Hoiting, Jan

Appie, n joar of vievenvatteg, was mor n klaain kirreltje. De tied dat e t slim von dat e nait zo groot was, lag al wied achter hom. En hai was goud gezond, dus vot mor. Appie was nait traauwd en woonde nog bie zien pabbe en moeke. Wat zol e ook: moeke kookde en wasde veur hom.

Makkelker kon e t nait kriegen. En wat messchain nog wel t belangriekste was: moeke beheerde zien geld. Zölf kon e doar nait zo goud mit overweg. Hai har t wel pebaaierd, mor dat luip op niks oet. Non gaf moeke hom elke weke gewoon zien buutsgeld. Wat der overbleef van zien seloares zedde moeke veur hom op de bank. “Veur loater”, zee ze. Appie begreep nait persies wat of ze doar mit bedoulde, mor hai luit t mot veur wat of t was.

n Wichtje har e nait. Wel n poar moal aine had, mor noeit laank. Har e ook gain behuifte aan. En as e ais n moal behuifte har, dan gung e noar t Stad. t Kosde dan wel n poar cènten, mor dat was nait aans.

Appie was gemainteambtenoar en as zodoaneg belast mit t schovveln en haarken in t openboare gruin in zien woonploatse. Deur t waarken in de boetenlucht har e soavends noa t waarme eten de piebe mainstied goud oet. Dan was t even kraande lezen, wat televizie kieken en vroug op bère.

Mor in t weekènde was t n aander verhoal. Dan gung Appie noar de kroug. Doar trof e zien kammeroaden en dronken ze mit mekoar n poar gloazen bier en wör der kloaverjasd of knobbeld. Verder wör der besproken hou of t mit de FC Grunnen was. Doar vuil altied wel wat over te zèggen. En as dai thoes speulde, dan gungen ze doar mit mekoar hèn.

Appie wör deur zien kammeroaden voak veur de gek holden. Doar was e aan wend en kon e aiglieks ook nait zunder. Der was n moal aine dai von dat ze Appie nait al zo ploagen mozzen. Dat deden ze dou ook nait meer. Noa n week of wat vruig Appie of ze asjeblieft weer gewoon tegen hom doun wollen. t Vuilde veur hom net of e der nait meer bie heurde…

Op n waarme zömmeroavend zatten ze mit mekoar te knobbeln. Appie klabde net de beker understeboven op toavel dou der in ains aine zee: “Hee, Appie mien jong, doe leutje mieghummel, wat zai ik: hest doe nog hail gain tatoeoatie?” t Was in ain klap stil. Zie keken hom aal aan. Appie keek de kringe ais umtronne. Inderdoad, zien kammeroaden harren aal wel ain of andere tatoeoatie. Mor hai nait.
n Aander zee: “Joa, mor dat kìn nait. Doe wost der toch nog wel bie heuren, hèn?” Joa, dat wol e wel. Hai zee, dat e der waark van moaken zol. Dat leek d aandern n goud plan. Dai oavend wör der nait wieder over proat.

Appie kreeg al gaauw in de goaten dat n tatoeoatie nait goedkoop was. Doar kreeg e nait genog buutsgeld veur. En zien moeke vroagen um geld veur zuks wat? Nee, dat mor nait. Mor kommende vrijdag noar de kroug zunder tatoeoatie kon ook nait. En dus zedde hai zuk op n noavend in zien sloapkoamer aan t toaveltje. Mit n balpènne schreef e zien noam op zien bovenaarm. En dou gung e in de weer mit n vezekernspèlle en n potje inkt.

n Uurtje loater was t zo wied. Hai har t zwait veur zien kop van de piene, mor t rezeltoat mog der wezen: Zien noam in dikke letters op zien aarm. Zien maauwhemd kwam der net overhèn. Hai was recht groots op zukzólf. Non kön e vrijdagoavend mit n gerust gevuil noar de kroug. En dat dee e.

Hai trok n bloeze aan woarvan de maauwen net over zien tatoeoatie hèn vuilen. Under t knobbeln bewoog e zien aarm zodoaneg dat t blaauw van de letters der net n beetje under oet kwam. Noa n haalf uurtje was der aine dai t zag. En dou mös Appie mit t woater veur de dokter. Hai dee zien maauwe umhoog en luit zien tatoeoatie zain.

“Wat betaikent dat?”, vruig aine. Appie keek hom groots aan. “Non, mien noam netuurlek. Vinst t nait mooi”? Zien kammeroaden keken mekoar aan en dou weer noar Appie zien aarm. Zie wollen t inholden mor dat lukde nait: de aine laagde nog haarder as d aander. Ze gierden t oet. Der kwam gain ènde aan. En as t laagen even ophuil keken ze weer noar Appie en begunde t weer. Appie begreep der niks van. Hai keek noar zien tatoeoatie mor begreep nait wat der mis was.

“Doe bist mie n mooie oape, mien jong”, zee aine. En dat vonnen d aandern dou weer vrezelk mooi. n Aander huilp Appie oet de dreum en zee dat e ain ‘p’ vergeten was. “Apie” ston der in dikke letters op zien aarm. Appie duurvde haost nait te kieken, mor t was wel zo. Hai was n p vergeten. Hai laagde dou mor mit. Mor wel as n boer mit koeskellen.

Hai heurde der non wel bie, mor Appie het dai zömmer allain nog klaaier droagen mit laange maauwen. En as aine hum Oapie nuimde, dee e net of e gek was.

Umreden zien vraauw dij middeg bie t bosschoppen doun wat vergeten was, mös Geert dij oavend nog even noar d’Albert Heijn. t Gung mor um n poar dingen
en hai haar t ook zo bie nander. Hai koos netuurlek veur dij kassa woar of t minst drok was. Mor, zo as zo voak, koos e veur de verkeerde.

Der warren twij mannen veur hum. Aine, dij al holpen wör, was n kirrel van n joar of vievenvatteg. Hai zag der nait oet of zien veurolders in Grunnen geboren warren. Hai haar zien bosschoppen al in tazze doan en huifde allain nog mor òf te reken. Kirrel achter hum was groot en swoar en luip zo te zain al oardeg tegen de tachteg. De veurste muik nog gain aanstalten um te betoalen, mor keek mit n gloepstreek de winkel in. En joa hor, doar kwam ze aan. Zien vraauw. Heur winkelmandje tot de raande tou vol mit klaaine fleskes. t Leek wel n soort sap veur kinder. Drij verschillende smoaken.
Dit mös ook nog even òfrekend worden. Ale fleskes mözzen, smoak bie smoak, op de baand en teld worden. Dat was nog n hail gedou en t duurde aal mit aal nog n beste zet.
Geert was eerst van plan um noar n andere kassa te goan, mor dou d’olle boas zuk umdraaide en op n bepoalde menaaier noar hum keek, besloot e um dat nait te doun.
Hai wol zain hou of dit òfluip. Dou Geert eindelk aan de beurt was, zag e in zien ooghouk dat d’olle boas noar t stel mit de fleskes luip. Geert gung der ook bie stoan.
Mit n swoare raauwe stem zee de man:
“Können joe al wat Nederlands verstoan?”. Dat könden ze wel. “Dan zol ik joe dit vertellen”, zee e.
“Mien pabbe druig vrouger n zakallozie. Aan n kedde. Allozie zat in zien vestbuutse en kedde hong der oet. Ale mannen harren dat zo. Rieke lu harren n golden en de nait zo rieken harren n zulvern. Mien pabbe haar n zulvern. Begriepen joe wat of ik zeg?”. Vraauw keek heur kirrel vroagend aan. Hai nikde heur tou en zee wat in n toal dij Geert nait verstoan kön. Dou keek e d’olle boas weer aan en zee:
“Ja hoer, iek goed begrijp”. “Mooi! Non warren der ook gounent, dij n golden kedde druigen, mor dij in heur vestbuutse n zulvern allozie harren. Dat heurde nait zo. Dat was bedrog. Lu zollen in dit geval denken dat der ook n golden allozie aan de kedde zat. Andersum mög wel. n Golden allozie aan n zulvern kedde. Begriepen joe t nog?”. Hai zee, dat e t begreep. Geert betwievelde dat.
Kirrel wol t laifste votlopen, mor duurfde dat nait. Kön ook nait: D’olle boas stön liek veur hum.
“Kiek, dat mit dij golden kedde en dat zulvern allozie hen, dat is aiglieks t zölfde as wat joe deden doar bie de kassa. Joe luiten mie denken dat je mor n poar bosschoppen harren en dou kwam der inains nog n haile bak vol fleskes aan. Dat leek ook op bedrog”.
Kirrel vuilde dat e sikkom vot kön en zee dat d’olle boas hailemoal geliek haar. t Zol nait weer gebeuren.
“Dan leg dit ook mor oet aan joen vraauw. Ik leuf nait dat zai t begrepen het. En ik wait nait of joe al n inbörgernskurzus volgd hemmen, mor as dat nait zo is dan binnen joe, as joe dit werkelk begrepen hemmen, al n mooi ende op glee. Welkom in Nederland”. Oeteindelk stön Geert dus toch bie de goie kassa.

Aiglieks was Geert n week of wat leden nog bie opa west veur n bak kovvie. Mor non, begun jannewoarie, wol e der toch ook hèn op nijjoarsveziede. Dit moal mit zien vraauw. Dai har der ook wel zin in um weer ais noar opa te goan. t Was der aaltied gezelleg. Zie von opa n moderne man. Non ja, of dat zo was, is nog de vroage. Loaten we zèggen dat opa nait aine was dai achteraan luip. Geert wus, toun vrouger de televizie op de maart kwam, dat zien grootolders d’eersten warren dai aine kochden. Op woensdagmiddag kwammen ale kinder oet de buurt televizie kieken. En gain dubbeltje betoalen, zo as t bie andern wel gebeurde, mor gewoon vergees. Opa was ook ain van d’eersten dai n plof har. n Berini. Hier mot wel zègd worden dat opa mit zien lèste plof n verkeerde keuze doan het. n Rap, aine mit drij versnellens. Hail kirrelachteg hor, doar nait van, mor opa kon der nait mit overweg. As e ainmoal n beste gang op de kedde har, was t gain probleem. t Venien zat hum in t wegrieden. Opa gaf te veul gas en dan vloog hum t veurrad aaltied n ènde umhoog. Hai stoiterde dan nog n moal umhoog en umdele en vot was e. t Was n vermoakelk gezicht en elk en aine ston te kieken as e weg ree. t Kon opa niks schelen.
En non gungen Geert en zien vraauw bie hum op nijjoarsveziede.
Opa was in t achterkoamertje. Hai ston op n stoule. Televizie op volle staarkte. Op n Duutse zender netuurlek. Hai zee aaltied dat e dat net zo goud verstoan kon as Nederlands. En de programma’s warren veul beter. Geert gung doar nait meer tegen in. ‘Moi opa, wie binnen der hor. Veul zegen in t nijjoar! Mor wat doun joe op dij stoule?’ ‘Moi kinder, ook veul zegen. k Wol net even n stuk schìnke tot de wieme oethoalen. k Har al docht dat je wel even kommen zol-
len.’
Hai wus dat Geert slim gek was op n plak schìnke. Aiglieks har e aaltied wel wat lekkers in hoes. Opa was nait giereg. Elkenaine was der welkom. En hai har aaltied wel wat under de körke. Nait dat e zien geld over de baalke smeet, nee dat zeker nait.
Mor hai luit t wel rollen.
‘Willen joe kovvie of laiver wat anders. Zölf heb k al kovvie had, mor k kìn t zo even zetten.’ Geert wol kovvie. Hai mös nog rieden.
Mor zien vraauw wol wel wat anders. ‘Har k wel docht’, zee opa, ‘n Bezzentje zeker. k Heb haile lekkere bezzenjannever.’ ‘Non kom mor op mit joen bezzen. Ais pruiven of t werkelk zo lekker is’. Hai schonk heur n glaske in.

Toun ze der veurzichteg n slokje van nam keek e heur benijd aan. ‘Hou vinst?’
‘Hmm.’
‘Lekker?’
’t Is gain bezzenjannever’. ’t Is bezzen mit jannever. Dat is persies t zölfde.’ ‘Leg mie dat mor ais oet’.
‘Non, dat is hail makkelk. k Heb n vlezze zuide Spoanse wien kocht. Swaarde bezzen. En dat heb k aanlengd mit n beste florte jannever. Even schudden en kloar is t. Zo moaken ze bezzenjannever ook. Mor dizze is veul goedkoper. En net zo lekker.’ Zien schoondochter har der even gain weerwoord op.
Mor t smuik goud en t doende ook.

In t midden van de veurege aiw was der aan alles gebrek. Ook aan plietsiemensken. Der mös dringend nij personeel aannomen worden. En doar wör netuurlek wel ais n fout bie moakt. Ain van dij fouten was t in dainst nemen van Boele.
t Verhoal gung dat n sollicitant zien doem op n gulden drukken mös. As ze de gulden dan nait meer zain könden, was de sollicitant groot en staark genog en dus geschikt… Under Boele zien doem was de gulden nait te zain. Dat was ook zo west as der n rieksdoalder legen har.
Groot, staark en nait te neuzel. Mor geschikt? Nee! t Beste was um hum zo wied meugelk vot te stoppen. En dat deden ze op t leste ook. Zie muiken hum arrestantenbewoaker. Hoast n schaande veur de echte arrestantenbewoakers, mor t was nait anders. Zie mözzen toch wat mit hum. t Was woaraargens in de zeuventeger joaren. Slim drok op de cellengaange. Ale cellen bezet. Verheurkoamers ook. En zoas aaltied as t drok is, was der te waaineg personeel: Ain arrestantenbewoaker. t Waark luip hum over de schounen. Der was n avvekoat kommen dij mit zien cliënt proaten wol. Naargens n koamertje vrij. “Joa mor, t is slim belangriek dat ik even mit hum proat”. “Der is gain koamer vrij en ik kan mie gainent oet de bainen snieden”. “En toch mout ik even noar hum tou”, huil e de poot stief. d’Ainege meugelkhaid was dat e even bie zien cliënt in de cel gung.

Dat wol e wel. Ook dat deure dan op slöt gung. Veul tied har e toch nait: Zien auto stön bie n parkeermeter.
t Luip tegen drij uur in de middeg. d’Oflözzezen, in de persoon van Boele, was der net inkommen. Ale biezunderheden wörden aan hum deurgeven. Ain ding nait: t Bezuik van d’avvekoat.
n Ketaaier loater. Boele was in t ketoortje en har net zien eerste bak kovvie inschonken. Hai lag achterover in stoule. Vouten op toavel.
Op t paneel begunde t lampke van cel vattien te branden. t Zoemertje gung ook. Boele zedde lampke en zoemer oet en begunde aan zien kovvie.
Cel vattien meldde zuk weer. Mit zien doem op de spreekknobbe snaauwde Boele: “Wat wost”.
“Ik bin kloar hier. k Wil der weer oet”. “Dat willen ze hier aalmoal”. Inde van t gesprek. Mor nait veur laank.
“Ik wil der oet. Ik bin avvekoat”.
“Ik ook en doe most die de bek holden”.
Rust. Kovvie.
Dou begunde der aine op n celdeure te haauwen. En as der ain ding was woar of Boele nait tegen kön, dan wast dat wel. Hai stoof op hoge poten de cellengaange op.
Cel vattien.
Hai dee t loekje open en ruip: “Nog ainmoal tegen dij deure aanhaauwen en doe krigst n pak op penze, doe miesgaster. Ast der zo geern oet wost, most zörgen dast der nait in komst”. t Loekje wör dichtsmeten. Het zal um en noabie n uur loater west weden, dat Geert kloar was mit t verheur van n inbreker.
“Ik zet hum zölf wel even weer in zien cel”, zee e tegen Boele en luip mit kirrel de gaange op. Boele von t allaank goud. Dou d’inbreker weer achter d’iezern deure zat, heurde Geert geklop oet cel vattien. Hai dee t loekje open en vruig wat of der was. Kirrel in de cel vertelde dat e avvekoat was. Hou of e in dij cel trechte kommen was en hou of de kommunikoatsie verlopen was. Hai wol der wel geern weer oet. Boele wör der bie hoald.
“Din hast mor zeggen mouten dast avvekoat wast”.
“Dat heb ik ja zegd”.
“Lugst”, was Boele zien leste woord. Geert het dou nog n haile zet mit de man proat um hum rusteg te kriegen. Gramniedeg luip e loater tot t bero oet. t Was zien dag nait. Binnen vief minuten stoof e der weer in. Geel braifke in d’haand. Zeker te laank bie de meter stoan.

Hai mög dan wel n grode en onfersounleke kirrel weden: Boele har mor n klaain haart. Zo grof en haard as e tegen andere lu dee, zo zaacht en laif was e veur zien hondje. Veur vrömden was Teddy, n broen dwergpinchertje, n fel en gramniedeg baist. Mor veur zien boas was t gewoon n laif daaier.
As Boele op stap gung druig e aaltied n laange swaarte jaze en n alpinomutse. Teddy zat dan mainsttied in zien fietstazze en keek woakzoam um zuk hen.
t Stel woonde mit zuk baaiden in n smaal stroatje vlak bie t centrum in Stad. Tot zien vattegste har Boele bie zien ollu inwoond. Dou t aarbaidershoeske van de buren leeg kwam kochde hai dat veur zukzölf. Loater, noa t overlieden van zien olders, muik e van baaide hoeskes aine. Wel wat groot veur ain persoon, mor, zee Boele: “Kanst noeit waiten of k nog n moal aan de vraauw kom”.
Nait dat t doar op leek, mor ja, wel zol t zeggen.
Zo van boeten zag t ter aaltied ordentelk oet. Of t echt schoon in hoes was, wus gain aine, want der kwam gain mens bie hum over de vlouer. De roeten en de gerdienen leken schoon. In de vensterbaanken van de vaaier roamen aan de stroatkaande stönden mooie bloumpotten. t Was aalgemain bekend dat Teddy n hekel aan plietsieauto’s har.
Netuurlek warren der gounent dij doar misbroek van muiken.
Zo was t al n poar moal gebeurd dat ze snachts mit surveillanceauto veur Boele zien hoes stoan gungen. Wachten tot Teddy t in de goaten kreeg. Dij sprong den in de vensterbaanke en keek vergrèld noar boeten.

Tegen dij tied deden ze de blaauwe zwaailichten aan en reden n poar moal veur- en achteroet. Teddy luip den mit. Van d’aine vensterbaanke in d’ander.
As ale bloumpotten understeboven of op de vlouer laggen en veurdat Boele wakker wör reden ze weer vot. Hail vermoakelk aalmoal. Boele, ook nait gek, kreeg al gaauw in de goaten wat of der goande was en dat zien kelegoa Sietse de veurnoamste grappenmoaker was.
“Most ais heuren, Sietse mien jong, doe hest non al n poar moal mien hondje over zien toeren holpen. Zast wel vrezelk laagt hemmen, mor non is t mooi west. Nait weer doun”.
Sietse begunde te lagen en zee: “Moak die nait drok. Kinst toch wel tegen n geintje?”.
“Joazeker. Wel nait?”.
“Zo ist mor net”.
De weke doarop har Sietse weer nachtdainst.
Boele wus dat en was der op veurberaid. Hai bleef der specioal veur op en huil de boudel vanoet zien sloapkoamer in de goaten. Um twij uur wast zo wied. Sietse veur de deure. t Zölfde loaken n pak. Boele luit zuk nait zain en zee ook loater niks. n Dag of wat loater har Sietse dagdainst. Zien auto stön in stroade noast t bero. Geert wees hum der op dat der rook under zien motorkabbe vot kwam. En nait zo’n beetje ook.
Sietse stoof noar boeten. In de loop ropde hai n poederblusser van de mure of en spoot dij leeg under de motorkabbe. t Wör doar ain vrezelke widde boudel. De klonterege poeder bakde overaal aan vast. Dou de rook even loater optrokken was, zag e dat der n oetwaarkte rookbom under zien auto lag. Boele kwam der ook langs. Teddy in fietstazze.
“Wat non, Sietse mien jong, hemmen ze n geintje mit die oethoald? Kanst wel tegen hèn?”.

Haalf juli. t Beloofde n waarme dag te worden. Mien oma stön veur de spaigel in veurkoamer. Zie har heur zöndagse klaid aan en was heur laange hoar aan t kammen. Noa t kammen rolde ze t op en muik ze der knoedel van. n Handdouk over heur scholders mös veurkommen dat heur klaid under de hoaren kwam.
Opa lag vanoet de bedstee te kieken hou of ze zuk schier muik. Hai lag zuk zölf moud in te proaten um der ook oet te kommen. Der mös vandoage heud worden en doar har e nait veul zin aan. Zien striepkoren boksem en zien blaauwe boezeroen laggen op stoule.
t Was n biezundere dag, want Keunegin Wilhelmina zol in t dörp kommen. Oma wol der op fietse hen um te kieken. Eerst bie heur dochter kovviedrinken en dan, noa de middag, mit zuk baaiden noar keunegin. Zie har heur nog noeit zain. Joa, op n foto, mor wieder nait.
“Meschain goa k ook wel even kieken”, klonk t oet bedstee. “Zie komp hier ja toch langs”.
“Astie mor fersounlek aantrekst. k Wil mie nait schoamen”. Dat kwam wel goud, zee opa.
t Was aiglieks te waarm veur t waarken op t laand. Opa har n strohoud op en um de zo-
veul tied veegde hai zuk mit zien rode buusdouk t swait van de kop. Hai har zien striep-
koren boksem oettrokken en was in zien laange onderboksem in de weer. Der was toch gain mens dij t zag. En al kwam der toch aine, dan kön t hum nog niks schelen ook.
Tegen de middag smeet hai n beste vörke heu under n boom en gung doar, lekker in de schare, zitten um zien stoede op te eten. Dou e t op har schoekelde hai zuk wat beter hèn. Tied um even d’ogen dicht te doun…
n Dik uur loater schrok e wakker. Zunne scheen hum in d’ogen. Hai trok zien allozie tot vestbuutse oet en zag dat t al sikkom twij uur was.
Wat was der ook al weer? Wat wol e ook al weer? Hai was t kwiet. In de wiedte heurde hai wat aankommen over de stroate. Motoren, auto’s. Keunegin! Opa vloog umhoog. Zie kwam der al aan. Woar was zien boksem? Wus e nait. Dan mor zo. Gain tied te verlaizen. Hai greep zien fietse en stoof over de zandweg noar de stroate. Hai was nog mor zuneg op tied. Behaalve opa was der gain mens um keunegin tou te zwaaien. Elkenaine was vanzulf noar t dörp. t Spul kwam de bochte al um. Hai veegde zuk nog ain moal t swait van de kop en zedde zien houd recht. Zien rode buusdouk har e um zien nekke knupt en zien blauwe boezeroen hong over zien widde – non ja widde – onderboksem. Hai har zien swaarte sokken hoog optrokken. Opa gung in de holden stoan, zo as ze hum dat vrouger in dainst leerd harren. Keunegin zag hum stoan en zee wat tegen chauffeur. Dij remde n beetje of dou ze veurbie reden. Keunegin laagde en zwaaide vrundelk noar opa. Opa vergat um ook te zwaaien. Dou ze al n ende wieder was, stak e zien haand nog even op. Mor weer aan t waark.
Dou oma der um vaaier uur aan kwam, was e sikkom kloar.
“Hou wast, hest keunegin nog zain?” vruig opa.
“Joa, ik heb heur zain, mor meer ook nait.
Mit zoveul volk vuil t nait mit. En doe dan?” “Joa, ik bin hier even noar de stroate reden. Zie remde nog veur mie en zwaaide ook nog”.
“Hast dien boksem toch wel even aantrokken…?”

Zie dus t hoast nait te vroagen. “Nee, dat bin k vergeten. Non ja, vergeten, ik kön hum naargens vinden. Mor zie keek der hail nait noar”.
“Man, wat hest mie non toch weer doan. Wat n schaande. Wat mout ze wel nait van ons denken”.
“Och wicht, moak die toch nait zo drok. Heur aigen kirrel zal ook wel ais in zien onderboksem lopen”.
“En toch heurt zuks wat nait”, was oma heur leste woord.

Joaren loater. Opa was mit pensioen. Boerderij was verkocht en zie harren non n hoeske mit n lapke grond dicht bie t dörp. Zie harren zuk ook n televizie kocht.
t Was september. Prinsjesdag. Opa en oma zatten veur de televizie. Dou de golden koetse in beeld kwam schoot opa overende. “Non most toch ais kieken”, zee e. “Kiek ais noar dij kirrels dij noast koetse lopen. t Liekt ja net of ze aal in heur onderboksem lopen. Kiek dij blauwe jaskes mit dij rode kroagen. En dij swaarte stevels. Hestie dou veul te drok moakt. Keunegin het gewoon docht dat ik ain van heur lakeien was. Non doe weer”. Oma verslook zuk hoast in heur oranjebitter en opa klopde heur lagend op de rugge.

Moeke was joareg. Heur drai zeuns warren mit vraauw en kinder op veziede. Hail gezelleg. Bloots Tineke, heur dochter, was der nog nait, terwiel dai t dichtste bie woonde.
Ain stroade wieder mor. Tineke har oflopen zömmer scharrelderij kregen mit aine Cor oet Amsterdam. n Grode kirrel mit laank blond hoar. Ze konnen aalmoal goud mit hum overweg. Mor wat belangrieker was: hai was goud veur Tineke.

Mit kerstdoagen is Cor bie heur introkken.
En non muiken ze zuch zörgen. Ze harren Tineke al n poar moal zain mit n blaauw oog of mit blaauwe plekken op heur aarms. Zölf dee ze doar aal wat woazeg over: dan weer har ze zuch stöt en dan weer was ze valen. Van dai goie indruk van Cor was nait veul meer over. Ze dochten al dat Tineke nait meer kwam, dou ze der toch in ains deur d’achterdeure in kwam. Zunder Cor. Heur aine oog was vrezelk bloudereg en zwollen. En t bloud luip heur tot mondhouken oet. Ze wol wat zeggen, mor der kwam sikkom gain geluud oet. Moeke zedde heur gaauw op n stoule.
Pabbe schudde zien kop en keek Theo, zien oldste zeun aan of e zeggen wol: ‘Wat mouten wie hier non toch mit aan…?’. Theo zee eerst niks. Dou gung e stoan en keek zien baaide bruiers aan. ‘Wie goan even kieken hou of t mit Cor is’. ‘Och nee’, zee moeke. ‘Broek joen verstand jonges’.
‘Moak joe mor gain zörgen, moeke. Wie binnen der zo weer’.
En vot warren ze. Mit zuch drijen.
Cor zat op baanke. n Vlèzze bier in d haand. ‘Wat motte jullie’, zee e mit zien Amsterdamse accent.
‘Wie wollen even waiten hou of Tineke aan dat dikke oog en dai blouderge mond kommen is…Mie ducht, dat most doe wel waiten’, zee Theo.
Joa, dat wus Cor wel. Ze was tegen n deure aanlopen. Dat dee ze aalgedureg. Hai von heur n dikke klonterd.
‘En nou me huis uit, ik hep met jullie niks te schafte’.
‘Wat zeest doe, heur ik dat goud? Dien hoes..?’
‘Ik woon hier’. Dus was t, volgens Cor, zien hoes.
Dou ze gain aanstalten muiken um vot te goan, vloog Cor inains umhoog. Mit zien biervlèzze sluig e op Albert, de jongste bruier in. Dai kreeg hum bienoa op zien kop, mor umdat e net op tied oet de zied sprong, kreeg e de klap op zien scholder. En dou was t genog. Cor wör even under handen nomen. Hail goud…!
Buren belden in tied plietsie. Dai wuzzen ja ook nait wat of der gebeurde. Cor zien gebrul was angstaanjoagend. Totdat Theo hum dudelk muik dat e zuch stil holden mös. Zien ogen zwollen dicht. Drij tanden deroet. Aine der van har e nog deursloken ook. Zien ribbenkaaste wör ook goud bewaarkt. Hai kreunde der over. Theo belde n taxi. Tegen Cor zee e: ‘Zuik dien rommel bie mekoar. Veul kan t nait wezen. Doust hier kwamst hast ook niks. En dammeet gaaist vot. Ik wil die hier noeit meer zain. En ook gain gedou mit bellen of zuks wat. Hailendaal niks. Hest dat goud begrepen?’
Cor nikde dat e t begrepen har. Proaten vuil hum stoer.
Plietsie kwam. t Warren de hoofagenten Geert en Henk. Dai keken Cor ais aan.
‘Wat is hier wel nait gebeurd’, zee Geert. ‘Cor hier is tegen n deure aanlopen. Dou is e valen en n beetje maal trechte kommen.
Zo is t goan, Cor hèn?’ Cor nikde.
En tegen Albert zee Theo: ‘Hoal doe ons Tineke ais op. Dan kan plietsie ook zain hou of dai der oet zugt’. ‘Dit hier is Tineke heur hoes. Zai is tegen daizölfde deure aanlopen, as joe begriepen wat of ik bedoul’.
Dou Tineke der even loater ook bie kwam, begrepen Geert en Henk persies wat of Theo bedoulde. ‘Dus der komp naargens n aangifte van?’vruig Geert nog even veur de zekerhaid. ‘Klopt’ zee Theo.
Taxi was der ook. Cor har zien haile boudel in twij kovvers pakt. Theo gaf taxichauffeur n stoapeltje euro’s en vruig of dat genog was veur Amsterdam. t Was genog.
‘Mooi. En nait stoppen underwegens. Deurjoagen tot op de Dam. Geef hum doar mor n peune dat e tot d’auto oetvlugt’. Plietsie von dit ook n goud plan. Meldkoamer wol van Geert nog wel even waiten hou of t oflopen was.
‘Dit is dreuge of doan. Der komp gain noawaark van’.

Haalf juli. Vrijdagoavend n uur of zeuven.
Geert haar dainst aan t heufdbero.
Der kwam n kirrel op hoge poten t bero in. Hai har de kop sitroun, um t zo mor ais te zeggen. Hai wol aangifte doun. Van Beleitigung. t Was n Duutser… n Echte…: n Beschaaiden veurkommen under n swaarde schipperspedde. Hai vruig wat of Geert zien rang was.
“Hoofdagent”.

“Hauptagent also.” Dat was goud. Hai zee dat e mit zien boot op weg was noar die Heimat. Zien aigen boot. Aine van roem achttien meter mit onnuur veul Pferdekräfte. Hai was der mit noar zien vekansiehoes in Vraislaand west. En vandoage was e over t Raitdaip noar Stad tou voaren. Aal achter n Hollands bootje aan woar of e nait veurbie kön. ‘Stad’ stön der achter op. t Zal wel n huurboot west weden, want dij lu zaggen der nait oet as aigenders. Volgens Heinrich wast n schipper van de kolle grond. Boetendes druig e gain schipperspedde.
Op zeker mement warren ze bie n poale aankommen dij in t daip stön. Doar mös op n knobbe drukt worden um de brugwachter te woarschaauwen.
t Was beter west, as hai der as eerste aankommen was. Dij vent op dij huurboot begreep noamelk nait wat of e doun mös. In elks geval duurde t veuls te laank. Hai haar ook nog noar hum geboard dat e op dij knobbe drukken mös. Mor dij kirrel dee niks as onneuzel um zuk hen kieken. Dou haar e roupen, hail fersounlek hör, dat e non toch endlich mal op dij knobbe drukken mös.
En dou was dij kirrel in de holden sprongen en haar e roupen: “Ist das ein Befehl?” Und das Weib stön der mor wat onneuzel bie te lagen.
Non ja, t zal zien Freundin wel west weden. Zo hebbelachteg as ze aal tegen mekoar deden.
Hai vuilde zuk zwoar beledegd deur dij kirrel. Vergreld was e. t Mös non mor ais òflopen weden mit dat geroup van dij Hollanders dat wir Deutschen zo rouperg en boazeg binnen. “Haben Sie das verstanden?” Geert haar t verstanden. Hai zol der n underzuik noar instellen. En as e der oeit achter kwam wel of dij lu op dij huurboot warren, dan luit e t hum wel waiten. Hai is der noeit achter kommen.
Officieel dan.

Hai was te dik. Edo, t zeuntje van Geert zien bruier. Doar warren zien medicienen de oorzoak van. Hai har der wel muide veur doan um òf te valen, mor dat luip op niks oet. Op de legere school was der noeit n probleem west en in de brugklazze ook nait. Mor non warren der n poar miesgasters dai hum t leven zoer muiken. Dikkop en vetpènze warren de maist vrundelke woorden dai e te heuren kreeg. Hai von t nait mooi. Netuurlek nait. Mor Edo was n goudzak dai t aal gewoon over zuk hèn kommen luit. Dit was nait noar de zin van de drij knuppels dai t schelden op heur gewaiten harren. Dai wollen n reactie zain op heur mizzelke gedrag. En umdat dai reactie nait kwam, gungen ze n stap wieder. Zie harren hum al n poar moal mit n spèlle stoken. Ook gungen ze aalgedureg op zien tonen stoan. In hoes zee e niks. Baange dat zien pabbe noar school goan zol um der over te proaten. Baange ook dat t dan nog slimmer worden zol.
Edo begunde slecht te eten en har gain zin um noar school te goan. Hai begunde zuk onzeker te vuilen. Zien olders kregen t in de goaten. Zie pruiten der mit Edo over, mor dai muik heur nait wiezer. Dan mor ais mit meester proaten. Meester begreep eerst nait wat d’oorzoak weden kön, mor goandeweg t gesprek huil e zuk in ains stil en begunde te prakkezaaiern. “Joa”, zee e. “Joa, t kan toch weden dat ik t begriep. Ik heb n poar moal zain dat Edo wat vrömd reageerde as der gounent bie hum in de buurt warren. Net of ze hum zeer deden. Mor k zag dan wieder niks biezunders. t Warren wel aal dezölfde drij jonges dai dan bie hum stonnen of bie hum langs luipen. Ik zal t ais in de goaten holden”. t Duurde mor n poar doage. Dou belde meester Edo zien pabbe op. Hai wus non wizze dat Edo pest wör. Hai har ook al mit de jonges proat en zègd dat e t oeterstee nait hemmen wol.
Hai hoopde dat t holpen har. En t huilp. Twij doage. Dou begunde t weer. Edo wol der nog aal niks over kwiet. Zien olders zaggen dat Edo t stoer kreeg. Zien pabbe kreeg ter mit Geert over. Geert waarkde in dai tied bie de kinderplietsie. Hai wus wat veur gevolgen pesten veur kinder hemmen kon. t Begrode hum van zien neefke. t Luit hum nait lös. “Pesten”, zee Geert n dag of wat loater tegen Edo zien pabbe, “is n gebrek aan respect veur degene dai pest wordt. En sums binnen der gounent dai dat gevuil veur respect wat beter bie brocht worden mout. Ik bedoul, dat dai knuppels ais n stöt in de goie richting kriegen mouten. Dan begriepen ze t meschain wat beter”.
Hai legde Edo zien pabbe persies oet wat of e doar mit bedoulde. Dai twievelde, mor von t goud dat zien bruier der mit Edo over aan de proat gung.
Geert muik roemte bie hum op beune. Doar is e dou maineg moal mit Edo in de weer west. Veul doun en nog veul meer proaten. n Week of wat loater was Edo der kloar veur. Hai vuilde zuk veul zekerder en stroalde dat ook oet. Zien beloagers zaggen dat nait.
Edo huilp heur op glee: “Heur ais jonges”, zee e, “dat gepest mout òflopen weden. Ik neem t gewoon nait langer. t Is mor dat je t waiten”.
Zie keken hum verboasd aan.
“k Wait nait woar of e t over hèt”, zee aine en keek zien kompoanen aan. Dai gnivvelden wat.
Um haalf vaaier ree Edo noar hoes tou. Zien beloagers stönnen hum achter n hege op te wachten. Dou Edo veurbie ree, stook aine n stok in zien veurrad. t Gevolg luit zuk roaden: Hai vloog mit fietse over de kop. Zere haanden en kepodde knijen. Edo kroop overènde. Mit zuk drijen stönnen ze liek veur hum. “En wat wost non dan”, zee aine. Edo zedde zien rechtervout wat noar achtern zodat e steveg stön. “Dat zal k die zain loaten”.
Mit d’open haand noar veuren gaf Edo hum n haarde stöt mit de moes van zien haand tegen de borst. d’Jong vloog achteroet en bleef in t stiekeldroad hangen. De twijde kreeg n veniendege trap tegen zien knij en vuil op de grond. De daarde muik bainen. Edo pakde zien fietse en ree vot. Twij stroaten wieder stapde Edo òf. Hai zakde deur zien knijen. Hai schokde der over en begunde vrezelk te spaaien. Troanen luipen hum over de wangen.
Mit fietse aan d haand gung e op hoes aan.
Eerst strampelnd, mor t gung al gaauw beter.
Dou e bie hoes kwam, luip e fier liek overènde. Hai stroalde derover.

n Zöndag begun maai. Ain van de eerste waarme doagen in t joar. Plietsieman Geert har dainst tot drij uur.
Surveilleren in de pervinsie. Der was oardeg wat verkeer bie de weg. Veul mensen dij der mit dit weer op oettrokken.

Um n uur of twij was e in de buurt van Knoal. Tied schoot oardeg op. Hai gung mor ais weer op Stad aan.
Op Kielsterachterweg kwam hum n file integen. n Riege van wel twinteg auto’s. Veuraan ree n olle Volvo mit twij bejoarde vraauwen der in.
Zo te zain gung t nait haard. Geert luit de riege auto’s veurbie, keerde zien motor en sloot achter aan. Het gung zo tussen de fiefteg en sesteg kilometer.
Mit n beste stroale gas was e der zo veurbie. Hai gaf t olle mens achter t stuur n taiken, dat ze achter hum aanrieden mös, n parkeerploatse op. Hai doch dat ze t begrepen har. Mor dou Geert stil ston, zag e dat ze hum gewoon veurbie ree.

Nog mor ais de haile boudel veurbie en weer n taiken geven. Nog dudelker.
Op t lèst ston t spul aan kaande. Twij grieze doefkes keken hum nijsgiereg aan.
Zie warren zo te zain n joar of tachteg.

Geert vruig woarum of ze d eerste moal nait stopt was op zien taiken.
“Och, ik zee zo tegen mien vriendin: ‘Kiek, dij man wil zeker aan kaande um te stoppen’. En dat deden ie ja ook”.
“Joa mor, ik gaf joe ja n stoptaiken”.
“Mor doarum bin ik non ook ja stopt”.
Joa, dat was ook zo. Geert luit dit punt mor veur wat of t was.
“Mor woarum reden joe zo langzoam. Joe meugen hier tachteg”.
“Och, wie hemmen gain hoast. Wie binnen oet en doun t kaalm aan.”
“Mor der ree n haile riege auto’s achter joe. Dij lu wollen wel haarder.”
“Joa mor doarum reden wie ook ja nait zo haard. Dan konnen ze ons ja makkelk veurbie.”

Geert wus nait wat of e hier mit aan mös. Hai legde heur oet woarum of ze beter gewoon tachteg rieden kon. Hai leufde dat ze t begrepen har.
Hai wol net weer vot goan dou ze zee: “Dij files hèn. Der stoan smangs files van wel vief kilometer.”
“Joa, wat wollen joe doar mit?”
“Ik heb der ais over noadocht. As aal dij auto’s non ais touglieks begunnen te rieden. Dan binnen der ook gain files meer. Nait den?”

Geert was bliede dat zien dainst der veur vandoage bienoa op zat.

n Mooie zoaterdag, begun november. Plietsieman Geert was op surveillance.
Geert har tiedelk n nije collega bie zuch. Aine Frida. Heur olders kwammen oet Marokko. Frida was hier geboren en togen. De toal was dan ook gain probleem. Ze was begun twinteg en net kloar mit heur oplaaiden. Aan Geert de toak um heur wat praktiekervoaren bie te brengen. Non, dat was hum wel touvertraauwd.
Frida stuurde d auto in Zuudhörn de Vraisestroatweg op richting Stad. Der ree nog net n auto veur heur langs dai de zölfde kaande op gung. Frida har heur verstand bie t verkeer. Geert har, ook deur zien ervoaren, n wat roemere menaaier van um zuch hèn kieken. Hai keek dus nait allain noar dai auto, mor ook noar wat of der in zat. En dat ruik hum.
‘Heb k dat goud zain’ zee e, haalf bie zuch zölf en haalf tegen Frida. Frida wus nait woar of e t over har. Zai har niks bezunders zain.
‘k Mout mie al staark vergizzen, mor k mainde toch eerlieks dat k in dai auto hier veur ons n sunterkloas zitten zag. Nait achter t stuur mor der noast. k Loat hum even stoppen.’
t Stopbord veur op de auto wör aan zet. Frida knipperde mit de lichten. Gain reactie. Nog n moal knippern. Oeteindelk har d’ chauffeur t in de goaten en draaide n pekeerploatse op. Geert tot d auto oet en der op of. Hai trok deure aan pazzezierskaande open en dee gliek twij stappen achteroet.
Der kwam hum n vrezelke lucht tegemuide. Mor t gung der nog meer um wat of e zag.
Frida keek mit.
Op pazzeziersstoule zat n schoap. Net as n mèns, recht overènde, mit zien kont op stoule.

Der was n rood klaid um tousloagen en t zat ordentelk in de gordels. t Leek zo ook net n sunterkloas. t Schoap keek heur wies aan en nikde mit kop. In d auto was t n dikke zwieneboudel. Achter t stuur zat n oale boas. Hai keek Geert vrundelk aan. ‘Man’ zee Geert, ‘wat hemmen joe hier wel nait in d auto?’
Hai keek hum verboasd aan.
’n Schoap. Wat dochden joe dan?’ Geert begreep dat e nait zon slim loze vroage steld har.
‘Joa, dat zai k. Mor in dizze auto heurt gain schoap. En dan mit zon rood klaid der um tou, t liekt verdold ja naargens op’. ‘Och, t is mor veur n hail klaain stukje. k Bin al sikkom bie hoes. En joa, dat klaid. Dat is der veur dat stoule nait voel wordt. Mörgen mot mien vraauw der weer op zitten en dan mag heur goud nait voel worden. Begriepen joe wel?’
Geert begreep t aalmoal. d Oale boas kreeg wel n bekeuren. Hai was der nait bliede mit. Mor hai mög t lèste ènde noar hoes wel deurrieden. Mit t schoap noast zuch. Dou ze weer in d’auto zatten begunde Frida te gieren van t lagen.
‘Wat hest doe wel nait’ vruig Geert terwiel e zölf ook vrezelk lagen mös. ‘Ach man, ik zai hier zuver mien opa veur mie. Dai jagt ook geregeld n moal op dizze menaaier mit n schoap deur Marokko.’

Nachtdainst bie de plietsie in Stad. Geert har doar altied n dubbel gevuil bie. Aan ain kaande von e nachtdainst wel mooi. Der gebeurde hoast altied wel wat bezunders. En snachts was der gain gedou en gain chefs dai hum op zien vingers keken. ‘Gain dak op t hoes’ zo as Geert dat nuimde. Mor aan d’aandere kaande warren der netuurlek ook noadailen. Noa n poar nachtdainsten was e der mainsttied hailemoal deur hèn. Hai har zien vrije doagen dan haard neudeg um der liggoamelk weer n beetje bovenop te kommen. Hai har weer dainst mit Frida. Hai kon t goud mit heur vinden en har der oardighaid aan um heur wat praktiekervoaren bie te brengen. En mit Frida kon e vrezelk lagen.
Ook nait unbelangriek. t Was n biezunder rustege nacht. Um n uur of vaaier reden ze op de ringweg van Stad. Geert achter t stuur.

Der kwam n ol Toyotaatje de weg op rieden. ‘t Zol mie verboazen as dai nait stolen was’ zee Geert.
‘Hou komst doar bie?’ reageerde Frida. ‘Non, dat vuil k gewoon. Vroag t mor ais aan de meldkoamer.’
Inderdoad, de auto was twij doagen leden stolen aan de Eikenloane. Frida keek Geert vol bewondering aan.
‘Hou kan dat non, das doe zowat aanvuilst?’ ‘Meschain is dat ervoaren. Dat krigst doe ook nog wel’. Frida kon t mor amper leuven. Even leek t of de lu in de Toyota der vandeur goan zollen. Chauffeur gung inain veul haarder rieden en schoot n ofrit of. Geert bleef der, in zien veul snellere auto, makkelk achter rieden. Dat harren ze in de Toyota bliekboar ook in de goaten, want dou Frida t stopbord aan zedde, bleven ze vot stoan. Twij jonge knuppels. Dou Frida noar de pepieren vruig, kwam t hoge woord der al gaauw oet. Pepieren harren ze nait en chauffeur har gain riebewies. Zie harren de auto votnomen um der n beetje in rond te toeren. Op t lèste harren ze de auto wel weer trugge brocht.
Dat wollen Geert en Frida wel leuven. Mor de jongens wörren wel in de boeien sloagen, noar t bereau brocht en in de cel zet. Dou ze n uurtje loater t gebroekelke pepierwaark doan harren, zee Geert: ‘Help mie ontholden Frida, dat k dammeet even dit braifke bie mien schoonolders in de buzze gooi’.
Ze keek hum vroagend aan.
‘Lees mor’ zee Geert en huil heur t braifke veur. Frida las haardop:
‘Ik heb joen auto weer vonnen. Ik kom vannommerdag wel even langs. Geert’. De flere tegen zien kop zag e nait aankommen.

Geert har n jonge kelegoa bie zuk. Hai mös heur wat praktiekervoaren biebrengen en n beetje wegwies moaken in korps en Stad.
Gepke, drijentwinteg joar, kwam van Schiermonnikoog.
Zie was doar geboren en getogen um t zo mor ais te zeggen. En veural dat leste was goud lukt. Zie was oetgruid tot n vrezelk mooie vraauw. Heur laange blonde hoar was nog ais extroa blaikt deur zun en zee. En wat n figuur: Roem veurzain van ale rondingen dij der bestoan. Mor t mooiste van alles was, dat ze t zölf nait in de goaten har.
Of zie dee of ze t nait in de goaten har. Wel zal t zeggen.
Zo op t oog was mit Gepke alles dus in ödder.
Wat t plietsiewaark aangung: Doarvan wol ze zoveul meugelk leren. En as t kön n beetje vlöt.
Zie was noamelk nait van plan um heur haile loopboane bie de plietsie in Stad deur te brengen.
Nee, heur toukomst lag wat dat betreft op heur aailand. Doar wol ze bie de plietsie. Tegen Geert zee ze dat ze hier zoveul meugelk leren wol wat ze doar loater ook broeken kön.
“Mooi”, zee Geert, “Dan begunnen wie vandoage mor ais mit verkeer regeln.” Heur mond vuil open. “Verkeer regeln zeestoe?”
“Joa, wat dochstoe dan. Dat der gain auto’s bie joe rieden kan ik niks aan doun. Mor kanst noeit waiten hou of dat over n joar of wat is. En veurlopeg waarkstoe hier in Stad. Hier doun we dat wel. Teminnen as t ais n moal zo oetkomp.” Doar kön Gepke niks tegen inbrengen. Geert har n mooi kruuspunt oetzöcht. Nait te groot mor wel veul verkeer. Hai har de lichten op knippern zet. “k Zal die eerst zain loaten hou of t mout. De taikens dijst geven most kenst wel, ducht mie, mor denk der um: der zit ook n bepoalde volgorde in.”
Hai trok zien widde handsen aan en gung midden op de weg stoan. Stook ain aarm liek umhoog en gaf n beste stöt op zien fluide. Even loater stön alles stil.
En dou begunde Geert te regeln. Dudelke taikens mit aarms en handen en of en tou mit n stöt op zien fluide.
t Leek zo hail makkelk en Gepke stön der vol belangstellen noar te kieken. Zie har heur laange hoar opstoken mor deur de wind was t hier en doar al weer lös roakt. Noa n zetje luit Geert ale verkeer stil stoan. Gepke was aan de beurt um t over te nemen.
Lu op de weg keken heur ogen oet. Gepke dee net of ze t nait zag. Boetendes har ze heur handen vol aan t verkeerregeln. In t begun vuil t heur nog lang nait mit, mor noa n haalf uurtje en noa wat aanwiezens van Geert gung t al gaauw n stuk beter. Zie kreeg der recht plezaaier in. Der wör hail wat offloten en nait allain deur Gepke.

Ain kirrel wol Gepke vanoet zien auto even wat touroupen en trabde midden op t kruuspunt, dou e vlak bie heur was, op de rem. De kirrel dij achter hum ree zag dat nait. Nee netuurlek nait. Dij keek noar wat anders.
t Gevolg luit zuk roaden: kop-steert botsen. Alleneg blikschoade, mor toch.
“Zo heren”, zee Gepke. “Joe harren de kop zeker nait bie t verkeer. Jammer veur joe. En non van mien kruuspunt of. Zuik mor oet hou of je dit oplözzen. Weg hier.” Zie reden vot en bleven n eindje wieder stil stoan. Geert luip der hen. Kirrels stönden mit n drup aan heur neuze de schoade te bekieken.
“Goidag manlu”, zee Geert, “Ik zag t gebeuren: de veurste remde terwiel dat naargens veur neudeg was en d achterste keek nait oet. Baaide schuld. As je der under mekoar nait oetkommen bel je de plietsie mor. Ik mout weer noar t kruuspunt tou. As joe begriepen wat of ik bedoul.” Dat begrepen ze hail goud.

Hendrik luip tegen de sesteg. Nog goud vereg hor, doar nait van, mor sums wat òfwezeg. En dat was nait goud. Zeker in zien funksie nait. Hendrik waarkde noamelk op de meldkoamer van de plietsie in Stad.
Over n poar moanden kön e der oet. Hai dee allain nog dagdainsten. t Laifst vrouge dainsten. Dan was e noamelk nog op zien best. Zo ook vandoage. Zöndag.
t Was slim rusteg wat plietsiewaark betrof. Motorrieders en peerdevolk zatten um n uur of tiene bie de kollegoa’s van de surveillancedainst in t heufdbero kovvie te drinken. Zie wozzen dat Hendrik der ook wel geern even bie kommen wol, mor dij kön netuurlek nait van zien plek òf. “ Hendrik zit zuk doar mor n beetje te vervelen”, zee aine.
“Doar is wel wat aan te doun”, zee n ander, en pakde de tillefoon. Via de boetenliene belde hai de plietsie.
“Goidag, mit De Groot. Ik fiets hier net over Grode Maart. t Is hier n vrezelke swieneboudel”.

Doar wol Hendrik wel wat meer van waiten. “Non, der staait hier n grode vaiwoagen mit d’ achterklebbe lös. Der lopen wel viefteg swienen over de maart”. t Was even stil aan Hendrik zien kaande. “Begrepen, uit”, zee e. Hai was even vergeten dat e aan t telefoneren was.
Plietsievolk bie de kovvietoavel zat in spannen te wachten. Noa n menuut of wat klonk Hendrik zien stem deur de portofoon. Of de GN 1-01, de surveillance-auto in t centrum, ais kieken wol op Grode Maart.
Der zollen doar wat swienen rondlopen. Vanof de kovvietoavel kreeg Hendrik te heuren dat ze wel even kieken zollen. In Hinderk zien gedachten ree de GN 1-01 non richten Grode Maart. Noa n menuut of wat warren zien kollegoa’s ‘ter plaatse’. Hai wol geern waiten hou of ter veur stön.
“t Is ain roze boudel hier. t Lop hier vol swienen”. Aan kaande van meldkoamer bleef t stil. Hendrikzat swoar te prakkezaaiern wat of e hier mit aan mös.
Kollegoa’s vuilden aan hou of t mit Hendrik was en schoten hum te hulp: “Wie kinnen t hier nait allain òf. Binnen der ook gounent van t peerdevolk in dainst?”
Hendrik zag aan de lampkes op zien meldtoavel dat der twij ruiters in dainst warren. Dij stuurde hai ook noar Grode Maart. En of ze wat laange stukken taauw mitnemen wollen. n Ekstroa surveillance-auto wör der ook nog op òfstuurd.
En of der ook motorrieders in dainst warren um t verkeer te regeln. Twij motorrieders kregen opdracht um der ook hen te goan.
t Was drok aan de kovvietoavel. n Uur laank hemmen ze Hendrik aan t waark holden. Dou zatten ale swienen der weer in. Rust veur Hendrik En kovvie.
Dou e dij middag in hoes kwam vruig zien vraauw of t ook drok west was. “Man”, zee, Hendrik. “Het was n vrezelke boudel op Grode Maart. De luipen wel viefteg swienen rond. Wie hemmen ter onnuur drok mit had. En t was mor goud dat der nait ain van dij jonge knuppels achter de knoppen zat, mor aine mit n beetje meer ervoaren”.
“Non, ik bin noar de Martinikerke west vanmörgen, mor ik heb niks biezunders zain”.
Dat zedde Hendrik toch aan t denken.

Mien vraauw en ik binnen lestdoags op vekansie west. Op zuch is dat netuurlek niks biezunders, want dat doun we elk joar wel n moal of wat. Wie binnen weer noar Mallorca west. Mit t vlaigtuug, hou makkelk kan t weden, vanòf Eelde. Aaltied noar hotel Hispania aan de Playa de Palma.

Umreden t is der schoon, roeme koamers, hail goud eten en uterst vrundelk personeel. Boetendes staait t midden in de drokte van de Playa de Palma. Dij drokte is aiglieks wel n ding: veul groepen Duutse jonges en wichter, dij der mor n dag of wat binnen en in dij poar doagen alles doun wat ze anders nait doun. Mag ik hopen. Veural veul bier drinken. En veul lewaai moaken, dat ook. Mor och, wie hemmen doar gain last van, en bliekboar hail veul aander lu van onze leeftied ook nait. t Is der gewoon n gezellege boudel.
Playa de Palma bestaait oet n kuststrook van um en noabie zeuven kilometer: zeuven kilometer strand aan n prachtege blaauwe Middellandse zee. Vot aan t strand is, òfschaaiden deur n muurtje, n braid voutpad, wandelboulevard is meschain n beter woord. Dan wat stroekjederij en dan de weg. En aan dij weg alles wat n toerist neudeg het um geld oet te geven: winkels, bars, terrasjes, disco’s, nuim mor op. Ook zeuven kilometer aan ain stuk. Alles persies zo as mien vraauw en ik t geern zain. t Gef gewoon veul dieverdoatsie. Wie goan ook aaltied even mit de bus noar de hoofdstad Palma. Ditmoal ook. Mooie stad, Palma. En wie luipen ook aaltied veul, mor mien vraauw het de leste tied wat last van heur knij.
Zodounde luipen wie wat minder en zatten wie dizze keer voak even op n bankje op de boulevard liek veur t hotel.
Vleden weke, ain dag veur de weeromraaize, ook. Smörgens um n uur of tiene. n Koppel Duutse jongkirrels, stuk of tiene, kwam der aan en was kennelk van plan um liek veur ons de dag op t strand deur te brengen. Aine druig n grode meziekinstalloatsie dij under n handdouk op t muurtje zet wör. t Geluud gelukkeg nait al te haard. n Aander druig n grode deuze. Der kwam n dikke bos iezern buizen oet en wat zaaildouk. Ain jong begunde vot um de buizen in mekoar te zetten, mor kennelk was hum dat toch te ingewikkeld, dus hai luip der ook gliek weer bie vot. n Poar andern nammen t over. Oeteindelk stön der n grode partytente. Nog gain twij tellen loater kwam de wind der under en vloog t spul de lucht in. Zie können nog net ain van de poten vastgriepen. Buizen schoten lös, mor zie zetten t ding wel weer in mekoar. Op elke houk bleef der dou aine bie stoan um n poot vast te holden. Dat was netuurlek nait de bedoulen, dus partytente gung weer oet mekoar en wör op n bult smeten. n Aander har n soort stovven zak bie zuch. Ik har zo’n ding al eerder zain: de wind mös t ding vol lucht bloazen, gaauw op n specioale menaaier dichtmoaken en dan wast n soort metras um komfortoabel op te liggen. Dizze jong kreeg der, deur der haard mit over t strand te lopen wel genog lucht in, mor as e t ding òfsloeten wol, was de lucht der al weer oet. t Was wel n vermoakelk gezicht. Oeteindelk smeet e de puut mor bie de partytente. n Daarde zette dou n soort klaaine trampoline in mekoar. t Leek mie tou dat der n soort van spel mit speuld worden mös. Mit n bale, mor dat harren ze leuf ik nait deur. Weer oet mekoar dat ding en ook op de bult bie de partytente. Zie binnen dou mor wieder goan mit bier drinken. Dat gung heur wel goud òf.
Mien vraauw en ik gungen noar t hotel. Veur dij dag hemmen wie ons installeerd op t grode dakterras. De dag derveur harren we bie t zwembad legen. t Dakterras mit bedjes, parasols, n grode jakoezie en n bar. En mit geweldeg oetzicht op zee en strand. Duutse jonges hemmen doar de haile dag n beetje mit mekoar rondhangen. In de glenne zunne en mit veul bier. Hail veul bier. Zunder partytente en luchtmatras en minitrampoline.
Wie goan der aankommend joar, bie leven en gezondhaaid, ook weer hen, leuf ik. As der mor wel wat te doun is, anders huift het van mie nait.

Mit zien vraauw en zien baaide jonges was Geert n moal of vaaier mit vekansie noar Itoalië west. Aal noar t zölfde dörpke aan de kust. De leste poar joar gungen ze mit zuk baaiden. Hai huurde doar n mooi hoes mit oetzicht op zee. t Was doar gewoon slim mooi. En umdat e doar non al zo voak kwam begunden lu Geert netuurlek ook te kennen. As e bie de bakker kwam, wör e mit veurrang holpen en in de pizzaria wörden hai en zien vraauw as vrunden verwelkomd. Mor der wör hum ook vroagd wanneer of e non ais Itoalioans leerde.
En dus gung Geert op les. n Haile winter. As e de tied kreeg um even noa te denken en as t touvalleg gung over wat of e leerd har, dan kön e al oardeg nuver wat in t Itoalioans zeggen.
Dij zummer gung t weer noar t zölfde stee op vekansie.
Tied um te bewiezen dat e werkelk wat leerd har.
Zien vraauw har um al n moal noar de bakker stuurd um brood te kopen. Noa t buon giorno en una pane gung t proaten ook wieder toamelk goud. Mor hai har netuurlek van teveuren wel bedocht wat of e zeggen zol. Op de daarde dag gungen ze noar ‘heur’ pizzeria.
Dou ze der inkwammen zee Geert: “ Buon giorno, vorrei mangare qualcosa”. Ober von t geweldeg. Hai zee nog wat tegen Geert, mor dij begreep t nait en dee net of e t nait heurde. Zien vraauw gung tegenover hum zitten en vruig wat of e net zegd har. “Non, gewoon dat wie wat eten willen netuurlek”. Heur mond vuil open.
“Zie denken echt nait dat wie hier n ofwasbözzel of zuks wat kopen willen hor”. “Nee netuurlek nait, mor ik mout toch wat zeggen”.
Zien vraauw gnivvelde wat veur zuk hen. Heur bestellen könden ze gelukkeg gewoon oplezen van de koarde.
n Dag loater gungen ze noar de supermaart veur wat jam en keze en nog wat zoaken. Bie de kassa zee zien vraauw: “Vroag even of ze der plestieken taske bie döt”. “Ik wat nait hou of ik dat zeggen mout”.
“Wat zullen we non kriegen. Hest toch Itoalioans leerd. Wat is der non makkelker as vroagen um zon plestieken puut”. Zie keerde zuk um noar t wicht achter de kassa en zee: “Wost mie der even n taske bie doun?”

Doar muik ze n geboar bie dat veur t wicht bliekboar hail dudelk was. Zie legde zunder mekaaiern n taske op de baand.
Mor bie t ofreken gung t mis.
t Wizzelgeld was nait noar de zin van Geert zien vraauw.
“Most ais heuren”, zee ze. “Ik gaf die vieftegdoezend lires en doe gefst mie van vattegdoezend trugge. Ik mout der nog tiendoezend bie hemmen”.
t Wicht begreep der niks van. Zo leekt teminnent.

Zie zee t zölfde nog n moal. Non wat haarder. Zie wees noar t stoapeltje braifkes van tiendoezend in de kassaloa en zee dat ze doar nog aine van hemmen mös.
De boas wör der bie hoald. In hail dudelk Nederlands wör ook hum hoarfien oetduud wat of t probleem was. Geert heurde t van n ofstandje aan. Hai heurde hier nait bie. t Ende van t laidje was dat ze nog n braifke van tiendoezend kreeg en dat ze mit heur bosschoppen in de plestieken tas noar boeten luip.
Dou ze Geert veurbie luip snoof ze: “Doe mit dien Itoalioans”.
Kommende joaren gungen ze noar Spanje.
Hai gung nait op Spoanse les.

t Haile weekende was de regen mit bakken oet de lucht valen. En vandoage, moandag, was t nait veul anders. Veul lu gungen mit d auto noar t waark.
t Was dan ook vrezelk drok bie de weg.

Geert stön um n uur of aachte midden in n riege auto’s op de Rieksweg veur t verkeerslicht te wachten. t Licht was al drij moal gruin west mor t schoot nait op.
Elk en aine wol vanzulf op tied op t waark weden…
En zo schoot der ook wel ais aine deur t rode licht.
Geert wol net de riege auto’s veurbie rieden um ais wat ketrole te holden bie t verkeerslicht, dou e in zien spaigel zag, dat der rechts achter hum n auto over t fietspad aanrieden kwam. Haard toeternd.
Joa, dat zal die de duvel verdraiten, zee Geert bie zukzölf. Hai ree t fietspad op en zedde zien motor midden op t pad.

Kirrel in d auto toeterde nog aal deur, mor kön der nait langs.
Dou Geert op d auto ofluip, zag e dat kirrel zat te wiezen noar wat der noast hum zat.
Non ja, zat…, t was meer laankoet achterover liggen: n vraauw mit n vrezelk dik lief, dij t bliekboar slim benaauwd har.
Kirrel har t roam al noar beneden.
“Mien vraauw is aan t bevalen”, ruip e. “Wie mouten noar t Akkademies zaikenhoes”.

Geert huifde nait laank noa te denken.
“Kanst n beetje vlöt rieden?’, vruig e.
“Netuurlek, ik ree ja al as n baist”.
“Goud, ik rie veur die oet. Doe blifst zo dicht meugelk achter achter mie. Dou dien knipperlichten aan. En wat der ook gebeurt… doe blifst achter mie. Begrepen?”
Kirrel begreep t.

Geert zedde t blaauwe zwaailicht en twijtonege hoorn aan. En dou gungen ze aan de rit. Hai ruip de meldkoamer op en zee woar of e mit dounde was.
t Eerste stuk nog over t fietspad en dou gewoon over de weg. t Gung nait zo vrezelk haard, mor zie reden wel aingoal deur, terwiel t maiste verkeer mor zuneg veuroet kwam. Voak gung t over de linker weghelfte en hier en doar n stukje over t fietspad, teminnent woar of t vertraauwd was. Kirrel bleef stoef achter hum.

Meldkoamer belde in tied t zaikenhoes op.
n Menuut of tiene loater warren ze der. Zusters stönden heur al op te wachten.
Hier zat Geert zien waark der op.
Mor weer ais kieken hou of t mit de verkeersdrokte op de Rieksweg was.

Dou e n uur of wat loater noar de kantine wol um wat te eten, kreeg Geert te heuren dat der bezuik veur hum was.
In de hal van t bero stön n stroalende jonge voader mit n dikke toarde.
Zie warren nog mor net op tied west. En non wol e Geert bedanken veur de hulp.
Dij wol eerst waiten wat of t worden was en of t aal goud was.
“Joa man, aal goud, t is n jong. Aine van roem zeuven pond.
“Mooi”, zee Geert. “Ik bin slim bliede veur joe. Feliciteerd! Hou hait e?”
“Geert, wie nuimen hum Geert”.

Kirrel keek hum stroalend aan.
“Geert? Eerlieks woar? Geert?”
Hai was der ontdoan van en wol t mor zuneg leuven.
“Joa, ik vind t ook gain mooie noam, mor mien vraauw wol perse heur voader vernuimen…”

n Poar moal in de weke goa k noar de sportschool. Umreden k wil der geern n beetje
fesounlek oetzain blieven en doarnoast is t veur de sosjoale contacten ook nait verkeerd. Ain oavend dou k mit n groepke vraauwlu aan bodypump, n aander moal aan spinning en dan nog ainmoal dat k veur miezölf wat aanrommel. Dat lèste het nait veul um hakken hòr. Bin k ook zo kloar mit en dan kìnk doarna wat langer in de sauna. Dat is altied mien belonen noa t sporten.
Non is t mie opvalen dat k der grofweg twij soorten mìnsen zai. d’Eerste, woar of k miezölf veur t gemak ook mor tou reken, binnen de lu dai der gewoon plezaaier aan hemmen um te sporten. d’Aine wat meer as d’aander, mor toch.

t Aander dail bestaait oet de wat meer fanatieken. Dai binnen mit vrezelk zwoare gewichten in de weer. Hemmen voak grode tatoeoaties op d’aarms en zörgen der veur dat heur dikke spieren goud te zain binnen.
n Daarde dail bestaait oet volk dat der mainsttied mor even is. Dai binnen der noa n poar moal flaauw van. Umreden zai hemmen last van spierpiene of zo.
En mit aine van dizzen kwam k aan de proat. In de klaidkoamer. Dou k binnenkwam, luip k noar rechts. Noar de kluisjes mit de hoge nummers. De lege nummers stoan links. k Har bie de receptie de sleudel van kaaste vatteg kregen. Hoog dus. Dai aander was der zeker net veur mie. Hai har zien gewone goud nog aan. k Zee ‘moi’ en hai zee ook ‘moi’. Hai keek mie noadenkd aan en zee: ‘Mag k joe ais wat vroagen? Even n klaain underzuikje’. k Keek hum verboasd aan. k Har aiglieks gain zin in flaauwekul. k Wol gewoon sporten. Mor k nikde toch mor dat e zien vroage stellen kon.
‘Waiten joe, as joe hier binnenkommen, zunder te zuiken, woar joen kaaste staait?’
Hai was n joar of datteg. Zien vedde hoar was stief tegen zien kop aan kamd. Zien brille was meschain wel van zien pabbe west. Dikke hoaren gruiden tot zien neuze oet. En dan zien goud. De bore van zien boezeroen was zo kreukelg, dat mien moe zeggen zol: ‘net of n hond em in zien kont had het’. Zien boksem har e slim hoog optrokken, mor doardeur kwammen zien
widde sokken wel goud oet. n Soort verstreude perfessor.
k Zee dat k aan t nummer zain kon of mien kaaste links of rechts ston. Hoog of leeg dus. Wieder nait. k Wait nait of e der wat aan har. ‘Mor k heb veur joe ook n vroage’, zee k. ‘Ook n underzuikje.’ Hai nikde mie bliede en nijsgiereg tou. ‘Ik denk dat joe allain wonen. Klopt dat?’
‘Joa’ ruip e, ‘ joa, mor hou kommen joe door bie?’
‘Kìn k non nog nait zeggen. Mout t underzuik eerste nog wieder oetwaarken”.
Hai keek mie verbaldereerd aan. ‘Dat mainen joe nait’. ‘Ach nee, man, k begugelde joe ook ja mor’. ‘O… k doch al, zol dai man werkelk zain kìnnen dat k n ainspaanjer bin?’ ‘Nee, noatuurlek nait’.
k Draaide mie um. k Ston liek veur kaaste vatteg. k Heb de man noeit weer zain. Zal toch wel
aine van t daarde dail west weden.

Kees en Herman wörden op n middag van drij tot vaaier op surveillance stuurd. Of ze t zuden van Stad mor ais in de goaten holden wollen. Zie warren baaide aannomen bie de plietsie, dou postuur en liggoamelke kracht belangrieker warren as n helder verstand. Nait dat ze dom warren, nee, mor um non te zeggen: Wat n stel loze kirrels: nee, dat zeker nait. Groot en swoar, dat wel. Zie luipen al tegen de sesteg en warren der aiglieks wel n beetje kloar mit. De Volkswoagen Kever, veur dij tied toch n toamelk roeme auto, was oardeg vol mit dizze twij grode kirrels.

Op de Verlengde Hereweg draaide Kees d’auto woaraargens achteroet n inrit in. Motor oet en de roamen dicht. Wachten tot t tied was um weer noar t bero te rieden.
Kees har nog mor n poar moanden zien riebewies en vuilde zuk nog nait zo zeker in t verkeer. Doar kwam e ook eerliek veur oet. “Zo laang ik stil stoa, overkomp mie der niks”.
t Vuil heur noa n zet op dat t misteg begunde te worden. Slim misteg zölfs.
En t vuil Kees ook op dat der gain hond veurbie kwam dij de lichten van zien auto aandoan har. Onverantwoordelk gedrag. Dat zee e ook tegen Herman.
Non wol t touval dat Herman dizze moand nog hoast gain bekeurens oetschreven har, terwiel dat toch min of meer wel van hum verwacht wör. Hai von t aaltied swoar um lu in d’ogen te kieken en heur mit n bonne geld of te troggeln. Teminnent zo vuilde hai dat. Herman zag hier n mooie kans um zien aantal van dizze moand wat op te joagen: Gewoon ale kentaikens opschrieven van d’auto’s dij zunder licht veurbie kwammen. Kön e loater gewoon n perses-verboal moaken. Lu kregen dan gewoon bericht over de post. Hail makkelk en gain gedou mit lu dij ter nait mit ains warren en t hum stoer muiken.
t Leek Kees ook wel wat. Baaide kirrels trokken heur opschriefboukje tot de buutse oet en begunden lieste te moaken: tied, kentaiken en maark van d’auto könden ze dou zo invullen. Noa n ketaaier harren ze elk n bladziede vol schreven. Man, hier könden ze wel twij moanden mit veuroet!
Dou t tied was um weer noar t bero te goan, was t zo misteg worden, dat ze de veurbie riedende auto’s hoast nait meer zain könden. Loat stoan dat ze nog n kentaiken lezen könden. Deur de mobilofoon brochden ze de man op de meldkoamer op de högte. t Was even stil tot t antwoord kwam: “Stoan joe meschain woaraargens mit d’auto in n stomerij of zuks wat?”
Nee, dat was nait zo.
“Non, kom dan mor gaauw dizze kaande op. Meschain binnen joe gewoon wat oetdreugd en binnen joe dringend aan kovvie tou”. Zie begrepen niks van de man zien geproat. Mor zie wollen wel weer trugge noar t bero. Kees vruig of Herman even boeten stoan goan wol um hum de weg weer op te helpen. Gewoon veur de vaaileghaid. Dou Herman zien deure open dee was de mist op slag verdwenen. De besloagen roeten begunden ook weer helder te worden.

Kees woonde al zien haile leven in t oapenhoes in de grode daaierntoene. Soamen mit nog n haile koppel aander oapen. Kees was de oldste en ook de slimste. Aiglieks was hai n beetje de boas van t spul. Mor de echte boas van t oapenhoes was Willem, heur oppazer en verzörger. n Grode, vrundeleke kirrel mit n dikke grieze board.

Willem en Kees kenden mekoar al hail laank en warren de dikste kammeroaden. t Was net of Kees de mensentoal n beetje verstoan kön. En Willem begreep mainsttied wel wat of Kees bedoulde.

Kees vuilde zuk t beste op zien gemak as e op zien vaste stee in de dakgeude zat. Lekker in de zunne en alles n beetje in de goaten holden. Hai zat aaltied liek boven de regenpiebe. t Oetènde van de regenpiebe was n stukje boven de grond en was schuun ofbogen. Kees luit voak haarde scheten en dij klonken deur de regenpiebe hoast as deur n trompet. Zo kön elkenaine mitgenottern van t geluud van zien scheten. En dat von Kees dan weer hail mooi. ‘Kees Scheet’ nuimde Willem hum.

t Oapenhoes stön op n gezelleg stee. Vlak bie de ingang en tegenover de halte van t traaintje. t Traaintje woar de mensen n ritje mit deur de daaierntoene moaken könden. Gain echte traain netuurlek. Dizze har gewone banden. Net as n auto. As t traaintje vertrok of as e weerum kwam wör de bèlle luud: tingelingelingeling… tingelingeling!

Op n mörgen kwam Willem bie t oapenhoes aan. Mor hai keek nait zo luchteg as aanders. Hai vertelde Kees dat de haile boudel sloten worden zol. Der zol op t zölfde stee n nij oapenhoes baauwd worden. En aiglieks was dat mor goud ook. Het dak lekde en de speulploatse stelde ook niks meer veur. t Was aal versleten en niks as oale rommel.

Mor woarum keek Willem dan zo troesterg? Non, umdat de oapen, tot t nije underkommen kloar was, woaraargens aanders hèn mözzen! En dat was n probleem. Den woar mözzen ze hèn? En kön de haile koppel wel bie mekoar blieven? En wat mös Willem in tied doun as zien oapenvrunden vot warren? Boetendes zol hai ze vrezelk mizzen!

Tingelingetingeling… tingelingeling… Het traaintje vertrok. Willem stìnde. Hai wus werkelk nait hou t dammeet wieder mös. De man en de oape zatten noast mekoar op de grond tegen t oapenhoes aan en warren daip aan t noadenken dou t traaintje even loater trugge kwam. Tingelingeling… Kees keek noar de traain en van de traain weer noar Willem. Der ontstön n soort van gedachte in zien kop. Hai trok Willem aan zien maauwe en wees noar de traain .

Willem keek noar Kees en dou noar de traain. Een weer trugge noar Kees. Was dit de oplözzen….??? Doch t wel!!! “Kees, mien jong, wat bistoe toch n loos daaier! Genioal gewoon! Ik denk dast hailemoal geliek hest. Wie mouten dij traain hemmen. Dat wordt ons riedende oapenhoes. Ik zal t die nog aanders zeggen: Wie goan der mit op vekansie! Mit mekoar!” Kees begunde, ondanks zien leeftied, te springen van opwinden. Mit zien allen op vekansie!

Willem gung vot noar de directeur en vertelde hum dat e meschain n oplözzen vonden har veur t probleem. Hai vertelde hum over t traaintje. t Leek directeur wel wat tou. Mor hai wol der wel eerst over noadenken. n Dag of wat loater was e der oet. Hai von t goud!

Der mös netuurlek van alles regeld worden en der mözzen bosschoppen doan worden. Veul bosschoppen! Willem har t der slim drok mit. Mor dou, op n mörgen, was t zo wied. t Traaintje stopde vlak veur t oapenhoes. Kisten vol eten en drinken en nog veul meer wör der inloaden. En dou mög de oapenfemilie instappen.

Wesley klom der as eerste in. Hai was de klaainste en ook de jongste van t stel. Wesley was n hail laif oapke, mor ook n grode deugnait. Hai har der aaltied slinger aan um n beetje te klieren. Hai was zo glad as woater: gainaine kön hum te pakken kriegen. En mit zaand goeien, doar har e ook slinger aan. Hai har Kees ook n moal mit zaand goeid en hoopde dou netuurlek dat Kees hum achternoa kwam. Mor dan kende hai Kees nog nait! Loater dij dag, dou Wesley alles al weer vergeten was, stön Kees inains veur hum. Hai pakde Wesley bie kop en kont en smeet hum zo mit n boge in de graachte van t oapenhoes. n Leermomentje veur Wesley: Kees kön e beter mit rust loaten.

Oeteindelk warren ze kloar veur vertrek. Willem aan t stuur. Kees veur bie hum in de locomotief. Hai gaf n beste klap tegen de bèlle: tingelingeling… tingelingeling… en door gungen ze. Directeur stön heur bie t hek oet te zwaaien.

t Was hail gezelleg in de traain. Willem har bananen en ander fruit hènlegd en der was genog limonoade veur aalmoal. De oapen keken zuk de ogen oet noar wat der underwegens aalmoal te zain was. Zie warren ook ja nog noeit boeten de daaiertoene west!

Het wör n laange rit. In t begun van de middag reden ze n bos in . Even loater stopde Willem veur n groot hek dat dwars op de weg stön. Op n bord stön “Streng verboden toegang”. Gain probleem, den Willem har de sleudel van t hek en n officiële braif woarin stön dat Willem, mit de oapen, toustemmen har um in t bos te weden. En dus gung t even loater weer wieder. Allain nog over zaandwegen: hobbeldehobbel… hobbeldehobbel!

Noa n haile zet stopde de traain op n mooie open plek. Der was n haaideveldje en n meer mit n strandje. En hail veul hoge bomen. Dit was t stee dat Willem en de boswachter oetzöcht harren. Wied van de bewoonde wereld in t stilste dail van t bos. Willem parkeerde de traain in de schare van n poar hoge bomen. Dit was heur vekansieplek!

Boswachter stön heur al op te wachten. Hai har n gruine houd mit n blaauwe vere op zien kop. Hai zee dat e bliede was dat ze der warren. Mor hai keek wel n beetje bezörgd. Hai vertelde dat e hier vlakbie sporen van n wolf vonden har. Vrizze sporen. Hai was der glad hister van. Wolven in zien bos. Apaart! Hail apaart! “As ik die was”, zee e tegen Willem, “zol ik mien ogen en oren mor goud open holden en de oapen onmiddelk noar binnen doun as der n wolf te zain is”.

En dou gungen de deuren van de traain open en möggen de oapen de eindelk oet. Mor zie bleven aal stokstief zitten. Gainaine duurvde der as eerste oet. Noa n zetje gung Wesley, netuurlek Wesley, as eerste naor boeten. Veurzichteg bekeek e de umgeven. De aandern keken nijsgiereg tou. Bliekboar was t aal vaaileg den dou gungen de aandern langzoamaan ook noar boeten. De vekansie was non echt begonnen!

Der wör speuld en juchterd en ze klommen in de toppen van aale bomen. Der wör loierd en lekker eten. t Was gewoon ain grode speulploatse woar ze n tied harren van wonder en geweld. Boswachter kwam elke dag even langs. Hai stön dan braid lagend te kieken noar t plezaaier dat de oapen harren.

Op n nacht wörden ze wakker van gehoel. n Vrezelk en angsteg geluud. Woooeeeuuuuaaaa!!! En even loater nog n moal. Woooeeeuuuuaaaa!!! En dou gegier, runnende poten, gesnoef en gebrul. De oapen warren doodsbenaauwd. En deurdat t boeten baalkeduuster was könden ze nait zain wat der gebeurde. Noa n zetje wör t weer rusteg. Mor van sloapen kwam dij nacht niks meer.

Dag der op vertelde de boswachter dat e aan d aander kaande van t meer n dood wildzwien vonden har. Haalf opvreten. Woarschienlek deur ain of meer wolven. As dat zo was, warren de wolven non toch wel slim dichtbie!

Kees har, net as in t oapenhoes, een stee vonden woar of e alles n beetje in de goaten holden kön: bovenop de schösstain van de locomotief. n Prima plekje. En zien scheten klonken in dij grode, holle schösstain ook nog ais hail anders: broemeldebroemel… Kees genoot.

Op n middag gebeurde dat woar of ze al baange veur warren. Der luipen twij wolven aan de raande van t bos. n Best ènde bie ze vot, dat wel, mor toch!

Kees zag ze en begunde hail haard: pjoepjoepjoe… pjoepjoepjoe… te roupen: gevoar… gevoar!!! De oapen vlogen vot de traain in. Willem zag ze ook. Dit was nait best. As dit mor goud ofluip. Even loater kwam der ook n kirrel tot t bos oet. Willem keek nog ais goud en zag dat t gain wolven warren. t Warren grode roege honden. Willem luip kirrel in de muide.

“Goidag”, zee Willem. “Even wiederop bie dat traaintje lop n pertij oapen lös rond. Ik leuf dat t beter is as joe doar nait mit joen honden in de buurt kommen.” “Most ais goud luustern doe”, snaauwde de vent, “dij honden van mie binnen echt nait baange veur n poar oapen hòr! Paas doe mor goud op dij oapen van die, dan gebeurt der niks.”

Kees zag, vanòf zien schösstain, dat Wesley nog aal in t zaand bie t meertje aan t speulen was. De honden harren t leutje oapke ook zain. Dij harren wel zin in n stukje oapenvlais. t Kwiel luip heur tot de bek oet. Zie runden in volle voart op Wesley òf. Mor dat harren ze beter nait doun kend…

Dou de veurste hond vlakbie was sprong Wesley oet de ziet en smeet de hond n haandvol zaand in d ogen. Dij zag dou even niks meer. De twijde har hail nait in de goaten wat der gebeurde. Wesley was bovenop zien rugge sprongen en huil zuch stief vast aan zien roege vacht. t Baist pebaaierde Wesley van zuch of te goeien, mor dat lukde nait. Dij huil zuch goud vast en beet de hond haard in zien oor. De hond begunde te janken en te runnen. Mit Wesley op zien rugge. Dij sprong der dou mor gaauw of. De hond bleef runnen en verdween in t bos. d Aandere runde achter hum aan. Ook t bos in. En vot warren de honden…

Kirrel was vergrèld en begunde tegen Willem te bölken: “Wat is dat hier veur gedou mit dij röttege oapen! Dij wilde baisten binnen levensgevoarlek en meugen hier hail nait kommen!” Achter hum klonk inains de stem van de boswachter: “Ik zol mie mor n beetje kaalm holden as ik joe was. Dij oapen meugen hier weden, mor joe nait! En zeker nait mit dij twij honden dij ook nog ais nait aan de liene zitten. Ik zol joe aiglieks n dikke bekeuren geven mouten, mor t is beter as joe dij honden opzuiken en dan zo snel meugelk oet dit bos verdwienen. Ik wil joe hier in t bos noeit weer zain. En zörg mor dat joe dij honden gaauw te pakken kriegen, den as ik ze tegen kom lopt t slecht mit heur of. Dit bos is streng verboden veur honden. En ook veur joe!” Kirrel wol nog wat zeggen, mor boswachter was hum veur en zee: “Weg weden hier, en gaauw n beetje!”

Wesley was de held van de dag. Zölfs Kees kwam noar hum tou en gaf hum n soort van scholderklopje.

Mor op dizze menaaier begunde t aal wel minder fijn te worden. Eerst dat gedou over dij wolven en non weer dij kirrel mit zien vaalse honden… Aiglieks harren ze t wel zain hier. Zie keken laankhaalzend oet noar heur nije underkommen en de rust en vaaileghaid van de daaerntoene.

d Aander dag zat Kees zuch n beetje te vervelen op zien schösstain. Hai har dat gedou mit dij honden stiltjes wel mooi vonden. Spannend ook. Kees huil wel van n beetje spannen. En dij baangmoakerij van de boswachter mit zien proat over n wolf? Och, in heur daaierntoene grensde t oapenverblief aan t verblief van de wolven. Hai zag ze doar elke dag, den vanof zien stee in de dakgeude kön e ze dudelk zain. t Was nait zo dat ze bie mekoar op veziede gungen, dat nait, mor t warren gewoon prima buren. Niks mis mit!

Kees besloot um mor es n stukje te goan koiern. Gewoon um de tied n beetje te verdrieven. Over t haaideveld en um t meertje hèn. Hai luit zuch van de schösstain glieden en gung op pad. Aaalgedureg dicht bie de raande van t bos. Joa, den Kees was nait gek: mög e wat tegen kommen wat e nait vertraauwde, dan zat e zo boven in n boom. Hai was netuurlek wel n oape. Klimmen, en zeker in bomen, kön e nog as de beste. Teminnent dat von e zölf.

Willem zag hum goan. Hai von t wel n beetje vrömd, den normoal huil Kees nait zo van bewegen. Willem gung op n dikke boomstronke zitten en besloot um Kees mor ais n beetje in de goaten te holden tiedens zien koiertochtje.

Kees was al mooi zetje underwegens en kreeg al spiet dat e zo wied votgoan was. t Was toch wieder as dat e doch. Inains heurde hai, vanoet t bos, n soort van gehoel. Zaachte, mor dudelk heurboar. n Soort gepiep of gejank was t aiglieks: woooouuuwiiieeep… Zukswat. Hai schrok zuch n oape. Zien hoaren gungen liek overènde stoan en hai klom, zo gaauw as zien stieve ledemoaten het touluiten, in n hoge boom. En weer klonk t geluud: wooouuuwiiieeep… t Kwam van hail dichtbie.

Willem zag, vanòf zien plek, dat Kees inains stoan bleef en in n boom klom. Hai wus netuurlek nait wat der goande was, mor dat der wat biezunders was, joa, doar was e wel van overtuugd.

Kees duurvde zuch van benaauwdeghaid hoast nait te bewegen. Dou t geluud weer n poar moal klonken har, kroop e veurzichteg wat wieder over de dikke takke woar e op zat. En dou zag e wat t was! Beneden hum, haalf under n stroeke, lag n wolf. Een echte wolf. Um zien poten en um zien nekke zatten aal gekleurde linten. Kees zat der mit verstand noar te kieken. Zukswat har e nog noeit zain. Deur aal dij kleuren zag ter aiglieks wel vrolek oet, mor de wolf was der, zo te zain, nait zo bliede mit. De linten zatten in n dikke klouwen muurvaast um zien nekke en um zien poten. Het was ain wirwar van felle kleuren. Aiglieks leek ter wel beetje op of het daaier zuch versierd har veur n feest of zo, mor dat klopde netuurlek nait. De wolf kön zuch mor zuneg bewegen. En dus von Kees t wel vertraauwd um oet de boom te klimmen en de wolf van dichtbie ais goud te bekieken.

Willem besloot in tied um toch mor even te kieken wat der goande was. De boswachter kwam ook net aanlopen veur zien doaglekse bezuikje. Willem vertelde wat e zain har en soamen luipen ze noar de plek woar Kees in de boom klommen was..

Kees zat op n poar meter ofstand nijsgiereg noar de wolf te kieken. De wolf, graauw en groot, har de bek der bie open. Zien tonge hung haalf over zien grode tanden tot zien bek oet. Mit zien gele ogen keek e Kees hoast smekend aan. Zo van: help mie toch! Mor t was netuurlek wel n wolf en Kees vuilde ook wel dat hai, under aander umstandegheden, meschain wel n lekker moaltje weden zol veur dit daaier. Hai duurvde nait dichterbie te kommen.

Achter zuch heurde hai geritsel van bloadern en takken. Willem en de boswachter. Kees kwam umhoog en wees noar de wolf. Baaide mannen bleven stokstief stoan. Dit zag der wel hail vrömd oet. Der gung van alles deur de kop van de mannen over hou of dit gebeurd weden kön. Mor dat duurde nait laank. Hier mös ingrepen worden. En gaauw ook! Veurzichteg luipen ze noar t hulpeloze daaier tou. Zie luiten zuch, hail langzoam um t daaier nait in paniek te brengen, noast hum op de knijen zakken. De boswachter pakde zien mes tot de buutse oet. Willem legde hail langzoam zien handen op t daaier um het vast te holden. De boswachter begunde veurzichteg mit t lössnieden van de haaidenboudel. De wolf jankde zaacht en keek woakzoam noar de mannen.

t Vuil nait mit um alles lös te snieden den t zat wel hail stief um t lichoam van de wolf hèn. t Baist vuilde bliekboar dat e van de mannen niks te duchten har en bleef stil liggen. Dou e bevrijd was van aale rommel luit Willem t daaier weer lös. Mit zien tonge gaf t baist n grode lik over de haand van de boswachter. Stief en onwenneg kwam e overènde en runde t bos in.

De mannen keken de wolf noa en wuzzen even nait wat of ze zeggen zollen. Dat kwam meschain wel deur de verrazzen dat ze zo inains en op zon apaarte menaaier mit n wolf in aanroaken kommen warren. Mor zie warren ook kwoad. Den hou kön t dat dit daaier zo in dizze linten vast kommen was. Rommel, dat nait in de netuur toes heurt. Har ain of aander onverloat t spul meschain zo mor woaraargens in t bos hèn smeten um der zo op n goedkope menaaier vanòf te kommen?

t Zol mor zo können. En as dat zo was, dan kön der woaraargens nog wel veul meer liggen. Hail dom, en zölfs misdoadeg, um dit spul zo mor aargens achter te loaten, terwiel dat veur de netuur en in t biezunder veur daaier schoadelk weden kön. Waark aan de winkel dus veur de boswachter.

In tied dat Willem de rommel bie mekoar zöchde kroop de boswachter rond op de plek woar de wolf legen har. Hai pakde plukjes hoar van de grond en dee dat in n puutje. Ook veegde hai mit n schoon pepieren buusdoukje over de plek woar de wolf hum likt har. Ook dat dee e in n puutje. Willem keek hum vroagend aan. De boswachter zee dat e hoopde dat op dizze menaaier het DNA van de wolf vaststeld worden kön. Dat kön loater wel ais belangriek weden. Zeker as der nog meer wolven in de streek kwammen. Aan de hand van sporen zol dan aingoal vaststeld worden können um welke wolf het gung. Willem leufde t aal wel, mor t kön hum nait zo veul schelen. Wolven warren nait zien ding. Hai gung der ook mor nait wieder op in. Mit zien aarms vol linten luip e t bos oet op de vout volgd deur Kees en de boswachter.

Weer bie t traaintje leek t der op dat de oapen niks van t haile gebeuren vernomen harren. En dat was mor beter ook.

Kees klom weer op zien schösstain. Gain zin meer um te koiern en genog um over noa te denken.

Gelukkeg kreeg Willem dij oavend n telefoontje van de directeur dat t nije oapenhoes kloar was. Willem nam Kees even apaart en vertelde hum wat directeur zegd har. Ze besloten um de volgende dag te vertrekken. Dou Kees d aander oapen vertelde dat ze noar hoes gungen ruiken ze der glad hister van. Prooeeiiiaaa… prooeeiiiaaa!! Willem kende dit geluud wel en hai wus dat ze t vrezelk goud noar de zin harren as ze dit ruipen.

Dij oavend könden ze van opwinden nait in sloap kommen. En net dou ze bienoa sluipen klonk der inains n haard geknetter deur de traain: ppppprrrrrrttttt!!! n Scheet van Kees. Ain van zien besten!

Midden in de nacht klonk nog n moal t geluud van n wolf. Dé Wolf meschain wel. De versierde wolf. Mor t geluud klonk nait meer zo angsteg en draaigend. Aiglieks meer as n ofschaaid en as n soort van dankjewel.

Meer lezen over Oape Kees en zien pazzipanten? Kiek dan ook op: https://dideldom.nu/kees-scheet-en-peerd-hendrik/ en https://dideldom.nu/n-anna/

Kees zat n beetje veur zuch oet te kieken. Lekker in t zunnetje en mit zien rugge tegen t oapenhoes aan. Het speet hum dat dit nije oapenhoes gain dakgeude har. Den in de dakgeude van t oale hoes, liek boven de regenpiebe, har e zien vaste stee had en zuch t beste op zien gemak vuild. Der was wel n prachtege speulploatse kommen, mor dij was veurnoamelk veur de jongere oapen. Taauwladders, schommels, klimpoalen en dat soort dingen. Mor joa, doar har Kees Scheet gain behuifte meer aan. Dij was de leste tied meer van t ‘kaalme aan’. Hai har gain zin meer um overal in of op te klimmen en te juchtern en um hèn en weer te slingern aan stukken taauw. En zo kwam t dat Kees zuch biezetten nogal verveelde.

Willem, de oppazer en verzörger van de oapen, de grode vrundelke kirrel mit zien dikke board, har dat wel in de goaten. Hai har der al swoar over noadocht en t kön weden dat e non wat vonden har. Over n week of wat was Willem noamelk joareg en hai doch dat doar meugelk de oplözzen lag. Hai wus nog nait van hou of wat, mor meschain zol t wat weden um Kees dan n moal mit te nemen noar zien hoes. Gewoon op ain dag hèn en d aander dag weerum.

Willem har t der ook mit d directeur over had. Dij begreep wat t prebleem was en har der gain bezwoar tegen as e Kees veur ain nacht mitnam. “Ast aal mor goud regelst en oetkikst dat dij Kees van die gain male streken oethoalt, den ik wil noatied nait heuren dat der gedou west is”, zee e. Non, dat kön e wel aan Willem overloaten. Dij was ja ook mit d haile oapenfemilie op vekansie west! Mit t traaintje van de daaierntoene. En dat was oeteindelk ook aal goud goan.

En zo begunde Willem alles veur te beraaiden. Dat vuil nog lang nait mit, mor op t leste doch e dat e der kloar veur was. Net op tied, den s aanderdoags was e joareg en dan zol t gebeuren. Hai vertelde t ook aan Kees, en aan de reactie van Kees kön e zain dat e t begrepen har. Teminnent, doar vertraauwde hai dan mor op.

Dag der op lainde Willem de fietse van zien buurvraauw. Aine mit n kinderzitje. In t begun van de middag vertrok e richting daaierntoene. Bie t oapenhoes nam e Kees even apaart en trok hum een roze trainingspakje aan. Willem was kleurenblind, dus dat t pakje roze was, doar kön hai ook niks aan doun. In de boksem har e n gat knipt veur Kees zien steert. t Was nog wel n hail gedou um dij steert deur dat gat te kriegen, mor noa wat gepriegel t kwam toch veurmekoar. Het pakje was der veur dat lu nait vot in de goaten harren dat Willem n oape achterop zien fietse har. Hai dee Kees ook n tuugje um woar e hum mit aan t zitje vast muik. Kees was zien wilde hoaren wel n beetje kwiet, mor man kön ja noeit waiten wat e underwegens veur wilde ideeën in zien kop kreeg. Hai trok Kees de kapuchon over zien kop en dou was t tied um te vertrekken. Kees keek der hail onwenneg bie, mor vond t schienboar ook wel mooi.

Zie reden de daaierntoene oet deur de achteringang en over de parkeerploatse veur t personeel. Doar stön nog aaltied t traaintje van heur vekansie. Dat was nog n haile toustand west, den net dou ze der weer de daaierntoene mit inreden, luit de motor van de lokomotief t afwaiten. Eerst n haarde knal en dou nog wat gesputter, veul rook en…stilte. Niks meer. Stukkend. Mit n trekker hemmen ze t spul noar de parkeerploatse sleept. Het ding was echt kepot en nait meer te repareren. Meschain was dat mor beter ook, den der kwam aaltied veul rook van of en stinken dat e dee! Nait te zuneg! Willem stapde van d fietse of en mit zien baaiden bekeken ze t spul nog even. “Mooie tied was dat, Kees”, zee Willem, “jammer dat der niks meer mit doan wordt”. En dou wör t tied um te vertrekken. Willem stapde weer op en doar gungen ze.

Lu harren niks deur. Dij zaggen bloots n kirrel op n doamesfietse mit n kind achterop. Teminnent, dat dochden ze. Willem stopde even loater veur n rood licht. Noast heur kwam n sportwoagen mit open kabbe en mit n man en vraauw der in tot stilstoan. Kirrel achter t stuur was al wat older. Zai har laank lichtblond hoar. Kees har nog noeit van dat laange blonde hoar van zo dichtbie zain. Hou zol dat vuilen? Langzoam stook e zien aarm oet en wuilde mit zien laange vingers even deur t hoar in heur nekke. Zie doch zeker dat heur kirrel dat dee en keek zien kaande op. Mor dij har zien baaide haanden aan t stuur. Dou keek ze noar rechts. Liek in t gezicht van Kees. Dij trok zien lippen op en mit n braide grimas luit e zien grode gele tanden zain. Het wicht schrok zuch hailemoal kepot en begunde vrezelk te gieren. Begriepelk ook wel. Kirrel schrok zo van heur haarde gejauwster dat e n beste stroale gas gaf en zo deur t rode licht ree. Hai wus ja ook nait wat of der gebeurd was. Zie gierde nog aal en muik wilde meneuvels mit heur aarms. Even loater ree d auto n ziestroade in en vot warren ze.

Willem schrok ook. Hai draaide zuch um en vruig op dröge toon: “Wat hest t oetvreten Kees? Hest die toch nait misdroagen”? Hai wus netuurlek ook wel, in tied dat e dat vruig, dat e gain aintwoord op zien vroage kriegen zol. Kees har zien lippen al weer trugge doan en keek Willem mit zien grode broene ogen onschuldeg aan. Willem zee wieder mor niks en vruig zuch of woar of e aan begund was. Ik bin joareg, doch Willem, en dit kön wel ais n haile biezundere verjoardag worden.

Dou ze even loater de stad oet warren was t nog n ketaaiertje deurtrappen veur Willem tot ze der warren. Hai woonde nog aaltied in t hoes woar e in geboren was. t Was aiglieks n klaain boerderijtje, dij e van binnen hailemoal verbaauwd en moderniseerd har. Der lag n beste labbe grond um tou. Achtertoes har e n grode schure baauwd mit n staal veur zien peerd. t Peerd haite aiglieks Hendrik, mor Willem nuimde hum aaltied gewoon Peerd. Peerd Hendrik dus. Een groot Belgisch peerd mit n lichtbroene vacht en laange lichtblonde moanen en steerd. n Prachteg en laif baist.

Zien baaide oldere zusters warren der al. Willem wör feliciteerd en kreeg van aalbaaiden n poar nadde smokken op zien waangen. Zie harren toarde mitnomen en ook al kovvie zet. Dou ze even loater mit mekoar aan toavel zatten begunden ze over Kees.

“Wat ja n laive oape”, en “woarum hest hum klaaier aantrokken en hou hait e?” En zo gung t mor deur. Zie harren ook bananen en appels veur Kees mitnomen, den Willem har heur netuurlek wel verteld dat e n oape mitnemen zol. Kees har t goud noar zien zin. Zeker dou d oldste zuster Harriëtte hum op schoot nam. Harriëtte haite aiglieks gewoon Haarmke, vernuimd noar opa Haarm, mor dat von ze n male noam. Zie vuilde zuch aiglieks n beetje meer as n aander en dee zuch aaltied, op heur menaaier, beter veur as dat ze was. Zie har t, um t zo mor ais te zeggen ’n beetje hoog in de kop’. Non, dat dus.

Kees kroop lekker tegen heur waarme lief aan. En deurdat Kees zuch op dizze menaaier zo op zien gemak vuilde, gebeurde dat woar Willem aiglieks al n beetje baange veur was: Kees luit ain van zien befoamde scheten. Hai knetterde der over. Harriëtte har eerst hail nait in de goaten wat of der goande was. Kees keek heur groots en laifdevol aan. En dou drong t tot heur deur. Zie vloog umhoog. Kees kön zuch nog net aan t toavelklaid vastholden en sprong mit grode boge bovenop de toavel en dou op de laampe boven d toavel. Harriëtte luip rood aan en ruip: “Doe smerige rötoape. Doe smerig swien!”

Tinie, Willem zien aandere zuster, vuil bienoa van heur stoule van t lagen. En dat kön Harriëtte netuurlek ook weer nait velen. “Hol toch op mit dien gelaag”, ruip ze.

Willem begreep dat de laifde veur Kees n beetje over was. Hai tilde Kees van de laampe òf en luip mit hum tot koamer oet. Over zien scholder zee e nog: “Non begripst zeker ook woarum ik hum Kees Scheet nuim. Ik breng hum even noar de schure en bin der zo weer. Vernuver joe in tied wat.”

Dou ze de koamer oet warren trok Willem Kees eerst zien trainingspakje oet. “Zo”, zee e “dij is nait meer neudeg Kees. Dij kan bie de vodden.” Willem luip mit Kees op d aarm de achterdeure oet en stak over noar d schure. In d schure wees e Kees op n soort holten baauwsel pal noast de peerdenstaal. t Was n hok dij e veur Kees timmerd har. Underin har e n dikke loage stro legd en bovenin har e n soort hangmat moakt. Kees mög kaizen: sloapen in de hangmat of in t stro. Het was n mooi hok worden, kompleet mit n dak en, hou kön t ook aans: n dakgeude en n regenpiebe. Hai zedde Kees op de grond en zee: “Bekiek t aal mor goud Kees. Ik loat die hier even allain, mor ik bin der zo weer. Ik hoal Peerd even op.”

Willem verdween deur de grode achterdeure. In t gruinlaand achter d schure stön Peerd bie t hek op hum te wachten. Peerd was overdag hoast aaltied boeten, teminnent ast n beetje schier weer was. As Willem weer bie hoes kwam van zien waark in de daaierntoene broch e Peerd noar zien staal. Peerd zag Willem maistied wel aankommen en dan luip e mor alvast noar t hek. Willem muik zuch n beetje zörgen um Peerd, umreden Peerd de leste tied n beetje lusteloos was. Zien ogen stönden n beetje dof en hai stroalde waaineg levendeghaid oet. t Zölfde as e bie Kees zain har. Meschain könden baaide daaiern mekoar weer n beetje oppittjen.

“Moi Peerd”, zee Willem, “hou ist mien jong?” Hai dee t hek open, klopde Peerd even op zien zied en pakde d haalster. Mit zien baaiden luipen ze noar d schure. “Ik heb ook aine veur die mitnomen. t Zal mie benijen wat ofster van vindst”. Peerd heurde Willem proaten, mor of e der wat van begreep? Zal wel nait.

Kees har intied zien nije hok ais goud bekeken en was in de dakgeude zitten goan. Netuurlek liek boven de regenpiebe. Hai keek ais goud um zuch hèn um te zain wat of der aal te beleven vuil. Non, dat vuil swoar tegen. Joa, vanof zien stee keek e zo in de lege peerdenstaal, mor of e doar wat aan har?

Der klonken swoare kloppende loopgeluden. De grode deure gung open en hai zag Willem mit n vrezelk groot baist noar binnen kommen. t Peerd netuurlek woar Willem over verteld har. Peerd luip mit hangende kop zien staal in en bleef stoan woar e stön. Kees zat der mit verstand noar te kieken. Noa n zetje kreeg Peerd hum in t oog. Hai tilde nijsgiereg zien kop op en keek d oape liek aan. Kees was swoar under de indruk van Peerd. Van zien grode broene ogen, van zien mooie vacht en aal dat blonde hoar. t Leek dat wicht in dij auto wel. Peerd kwam noar hum tou en stak zien neuze noar hum op. Hai snoof. Kees stook hail langzoam zien aarm oet noar Peerd en legde zien haand op zien kop. Peerd en oape muiken nog aal gain geluud en keken mekoar allain mor aan. Willem stön der stomverboasd noar te kieken. Hai doch: Hou kan dit en wat gebeurt hier? Kees vuilde zuch as t woare hail rusteg en trankiel worden. En as Kees dat gevuil over zuch kreeg… Hij trok zien aarm weer trugge en ging der ais goud veur zitten um ain van zien mooiste scheten te loaten. Deur dizze nije regenpiebe lukde dat wonderwel. De scheet klonk as n soort gehoel. Werkelk hail mooi! Peerd schudde zien grode kop n moal hèn en weer en knipperde even mit zien ogen. As of e zeggen wol: n mooi geluud veur zo’n klain baist, mor paas op, ik kan ook geluud moaken! Hai hoalde daip oadem en briesde op volle staarkte. Een haard geluud woar Kees toch wel van under indruk was. Hai wör sikkom tot de dakgeude oet bloazen en vlokken schoem vlogen hum um de oren. Prachteg!

Oapen en peerden können netuurlek nait lagen, mor t leek der hoast op of dat hier wel gebeurde. Kees pebaaierde ook um t briesen van Peerd noa te doun, mor dat lukde veur gain meter. Hai flabberde mit zien vingers over zien lippen en bluis wat, mor nee, t was niks.

Peerd draaide zuch wat meer noar Kees tou en luit Kees op zien rugge klimmen. Kees von t prachteg. Baaide daaiern harren gain oog veur Willem. Dij besloot um ze mor even allain te loaten en luip weer op hoes aan. Kieken hou t mit d vraauwlu was.

Harriëtte was in tied van de schrik bekommen en mös aiglieks ook wel um lagen um t veurval. Zie begreep netuurlek ook wel dat zon baist of en tou n moal aine rieten luit. Zölf dee ze dat ook wel, mor zie zörgde der dan wel veur dat n aander dat nait vernam! Stel die veur! Tinie stön in d keuken in n pane mit eten te reuren. t Rook lekker. “Wat bist aan t moaken?”, vruig Willem. “Stopvaarve”, zee ze, “doar bist ja zo gek op?” Joa dat klopde. Willem was gek op stampot broene bonen. En dou vertelde hai wat òf der net gebeurd was tussen Kees en Peerd. “t Leek wel n soort van laifde op t eerste gezicht”, zee Willem. Non, dat wollen ze wel es zain! Mit zien drijent luipen ze noar de schure en keken deur t glas noar binnen. Kees lag op zien lief bovenop Peerd. Zien bainen hongen aan weerszieden van t grode peerdenlichoam. Mit zien vingers lag e te wuilen in de laange blonde moanen. Zo te zain von Peerd t aal slim plezaaieg.

Noa t waarme eten kreeg Peerd n dikke aarm vol heu, wat wöddels en n emmer vris woater. Kees kreeg ook wat te drinken en n stuk of wat bananen en appels. “Genotter der van jonges en tot mörgen”. Willem knipde t grode licht oet en dee de deuren op slöt.

Aanderdoagsmörgens was Willem al op tied in d schure. Peerd lag laankoet in t stro. Kees lag op zien rugge tegen t lief van Peerd aan. “Moi jonges”, zee Willem, “binnen joe de nacht n beetje goud deurkommen?” Antwoord kreeg e nait mor zie keken baaiden goud helder tot de ogen oet. Zo te zain was t aal goud goan.

Noa t brood eten broch e Peerd noar zien kaampke laand en stapde hai mit Kees in d auto um weer noar de daaierntoene te rieden. Noa dat gedou van guster mit dij lu in dij sportwoagen leek fietsen hum gain goud idee meer. Hai wus netuurlek nait wat of der gebeurd was, mor dat Kees wat oetvreten har, doar twievelde hai nait aan. Dat wicht was nait veur niks zo over heur toeren west.

n Ketaaiertje loater ree Willem de parkeerploatse van de daaierntoene op en parkeerde zien auto vlak bie t traaintje. Kees har de haile rit wat dreumereg veur zuch oetkeken, mor bie t zain van t traaintje kwam der inains n loze blik in zien ogen. Dou Willem hum tot de auto oet hoald har bleef e stoikstief stoan. Net of e swoar aan t noadenken was. Hai trok Willem aan zien boksempiebe en begunde meneuvels noar de kepodde locomotief te moaken. Willem begreep der niks van. Mor Kees was schienboar nogal zeker van zien zoak. Hai begunde te bloazen en flabberde mit zien vingers over zien lippen, terwiel e noar de locomotief wees. En dou wör t Willem dudelk. “Begriep ik t goud Kees, dastoe bedoulst dat Peerd Hendrik dizze traain ook wel trekken kan?” Kees begunde te springen van opwinden. Hai keek de oape vol bewondern aan en zee: “Ik zal die dit zeggen Kees: doe bist nait meer ain van de jongsten en nait meer zo smui as vrouger, mor in dien kop ist aal nog dik in ödder. Dit kön mor zo n hail goud idee weden. Ik mout der eerst nog ais goud over noadenken, mor t liekt mie wel wat.”

Hai broch Kees noar t oapenverblief en luip dou noar zien koamertje in t hoofdgebaauw. Hai schonk zuch n kop kovvie in en gung der ais goud veur zitten. Eerst mor ais zörgen dat e in zien kop alles op n riege kreeg. Hai belde ook wat lu op veur wat informoatie. Oeteindelk zedde Willem zien computer aan en muik e n fersounlek overzicht van alles wat der doan worden mös.

t Was al dik in de middag dou Willem zien plan kloar har en der mit noar de directeur gung. Hai vertelde hum eerst hou of t aal goan was. Over t wicht in de sportwoagen en over zien zuster Harriëtte. En netuurlek over hou oft mit Kees en Peerd Hendrik goan was. Directeur heurde t aal mit verstand aan. Bie t verhoal over Harriëtte en dat Kees dou aine rieten luit sluig e zuch op de knijen van t lagen. En dou vertelde Willem wat of der dij mörgen op de parkeerploatse gebeurd was. En ook dat hai t idee van Kees, den zo mög e dat toch wel nuimen, oetwaarkt har. Willem legde zien pepieren op toavel. Directeur pakde ze op en zee, dat e der goud noar kieken zol. Hai zol wel contact mit Willem opnemen as e alles goud bekeken har.

In de kommende weken nam Willem Kees of en tou veur n nacht mit noar hoes. Hai maarkde dat t Peerd en Kees goud dee as ze mekoar weer even zaggen. Mit noame Peerd was werkelk opknapt en har zo op t oog veul meer energie. En Kees ook. Hai klom biezetten zölfs in de klimtaauwen van t oapenhoes.

Noa n week of wat vruig directeur of Willem even bie hum kommen wol. Hai zee, dat e goud over alles noadacht har en dat hai t n geweldeg plan von. “Wie doun t zo astoe, of meschain mout ik zeggen Kees, het veursteld het.”

Achter t oapenhoes was nog n lapke grond woar timmerlu in de weer gungen mit t baauwen van n peerdenstaal. Den t kön netuurlek nait dat Peerd Hendrik elke dag hèn en weer noar de daaierntoene mös. Veur Kees was in de nije peerdenstaal ook weer n soort van hok baauwd. Kompleet mit dakgeude en regenpiebe netuurlek. Het was noamelk de bedoulen dat Peerd Hendrik en Kees Scheet as het woare gungen ‘soamenwonen’. Dat ze overdag en ook s nachts bie mekoar warren. En ain van de woagentjes van d oale traain wör hailemoal opknapt en aanpaast. De waarksoamheden duurden um en noabie twij weken.

En dou was zo t wied! De grode dag was aanbroken! Peerd wör noar de daaierntoene hoald en veur de woagen spand. Hai zag der prachteg oet mit zien splinternije tuug van broen leer mit aalmoal klaaine belletjes.

Kees mög op Peerd zien rugge zitten. Willem stön noast de woagen en har de teugels in d haand. Hai klakde n moal mit zien tonge as taiken veur Peerd dat e begunnen kön te lopen. En terwiel Peerd n moal haard briesde, spande hai zien grode lief en trok e t spul veur de eerste moal deur de daaierntoene. Der zat nog gain volk in de woagen, den zie wollen eerst kieken hou of t aal gung. Gewoon n proefrit as t woare. Alles ging persies zo as de bedoulen was.

En dou möggen de bezuikers van de daaierntoene in de woagen. Het was n groot succes. En hoast elk en aine wol op de foto mit Peerd en Kees. Het was ook wel n hail apaart gezicht: dat grode peerd mit dij oape op zien rugge.

t Wicht van de rode sportauto kwam der touvalleg ook aanlopen. Zie wol ook op foto. Dou ze mit de rugge noar Peerd en Kees stön, stak Kees zien aarm oet en wuilde even deur dat mooie blonde hoar. t Hoar vuilde goud mor nait zo goud as de moanen van Peerd. t Wicht draaide zuch inains um en keek liek in de broene ogen van Kees. Dij huil zien lippen stief op mekoar en keek heur zo laif meugelk aan. Zie bedoch dat dit zeker nait dezölfde oape weden kön as dat lèlke monster dij ze achter op dij fietse zain har.

Zie gaf Kees een aai over zien kop en zee: “Moi laiverd”.

Kees stroalde der over terwiel e zuch stief aan de moanen van Peerd vast huil.

Meer lezen over Oape Kees en zien pazzipanten? Kiek dan ook op: https://dideldom.nu/kees-scheet-en-de-versierde-wolf/ en https://dideldom.nu/n-anna/

Even op fietse noar t Hoornsedaip in Stad. Noar dai goudkope winkel. Umreden k wol mie n poar fiene vaarfkwasten kopen. k Har al n moal zain dat ze dai doar harren. In de winkel vuil pries mie zo mit dat k vot mor n serie extroa mit nam. Dou k weer boeten ston, dee k zunnegloazen weer op mien brille. Hail makkelk, dai kìn k der zo opklikken. Lucht was slim schaarp. k Dee net mien nije kwasten in fietstazze, dou k Willem zag. k Har vrouger mit hum op kaddegezoatsie zeten. Hai zag mie ook. Wie muiken even n proatje over hou of t was. k Dee mien zunneklepke mor weer òf. Oet fersoun. Lu woarof je mit proaten, mouten joe altied in d’ogen kieken können. Dat hemmen ze mie vrouger leerd. Dou k vief menuten loater weer op fietse zat, har k mien klepke nog in haand.

En dou muik k n fout: Um nait of te stappen, um t klepke weer op mien brille te zetten. Nee, dat kon zo wel even, doch ik. Under t rieden. Mit lözze haanden. t Wicht dai mie op plof in de muide kwam, zörgde derveur dat k achterum keek dou ze mie veurbie was. k Ruip heur ook nog noa. Umreden dat k heur kìn en nait um hou of ze der oet zag. Dat wol k der even bie zeggen. Doar bin k hail eerliek in. Zai keek ook achterum en ruip nog wat noar mie. Kon t nait verstoan. Mor dit alles was net even te veul… Mit lözze haanden rieden en ook nog ais roupen en achterum kieken. Fietse gung inainen mit n schaarpe bochte noar rechts. Of k wol of nait. Zuver tussen twij parkeerde auto’s deur. t Veurrad stoiterde tegen kaande van weg aan. k Vloog mit n boge over t stuur hèn en kwam laankoet op wale van t daip trègte. Nog gain meter van t woater òf. k Bleef even beduusd liggen. k Vuilde dat k alles nog bewegen kon. Gaauw weer in de bainen en kieken of der ook gounent warren dai t zain harren. k Doch van nait. k Was der goud òfkommen. Blaauwe plekken zol k loater wel zain.
k Wait nait wizze of k vrouger veul lu bekeurd heb veur t rieden mit lözze haanden….

November 1986.

Jacob, net twinteg. Grode vent mit n dikke bos rood hoar op zien kop. Hai was nog in zien begunjoaren, en har, um t zo mor ains te zeggen, nog gain boksem bie de politie versleten.
Paul was n joar of wat older. Moager as brandholt en mit zwaart stiekelhoar. Zien eerste waarkzoame joaren har e deurbrocht in Rötterdam. Mor zo as de maiste Grunnegers was ook hai weer trugge goan noar t Noorden.

Wat politiewaark aangaait was t dou nog nait zon drokke boudel as vandoage de dag. Mor der warren dou netuurlek ook al studenten in Stad. En ook dou fietsten dai mainsttied zunder licht.
Twij der van kwammen Jacob en Paul tegen op Vismaarkt. n Poar haile schiere wichter in n luchtege stemmen. Ook nog luchteg dou ze n bekeuren kregen. Zai betoalden vot. Baaide vief gulden.
Op t ènde zee d aine: “Zo, dat was t. Dit was aal t geld wat wie nog harren. Dat wordt dizze weke allain nog stoede eten.” En vot luipen ze. Mit heur fietsen aan d haand.

Jacob doch eerlieks woar dat ze t mainde van dat geld. En dat zee e ook tegen Paul. Dai doch der net zo over. Zai vuilden zuch der nait goud bie.
“Wat binnen wie n poar miesgasters van kirrels.”
“Dat binnen wie. Wie zuiken ze weer op” zee Paul.
Wichter luipen nog altied mit fietsen aan d haand.
Jacob dee t woord.
“Heur ais wichter, t begroot ons van dai bekeurens, umdat t joen lèste geld was. Geef ons dai bonnen mor, dan kriegen joe t geld weer.”

Wichter mozzen lagen en warren vrezelk bliede.
“Non” zee d aine “wie wollen mörgen aiglieks mous eten. Dat kìn nou wel weer. Mit n dikke rookworst der bie. Wie nuigen joe um bie ons te kommen eten…”

(kerstverhoal)

t Was doags veur kerst. Willem was mit d peerdentrailer achter zien auto noar de daaierntoene reden. Hai was doar verantwoordelk veur de oapen en hai muik der ook doaglieks mit peerd en woagen ritjes mit bezuikers. Mor non de daaierntoene mit kerst dicht gung wol e t peerd bie hoes hebben. Zien Peerd Hendrik, n groot Belgisch peerd mit n lichtbroene vacht en mit laange lichtblonde moanen en steert, dij n biezundere vrundschap kregen har mit oape Kees.

Kees was de oldste oape in t oapenhoes en ook de slimste. Hai har Kees ook n moal veur ain nacht mitnomen noar zien hoes. Achterop fietse in n kinderzitje en, um nait teveul op te valen, har e hum n roze trainingspakje aantrokken. Capuchon over zien kop. Underwegens was der nog wat gebeurd dou e stil stön veur n rood licht. Der was n rode open sportwoagen noast hum kommen mit n man en n vraauw der in. Zai begunde inains haard te gieren en meneuvels te moaken. Kirrel gaf n stroale gas en ree der mit n beste gang vandeur. Zo deur t rode licht. t Vuil Willem nog op dat zai laank blond hoar har dat wild um heur kop waaide. Hai har nait zain wat der achter zien rugge gebeurd was, mor wus hoast wel wizze dat Kees wat oetvreten har. t Was geliek ook de leste moal dat e Kees mit nam op fietse.

In d schure achter zien hoes, noast de peerdenstaal, har e veur Kees n soort hok baauwd. Baaide daaiern hadden mekoar doar veur t eerst trovven en vanof t moment dat ze mekoar zaggen warren ze nait meer bie mekoar weg te haauwen. Hail biezunder. t Was ook nog n hail verhoal hou oft idee ontstoan was, mor oeteindelk trok Peerd doaglieks n woagen mit bezuikers deur de daaierntoene, terwiel Kees op zien rugge zat. Hai har der ook n aigen staal kregen en veur Kees harren ze der n apaart hok bie timmerd, zodat ze dag en nacht bie mekoar warren, Peerd Hendrik en oape Kees.

Willem was n grode vrundelke kirrel mit n dikke board. Begun vatteg en nog aaltied vrijgezel. Zien oldste zuster Tinie har der al n poar moal op zinspeuld dat t tied wör dat e aan de vraauw kwam. Hai har wel n poar moal wat scharrelderij had mor dat was op niks oetlopen. Hai woonde nog aaltied op t oal stee. t Was aiglieks n klaain boerderijtje dij e van binnen en van boeten hailemoal opknapt har. t Was slim mooi worden en hai zol der n beste stuver veur kriegen können, vertelde n moakeloar hum. Ook umdat der zon grode labbe grond umtou lag. Mor Willem wol naargens van waiten. “Most ais goud heuren, moakeloar”, zee e “astoe zo geern geld verdainen wost, is doar niks mis mit, mor nait aan mien hoes. Dij blif van mie!” Moakeloar was mit n drup aan zien neuze vertrokken.

Tegen de middag ree e zien aarf op. Peerd en Kees in de trailer. Hai broch baaident noar heur stee in d schure en zörgde der veur dat ze genog te eten en te drinken harren. Tied um even achterover in d stoule liggen en d ogen even dicht te doun. Veur zien doun zol t dij oavend noamelk loat worden veurdat e op berre kwam, den op kerstoavend gung e aaltied noar Tinie en heur man. Dij woonden n poar honderd meter wieder aan dezölfde weg. Zien zuster Harriëtte kwam doar dan ook mit heur man. t Was dan eerst kovviedrinken mit wat lekkers der bie. En dan noa d kovvie mit mekoar in ain auto noar d kerke veur de kerstnachtdainst. Nait dat ze zukke traauwe kerkgangers warren, dat nait, mor op kerstoavend wel! Vrouger, in tied van d ollu, gungen ze elke zöndag, mor in de loop der joaren was doar de sleet wat in kommen.

Dou ze dij oavend d kerke in kwammen zat der al oardeg wat volk. Der was nog net ain baanke woar ze mit zuch vieven noast mekoar zitten könden. Veurin, noast de preekstoule, stön grode kerstboom. t Zag der aal hail sfeervol oet. Willem kwam liek achter n vraauw mit laank blond hoar te zitten. t Wör n prachtege dainst. t Kerstevangelie wör lezen en der wörden mooie kerstlaidern zongen. Domdie huil n körte preek over laifde en verdroagsoamhaid. Noa de preek keek e umtronne en zee: “Fijn dat u met zo velen bent gekomen en dat we hier met elkaar op zo’n mooie manier het begin van het kerstfeest kunnen vieren. Op gewone zondagen komen er niet zo veel mensen en ik kan me dan ook goed voorstellen dat lang niet iedereen elkaar kent. Ook niet degenen die vlak naast, voor of achter u zitten. Daarom stel ik voor dat u kennis maakt met de mensen om u heen. En natuurlijk is dat dan ook een mooie gelegenheid om elkaar een gezegend kerstfeest toe te wensen”.

Willem muik kennis mit wat lu um hum tou en ook mit de blonde vraauw veur hum. Zie gaf hum n haand en zee dat ze Anna haite. Zie zee: “Joe kommen mie bekend veur, mor ik wait nait woar van.” Willem wus t ook nait. Hai doch: blonde vraauw, doar binnen der wel meer van. Hai zag niks bekends. Mor hai zag wel dat t n haile mooie vraauw was mit prachtege blaauwe ogen. En zo as ze hum aankeek! Dat gaf hum n hail apaart gevuil in zien lief! Even loater, noa t zingen van ‘Stille Nacht’, was de dainst oflopen en schoevelde Anna noast Willem noar de oetgang. Zie ruiken weer aan de proat. Tinie kwam der ook bie. Ook zai har kennis moakt mit Anna. “Zo,” zee Anna even loater, “ik leuf dat ik mor es op hoes aangoa.” “Is doar aine dij op die wacht?” vruig Tinie. Nee, dat was nait t geval. “Hest dan gain zin um even mit ons mit te goan? Wie nemen op kerstoavend, as wie der weer binnen oet kerke, aaltied n glaske rozienen op brandewien mit wat schinke en dröge worst der bie. Hail lekker! En der is genog hor!” Willem zag dat Anna twievelde. “Dat liekt mie n goud plan,” zee e, “dan können wie ook geliek even oetzuiken woar ofstoe mie van kenst.” “Non wordt t wel hail verlaaidelk”, laagde ze, “is goud, ik goa mit.”

Der was nog wel n probleem mit vervoer, den mit zien zessen in ain auto was te veul. Anna zee dat ze zölf ook mit d auto was. “Astoe dan mit mie mit ridtst,” zee ze tegen Willem, “dan huif ik ook nait te zuiken noar woar of ik weden mout.” Op de parkeerploatse luip ze liek op n rode sportwoagen of. Blond hoar, rode sportwoagen, doch Willem. t Zal toch nait…

Willem wörmde zien grode lief mit muite in heur auto. t Wör n hail gezelleg ritje en veurdat e der op verdocht was, warren ze der al. Ook bie Tinie in hoes was t gezelleg. Anna vertelde dat ze schilder was. “Oh, zee Harriëtte, dan magst ons hoes wel n moal vaarven. Dat mout neudeg gebeuren”. “Dan zal dat hoes van joe wel n kleurege boudel worden, den ik bin aiglieks kunstschilder.” Zie vertelde dat ze ook bouken illustreerde. Veurnoamelk kinderbouken en dat ze, as ze daaiern schildern mös, voak even noar de daaierntoene gung veur inspiroatie. Zie huil zuch op slag stil en keek Willem aan. “Doar ken ik die van,” zee ze “doe bist dij kirrel mit dat mooie peerd en dij oape. Doe moakst dij rondritjes.” “Joa,” zee Willem, “dat bin ik.”

En dou vertelde Anna t verhoal dat ze dij zummer mit heur pabbe, in heur auto, stil stoan har veur n rood licht, pal noast n kirrel mit n kind achterop fietse. n Kind in n roze pakje. Tinie en Harriëtte begunden te gnivveln. Tinie vertelde dat Willem heur n dail van t verhoal al verteld har en dat dij auto mit piepende banden votreden was, zo deur t rode licht. “Joa,” zee Willem, “en ik wait nog aal nait wat doar achter mien rugge gebeurd is.” “Och man, ik vuilde inains n poar vingers in mien nekke. Ik keek verboasd noar mien pabbe, mor dij har zien handen aan t stuur. En dou keek ik noar rechts, noar dat kind, teminnent dat doch ik, mor ik keek liek in t gezicht van n oape dij zien lippen optrokken har en mie zien grode gele tanden zain luit. Wost nait waiten hou of ik schrok. Ik heb t oetgierd! En joa, mien pabbe schrok weer van mie. Hai wus ja ook nait wat der goande was. Hai gaf dou mor n stroale gas en ree der mit n noodgang vandeur.”

Willem vertelde heur dat e oppazer en verzörger van de oapen was en dat e dij dag oape Kees mitnomen har noar hoes. En dat e, um underwegens nait te veul op te valen, Kees n roze trainingspakje aantrokken har.

Ondanks dat t hail gezelleg was, zee Willem dat e weer op hoes aan gung, den hai wol nog even bie zien baisten kieken. Anna zee dat ze ook gung en Willem wel even vot brengen zol. Dou ze even loater bie zien hoes warren vruig e of ze nog even mit gung um bie Peerd te kieken. Dou Willem t licht in d schure aan dee, zaggen ze Peerd stoan mit Kees op zien rugge. “Hè?” zee Anna, “hest oape Kees ook mitnomen?” “Joazeker,” zee Willem, “Peerd Hendrik en Kees heuren bie mekoar.” Anna keek Kees aan en zee: “Dus doe hest mie dou zo aan t schrikken moakt?” Het leek hoast of Kees wat zeggen wol, mor dat kwam der nait oet. Hai stak wel zien aarm oet en vuilde even aan heur blonde hoar. Anna boog ze zuch noar hum tou, aaide hum over zien kop en zee: “Ik wait t nait Kees, mor ik leuf dastoe n oape mit verdaipens bist.”

Tegen Willem zee ze: “En wat döstoe mörgenvroug. Gaaist dan ook noar d kerke?” Willem zee dat dat nait de bedoulen was. “Ik goa wel,” zee Anna, “en ik zol t wel mooi vinden ast mit mie mit gungst. Noatied können we dan wel noar mien hoes goan. Kaanst ook bie mie eten en dan zain we wieder wel.” Willem was tot alles beraaid. Zie gung op heur teunen stoan, sluig heur aarm um zien nekke en gaf hum n dikke smok. Dou ze even loater vot ree bleef Willem verbaldereerd achter. Hai wus gewoon nait hou of e t har, mor t vuilde goud. En de woorden van Anna “dan zain we wieder wel” bleven mor aal in zien kop moalen.

Dou Willem even loater op berre lag kön e eerst nait in sloap kommen. Hai lag te wuilen en doch aan Anna. Loater dij nacht dreumde hai over n rode sportwoagen. t Bleek dat t gain echte auto was, mor n soort trapauto. n Grode speulgoudauto mit trappedoalen. t Lukde Willem mor nait um der mit vot te kommen den as e begunde te trappen zatten zien bainen knel under t stuur.

d Aanderdoagssmörgens was e net kloar mit t verzörgen van Peerd en Kees, dou Anna de schure in kwam. “Ik bin mor n beetje op tied kommen”, zee ze, “den ik wol nog even bie dien baisten kieken.” Zie gaf Willem weer n smok. Hai trok heur even stief tegen zuch aan. Man, wat vuilde dat goud!

Willem wol zuch nog even umtrekken. Mit zuch baaident luipen ze t hoes in. “Wat woonst hier mooi”, zee Anna, terwiel ze vol bewondern um zuch tou keek. “Kiek rusteg rond”, zee Willem, “ik bin zo kloar.”

Dou ze even loater weer noar boeten luipen zee Willem: “Hest dien trapauto weer bie die?” Zie keek hum vroagend aan. “Wat bedoulst?” Hai vertelde wat e dij nacht dreumd har. Anna mös der smoakelk um lagen. “Wostoe rieden?”, vruig ze. Dat wol e wel. “Mor paas op”, zee Anna, “Dit is n echte auto hor! Aine mit n haile dikke motor en veurdast t waist, gaait e die der vandeur. Mittrappen is nait neudeg!”

In d kerke was t nait zo vol as de oavend der veur. Zie gungen achterin zitten. Verschaaiden lu zeden Anna goidag. De mainsten keken mit n gloepstreek noar Willem. Wat ze doar bie dochden kön Willem zuch wel veurstellen. Hai vuilde zuch der wel goud bie. Het was weer n mooie dainst. Nait zo oetbundeg as de oavend der veur, mor netuurlek wel in kerstsfeer en mit t lezen van t kerstevangelie. Anna har heur aarm deur dij van hum schoven en huil zie haand vast. Dicht tegen hum aan. En hail eerlek gezegd, kreeg Willem nait veul mit van de preek. Zien gedachten warren meer bie dij geweldege vraauw dij noast hum zat.

Noatied reden ze noar Anna heur hoes. “Hèn!?” zee Willem, “dit is mien oale kleuterschool! Hier, liek bie die veurtoes, heb ik vrouger in de zandbak speuld.” Anna vertelde dat ze t n joar of wat leden kocht har, umdat der zoveul roemte in zat. Roemte dij ze neudeg har veur heur waark. Binnen herkende Willem der niks meer van. t Was verbaauwd tot n gezellege wonen. Dou ze even loater mit zuch baaident op d baanke zatten mit n kop kovvie en n stuk zölf gebakken toarde, zee Willem: “Most es heuren Anna, ik mout die toch even wat zeggen: “Ik ken die nog gain vaaierntwinteg uur, mor t vuilt of ik die al joaren ken. Ik vuil mie hail goud bie die en ik leuf dat ik stoapelgek op die aan t worden bin.” Anna zedde heur kopke kovvie op toavel, draaide zuch noar Willem tou en sluig heur aarms um zien nekke, terwiel ze stief tegen hum aan kroop. Zie zee dat zai t zölfde gevuil har. Zie fluusterde ook nog wat in zien oor. En door kreeg Willem t waarm van.

Meer lezen over Oape Kees en zien pazzipanten? Kiek dan ook op: https://dideldom.nu/kees-scheet-en-de-versierde-wolf/ en https://dideldom.nu/kees-scheet-en-peerd-hendrik/

t Was weer tied veur n beetje zun op d’hoed. Zoas elke zömmer gung Geert mit zien vraauw n poar weken noar de zunne. Gewoon wat loiern, lekker eten, potje bier, glaske wien en zukswat. De leste joaren gungen ze noar Mallorca. Aingoal noar t zölfde hotel. t Eten was goud en t was der lekker rusteg, mor wel aaltied slim gezelleg. Veul gasten oet Nederland. En t lag ook nog ais vlak bie t strand en ale aandere vermoak.
t Hotel har ook vief koamers op t dak, mit veur elke koamer n roem dakterras. Penthouses nuimden ze dij koamers. Vleden joar har hotelholder beloofd dat ze dit joar zon dakkoamer kriegen zollen. Hai har woord holden. Geert dee terrasdeure open en stapde t pladde dak op. Aan ander kaande weg lag t strand. Middellandse Zee was zo blaauw as e mor weden kön.
Aan baaide kanten was t dakterras òfschaaiden van de buren. De eerste meters n manshoog schaarm en wiederop n hekje van mor zuneg n meter hoog. Buren aan weerskanten zatten under n parasol te lezen.
Dou Geert goidag zegd har, kwammen ze aan de proat. Ain stel kwam oet Gaiten en t andere oet Emmer-Compascuum.
t Leek n mooie vekansie te worden. Overdag trokken Geert en zien vraauw der op oet of ze gungen noar t strand. Noa t oavendeten aan de kuier. En netuurlek even woaraargens zitten um wat te drinken. Soavends loat was t nog lekker waarm op t dakterras. Buren zatten der mainsttied ook en t was zo mor ain uur veurdat ze op bèrre laggen.
Noa n weke gung Gaiten weer noar hoes. Emmer-Compascuum bleef nog. Dou Geert en zien vraauw dij nommerdag van t strand weer in t hotel kwammen, stönden der twij knuppels van n joar of twinteg bie de balie. Op de grond twij rugzakken en n droagboare radio van ekstroa groot formoat.
“Dat zal toch nait, hen?”, heurde Geert zien vraauw zeggen. Mor t was wel zo. Zie zatten nog mor zuneg op heur terras of deure van Gaiten gung al open. Baaide jongkirrels dij
ze net beneden zain harren.
“So buurman, is et een beetje geselleg hiero?” Geert zee dat t slim gezelleg was, mor veuraal ook lekker rusteg.
“Nou dan salle we daar es wat extra aandacht an bestede”.
Geert zee dat e alles goud von, as e der mor gain last van har. En dat e t geern rusteg holden wol. Dij oavend was t inderdoad slim rusteg. Knuppels warren op stap. Tot drij uur.
Zie wörden wakker van lewaai op de gaange. Gehaauw mit deuren en geroup en gebölk. “Mörgen proat ik wel even mit dij jonges”, zee Geert. “t Zal zo wel òflopen weden”.
Dat was ook zo, totdat……
Zie sluipen net weer dou ze weer wakker wörden van geproat. t Kwam van boeten. Geproat, non jaP geproat. As t nait slimmer wordt, doch Geert. Radio gung ook aan. t Swoare gebonk en t geblèr van ain of andere zanger knalde bie heur noar binnen. Nije buren zongen op volle staarkte mit.
Geert vloog van bèrre of en stapde in zien onderboksem t dakterras op. Emmer-Compascuum stön der ook al. Geert mös haard roupen um boven t lewaai oet te kommen.
“Wat is er buurman. Niet jouw musiek? We kenne wel wat anders draaie hoor”.
“ t Ainege wat ik wil, is dat dij meziek oet gaait. En ook gain geproat hier op boeten. Wie willen sloapen en mien buurman ook”. “O, nou we dachte dat je wel wat gesellegheid wou”.
“Joa”, zee Geert, “mor nait midden in de naacht. Ik heb die vandoage overdag ook al zegd dat wie t hier rusteg hemmen willen. Ik woarschaauw die non nait weer”.
Radio gung oet en de jonges noar binnen. Doags der op lag Geert op zien strandbedje. Hai mös denken aan wat der dij nacht gebeurd was en muik zuk der weer kwoad over. Hai zol as t weer gebeurde…..
Eerst de ogen mor even dicht…… wat sloap inhoalen……hai kreeg ter mit buurman over. En veur de zekerhaid pruit e ook mit de andere bewoners van de dakkoamers. Elk en aine von dat zukswat nait kön. Zie zollen mekoar haalfstoan as t weer begunde.
Hai heurde t spul al weer aankommen……..t Zölfde as de nacht der veur. Mit dit verschil dat der non ook vraauwenstemmen klonken.
Radio weer op volle staarkte. Geert en buurman trovven mekoar boeten. Zie sprongen over t hekje van de nije buren. Nog meer buurmannen kwammen der bie.
Twij wichter en baaide jonges laggen op metrazzen op de grond. Draank der bie. t Zol bliekboar slim gezelleg worden.
Geert pakde de radio en smeet hum van vief hoog noar beneden. Twij andern luipen noar binnen. Zie kwammen mit n dikke aarm vol klaaier weer noar boeten. Ook over de raande. “Zo”, zee Geert. “Dit was plan aine. As t weer gebeurt pakken wie plan twij der bie”. Jonges warren zo verbaldereerd dat ze niks zeden. Wichter ook nait……..
Zien vraauw……..dij zee wel wat. Hai wol zeggen dat ze mor weer op bèrre goan mös…….. Hai kreeg n stöt in zien ribben……of e ook wat drinken wol……en……. “doe most in de schare liggen goan, hest t swait ja blank veur de kop. t Is veul te waarm um zo in de glìnne zunne te liggen……” Geert kwam mit muite in t inde. Eerst t woater mor even in. Eindje zwemmen. De jonges harren de leste woarschaauwen van Geert goud oppakt. t Is wieder n mooie vekansie worden. Lekker rusteg ook.

Smangs, as plietsieman Geert in de pervinsie dainst dee op motor, kwamt t veur dat e tegen kovvietied hail touvalleg in de buurt van Vlachtwedde was. Door woonde zien opa. Ook n Geert, woar of hai netuurlek noar vernuimd was.
Opa woonde in n klaain boerderijtje. Kaande oet van Zèlng. Aiglieks huilt t midden tussen n boerderijtje en n aarbaiderswoning. Hail ainvoudeg. Achter in t hoes n poar zwienhokken en wieder noar veuren was n achterkoamertje mit n bedstee. Deur n gaange kwam je dan in de veurkoamer. Doar warren nog twij bedsteden. In t achterhoes was n kroane mit n geutstaine. Allain kold woater. En n oale toavel woar n gasstel op ston woar opa zien eten op kookde. Niks gain sanitair. Gain wc. Joa, zon holten geval mit n gat der in en mit n deksel der op. Um de zoviel tied wör de pudde doarunder leeg hoald.
‘De bere snieden’ nuimde opa dat.
En gain douche. As e zuk wassen wol, nait te voak, dee e n kedel hait woater in n waskomme.
Kinder, Geert zien olders, harren der al voak bie opa op aandrongen dat e dai olle kwinde vot dee. Zie wollen opa n nije woning tou mit meer comfort. Hai was ook ja al in de tachteg. Veural Geert zien moeke muik zuk der drok um. ‘En centroale verwaarming zol ook nait gek weden. Dai oale euliekaggel van joe vertraauw k veur gain cent. d’Haile boudel brandt joe nog ais of.’ Hier reageerde opa nait op.
‘Man’ zee opa dou, ‘wat willen joe toch. k Woon hier ja best. k Heb mien hounder woar of k elke dag noar umkieken mout. En op t kaampke laand hier achter t hoes heb k mien schoapen woar of k veul oardeghaid aan heb. Boetendes krieg k veul aanloop. Der komp elke dag wel aine veur n kop kovvie of n borrel. k Mout der nait aan denken um in t dörp te wonen mit veur t hoes n tegelpadje en achter t hoes ook. En wieder niks.
Doar har opa netuurlek wel n punt. Dat har Geert zien moeke ook wel in de goaten. Mor zai har ook n punt. En dai goeide ze op toavel: ‘Mor ie hemmen gain douche. En dat gedou mit zon waskomme en dat groetjen mit n waskelabbe is ja niks. Nait dat joe stinken hor’ goeide ze der gaauw tussendeur, ‘mor t is toch n hail gedou. En as je n douche hemmen springen joe der gewoon elke dag even under.’

Hier har opa gain weerwoord op. Hai zee dat e ter non nait wieder over hemmen wol. Um en bie n haalf joar veurdat opa oeteindelk toch verhoezen zol, kwam Geert der op n mörgen aanzetten veur n kop kovvie. Want joa, in de kommende winter zol opa inderdoad tegen d’euliekaggel aan valen en zol hum d’haile boudel ofbranden. Hai zedde net zien motor achter t hoes op d stander dou opa d’achterdeur open dee. ‘Moi mien jong. Wat mooi ja dast der bist. Kovvie zeker?’
‘Moi opa. Joa, ik doch joe hemmen de kovvie wel kloar.’
Geert trok eerst zien motorpak oet. Opa har t altied slim waarm in hoes. Bie t kovviedrinken vuil t Geert op dat opa hum wat guteg aankeek. Hai zat woaraargens op te bruien. Even loater kwam t hoge woord der oet. ‘Moust ais mitkommen. k Wil die wat zain loaten.’
Opa troonde hum mit noar t achterhoes. Hai luip noar ain van d’al joaren leegstoande zwienhokken. In d’houk ston, op n högte van n leutje twai meter, n oale gemeleren waskedel. Woar e òp ston was nait te zain. Doar zat noamelk n plestieken gerdiene um tou.
‘Wat vinst?’
‘Wat ist?’
‘Kiek mor.’
Geert trok t plestiek oet zied. n Holten stel- loage, woar de waskedel op ston, kwam te veurschien. Hai begreep der niks van. ‘Most beter kieken mien jong. Dan zugst dat t n douche is’.
‘Hou waarkt dat ding?’ was Geert zien reactie.
‘Hail makkelk. k Heb der eerst n poar goaten in haauwd dai ik mit n ploatje ofsloeten kìn. As k de kedel volgoeid heb mit waarm woater, goa k der in mien blode kont under stoan en trek k t ploatje vot. En dan goa k mie douchen. As de kedel leeg is dreug ik mie òf. Begripst’?
Geert begreep t.
Hai wol der geern bie weden as zien moeke dit te zain kreeg.

Zöndagmiddeg. Pittjerennen op de boane in t Stadspaark. Doar kwam veul volk op òf.
Mainsttied wel n apaart slag volk, mor dat is ook volk.
Geert en zien collega harren dainst en mözzen der wat touzicht holden.

t Was aaltied n hail gedou mit parkeren. Parkeerploatse n eindje wiederop was groot genog, mor lu wollen t laifst zo dicht meugelk bie de boane stoan.
Mor doar mög nait parkeerd worden.
Zie reden mit motor wat rond en stuurden lu vot dij aanstalten muiken um op n verkeerd stee te parkeren.

Geert har ook al n kirrel votstuurd dij zien dikke Mercedes vlak bie de ingang zetten wol.
Dou e der even loater weer langs ree, stön dij auto der toch.
Der warren aaltied lu dij der wel n bekeuren veur over harren. Dizze schienboar ook.
Auto stön mit t rechter veur- en achterrad midden in n paark violen.
De auto was ain van de diksten in zien soort mit widde leren beklaiden.

Bonne wör oetschreven en under de roetenwisser plakt.
Geert zien kelegoa wus te vertellen dat e dizze vedde bak doar ook al n poar moal eerder bekeurd har.
Dudelk aine dij nait um liek wol.
Of mös t hum gewoon wat dudelker moakt worden dat e hier nait stoan mög…?

t Pittjerennen was oflopen.
Kirrel van de Mercedes was ain van de lesten dij noar boeten kwam.
Hai was n joar of viefteg. n Laange gele overjaze mit n wit pak en swaarde bloeze, dij tot zien navvel aan tou open stön. n Dikke golden ketten hong over zien hoarege borst. Zien gitswaarte hoar stön stief van t vet.
Aan elke aarm har e n wief hangen. Soamen meschain net zo old as kirrel zölf.
Hoogblond en dik in de vaarve. t Paasde aal wel persies bie mekoar.
Hai was schienboar hail wat van plan.
Dou ze bie de auto kwammen zag kirrel de bonne. Hai trok hum under de roetenwisser vot, en luit hum kniezend op de grond valen.
“Zo doun we dat mit dij flaauwekul”.

Vraauwlu mözzen laagen en keken hum vol bewondern aan. Mor dou zag e dat zien auto n beetje veurover hong. En hai zag ook twij luciferholtjes dij in t ventiel van de veurbanden stoken. De dikke braide banden warren leeg lopen. Kirrel trok blaik weg. Noar de vraauwlu huil ze zuk groot: “Goa mor in d auto zitten. Ik bel mien garageholder wel even”. “Most ais goud luustern”, zee d aine “Goa der zölf mor mooi in zitten, wie hemmen wel wat beters te doun”. En weg warren ze.

n Eindje wieder zatten twij plietsiemannen op motor te kieken. Dou ze genog zain harren reden ze vot. Kirrel ruip heur nog noa, mor zien heurden hum nait. Nee, netuurlek nait.

Bie zömmerdag goan mien vraauw en ik smangs noar Hoaren, t dörp net under Stad, um door n ijsco te eten. t Laifst op n zoaterdag- of zöndagmiddag. En aaltied bie dezölfde zoak op t houkje bie d kèrke. In de Kèrkstroade. t Drokste dail van Hoaren. Veur de zoak hemmen ze n makkelke baanke en wat toavels zet. n Prachteg stee um even te zitten en boetendes hemmen ze der hail lekker ijs. Mor t ijs is veur mie nait t belangriekste. Nee, dat is t oetzicht en dan veurnoamelk in t weekènde. Den dan hoalen bepoalde mensen oet Hoaren, en meschain wel oet de wiede umgeven, heur gram ten opzichte van de ‘gewone lu’. Dan is t in de Kèrkstroade ain grode show van dure en biezundere auto’s. t Is dan net of ze aal hail touvalleg veur t ain of ander deur dizze stroade rieden mouten. En t laifst as t zo drok is dat ze of en tou even stil stoan mouten, zodat mensen aale tied hemmen um heur speulgoud te bekieken en te luustern noar t gegrom van de swoare motoren en de dikke oetloaten. En gainain van dij lu kik oet ziet. Nee, gewoon liek veuroet kieken en net doun of t aal hail gewoon is.

De leste moal dat wie der warren gung ik noar binnen um d ijsco’s te hoalen. Mien vraauw zöchde zuch in tied n stee op d baanke. Dou ik even loater weer boeten kwam zat ze te proaten mit n al wat oldere kirrel, moager en nait al te groot. Ik gung der bie zitten. Kirrel muik eerst n wat vrömde indruk op mie. Dat kwam meschain deur zien laange grieze hoar dat nait echt bie hum paasde en dat dunneg tot op zien scholders hong. Hai zat ook n ijsco te eten. t Was waarm, en n stroaltje ijs luip hum bie zien kinne langs. n Haile vrundelke en opgewekte man, vernam ik al gaauw. Hai vertelde dat e lopend oet Stad kommen was en op weg was noar zien dochter in Eelde. n Haile tippel. Dat dee e wel voaker. Bie zien dochter wast dan even stoede eten en dan weer mit de bus op hoes aan. “En as mien dochter ais n moal nait in hoes is, dan heb ik d sleudel van heur hoes wel in de buutse. Aaltied goud.” Der ontstön wieder n hail mooi gesprek tussen hum en mien vraauw over van alles en nog wat. En dat wie al meer dan viefteg joar traauwd warren von e geweldeg. Zien vraauw was al laank overleden. Doar muik e ook aaltied laange wandeltochten mit. t Was zon gesprek dij zo mor ontstaait en in joen kop zitten blif. Ik vruig hou old of e aiglieks was. “Wat denken joe”, zee e. Non wait ik, dat as mensen dat zeggen, je aaltied n beetje oppazen mouten. Ik zee: “Achtenzeumteg.”Zien oogjes begunden te stroalen. “Twijennegenteg,” zee e, “en ik hait Theo.” n Biezundere man, mit n prachtege en vermoakelke menaaier van vertellen.

In tied dat wie zo aan de proat warren, huil ik t verkeer natuurlek ook goud in de goaten. En tussen aal dat luxe geweld zag ik n vraauw op n oale rikkebok van n fietse aankommen. Ook al dik in de zeumteg, doch ik. Zie har n gruin bloeske mit körte maauwen aan, n wiede rok en pladde leren schounen. Heur grieze hoar in n ainvoudeg kört model. Gewoon rechttou rechtaan. En heur fietse was dan wel old, mor nait goudkoop west. Zie har n soort oetstroalen van gewoon, sjiek, intelligentie en nog wat. Ik kön t nait benuimen. De echte ‘klasse’ zal k mor zeggen. En totoal gain aandacht veur de dikke auto’s um zuch hèn. Ik kön t nait noaloaten um n vergeliek te trekken tussen Theo en dizze vraauw op heur fietse en de snakkers in heur opgepoetste blik.

Bosschoppen doun is nait mien laifhebberij. Ik wait dat t gebeuren mout, want ja, der mout netuurlek wel wat eterij in hoes weden. En as t weer zo wied is, goa k ook altied mit. Mien vraauw pakt dan alles wat der neudeg is en legt t in t winkelwoagentje. Ik leg t op de baand bie de kassa, dou alles dan weer in tazzen, droag t noar d’auto, hoal bie hoes de tazzen weer tot d’auto oet en pak alles weer oet. Alles gaait zo as t gaait bie ons. As k ais n moal zölf n bosschop veur mien vraauw doun mout, is t n ander verhoal.

Zie schrift mie dan op n braifke wat of ik hoalen mot, wat of t kost en woar of t ligt.
Mainsttied komt dat dan wel goud. Vleden weke ook.
Ik mos noar de Albert Heijn. t Snijde en t was vrezelk kold. Mensen harren zuk aal dik
aantrokken. Mien nije laange onderboksem vuilde lekker aan. k Har t braifke al oardeg
nuver ofwaarkt, mor kon allenneg de soep nait vinden. Der luipen mie twij vraauwen
veurbie. d’Aine, wat oller, druig n dikke laange jaze, har stevels aan en n bontmutse op.
d’Ander, veul jonger, druig n strak, blaauw mantelpakje en har n poar mooie schounen
mit hoge hakken aan. Zie har laank blond hoar en op heur jaske zat n golden noamploatje. k Har heur der nait eerder zain. Deur t Aholdblaauwe van heur klaaier doch ik dat ze meschain n soort gastvraauw in de supermaart was. Ik greep mien kans en sprak t jonge ding aan.

‘Waiten joe ook woar of de mosterdsoep ligt?’
Oet de högte zee ze: ‘Ik werk hier niet hoor! Ik ben stewardess’.
‘Oh…mor mit joen blaauw pakje liekt t anders net of joe hier heuren’. Zie keek mie vergrèld aan mit n poar hemelsblaauwe ogen. Non mout k zeggen, dat ze wel n soort stovven raimke um heur nekke har woar of je n sleudel aan hangen kìnnen. t Raimke was bedrukt mit de letters KLM. Mor goud, k heb zölf ook wel zo’n ding mit de noam van n bedrief der op, mor dat wil nait zeggen dat ik doar ook waark. k Vruig heur ook nog: ‘Mor waiten joe wel woar of de mosterdsoep ligt?’ Dat wus ze nait. Zee ze. Even loater zag k de vraauwlu mit zuk baaiden tot de winkel oetlopen. t Zal wel n mouder en n dochter west weden. Mouder trok heur kroage nog ais goud op. Dochter har gain kroage um op te trekken en luip hail dapper op heur hakjes de snij in. ‘Dai is binnen de körste keren KLM-blaauw van de kòlle’, gnivvelde k bie miezölf. t Leek mie gain mens veur n wollen bortstrok. Meschain gaf zo’n pakje wel n slim waarm gevuil. Mosterdsoep heb k zölf vonden.

t Is n moal of wat gebeurd dat keunegin veur ain of aander twijdoags waarkbezuik onze pervinsie aan dee. Zie bleef dan sloapen in de ambtswoning van heur commesoares. Dai was der op insteld en har aaltied n koamer veur heur in odder.
Veur heur vaaileghaid wör de plietsie inzet. Twij man in n veurkoamer mit zicht op veurdeure en twij man in t toenhoeske achter t hoes.
Plietsie was der ook wel ais in hoes in tieden dat der n bepoalde draaigen beston ten aanzain van de commesoares zölf. Ik nuim Wijster en De Punt. Dan waiten joe t wel.
Der wör aaltied goud veur de plietsie zörgd. Zo stön in de veurkoamer, op de grode ronde toavel, aaltied vrizze kovvie en n grode tromme mit roombotterkoekjes. Der luip ook n hondje in hoes. Trix. Mor zuneg n törf hoog. Vraauw van de commesoares zee dat t baist aiglieks gain koekjes hemmen mog. En as t n moal aine kreeg, dan wör dat aaltied mit de rechterhaand geven. Links wol Trix t nait aanpakken, vertelde ze groots.
Vanoavend zol de keunegin der ook sloapen. De haile dag zat der al plietsie in hoes. Der vuil niks te doun as kovviedrinken. En dat is nait goud. Dan slagt de vervelen tou. Trix kwam of en tou even kieken. Dan kreeg ze n koekje. Eerst oet de rechterhaand. Dou, noa wat muite, oet de linker. Trix was n loos daaier en leerde vlöt. As aine in de loop van de middag zien haand noar de tromme oetstak, vloog Trix bovenop de toavel, wachtte tot deksel der òf gung en begunde der as n zwien in te vreten.
Soavends kwam keunegin. Commesoares was bie heur. Zien vraauw luit heur der in. Deure van veurkoamer ston op n gloep. ‘Komt u binnen, majesteit. Uw kamer is in orde en uw bagage is al naar boven gebracht. Mag ik u nog een glas wijn en wat te eten aanbieden in onze woonkamer?’ Dat wol majesteit wel, mor zie wol zuk eerst even wat opknappen.
Trix was der ook bie.
‘Wat een leuk hondje heeft u’, zee majesteit.
‘Ja, onze Riks. Echt een schatje’.
‘Riks? Wat een bijzondere naam’. ‘Ach ja, we hebben haar van een oude mevrouw gekocht voor 25 gulden. Die mevrouw sprak nog in termen van rijksdaalders. Dus we kochten haar voor tien rijksdaalders. Tien riksen dus…’

Plietsiemannen heurden t mit verboazen aan.
Majesteit von t hail mooi. ‘En ze is zo slim. Een koekje pakt ze alleen uit de rechterhand aan. We zullen haar straks eentje geven’. Dou majesteit n ketaaiertje loater in de woonkoamer zat, ruip vraauw van de commesoares inains hail haard: ‘Trix, wat doe je nou…!!!’
Zie was de noam Riks bliekboar al weer vergeten.
t Hondje vloog mit n noodgang de veurkoamer in en kroop doar bie heur kammeroaden van de plietsie under toavel. Wat der in de woonkoamer wieder zègd wör, is nait bekend worden. Mit de koekjes was t òflopen.

1958.
Klaas was n kirreltje van n joar of elven. Hai woonde woaraargens in n stad in t oosten van t laand. Dou e drij joar was warren ze oet Grunnen vetrokken, umreden zien pabbe har doar gain waark. Hier was waark en woonderij. En non was zömmervekansie aanstoande. Buurkinder warren der vol van. Buurman en buurvraauw harren noamelk, net as vleden joar, n hoeske aan zee huurd. En doar gungen ze mit d auto hèn. Der wör van alles inpakt. Klaas ston der op neuze bie. Hai wör der ofgunsteg van.

Hai har d zee en t strand nog noeit zain. Joa, op n ploatje. En n hoeske huren aan zee? Dat kön broen nait trekken. Boetendes harren zien olders gain auto. Zie harren baaide n plof. Dat was al hail wat. Mit zitjes achterop veur Klaas en zien zuske. Doar gungen zai mit op vekansie. Altied noar opa en oma in Onswedde. Klaas kreeg dan zoveul klaaier aan dat e hoast nait lopen kön. Dat was tegen de kolle, zee zien mamme. Mor Klaas wus dat d koffer gewoon te klaain was.

Dit joar gung t anders. Klaas mög allain twai weken veuroet. Mit d traain noar Assen. Doar huil opa hum op. En dan wieder mit d bus. Hai was gek op zien opa en oma. Hai was ook ja bie heur in hoes geboren en zien eerste drij joar har e der mit zien pabbe en mamme bie in woond. Heur boerderijtje ston midden in t laand aan n zandweg.

t Landschop was der slim mooi. Doar har Klaas dou al dudelk oog veur.
t Koren, veurnoamelk rogge, tarwe en hoaver ston goldgeel op t laand. Boeren warren al drok aan t inhoalen. Opa zol der dizze weke ook mit aan de gang. Klaas wus van andere joaren nog persies hou of t er dan heer gung. En hai kön zuk de geur van t vet en de eulie van t messien nog zo ophoalen.

Twai doagen loater was t zo wied. In aale vrougte was der al extroa volk kommen. En dou gung t mit peerd en wupkarre op t laand aan. Doar stonnen zien ome Geert en zien neefke, ook n Klaas, mit heur peerd en wupkarre al te wachten. Opa har in de weke der veur al n poar meter mit d haand maaid um wat roemte te moaken. En dou gung t lös. Opa op t messien. Andern pakden t lösse koren van de grond en muiken der schoven van. De schoven wörren op n spesioale menaaier op d wupkarre vleid tot n vouer van wel drij meter hoog. En dan wör t noar d boerderij brocht. Klaas bekeek t aal persies.

Um tien uur gungen ze aal bie mekoar in d slootswale zitten. Elk har n blaauw gemeleren kruke mit kovvie bie zuk. En dikke plakken widde stoede. Klaas kreeg ook n plak stoede van opa. En hai mög net zo veul kovvie drinken as e wol. Um d middag kwam oma mit n grode madde waarm eten: Stopvaarve mit veur elk n dikke kloede spek. Man, wat was dat lekker. Zie har ook zoepenbraai bie zuk, mor doar was Klaas nait gek op.

Tussentied was Klaas mit zien neefke n poar moal even vot. Aan de struun. Mor aan t ende van de dag, dou d leste vouer der op zat en mit taauwen aanspand was, dou warren ze der weer. Ze wörren der zo hoog meugelk tegen aan tild. t Leste stukje mözzen ze zölf wieder klimmen. Der was bovenop n soort hole woar of ze mit zuk baaiden inkropen. Noa t ‘vot’ tegen t peerd en n zaachte tik mit de liene kwam de haile boudel in bewegen. d Jonges konnen nog net de kop van t peerd zain en heuren hou e n poar moal aine rieten luit. Takken van bomen sluigen over heur hèn. Deur de koelen in de zandweg schommelden ze wel n meter hèn en weer. ‘Net as op n schip op zee’, doch Klaas. Van beneden heurden ze t kroaken van de woagen en t geproat tegen t peerd. Of en tou kieken hou wied of ze al warren. Wat n mooie wereld.

2008.
Klaas was mit zien vraauw n poar weken op vekansie in Spanje. Dat deden ze elk joar. n Schier hotel. Lekker eten. Hai har net even in zee zwommen. En non lekker under de parasol. Even wegdreumen. Over vrouger. Vekansie bie opa en oma. Hai kreeg der in ains wens noar. En wat wol e geern nog n moal bovenop zon vouer koren liggen. Over n zandweg. Luustern noar de geluden. t Geschommel vuilen. Stopvaarve van oma. Alles wat der bie heurde.

d Ofgunst op zien buurkinder was al laank over.

1957
Klaas was n kirreltje van n joar of tiene. Hai woonde woaraargens in t oosten van t laand. Zömmervekansie was aanstoande. Kinder noast hum warren der vol van. Buurman en buurvraauw haren noamelk, net as vleden joar, n hoeske aan zee huurd. En doar gungen ze mit d’auto hèn. Der wör van alles inpakt. Klaas ston der op neuze bie. Hai wör der ofgunsteg van. Hai haar de zee nog noeit zain. Joa, op n ploatje. En zien olders haren gain auto woar of ze mit noar zee goan konnen. Zie haren baaide n plof. Mit zitjes achterop veur Klaas en zien zuske. Doar gungen zai altied mit op vekansie noar opa en oma in Onswedde. Klaas kreeg dan zoveul klaaier aan dat e hoast nait lopen kon. ‘Tegen de kolle’, zeden ze. Mor Klaas wus dat de kovver gewoon te klain was.
Dit joar gung t anders. Klaas mög allain twai weken veuroet. Mit de traain noar Assen. Doar huil opa hum op. En dan wieder mit de bus. Hai was gek op zien opa en oma. Hai was ook ja bie heur in hoes geboren en zien eerste drij joar haar e der mit zien pabbe en mamme bie in woond. Boerderij ston midden in t laand aan n zandweg.
t Landschop was der slim mooi. Doar haar Klaas dou al oog veur. t Koren, veurnoamelk rogge, waaide en hoaver ston goldgeel op t laand. Boeren waren al drok aan t inhoalen. Opa zol der dizze weke ook mit aan de gang. Klaas wus van andere joaren nog persies hou of t er dan heer gung. En hai kön zuch de geur van t vet en de eulie van t mesien nog zo ophoalen.
Twai doagen loater was t zo wied. In ale vrougte was der al extroa volk kommen. En dou gung t mit peerd en wupkarre op t laand aan. Doar stonnen zien ome Geert en zien neefke, ook n Klaas, al te wachten. Opa haar in de weke derveur al n poar meter mit de haand maaid um wat roemte te moaken.
En dou gung t lös.
Opa op t mesien. Andern pakden t lözze koren van de grond en muiken der schoven van. De schoven wörren op n spesioale menaaier op de wupkarre vleid tot n vouer van wel drij meter hoog. Klaas bekeek t aal persies.
Um tien uur gungen ze bie mekoar zitten. Elk haar n blaauw gemeleren kruke mit kovvie bie zuch. En dikke plakken widde stoede. Klaas kreeg ook n plak stoede van opa. En hai mög net zo veul kovvie drinken as e wol.
Um de middag kwam oma mit n grode madde mit pannen waarm eten. Man, wat was dat lekker. Zie haar ook zoepenbraai bie zuch, mor doar was Klaas nait gek op. Tussentied was Klaas mit zien neefke n poar moal even vot. Aan de struun. Mor aan t ende van de dag, dou de leste vouer der op zat en mit taauwen aanspand was, dou waren ze der weer. Ze wörren der zo hoog meugelk tegen aan tild. t Leste stukje mözzen ze zölf wieder klimmen. Der was bovenop n soort hole woar of ze mit zuch baaident in kropen. Noa t ‘vot’ tegen t peerd en n zaacht tikje mit de liene kwam de haile boudel in bewegen. Jonges konnen nog net de kop van t peerd zain en heuren hou e n poar moal aine rieten luit. Takken van bomen sluigen over heur hèn. Deur de koelen in de zandweg schommelden ze wel n meter hènneweer. ‘Net as op n schip op zee’, doch
Klaas. Beneden heur t kroaken van de woagen en geproat tegen t peerd. Of en tou kieken hou wied of ze al waren. Net n aandere wereld.

2007

Klaas was mit zien vraauw n poar weken op vekansie in Spanje. Dat deden ze elk joar. n Goud hotel. Lekker eten. Hai was gek op de zee. Haar net even zwommen. En non lekker under de parasol. Even wegdreumen. Over vrouger. Dat dee e wel voaker. Hai kreeg der in ains wenst noar. Wat wol e geern nog n moal bovenop zo’n vouer koren liggen. Over n zandweg. Luustern noar de geluden. t Geschommel vuilen. t Waarme eten van zien oma. Alles wat derbie heurde. d’Ofgunst op zien buurkinder was al laank over.

Geert zien opa was gain gewone. Hai har zuk vrouger n mooie boerderij baauwen loaten in de buurt van Boertang. Mor in t boer weden zat veur opa te waaineg oaventuur. Streupen en joagen. Dat was t. Doar har e oardeghaid aan. En smokkeln. Man, wat was der mooier dan midden in de nacht mit n koppeltje kammeroaden, elk mit n zak vol kovvie of botter op de nekke, de grens over te sloepen. t Luit zuk dan ook roaden dat t mit t boerenbedrief nait goud ofluip. t Boerenbedrief wör verkocht en opa en oma verhoesden noar n woning in de buurt van Vlagtwedde. Hai wör boerenaarbaider. Bie zetten har e toch nog tied veur streupen en joagen. Joaren loater, dou Geert n joar of dattien was, vertelde opa wel ais wat over dai roege tied. Dat e in ain nacht wel ais doezend gulden verdaind har. Mor ook wel ais verloren har. Dat de kommiezen hum achternoa zatten en dat e wel ais uren in n sloot legen har um zuk te verstoppen. Geert heurde t mit rode oren aan. Non lag der bie opa achter t hoes aaltied n laange schonkege stok. Wel n meter of zèzze laank en zo dik as n kinderaarmke. Stok lag tegen t houderhok aan. Hai har opa wel ais vroagd woar of dat ding veur was.
‘Veur t vissen.’
Geert wol dat nait leuven. Zo’n dikke stok, zunder snoer. Doar kön ja gain mèns mit vissen. Op n moal vruig Geert of e dan ais n moal mit mög um te vissen.
‘k Zal die der dit van zeggen’, zee opa, ’t is mie aiglieks te gevoarlek’.
‘Woarum gevoarlek?’. Geert wör inains slim nijsgiereg.
‘Non dat zal k die zeggen: As plietsie mie zugt, dan bin k de bok. t Is noamelk streng verboden um op dizze menaaier te vissen’. En dou was der gain holden meer aan. ‘Dammeet, noa t eten’, gaf opa oeteindelk tou. ‘Mor denk derum: gain rode mutse of zuks wat. Dat vaalt veul te veul op. En as ik zeg: Liggen… dan letst die plat op t lief valen’.
Zie harren net zo goud veur t eten goan könd. Geert kön hoast gain hap deur zien keel kriegen.
Mit zuk baaiden luipen ze achter t hoes t veld in. Opa druig de laange poale en Geert n madde mit netten derin. Dou ze in t open veld kwammen, mözzen ze gebukt lopen, zee opa. Bie t woater wör t visnet oetrold en over de volle bredte van t daip oetzet. De poale kwam hier goud te pas. Opa keek aalgedureg um zuk hèn of der ook onroad was. Hail veurzichteg luipen ze dou n hail ènde wieder. Geert begreep inains woar of de poale veur was dou opa hum mit n plons in t woater valen luit. Terwiel ze in de richting van t net luipen wör dat um de poar meter herhoald. t Was um de vis op te joagen noar t net tou. En t waarkte. Der zatten drij dikke joepsters van vissen in. Opa dee ze in t leefnet dai e in t woater hong. ’t Is nait vertraauwd dat wie ze non mitnemen. k Hoal ze vanoavend wel op as t duuster is. En non goan we noar hoes tou’. Op de zandweg noar hoes tou kwam heur n kirrel tegemuide. ‘Doar komp Mulder aan’, zee opa. Noadat ze ‘moi’ zegd harren, keek Mulder noar de poale en vruig e of ze wat vongen harren.
‘Joa’, zee opa ’n poar dikke snoukboarzen. Wost ook aine?’ Dat wol e wel.
‘Ik breng die hum vanoavend wel even’.
Geert kön dai oavend nait in sloap kommen. Wat n geluk dat t aal goud goan was en dat plietsie heur nait betrapt har. Aanderdoags was plietsie Mulder al op tied bie hoes veur t waarm eten. Der kwam snoukboars op toavel…

Zien olle Daf was schoon op. Ze harren hum in de garage dudelk moakt, dat e t mor vergeten mös. Der mekaaierde te veul aan. Toch ree e der nog hoast doaglieks mit deur t dörp en of en tou nog noar Knoal. Noar de kinder. Wieder nait. Aiglieks wol e zuch gain nije auto meer kopen. Albert luip al tegen de tachteg. Nog goud vereg hor, doar nait van. En zien vraauw Gitje ook, mor dai was dan ook n poar joar jonger.
Mor ja, gain auto? Dat was ja niks. Garageholder vuilde goud aan hou of t zat. Hai har der nog n schiere Volvo stoan. Nait te veul lopen en in prima stoat. Mit n automoat. Dus gain geschoakel. Albert kon der nog joaren plezaaier van hemmen. ‘Goa der mor ais in zitten, dan goan we der n eindje mit rieden’.
d’Auto ree as n tierelier. En de pries vuil hum niks òf. Hai belde zien vraauw op en vertelde hou of ter veur ston. Ze begreep, dat der nait veul aans op zat.
‘Dou t mor’, zee ze.
n Underholdsbeurt en twij nije achterbanden warren bie de pries inbegrepen. n Poar doagen loater ston de Volvo bie Albert en Gitje veur de deure. Zie harren hum mooi veur hum oppoetst. Hai glom der over. En Albert ook. Noa t waarme eten gungen ze aan de rit. Kinder mössen d’auto ook even zain. Op de weerumweg keek Gitje opzied noar heur man en zee:
‘Dizze ridt inderdoad veul beter as dai olle Daf, of nait den’.
Joa, t was een goie koop west. ‘Dus dan kinnen wie, as t ais n moal zo oet komt, ook wel n eindje wieder vot’. Albert har zien gedachten meer bie zien nije auto as bie t gekwedel van zien vraauw.
‘Joa, dat kan wel’.
‘Mooi, dan goan we mörgen mor ais n moal weer noar t Stad tou. Ik mout neudeg n nij klaid hemmen’, kwam Gitje mit de oape oet de maauwe. Hier har e nait op rekend. ‘Of duurfst der nait op aan?’ Gitje wus wat of zien gevuilege punt was. Nee, dat was gain probleem. Mörgen was goud. Hai luit zuch nait kennen. Dai oavend muik e n proatje over de hege mit buurman. Dai stokde hum oet hou of e rieden mös en woar of e t beste parkeren kon.
En zo reden ze saanderdoags mit d Volvo noar Stad. Zunder ainege twievel ree Albert noar d’Ikea woar of e d’auto parkeerde. ‘Zo, en non goan we mit de bus noar t centrum’. Gitje keek hum vol bewondern aan. ‘Das doe dat aal waist’. Albert vuilde zuch op slag n joar of wat jonger. Dou ze loater op Grode Maarkt oetstapt warren, luip e wat rechter op as aans. Gitje wol noar C&A. Noa n uurtje pazen en keuren huil ze n klaid en rok mit n bloeze over. Het wör oeteindelk t klaid. De keuze was stoer. Hai drong der nog op aan dat ze de rok en de bloeze ook mit nam, mor dat was nait neudeg. Dou wol ze in d’Hema nog wat rondsnuustern.
‘Blief doe mor boeten, doe hes t non wel had, ducht mie’.
Dat was zo. t Was lekker waarm weer. Albert stelde zuch veur de winkel op. Lekker in de zunne. Kon e op zien gemak ais kieken wat of der aal veurbie kwam. Non, dat was de muite wel weerd. Albert mög dan op leeftied wezen, blind was e nait. Noa n zijtje kwam der jonge knuppel op hum tou. Aine van n joar of zestien. Moager as brandholt. Boksem under aan zien kont.

Hai har n sigaret in haand. Gain gewone, mor zon dikke graauwe. t Vloeitje was aan t dikke oetènde dichtdraaid. Albert zag t vot. Dit was aine mit hash der in. Dit was n joint. Jong huil hum de joint veur en zee:
‘Hemmen joe n vuurtje veur mie?’ Nee, dat har e nait. Hai rookde ja ook al hoast datteg joar nait meer. Albert vuilde zuch veur de twijde moal dai dag n stuk jonger worden. Het muide hum dat e gain vuur bie zuch har. Dat zon jong hum, Albert, vuur vruig veur een joint. Meschain har e hum ook wel n trekje doun loaten. Man, dat was wat west…! Zoaterdag mös e mit Gitje op verjoardagsveziede. Wat har e dan wat te vertellen had…!
Gitje ston in ains weer noast hum. Hai har heur hail nait kommen zain… Mit zuch baaiden struunden ze de stad nog wat deur. Gitje von t aal prachteg. t Klaid was hailemoal goud. Zoaterdagoavend zol ze m aan doun.
Dou ze weer op Kielsterachterweg reden, sluig bie Gitje de twievel tou. Dai rok en bloeze warren toch ook wel mooi west. Meschain was t toch beter west as ze dai ook kocht har. Hier har Albert wel op rekend. Hai kende zien vraauw. ‘Och mèns, moak die mor nait drok, dan hoalen we dai mörgen toch nog op’. Dit antwoord har Gitje nait verwacht. Kende ze heur kirrel dan toch nait zo goud as dat ze doch? Zie zee, dat ze dat wel geern wol. En dan mös Albert zölf ook mor even kieken veur n naaie boksem. Doar was e ook wel aan tou. Albert zat zwoar te prakkezaaiern woar of e zien olle Ronson aansteker loaten har.

Mien vraauw wol slim geern n moal noar Wenen. Mor t bleef der aaltied bie. Aalgedureg was der wat woarum of t nait deurgung. Mor òflopen december zol t dan weden. Mit de bus. Dat was umreden dat k ook wel ais n moal op raaize wol zunder zölf te rieden. Gewoon achterover zitten en n aander t waark doun loaten. k Was nait slim benijd noar wat of doar aal te zain was, mor k wol wel mit. Ais n moal wat aandere lu um mie tou en wat aandere proat leek mie wel wat. k Zol t aal gewoon over mie hèn kommen loaten. De òfraaize was smörgens um kwart over tiene in Beek bie Arnhem. Der zatten n grode gozzel van n kirrel mit laank hoar, n echtpoar oet Zeeland en n ainspaanjer oet Den Hoag bie ons in de bus. Mit dizze lu trokken wie t maiste op. Wieder warren t maist oldern en n stuk of wat wedevraauwen. k Har der gain hoge pedde van op. Achmed zat achter t stuur en Tineke was de raaislaaidster. Tineke knupde n widde buusdouk um de microfoon. Anders kreeg ze der oetslag van, zee ze.
Achmed was n goaie chauffeur dai van jeurjoagen huil. Tineke gaf wat algemaine informoatie. De raaize noar Wenen zol twij doage duren. De weerumraaize ook.
t Was toamelk stil in de bus. t Warren ook ja ook hoast aal vrömden veur mekoar. Noa d’eerste kovviestop wör t beter. t Was slim mooi underwegens. Ik genoot. Aanderdoagsmörgens reden wie um n uur of elven de grens mit Oostenriek over. Tegen de middag wör der stopt bie n prachteg ol klooster. n Jong ding vertelde ons der alles over: Hou old of t was, wel der aal woond harren, houveul dakpannen of der op laggen en hou laank de hoofdgaange in t klooster was. Hail interessant aalmoal. Soavends was der n lichttoer deur Wenen. Ook slim mooi. Tineke wees veul olle gebaauwen aan en zee wat of t was. Zie zol der loater op trugge kommen. Zie luit ook standbeelden zain: Van Mozart en Goethe, van kaaizer zus en kaaizerin zo. En van nog veul meer lu dai al joaren dood warren. Zie kwam overaal nog op trugge. Der was veul te zain mit over alles veul informoatie. Wie gungen noar n concert van Mozart en noar t paleis van kaaizer Franz Joseph en noar nog veul meer.

Woar of je ook keken: Aaltied was der wel wat van kaaizerin Sissi in beeld. t Was geweldeg en boetendes nog slim gezelleg ook.
Der wör veul laagd. Mien vraauw genoot.
Zie har de tied van heur leven. Zölf von k t aal slim vermuiend. k Har zere vouten van t lopen en kopzere van alles wat der verteld wör. t Doezelde mie van ale kerken, paleizen en standbeelden. k Was bliede dat wie eindelk weer op hoes aan reden. Underwegens zat k nog ais noa te denken over aal dai olle gebaauwen dai k zain har. Der vörmde zuk n gedachte in mien kop dai k nait benuimen kön. k Kwam der nait oet. Totdat wie weer bie stad aankwammen. Bie t zain van de Martinitoren vuil alles op zien stee.
Hail makkelk: Aal dai olle gebaauwen bestoan oet niks anders as olle stainen. Bie de aine net even wat mooier op en tegen mekoar vlaaid as bie d’aander. Net as bie dij Olle Grieze mor dan anders.
k Was bliede dat k weer in hoes was. Zag touglieks ook tegen de kommende kerstdoagen op: Der kwammen drij films van Sissi op televizie.

Vanof zien twijentwintegste waarkde e al bie de Gado. Aiglieks was e laiver touringcarchauffeur worden. Rieden op t boetenlaand. Dat betaikende voak laank van hoes. En dat wol zien vraauw laiver nait. As buschauffeur kwam Willem dus aiglieks noeit boeten de pervinsie. En dat muide hum. En non was e bienoa vaaiernsesteg. Willem gung mit de VUT. Mörgen was zien leste waarkdag. n Haalve dag mor hur. Zien collega’s haren vast wel wat biezunders veur hum bedocht. Hai zol t wel zain. Vandoage eerst nog n oavenddainst. n Poar moal hènneweer noar Schanze mit de sneldainst. n Gewone dag, mor t vuilde toch anders. Under t rieden luit e zien loopboane nog ais deur zien kop goan. Dat rieden op t boetenland hèn. Toch jammer dat ter noeit van kwam. Um elf uur stön e bie de halte in Schanze. Veur de lèste moal trugge noar t Stad. Gain passeziers. As e dammeet bie de remise kwam, was doar gainaine aanwezeg. Volders, zien chef, was dan al laank noar hoes. Messchain trof e nog n collega dai der ook net weer was van zien lèste rit van d’oavend.
Willem zol de bus wegzetten en noar hoes goan. Of nait? Der kwam n vrömde gedachte in zien kop. t Kon nait, mor t leek hum toch wel wat. Dit haar e nog noeit doan… mor… och, t was zien lèste kans… Op de A7 ree Willem nait richting Stad. Nee, hai draaide zien bus d’aandere kaande oet. Noar Duutsland.

Hai gung der ais goud veur zitten. Willem was kloar veur zien eerste internatinoale rit. Hai kreeg n maal gevuil in zien moage dou e de grens over ree. Dou e bie Oldenbörg kwam, was t al hoast twaalf uur. Willem ree de stad in. n Rondje Stadtsmitte. t Was hum nait onbekend. Hier haar e mit zien vraauw wel bosschoppen doan. Duutse buschauffeurs stakken d’haand noar hum op. Willem zwaaide trugge. Dit was wel hail biezunder. Mor t male gevuil in zien moage bleef. Hai gung mor weer ais op Holland aan. Wat klonk dat: Hai, Willem, as buschauffeur, op weg noar Holland!
Dou e de grens weer over was, trok t gevuil in zien moage vot. Willem was bliede dat e weer op aigen grond was. Man, wat haar e ook doan. Stel die veur dat der wat gebeurd was. …….. n Daipe zucht. Gelukkig was t goud oflopen. Non kreeg e der eerst goud plezaaier in. Willem begunde te zingen. Eerst zaachte, mor al gaauw oet volle borst:
Met de vlam in de pijp…
Veurdat e t in de goaten haar, was e in Stad. Gaauw de bus de remise in en noar hoes. s Aanderdoags haren zien collega’s zien bus versierd. Bie hoast elke halte stapde der wel aine in dai e kende. Hoast aal femilie.
Der was eten en drinken aan boord.
Hail gezelleg aalmoal. Volders was der ook. Hai kwam bie hum veurin stoan en zee: “Dit is zeker wel de mooiste rit van dien loopboane. Of nait Willem?”
“Joa”, zee Willem. “ Prachtig…!”