Elk dörp het ter wel ain. Zo’n oaventuraaier, ain dij ales kin, veur de duvel nait baang en dij veur elkenain kloar staait. Bie braand en ongelukken rond runnen om hail boudel te regeln. Joakob. Hai zat bie verwillege brandweer en zulfs nog n zetje bie reserveplietsie. n Aldernoarst drieste en drokke kurendriever. Elk kin hom van zien fratsen, kuren en maaljoagerij. t Leste gaf nog al ains perblemen. t Paasde nait haildaal bie t blaauwswaarde plietsiegoud.
Commandant van plietsie ien t dörp was din ook nait zien grode vrund. n Echte plietsie, grof pestuur en wel twij meter laank. n Ronde snoet mit doar boven n dikke toef vlammend roodachteg melkboerenhonde hoar. Hai was dudelk boas, stroalde van hom òf en hai kon haildaal nait mit minsen omgoan. Dizze hampel van n Grunneger haar dit nait van hoes oet mitkregen. Aarger nog, hai was n stoense govverd en aldernoarst aigenwies. Benoam t leste bezörgde hom mainsttied n hail bult waark. Doarnoast moggen ze hom groag nittjen. En t vervelende ien n dörp is dat joe mekoar aal weer tegen t lief lopen. Ze zaten baaid op biljartverainen. ‘Gezelleghaid’, n klókje en leste proat ien t dörp was wel zo belangriek as tegen baal aan steuten. As plietsie derien kwam, was Joakob t maisttied dij hom mit veul keboal ienhoalde.
“Hest zwien mit dien piel en boog zeker ien t achterhoes loaten, veurdat zuk der dommee ain zeer dut?”.
“Nee, ik bin op fiets”, bromde hai nareg weerom.
Kloar was t, en t begon nog mor net. Zien oetkiek kreeg aal gaauwachteg n aander kleur noa n poar klókjes en wat rondjes om t biljart.

Hai was der om te winnen, dat mos en kon nait aans. Doarnoast kon hai aldernoarst maal tegen zien verlais. Hai was ain en aal biljart ien zien haile doun. Studdelde en schoof mit aarms, bainen en vouten. Zag en heurde haildaal niks. Joakob raip aal n moal: “Zwienen binnen aal laank onder t biljart vot hur.”
Op n mirreg greep Joakob ien ainen baal van t biljart, net veur e tegen n aander steuten zol.
“Hai speult nait eerlek, hai stöt aan t biljart en schoft der onder mit zien vouten baal tegen d’aander aan”, zee Joakob. Plietsie zien toef vlamde ien t ìnne. Hai börg biljartstok op, brulde gramniedeg tegen kastelaain: “Betoalen”, en ging vot.
En hai kwam aander moal gewoon weer of der niks gebeurd was. Wel docht hai , k zel ze wel kriegen, wacht mor ains of. n Moal soavends loat, noa vergoadern van vogelverainen, mos hai mor even ien kroug kieken. Of krougholder wel op tied sluten ging. En hai wis dat Joakob veurzitter was van verainen. Braandde nog licht en hai kon din vot nog even zain wel der nog waren.
“Kom der bie man”, zee Joakob, “zo loat nog bie stroat. Ober, hai zigt ter noar oet dat e wel geern ain lust, dou hom der mor gaauw ain van mie ien”. Aiglieks wol plietsie nait, mor dit was krekt zien gevuilege plek. Zien dainst was òflopen en ain kon ja gain kwoad. Achterof haar e dat nait doun mouten. t Werden n poar meer. Aanderdoags wis elk ien t dörp dat t oareg mooi goan haar ien kroug. Der fietste n plietsiecommandant bie stroat mit grode plaaisters aan kop, en der is hail dudelk n zeer oor te zain.
Hou t krekt goan was, wer aal doagen aans.
Der kwam aal meer bie en wer zegd dat Joakob noa de neudege rondjes von dat plietsie zo nait meer ien zien goie goud op zien fiets over stroat kon. Hai mos eerst mor zain loaten dat e nog op fiets komen kon. Zien fiets wer noar binnen hoald en boven op t biljart zet. Doar mos d’Hermandad onder grode konsternoatsie op zien fiets kroepen. Dou is der n hail baarg nait goud goan. Der mos zulfs n dokter van ber hoald worden. As joe Joakob leuven motten, haar dokter hom aldernoarst wis opereerd. Allinneg plietsie haar gierd as n moager zwien dou zai hom handvat oet t oor trokken. Der mos zulfs nog ain noar dokter zien hoes veur nog n volle puut kramkes. Wazzen nait genog om plietsie zien dikke kop bienkander te krammen. En der wazzen ook gonnent dij heurd haren dat t mor goud was dat plietsie der n bel op haar. Doar was t stuur hom ien t gat stoeken bleven. t Zitten zol hom no wel stoer ofgoan. Joakob haar hom pootje flippen loaten, dou plietsie mit fiets kroug oet zol, wer der aal zegd. En zo ging t mor deur. Der kwam gain ende aan. Eerstkomende weken was der din ook nait veul plietsie bie stroat.
Ook bie vogelverainen haar Joakob nogaal ains wat ommaans. Aal joar dee hai mit n kammeroad t enten van knarries van elkenain. Tegen n pokkenvirus. Zai wazzen hier voak n beste zet mit onderwegens. Dronken mainsttied bie elk kovvie en n klòkje slougen ze ook nait of. “Omreden minsen doar zo op aandringen en din heb je ook gain wurms”, zee Joakob.
Op ain van dizze verziedes kwamen ze bie t hoes van Kees. Kees zien vraauw, n nuvere stadse pronksteert, dee lös. Ien ‘hooghollands’ vroug ze: “Wat komen de heren doen?” Joakob stak haand oet en zee dat e soamen mit zien kollegoa dokter van t veetrinaire team knarries n prikje geven kwam om ze te behoeden veur wel hail aarge dodelke zaiktes. Ze trok heur wenkbraauwen op en zee: “Ik ga de heren wel even voor naar de volière.” “Zitten ze nait gewoon ien t hok din?” vroug Joakob. Ze begreep hom nait.
Doar aankomen: “Kunnen de heren zich redden en blieft u straks ook thee?” Jaokob keek heur verbilderd aan. Op n menaaier of dokter gain goud nijs het, dit gaait zo mor nait, dat of ze wel wis dat zai ook n prikje mos. Ze was der glad ondersteboven van: “Kees heeft dat niet gezegd en ik ben gezond.” Doch Joakob wol nait om liek. “t Is aal ien t belang van medieze zoak en mevraauw kin der nait onderoet. t Dut nait zeer en der overkomt joe niks van, en t mot ien bil. Mevraauw mag zulf ain oetzuiken en aanwiezen en wie kieken din baaid even aander kaant oet. Je mag ook t eerste aan beurt, veur knarries aan.” Der was gain tied van noadinken, ze dee t rokje n endje omhoog, dee kop aander kaant oet en wer oareg rood ien haals. “Waarm is t hier nait”, zee Joakob, “of liekt dat zo.” Hai haar n vaste haand van enten, ‘permanent’ en ‘waterproof’ ston op t entraif. Ien kroug zee Joakob noatied dat aal wat dij eelske flotter zeggen kon was, dat t nait zeer doan haar. Der was gain thee noa t enten, en of de heren er zelf uit kwamen. “Kleur was vot en ze was wat blaik om snoet, entstof waarkte aal”, zee Joakob.
t Was nait oet te leggen aan Kees, dou zai soavends noar ber zollen. Kees keek din haitied geern even noar zien vraauws billen as ze heur nachtpon aan dee. Dij oavend was wel n alleriezelkste ervoaren. t Zain van heur zaachte ronde billen en ien ainen n verrazzen, ‘moi’ ston der. Hai was verbilderd en wis nait wat of e zag. Dit was hom teveul, en hai wol haildaal gain wait hebben van heur oetleg hou knarries wel nait ent worden mozzen. Hai haar doar gain begrip veur. Kees kwam doarnoa nait meer op vergoadern van vogelverainen. Hai zee aan t ende van t joar op. Zien vraauw kon nait laanger over vogels, begreep elk.

Doar zaten ze din, mitnkander bie Bert en Liesje ien grode toen achter t hoes. Mooi ien schaar van n dikke kestanjeboom. n Gloepense hette en n glìnne zun. Vekaanzie ien Nörg haar wel n week of wat langer duren mocht. Lekke banden wazzen der weeromraais gelukkeg nait west. Dou jonges oet Nörg weer thoes wazzen, lag der n aibels mooi koartje oet Duutsland mit aan veurkaant hoge baargen mit bos, en der ston n groot haart op.
Aan aanderkaant t koartje ston groetjes van Bert en Lies.
“Wij hebben niet zo’n goeie vakantie gehad en hebben ons verschrikkelijk verveeld. Er was daar helemaal niets te doen en niemand om mee te spelen”, zee Bert. “Onze vakantie heeft erg lang geduurd en we zijn blij dat we weer thuis zijn”, zee Liesje der nog achteraan.
“Ik ben wel nieuwsgierig wat jullie daar in Norg allemaal beleefd hebben?”, wilde Bert waiten.
“Piet is ien vekaanzie ook weer n moal bie dokter west. t Zol nait zo weden of hai het ook haitied wat”, zee Snöt. n Gegeven memènt haren zai bie t hoeske wat bie boom laangs runnen zain. n Lutje broen eekhoorntje, ain mit zo’n dikke pluumsteert en van dij glimmende swaarde oogjes. Dij wazzen ze op t Grunnegerlaand nog nait ainmoal tegen komen. Zai haren op n stee stoefbie t hoeske stoet mit pindakees legd en noatied nog wat souskes der bie. Dat was net wat veur dij eekhoorn. Hai stopte n gegeven memènt zien waangen vol en nam boudel mit. Piet zee:
“Dij eekhoorn het hier vast ien de buurt woaraarns n nust.”

“Eekhoorns moaken dikke nusten”, haar Piet zien Pa zegd. “Allinneg leggen ze gain aaier mor kriegen net as knienen jongen”. Jonges wazzen oareg nijsgiereg worden woar of dij eekhoorn zien nust haar. Zai konden meschain wel n eekhoorn vangen of ain oet t nust hoalen. En din mit noar hoes nemen omreden doar haildaal gain eekhoorns wazzen. Hoas zee: “Dwat is nait gwoud jonges. Doar whemmen zai ja nwiks te vreten. Dwer binnen ja gwain dwennewabbels en gwain dwennebomen.”
“Mor kinnen wie ze din nait mit wat aans vouern?”, vroug Piet.
Ze wizzen t nait, mor wollen eerst kieken of ze ain vangen konden. Jonges haren nog gaauw even wat nije souskes hìn legd en wazzen bezied kropen. No wollen zai goud oppazen woar of hai der mit hìn ging. n Lutje abbelsienekistje ston kloar om eekhoorn ien op te baargen. Ien ainen was eekhoorn der en begon rad ien souskes om te kaauwen. Hai runde gaauw mit volle waangen noar n denneboomke stoef noast t hoeske. Dat haren jonges nait docht, dit was wel oareg makkelk. t Was n hail dicht denneboomke mit veul fiene takjes.
“O, mor das haildaal gain perbleem”, raip Piet. “Kiek mor ais, doar zit n hail groot nust boven ien.” Bienoa boven ien t boomke zagen zai n groot rond nust. t Haar wat weg van n dik oksternust allinneg dij was roeger en haar dikkere takken. “Even kaalm aan,” raip Snöt, “loat mie der mor ien klimmen. Ik bin klaainste van joe apmoal en doe bis veulste groot Piet.” Hoas vroug: “Mweschain wis t wel beder was wwie vweurtied bwandweer roupen.” Piet zee: “Joe mouten ais opholden aal te soezen en mie aal te kommersietsen.” Knovvelachteg wurmde Piet hom ien t midden van t boomke noar boven. Aibels dunne schaarpe takjes mouken dikke krazzen op zien blode aarms. Stoareg aan kwam hai dichter bie t nust mor kon der nait recht goud bie en mos der haalf omhìn hangen. Aigenliek kon hai gain iengang van t nust vienden. Ien ainen zag hai datter haalverwege n gat ien zat.
“k Heb hom”, raip Piet noar beneden. “Pas doe no mor op”, raip Snöt. Jonges zagen aan onderkaant dat Piet haalf om t nust hìn haand der ien dee.
“Wis e wel twoes dwij ol eekhoorn wof zitten dwer jongen ien?”, wol Hoas groag waiten. “k Wait t nait, even grabbeln din t is wel n oareg roem nust”, stìnde Piet. “Jonges ik vuil hom, zet t kistje mor vast kloar.” Piet haar hom te pakken en eekhoorn Piet, heurden jonges beneden onder boom. Hai gilpte en bèlkte t hail bos bienkander. Piet lait t boomke lös en mit veul geroas schoof hai hotternd tussen takken deur omdeel. Jonges zagen n eekhoorn dij hom stief vasthil aan n vinger. Pa dij mit ogen dicht ver vot zat te dreumen ien n makkelke stoul aanderkaant t hoeske wis even nait woar of hai was. Dou stoof hai ien t ìn of n dikke weep hom stoken haar en vloog om t hoeske hìn. “Wat gebeurt hier wel nait?”, raip Pa. Moeke en zuskes kwamen der haildaal verbilderd achterheer. “Piet weer mit zien meneuvels”, raip Pa tegen Moeke. Piet ston der bie te kieken of hai zien boksem vol haar. Zien aarms en kop aalderwegens onder dikke rooie krazzen en n haand woar t bloud ofdrupte. En ol eekhoorn was ien gain velden of wegen meer te zain. “Wat hebben joe wel nait aal ommaans?”, brulde Pa nog n moal. “Doe ien hoes Piet en votdoadelk kolle nadde lappen op aarms en aan kop. Din pak ik fiets en kinnen wie noar dokter ien Nörg.” Dokter schudkopte dou zai doar wazzen en zee : “Ik heb veel meegemaakt maar zo’n patiënt heb ik nog nooit gehad.” “Nee,” zee Pa, “zukswat het allinneg dij jong van ons.” Piet kreeg n prikje, n zere lap om vinger en n zaalfke veur kop en aarms din t braande oareg. “En noatied ook nog n dikke vinger en haand van n ontsteken”, zee Snöt der nog mor even achteraan. Liesje mos der wel vrezelk om lagen en Piet schoot kleur oet.
“En wie hebben ook nog n aibels baarg knienen en lutje knientjes zain”, zee Snöt. “Veuraal bie oavend tegen tied dat zun onder ging. Din zaten wie voak hail stil mit n drijen noast nkander op n diekje bie raand van t bos. Doar kwamen knienen oet knienegoaten dij ze doar groaven haren. En wie hebben ook nog twij moal haarten zain. Ain moal mit n lutje der bie.” Piet zien Pa haar ze
soavends mitnomen noar n plas mit vies broen wodder bie raand van n old bos. Stoef zaten zai doar ien twijduuster tegen nkander aan en mozzen aibels stil weden en wachten. Haarten gingen doar wodder drinken omreden der ja naarns n moar of daip was. Zai mozzen wel goud kieken din t was rad duuster.
“En doarnoa noar t hoeske stroekeln deur t bos over apmoal lözze takken”, zee Piet. “En Hoas het der noatied haildaal nait oetzain, dij haar kop wel twijmoal zo dik van aal muggebulten. En ook nog n dikke toet op zien male lip. Wie konden hom doagen laank nait goud verstoan wat of hai zee. En Snöt het dou ook nog n dag of wat mit n dicht oog en n glìn oor lopen van dikke muggebulten.”
Mor elk wol der zo wel weer noar tou. t Leek Bert ien aal geval beder as vekaanzie ien Duutsland. “Dat hoeft van ons niet weer, zo’n vakantie”, zee Bert. En ook Liesje raip: “Van mij hoeft het ook niet weer. We moeten er maar eens met onze Vader en Moeder
over praten.”
“Joe kinnen veul beder mor noar Nörg goan en dat is ook nait zo’n ènd rieden”, zee Piet. “Meschain kinnen wie din aankomend joar wel mitnkander doar hìn op vekaanzie.” Dat leek ze wel wat en din konnen zai no aal vast kieken wat of ze din doun zollen. Jonges wollen leste week van vekaanzie bie Snöt achter ien toen nog n grode tìnt baauwen. Zai haren twij grode linnenrikken dij ze bruken moggen. n Tìnt van ol toavelklaiden, swilken en mit n boom van eerabbelzakken. En van ollu moggen zai der din ook nog n poar nachten ien sloapen. t Wer mor n haalve naacht. Jonges haren as verzopen katten midden ien naacht bie Snöt ien t achterhoes stoan. Ien ainen was der n rabbelnde regen mit dunder en bliksem west en dou störmde hail boudel ondersteboven. Zai konden t neudege nog griepen en binnen gaauw ien hoes stoven. Aigenliek wollen zai ook wel weer noar schoul. Vekaanziegevuil was no aigenliek wat over.

Nachten nait best sloapen. Dòch wel spannend. Was ofsproken dat Piet zien Pa mit jonges op fiets noar t hoeske ien Nörg zol. ‘Hoas’ zien Pa haar aanboden Moeke en wichtertjes mit ale tazzen en kovvers te bringen en ook weer op te hoalen. Hai kon noamelk n buske van febriek bruken. Mooier kon t nait. Ze zollen din touglieks rond mirreg der weden.
Zeuven uur en jonges wazzen orreg ruier. Pa haar aal n moal roupen dat t haile dörp nait wakker huifde. Pa mit fietspomp en raif ien fietstaas. Elk stoetjes en drinken mit veur onnerwegens. Zai zollen eerst noar Stad fietsen en doarnoa bie vlaigveld van Eelde laangs. En din was t nait zo’n ènne meer. Noa n ketaaier raip Pa aal n moal dat ze der nait veur kovviedrinken weden huiven. Ze haren sòkken derien. Veur Stad was dikste gaang der al oet. Pa kon zien plakkunsten zain loaten. Piet haar n lekke baand en Pa zag datter n glad stee ien zat. Jonges mozzen goud kieken. Hai zol ze baand plakken leren. Dat haar hai vrouger ook van zien Pa leerd. Piet mog der wat soluutsie op doun. Pa was te loat, ”nait zoveul jong, n lutje beetje”. Piet was rejoal en tube haalf leeg. Midden ien Stad haar Piet twijde lekke baand. Pa wer aal wat vergrèld. Of dat nait aans kon. Piet aal mit zien remmerij. Dij mog noamelk groag haard fietsen en din ienainen stief remmen. En nou was baand op ain stee glad en was Piet zien binnenbaand ook nog stief aan boetenbaand bakt deur aal dij soluutsie. Duurde dizze moal wat laanger. Pa zee n hail maal woord dou hai vingers tussen ket kreeg. Hai dee der n stukje canvas bie tussen ien baand. Veur extroa beschaarmen. Baand bobbelde wel wat mor dat was nait aans.

‘Snöt’ dij haar n echte deurtrabber, ain woar joe nait mit achteroet remmen konnen. Din kreeg je ook gain gladde steeën. ‘Hoas’ zol zien fiets dou ook ains n moal ien aigen stroat pebaaiern. Dou e remmen zol, ging hai boven over stuur hìn bie òl Baarkemoa deur heeg. Midden maank ainegste bos megrieten dij tussen goldjebloumen ston. Òl Baarkemoa haar aal n zetje achter t gerdien stoan kieken. Aibels grammiedeg haar e fietske mit ien hoes nomen. Jonges kregen hom nait weer. ’Snöt’ zien Pa kon der soavends van nood hìn om hom op te hoalen. Bie Eelde mozzen ze mor ais ien gras zitten, stoetje eten en wat drinken. Ze keken heur ogen oet. Hou konnen zukke zwoare dingen vlaigen…. Kwam nog n grode vlaigmesien mit veul geroas op landingsboan omdeel. Aiglieks konnen ze der wel n haile dag zuik bringen.

Ze wazzen mooi vroug op stee. Jonges konnen der nait over oet zoas dat hier rook. Zo lekker noar bos. Aal dennebomen, denneabbels en zaand. Ze werden der nait over oetproat zo lekker roeken dee t. ‘Hoas’ zien Pa was der ook tegen mirreg. Konnen ze vot hail boudel oetloaden en op stee zetten. Jonges haren doar aiglieks gain tied veur, mor ze mozzen eerst mor ais goud mithelpen. ‘Hoas’ zien Pa zol ien dörp votdoadelk nog even n binnen- en boetenbaand hoalen. Z’ hemmen mitnkander smirregs n stoetje oet voestje eten en noatied ging ‘Hoas’ zien Pa weer op hoes aan. Jonges wizzen nait wat of ze t eerste of lèste doun zollen en veur ze der op verdacht wazzen, mozzen z’op bèr. Wichtertjes haren n aigen koamertje. Ien aander koamer twij jonges op stoapelbèr en ain op kermisbèr der noast. Ze haren piep oet en slaipen as ozzen. Grode plannen veur aanderdoags en wat z’aal nait ien kommende week doun zollen. En dat t hier toch zo aibels lekker rook noar dij dennebomen.
Elk haar goud sloapen eerste naacht. En ook aal nachten dernoa. En ze aten nait zee Moeke, mor ze vraten as slootgroavers. Kwam van boslucht docht Pa. Zai haren der gain omkieken noar. Dij vernuverden zukzulf aal doag. Pa wol toch sundoags ien Nörg noar kerk mit jonges. Moeke mos mor mit wichter thoes blieven. Dij wazzen te luddek om hail ènd noar dörp te lopen. Pa haar aal noar dörp lopen om te kieken hou laank ze derover doun zollen. “n Echte dag des Heren”, von Piet sundoags. Zun torenhoog en aibels schier weer. Z’ haren apmoal twij pepermunten kregen veur preek en vaaier sìnten veur ien buul. Dou domie mit olderling binnen kwam haar hai onnerwegens noar preekstoul n proatje mit dizze en gene. Piet zee domie dat Pa ook olderling was en dat z’ op griffemeerde schoul zaten. Dat hai mainsttied n tien haar op psaalmverske opzeggen en dat ons Laimeneer aibels lekker roekend bos moakt haar. Of domie doar aal doag ien woonde.
Dat haren zai thoes nait. t Was gain laange zit. Domie zee dat hai reken hail mit vekaanziegangers en t mooie weer. Noatied mozzen ze nog even wachten. Domie ston even n zetje mit Pa te proaten.
Jongens haren n aibels mooie vekaanzie. Op zaandvlakte werden toenen aanlegd, kastelen moakt, sloten groaven mit dieken, wegen aanlegd en aal zuks meer. t Bleef mooi weer en dreug. En ze baauwden n grode hut van takken, stokken en alerhande gruin. Ales over n zaail dij ze bie hoeske vonnen haren. Joa, en doar wollen zai vanzulf ien sloapen. Moeke von t aiglieks gain goud idee, mor Pa zee dat ze dat ook ais doun mozzen. Klaiden, dekens, wat drinken, stoet veur aanderdoags en slik mit ien hut. Pa haar ze n kniepkat mitgeven om bie te schienen as t duuster was. t Kon nait vroug genog duuster worren dij oavend. t Was noflek mit heur drijen ien hut. Volgens ‘Snöt’ huifden z’ ien gain geval benaauwd weden veur beren en wolven. Dij zollen laank leden oetstörven weden. ‘Hoas’ wol nog wel waiten of der meschain nog dikke wilde swienen wazzen. Piet docht van nait. Ze zollen mor ais sloapen goan. Wazzen wel alerhande vrumde geluden. Aans as thoes. Ienainen schoten ze ien t ìn.
Wat of dat wel nait was. Z’ heurden ain deur blad schoeveln. Snoeven, haard koggeln en housten en t kwam aal dichterbie. Piet zat mit kniepkat ien haand kloar. Wilde swienen docht ‘Hoas’. “Sssst” zee ‘Snöt’, “loaten z’ons nait heuren”. Ze kropen wat dichter noar nkander tou. “ Zol k mien Pa roupen?”, zee Piet. Joa, dat was ook wat, mor wel t lèste wat of ze doun zollen. t Geluud kwam aal dichterbie.
“As hai onz’ hut roamt, roupen wie touglieks mien Pa”, zee Piet mit n bibberstemke. En dou ging veurzichteg n èndje van t zaail omhoog. Kwam n hail lutje snoetje mit n swaart glimneuske en kraaloogjes onnerdeur dij zachies snoof. Jonges keken nkander ais aan en mozzen haard lagen. Wazzen zai doar zo benaauwd veur west? Gain swien, mor n lutje swieniegeltje dij wat lekkers rook. Z’ hemmen t mor n poar stukjes stoet vouerd. Jonges haren aander- doags dikke proat van ien hut sloapen. Pa en Moeke mozzen lagen en of ze nou haile vekaanzie doar sloapen bleven? Nee, ain nacht was eerst genog.

Jonges wazzen orreg lamlendeg. Haren aigenliek haildaal gain zin ien speulen. t Was vreselk waarm. Orreg benaauwd,” zwol wel wonweer kommen” docht “Hoas”. t Was apmoal dunderknuut watter vloog. t Jeukte aldernoarst op kop en aarms. Wat mozzen ze no ais doun… t Duurde gelokkeg nog mor annerhaalf week en din was t grode vekaansie. Doar haren ze zin aan. Piet zien Pa kon eerste twij week n grode zummerhoes ien Drìnt kriegen van collegoa. Doar was hai orreg wies mit. Allinneg vonnen Pa en Moeke t niks dat Piet allinneg was. Zuskes zollen zuk baaid wel redden. Piet zien Pa was op bezuik west bie ollu van ‘Hoas’ en ‘Snöt’. Of dij baaid nait mit konnen. Bert zol noamelk mit zien ollu noar boetenlaand. “Haildaal noar swaarte duustere woud ien t Duutse laand maank baargen”, wis Piet. Jonges moggen mit as ze goud oppazen en gain ondeugd oethoalen zollen. Volgens Piet ston t hoeske haildaal midden ien bos maank zaanderge verstoevens. Nörg haitte dat doar en der wazzen ook nog dunen mor gain zeewodder. Joa, en din duurt annerhaalve week orreg laank. Z’ haren apmoal zin ien vekaanzie. Mor nou konnen z’eerst wel ais noar t hoeske van Sien ‘kont’ goan. n Lùtj’hoeske aan boetenkaant dörp woar Sien, n olle vrijgezelle dainstmaaid woont. Heur bienoam was omreden heur smale pestuur mit n braide batterij. Jonges huifden dat thoes nait zeggen. Din kregen ze gewis straf. Piet docht dat Sien achteraan stoan haar dou onze Laimeneer batterijen oetdailde. “Was niks aans meer over as dizze, mor joe konnen der wel goud op zitten”.
Bie hoeske stonnen wat bomen en ‘Snöt’ wis dat ien ain der van n holtdoef nuzzelde. En hai haar bie zien aaierverzoameln gain holtdoefaai. Meschain konnen ze wel bie t nust kommen. Bert von t mor niks. Dij haar gain aaierverzoameln. Wat of dij doef der wel nait van vienen zol as z’ hom zien aaier ofhoalen. Triesteg toch. Zollen doeven ook janken? Doar haren ze nog noeit over noadocht. En doar wollen ze t no aigenliek nait over hemmen.
Bie hoeske wees ‘Snöt’ boom aan. Ze zagen t nust en der zat gain doef op. Aan onnerkaant kon je gewoon zain datter twij aaier ien lagen. Allinneg nust zat wel op n maal stee ien boom docht ‘Snöt’. “Nee hur”, zee Piet ” doar kinnen wie zo bie, dat vaalt best mit”. t Wer aan aal kaant bekeken en ze wazzen ter nait over ains. “Gain perbleem”, zee Piet ” ik hoal ze wel op”. “Loat mor mooi” von ‘Snöt’ ”veul te gevoarelk”. Piet was aal onnerwegens. Eerste poar meter gingen orreg rad en dou wer t wat stoerder. Hai mòs n poar moal om boom hìn noar aander takken. t Vail nait òf. Nog mor n poar meter. Beneden hailen jonges oam ien en zagen aan onnerkaant dat t nait kon. Piet bèlkte “ kin makkelk”.

Mits kwam doef aanvlaigen. “Mout k hom dommee ook mitnemen” raip Piet. “Dou doe mor veurzichteg” zee ‘Snöt’. t Was te loat. Piet glee mit bain van tak en bleef ien vörk van tak tegen boom hangen.
Hai zat muurvaast en kon gain kaant oet.
“Help mie jonges” kwam der benaauwd oet. Grode konsternoatie. Wat mozzen ze no? Hou kregen ze Piet doar oet? Hai zat recht overìnd mit aarms om boom. Zai zollen kieken of Sien n ledder haar. “Wat of ze doar wel nait mit mozzen” wol Sien waiten. Ze schrok zuk n ongeluk dou ze t heurde en bounderde vòt mit noar boom. Z’ haar gain ledder. Of Piet zuk doar nog wel hollen kon. Piet raip dat t gain perbleem was, hai kon gain kaant oet. Bert docht dat ze boom meschain mor omzoagen mozzen. “Noatuurelk nait, doe slaif” zee Sien, “bìstòe haildaal maal”. Sien ging op draf noar boer Haarms dij tillefoon haar. Haarms zol votdoadelk branweer bellen. Dikke vief menuten loater heurden z’ ien dörp datter braand was. t Was mor even dou ston branweer mit n haile optocht bie hoeske van Sien. Dit was toch n eernsachtege zoak. n Dikke kwoajong boven ien boom dij der nait oet kon. Laange ledder werd oetschoven stoef bie Piet. Kwam ain van branweer ledder opkroepen. Hai kon eerst weer omdeel veur n zoag. Der zaten n poar dikke takken ien weeg. t Duurde aal mit aal n lutje tien menuten en dou kon Piet bie ledder omdeel. Beneden was hai haildaal abuus en kon niks meer zeggen. Plietsie dij der ientied ook biekommen was, wol nog wel even mit Piet en jonges proaten. Bistoe jong van onz’ olderling haar e vroagd. En dat mit dij dikke snouk, wastoe dat ook nait ? Zoon grode jong dij zol toch beder waiten. Zai zollen mor ains rad moaken dat ze veur plietsie aan op bero kwamen. Branweer ging nog even bie Sien op kovvie.
Plietsie stuurd’ elk noar hoes din t feest was doan. Mit schrik ien bainen gingen jonges op n draf noar bero. ‘Hoas’ docht dat ze meschain wel ien t hok stopt werden. Piet kon wel janken van aal ellèn. Dat hòm dat no weer overkommen mos. Der was ook haitied wat mit hom.
“Konnen wel ains bezoekingen van ons Laimeneer weden”, docht hai. En t haalve dörp zol der noatuurlek weer van waiten dat dij hampel van olderling weer ondeugd oethoald haar. Pa zol doar vast nait bliede mit weden. Dij haar hom aal ains n moal draaigd dat hai hom veur ien kerkeroadsbankje zetten zol as hai deurging mit zien fiebelekwinten.
Plietsie was net even veur z’ aan bie bero. Dij was op ploffiets. “Vrouger haren ze n swien mit piel en boog”, pebaaierde ‘Snöt’ nog even. “En wie hemmen gain aaier, zulfs gain lege dop”. Hai docht dat dij doef vaast en zeker n boom wieder haar zitten lagen. “k Heb last van mien zenen, t lief dut mie der zeer van”, zee Piet. n Aander plietsie dee deur lös en ze konnen votdoadelk mitnkander noar ketoor van komsoares. Dij keek over bril ain veur ain noar jonges dij op rieg annerkaant bero stonnen. t Was aibels stil. En dou mòs Piet mor ais vertellen hou t goan was. Dij hotterde t verhoal haildaal deurnkander. Ze kregen n zwoare preek van komsoares. En as der nog n moal weer wat gebeurde din konnen zai aal woensdagsmirregs op plietsiebero strafwaark moaken. En as ze din toch n doeveaai wollen din mozzen ze mor noar Kloas Baalk goan. Dij haar n hail groot hok mit doeven. En dou konnen ze noar hoes. Boeten keken ze nkander ais aan. Dat was orreg mitvalen. t Begon zachies te druppen en lucht was orreg duuster en draaigend. Elk ging mit lood ien stevels noar hoes. Pa keek swaart dou Piet keuken ien kwam. t Dunderde en bliksemde mit geweld en boeten smakte t wodder mit bakken op stroat. Mooi weer was even doan.

Rebulie op zundagschoul. Hikhakkerij om Josef en Maria. t Was aal joar t zulfde. n Poar moand veur kerstdoagen begon t aal. Piet dee der nait aan mit. Dij docht loat elk t mor oetzuiken. Van hom huifde t nait. Toch was e der nait gerust op. Leste drij joar was Kloas van dioaken Vriesemoa haitied Josef west. Mor nou was Kloas der dit joar nait meer bie. Vriesemoa was n dikke boer mit n baarg sìnten dij mainsttied te loat ien kerk kwam. Din zag elk dat ze apmoal ien t kerkeroadsbankje der even oet mozzen. Din Vriesemoa mos der laangs noar zien aigen hörntje achteraan. As domie nog gain vief menuten mit preek bezeg was, kon je Vriesemoa snurken heuren. En as preek doan was, dee e weer mit en kon j’hom mit zingen der bovenoet gaalmen heuren. En Maria doar was gain twievel over. Oaltje, dochter van köster. Nou veur vaaierde en leste moal. n Vreselk aigenwieze grovve poemel van n wicht. Ze loensde wat mit t rechter oog en as ze mond lös dee, kon elk zok baargen. n Schelle stem en ze wis t haitied beder as n aander. Kloas Vriesemoa duurde t veureg joar nòu wel zeggen. t Was toch leste moal. Elk was zok aan t omtrekken ien t goud woar ze ien speulen mozzen.‘Dat as ezel heur dikke kont zag, hai t vast op n lopen zetten zol’. ‘En of ze t pòtje vot aan tit hemmen wol’ en wees intied noar heur bloeske woar grui te zain was. Oaltje janken en wol zok nait meer omtrekken woar aandern bie waren. Mor nou haren ze n perbleem. Der was gain Josef.
En Piet mos der aan geleuven. Hai wol nait en domie zulf mos der bie kommen. Bie eerste moal oefen haar e der aal dik spiet van. Oaltje was orreg wies mit nije Josef en zol hom t wel even leren. Ze kneep, knovvelde en knuurde hom mit aarms en mond. Ze vond Piet n veul laivere Josef as Kloas Vriesemoa. En Juf van zundagschoul haar hom zegd dat ze gain maaljoagerij wol. t Was ja leste moal veur Oaltje. Oaltje heur Pa haar vroagd of ze komende joaren ook nait gewoon Maria weden kon. Ze dee t ja zo goud en ze haar verder aans toch niks om handen. Juf haar ter mit domie over had en zegd dat t heur beder leek om mor ains n nije Maria van staal te hoalen. Domie zol ter wel mit köster over hemmen. Oaltje haar vreselk schraifd en reerd dou ze t bie leste moal oefen heurde. Was op n draf noar hoes rund en raip intied ze deur lös dee dat ze aalvast n nije Maria zuiken mozzen. Grode konsternoatsie en juf mos vot mit domie der achter heer noar t hoes van köster. Noa n zetje waren ze der weer mit Maria. Dij glunderde en haar t hoogste woord. Elk begreep dat ze aankomend joar vannijs Maria weden mog. Van Piet kon t nait gaauw genog kerstfeest worden. Hai haar thoes zegd dat e t genittje van jonges aal n zetje zat was. En veur e der op verdocht was, was t zo wied. Zo leeg as kerk gewoonlek zat, zo stampensvol was e weer mit kerstfeest. Mozzen stoulen biekommen. Köster en vraauw laipen mit dik swait veur kop stoulen bie te slepen. Köster zulf haar veur ien kerk vot noast kerstboom zien vaste stee. Drij emmers wodder en drij laange stokken mit aan t ènde n spons knupt stonnen kloar. Hai was dudelk boas van t haile spul. t Was orreg duuster ien kerk, om nait te zeggen baalkeduuster. Allinneg n poar lutje laampkes en wat dikke keersen. Ien ofwachten van as t spul begon en köster kerstboom aanstak. Maria ien heur te krappe klaid wos aal dat boudel begonnen was.

Pakte Piet aalvast steveg bie haand. Ien aander haand haar elk van t spul n keers dij as ze noar binnen gongen, aanstoken werd. Zachies stonnen z’achter ien kerk ien duuster te wachten. Mit twijen noast nkander werd keerske aanstoken en mozzen ze noar veuren ien kerk.
Maria kneep Josef nog mor ains stief ien haand. t Haile spul kwam strompelnd en stroekelnd ien bewegen maank routduuster. Gain haand veur ogen te zain. Mit n aarm woar keers ien braandde veuroet stoken. t Begon branderg te roeken en juf was net op tied bie n engel. Dij mos wieder deur t leven mit ain vleugel en n stuk van t hoar. Dou Maria Josef stief aan haand trapke achter ien kerk noar t gaangpad mit trok gong t mis. Was nog ain tree meer en ze vol laankoet, mor hail Josef stief bie zien kladden. Dij lag bovenop Maria ien t gaangpad en aal kerkgaangers heurden Maria bèlken. “Goa van mie òf doe domme Josef ”. Der werd haardop laagt en gnivveld. Dou elk op zien stee zat, haar köster d’eer zien grode kerstboom aan te steken. Drij kerkeroadsleden mit elk n laange, lekkende stok ien haand om boom hìn. t Ging goud. t Vuur slingerde zok deur boom en aal keerskes brandden, zag n glimglundernde köster. Domie docht dat t spul mor ains begunnen mos. Elk dee zien zègje en der wazzen n poar moekes dij mit buusdouk onner neus zaten te snoeven. Zo aibels mooi as kiener dat toch deden mit t geboorteverhoal. En Josef wer red deur Maria. Dij zol net zien prevelement doun. Maria stoof ien t ìnne en gilpte,“braand”. Ochoi, köster verblaikte en kerkeroadsleden störmden baank oet. Der werd mit laange stokken en nadde sponzen zwaaid. Boom drupte aan aal kanten en dou t kloar was kon köster noar hoes veur n verschonen. Weerom zag e datter n grode swaarte veeg op t witkaalk van muur zat. Dainst bleef ruier. Maria haildaal oet stuur en Josef bliede dat t gaauw doan was. Noatied mozzen aal kiener vèur laangs lopen en kregen ze n boukje mit. Josef huifde aigenliek gainent, mor hai kreeg hom wel omreden zien noam der ja op stond. Dij boukjes haar e gain plezaaier ien en kwamen voak ien n deus op zolder. Jankboukjes waren t. Juf zee dat ze t apmoal goud doan haren.
Maria kwam vot noatied noar Piet tou en zee dat z’hom n dikke hampel von. Ze was bliede dat aankomend joar der n nije vrizze Josef weden zol. Piet kon zok dat begriepen, zee e.
Hai verheugde zok nou aal op kerstfeest aander joar en zol vast veuraan zitten.

Ze bozzelden mitnander deur t hoge gras achteroet t laand ien. Woensdagmirreg, ‘Snöt’ mit n schone overaal, Bert mit nije stevels en ‘Hoas’ op klompen. Dij kon zien stevels nait vienden. Ain van bruiers zol ze wel aan hemmen. Piet docht “dat onze Laimeneer t goud mit jonges veur haar”. Volgens hom was t vrouger ien t paradies ook haitied zoks mooi dreug zunschienweer. Doarnoast waren ze nog ains n moal goud beloond mit n echte snouk-hangel mit n blikken blinkertje deraan. “Al het goede zal u toekomen”, zee Piet. “Eerliek vonnen op drekstoup”. En nou zollen ze wel even n dikke snouk vangen. Allinneg ze moggen nait bie daip kommen. Gainain van jonges omreden ze nait swimmen konnen. Piet haar zegd dat ze dat din ook nait doun mouten.
“Onze Laimeneer zugt ja ales en joe kinnen der op wachten datter ain ien vaalt”. Of joe zollen zain dat net ain van jonges zien Moeke op bosschop mout en laangs fietst. “Wie goan noar t moar”, zee Piet, “dat hemmen ze nait verboden. En doar zigt gainain ons”.
En nou mós t weden. Vèr achteroet bie boer Jansen deur t gruinlaand noar t moar. Stoefbiet lutje hoeske van Oabel ‘Sik’ dij doar woont. n Vaarveloos kröt maank roege boskederij en hoge bomen. Oabel woont doar soamen mit ‘Greetje’ zien olle segebok. Elk ien dizze kontraainen kon ze. Eerst haar doar ook nog n grode flinke vraauw woond. Dij haitte Geertje. Mor toun Oabel op n dag mit zien segebok thoeskwam, haar Geertje roupen “hai deroet aans goa ik deroet!” Oabel docht dat t wel mitvalen zol. Dee bok ien zien hok en spiekerde n bord derboven. ‘Zik’ ston derop. Aanderdoags haar Geertje boudel bienander zöcht en was votgoan. Oabel haar onner ‘Zik’ Greetje vaarfd. En dou waren ze mit n baaiden. Oabel zien ‘Greetje’ was n echte rasbok veur t dekken van aal aander sikken. En dat wizzen aal sikken dij der woonden. As Oabel mit ‘Greetje’ ien zien fietskaar ien kontraainen onnerwegens was, hailen ze op mit vreten. Din staken ze kop omhoog en keudelden aalderwegens van dij leutje gladde swaarte knikkers. En ‘Greetje’ luit zok overaal heuren mit zien geblèr en gebèlk. En intied schopte bienoa fietskaar oetnkander. Onnuur zoas dij ja roeken, zee t haile dörp as baaide der weer ains laangs kwammen. Voak mos Oabel even bie kroug aan veur n kaan jannever en n pond proemtebak. Oabel mog groag proemken en dat kon elk zain. Hai haar ain broene klomp doar e aalgedureg overhìn kwittjede en ain maauw van jeske was broen. Doar veegde hai hom snoet mit of. Ien kroug haren ze Oabel aal ains n moal wat klókjes aanboden en hom aan proat holden. ‘Greetje’ ston intied boeten vanoet fietskaar stroekerij te vervreten. t Ging aibels mooi en ‘Greetje’ mos der ook mor ains biehoald worren. Krougholder keek wat zuneg dou dij der ien kwam. Hai nam vot n roam en ston boven op stamtoavel omreden bloumkes hom lekker tou leken. Toun krougholder begon te gilpen en bèlken ging ‘Greetje’ van schrik lekken en keudelde woar e mor kon. Sprong van stamtoavel en t duurde even veur ze hom bie hoorns haren. Intied lekde overaal en streude roem keudels ien t rond. t Was eerstkommende weken orreg rusteg ien kroug. n Lucht om te snieden.
Jonges wollen t nait wied van Oabels hoeske mor ains perbaaiern. Ze haren ‘iet wiet waait weg’ doan wel eerste mog. ‘Snöt’ won. Piet docht dat e eerst mor stoef bie daam begunnen mós woar ien t wodder n baarg roegte en gruin zat. n Echt woonstee veur n dikke snouk. ‘Snöt’ mit tong n éndje tou mond oet lait t blinkertje ien t wodder zakken. Jonges zagen hou t blinkertje blonk en dwarrelde as n zaik viske ien t heldere wodder. Dou ‘Snöt’ hengel over dampoal dee kreeg elk n schrik.
“Gwode goden” brulde ‘Hoas’. t Moar kolkte en spatte oetnander, grode golven en der kwam broes op t wodder. t Ging der heer. “Help mie toch” gilpte ‘Snöt’ dij hangel nog net vastholden kon. Bert pakte hom vot ook mit vast en aandern deden verbilderd n stap achteroet. t Wodder kolkte en broesde. Piet bèlkte “runnen jonges aans gript e joe dammee”. Bert en ‘Snöt” laipen haard achteroet mit n hangel dij op knappen ston. En toun was t ien ainen doan en lag doar n dikke snouk laankoet ien t gruinlaand. Om baang van te weden. Jonges waren der glad stil van.
“Zwol e dwood weden?” was ’t eerste wat ‘Hoas’ zeggen duurde. “Jonges” zee Piet, “dij dut niks meer hai ligt stiefoet”. Piet was nait baang veur n dooie snouk. Tikte hom n moal of wat aan, pakte t snoer vlak bie snoukebek en zol t blinkertje der even oet hoalen. Snouk wol t nait hemmen zagen ze en greep onverdachts Piet bie haand. Dij sprong hoezenhoog, gilpte en brulde of ze hom villen wollen. Troanen biggelden hom over waangen. Jonges zagen dat Oabel ‘Sik’ der op n draf aan kwam. Piet jausterde en brulde hail wereld bienander. Oabel greep vot zien buusmès en snee snouk n éndje onner kop deurmidden. Piet ston der aibels bie te snokken mit n dikke snoukekop aan haand dij hom orreg maal aankeek. “Zitten loaten, mit aander haand vasthollen en votdoadelk mitnander noar dokter”, zee Oabel.
“Joen hangelstok baarg ik wel op”. Doar ging t hìn, op n draf. Piet haard grienend tussen jonges ien. Bert zol ien t dörp vot Piet zien Moeke woarschaauwen. Dokter, dij boeten ston mit n kovvertje, din hai zol net op vesiede bie n zaike, keek roar op. Zo’n patient haar e nog noeit had. t Haalve dörp was onnertuzzen mitfietst of mitrund. Piet mos vot mor mit noar binnen. Toun e n stief ketaaier loater boetenkwam mit aarm ien douk en zere lappen om haand ston der n baarg volk. Was zulfs ain van t bokkeblad mit n fototoustel. Hai wol van Piet waiten wat of der wel nait gebeurd was. Piet onnertuzzen wat bekommen van aal schrik dee mit nog nadde ogen zien verhoal. Moeke kwam hom op fiets ophoalen. Jonges zollen eerst mor noar hoes goan. Aanderdoags op schoul was Piet de held. Snouk wer aal laanger en was aan t ènde van dag meer as n meter.

Dou ze tou schoul oet laipen zee Piet dat t nait goud was, wat ze guster doan haren. “Onze Laimeneer haar hom toch even waiten loaten dat hai en jonges ook nait bie t moar kommen moggen”. Jonges haren gain straf kregen van ollu.
Zollen deur t oaventuur eerst wel genog schrik ien bainen hemmen. Aanderdoags ston n grode petret mit Piet op veurkaant van t bokkeblad. Der onner mit dikke swaarte letters,’ Jongen tijdens spelen aangevallen door reuzensnoek ’. Oabel haar n lekker viske had bie t eten en docht dat e hangelstok nog mor ains perbaaiern mós.

“n Haaidense boudel” bromde mien Opa. “Aal dat geschontje bie deur laangs, en noatuurlek haitied onner t eten”.
Opoe wol dat nait heuren. Op bewoarschoul haren ze t der drok mit. Weken veurtied wur der aal prikt op priklap, kleurd en potten vol gluton versmeerd. Juvven haren t drok. Op dag zulf mog e mit noar hoes. n Paddestoul, gezichtje, hoeske of n bloumke. Veul Moekes konnen der thoes voak vot vannijs weer mit aan t waark. t Mos ook ja wel hoast n haaidens feest west weden. As je noar t weer keken, gaf onze Laimeneer der nait veul zegen over. Wel n hail bult regen, hoagel en n baarg wiend. En doar kon aal pepier en plaksel nait tegen.

Op grondschoul was t plakken en knippen doan. Din mos elk zulf mor wat moaken. k Haar zulf docht om mor ains n dikke sukkerbait op te hoalen. Mor dat mog eerste poar joar nog nait. Dat gedou mit n schaarp mèske von Moeke nait goud. Onze Pa zol t wel regeln. Doags veurtied kwam e der mit aan. Wie mozzen mor even noa t eten op waarkbaank ien schuurtje kieken. Mor nog nait aankommen. n Verrazzen dij ons n baarg opleverd het bie t lopen. Nait allinneg n bult slik, mor ook bakkende vaarfhanden en aibels zere aarms. Dij wazzen noa t lopen wel n haalf meter laanger. Twij rode buzzen zagen wie stoan, mit gatjes der ien. Vief literse vaarfbuzzen bleek loater noatied, toun wie wat groder wazzen. n Laange hoge dij veur mie was en n klaaine braide was veur mien bruiertje. Lèste kreeg vot van Pa n fleer aan kop. Der mos tappentien bie kommen om zien handen en n veeg ien t hoar schoon te moaken. Ze wazzen nog nait dreug. Pa haar noamelk van vaarvers n poar buzzen hoald op t allerlèste mement. Doar n meulen en n hoeske op taikend en doarnoa mit hoamer en n dikke spieker gatjes ien haauwen. Allinneg was e noatied vergeten wat vaarf op buzzen te smeren. Mor t kon docht hom nog net. Hai bakte der vot nog even n poar keerskes ien. Aanderdoags wazzen buzzen nog nait haildaal dreug. Ik was orreg groots, omreden ik zulf n hail deuske swaalfke luzivèrs mit kreeg. Mien bruiertje mog gainent. Dij mog voak geern brandjen en haar n moal bie noabers achter t hoes mit t kerkbladje hoast knienhokken ien braand stoken. Noaber, dij der net op tied bie was, vroug Moeke of der male dingen ien stonnen. Of dat boudel op braandstoapel mos. Wie, mien bruiertje en ik haren nait veul plezaaier aan dij buzzen. Nait te tillen, zeker nait aan n stok en ook nait aan t hingsel. Dij wer gloepens hait. En ik wer haildaal nait bliede mit keerskes aansteken ien dij hoge buzzen. t Duurde voak mor even, din sleepte bruiertje bus achter hom aan. Der zat maistied niks aans op dat k zien bus ook nog droagen mos.

t Joar dernoa konnen we vannijs mit buzzen op pad en ons zuske der bie. Dij haar zo’n pepieren kerkje mit van dij rooie roamkes der ien. n Noaber aan t ende van stroat vond n aibels mooi kerkje en kon wel roaden op wat veur schoul mien zuske zat. Wie begrepen t nait.Twij stroaten wieder was t kerkje aal stukkend waaid en verregend. Wie deden t din mor soamen mit mien bus. Noatied ging tas op kop en aal slik op t swilk. Mien jongste bruiertje dij nog veulste klaain was, dailde soamen mit mie. Eerste moal, hai zat er op knijen bie aan toavel, begon e inains iezelk haard te reren. Haar ien ain haand n taaitaai en ien aander haand n lutje tandje. Ik kreeg vot n fleer, “en wat of k hom wel nait geven haar, k mos toch beder waiten”. Oetleg van mie dat e aal n dag of wat mit zien tandje zat te wuppen dee der niks aan of. Mien aander bruiertje wus nog dat t dij knoeter-haarde taai was, dij wie bie domie zien vraauw van aander kerk kregen haren. Pa dee van grammiedeghaid deurtje van kaggel lös en smeet hom der ien. Bromde nareg dat t din ook nait veul gouds weden kon. En wat of wie bie ons aigen domie kregen haren? “Haildaal niks”, zeden wie. Wie zagen van vèr dat der gain licht braandde, t was aal duuster. Wie haren aiglieks rekend op n sìnt omreden wie dochten dat domie doar wel genog van hemmen zol. Pa zee tenmìnse nogaal ains n moal dat domie ien kerk weer n poar dikke bulen mit sìnten haar. Aankommende zundag zol domie t wel maarken, zee Pa….
t Lèste joar van grondschoul heb k mie n dikke sukkerbait hoald en n aibels mooie kat, knien en n vogel oetsneden. Mit twij kammeroadjes haren we ofsproken aiglieks allinneg mor sìnten op te hoalen. En wie zollen op fiets. Wie wuzzen ja woar we weden mozzen. Bie burgmeester, netoares, direkteur van gasfebriek, melkfebriek en wat meesters van schoul. Doarnoa votdoadelk boeten dörp bie n bult boeren laangs. Grode verboazens bie n baarg boeren. Hai, en mit zuks roeg maal weer, haildaal boeten dörp, wie mozzen der mor ienkommen. Mor dat wol we nait, wie mozzen gaauw wieder bie zoveul meugelk laangs. k Kwam strontnat en riek thoes. Ain gulden en twijenviefteg sìnten, ‘n doalder en twij sint’, zee Pa.

Zulf heb k nou haitied groot pelzaaier op dag zulf. Mag groag aan deur luustern en kieken noar aal lutje kiener. Dij gezichtjes, t zingen, dat wat ze moakt hebben, en intied kieken of Pabbe of Moeke dij n èndje wieder in duuster staait der nog is. Mooie laange verskes in vergliek mit wat wie vrouger òfravvelden. Je kinnen stoul der soms hoast bie pakken. k Gun mie de tied derveur, even vroagen hou of ze boudel moakt hemmen. En van wel ze t verske leerd hemmen. Bin zulf ook ja n klaain jonkje west, en doar heb k wel wat van leerd.

Haalf stroekelnd kwam Hoas t achterhoes in. Gaauw stevels hìnzetten, din kon e dammee zo speulen. Moeke zol wel thee kloar hemmen stoan op t lichtje. En mainsttied lagen der op t aanrecht wel n poar meelkoekjes. Kon e zo weer vot. Ien keuken botste tegen n zuster dij net kieken wol wat of doar ien t achterhoes gebeurde. n Grode kloetenstamper mit n wit schoet veur. Hai mos even rusteg doun, din aaiber was laangs wèst vandoag. Hou of hai haitte.
“Hoas”, zee e.

Ze haar hom verbiesterd aankeken.
“Hoas”? vroug ze.
“Joa, aigliek Hemmo, mor elk zegt Hoas, omreden mien lipke, en mien grode oren”. Zuster wis t even nait meer. Hoas glunderde. Hai mos van zuster mor eefkes veurzichteg bie Moeke boven kieken. Moeke zag hom ien verwondern op hozevörrels stil veur t waigje stoan.
“Ze hait Trientje”, zee Moeke zaacht. “Twientje n mwooi wichtje”, zee Hoas “en ze hwet gewlokkeg gwain maal lipke zowas ikke. En ze hwet gwewoon lwutje oortjes”. Hoas doekte Moeke even stief aan en zag dat ze slovve ogen kreeg. Moeke streek hom deur t hoar. Hai mos mor gaauw boeten speulen goan. En as e bruier Tjeerd zag, mos e hom votdoadelk noar boven sturen. Dij mos noamelk op bosschop veur Opa. Tjeerd dij net thoeskwam, zee male woorden toun hai t heurde. Zuster greep hom vot bie t oor.
“Dat wol ze nait heuren, en zeker nait van zo’n grode jong. Hai mos vot noar Moeke, en aans kon e ook nog wel n schop onner zien kont kriegen”.
Hoas haar twij oldere bruiers. Tjeerd dij was net dattien worden en Onno was bienoa twaalf.
‘Beren van jongen’ zee Hoas zien Pa, ‘en veuraal nait makkelk, doar kinnen wie wel tien Hemmo’s veur hemmen. Dikke deugnaiten, dij bruiers van Hemmo’. Mor Opa was n verhoal op zokzulf. Dat was veur jonges n dik perbleem. Opa was n vrezelk nusterge en stoenze olle man. Hai woonde aal joaren ien zien klaain aarbaidershoeske net even over t spoor. Groapeg, haar gain begrip veur n aander en haile boudel laip hom deur. Opa was dik ien de zeuventeg en kon mìn lopen. Omreden hai n moal mit twij dikke tazzen bosschoppen aan t stuur nog even veur traain laangs wol. Hai haar traain wel aankommen heurd en ook wel zain. Bomen wazzen net noar beneden. Opa docht ‘kulkouk, doar kin k nait op wachten’ en ging om bomen hìn. Traain was radder en greep hom net bie pakjedroager. Opa het weken laang mit n broken heup ien t zaikenhoes legen. t Eerste wat e vroug dou e doar was:
“Woar binnen mien bosschoppen??!!”.
Hoas zien Moeke haar doar zörgen om. Din Opa was aal joaren allinneg. Toun jonges geboren werden, was Opoe aal laank oet tied. Jonges waren nait wies mit Opa. Ze mozzen om beurt aal week op bosschop. Opa haar din n boukje woar boudel ien ston, of hai haar n braifke. En dat wer voak n perbleem. As boschoppen din op keukentoavel oetpakt wazzen, pakte Opa t boukje of braifke derbie dij e zulf nog haar. “Joa mien jong”, zee e din, “dat huif k nait hemmen, staait nait op mien braifke”. Hai haar ain van jonges din mit t boukje op pad stuurd en zulf nog n braifke moakt, of net aansom. En din mozzen jonges weerom mit ‘verkeerde bosschoppen’. Din was t nog nait kloar… Opa mos haile boudel mit n stompke potlood noareken. Jonges wazzen din mainsttied vot nog nait weer thoes. Mozzen voak nog n moal weerom, omreden Opa zee dat sìnteboudel nait goud was. Opa haitied vergreld en moppern. t Was noeit goud.
t Gebeurde nogaal ains as jonges boeten bie achterdeur wazzen, dat Opa vergrèld van kwoadens ien t achterhoes ston wel of deur op slöt doan haar. Jonges mozzen hom dìn dudelk moaken of sleudel op spieker noast achterdeur hong of onner mat lag. Bie geluk zat deur din nait op n grundel…. Jonges kregen der vot van laangs as deur open was. “Wel of dat wel nait ommaans had haar!”. Der was gain proaten aan. Toun Tjeerd n moal bie t hoeske kwam, heurde hai Opa aal van vèr bèlken. Dij zat boven op dak, en jong mos votdoadelk plietsie en brandweer derbie hoalen, din ze haren Opa zien ledder stolen. Hai kon nait meer van dak òf. Tjeerd op n draf noar plietsieburo. Toun plietsie en brandweer der wazzen, ston haile buurt aal bie stroat. En Opa op dak mit n dik stuk keboal. Plietsie en brandweer zagen annerkaant hoes ledder bie dak omhoog stoan. Opa wol noamelk dakpannen op stee leggen en was achter t hoes bie ledder omhoog goan. Tou e aan veurkaant kloar was, docht e dat ledder vot was. Grode konsternoatsie. Opa wol nait om liek en plietsie kon proaten as n grode, ‘ze haren ledder stolen en doar was t mit doan’. Mainsttied sprak e din mit jonges of, wanneer e bie Moeke kwam kovviedrinken. Dij mos din bie stroat kloar stoan, as e kwam. Haile femilie was bliede noa t traainongeluk, dat Opa zien fiets stukkend was en nait moakt worden kon. En n nije fiets begrode Opa. Allìnt elk was vergeten dat Opoes òlle fiets onner n klaid ien t achterhoes ston. Moeke heurde van Opa’s buurvraauw dat e aal n zetje aan t oefen was mit opstappen. Dat wol nait, omreden Opa haitied mit verkeerde bain op trapper ston te autopetten, en din kon e nait mit anner bain tuzzendeur. Buurvraauw haar aal n moal zain dat Opa kletsnat mit fiets onner t kreus tou sloot oet kwam. En nou mos Moeke kloarstoan en hom opvangen as e kwam kovviedrinken, din hai kon nait van fiets kommen. As e aan t begun van stroat is, begunt e te bellen. Fietst nezzo laang hinneweer tot der ain aan komt. As t hom te laang duurt, loat e zok bie noabers laangoet ien heeg valen. Grode goaten ien heeg, Opa krazzen aan kop en n winkelhoak ien zien jaske. Kwoad op elk en op Moeke dij der niks aan doun kin. Nee, van jonges mag Opa aan annerkaant spoor blieven. ‘Opa lopt mit meulentjes’, mor dat moggen ze van Moeke nait zeggen.
Hoas dronk gaauw ien keuken zien thee op. Hai wol vot bie elk laangs om te zeggen dat e der n laif klaain zuske bie het. n Aibels mooi pòtje mit n goud lipke doar e orreg wies mit is.
‘Twientje, zìen zuske”.

Piet mos eerstkommende doagen voak aan zien joardag dìnken. En nait allìnneg omreden aal kedoos dij e kregen haar. Hai zugt nog dij verbilderde snoeten van jonges en Liesje veur zok. n Dikke bats van achterdeur tegen tob, en doar lag e. Laangoet ien zien blode gat maank wodder ien t achterhoes. Mor goud dat Moeke der op tied bie was. Der was nait àin dij hom oetlaagd het en hai is der noatied zulfs nait mit nittjed. Allinneg zien Pa wol nog wel ains maaljoagen, mor Moeke wol dat nait hemmen.
Joa, en din Liesje. ‘Arendsoog en Witte Veder’ was gaauw oet. Hai het Liesje nog n moal zegd dat n aibels mooi bouk was en zai hom ook mor ains lezen mos. As hai Bert kwam hoalen, zol e t bouk mitnemen. Mor z’haar hom verbilderd aankeken, toun e vroagd haar mit jonges boeten te speulen . “Nee, dat deed ze niet want ze had al een paar nieuwe vriendinnen”. Piet bleef dreumerg. Liesje dichtbie en zò wied vot. Moeke haar mit hom te doun. Piet, dij aans elk t wel vertellen zol. Drok, en veur elk kloar ston.
En nou hail boudel ien toeze. Liesjes bruiertje Bert kon zodderdag nait mit jonges achteroet t laand ien. Der kwam vrijdag n jonkje sloapen van woar hai eerst woonde. Dat was ook n kammeroadje van Liesje.
“Wov dwat wheur vwiendje was”, wol Hoas waiten. Bert zee dat dij aal joaren heur vriendje was. Piet, even riddersloagen, docht: “As dij nou n poar stevels mitnemt, kìn hai ook wel mit.”
Bert zee aanderdoags dat ‘Liesje het niet goed vond en Wim niet mee mocht’. Toun Piet zodderdag bie daam kwam woar jonges ofsproken haren, ston Bert der aal.
“Bist der wel ja”, zee Piet.
“Ja, Wim heeft heimwee en wil naar huis. Liesje heeft over jou en de andere jongens verteld, en dat ze het hier leuk vindt. En Wim vond dat niet leuk”, zee Bert. “Wim gaat straks weer met de bus naar huis”. Hoas dij der net aankwam, zee dat Snöt nait móg. Zien Moeke wol hom nait laanger bie stroat hemmen mit zoon smerege overaal. Hai zol zok schoamen mit zukke versmeerde maauwen vol snöt. Zien overaal mos vót bie waske. Snöt haar onnerwegens zain dat Bert zien Moeke bie bushokje ston. “ Wis dij Wim n leuwtje schietwjonkje mit wrood whoar en n gwuine tas”? “Ja dat is hem, en Liesje was er zeker niet bij”?
“Nee”.
Dat haar Bert aal wel docht, Wim zol wel nait weerkommen.
n Dag of wat loater zag Moeke dat Piet zachies weer d’olle wer. Ze zaten mitnander ien keuken. Piet, zien twij zuskes en Moeke. Zuskes mit tong oet mond aan taiken en kleuren op ol behangpepier en Moeke mit naaiwaark. t Haar haile dag aingoal regend en toun ze tou schoul oet wazzen, mozzen ze van Moeke ien hoes blieven. Piet kon din mooi zien psaalm veur mörgen leren. Zuskes mozzen stil weden en Piet gaalmde zien psaalm.
Moeke docht noa n haalf uurtje dat ’t Hijgend hert der jacht ontkomen’, nou wel ien t bos weden zol en dat Piet mörgen vast n tien kreeg. Hai mos nou mor ains opholden mit zien gegaalm.
“Wat of e din doun mos”, wol Piet waiten. Zuskes haren hom aal n moal zegd dat e van kleurpotloden en aander boudel ofblieven mos. Moeke zag bui ien hoes ook aal hangen. Ze langde hom n grode knoop en n éndje stopgoaren aan. Hai zol zok mor zo’n ‘zoemer’ moaken. Moeke dee hom t veur. Goaren deur n gat ien knoop en doarnoa deur gat der tegenover weerom, en nait dij dernoast. En din goaren weer aannander knuppen. Doemen aan baaide oetenden deur goaren, knoop ien t midden en din verschaaiden moal rondslingeren. Knoop even hangen loaten en din aan baaide kanten aantrekken, lösloaten, aantrekken, lösloaten en goa zomor deur. t Ging hom meroakel, en zoemen dat e dee. Piet was rusteg en haar wat ommaans.
Soavends toun hai op bèr zol noa ‘klokje van zeven uur’, mos e eerst van Moeke Pa en domie dij ien veurkoamer zaten, weltrusten zeggen en n haand geven. ’t Hijgend hert’ wer nog even van staal hoald en domie von hom n keurege jongen en wat of hij in zijn hand had?
n Zoemer, en Piet zol hom wel even zoemen loaten bie domies oor. Pa kwam te loat. Moeke, gobbelde ien keuken kovvie derover bie t heuren van n jausternde domie. Pa bèlkte en zai heurde Piet trap op klözzen. Ien koamer ston Pa veur domie dij mit slovve ogen en handen aan kop ston. Moeke mos even n scheer hoalen. Mit trillende handen zol ze knoop en n dikke toesternust hoar mit stopgoaren lösknippen. Piet heurde boven op bèr domie nog n moal gilpen en male woorden roupen. Aanderdoag smörns heurde hai dat Moeke domie van zenen n hak ien t oor knipt haar. Pa haar boudel mit watten en leukoplast plakt. Piet zien ‘Hijgend hert’ kreeg n dikke tien. Aal kiender zaten mit open mond te luustern en meester gnivvelde bie t heuren van t zoemerverhoal.
Sundoags was t nait rusteg ien kerk. Toun olderling Piet zien Pa mit ogen omdeel veur domie aan kerk binnen stroekelde, wer t iezelk stil. Der wer zachies gnivveld.
n Opschoren domie mit pispotkapsel en der was dudelk n zere glìnne oor te zain. Moeke kon wel onner baank kroepen. t Wer n körte dainst. Domie was nait op dreef en gemainte orreg ruier. Piet haar t drok noatied. Elk wol van hom t verhoal ains heuren. Wat of der nou persies gebeurd was. Jonges haren aal ains vroagd om zo`n zoemer mit te nemen.
Piet kreeg gain knoop en stopgoaren meer van Moeke. Hai zol zok mor aans vernuvern.

Der ston n grode verhoeswoagen, haren jonges tussen middeg zain. Aan t ènd van stroat op houk bie t grode hoes. Direkteurswonen van febriek. ‘Griffemeerde’ Piet zien Pa wis onner t eten datter n nije direkteur kwam.
“Ain van ons kerk”.
Noa schoultied zollen ze mor ains kieken, haar Piet tegen aandern zegd. “Hou meer zielen hou meer vreugd. Gounent van onze kudde”.
“Doe moutst doar mit òphollen” haar Kloas ‘Snöt’ vergrèld roupen. Hemmo ‘Hoas’ von t niks. “Wel vwewoestter nwou, wan din mwout j’ook noaw nwaandere schoul”.
Bie dikke boom was t wachten op ‘Hoas’ . Maisttied was ‘Snöt’ t lèste omreden hai eerst overaal en stevels aan mos en doarnoa steevast te heuren kreeg wat e aal nait mog. Hai haar aal ains n moal tegen Moeke zegd ”dat Piet zee dat e der niks aan doun kon. t Waren bezoekingen van ons Laimeneer, dat was nou ainmoal zo”. Snöt zien Moeke haar doar gain bosschop aan: “Dij kulkouk mout e thoes mor verkopen”. ‘Hoas’ kwam der op n draf aan. n Glìnne boel veur kop en tanden deur onnerlip. “Wat hestoe ien hemelsnoam wel ommaans had?” wol Piet waiten. “Zugst ter ja nait oet”.
“t Dwut gwoepenste zieew”, begrepen we.
Toun e vot wol, vroug e Moeke om n koekje. Dij was ien gaang zaail aan t bounen. “Magst àin pakken, nait meer” haar ze roupen. ‘Hoas’ wol elk n meelkoekje mitnemen en docht: “Gaauw noar boeten.” Ien t achterhoes vuil e over t hondje dij koekjetrom heurd haar. “Winains wast dwuuster jonges. En twoun licht aan gwing, stwond Moeke achtew thoes en vrat ons Mollie koekwjes op”. Veur straf kreeg Mollie vandoag dreug stoet en ‘Hoas’ aankommende week gain koekjes.
Onner aanvoeren van Piet ging t op pad.

Verhoeswoagen was vòt en der was n jonkje ien toen achter t hoes. Hai kwam der votdoadelk aan.
“Woonstoe hier?” wol Piet waiten.
“Ja”, zee t jonkje, ”vandaag gekomen”.
“Hou haitstoe?” zee Piet.
Hai begreep t nait.
“Dien noam” zee Snöt mor ains.
“Oh, ik heet Bert”.
“Mooi”, zee Piet, ”wolst ook mit ons speulen ?”.
Bert vond t goed, maar vandaag nog niet.
“Proatstoe nait plat?” vroug Piet. “Nee, maar hij begreep het wel”. Inains kwam der n wichtje aanhinkeln om houk van hoes. Piet schoot kleur oet. Ze bleef van schrik stoan.
“Hallo”, zee t wichtje. Jonges wizzen t even nait. n Aibels mooi wichtje, mit n summers klaidje ien blode bainen en n grode strik ien t hoar.
“Dat is mijn zusje” zee Bert. “Jouw zús”, zee ze. Keek intied aal jonges bielaangs. Piet was riddersloagen en ‘Snöt’ zee wel elk was. Ze was “Liesje en al elf jaar”. “Kwam Bert ophalen, want hij moest meehelpen”.
“Doei”, zee ze en hinkelde weer vòt. Bert was tien joar. Mörgen mos e eerst noar schoul.
“Welke schoul?” vroug ‘Snöt’.
“Ons schoul noatuurlek, of nait Bert?” zee Piet. “De Gereformeerde school met den bijbel” wist Bert.
“Smörgens tien over aacht wachten w’haitied bie dikke boom” zee Piet. ‘Bert zou der zijn en het ook tegen zijn zus zeggen’.
“Bist orreg vroug”, zee Piet zien Moeke toun e even veur aacht deur oet wol. Elk was op tied, ook Bert en Liesje dij weer n aibels mooie strik ien haar. Was sikkom even groot as Piet, zag e. Ze laip noast hom en rook noar vrizze zuite zaip. t Was of heur blode knijen hom aalgedureg tiedens lopen aankeken. ‘Hoas’ vroug of ze aaldoag ien sundoags goud noar schoul gingen. Bert zee dat ze dat haitied aanhadden. Hai zat ien zulfde klas. Liesje zat n klas hoger. t Was n gewone schouldag zoas der nog meer kwamen. Piet kreeg aan t ènde van week n braifke mit veur ollu. Hai was nait bie les. Veur psaamlverske opzeggen haar e gain siever.
Doar kon Meester niks van moaken. Reken en toal zat vol fouten en bie veurlezen dee e niks aans as stöttern. t Was Moeke aal opvalen. Piet was orreg stil veur zien doun. Gain spreuken, biebelteksten of aander drokte. Veurlezen van scheurkalender wol nait en t bladje zulf huifd`e nait bewoaren. Hai zat veul veur zok oet te dreumen. En nou was e zoaterdag ook nog joareg. Dat zol t wel weden. Zoaterdag overdag femilie en Moeke haar aal zegd om jonges soavends mor te vroagen. t Nije jonkje mos ook mor kommen. Toun Moeke van buurvraauw heurde datter ook n wichtje was, mos dij ook mor mitkommen. Piet haar ja ook nog twij zuskes.

Mitnander kwammen ze tougelieks aan. Toun ‘Hoas’ achterdeur binnenbounderde, stoekte dizze haalverwege. Der klonk n grode plons en iezelk jaustern. Toun z’om houk van deur keken, lag Piet ien zien blode gat noast tobbe. Hai stond net n soeterge zaipraand om t lief vòt te bounen. Zuskes haren noamelk aal ien tob zeten en Piet was t lèste. Piet haar laanger waark as aans. Moeke was der vot bie. Elkenain mor gaauw ien hoes en Piet zol zo kommen. n Zetje loater pakte Piet orreg rood om kop kedoos oet. Lego, dinky toy autoos, ‘Negerhut van Oom Tom’ en van Liesje ‘Arendsoog en Witte Veder’, n cowboybouk. t Was orreg noflek en ze haren plezaaier. Sjoelen, n roadspul en ezeltje prik. Piets Moeke haar t stoer om boudel aan proat te holden. Zag dat Piet verbilderd was. Pa nikde aal n moal noar heur, hai haar t wel zain. Haalf tien werd elk mit n puutje slik deur Piet zien ollu noar hoes brocht. Toun ze weerom kwamen, lag Piet aal ien bèr. Nog even lezen. Moeke streek hom deur t hoar. “Spannend “ vroug ze ? “Arendsoog” ? Beneden haar Pa vast n klókje ienschonken en zat veur zok oet te stoaren.
“Veur die ook nij, nee toch?” vroug Moeke.
Hai stìnde: “Hou bedoulst” ?

Doar zaten we dìn. Mit ons vaaiern bie Hemmo ‘Hoas’ achter t hoes op raand van misbak. Woensdagmiddeg en vrìj. Hemmo ‘Hoas’, Kloas ‘Snöt’, en aan t ènne noast mie ‘griffemeerde’ Piet. Lèste was elf joar, ons aanvoerder omreden dat hai n kop groder en zitten bleven was en doarom veul meer wis.
Mor nou wis Piet t ook even nait. Om vranterg van te worden, joe moggen ook ja niks. ‘Nait bie daip en sloot kommen, nait ien stroat voetbalen, nait smereg moaken, nait vuurtje branden, nait achteroet t laand ien en goa zo mor deur. En din mout je ook nog n moal op tied thoes weden’. Kloas ‘Snöt’ wis hom gain road ien zien nije, veul te grode overaal. Maauwen omvòllen en t kruus haalverwege knijen. “Op grui”, zee ‘Snöt’, “din kin bruiertje hom ook nog aan”. Snoof daip en hoalde maauw onner neus laangs. Dij was haitied lek of brobbelde dikke bèllen. Aalgedureg mit aarm der onner deur tot dij glidderg was en dìn kreeg hai aander maauw.
Hemmo ‘Hoas’ zat mit òfgriezen te kieken.
“Gavver, heftoe gain buuftouk?”.
Wie haren t netuurlek nait goud heurd. ‘Hoas’ haar n bovenlipke mit zoon glìnne gleuf. Zien bienoam haar hai nait omreden dat e haard runnen kon. Doarnoast was e ook nog gezegend mit n poar grode oren aan kop. “Hemven ze mie aan hoald”, zee e.
Ze moggen hom der groag mit nitjen. As klaain jonkje haar zien Moeke t nog perbaaierd mit leukoplast. Moandenlaang laip e mit blouderge oren en koale plekken aan kop woar t hoar deroet trokken was. t Was of oren noatied nog wieder van kop òfstonnen.
n Moal bie t eendeaaier zuiken waaide t orreg haard. Toun w’ien onnerwaal bie n daam zaten, docht ain dat ‘Hoas’ wel ains vòtvlaigen kon. Maaljoagerij. Mit n èndje hoorntaauw om t lief wer e aan n daampoal vastzet. Zien Pa dij om vief uur febriek oet kwam, mos vot achteroet t laand ien. Wie kregen dikke knuppen nait oet t slovve taauw. Zien Pa ook nait. Dij mos eerst weer noar hoes veur n schaarbe mès. En veurege week was t weer malleur. Bie t voetbalen vloog baal ien sloot. ‘Hoas’ op gat ien onnerwaal om mit hak baal noar kaant hoalen. Hai schepde zien stevel vol mit wodder. Piet wis road. Stevel oet en kniekous op stroat dreug haauwen. Thoes haar Moeke hom verbilderd aankeken toun e op blode vouten ien hoes kwam. Draaigend, “of e bie sloot zeten haar”. “Nee, jonges haren bie n plas t wodder derover gobbeld”. Toun Moeke mit n laange slovve kous ien haand weerom ien keuken kwam, was e te loat. Ze greep hom vot bie t oor en raip “ n plas zeestoe, mit kreus derop zeker”. En hai kon vot mit n gloepenst glìnne oor noar boven. “Eert toch uw Vader en Moeder”, haar ‘griffemeerde’ Piet roupen toun ‘Hoas’ t aanderdoags vertelde. ‘Hoas’ docht doar aans over.
Piet zat vol mit biebelteksten en spreuken. Zien Pa was olderling. Piet mog aal doag noa t eten veur t stil weden n bladje van scheurkalender òfhoalen dij ien keuken hong. Dij mog e din veurlezen. Zien Pa pakte noatied biebel om t nog ains persies te vertellen. t Slimste von elk dat Piet mit buzen vol van dij bladjes laip en aalgedureg elk der wat over zeggen zol. Ook von e t neudeg om mit teksten te streuen. t Gevolg was gain tien veur psaalmverske opzeggen. Hai was d’ainege ien klas dij gain tien haar, tot verdrait van zien Pa. Piet gong zo ien zien teksten en verzen op dat e aiglieks nije psaalms mouk. Hai bakde van aal verskes en spreuken wat aannander. Veurege week raip e tegen òl Baarkemoa, “ als U niet wilt wat Gij geschiedt doet zo ook ons niet”. Dij haar aal n zetje achter t gerdien bie t glaas stoan toun wie aan t voetbalen wazzen. Baal maank zien goldjebloumen en tudeltoanen. Hai was t eerste bie baal. Stak hom lek en raip,” as k joe ien poten krieg din krieg je n pak op pìns”. “Hai krigwt wons toch naiwt miwt sien howwelpoot” zee ‘Hoas’. Baarkemoa strampelde noamelk deur t leven mit n stok omreden dat e n horrelvout haar. Ook haar Piet lèst vraauw Diek touroupen “heb uw naaste jongens lief”’ toun ze van plietsiebero weerom kwam. Wie konnen nog nait mit n baal op stroat kommen of vraauw Diek broesde achter t hoes vot, op n draf noar plietsie.
Piet vluikte der voak n moal stief achteraan. Allìnt nait woar aandern of groten bie wazzen. Din was t wat dudelker volgens hom. Piet docht dat we mor ains bie drekstoup kieken mozzen. Dat was veur aal van ons t zulfde, din gainain mog doar kommen. Onnerwegens raip e inains “stoan blieven, das zunde”.
”Nezzo as ien t Paradies allinneg toun laipen z’ien blode kont”. “Povvedooiie, wat dikke pììwwen” zee ‘Hoas’. Drij bomen swoar van ‘klaps peren’ achter n hek bie n leutje hoeske. “Deurlopen jonges”, zee ‘Snöt’, “Derk ‘Bult’ staait achter t glaas”. Piet wis t. Ien t Paradies haren ze abbels plukt en dit wazzen peren. En Derk was aal straft deur ons Laimeneer mit n bult en hai kon der toch nait bie. ‘Hoas’ mos mit mie bie Derk achterom, vroagen of e òl pepier haar. Piet was t grootste en zol z’aan veurkaant t hoes deur hek aanlangen.
“Vowwuk, vowwuk”, brulde ‘Hoas’ bie achter-deur. ‘Hoas’ docht dat t even duren kon, want mit zoon bult was e net “n schiwpad”, en dij wazzen ook haitied laang onnerwegens. Derk keek verbilderd en wat of wie kwoajonges mozzen.
“Of e ook òl twanten haar”. Hai begreep ‘Hoas’ ien ainmoal. Dij bruukde veur kaggel. “Of t veur kerk was”, wol e waiten. Derk zat noamelk aal zundoag op aigen stee veuraan tegenover domie. n Hörntje woar e mit bult ien weeg net over t schot preekstoul zain kon. Hai haar nog wel twij stoapeltjes liggen. Kerkbladjes en Elisabethbodes, dij kon je nait ien kaggel smieten. Wie kregen ze en mozzen zeggen dat ze van Derk wazzen. “Even wachten joe”, zee e inains. Rommelde wat ien t achterhoes en kwam mit vaaier dikke peren aan. “Joe binnen zukke eerliekse jonges, asjeblieft. Ook veur dij aander baaident”.
n Èndje wieder stonnen Piet en ‘Snöt’ achter n heeg.
“Dij Derk komt mit zien bult ien Hemel” wis Piet, toun ‘Hoas’ verteld haar hou t goan was.
“Doar binve mitnander n week van aan schiedewij”, docht ‘Hoas’. “Gij zult niet begeren Derk zien sabbege peren”.
“Wie kriegen last mit de toorns van ons Laimeneer”, zee Piet. En dat was wel t lèste wat of we bruken konnen. Wie hufden even gain peren. Piet wis road. Vraauw Vriesemoa, woar we krekt laangskommen wazzen, lag aal joaren zaik op bèr veur t glaas. Ze wuifde haitied vrundelk noar ons mit zoon blaike haand. En Piet zien moeke vòlde aal puten van winkels op en dee ze ien keukenkaast. Hai zol vot puten van gruinteboer hoalen. Vraauw Vriesemoa kreeg troanen ien ogen van zoveul goudeghaid van zukke kerdoate laive jonges. Wie kregen elk wat bodderbonen en konnen gerust n moal voaker laangskommen. Ook zunder peren.
Piet docht noatied “dat onze Laimeneer vast zain haar dat t goud was”. En dat was genog, we mozzen der mor nait mit n aander over proaten. “Looft den Heer”, en t was, docht e, beder as elk mor eerst ains noar hoes gong.