Steenhuis, Roelof

(oet het vrais vertoald, ik wait nait wel hom
schreven het.)

Klokwiezers kroepen,
As troage roepen.
Doagen binnen nachten,
Swoar ien mien gedachten.

Nachten binnen laank en duuster,
Doagen goan ien vocht en regen.
Vandoag is geliek aan mörn en guster,
n Joar lopt stoadeg noar t end, wie hollen t nait tegen.

Wat kin een joar toch gaauw veurbie goan,
t Glid joe oet de handen weg.
t Is de gaang van t joarlieks bestoan,
En ook de tied van t joar….gaait mit, zunder oetleg.

t Moakt toch wat weemoudeg,
As men dit aal overdenkt.
Mor stemt ook tougelieks weer moudeg,
Omdat men t nije dat hier achter komt, bedenkt.

(Oet Grunneger sproak ofdailen Drachten.)
Veenwouden, 18 – 12 – 2007.

Tussen opoe en oma zit n wereld van verschil. Aan joe welke van dij baadent ie t laifst hebben.

Oma is gain opoe meer,
Mit opoe is verdwenen,
De kroakstoul en de stoven.
Doarbie de kachel mit de kolen.

Oma rookt sums een sigaret,
Mor opoe bakte kouken,
Oma moakt heur lippen rood,
Mor opoe braaide sokken.

Oet opoes daipe regenput,
kwaam vris en helder woater,
Van heur mozzen wie vroug op bèr,
Bie oma kin t wel loater.

Opoe was ook aaltied thoes,
Oma gaait mit auto oet te rieden.
Mor op opoe’s stieve knij,
mochst aaltied piddje rieden.

Oma kin nog hail sportief
ien de vaaierdoagse lopen
Opoe haar rimpels en was old,
Mor heur deur ston aaltied open.

Oma, het n goud figuur,
kocht mit smoak heur klaaier,
Opoe muik zulf n schoet,
En naaide zulf heur klaaier.

De tied van opoe is veurbie,
Blieven de herrinneringen,
Dij gedachtens moakt joe blied
Het binnen de mooiste dingen