaintehoes west om te vroagen wat k beste doun kon. t Is mien geluk dat k zulm spoarsinten heb …’
‘Zel k dien hoar knippen?’ vroug Dorien, ‘k wil t zo doun dat ale kerels die noagloepen!’
Eelko begunde te laggen. ‘Nee Dorien, gain nije kerels dij heur noagloepen … Zai het Bronno nog ien kop.”
Ien keuken laag t loaken kloar. Ien koamer trok Alie n stoul bie toavel vot. Sloug loaken om nek en schollers hìn en ging zitten. Kons zain dat loaken graauw was. Hou voak was zai nait wakker worren ien n nat bèr. Hou voak zat heur nachtgoud nait vol mit miegvlekken, omreden zai ien Bronno zien wodder legen haar. Dorien zette loaken vaast en dou kwam scheer ien t hoar. Noa n zetje vroug Dorien om stroom. Eelko zöchde verlengsnouer op ien keukenkaast.
Aal gaauwachteg snorde tondeuze deur t schiere hoar hìn. t Wicht mouk ain kaant van Alie heur kop zo kort meugelk. Dou knipte zai haile boudel bie. Loaken ging van schòllers òf. Dorien langde heur n haandspaigel aan. Alie mos mor ien spaigel kieken. t Zaag der verschrikkelk oet.
Eelko tikte op zien allozie. ‘Mos ais heuren, wie goan vot,’ zee Eelko, ‘k heb nog wat te doun. Kom, Dorien.’ Alie laip mit noar deur tou.
Weerom ien koamer zoog zai mit stofzoeger t hoar van grond òf. Ien keuken ging zai veur spaigel stoan. Aan ain kaant van kop was t stiekeltjeshoar. Aan aner kaant was t schier knipt. Zai begunde te janken. Ien koamer mouk zai stofzoeger open en hil dikste toeven hoar te stofzoegerpuut oet. Misschain dat dij toeven nog vaastliemd worren konnen. Der was liem. Zai plakte boudel tegen stiekeltjes aan. Aalgedureg wer der meer hoar opplakt totdat t begunde te lieken. t Was eefkes veur vieven ien mirreg, mor zai was schoon òf en wol n zetje liggen. Doar ging zai trappens op noar sloapkoamer tou. Zai trok wat goud oet. t Was te hopen dat vaastplakte hoar vaastzitten bleef. Loakens wazzen kold en klam. Sloap haar heur gaauw te pakken. Ien sloap kroop Alie kaant op doar Bronno aaltied legen haar. Mor de vogel was hom vlogen. Bronno kwam inkeld nog hier om over verkoop van t hoes te proaten. Liemlucht steeg heur op ien kop. Ien heur sloap vlogen flaren dreumbeelden verbie. Liem dij nait dreug was bakte aan kuzzensloop. Aalgedureg laag dij vraauw weer op n aner zied.
n Poar moal wer zai haalf wakker en dommelde weer ien. Soavens tegen elf uur kwam zai mit kopzeer van bèr òf. n Toef hoar zat aan gezicht plakt en nog meer hoar zat aan kuzzensloop. Stommelnd ging t trappens òf omdeel noar wc tou.
Dou zai ien koamer kwam stak zai t licht op. Plofte ien stoul. Zai vuilde liem op n ooglid zitten en dat mouk heur baang.
Ien keuken dee Alie twij kopzeerde-tabbeletten ien mond. Kaauwde der op en slook boudel deur mit wodder. Dou spoulde zai t ooglid schoon. Zai dochde aan Dorien. Wat n loeterd!
Mor dou, as n hellere iengeven dij oet n bragelput mit gedachten kwam, was doar n plan! Dat laange stuk hoar dat mos ook mor votknipt worren. Noa n week of twij din was t nait zo slim meer. Din was t hoar nog veuls te kort, mor din kon t wel weer.
Veur keukenspaigel zette zai scheer ien t laankste stuk hoar. Donkere toeven dwarrelden deel. t Was stoer om t hoar aan achterkaant van kop te knippen. Noa wat mieren en tudeln leek t heur goud tou.

Zai mos no mor n störtbad nemen. Doar ging t trappens op. n Poar tel loader ston dij jonge vraauw onner t haalfwaarme wodder.
As k t zo bekiek din is mien levent n romanze bouk mit n open ìn, ging t deur heur hìn … Zai hil kop noar achtern tou dat ter volop wodder ien snoet kwam. Mit dat wodder stroomde, dochde zai aan Bronno. Stel dat dij hier verbie voarde en licht brannen zaag. As dij no ais noar deur toulaip en sleudel te buus oet kreeg. Mor nee, Bronno kwam nait. Dij kwam inkeld overdag te vroagen of zai aal wis wanneer zai betoalen kon, of wanneer zai votging. Nee, Bronno dij kwam nait zo mor eefkes aan. Bronno zaag laiver heur hakken as heur tonen. Misschain kon Dorien Bronno zien hoar ais knippen … en din ain kaant der hoast niks òf en dij anerkaant zo kort meugelk. En wat nog beder was: ain kaant ales der òf!

Wacht even

Even stilstoan
ien de tied
dij lopt en tikt en runt,
genieten
van dit mooi mement
ien Gods rieke scheppenspracht,
n blik op wat begunt.


Even stilstoan
ien Zien riek
dat hier al is te zain
ien n moment van stilte,
met Hom
bist noeit allain.

Schoap en swaalfke

(noar n foabel van Lessing)

Swaalfke vloog noar schoap tou om hom wat wol oet vacht te plukken veur ien zien nust. Dou swaalfke dat dee, begon schoap op en deel te springen van kwoadens.
‘Woarom bistoe zo kwoad op mie?’ vroug vogeltje beschaaiden: ’En woarom bistoe zo grienderg om zo’n beetje wol? Stoas herder aal tou dat dij die ale wol òfpakt en die noatied noakend rondlopen let en mie guns nog gain plokje. Hou hestoe dat wel nait?’
‘Hou of k dat zo heb?,’ vroug schoap. ‘Nou dat komt omreden doe hoals mie wol op n veul minder pelzaaierge wieze òf as herder dat dut.’

Roaf

(noar n foabel van Lessing)


Vil roaf n moal op dat oarend datteg doagen op heur aaier zat om dij
oet te brouden.
’Ha, zo,’ schotterde zai verboasd oet, ‘nou begriep k eerst hou dat
jonge oarends zo schaarp zain kinnen en zo staark worden. Dat mou’ k
ook zo doun.’
Van stond òf aan zat roaf dou ook datteg doagen op heur aaier te brouden.
Toch binnen der aaid bloots zulfde swaarde roavekukens oet roaveaaier kommen.

Karen heur rooie schountjes

Hail laank leden was der ais n wichtje dij Karen nuimt wer. Bie dat maaidje was t kraab-op-de-noad.
Gain pa en moeke en gain hoes woar zai touhollen kon, aaid boeten bie zummer en winter.
Elkenain bie heur in dörp zaag heur lopen. Lu haren meelie mit heur, voak kreeg zai din n stoetje of n abbel. Karen kon dat nait kopen, zai haar ja gain rooie sint. Mor ain klaidje haar zai, dij aankiek nait weerd was, t was ain en aal gammel. Heur voutjes deden aaid pien, schounen haar zai nait, allinneg mor klompkes dij veuls te groot wazzen veur heur klaaine voutjes.
Bliede kin ie din wis nait weden. Veul verdrait, ain en aal ellèn, zai dochde: dat zel k levenlaank wel blieven.
Mor wonder binnen n heergoan in t leven, aaid onverdachts.
Karen luip op n gloepens kolde winterdag bie pad en weg. Zai vuilde aal nait meer dat zai zuks kolde vouten haar, zai luip stoef bie hoezen laangs, mor sumtieds ston der n deur open, aalgedureg vuilde zai waarmte en roek van stoetjes dij lu aan t bakken wazzen.
Opins heurde zai wat, stilleghaid oet stroat ging vot, doar kwam n peerd en woagen aan. Of laiver zegd: n rietuug, woarin n olde stoatege vraauw zat. Tìepelzìnneghaid sluig tou. Mor dou zag zai t wichtje, koetsier mog votdoadelk nait wieder voaren. Vrundelk nuigde zai t wichtje bie heur en zee: ‘Wat most doe mit dizze kolde op stroat doun, woarom gaaist nait op hoes aan?’
‘k Heb gain hoes, pa en moeke binnen oet tied, k bin mouderziel allinneg, k bin zo kold en zo gammel.’ Dou begunde Karen te grienen.
Olde vraauw kreeg aldernoast meelie mit Karen. Zai prakkezaaierde ais, dee dou deurke open van rietuug en zee: ‘Kind, kom mor bie mie, k bin ook allinneg. k Zag die doar zo kold stoan. t Zol hail schier weden as doe bie mie wonen komst. Zol die dat wat toulieken?’
Zo kon t heergoan dat Karen bie dij stadsmamsel wonen kwam. n Haile schiere tied. Olde vraauw was zo wies mit heur klaaine kammeroadske. Karen luip in klaidjes van zuver ziede. Eterij was der aal doag, olde vraauw brocht heur koken bie en zai kon noar n naaister om heur aal bie te leren. Bie oavend as t duuster was en t holt knapte in heerd, din las olde vraauw heur veur oet n bouk. Zai haren t novvelk soam. Aal kon zai kriegen, was dat wel goud?
Karen haar ain ding wat nait zo goud was, zai von zokzulm t schierste wichtje van haile wereld, Karen wer wies en iedel. Lu in dörp vonnen t nait goud dat zai zo wer. Elkse spaigel mos zai zokzulm ja zain. Slim wies wer zai, mor ja, as ie ook in n a schier kestail wonen, aaid leefd in aarmoude din gaait dat mainsttied zo.
Olde vraauw zee op n wizze dag: ‘Doe moust ais n poar schounen kopen goan, hest ja niks naks om vouten, zo kins nait noar kerk hìngoan. Sinten binnen der wel, t moakt nait oet hou veul schounen kösten.’
Zulfde nommerdag ging Karen noar joukerste schounmoaker in Stad. Aal was zo schier: riegsteveltjes, schountjes, klompkes, goldkleur, swaart, blaauw, zulverschountjes, kaasten vol. Dou ging lapper bie heur stoan en zee: ‘Zel k joe moat eefkes vannijs aanmeten goan?’
‘Nee,’ zee Karen, ‘dij rooie schountjes dij lieken mie wat tou.’ Haildaal bliede was zai mit dij nije stappers. Nou gaauw op hoes aan, wat zol olde doame dervan vinnen? ‘Mout ie nou ais kieken,’ ruip Karen bliede, dou zai in hoes was, ‘zuks heb k ja nog noeit had.’
Olde vraauw zag t haildaal verhilderd aan: ‘Mien laiverd, rooie schounen, hou kins dij nou kopen goan, mit zukse schountjes gaaist doe daanzen, mor wis nait noar kerk.’ ‘Zai binnen ja zo schier,’ prout Karen.
‘Most mörn dien olde schounen mor weer om vouten doun as wie op kerk aan goan.’

Aanderdoags was t din zundag. Karen wol n schiere klaid aan hemmen. Mor dou zai kaast open dee om heur swaarde schounen aan te doun, zaag zai dij rooie. Wat kon t heur verschelen, zai pakte rooie schounen, trok ze aan en ging rap deur oet noar kerk tou. Heur blonde hoaren in wind, mit heur rooie schountjes, wat vuilde zai zok schier en riek.
Bie kerk ston n soldoat dij keek ais noar dat wichtje en zee: ‘Mag dat wel? Dat binnen schountjes om daanzen te goan, mor nait veur kerk.’ Aal lu wazzen mor aan t kieken noar dat wicht: zai liekt wel nait wies, kin ja haildaal nait om mit zukse schounen deel te strieken in kerk. Zulfs mariabeelden swoaiden hin en weer. Karen zaag heur rooie schountjes in keerslicht, zai wazzen zo nuver. Schaande zeden lu, loat zai mor votblieven, zai het hier niks naks te zuiken, om in kerk te verblieven huift n minsk nait zo wies weden, wis nait mit rooie schountjes.
Olde vraauw haar dat ja hail nait zain van dij schountjes. Mor dou kwam zai aal aan wait, n klikspoan haar dat doan. Duvels was zai op Karen en haildaal verdraiteg. Wat n stoeperd was dat veur olde vraauw. ‘Hest mie ja glad bemieterd,’ zee zai tegen wicht. ‘Maagst dizze week nait noar daansfeest in dörp.’ Karen dochde aan heur rooie schountjes, èlks jonk wol vanzulm mit heur op daansvlouer. Mor nee, t mog nait, hou wichtje ook te keer ging: zai griende, bèlkte, overaal schobde zai tegen aan. ‘Nee is nee,’ zee olde vraauw.

n Poar doag veur t grode feest wer olde vraauw zaik, dokter mos derbie, zo slim was t. Hai zee aan Karen: ‘Olde vraauw is hail slim zaik, doe most goud veur heur zörgen goan. Zel die dat nait ontkommen? Zai mout op bèr blieven, elks drij uur most doe heur n drankje geven.’ Karen dee dij touzeggen aan dokter.
Dij oavend heurde Karen meziek oet dörp deur roam dij open ston, zai dochde aan heur rooie schountjes. Olde vraauw haar krekt heur drankje deursloken en mos mit drij uur pas wat hemmen. Drij uur, dochde Karen, din kin k nog eefkes daanzen goan. Rap dee zai heur schierste klaid aan mit heur rooie schountjes en ging op dörp aan. Olde vraauw ruip nog wat, mor dat heurde zai ja nait. In aal stilleghaid noar dörp. Veul volk was der op bain om daanzen te goan.
Karen was olde vraauw haildaal ontkommen dij zo bot zaik thoes lag. Zai daansde mit Teun, mit Karel, mit Dirk. Meziek hil op, lu konnen eefkes oetpoesten, ook Karen. Mor nee, dat wicht daansde mor deur, allinneg.

Elks ruip noar heur: ‘Poest eefkes oet.’ Mor nee, daanzen mos Karen. Zai kon ja nait stremmen. Krek of heur schountjes beteuverd wazzen. ‘Help mie din!’ ruip zai. Deur gruinlaand, over wodder en klaai. Deur stroeken en om bomen wied vot, over baargen en stroaten. Heur vouten wazzen rood van bloud … pien dat ze deden! ‘Dat is dat wicht dij bie olde vraauw in hoes is,’ zeden lu. ‘n Loos wicht dat is zai, ja.’
Dou zai weerom in dörp was, haar duusternis aal bedekt. Lu haren boudel in deuzen doan, mit veger aal aanhimmeld, elks sluip noa n daansoavend daip. In ains dochde zai aan olde vraauw dij zaik in hoes lag, t was heur ja glad ontkommen. Zai zaag soldoat bie gebaauw zitten en wer der kèl van.
‘Zo, dinkst doe nou aan n aander … doar bist doe wel wat loat mit, haile loat.’
‘Mor k kin schountjes nait oetkriegen!’
‘Kom mor bie mie, din zel k dien schountjes mit soabel van vouten òfhoalen.’ Zo ging ter heer. Schountjes dij bleven daanzen deur stroat hìn, dörp oet. Wiede wereld in, vot wazzen rooie teuverschountjes. Meschain kommen wie schountjes nog ais integen, dat kin ja morzo, mor dit is n vertèlsterke vanzulm.
Mit bloud aan vouten en bot slim muide ging zai op hoes aan. Zai zol tegen olde vraauw zeggen hou t heur muiten dee. Mor mit aarms open nuigde olde vraauw Karen bie zok. Zo blied dat heur kammeroadske weer bie heur in hoes was. Olde vraauw was haail gaauw beder, want der wer nou goud veur heur zörgd. Nog veule joaren wazzen baaide bie nander, mor Karen mog aaid geern kieken in spaigel. Mor ja, dat doun wie apmoal wel ais en doar is haildaal niks naks mis mit. Of wel sums?

Kaaizer Karel V waas gek op Gentse wotterzooi

Wie strunen deur t sentrom van Gent en snoeven de loatmiddelaiwse sfeer ien ons op.
Straks willen wie bie Sint-Jorishof aangoan om doar Habsbörgse Kaaizer Karel V achter n dikke kom woaterzooi te zain. Hai is gek op dit gerecht en bestelt t ver vast as e Gent bielaangs komt. Hiernonder zain ie Karel V òfbeeld ien zien sprille bermuda shorts.

Karel wer geboren ien 1500 ien Gent en waas 15 joar old dou e ‘Heer der Neder- landen’ wer. Wie binnen oet 20e aiw en wonen ien Nederland. Karel prout gain woord Spoans, dou e ien 1516 keuneg van Spanje wer en doarmit ook van Spoanse kontraainen ien Midden- en Zuud-Amerikoa. Veur ale dudelkhaid:
ien Spanje hait kaaizer Karel V keuneg Carlos I.
Mien pazzipant prat Spoans en leert Nederlands, ik proat Nederlands en Grunnegers en wie willen ien Gent zowel noar Jorishof as noar Keizershof veur n kom:

Waterzooi
Ge pakt ne pak porrei, ge doet er water bij
en uuk wa vesse groensels en dorren van een ei
Ge zet dat op een vier en ge kookt dat met plezier,
en zijn de kiekens zochte geef tons de pot maar hier.
Ge pakt een diepe talluure en giet iest wa sop can eu groensels
want eu kiekens die moedd’ hèwen: ulder vel moe van da bien.
En ‘t groensel dat ès gesnejen in stukskes en brokskes van zuu gruut.
Waterzeui van kiekens mee patoaters en groensel.


Omdat nait elkenain Oost-Vloams verstaait, komt hier n omzetten:

Neem n bos praai en dou der wat woater bie
en ook wat vrizze gruintes en door van n aai
Zet dat op t vuur en kook t mit pelzaaier,
en as kuken zaacht is, din hierop aan mit paan.
Pak n daipe schoal en gait gruintes en t vocht der op,
want t vel mot van t bot òf en gruintes hail fien sneden.
Ien stukjes en ien brokjes, en nait aal te groot.
Woaterzooi van kuken, mit gruintes en petatten.

Ien dit laid moakt Koen Crucke ‘waterzooi van kiekens’, mor échte Gentenaars zweren bie ‘waterzooi van vis’. n Monsterachteg gerecht!

Ien dit laid moakt Koen Crucke ‘waterzooi van kiekens’, mor échte Gentenaars zweren bie ‘waterzooi van vis’. n Monsterachteg gerecht!

Kinst nog lagen

Wat swoare luchten
duustere tieden
veuruutzicht is der nait


kinst nog lagen toch
om t vogelmannechie
dij in geude van dak
de laifde bedrift
mit t vogelvraauwchie
van wereldzörgen gain wait


wat swoare luchten
duustere tieden
veuruutzicht is der nait


kiek ze baauwen
nait raauwen
n vlaigerij
mit snoaveltje
vol takjederij
wat ja n waarkzoamhaid


wat swoare luchten
duustere tieden
veuruutzicht is der nait


laag doe mor even
noar hail dit leven
en om dien aigen onneuzelhaid.

n Laid veur moeke

Ik wil per se begriepen
wat mien aigen kind bedoult


zee ze en haar t stoer mit mien gedicht
n verbeten trek op heur gezicht


k wos t nait mor bezörgde heur verdrait
vandoage schrief k veur moeke n vrolek laid

Oavendklok

Hinderk en Geert binnen ien dörp bekind as Dij Twij. Hinderk komt oet dörp en Geert kwam ains oet westen van t laand der hin. Zai wonen zo om en bie viefhonderd meter oet nander. Der was votdoadelk wat tuzzen dij baaident.
Hinderk zien pabbe was köster van middelaiwse kerk midden ien dörp. Dou e der hingoan was, haar domie Hinderk vroagd zien ol heer op te volgen. Doarover mos hai noadinken en haar aal rad joa zegd. Woar zien pabbe vrouger zat, doar zit nou Hinderk. Dat is op eerste plek ien leste baank van kerk.
Geert kwam op n zundag ains te loat ien kerk aan. Noast Hinderk was nog n plek vrij en zo mos laifde begonnen weden.

Geert mos Hinderk loater wel touzeggen, dat as er oet tied kommen zol, Geert köster van kerk mouten worren zol. Dat haar Geert geern doan.
Baaident binnen ien ogen van dörpslu old, mor zulf vuilen zai dat nait zo. Lu vroagen bie tieden woarom zai nog zo geef binnen. Din zeggen baaident – Geert kin aal hail nuver plat proaten: ‘Geleuven en vertraauwen ien God. Gain aaier, kees en vlais noar binnen waarken, en gain melk drinken. Veul greunte en fruit eten, en nait vergeten vitamine B12 en ien kolle moanden van t joar vitamine D sloeken.’ Greunte en fruit hebben zai immer en aaltied genog, want baaident hebben bie heur hoezen n roazendgrote toen.
Letste vrijdagoavend kwam Geert bie Hinderk laangs en vruig: ‘Heste t aal heurd, t is weer oorlog en wel corona-oorlog. Der wort weer n oavendklok iensteld. Zeg mie, wat hemmelst doe doar aan dien vouten?’ ‘Dat is gain hemmeln. k Wrief dizzent mit dat spul ien, doe waist wel, dij gel tegen corona. k Was ien dörp veur bosschoppen doun. Nou k weer thoes bin, wrief k mie mit dat desinfekterend goudje ien. Begriepste?’
‘Dat begriep k. Moar woarom din dien vouten?’
‘Kiek, k heb Twijde Wereldoorlog mitmoakt en doe nait. As pabbe dou noa t waark thoeskwam, zee moeke immer en aaltied, dat noa òfschonen van zien haanden, hai ook mit zien vouten dat doun mos. Dat het zai hom heur haile wiedere bie nkander weden vannijs zegd. Dat stekt nog ien mie. Kinste dat begriepen?’
‘Joa, dat kin k. Ain vroag heb k wel: hou voak schoonste dien vouten òf?’
‘Dat dou k ain moal ien week.’
‘Dat is nait voak, mor mien nije vroag is: hou voak schoonste din dien handen òf?’ ‘Ook ain moal ien week.’
‘Din schoonst dien klop ien boksem, dien doedeloere zunner twievel ook ain moal ien week òf.’ ‘Joa, hai waist dat?’
‘Dat gisde k zo. Hest der aal aan docht dien doedeloere ook mit dij gel ien te wrieven, omreden daste dizzent ook ain moal ien week òfschoonst?’
‘Joa, dat hest goud roaden. Kinstoe dat nait efkes veur mie doun?’
‘Dat goudje is gain gliemiddel, moar wie hebben wel n perbleem.’ ‘En dat is?’
‘Vanòf zoaterdagoavend mout k om negen uur thoes weden. t Is din oavendklok. Hou doun wie dat?’ ‘Moak die moar gain zörgen. Din blifst mooi bie mie. Mien bèrre is ja zo groot, doar pazen wie baaident wel ien. Zundag noar kerk goan huiven wie nait, den der is omreden van corona gain dainst. Wie hebben ale tied veur ons baaident.’
Zai keken nander aan. Heur ogen glinsterden en heur laifde veur nander sprak deroet.

Op zuik noar n nij woord

Aingoal op zuik noar dat aine woord,
woarvan nog gainain t bestoan kent.
Dij in zien aigenhaid elkenain bekoort,
en woarin elk zien gevuilens herkent.


Mien daipste daipten heb ik aanboord,
en mien geest waarkde zok in t zwait.
Gain woord nog deur de gedachtenpoort.
Aal meer twievels of zo’n woord bestaait.


Zo’n woord mout toch kinnen bestoan,
ain woarin alles ligt besloten.
Dus mor wieder groaven goan,
want oet laifde is ook veul ontsproten.

Mout t nou zo?

t Grunneger landschop wordt aal meer om van te grienen.
Aalderwegens wordt t volpoot mit dij lèlke windturbinen.
Deur dij hoge poalen verdwient t landschoppelk oetzicht.
En bie duustern woan je joe zowat bie kermislicht.
Mor paartie lu zeggen: ‘wíj moeten goed verdienen!’

Dat je t waiten

Dit is nou ais gain broodje oap.
Ik zeg t joe liek veur de roap:
ons laand is tiedelk goud op slöt.
Aan ain kaant veur mie nait zo röt,
din kin ik mooi even in wintersloap.

Wonder

Of wie op kroamveziede kommen. Bie schoondochter. Huh?!
Ze hebben drij peerden. Ain olle sloof, n groot peerd mit gebruuksaanwiezen en sinds twij moand n mooi gries peerdje. Nait aal te groot, mor veur kinder om op te rieden. Dat haren ze al doan, mit bainen wied oetzied, t Peerd was wel wat braid in heupen, mor zeker nait drachteg, volgens elkenain. En nou lag der morzo n vooltje bie in t hok. Moeke haar heur der allain mit
red. Wèl de voader is, zel gizzen blieven. n ‘Gevlekte ontvangenis’, want vool het n widde stip op neus.

Verkaizens

Mount Rushmore, nationoal monumint in de Black Hills, South Dakota, USA.
t Gaait doar om granietpetretten van Amerikoanse presidenten. Wat in Amerikoa is kin hier ook. Ik docht: Moud Plust doar … wìnsdreummonumint+!
Nait veur ‘plusminus’ Grunnegers mor veur Grunnegers+. Moudege Kopstukken mit Grunnegs nusthoar, uutkapt uut kloeten Hondsruggraniet van Zuudelke Ringweg. Opbaauwd bie Julianaplaain … of bielaangs de Mondengruppel? Op Waddendiek? Loppersom? Zeg t mor. Welkse lu pazen ons hier? ‘Oprechte’ anti-turbowieker Jan Nieboer? Martinitraauwe Sandra Beckerman? Gasberoadster Susan Top? Grunoridder Henk Nijboer?
Stem moudeg, zet Grunnen nait in de min!

Taggenteg

Kammeroad is taggenteg worden. Deur keronoabepaarkens gain dikke
veziede. Omreden taggenteg worden is toch wel apaart, haar zien vraauw
bedocht dat t aans mos. Ien boeten hebben zai n vuurkörf zet mit vuur der
ien. Twij baankjes der om tou. Twij aan twij mog veziede, op rieg òf, n haalf
uur kommen veur toart en n kopvol kovvie. t Was wat kold zo midden
jannewoariemoand, mor gezelleg en noa n zetje wazzen lu weer vot, konden
joarege en vraauw evenkes ien hoes noar kaggel op te waarmen en din
kwamen der van nijs twij bezuikers. t Wer n hail biezundere joardag.

Winkeln

Ons zeun Bert en klaainzeun Bram kommen even leuten bie opa en oma.
t Allereerste wat Bram vragt: ‘Mogen wij hier ook eten, oma?’ ‘As t van pabbe mag … tuurlek!’
‘Oké! Papa, t mag van oma!’
Even loater: ‘Moet je ook nog naar beneden?’ Wie wonen boven Jumbo en dij het nog wel ais mooie speultjes!
In de winkel zegt Bram: ‘Je moet wel een kapje voor, hè!’ En even loater: ‘Oma, denk je er om?’
‘Houzo?’
‘Als ik te dicht bij andere mensen kom, roep je dan even?!’ In zien klaaine koppie Is corona al goud opsloagen.

t Kwedelbaankje

In d’loade middeg pakt e regelmoateg fietse tou schuurtje uut en trapt richten t kwedelbaankje. In d’winkel woar t baankje staait kinst nait allain kwedeln, reveln, plazen en kwaalmen, mor kinst der ook d’neudege doagelkse bosschoppen kopen. Op t kwedelbaankje is t bie zetten n gesnoater dat t n oard het.

t Is of wordt t hier n poar uur veur sloetenstied aal drokker. Kon dit baankje proaten, den zollen d’oren joe al gaauw gluien aan d’kop van ale infermoatsie. Is t baankje zo vol as n potje mit peren en n èndje opschikken wil nait meer, den goan klaanten mit n doodkaalme rugge noar t kwedelbaankje tou stoan en tappen heur bekertje bie d’automoat vol drinken. Hai verdenkt lu dervan dat ze den stillechies aan t òfluustern binnen. Mor da’s nait verboden. Wie leven in n vrij laand, zegt men.
‘Wat k nou net te heuren kreeg,’ zegt n grode, forze man van n joar of zeuventeg, ‘wilst t nait leuven.’
Hai het n swoare zak kaddebakgrit onder d’aarm as e noar hom tou voamt. Omdat Gabe, tot zien aigen verboazen, hailmoal allenneg op t baankje zit, mouten de man zien woorden ja wel veur hom bestimd wezen. De man het n bekend gezichte.
Gabe vrift mit zien rechtervoude over de vlouer, want hai het kovvie graimd. ‘Nou?’ vragt e en hai kikt de man mit zien poezepoepkörreltjes aan. d’ Aander sloekt n moal of wat, dut mond lös en den zegt hai verongeliekt: ‘k Hoal hier aaltied vulsel veur de kaddebak vot, mor mainst dat k dij zak vinden kon? Persenail verzet regelmoateg produkten, ja. Dat doun ze netuurlek om klanten bezeg te holden, dat ze mor aal zuiken goan en laanger in d’winkel blieven. Mainstekaans lopen ze den woaraargens tegenaan en denken van: ha, dat liekt mie lekker tou. Dat koop ik! Kat in t bakkie. Kat is kat, ja. Dus, woar d’vreterij veur t daaier is, zel t spul veur de schieterij ook wel wezen. Mor niks, hur. k Goa noar zo’n jonge winkelboy tou en k zeg: “Hallo, ik kin t kaddebakgrit nait vinden. Ligt dat aan mie? Kiek ik meschien nait goud uut mien doppen, of … eh …” Winkelboy zegt van: “Loop mor even mit.” Hai stevelt rezeluut veur mie aan. Op d’achterkaande van zien swaart polohemd lees ik: Wij helpen u graag. Den wist hai mie aan woar k noar op zuik was. Haar k der nait finoal overhèn keken? Ik zeg tegen hom, tegen dij winkelboy, van: “Haartelk daank, hè. Tot kiek, hur.” Wat zegt e? “Geen probleem, meneer.” Woar slagt zo’n antwoord nou op. Naargens op, toch? As ik dommeet noar huus tou goa en ik zeg tegen die “tot kiek, hè,” en doe antwoordst “gain perbleem, hur,” den hest mie toch stroal veur de gek? Of nait soms?’
Gabe glimlaagt. ‘Kom even noast mie zitten, man. Is plek genogt. Of hest t drok? k Zol zeggen van: woar moakst die dik om? n Levensgevoarleke, dodelke virus bedraaigt d’haile wereld. Overaal moordt d’aine bevolkensgroep d’aander uut. t Leefklimoat is al laank nait meer onder kontrole te holden. Mit d’aarmoude op onze eerdkloot lopt t tou de spuigoaten uut. Den hest nog dat overschot aan vluchtelingen en doe moakst die vergrèld om n doodgewone zak poepkörrels veur dat kaddebaist van die.’ ‘k Vind t nait kloppen, zo’n antwoord dij k kreeg van zo’n snötoabe.’ let de man nog ais waiten. ‘Doar most mien kat boeten loaten.’
‘Loat dij kat van die mor noar boeten om te poepen. Den hufst ook gain vulsel kopen veur zien poepbakkie. Kinst sinten uutspoaren en hest gain stinkerij in huus,’ maint Gabe.
‘Woar k mie ook vrezelk aan steur,’ gaait de man wieder, as e zien loodswoare zak kaddebakgrit op d’grond hènzet: ‘As ik hier in dizze winkel n deuze gebak òfreken bie de kassa, of net geliek wat, dat zo’n jonk ding den tegen mie zegt van: “Nou, geniet dervan, hè.” As dat nou n moal gebeurt, mor t wordt aal slimmer. t Lopt tou de spuigoaten uut. Ieder klapscheet dat “geniet dervan, hè.” Toalaarmoude, nuim ik zokswat. Worst der strontflaauw van.’
Gabe, nog aal allenneg op t kwedelbaankje, glopt om zok tou. Gainaine op luusteròfstaand in de buurt. Hai nuigt de man n beetje dichterbie te komen en hai vertelt: ‘Komt n man, oardeg op leeftied al, bie de drogist. Hai gedragt zok zenewachteg en hai vragt zachies om n pakkie kondooms. t Wicht wait nait wat ze heurt, mainst doe. Doe denkst dat zai netuurlek denkt van: dut dij olde kerel ook nog aan dat soort van gemestiek? Loat e mor uutkieken dat e zok der nait mit verwurgt. Zai kin heur oren en heur ogen nait leuven, mainst doe netuurlek. Zai langt d’ol boas n pakkie kondooms aan. Man rekent onwènneg of en nou most doe ais roaden wat t wicht hom mitgeft … Zai zegt langs heur neuze vot van: Nou, geniet dervan, hè. En groot geliek het ze toch? t Leven is mor kört, kerel. t Kin aal ogenblikken gebeurd wezen. Vergeet dien poezepoepkörrels traauwens nait ast votgaaist. Of … eh … kom nog even noast mie zitten. Ruumte genogt. Dien kadde holdt zien grode bah nog wel even in. k Traktaaier die op n beker kovvie. Plakkie olwievekouke most der zulf mor bie denken. Supermaark betoalt. Ze hebben daankzij ons, heur klanten, zo’n grode omzet, dat ze huiven naargens op beknibbeln. Zeker nait op automoatkovvie.’
Gabe komt in de bainen, tapt d’aander kovvie in en den geft e hom t plestik bekertje mit de woorden: ‘Nou, geniet dervan, hè!’

Bevrijden

Wat meugelk is:
Doe kinst de mens
Tou t baist oethoalen


Op wèl e liekt,
Woar hai zien
Oorsprong in het.


Mor, hou roar t ook klinken mag:
t Baist tou de mens oethoalen –


Hou haard dastoe dat
Ook pebaaierst –


t Zel die nait lukken,
Omreden dat t baist
Ien de mens bestijt,


En veur aaltied en aiweg
Bestoan blieven zel.


(Inspiroatsie: De grom uit de hond halen,
Iduna Paalman.)

Moandagmörgen-leegte

Opdroagen aan Dick Nanninga


De weke begunt
Alderdeegs nog veurdat
t Kwoad wakker worden is.


Wel wait kin tussen
De vougen van zundagmörgen
En de moandagmörgen-leegte

Goudoardeg kruud opsloagen
Dat gain mins meer


Waiden huift.


(Inspireerd op De Lange, de biografie van Dick Nanninga,
deur Jeroen Siebelink)

Wat laifde is

Wat laifde is, vragstoe –


Din zeg ik die, dat
Laifde is dat ik die
Droagen wil,


Dat ik die onveurwoardelk droagen wil
Op de toppen van mien vingers
Zo laang as ik leef,


Din droag ik die verder
Dan dastoe oeit droagen bist,


Wieder nog as de horizon
Doar huil ien de verte.

Heur begeerte nait beteugeln kinnen

Van mien vattiende joar òf aan wol k ales waiten van olste geschiedenis van de minsk. Vlintjes zuiken, dat wer mien tiedverdrief. Vlintjes dij k opzuiken dee en mit noar hoes tou nam, wazzen gain gewone vlintjes. t Was raif van volk dij hier doezenden joaren leden touhil. Kons meskes opzuiken en boorkes, pielpunten, sliepstainen, schrabers en meer bewaarkt en bekapt vlint. Schierste wat doe vienen kons dat was n stainen biel. k Von dizze veurwaarpen op hoogste zaand- en laimgronden van Grunnen. Mit dat vruchten van t laand òf wazzen, kons t laand oplopen om vlinten te zuiken.


Zeuvendatteg joar voarde k op n ploffiets. Ook as k vlinten zuiken ging, stapte k op ploffiets. En dou was t doan! t Ding wol nait meer rieden en was òf. k Spoarde veur n aner ploffiets. Dou k dij kopen kon, mos k eerst mor ais veur n brommersertifikoat noar gemaintehoes tou. Doar zeden zai mie dat k nait ienschreven ston ien heur systeem. Inkeld ien dij tied dou mien ploffiets t begeven haar, was t meugelk west om n brommersertifikoat te kriegen. As k no n sertifikoat hemmen wol din mos k rieles nemen bie n rieschoul. k Nam gain rieles en vlinten zuiken was doan. Of der mos mie ais ain mitnemen ien outo. Dat kon wel ais.
Zo haar k Krien kinnen leerd. Bie hom ien hoes kons dien gat nait keren, overaal stonnen deuzen vol mit vonsten. Krien zaag ien sikkom ale vlinten beeldjes dij moakt wazzen deur oerminsen. Bekeek hai n vlint din zaag hai twij ogen, n neus en n mond. Of meneer zaag der n daaier ien.
Op n mirreg zollen Krien en ik aan zuik goan. Noa n ìn voaren hillen wie ho bie n lap baauwlaand. Grond was omplougd. Overaal blonken ons vlintjes ien muit. Ien midden van t laand ston n vaarveloze, vermeukte schuur. Wie laipen t laand op. Mor aal gaauw haar Krien ìnkeld oog veur dij ol schuur. Hai laip der noar tou. Roamde mit geweld tegen deur aan totdat dij openvloog. Woarom dut hai dat, dochde k en aargerde mie. Mor Krien zat ien schuur.
Noa n ketaaier stook hai neus te deur oet. Dou stoof hai mit n rooie kop noar outo tou. Ien linkerhaand bungelde n ol rousterg vertuut. Krien dee kovverbak open en vlijde t metoalen ding der ien. ‘Kom,’ snaauwde hai, ‘ienstappen!’ ‘Mor wat hes din stolen?’ raip k.
‘Kop hollen,’ raip hai, ‘mitkommen!’
Ien outo vroug k kaalmkes woarom wie votreden. t Laag doar bezaaid mit vlinten. ‘k Wil doar nait mit dat ding omsjaauwen,’ zee Krien.
‘Mor wat hes din veur n vertuut stolen?’ was mien vroag.
‘k Heb n stukje boerenraif mitnomen,’ zee hai, ‘en no mos dien kop hollen, aans zet k die te outo oet! En din kins lopen!’ Hai hil ho veur mien hoes. Noatied heb k niks meer van hom vernomen …

Hou t goan was mit Krien dat vrat aan mie. Weken loader overkwam mie sikkom t zulde. Bie ons ien t loug ston n hoes leeg. Dij zol bie opbod verkocht worren. k Kìnde n man en n vraauw dij bie ons ien dörp wonen wollen. t Wazzen nedde minsen. Misschain was dit hoes wat veur heur. Wie moggen kieken. Mit ons drijent gingen wie der noar tou.
Ale koamers wazzen leeg. Mor ien gaang ston nog n ol teekastje mit koppenschuddels. Wie bekeken koamers en kwammen weer ien gaang. Op slag schoot dij man op teekastje òf … en joa hur, doar glee n kopke zien buus ien en dou ook n schuddeltje. Kerel haar roeme buzen.
‘Hé,’ raip k, ‘zet dij koppenschuddel doar weer hìn, jong!’
‘Kop hollen, liepbek,’ was t antwoord. Nog n moal vroug k hom t zulde.
Hai keek mie verniend aan. ‘Kom, Mariska,’ raip hai tegen vraauw, ‘k wil nait laanger bie dij haalsknoak blieven. Wie goan vot!’
k Laip achter heur aan. Zunner woord, zunner wies, stapten zai ien outo en jougen vot. k Dochde nog: k zol gain slokje kovvie lusten oet n stolen kopke. k Heb niks meer van heur vernomen …

Touvaal bestaait nait. Mor nog nait zo laank leden was k ien n stad ien t noorden van t laand. Op stoup zat n rieg minsen rommel te verkopen. k Laip der bie laans en zaag n loaken dij vol laag mit vlinten. Der ston n rousterg vertuut bie. ‘Wat binnen dat veur vlinten?’ vroug k aan n jonge vraauw dij op stoultje zat. k Kreeg n vlintje van grond òf en bestudaaierde dij.
‘Dat binnen beeldjes van doezenden joaren old,’ zee zai, ‘binnen apmoal van mien pa west.’ k Bekeek dij vraauw en zai mos wel n dochter van Krien weden. Mor k kinde heur nait. ‘Wat is dit veur n ding?’
vroug k en wees noar t rousterg veurwaarp dij mie nog bekìnd veurkwam … ‘Dat is n stukje boerenraif,’ zee zai, ‘dat ding komt oet n ol boerenschuur.’ k Stelde gain vroagen meer en kochde t veurwaarp.

Anerdoags bin k hail vro op fiets stapt. Noa n dikke twij uur fietsen kwam k op stee van dij ol schuur. t Was doar apmoal veranerd. Schuur was òfbroken. Holtsplinters lagen ien t zaand.
Ien ainen voarde der n kerel ien n outo over padje hìn mien kaant op. Hai stapte oet en kwam noar dij lap grond tou te kieken. k Vroug hom of dij ol schuur van hom west haar. En joa wis, dij was van zien femilie west. k Lait hom t iesdern vertuut zain. Stukte hom oet hou of t ding ien mien bezit kommen was. Zee dat dij hier stolen was. En dat k t ding hier weer ien schuur zetten wol. k Langde t hom aan. ‘Nee,’ zee hai, ‘doar heb k gain belang bie. Doe maags t ding zulm wel hollen. k Wait ook nait wat veur n ding t is. Zet mor boven op n kaast!’ Hai grinnekte. Keek over t laand oet en vertrok. k Bleef zuiken en dee verschaaiden vlintjes ien rugzak.
Op weeromraais bin k nog ien rommelwinkel west. Doar haren zai n toavel vol mit koppenschuddels. k Kochde der ain van, dij goud ienpakt wer. Dij heb k aan dij femilie geven van wèl t ol teekastje was.

Verona III, IV en V

III
Weerom aan t meer,
grond onder vouten.
Boten op t woater mit klappernde zaailen.
Onweersvogels dippen snoavels
in duustere spaigel daip
onder mien vel. Naargens
stee om te blieven.
Was zai der mor dij mie
droagen kin op heur vleugels
noar aander laand.


IV
Vuil oker in bomen.
Kon k zain mit mien drone.
Haar k locht in stuurd
van óf d’Arena
om oet te zain noar die.
Zo hoog kon e nait:
bist te wied vot
veur n taiken van leven;
ik oet dien haart
op dag dat Pierre Gasly
op Monza won en ik over finish
mit wenst en lege haanden.


V
t Meer.
Te glad en te spaigelnd.
t Mout roeger wezen,
rustelozer, zo grondeloos
dat daipte t gemoud opslokt.
Dien leven is valen
as stainen van Monte Baldo.
Lichter aan overkaant spaigeln
die leven veur, n mes
in dien duusterste gewaiten
in oademnood.

Santa Kloas

Geuko komt uut n gezin woardat hai de jongste is van vief kinder. Zien oldste bruier voldut in ale opzichten aan de verwachtens van zien ollu. Aal wat hai aanvat gaait goud. Studaaiern gaait hoast vanzulf en de boantjes liggen veur t oppakken. Ook d’aander drij kinder kinnen nuver mitkommen.
Vanòf dat Geuko klaain was, hebben zien ollu en de mainste mensken n beeld van hom dat e loi en roeg is. Hai is dat zulf ook leuven goan en hai handelt der ook noar. t Liekt hom vanzulf dat e nait kin wat zien bruier kin. As t hom as kind te veul wer, ging e wel es grienen en din kreeg hai nog n dreun van zien pa ook, mit d’opmaarken: ‘Hier, doar hest wat om te brollen.’ Proaten holp nait. Ook nait nou Geuko older is. Deur t proaten wordt t allain moar aarger. Proaten wordt ragen, ragen wordt bèlken en dat wordt op t leste schraaien.
Ollu zeggen aaltied dast eerliek wezen most, want din komst t verst. Nait laigen, want dat is hail slecht. Dat binnen dezulfde ollu dij die vrouger van alles wies muiken over Sunterkloas, de Kerstman, de poashoaze.
Om van t gezoes òf te wezen zegt Geuko aaltied van ales tou. Moar elkenaine en ook Geuko zulf wait ondertied wel dat zien woord niks weerd is.
Van zien oplaaiden is nait veul te vlocht kommen. Wèl nait intelligent is, zel dat ook noeit worden, zegt zien pa voak. En hai vougt doar aan tou dat der moar waaineg analfabeten binnen dij lezen kinnen. Gelukkeg het Geuko dát nog wel leerd. n Echt vak het hai nooit leerd. Hai waarkt bie de kringloopwinkel en hai is vrijwilleger bie de voudselbaank.
Soms loat Geuko zien gedachten wel ains goan. Hai denkt dat e wél ales op n riegje het, allinneg nait in de goie volgorde.
Ook holdt hai wel van t leven, moar soms denkt hai wel ains dat dit nait wederzieds is. Dij gedachte moakt hom wel ains verdraiteg. As aandern hom nait helpen kinnen, wat kin hai din zulf doun om n beter gevoul over zochzulf te kriegen en meschien zulfs wat meer sympathie bie aandere mensken te kweken.
As hai aan vrouger denkt, binnen de mooiste mementen aigenliek wel de doagen rondom Sunterkloas en de Kerst. t Liekt hom tou asof mensken din oardeger binnen. Ook zien ollu binnen din wat laiver. t Is asof de kerstgedachte ze wat scheuteger moakt.
Aalhouwel Geuko lezen leerd het, leest hai nait veul. En din ook nog laiver rekloamefolders din kraanten of bouken. Dij folders van november en december stoan netuurlek vol mit sunterkloas- en kerstprezentoatsies. Doar kikt hai groag noar, zunder nou zulf bepoalde wensen te hebben.
Op zien waark bie de kringloop en de voudselbaank heurt e wél dat der veul kinder binnen dij gain kedootjes kriegen, omdat doar gain geld veur is. Dát breng hom op n idee. Veur hom binnen Sunterkloas en de Kerstman bruiers van mekoar ook al is d’ain veul older as d’aander. As hai nou es baaide rollen vervullen ging onder de noam Santa Kloas.

d’Haile moand december tot aan de kerst wil hai kedootjes brengen bie kinder dij woarschienlek aans gain kedootjes kriegen. Hai vertelt zien idee op t waark en de kollegoa’s worden hartstikke enthousiast. Van de voudselbaank krigt hai adrezzen van mensken mit leutje kinder. Van de kringloop krigt hai kinderspeulgoud. Van zien spoarsenten koopt hai zulf ook nog t ain en aander. Soavends tussen 6 en 7 gaait hai n poar adrezzen bielangs, legt kedootjes veur deure, schelt aan en moakt dat hai wegkomt. Zo dut hai dat elke oavend bie aander adrezzen totdat zien haile liest òfwaarkt is. t Wordt n groot sukses. Mensken proaten der over. De regionoale kraante besteedt der aandacht aan en ook de lokoale omroup moakt der melden van. Geuko krigt veul kompelmenten en ook zien ollu kieken der van op. t Dringt tot hom deur dat hai n positief element in zochzulf ontdekt het en hai nemt zoch veur om doar meer mit te goan doun. Ain ding staait veur hom vast: bruiers kin ook gewoon geliek aan mekoar wezen en mekoar aanvullen, ook al verschillen ze in leeftied.

Adventskedo

Ien kerstboom hangt n ster,
waarkje van kleuterschoul.
Langs deurschienend oranje
omliend fienprikt zwaart
de drijhouken,
zes groten en zes klaainen


ien golden letters
staait ien t hartje schreven
de metgeven boodschop
Ere zij God!


Ien mien herinneren
zug ik t lutje wichtje,
heur oogjes stroalen
al van ver,
joar in joar uut
schient op t zaacht oranje
n hemels licht over
d’alderlaifste ster.

t Örgel speult

‘t Örgel speult’
ston op de liturgie.
Örgenist docht:
zel ik den mor
ien kerk zitten goan
en òfwachten
wat er komt?


Hai keek es ien t rond.


Ien ainen
wer er roakt deur n waike
toets van zien gewaiten
en terstond
speulde örgenist
vol groatsie
zien ontroerendste
iemprovisoatsie.

Kibbernde handjes

Vanuut de linkerkaant van t laand
komt er t beeld ienlopen,
half stroekelnd deur de hoge snij,
zien au-geroup verbrekt de stilte,
mofkes zwabbern uut zien maauwen.


Pabbe is drok aan t snijpop rollen,
twij donkere sporen breken t wit,
den heurt er t jonkje achter zich.
Hai draait zich noar hom om,
ik heur wat onverstoanboars,
pa legt zien handschounen op e grond
en vrift op huken de kibberhandjes smeu,
den stopt de film en speul k hom vernijs.


Ik kin der nait genog van kriegen,
mien lutje laiverd met zien pabbe,
doekend ien de snij.

Braifkes

Begun december 2019. Der laag n wit kevortje in postbus tus ken de kraant en n bak rekloame. Mor gain adres derop en ook gain òfzender. Wat mos k dermit? k Legde t aan zied en pakte kraant. Ik bin happeg op goud nijs. Mien oog vuil op n stukje over poeierbraiven. Dou vlamde n keerske op in kop. k Haar ja ook n braif kregen, mor van wèl? Lu van Kreuze?
Nee, as dij joe aanschrieven is t n keuzestress-stroombraifke …
Driest muik ik kevòrt open. Inhold: n bultje poeier, wiet of coke meschain?

k Pruifde eefkes, n gram of wat bakkersmeel, doar leek t op. Ik wer nait high. Da’s ook ollerwets vanzulf, dat doun ze nou mit belonnen. Welkse gembergek stuurt joe din bakkersmeel mit de post? Zunder adres! Ook gain òfzender, ook gain zegel. Postbode brengt vervast gain kevortje zunder adres en hailendal nait as der gain zegel opplakt is. Roadsel. Dou docht ik weer aan t stukje in kraant over poeierbraiven. Twievel, k haar kevòrt löshoald … loos? Haar wel n bom wezen kind. k Wer eefkes wit om snoet as stoetjebakkers mit kneedmeel. Net as dat deeg giste ik … wel flikt mie dit? Mor in loop van de dag vergat ik boudel.

n Week loater weer vannijs in postbus: de kraant, rekloame en … n braif. Gain adres, gain òfzender, gain zegel. Ik snoof … hmm, zuite… en weer dij verrekte nijsgiereghaid. k Muik t open, inhold: piepkes kenail, lekker. Ik legde t in keukenkastke. Dat wazzen der dus twij. Noa weer n week nog n kevòrt mit … ho, eerst mor even noar plietsiebero. Doar werren ze zeenachteg. ‘Noar boeten, noar boeten mit dat spul!’ ruip dainder, touvaleg mien buurman Jan (minne hond, en ‘touvaleg’ gong e op leste dag van de moand emigreren, mor dat wos k dou nog nait). Der kwammen kirrels van menuutsiedainst, dij binnen wel wat wend. In t kevortje zat poeiersukker veur euliekouken. Paasde bie adventstied. Noa nummer drij kreeg ik om de poar doagen meeltjes in braivenbus: sukkeloapoeier, eerappelmeel, puddingpoeier, broene sukker. Leste braif was n dag noa karstdoagen. k Muik t nait ains meer open en legde t bie daandere meelpost.

Op oljoarsdag kwam kammeroad Homme eefkes aan. Hai is kok op t Pankoukschip in Stad. Ik vertelde van mien meelbraifkes.
‘Niks gain perbleem,’ zee e, ‘geef mie kevortjes mor mit.’ Ik keek hom aan en vruig wat of e der mit wol.
‘Mien pa is geboren in buurtschop De Povvert. En road ais wat of zien laivelingskost is …’
Nait stoer om te roaden, ik gaf hom aal mien postmeelpuutjes mit. Nou proat ik nait geern mit meel in de mond … omreden de gevolgen … hail min.
Op nij-joarsdag 2020 kwam Homme verwilderd bie mie thuus. ‘Kin k hier mit mien pa n zetje onnerdak kriegen?’ Hai zaag der nait uut, brandbloaren over haile liggoam, klaaier kepot en routzwaart om kop. k Schrok en vruig wat of der veurvalen was. ‘Nait te best,’ zee e, ‘k was bie pa thuus op De Povvert en …` ‘Op De Povvert?’ vruig k hom, ‘woont hai doar nog din?’
‘Nou nait meer, ozzekop,’ gaf e mie n kompelmint, ‘k wol n povvert bakken en heb dien meel bie mekander in n pan doan mit n klont botter, melk en eulie. Dat heb k in oven riezen loaten.’ ‘Nuver van die,’ mainde ik.
‘Nuver? Zien huus is ontploft! Plietsie en menuutsiedainst hebben boudel onderzöcht.’ Hai zwaaide wild mit n gebloakerd kevortje: ‘Dizze hast doe ja nait lösmoakt, der zat carbidpoeier in!’ In t kevòrt ston, hoast onzichtboar, in hail fiene lettertjes: ‘Leste nij-joarszegen veur die. Grrrrout … buurman Van Speijk.’

Nije tied

Ol man staait in n stuk laand dat aaid van hom is. Liester zingt en floit, raaiger staait bie sloot veur zien hapke. Hai zigt t nait en heurt t nait. Ol man kikt over zien laand. Haand boven d’ogen. Zun in aal zien glìnneghaid schient op hom deel. Wat n waark het e hier verzet, wat n geknooi. Stok het ol man stief vaast. Mor as t der op aan komt is t waark ja nait vergeefs west. Nee, vanzulm nait, t het zien bestoan west, zien leven. ‘Kaalverkaampke’ en ‘Smitstwij’ stukken liggen der schier bie. Schoapen groazen hail rusteg mit gekammel aan gruine gras. Joa man, kiek dat is ‘Laange Twij’. Wiede kiek over t laand. Moar ligt doar, vrouger mit schip werren sukkerbaiten ja
hoald bie boeren vot. ‘Streep’ ligt doar stoef bie Moar. Heukels lopen der nou. Daaier maank nkaander.
Hai haar voak heurd van nije tied dij der aan zat te kommen. Ruilverkoaveln.
Vinger komt aan neusgat en hai snöttert op grond, buusdouk nait in buus doan, verdikkemie. Mit jasmaauw wist hai t òf. Nije tied zat der aan te kommen, tied van mesienes, groavers, snelhaid. Ol boas kikt nog ais om zok hìn. Tieden veraandern, wis woar. Zol hai dat nog mitmoaken goan? Hai wait t ja nait. Stief rust hai op zien stok, as n film gaait zien leven aan hom veurbie. Stoer is t dij nije tied. Hai gaait mor op hoes aan.

Krekt veurbie ‘Peerdekop’ staait hai eefkes stil. Moderne tied, t zol wat. Mor toch … Kiek nou ais, hoageldoorn, mit stoefbie n vledderboom. t Raait roeskert zaacht. Ol man zien verstaand blift der sikkom van stilstoan. Hai het der ja over lezen doan. Sloten recht, mit ain stuk laand.
Dat kin toch nait? Boeren pruiten der ja over op vergoaderns. Woar zollen dij twij zwoanen din blieven?
Zol aal vot goan?
Hai slort noar zien hoeske tou in dörp. Wat wer der mit aal dij noamen doan van zien laand? Zol dat in n bouk kommen te stoan? Hai wist mit maauw over zien gezicht. Mor t gaait wel deur, zien zeun haar dat ook aal zegd aan hom. Kraant staait der vol van, Hoezen gaait op zien kop. Haandtaikens binnen zet op n pampier. Nije tied, moderne tied? d’Olde tied van kromme sloten, klaaine stukjes laand, blomkes wit en geel, peerdeblommen, koekoeksblommen, hoageldoorn, vledder en twij zwoanen. Aal is din vot. Ol man is in tied verhoesd noar Middelsom. Eefkes kieken bie zien laand. Stok in haand, betroande ogen. Op n goie dag staait hai doar, is dit mien laand? Wat n drokte, wat n lewaai. Woar is aal mien laand? Aal is vot en recht trokken. Woar is hai aiglieks? Groavers en kroanen en kiepers doun heur waark. Aal is liek, liek oet liek aan. Hoageldoorn, vledder, broudplekjes, vot is aal. Is dit nou n nije tied?
Hai schrikt van n mesien dij veurbie schut.
Buusdouk der bie, zun is ook zo glin, ja. Of binnen dit troanen van de moderne tied? Hai kin zien laand nait meer, hai zigt zien laand nait meer. Gain ain stuk is veur hom bekend. Veraandern, hai kin t nait meer aan. Zun schient, mor hail aans as aans. Dij drokte, wat vandoag kloar komt haar guster wezen mouten. Zo bringt zien schoondochter hom weer vot noar Middelsom, hai slort nog meer as aans. Zoveul denk in zien kop. Dit is nou de moderne tied. Noeit wil hai der weer noar tou. Veur ol man huifde dit ja nait, t zol hom wat.

Dit en mien herder

Mien mobiel mieter
Ik de bosjes ien,


Mien porremenee
Mit ale pazzen en klantenkoarten
Kleun ik der achter aan –


Woar bin ik ze nog veur neudeg?


Dit en mien herder
Is aal wat over blift –

Wèns van die


Al wastoe ook mor eeffies bie mie,
t Huift huil nait zo laang te duren,

Evenpies dien oadem heuren
Huil even mor de sjampoo
Roeken ien dien hoar.


k Heb zo`n wèns van die,
k Kin gain woorden vienden
Veur houveul dat ik die mis.


Ook al wastoe hier mor tien tellen –


Dien aanwezeghaid zol mie helpen


As brood veur de honger,


As wotter veur de dörst.

Boer en gaanzen

(n foabel van Aesopus)


n Koppel gaanzen zat op boer zien laand om nij zaaid jonge koren op te vreten. Boer pebaaierde heur te verjoagen deur mit lözze vlodders te schaiten. Jacht op gaanzen was ja verboden.
Eerst vlogen gaanzen votdoadelk vot as der schoten wer, mor dou zai der achter kwamen dat t bloots geknal was en wieder niks, bleven zai gewoon zitten te vreten.
Dou wer boer zo duvels dat e aal hoagelpetronen ien t geweer dee. Doarmit schoot hai haalfschaaid van gaanzen ien ainmoal dood.


Dij nait luustern wil, mout mor vuilen.

Jong dij aan swimmen ging

(n foabel van Aesopus)

n Kwoajong was aan swimmen goan ien n woeste revier, mor swimmen kon jong nait. Zunder hulp kon e nait te wotter oet kommen en doarom raip e om hulp. Der kwam n kerel op òf, mor ien stee dat kerel jong hielp, begon e tegen jong te schelden dat hai nait wies was om swimmen te goan en dat revier doar veuls te gevoarlek veur was. Dat mos jong echt nooit weer doun. En zo ging t mor deur. ‘Och man,’ raip jong dou vanoet t wotter, ’help mie toch eerst en schel mie loater mor oet.’

Goie road zunder hulp het gain zin.

Aander tieden

Op t mement dat k dit schrief, is t dinsdag 17 november 2020, de 55ste joardag van ons dochter. Woar blift de tied?
Òflopen zotterdag haren wie t lutjeste Zonneveldje te logeren. ‘Opa, help je me even?’ Hai haar op t mobieltje de letters N E T aantikt en pebaaierde nou oet te vinden of der n V of F kommen mos.
‘Wat zoek je?’
‘Netflix!’ Zien pa zegt dat opa dat nait het.
‘Oké, doe dan maar YouTube!’
Gelukkeg het opa n mobieltje, n laptop en n pc. Overal kin hai zok op oetleven, wat speultjes aangaait. De pc en laptop binnen aigenlieks alweer overbodeg, want op t mobieltje kin je ja alles wat je hebben willen wel vinden. Ons kinder zetten de kaggel al hoger as ze in Zuudbrouk onderwegens noar hoes binnen … t Binnen aander tieden, veur ons nait bie te hollen. Joa, n hail aander tied as 55 joar leden!

Nou aacht groaden op de thermometer en dou min tiene. t Snijde, t hoagelde, t was spekglad en t waaide meroakels. Joen hond luit je nog nait boeten deure. Brrr! Dou ik tegen haalf elven van t kerkje (drokkerij) thoes kwam – k mos overwaarken – zat de vraauw bie de buren.
‘Doe letst mie dat wicht nait allaint! Nou mor gaauw op bèrre … en waist hè, as ze begunt, mie roupen!’
Wie zaten op ons eerste potje te wachten en mien vraauw haar mie al te kennen geven, dat t dij nacht wel ais gebeuren kon.

Mit bruier haar k òfsproken, datve om n uur of vieve weer begunnen zollen. t Was zo as aaid beredrok.
Tegen haalf twije zee de vraauw: ‘Bel dokter Van Loo mor, t duurt nait zo laank meer!’ Pfff, mos k weer deur dij kolle! Bie de buurvraauw op d’roete tikt.
‘Jo!’ was t antwoord en twij tellen loater ston zai boeten … lag schienboar mit klaaier aan op bèrre.
Ik op t rad noar t kerkje en Van Loo bellen.
‘Hoeveel tijd zit er tussen de weeën? Kan ik eerst nog een uurtje slapen? Ik had net een erg zware bevalling…. ben er echt aan toe!’
‘Oké, as ie mainen dat dat kin, zel t wel goud wezen.’
Dou k trogge bie hoes was, vruig buurvraauw: ‘En?’
‘Hai wol geern nog even n uurtje sloapen.’
‘Den mor weer op bèrre, enne … oren en ogen open, hè En mie roupen!’
Tegen haalf vare: ‘Bel dokter mor weer, t gaait nou ducht mie deur!’
Pfff, weer buurvraauw roupen en weer deur dat ieskolle weer, bah! Bruier nog gaauw even anroupen, vanwege d’òfsproak datve om vief uur weer starten zollen. ‘Goa der mor oet! Hillie is begonnen!’ k Heurde hom naren.
Dizze raaize was dokter der binnen n ketaaier. Hai bekeek de zoak en vroug mie om waarm wotter en wat handdouken. ‘Het is er zo!’ En inderdoad, veur vaar uur was t lutje wichie boeten deure. Mooi man! Intied haar buurvrouw soam mit dokter t ain en aander kloar zet veur t vervolg en gaf ze dokter der n fikse over, omdat hai bie t eerste telefoontje nait kommen was. ‘Kinnen ie deur telefoon bekieken, hou of de situoatsie der veur staait?!’
‘Nee, maar ik had een paar zware uren achter de rug en snakte naar rust!
‘Haar je mor gain dokter worden mouten! Dat wos je veurdat je der aan begonnen!’ Loater zee de man: ‘Wat een harde vrouw!

Nou, 55 joar loater, is t net lenteweer: aacht groaden boven nul! Wel zitve nog aal mit t coronavirus en waiten wie nait wat veur tieden ons wachten. Nee, den toch mor laiver de snij en hoagel van 55 joar leden.
Dat je, ondanks d’onzekerheden van nou, n schiere Kerst en n goud oetenne hebben maggen!

n Knientje!

t Is Pinkstermaart…

Bruir en ik benn n der al vroug oet, want net as mit Ronermaart is Pinkstermaart in Laik

n geweldeg oetje! Veureg joar heff e Blauwchie doar verkocht.

n Hail mooie bonte zege mit n joar as n emmer!

Voar wol hom verkopen, omdat e mit t joar in t stiekeldroad zeten haar….

Dat wordt noeit weer goud zee e enne… ie mouten mit!

Woarom dat zee n wie, wie goan ja aait mit ons baide!

As der n koper komt, mouten ie begunnen te jeuzeln en zeggen, dat je hom nait kwiet will n!

Zo zegd, zo doan. Al veur negen uur n koper! Wie an t jeuzeln… Och pa, woarom mout Blauwchie nou vot?

Koper stonk der in! Nou goan ie d maart mor op, ik goa noar hoes…. zee voar.

Schienboar baange, dat de koper ontdekken zol, woarom voar hom verkocht?

Bruir en ik blied! Kon ve ons gang weer goan…

Eerst mor de kermis over! Noa n anderhaalf uur de maart nog eem op….

Doar eem noar tou? zee bruir en wees op n gogeloar.

Der ston al oareg wat volk en dou ve bie zien stee kwamen, vroug e net an n jonkje:

Wat moet ik voor je toveren? Een knientje!

Een mannetje of een vrouwtje? Een vrouwtje!

Zooo? en waarom een vrouwtje? Die leit eier!

Nog wat snuusterd op de maart en dou op hoes of…

Onderweegs mor aal lachen: Wat n dompie nait!

n Kiene legt toch gain aier!

Verzichies vouern

(Verpleeghuus Veenkade Veendam. pril 2019)


Mien rolstoule aan laange toavel
bie heur dij leerd haren
van geduld en van nait vroagen
om hulp zag heur t eerst
wol noar heur tou.


Zulfde trekken haar zai
as uut wèl ik geboren bin.
Gebrekkeg deur niks meer kinnen
as verzichies glimlagen en fluustern
wachtde zai op wichter
mit te körde klappervleugels
dij t haile gebaauw deurvlogen
om dainstboar te wezen.


Omdat mie niks overbleef
as wachten tot voutwond beter was
vouerde ik heur vogellaif
vörkje veur lutje vörkje
lepeltje veur lutje lepeltje.
t Wuir mie verboden
vanwege heur perbleem mit deursloeken.


Nou ik genezen bin
is zai der nait meer.
Veurdat ik op d’wereld kwam
woonde zai stoef bie mie in stroade
van mien geboorte.
Dag moekelaif

Twij telefoontjeloerders en ain boukleesder


ine jonge telefoontjeloerder
lopt stil noast d’ aander
jonge telefoontjeloerder.


‘Kiek!’
‘Woar?’
‘Doar!’

Vinger wiest noar man
dij in bushokje zit.
Hai het n dik bouk onder ogen.


‘Zel dij vrumde lezen?’
‘Rooie kop is aan t ploatjes kieken.’
‘t Zel wel n seksbouk wezen.’

Dezembervlucht

Òflopen doagen
verschaaident jonge bejoarden
in n vlucht stènnen heurd
mit aander woorden
dat de tied … vroemmm …
as n racewoagen
heur van de zokken roast
dezember dut wat
mit n mins

t Traainkoartje

t Is aal n joar of wat leden dat ik in Stad wezen mos veur n bieainkomst. Op zich niks biezunders, mor t biezundere was wel dat ik dou mit traain goan bin. Noa de bieainkomst noar station lopen, woar k veuls te bietieds veur d’eerstkommende traain op perron aankwam. Om tied wat deur te kommen bin k verschaaiden moal perron op en neer lopen.
Dou ik mie wat slik oet buuts hoalde en, noa t pepierke der òfhoald te hebben, in de mond stak, kwam der n juvver aanstappen. En wat veur juvver … ik mout zeggen, moeke netuur haar heur goud bedaild.

k Bin dou op n baanke zitten goan en heb heur verschienen, heur elegante loop en heur schier opmoakt gezicht mor ais even bewonderd. Ik kin in woorden nait oetstokken hou mooi ze was, allain jammer dat ze heur dat ook verteld hadden. Zai luip t perron op en deel op n menaaier of ze n modeshow aan t lopen was en zai was zok slim bewust dat ze veul bekieks haar en kreeg noarmoate t drokker wuir. Dou ze veur mie ston, keek ze mie aan mit n blik in ogen as gewoapend beton. Ze dee heur scholdertaske lös en hoalde doar n rolletje pepermunt oet. Dat vuil mie wat tegen, ik wait nait woarom. Op n sierleke menaaier stopde zai n wit snoepke tussen heur vuurrode lippen, proelde wat mit mond en luip dou wieder om noa zo’n 10, 15 meter zok om te draaien en de parade begon opnij.
Dou ik op heur oetkeken was en weer aan mien Jaantje dochde, zag ik n dikke meter veur mie n traainkoartje op grond liggen. Dij was vervast oet heur taske valen, dou ze op zuik was noar heur pepermuntje. Hail eerboar en mit de beste bedoulens ruip ik: ‘Hé, juffrouw!’ Wat dou gebeurde, bewiest dat schoonhaid ook zien keerziede het. Elk aander vraauwspersoon zol denk ik omkeken hebben, mor dizze, dij zo bewust was van heur aantrekkenskracht, luit niks maarken en trippelde gewoon deur. Din nait, dochde ik, mooi dat koartje liggen loaten. In tied begon ik mie te bedenken wat der straks gebeuren zol as zai in traain zat en de koartjeskonterleur langs kwam. Zol zai dij ook mit dij iezern blik aankieken? Hail elegant en zulfverzekerd zol zai heur taske open doun om heur koartje te pakken. En din gebeurt t, zuiken en nog ais zuiken, taske omkeren. Ale mensen zollen heur aankieken en heur bedenkens doarbie hebben, mor gain koartje. Wat n òfgang!
Op t perron wuir t aal drokker en deur t geloop van de mensen ontston wat warrelwind en t koartje zweefde weg en kwam tussen de rails te liggen net op t mement dat de traain binnenrolde. Achter de juvver bin ik instapt en k bin bewust tegenover heur zitten goan. Ik haar n grijns van oor tot oor, mor van heur kaant kreeg ik n blik touworpen, as dij doden konden haar ik dit veurval nait noavertellen kind. Wacht mor juvver … Inwenneg kon ik mie aal verknutern op wat kommen zol.
De traain kwam in bewegen, mor der kwam gain koartjesknipper. Noa de twijde stop kwam der wel kontrole. Nou wuir t spannend. De konterleur keek heur mit n beminnelke laag aan en vruig om heur vervoerbewies. Zai dee heur taske open en … gaf mit n sierleke bewegen heur koartje òf. Dou was ik aan de beurt, mor wat n ramp, mien koartje zat nait meer in buuts en ook nait in ain van de aandere. Dij was der beslist op perron oetvalen dou ik mien slikkerij oet buuts hoald heb. De koartjeskonterleur bleef geduldeg wachten en hoalde in tied n boukje teveurschien. Dij juvver zat mit n braide grijns om koaken te kieken hou t verdere verloop was. Ik mout zeggen dat dij grijns heur der nait mooier op muik. Dou ik mien bestemmen beriekt haar, haar ik n enkele raais plus n boute meer oetgeven as dat de bedoulen was.
Mooie juvvers? Ik heb mie dou veurnomen doar nait meer noar te kieken!

t Is gebeurd

As t optimum ons spel beriekt
hai longernd ien mien ogen kiekt


nog ainmoal voloet bèlkt noar mie
veujoar veurgoud winter verslagt


zien pokkel leste kraamp oetschudt
wie poesten ien nkanders aarms


din spittert t bloud van t ovverlam
op wereld, waaide, wiederzain.


t Veurhangsel is veur eefkes scheurd.
t Is mit ons en minsen gebeurd.

Lege grieze hemel

Onner lege grieze hemel
ligt n groot gruin eerappellaand.


Hoogholtje holdt hom hoog doarboven,
is n braandpunt in rondom.


Aine komt n aander tegen en nog aine komt der bie,
touvaal vaalt te hoop op t holtje.


Proaten doun zai ien twij toalen,
mor t begriepen is geliek.


Doar, mit oetkiek over baauwten:
keunegen ien t eerdappelriek.

Schiere karstdoagen

Twij haile schiere karstdoagen
twij haile schiere karstdoagen
twij haile schiere karstdoagen
mit veul zegen in t nij-joar
goie tieden dij wie brengen goan
veur joe en veur mie
veul zegen in t nij-joar
twij haile schiere karstdoagen
twij haile schiere karstdoagen
n haile schiere karstfeest
mit veul zegen in t nij-joar.

(noar We wish you a merry Christmas)

As n kraske in d’aiveghaid

Faarmsomer klokketoren slagt 11 uur op d’leste oavend van t joar. t Haarde geluud gaalmt over hoavenploats. Overaal branden lampkes, t is n zee van licht. In d’hoaven liggen ook verlichte schepen. Nog mit n kerstboom in top van mast, as herinnern aan n rusteg verlopen kerstfeest. Zeelu binnen noar hoes. Noar moeke de vraauw en kinder, dij heur pabbe zo dag en deur nait aal te voak zain. t Feest van gezelleghaid is bliekboar al begonnen en t is nait stoer te bedenken woar de lu op dit uur van dag, zo stoef veur Old en Nij, mit aan loop binnen: lekker bie mekoar zitten, euliekouken bakken en wieder hail wat natjes en dreugjes noar binnen glieden loaten. Jongelu binnen treditiegetraauw boeten aan t rommeln. Weer of gain weer. Nij-joarsnachtelke lol. Stoere jonges dij lewaaieg vuurwaark òfsteken.
Stoef veur gilpende wichter.
Joa, dat lekker bie mekoar thoes zitten, in waarm verlichde hoeskoamers en in stillen, en n bietje in zenen, wachten op klokslag 12 uur en t nije joar. Wat zel dij brengen? Zellen de in dit olle joar oplopen deukjes in t nije joar glad streken worden? Zellen wie, zo as elk joar weer, de goie veurnemens volbringen kinnen? Loaten we t aal hopen!
Jurrie wait ook nait wat hom te wachten staait. Òflopen joar was veur hom gain goud joar. Noa joaren traauwe dainst en doch echt wel haart veur de boas, is ter zomor in de ketiene van t bedrief n vergoadern oetroupen. Doar wer even liek veur de kop bekend moakt dat waarkgever feliet was en de zoak sloten wer. Aal mitwaarkers konnen noar hoes, mor ter zol zörgd worden veur n goie begelaaiden van d’oetstödde slobbers. Nou vergeet dat leste mor. Jurrie het nog aal gain waark weer en is bliede dat hai, as allainstoande, in n goudkoop hoeske woont in Faarmsom. Zien laifste dörp, kort tegen Eemsdiek en d’hoaven aan. Hai kin zuk ja net redden van n lutje oetkeren, mor t het nait over. Nou, n poar moanden loater, is hom deur bekenden, vrunden en old-kellegoa’s de juuste toudracht van heur ontslag dudelk worden. Zien bedrief is vannijs opstart zunder old-mitwaarkers. Hai vragt zuk nou òf, of hai ooit nog wel weer aan de bak komt.
Zien echte vrunden zain t aaltmoal nog wel zitten mit hom en hebben hom veur vanoavend nuigt mit te feestjen. Goud bedould, mor zai binnen nog aal nait aan hom besteed. Hai het veur vanoavend al gain òfsproaken moakt. Nee, hai wil juust op dizze oavend hailendaal vrij wezen. Gain feest vieren. Naargens aan bandeg wezen. Even de barstende kop leeg zain te kriegen.
Zien autootje staait veur deur. t Is al over elven. Hai kropt achter t stuur, start motor en begunt alvaast te rieden. Joa, woarhen? n Goie vroag. Woar mout je hen om mit joezulf in ain joar te komen op n besnijde, ieselk kolde oljoarsoavend in t Grunnegerlaand? Grunnen, en mit noame t vrij oetgestrekde Hogelaand boven Delfsiel, is nou nait bepoald de lollegste buurt op zo’n duustere, kolde, besnijde oljoarsoavend.
Klonters snij veur koplampen. ’Hè, rötzootje!’ Spekgladde widde, nait geveegde en aarg smale kronkelweggetjes. Hier en doar, as n verlichte oase in de staarke duusternis, n boerenploats, mit doarboven glènne steernlicht in kolde vraislocht. Wieder oetsturven, in òfwachten van t klokluden vanoet de verspraaide aiwenolde dörpstorentjes. Jurrie stapt oet. Brr, n ieselke onbelemmerde wind waait over koale landerijen.’Hu’, hai dokt nog daiper in zien buvvelse jekker. Woar is hai aigenliek wel mit bezeg? Even loater geft e wat meer gas en schut aal wieder t routduuster in. Dörpkes worden hier betuun en hai begunt zuk wat allain op wereld te vuilen. Hai noadert de wiederwaaiege polder, woar hai as kind, mor zeker ook loater, omzwurven het in d’aalmachtege roemte van laand, locht, wind en wolken. Hai kikt bie t spoarzoame licht van dashboard op zien hallozie. Haalf twaalf! Hai haar bliekboar doch nog wel haard reden zeker, want over n klaaine 10 menuten, schat e, is hai bie de grode polderdiekopgaang.
Doar lopt e al op kop van diek. Onweerstoanboar trekt hom ook nou, as echte Grunneger, de wiedshaid van t waddenlaand. Mit onder meer woater dat aiveg in bewegen is. Kwelder en t Wad binnen nou wel verschoeld in n hoast ondeurdringboare duusternis, mor de zee zingt as aid zien laid, dat gain begun of ende kent. Gain swoarmoudeg laid. Nee, mor n machteg gezang van n aiwegdurend scheppen. Joa, hier staait Jurrie, ainzoam op dij kolde diek. As n minsk mit aal zien gebreken. Middenmaank d’oerkrachten. Wied van bewoonde wereld, mit aal zien benaauwdeghaid en beswoaren,
Hé, wat is dat doar? Kropt doar nog n duustere gedoante bie hoge diek omhoog? Jurrie loert en herkent hom metain. t Is dij olle loezebos dij hai voak in Delfsiel bie hoaven rondscharreln zugt. Schontjen om n moaltje vis bie viskelu, of om n borreltje, dij hai noeit òfslagt van n gouddunkende metroos van n aan koade liggende zeeboot. Ook nou waggelt hai op zien bainen en is totoal boeten oam van de hoge klim noar kruun van diek. Lekker bezopen wezen. Mor bliekboar nöchtern en Grunneger genog om mit verlangen de zee te zain, te heuren en te vuilen. Hai wordt Jurrie ook gewoar. Swiegend en stommelnd komt hai dichterbie en blift, mit zien verwilderde bos hoar en n uur in de wind stinkend noar draank, veur Jurrie stoan. ‘Wat zöchst doe hier din?’ vragt e stoemsk.
‘Mainstekaans ja t zulfde as die,‘ zegt Jurrie.
‘Din ist ja goud,’ zegt omswinder. ‘Ik zuik hier d’ainzoamhaid. Doar, hail ver vot, heur je klokken lewaaien.

Doar zitten minsken stoef op mekoar en moaken zukzulf wat wies. Geleufst doe doar in, jongkerel?’ ‘Ik bin hier ook ja veur de rust,’ zegt Jurrie.
‘Nou, wees doar din mor bliede mit en … kiek,’ zegt zwaarver, ‘ik bin van God en elkenain verloaten. Doar onner aan diek ligt t Wad en t woater. Dóar ligt mien leven! Zeker gain Old-en-Nij-mement, mor t eerlieke leven. Aal mor deur! Begripst doe wel wat ik bedoul, kammeroad?’
‘Joa’, zegt Jurrie, ‘ik begriep ducht mie wel zo’n bietje wastoe bedoulst.’
Schooier gaait stoef tegen hom aan stoan, prikt haard mit zien vinger op borst van Jurrie en zegt kwielend: ‘Ik wait ja nait welstoe bist. Doe liekst mie ja n aigenklouk ventje, mor dat kin mie ook ja aal gain donder schelen. Mor hol ter wel even reken mit dat, astoe híer bist, in dizze verloren ainzoamhaid, din bistoe niks! Hailendaal niks! Staarker nog, meschain bloots n kraske in aiveghaid. Hestoe dat even goud begrepen?’
Jurrie rukt zien klödde van kop òf en blift n pooske stilswiegend zo stoan. Nait allain dij ieskolde wind bezörgt hom kolde rillens over zien haile liggoam.
‘Niks. Hailendaal niks,’ pruttelt zwaarver weer, ‘Ik mag ja ter plekke doodmietern as t nait woar is!’ Doarnoa kieken ze mekoar nog even strak aan, mor zeggen gain van baaiden nog n woord. Is ook nait neudeg. t Wad, de zee en boaren, romtommelen in wiedten. Bevroren wind huvert heur deur t hoar en steerns stoan doodstil en gloepende helder aan swaarde winterlocht.
Joa. Twij minsken as kraskes in d’aiveghaid. d’Aine het de hoopvolle, olle, vollen handen en kop opheven as in gebed en d’aander, jong, let de nukkege kop omdele hangen. Baaident binnen zuk volsloagen bewust van heur aigen onbelangriekhaid. d’Olle struunder sjoukelt aan zeekant bie diek omdele en verdwient mit n bult gemorrel onder aan t woater. Jurrie staait nog even verhieperd veur zuk oet te kieken, mor glidt op t leste toch mor bie staaile diek omdele en schovvelt in zien auto. Hai is weer wat opklanderd en as hai ter nog ains goud bie noadenkt, din is t leven nog nait ains zo maal. Hai is per slöt ja nog n gezonde staarke jongkerel en hai zel echt nog wel weer ains aan t waark komen.
Nij-joarsoavend? Hai gaait zuk dammee thoes ook mor ains n steveg nij-joarsklokje intappen.

(Noar n idee van Jan Boer, mor deur mie oetwaarkt mit aigen minsken en omstandegheden.)

Verschil

Mit heur klaaier dompeldeurnat van bragel, swait en bier kwam zai weerom van t boerenrockfestival. Dij band oet de Achterhouk beleefde zien swoanenzang en optredens waren n gekkenboudel, Ien t duuster ree zai auto ien gerazie en trok doar heur goud oet. Laifke waarkte ien dainsten en zol al wel op t nust leggen. Zo’n aander leven haren zai ienainen: zai mog nog geern aan de flitter goan en as braandweerman hielp hai mor t laifst minsen oet heur ellèn.
Ien heur onderboksem schoot zai keuken ien, woar t complete braandweercörps de leste oefening deurnam mit n pilske derbie.

Zwienebloasverknapbuzzerij

De road van nije gemainte Beer&Zeugetil vergoaderde over toukomst. t Luip oet op aigenbelaang. Linkse pertijman, bakker in gemainte, kloagde dat de veur rechts versleten dörpsslachter adverteerde mit ‘nijachtege’ reloades in eteloage.
‘En wat zol dat din?’ vruig börgmeester.
‘Nou,’ zee bakker, ‘t binnen gewoon zwienebloaskes, bedould as knapperij veur jongelu op oljoarsoavend.’
Reaksie van d’aandere roadslu was haalf om haalf. Börgmeester muik Corona-moelkörfke los en zee tegen bakker: ‘Schier man, gain melkbuzzen, gain carbid, gain rötjesrötzooi en vuurpielen … dat liekt mie vaaileger as dat ze joen slagroomhulskes bruken as laagpetronen … haha, gelokkeg nij-joar.’

Aanwiezens

Buren hebben nije hìnnen ien hok. Ollen legden nait meer en mozzen vot. Nije hìnnen leggen al. Schane genog nait ien nustkastje, mor haldaal achter ien t klaaine hokje, doar je bloots kroepend bie kommen kinnen. Zodounde zit buurman sums onder kippestront as hai aaier te pakken het. Mor nou is t kloar. Hai het twij plestieken kunstaaier ien nustje onder klep legd ien hoop dat hìnnen dij aanwiezens deurhebben. Plestieken aaier binnen nait van echt te onderschaaiden. En verdold … hìnnen hebben t deur en volgen aanwiezens op, mor ain vertikt t en blieft heur aai achterien hok leggen.

Op fietse noar schoule

Mit de ziedwieltjes deraan kin klaainzeun Bram al n beetje fietsen. t Is zowied: hai is vare en gaait mit pa en moeke richten schoule om veur t eerst kennis te moaken mit de juf. ‘Hoi,’ zegt juf, ‘ik ben Ineke, hoe heet jij?’
‘Bram!’ En hai gaait geliek deur mit reveln: ‘Ik ben op de fiets, wil je hem even zien?’ ‘Ja hoor, graag!’
‘Oke! Moet je wel je jas aan doen, hoor!’ t Is ja kold boeten.

Iesboan

As k n gruine iesboan zai, dwoal k òf noar vrouger, dou je swinters nog scheuveln konden en meziek over t dörp klonk.
Soavends nuigde n lichte vlek in lucht mie. Boan was open. Op fiets over snijproeksel sjeesde k din nog noar boan. k Mos om haalf negen thoes wezen. Voak bleef hallozie stoan of dee k hom nait om. Ainmoal op t ies ging ales vanzulf. Swierend op meziek draaide k mien rondjes. En mor wachten … op dij poar handen van mien verkeren op rug.
Wat heb k wìnst noar n iesboan mit meziek en scheuvelwinters.

Sans souci?

Nije woorden binnen nait votdoalek begrippen. Boomridders, ketenmariniers, gebiedsregisseur. Aal gekhaid, ja. Boomridders … zug je dat veur joe? Geharnaste ridders dij mit n zwoard òfstörmen op n boom? En wat doun ‘stadsmarketeers’? Denk ais even mit mie mit: ketenmariniers? Mariniers dij keet schoppen in n asielzuikersopvang? Dat doun asielzui kers sums zulf wel.
Onder t sausies doppen deur lees ik in kraant: ‘gebiedsregisseur’.

Wat mouten wie Grunnegers ons doarbie veurstellen? Binnen wie tenailspeulers op podium Pervincie Grunnen? Zol kinnen, vraauw Top van t Gasberoad en Schorren van GBB hebben n bult zörgen over dizze kontraainen. Ik heb doarom alvaast n stuk schreven over rebulie onder hooggeleerde ‘deskundegen’. Titel in t Hollands veur aanderstoalegen: Zonder professoren. Gaait boukenlezer n licht op? Mooi zo. Regioregie: aigenlieks CdK Paas mor wie hebben hier meer aan Johan Remkes, n kopsekop Grunneger van Zuudbrouk heer of dij Hayo Apotheker, n bliksems loze Lopster. Gemaintebeambten kriegen n beschaaiden figurantenrol, zai preveln menisters ‘deskundeg’ noar de mond mit bedenksels as ‘meer handen aan het bed’ en ‘meer blauw op straat’ (? Is kleur van Hermandaddy nog wel blaauw…?) Nee lu, centerij doar gaait t om. Gain geritsel meer achter de kelissen!
Woorden, mor… begrippen? Ik dop nog wat sausies. Hai hai, deskundegen: gedragsspychologen, bodemscheursociologen, sausielogen. ‘Bouwvakkersbusjes rollen de straat binnen’ haren ze bedocht. t Gaait over scheuren en verzakkens. Buskes mit waarklu mouten Grunneger lougjes in, zo was t idee. Mor deur misverstaand werren ze bie Vaaierhoezen ien buurtschop Viefkwinten votstuurd. Hou dat kon? Deur de meulenskwezzie. Lu willen gain luchtwachttorens mit zwaaiende prepellers van zo’n twijhonderd meter heugte. Woarom mozzen waarklu din vot? Dij kwammen mit cementmeulens! Mor lu haren zörgen over hoes en heerd en werren roeg in de kop, zai ruipen dou: ‘Hier gain meulens meer op t haim, votwezen!’ Zo komt boudel nait kloar. Zörgen doarover. Denk nou ais even mit, k heur ja niks. Joe kinnen joen aigen sausies toch wel doppen? Der gaait n bult mis in ons Grunnen!
Tribunes stoan ien Drente en Vraislaand mit spot(!) op Grunnen. Kiekers zat, mor koartjes veuls te duur. Veurstellen is doarom vergees. Typecasting: wèl paast zo’n rol? Acteur mout vertraauwen oetstroalen en nait zomor wat roupen. Deur poletieke reurings mout grimeur mit zörg koppen ienpoeiern. En din de souffleur: as wie nait oetkieken ist zekerwoar n gloepjanus oet Den Hoag, vanzulf. Dij zit stiekem in t hokje en kaauwt zien aigen teksten veur. Dat zint Top en Schorren niks. Première wordt doarom nog eefkes oetsteld. Boudel mout aans. Denk ais even mit. Mor nait zo as mien bruier. Hai is n mitdenkende huusschilder en n toalenwonder.
Hai zol veurege week mien kwint schildern. Votdoalek ruip e: ‘Hest ook sausies in huus?’
‘Nee,’ zee k, ‘wel saus … mor gain zörgen, k goa votdoalek noar winkel, begun mor alvaast.’
Dou k weerom was zee e: ‘Dien hoes haar ja gain noam, k heb der even ain opvaarfd … taraaa: Sans souci.’
‘Oh, mor wat is t begrip dervan?’ vruig k hom.
‘Joa, wat denkst,’ zee e, ‘zunder sausie!’
Noa tenail is der aaltied ‘bal noa’. Veur gezelleghaid zunder zörgen … t brengt meschain begrip aan. Meschain! Begrip is toch gain nij woord?

Nineteen soixante-neuf? Ach man, dou toch gewoon … 1969

Joa, loatve mor gewoon doun! Wie binnen gain Engelsen of Fransozen. Wie proaten Grunnegs, en zo is dat!
k Las in d’kraande, dat Niemeyers tabaksfebriek dicht gaait. As je smoken is dat nait mooi. As je tegen smoken binnen wel. Mor as stravve smoker liekt mie t nait verkeerd. Ie kennen de sigaretten en zuks meer wel aal in pries verhogen, mor dat helpt gain sodemieter! t Is n versloaven, hè! Ik las dat ons regeren der aal joar 2,8 miljard beter van wordt. En nog ais 500 miljoun aan aksiens beurt. Wat ducht joe! En mor roupen, dat je der mit ophollen mouten. Beetje schienhaaileg?
De fabrieken sloeten? Bin je nou hailendaal …? Nee, gain verlet om nog meer waarklozen noa dij mieterge Ko Rona. Mien idee? Verbaiden dat ze dij smerege versloavensstovven toudainen! Ja, mien denken is in de loop der joaren oareg biestèld. Roem viefteg joar leden, in 1969 was k nog oareg begaisterd. Dou kregen wie as oetgever van t Veendammer Nijsblad n nuigen om bie t honderdviefteg joareg bestoan van Niemeyer aanwezeg te wezen. Prachteg om te zain dat dij wichter mit ain greep in de tebak persies 50 gram in t shagpuutje deden, n meroakel!

n Prachteg bedrief mit hail veul persenail. Kon ja nait beter. k Mog zulf as aanwezege wat van heur handel oetzuiken. k Heb kozen veur n sigaret van n meter. Eerlieks woar. Mor hou haard k ook zoegen kon, ik kreeg der gain rook deur. Achternoa, haar dat n reden wezen kind om te stoppen? Meschain wel, mor doar was k dou nait mit bezeg en anno 2020 huift dat veur mie – noa 75 joar – ook nait meer.

Neudeg

Overaal sloten,
stickers op deur,
tot ons grode spiet,
t is nait aans,
coronatied.
Nog kilometers ver van huus,
kin ik t den naargens kwiet?
Toch nog aargens n open deur,
och mens, wat bin ik blied.
Hier snappen ze dat t neudeg is,
juust ien coronatied!

Lutje Tinus en Sunterkloas

t Was de leste zotterdag van november en lutje Tinus was aal bietieds oet bèrre, want Sunterkloas zol dij dag smörns tegen tienen mit schip aankommen en doar wol hai niks van missen. Zien moeke was nait zo bliede mit hom, want op zotterdagmörn bie duustern al zo vroug oet bèrre … nee, hai mos zok nog mor even deel leggen. Mor dat was vergeefse muite, want lutje Tinus was veuls te baang dat hai zok versloapen zol en din de aankomst van Sunterkloas, woar hai aal weken vol van zat, missen zol.
Joa, Sunterkloas en lutje Tinus: zien moeke was doar n beetje mit aan, want dij zotterdag kwam de goie man om 10 uur mit boot aan in klaaine hoaven van t dörp en doarnoa haar t dörpshoes kinderfeest mit Sunterkloas en om 4 uur haar brandweerkorps van heur man sunterkloasfeest mit ale vrijwilligers, aanhang en kinder. Lutje Tinus wol noar ale drij tou. Zien moeke, dij mit mos noar ieder ontvangst, zag bui aal hangen, lutje jong kon der wel stoapel van worden en zai nait minder.
Even veur tienen gong moeke mit lutje Tinus achter op fiets noar hoaven. t Was gloepens kold en Sunterkloas luit ook nog even op zok wachten, mor hai kwam. Lutje Tinus haar ogen nait van hom òf. Dou kreeg de goudhaailegman hom in loer, kwam op hom òf, gaf hom n haand en vruig: ‘Hou haistoe?’
Zo dapper as hai thoes was, zo klaain was jong nou. Hai keek mit trillende lip zien moeke aan, mor dij zee: ‘Zeg mor gaauw hou doe haist, doe huifst nait baange te wezen.’
Dat gaf hom weer moud en wat benepen zee e: ‘Tinus.’
‘En is Tinus ook stout west?’
Zo haard as zien heufd schudden kon, schudde hai van nee, zien oren vlogen der zowat òf. Stout was hai nooit. Sunterkloas luip verder en lutje Tinus wol der achteraan, mor zien moeke haar t kold en zee: ‘Nee mien jong, wie goan gaauw noar t dörpshoes, doar is t waarm en doar komt Sunterkloas straks ook.’
Dou zai in t dörpshoes aankwamen en de grode zoal binnen luipen, bleef lutje Tinus stokstief stoan, want Sunterkloas was der aal. Wat bekommen van dizze schrik, zee e: ‘Wat is Sunterkloas n stuk klaainer worden,’ en mit grode ogen volgde hai d’olle boas.
Zien moeke haar dizze gedoanteveraandern ook zain, mor haar gaauw n antwoord en zee:
‘Sunterkloas is old en hail gaauw muide en din zakt hai wat deur de bainen.’
In dörpshoes moggen ale kinder bie Sunterkloas kommen, ook lutje Tinus en dou kreeg e de vroag:
‘Hou haistoe?’
Jong zien ogen wuiren nog groter en mond vuil hom open en dou keek hai zien moeke aan, mor dij zee weer: ‘Tou mor … zeg t mor …’
‘Tinus,’ zee e.
‘En is Tinus ook stout west, leste tied?’


Hai schudkopde weer in ale heveghaid nee, want hai was nooit stout. Noa n haand vol peperneuten kon hai weer zitten goan. Der wuir nog wat zongen en n poar Zwaarde Pieten deden nog wat roare meneuvels en dou gong t op hoes aan.
Thoes zat t verschienen en twij moal de vroag van Sunterkloas noar zien noam, jong nait lekker en hai vruig aan zien moe dij drok mit t eten bezeg was: ‘Woarom wos Sunterkloas mien noam nou aal nait meer?’
‘Och mien jong,’ kwam as antwoord, ‘dit was n aander.’ Ze schrok van heur aigen antwoord en zee mit ainege stemverheffen der geliek achteraan: ‘Sunterkloas is old en kin nait alles meer goud ontholden!’ Lutje Tinus was mit dit antwoord tevreden, want hai haar zien gedachten meer bie de slikkerij dij hai kregen haar.
Sommerdags tegen 4 uur waren lutje Tinus en zien mamme aal weer op pad noar brandweerkazerne. De grode kantine zat vol, mor nog gain Sunterkloas. Elkenain wuir traktaaierd op waarme sukkeloamelk, banketstoaf en peperneuten. En dou wuiren Sunterkloas en zien knecht aankondegd en elk mos zingen: Sunterkloasje kom mor binnen mit joen knecht. Lutje Tinus zong oet volle borst en vol overgoave mit, mor dou Sunterkloas binnenkwam was e direkt stil, want dizze sunterkloas was groot en haar n bril op.
‘Is Sunterkloas nait muide meer?’ vruig jong aan zien moeke, dij n aandere verschienen ook wel zain haar, mor zai haar t antwoord aal weer kloar: ‘Nee, hai het even n middagdutje doan.’ ‘Woarom het hai nou n bril op?’ vruig jong.
‘Zien ogen binnen wat muide deur zo’n drokke dag,’ zee zien moeke.
Lutje Tinus leufde alles wat zien moeke zee. De kinder huifden nait bie Sunterkloas te kommen. Nee, hai kwam zulf rond en dus ook bie lutje Tinus. ‘Hou haistoe?’ vruig e.
Lutje Tinus begreep der niks meer van, mor zien moeke gong der geliek op in deur te zeggen: ‘Sunterkloas kin ons Tinus toch wel? Joe hebben hom vandoag aal 2 moal eerder n haand geven!’ Onderwiel gaf zai n dikke knipoog noar Sunterkloas.
Dij vuilde aan dat der wat schaif zat, mor gong verder mit: ‘En is Tinus ook stout west?’
Dizze vroag was even teveul veur lutje Tinus zien moeke en dij schoot narreg oet deur te zeggen: ‘Och kerel, hol toch ais op mit dij flaauwe proatjes, jong wait joa nait meer wat hai der aan het!’ Ze pakde lutje Tinus bie d’aarm en banjerde mit hom noar boeten. Dou zai de kolle wind om heur heufd kreeg, besefte zai dat ze mit dizze aktie mis zat: lutje Tinus was aan t blèren, want hai wol net as d’aandere kinder slikkerij hebben.
Zien moeke het jong achterop fiets zet en is, veur dat ze noar hoes gong, mit hom bie winkel aan goan, woar hai slikkerij oetzuiken kon, woar hai hail tevree mit was.
Soavends zee zien moe dat zai Sunterkloas nait meer lieden en zain kon en wol dat 5 dezember in t vervolg oversloagen wuir. Lutje Tinus kreeg nog veur 5 dezember te heuren dat Sunterkloas nait echt beston. ‘Haar ik aal wel n beetje deur,’ zee e, ‘want elk haar n aandere stem!’ Joa, kinder binnen schaarp!
Wait je wat zo biezunder is aan dit verhoal? Dij lutje Tinus, dat was ik!

Haarst

as k din aan loop goa
deur dij gele bult
k din bekweemkes stoa
bliedschop mie vult


nije oetbot aan tak
din gele bult op grond
bloadern valen mit gemak
deel op grond


zun schient waarm
doar op dij stee
old en nij op mien aarm
dizze tied holt mie tevree


zummer, haarst, wintertied
veujoar, noajoar
aal heurt bie mekoar
kloar.

Pak aan wat de tied die gunt

Hest doe dat nou ook wel ais? Ast allain bist en even niks om handen hest, gaaist prakkezaaiern over dien levent. As mie dat overkomt, din krieg k wel ais t gevoul asof ik d’heufdrolspeuler bin in n film woarin ik tegen mien aigen levent aan kiek. t Liekt op n soort van raaisdocumentai re. Nou is raaizen weliswoar geweldeg, moar ik bin altied wel benijd noar d’ìndbestemmen.
In mien miemern stel ik mie zo veur dat elkenaine zien/heur aigen raaize moakt. Raaizen het ook niks mit òfstand te moaken. Men huift nait vèr weg om de wereld te ontdekken. Dij wereld is overaal: in de stroade, in dien aigen huus, in n bouk, joa in dien aigen heufd.
Nou wait ik wel woardat ik vandoan kom. En de weg dij k goan bin, was gain snelweg zunder oponthold. Staarker nog, ik kwam veul obstoakels tegen. k Haar wel n idee woardat ik hìn wol, wat ik worden wol, wat ik doun wol. Moar onderwegens gebeurde der van alens. En ik mós soms zo veul dingen tougelieks doun, dat ik nait aaltied wos woardat ik mit bezeg was.
k Haar veul vroagen over mien identiteit, mien zulfbeeld en mien verstandhòllen mit de omgeven. Moar antwoorden op dit soort van vroagen binnen nait altied even gemakkelk te vinden.
k Leerde wel dingen op school zo as lezen, schrieven, reken en andere bekìnde vakken. Moar echte levenslezzen kreeg k doar nait en dij kreeg k ook nait uut bouken en ook nait van leermeesters. Dat gebeurde meer touvaleg, gewoon onderwegens.
Vanzulf heb k pebaaierd om wieshaid uut bouken te hoalen, moar ik kwam der achter dat k niks leerde. Ik kreeg goandeweg aal meer d’overtugen dast ales kinst wat ofst echt wilst, dat zit in die. Voak huifst doar nait ains veur te stedaaiern.
Woar k ook achter kwam is dat t levent nait muilek en ingewikkeld huift te wezen. Kinst ook zulf dingen doun om de kans op aksies òf te takken. Ast gezond leefst takt de kans op zaiktes òf. Ast n poar senten aan de kaante legst, komst minder snel in geldaksies.
Mien film is gelukkeg nog nait òflopen. t Is gain mementopnoame, moar draait constant deur mit de tied mit.

En aalhouwel k nijsgiereg bin, heb ik gain hoast om t ìnde te zain.
Wat ik ondertied wél leerd heb: most aanpakken wat de tied die gunt. Doar kinst dien haile levent veurdail van hebben.

Voader Smakvout vertelt

Swinters mouken wie doodkisten op veurroad.
Op n dag mozzen wie n ol minsk kistleggen, dij boven winkel woonde. Heur woonhoes waas allinneg te berieken bie n naauwe spiltrappen langs. Mozzen wie eerst kistleggen en t minsk ien zwoare kist bie trappens omdeel vieren loaten? Of heur eerst over scholder pakken en beneden op grond ien kist leggen? Fraans, mien boas, wol t eerste, mor ik koos veur t leste.
Fraans spaddelde tegen: ’Doar wil ik niks van hemmen.’
Ik wuifde hom weg: ’Goan ie mor vot, ik dou t wel allain.’ Ik sjorde t ol minsk over scholder en nam eerste tree … Prrrrt! Ik schrok mie haalfdood! Bie elk van mien volgende stappen bleef ze mor deurwiendjen.
Bainen trilden mie onder t gat, dou ik achter poest mit heur op grond aanbelandde.

Hol op mit zeuren

Sums vroag ik mie, wat is hier aan d’haand,
t liekt of niks meer kin of mag in dit laand.
Aal wat ik leerd heb en wait vanòf mien jeugd,
doar kommen nou vroagen of dat aal wel deugt.


Grode mensen moaken zok drok om Sint en Piet,
t kinderfeest woar elk lutje beudel van geniet.
Dij binnen paartie lu nou flink aan t verstieren,
want dizze traditie maggen wie nait meer vieren.


t Nog jonge volk opzoadeln mit dit anti-gedrag,
brengt ze veur de toukomst allain mor van slag.
En zörgt nait veur n ‘gezonde’ soamenleven,
woar wie leerd hebben te nemen en te geven.

Zo is ook n moorkop hailendaal oet de mode,
want je kinnen bedoulen n ‘ongenode’.
En negerzoen mag je ook nait meer zeggen;
Loat stoan n jeudenkouk noast joen kopke leggen.


Zigeunersaus kin nait meer op joen hamburger;
En dij Turkse pizza kin worden joen wurger.
n Vietnamese Loempia, nait elk dij dat genait,
En Spoanse pepers binnen voak bliksems hait.


Amsterdamse uien kiek doar ook veur oet,
veur je t waiten krieg je n tik over snoet.
Dij Duutse Bratwurst, laank, dik en vet,
op verkeerd moment, wor je ‘in houke’ zet.


Och zo kin elk wel zien beklag,
wat sums laaidt tot wangedrag.
Nog even, din is broene of widde stoet,
gain eten meer dat ons nog voedt.


Ons tradities en eten, dat was aaltied adoroatsie,
en nooit aanlaaiden west veur diskriminoatsie.
Datzulfde geldt veur lu oet vrouger tieden,
heur doaden doun ons nou mit welvoart verblieden.


Joa, sums gong t der nait aaltied schier aan tou,
mor as ik kiek noar de wereld van nou,
din kin ik hier en doar geliekenis bespeuren.
Ik zeg din: lu hol toch op mit aal dat zeuren.


Aal dat aiweg pietlutteg gejeuzel en gedrag,
over wat wel kin of nou nait meer mag,
brengt ons echt nait noader tot mekoar!
Respekt is hier dunkt mie t juuste geboar!

n Lapke

Bie t graimen oet veurzörg n slabbe veur
Is mainsttied gain aanlaaiden veur gezeur.
Spraaiden van dat virus-kreng, n lapke veur t gezicht
Rebulie en verzoakt mennegain nog wel ains zien plicht.

Figuurlopen

Elke dag luip hai soam mit zien hond
Drij tot vaaier moal n blokje rond.
Tot hai ontdekte in t ploatselk stroatenbouk,
Dat zien noaberschop opzet was as n drijhouk.

E-mail bie wat nijs?