Spelde, Bertus

Woarschaawen veuròf!
Doames: even n piltje onder tong
Heren: haanden boven dekens

Ien keuken haar ze aal wat aan mie zeten te frummeln en zukse signoalen binnen nait mis te verstoan. t Is zundag en ik wait wat der kommen gaait. Ik mout din aaltied denken aan serie George and Mildred. As ze ien stemmen waas, zee ze tegen hom: “shall we have an earley night George?” Verschrikt keek e din op en perbaaierde op ale menaairn onder t onvermiedelke oet te kommen.
Mor veur mie is der gain ontkommen aan, wie lopen trappen al op, ien t verbiegoan hang ik t schilderijgie recht.
t Is kold en t duurt even veurdat we ien t roeme bèr liggen; der mouten hail wat kleren oet. Wie nemen ons vertraauwde pezietsies ien en waarken ons pergram òf.
Eerst mouten vouten waarm…

Tachteger joaren, zundagoavend, Dallas is op TV en dat mout ze zain. Ik heb hail aander plannen, mor Dallas is veur heur even belangrieker en stief van opwienden zit ik noast heur op baank. Om heur aalvast ien stemmen te brengen, staait der n beste bèl Bacardi-Cola veur heur, drijkwart draank en n kwart Cola. Ik til heur hempje op en begun heur op rug te krieweln, ik kin heur gain groter plezaaier doun.
“Ik kom naargens aan hur!” zeg ik vilain, terwiel ik heur buusteholder lös moak, aans kin k der nait goud bie. t Is hoogzummer en der zit nait veul ien weeg. Verzichteg goa k hister noar veurkaant mor mèt dat ik mie nait meer bedappern kin en te ver òfzak zegt ze: “Nait doun, gedienen binnen nog open, elkenain kin ons zain.” Nou mout ik zörgen da’k stemmen nait bedaarf en terwiel Jeeaar Ewing op zien peerd stapt, sabbel ik aan heur oorlellen, striek heur deur t hoar en fluuster heur ien t oor. Ze wordt aal smui verneem ik, hier en doar wordt wat haard.
Òftieteln lopt nou, ze het mien signoalen opvongen en draank het zien waark doan. ” Wols noar boven?” vragt ze.
t Juugt ien mie, dit gaait deur! Gaauw trappen op, mor ze treuzelt.
“Wat n spinragen hangen hier,” zegt ze.
Prooi zel mie doch nait meer ontglippen? Snel bennen wie noakend en roaken onze liggoamen ien t zwait, verstrengeld op bèr.

Omne animal post coitum triste (praeter gallum qui cantat).
(Noa coïtus is elk daaier bedruifd (behaalve hoan, dij kraait).

Sums kwamen twij goldeerlieke zwaartwaarkers bie ons kluzzen. t Waren jongens oet Sapmeer dij niks aans deden as aaltied waarken, overdag, soavends en op zotterdag, zulfs ien heur vekaanzie waren ze aan t waark.
Aalbaaiden waren ze traauwd mor veul thoes waren ze nait, ain keer ien vattien doagen noar de FC met zien baaiden was heur ainege verzetje. Aaltied soamen op pad en vertraauwder met nkander as welk echtpoar dan ook zunder dat ze t zulf in de goaten haren.
Omreden dat ze haile doagen soamen optrokken leek t wel of ze onder mekoar n aigen toal ontwikkeld haren zo as dat wel onder twijlingen veurkomt. Konst ze mor zuneg verstoan en ze pruiten voak op brommerge en geprikkelde toon, net of ze hailtied roezie haren.

De ain, n dikke zwoare kerel staait hoog op ledder, d’aander, ook nait moager mor voak van trap valen, staait doarom onderaan en geft dingen aan.

En dan ging t zo :

“Geef mie hoamer even.”

“Woar is dij din?”

“Dou nait zo dom, onder in taas.”

“Doar ligt e nait, haas hom net nog in handen.”

“Verrek, hai ligt op t ofdakje.”

“Zugs nou wel, kaalf.”

“Smoor toch, vent.”

“Zoag dat even schuun òf.”

“Zoag zulf.”

“t Mout doar in t houkje.”

“Zit aans ook n recht stuk aan.”

“Waist weer beder?“

“Draai mor n sjekkie, loat mie mor zoagen.“

“Mout ik bie die kommen?“

“Wat wost doe nou, mienjong.“

“Hier hest.“

“Kin dat nait aans?“

“Dat paast nait.“

“Most noar die tou drukken.“

“Dat gaait nait.“

“Wat bist nou veur n haalfmaal?“

“Zigst toch dat t nait paast?“

“Holst hom ook verkeerd om.“

“Kinst dat nait eerder zeggen?“

“Luusters toch noeit.“

“Nou aander kaant.“

“Vuilst die wel lekker?“

“Wat din?“

“Zigst toch dat we nait goud oetkommen?“

“Woarom din nait?“

“Spieker zit in weeg.“

“Kiek nou ais goud.“

“Wel het nou n bril op, doe of ik?“

“Verrek toch, schele.“

“Hai kin er omtou.“

“Dat wil nait.“

“As t nou eerst ais perbaaiers.“

”Kin der nait bie.”

”Goa din hoger stoan.”

”Hol die de bek, jong.”

”Zoepenbrijbek.”

”Even normoal doun.”

“Mostoe zeggen.”

Eerst wat ien toen kraabd, t onkruut gruit mie onder handen vot. k Heb toen overnomen van schoonvoader, dij haar der n net spultje van en komt elke vrijdag kieken, kin t dus nait sloeren loaten.
Wat röt holt weghoald, buurvraauw ging der ook maank. Zai het t holt ien n beste bult veur deur en bokt heur hailtied ien n slim kört rokje. Aander kaant opkieken mor weer.
Soaterdoags doun wie ook aaltied bosschoppen, mooi waark , ik mag groag winkelen. ‘Magst bliede mit mie wezen’, zeg ik aaltijd tegen vraauw as ik dij Manlu met sjekkie ien snoet veur winkel zai stoan te wachten. Toun vis eten bie Landman op Termunterziel, poar klaaine scholdjes mit genoaten. k Loat viske smelten op tong en dou ogen dicht, aans du k dat allaain bie tandarts of bie n smokje. Nog bie familie laangs west ien Nijwol en noar hoes, vraauw ien billen knepen en voetballen keken, kwam nait veul van terecht, haar beloofd poffert te moaken, vuil mie nait tegen van miezulf, maar haile keuken waas n dikke swieneboudel.

oet t Oethoesterboukje (2006)