Klompien, Joop

k Was 23 joar dou mien leven totoal veraanderde. k Ging stedaaiern op kunstakkedemie mit n studiebeurs van t riek en n tegemoutkommen in de onkosten van bouken en leermiddeln deur gemainte Grunnen.
k Haar vanòf mien vattiende in loondainst waarkt en dainsttied aal achter rug. t Was dus wel n haile grode overgang. Ollu zagen t nait zitten, mor haren der gain zeggenschop meer over. Veur mie was t ain aibels mooie tied, woar k nou nog hail voak mit plezaaier aan terugdenk. Mainste studiegenoten wazzen n stuk jonger as ik, mor dat mog de pret nait drukken.
t Olle akkedemiegebaauw zat dou nog aan de Petrus Driessenstroat, HTS en Zeevoartschoul zaten der ook bie in.
Verder waren der n stel biegebaauwen, onder aandern aan Munnekeholm 23. As we doar les kregen, gingen we in körte schoft mit n koppeltje van zes man steevast noar Café Hemstroa op houk van Jacobstroat en t Zuderdaip. t Ging der sums roar aan tou!
Doar ontston ook t idee om n weddenschop aan te goan. t Ging der om of ik wel in stoat was om aacht konjakjes in twinteg menuten achterover te sloagen. As k dat dee, zollen kammeroaden betoalen, zo nait, draaide k zulf veur de kosten op. Joe roaden t al. Dat lukte mie netuurlek! Dou zai òfreken gingen, mos ik even wat woater kwiet. Dat ging nait hailemoal goud, k trok mien ritssloeten aan flarden. Hai wol nait meer open of dicht.
Gelukkeg haar vraauw Hemstroa n koart grode vaaileghaidsspelden liggen woar gulp mit dicht kon. Nait ain of twij spelden, nee de haile koart mos leeg! n Kreatieve bevlaigen? Smiddoags haren we modeltaiken en leroar von da’k veul lözzer schetsen dee as aans. Volgens hom was k op de goie weg. t Is bie mien eerste en ainege abstracte modeltaiken bleven. Jammer genog heb k dij nait meer. k Denk dat leroar hom achterover drukt het en vaaileg opbörgen in t archief van Academie Minerva.

Der bestaait n gezegde: ‘In t leger moaken ze n kerel van die’.
Zo as je waiten is verplichte dainsttied al laank ofschaft en lopen der nou ducht mie laank nait zo veul echte kerels meer rond. Mor dit even terziede.
Zulf bin k as marinier in ’59 oetzonden noar Merauke, n boetenpost in veurmoaleg Nederlands Nieuw Guinea.

n Hail aander wereld as mien geboortedörp Ten Post.
Noast ales wat n marinier zo al doun mout, was k ook nog aanwezen as tuan tjet (schilder in t maleis).
Op t kazerneterraain ston mor ain stainen hoes, woar kommedant mit zien vraauw en kinder woonde. D’rest was optrokken van holt, golfploaten en muskietengoas.
Om de hoaverklap mos der, op verzuik van kommedant zien vraauw, aan t hoes wel weer wat vaarfd worden. k Haar t zo veur mekoar, dat as der n laange mars op t pegram ston, zai n kluske veur mie haar wat mainsttied votdoadelk gebeuren mos.
Ze wos altied wel n menaaier om heur zin deur te drieven. Da’s vraauwlu schienboar aigen. t Was n echte doame, schier aan de moat mit n flink bos holt veur de deur en n aldernoast laif schoothondje.
k Mos spatranden om t hoes vannijs in de vaarf zetten.

Rond kovvietied wer k in hoes nuigd en zaten we te onnaaiern over wat der nog zo al meer te klussen viel.
Onverwachts sprong t hondje bie heur op schoot en begon mit zien nadde neus in heur daip oetsneden decolleté te wrözzeln. Veur da’k der aarg in haar, zee ik: “k Wol dat ik joen hondje was!”
Doodse stilte …. Mevraauw luip zunder wat te zeggen mit t hondje koamer oet.
Mit n vuurrooie kop en zenen op moag om wat k der zo mor oetkroamd haar, muik ik da’k votkwam. Dou k tussen de middag in eetzoal kwam, wos elkenain van hoog tot leeg wat ik tegen vraauw van kommedant zegt haar. Gelukkeg veur mie konnen ze der smoakelk om lagen. Doar bin k dus toch mor mooi mit n schone kont vanòf kommen.

Mien oom Rieks waarkte vrouger bie Fongers in stad. Ain van de bekendste fietsfabrieken in t noorden. Hai was raaizeger veur de drij noordelke pervinzies.
Sikkom aal doagen bie pad mit zien Fiat 850. Van n Tom Tom of n navegoatsiesysteem in auto was nog gain sproake.
Wat wil nou t geval. Hai was n keer onderwegens noar n poar klanten in Vraisland, dou e in
ainen neudeg oet de boksem mos. Was gain kefee of wat ook in de buurt woar e zo gaauw terecht kon.
Dus auto aan kaant en Rieks tussen wat roegte in onderwaal oet de boksem. Net op tied! Wat n opluchten. Mor nou mos kont nog schoon.
Wacht ains even, hai haar n braif in binnenbuus.
Door kon e envelop wel van bruken. Zo goud en kwoad as t ging kont schoonveegd en dou weer wieder.
Zien zoaken òfhandeld in Tjietjerk en Metslawier en dou weer op hoes aan. Aanderdoags
mos e noar Drente. Verdikke, hai was t adres kwiet. Woar haar e dij nou verkontjet. Dou ging
hom n licht op. t Ston op dij envelop, woar e guster kont mit ofveegd haar.
Zat niks aans op as weer noar Vraisland en pebaaiern envelop terug te vinden op t stee woar e
scheten haar. Noa wat gesnuvvel von hai plek en zowoar ook d’envelop. Dikste stront aan t gras
òfsmeerd en gelukkeg, t adres was nog leesboar.
Dou mit n noodgang noar Drente, in de hoop dat e nog op tied bie zien klanten kwam. Vanòf dij tied haar e steevast n rol schietpepier in kovverbak.

Wa’k joe vertel is staarvenswoar gebeurd.

Dou nog gainain t zuk in d’kop huil kikkerbilletjes te eten, loat stoan dat ze dij veur n bult geld in n restaurant aten, haar ik z’al pruifd. Alewel dou nog raauw, mor k zel t van mien levensdoagen nooit vergeten.
In maai ’46 was k as leutje beudeltje van vief mit ollu en twij zuskes op veziede bie grootolden in Steem. Zuskes haren leeftied dat ze al zunder ollu boeten speulen moggen. Ik nog nait, k mos in hoes blieven.
Dou wichter noa n zetje weer in hoes kwamen, ruipen z’al bie deur: “Jopie w’hemmen wat lekkers veur die. Ogen dicht en mond open.” Dat luit k mie vanzulf gain twij moal zeggen. Ze wozzen, dat as k wat lekkers kreeg t votdoadelk tuzzen koezen kwam, omreden k kon veul beter kaauwen as zoegen.
Der wer mie wat in mond propt en k beet t vot middendeur. Ik docht dat t slik wezen zol, mor t was smereg, glibberg spul.
Brullen, roupen en reren tot moeke der overtou kwam. Duvels was ze, en t índ van t laid was dat baaide wichter n pak laaiter kregen en ik lekker slik om smoak van kikker te vergeten.

Opgoan, blinken en verzinken

In de zesteger joaren was k de trötse bezitter van, nee, gain Harley Davidson, mor n Puch 250cc. Dij haar k kregen van leroar kunstgeschiedenis op Minerva.
Mit mien oefenvergunnen mog k nait boeten stadsgrens kommen, mor ja, wat nait mag, gaait netuurlek altied t mooiste. Binnen de körtste keren haar k mien eerste persès aan de boksem. k Was op weg noar Kannes. Vlak over til van Middelsom wer k aanholden deur plietsie Habakuk. k Mos lopend verder richten Kantens tot Habakuk oet t zicht was. Hou hai aan dij noam kwam, is n verhoal op zoch.
k Mog van Kloas Rop oet Kannnes schuur bruken om motor op te knappen. k Haar gain lood verstand van techniek, mor doar haar k wat op oetvonden. Alles wat k lös draaide wer op genummerde vellen pepier oettaikend, ook woar t aan vast zeten haar, din kon k t loater aansom weer in mekoar zetten.

Pakkens maik ik van zwaart etaloagekarton dij k deupte in n bak ofgewaarkte eulie. Noa n aantal weken zat boudel weer op stee en verdoltjemie hai deed t ook nog! Telescoopveren van t zoadel haar k vastzet mit n stoalen pin, aans zakte dij aan rechterkaant noar beneden. Kickstarter was finoal oetsleten, doar hemmen ze mie op HTS n gat deur boord en vastzet mit n stuk Widia-boor.
Dou biezen en t logo der weer opschilderd en kloar was mien Puch! Hai glom as n hondekeudel in moanschien. Ik ook …. van tröts!

Mor k haar vanzulf nog altied gain riebewies …. t Ging n haile tied goud, totdat k tussen Gaarmwöl en Ten Boer weer n persès kreeg en dou was lol der in ains òf.
k Heb hom inruild veur n Avaros brommer mit n hoop meleur en dij op n regenachtege novemberoavond in twijduustern verkocht veur tachteg gulden. Doar heb k lèste persès van betoald en dou was t doan, over en beurd.

As kwoajong van 16 joar waarkte ik as knechtje bie Schildersbedrief Woltjer in Ten Post. k Haar t goud noar mien zin en boas was loos mit mie. Zo mozzen we n keer op kerwaai bie n dikke hereboer in Widdewierem. t Plefon mos vannijs in de vaarf. Eulievaarf tussen de balken, en de balken zulf in lakvaarf. Staaiger was n oetschoefboare loopplaank tussen twij trappens. Doar stonden wie, mor ook ons vaarfpotten op.

Om d’hoaverklap kwam boerin kieken of t wel goud wer. D’haile tied haar ze op- en aanmaarkens. Zo van: “Doar zit nog n plekje! Donkert t ook nog slim noa? Mout je dat nait eerst schuren?” t Ging aan ain toetmem deur.
k Was t gezoes zo zat da’k mien vaarfpot wat dichter noar kaant van loopplaank schoof en òfwachtte wanneer ze der weer aankwam. k Haar nog nait docht of ze was der aal weer. En joa heur: “Dat scheurtje doar in houk, mot dij nait eerst dicht?”
“Wat scheurtje mainen joe vraauw Stainhoes?”, vroug ik. Ze zol mie hom wel even aanwiezen. Mit dat ze onder loopplaank deurlopen wol, schoof mien rechtervout tegen vaarfpot aan. t Was roak! Ze zat van kop tot tonen onder de vaarf. Meer geluk as wieshaid? We hielpen n schraaiende vraauw Stainhoes mit n vles taarpentien en vaarflappen koamer oet en wie kregen kaans om in ale rust t kerwaai doan te moaken.

Wat hevve voak n lol had om en mit Berend Kregel. t Was op zuch n laive jong en hai was altied ien veur n oepke.
Zo ook op dij eerste dunderdag ien april ’54. Hai haar krekt n poar moand zien eerste boantje bie Bakker Bolhoes en dat ging hom meroakels noar t zin. Bakker haar noamelk ook twij schiere wichter ien dainst, van om en bie achttien jaar. Dij mörn kwam Berend op t onzoalege idee om wichter de boes ains flink op hoed te joagen. n Ketaaier veur kovviedrinken naaide e der even tussen oet noar Slachter Hamming en vroug hom n speen van n koujoar. Dij kreeg e, en dou as de sodemieter weerom noar bakkerij. Wichter wazzen aal drok dounde mit kovvie en kouk. Berend mos nog even noar t huuske, knupte boksem lös en hong speen tussen onderste knoop en t oetend van gulp. Zo, dat zat goud vast. Onneuzel laip e keuken weer ien, noar bakker, bakkerske en baide wichter. Dou wichter mit ogen as theeschuddels zagen hou Berend zien geval der oet bungelde, begonnen ze alleriezelkst te gilpen.

Ien drij stappen ston Berend bie toavel, greep t mes bie kouk vot en terwiel dat e belkte, “stekt dat maal ding der nou alweer oet”, snee e mit ain hoal t spultje der óf. Vraauw en wichter stoven finoal over stuur keuken oet. Bakker raip: “Doe grode kounavvel, der oet en der nooit weer ien! Bist op staande vout ontsloagen!”

n Poar gloazen Liebfraumilch

t Zel n vatteg joar leden wezen dat k mit vraauw n Raainraais mokt heb.
We gingen aan board in Arnhem mit as endbestemmen Cochem aan de Moezel. t Weer was meroakel en we waren mainsttied op t zunnedek om lekker lui broen te bakken. Dom van Keulen, Lorelei, prachtege wienbaarghellens, pittoreske kestailtjes, t was aalmoal n lust veur t oog.

In Cochem bleef t schip n poar doagen òfmeerd. Elk dij wol, kon waal op. Dat leek mie wel wat!
Vraauw wol groag mit heur spannende doktersroman op t zunnedek blieven, mor ik wol groag Cochem in. “Din gaaist ter mor allain op oet”, zee ze. t Was n aibels mooi stadje mit wel hail veul
vekaanziegangers.
k Laip op mien dooie gemak deur wat winkelstroatjes, dou der n gloepens mooie maaid op mie òf runnen kwam. Ze sluig baaide aarms om mien haals en smokte mie dat n laive lust was! k Haar t wicht nog nooit eerder zain, mor k gaf mie zundermeer over aan zoveul genegenhaid. Tussen n poar dikke smokken deur zee ze: “Mein lieber Karl-Heinz, was habe ich dich doch lange nicht mehr gesehen!“ En weer n knuvvel en n smok. k Luit heur nog mor even in de woan wel of ik was, want k wer der doezelg en waarm van over t haile lief. “Lass mich dich nochmal ansehen”, zee ze en dee n stap achteroet. Ze keek mie aan en stoamelde: “Aber, aber, du bist ja gar nicht Karl-Heinz.“
“Nein,“ zee ik, “ich bin der Joop aus Holland.“ k Vroug heur: “Wie heißen sie den?“

“Ich bin Hannelore“, zee ze. “Und ich komme aus Karlsruhe.“
Om weer n beetje op verhoal te kommen heb k ons traktaaierd op n poar gloazen Liebfraumilch in n gezellege Weinstube. We hemmen mit n stevege handdruk en n leste smok, dizze moal op waang, òfschaaid van nkander nomen.
Dou k op t schip terug kwam en t aan vraauw vertelde, zee ze: “k Mout n aander keer toch mor
mit, aans bin k die straks kwiet aan d’eerste de beste Duutse Hannelorelei!”

Woar taande Miene ook kwam, ze zörgde steevast veur leven in de braauwerij. Heur plezaaier en lol in t leven waarkten zo aanstekelk, dat je der aal gauw in mitgingen. Op elk feestje was zai de gangmoakster.
Dou heur òldste dochter traauwen ging, wer d’haile femilie en vrundenkring nuigd om t groots mit te vieren. t Ging der ollerwets gezelleg aan tou. Ons was van te veuren vroagd of je ook n stukje doun wollen of n laid zingen. As je mor n biedroage levern deden!
Taande zulf haar ook wat op t pergram. Der wer n toavel en n stoul op t podium zet en doar ging ze mit heur roem 100 kilo gezelleghaid ais even goud veur zitten. En dou begon ze ‘Ziet gij daar die pronk der dalen’ veur te droagen. Vot bie eerste regel kreeg z’aal n doavernd applaus en d’haile tent lag in n deuk. Wat n sukses, docht taande en dee der nog n schepke boven op. Ze haar nait deur dat lu in zoal heur onder t toaveltje deur in t kruus kieken konden. t Was wel n directoire mit elastiek in de piepen woar ze tegen aan keken, mor toch …

Ain van dochters schoot noar t podium en zee: ‘Moeke schoam ie joe nait? Knijen bie mekoar! Mensen kinnen joe tot Jeruzalem aan tou kieken.’ Kwam ook gaauw n klaidje over toavel en taande kon vol overgoave deur mit heur veurdracht. Veur rest van oavend zat stemmen der goud in en was femilie n mooie anekdote rieker.

t Wordt veurdroagen as ain dij stuttert, de r nait zeggen kin, n militair, n börgmeester, of as ain dij der haalf in steken blift en t op n liepen zet.

Ziet gij daar die pronk der dalen.
Die verheven popelboom.
Ziet hoe fier en fluks hij straale.
Bij het schitren van de stroom.
Lente adem doet hem leven.
Heeft hem kroon en bladerentros gegeven.
En een minnend vooglenpaar.
Koos van al deez boom in ’t ronde.
Deze boom tot bruilofts sponde.
Wijde hem het echt altaar.

Vraauw haar docht, we mozzen der mor ains n dag op oet. Wazzen nog twij traainkoartjes dij tegen verloopdoatem aan zaten, dus t mos nou ook gaauw wezen.
Mooi op tied deur oet en mit n Qbuzz noar t stoatsion. n Halte noadat we instapt waren, ging der aal wat mis. Deur van bus knapte aan t bovenend lös en hing der haalf oet. Almoal der oet en overstappen in n aander bus.
Herebrug ston omhoog en wie dus in de file, want der mozzen vief plezaaierboten deur. t Duurde twij laangen, twij körten, dus ons traain was aal vot. Noa zo’n drij ketaaier rondhangen op t stoatsion konden we din toch aan raais. n Stee vinden om te zitten was n aander perbleem. t Ainege stee woar dat nog kon, was bie n stel bierdrinkende snötjongen mit n keboal woar gain paracetamol tegen opwozzen was. Wie blied dat we in Zwolle overstappen mozzen in n aander traain. t Was n voel old kreng! Dou vraauw n stee vonden haar om te zitten en even loater weer overend kwam, haar ze n broene vlek veur de kont. Der haar ain mit sukkeloa aan t graimen west. Ondaanks waarmte mos jas der mor over aan. n Minsk mot toch wat.

In Nunspeet traain oet en wie noar t museum. Dat ging aal goud totdat lift tussen eerste en twijde verdaipen steken bleef. Mos n monteur aan te pas kommen en roem n uur loater konden we der weer oet. We hemmen der nog even rondneusd en dou mor troost zöcht op n zunneg terraske.
Baaide n glas karnemelk, vraauw n broodje tonijn en ik n broodje zalm. k At hom op oet t voestje, mor vraauw keureg mit mes en vörk. In ainen vloog mie der n broodje veur neus laangs en viel der n flot tonijn, tomoat en sloa op tegels. Jammer din!
Dou mor stoareg aan weer op hoes aan. We wazzen zo muid dat we van Zwolle tot Azzen baaide in sloap sukkeld binnen.
k Bin nait biester biegeleuveg, mor k goa nooit weer n dag oet op vrijdag de dattiende!

k Vroag mie òf, hou begun je ien vredesnoam n verhoal over wotter? Gewoon begunnen? n Minsk bestaait vol gens lu dij t waiten kinnen oet sikkom 70 % wotter, da’s op zuk aal n nuvere plomp. k Verzoep nou aal zowat ien t verhoal, veurdat eerste regels goud en wel op papier stoan!
k Bin 77 joar leden op t wotter geboren, noa da’k eerst ook aal n poar moanden ien t vruchtwotter rondsparreld haar (mor dat heb k noatuurlek van heuren zeggen).
Mien voar was schipper en zodounde het wotter van kiends òf aan altied n grode rol speuld ien mien leven. Damsterdaip zol joe aiglieks veul beter as ik vertellen kinnen hou voak of dat ik doar wel nait ien kukeld bin.

Sloten wazzen voak net even braider as wat ik òf springen kon, dus hail voak kletsnadde zokken en dus op koop tou n pak laiter mit maddekopper van moeke. k Woagde t nait om t op n liepen te zetten, want din kon k ter n driezel om oren overhèn kriegen.
As k dörst haar kreeg k gain cola of sinas, mor pompcognac. k Gaf n poar zwingels aan pomp, din handen tegen mekoar aan as n koemke en gaauw leegslobbern. We haren nog gain laaidenwotter. As kwoajong mog k aibels groag visken en muik miezulf n hengel van n laange tak, dobber van n körk mit n stòkje der deur, t snoer van staark naaigoaren en t hoakje van n krombogen knopspèl. Voorntjes dij k vong, ging mien opoe zo deurbakken dat je ze mit groat en aal opeten konden. Lekker knapperg dat t was, as k der aan denk, lopt t wotter mie nog ien mond.
t Was bie ons zeker gain vetpot en van zakgeld kriegen was dus haildaal gain sproake. Veur n koartje in t zwimbad dus ook nait, mor n hail enkele moal gingen ollu op n waarme zummerdag mit ons op fiets noar n hail klaain stukje strand in Delfziel. Dat was veur ons mooiste dag van vekaanzie! We konden aan overkaant van t wotter Duutslaand liggen zain. Poltern, mekoar mit zaand gooien, schelpkes zuiken, zandkestailen baauwen en nait te vergeten, we kregen n wotterijsco veur n kwattje! n Zwembroek haar k nait, mor t hemd wer mit n poar grode steken in t kruus aan nkander naaid.
We haren ook n kraanteloop woarvan opbrengst ien hoesholden bruukt wer. Onderwegens mit kraanten heb k n moal pebaaierd om zo haard te fietsen da’k volgens miezulf makkelk over sloot hèn vlaigen kon, mor k verdween mit fietstazen vol kraanten en aal onder t kreus.
Tegenover ons schoul in Ten Post was n daipke woar n haile bult boomstammen ien dreven veur n holtzoagerij van firma Stainbaargen. Doar gingen we steevast veur en noa schoultied boomkelopen. Zo vlug as meugelk over dij stammen runnen en dreug aan aander kaant zain te kommen. Konst der op wachten dat we der voak òfgleden en as n verzopen kat noar hoes stuurd werden. En zo wer je op n duur groot mit sloag, valen en opstoan!

Dat wotter ook hail verwoestend tekeer goan kin, hebben we zain ien feberwoarie 1953: De verschrikkelke wottersnoodramp in Zeeland.
Dou k zeuventien joar was, wer k in t Engelse Kamp in Grunnen goudkeurd veur militaire dainst. Zo kwam k terecht bie t Korps Mariniers, t keurkorps van de Marine. (Ter land, ter zee en in de lucht.) Eerst vaier moand n oplaaiden in Doorn en doarnoa n amfibie-oplaaiden in wat dou nog Nederlands-NieuwGuinea haitte. Doar was tiedens de dreuge moesson t wotter op rantsoen, en dat was beslist gain pretje! Sums op petroelie maiken we zeewotter drinkboar, mor t smaik vies en stonk noar chloor.

k Was voak en veul op t wotter en al kon k ook zwimmen as n wotterröt, mien zwemdiploma’s heb k joaren loater hoald in t zwimbad Eekeburen in Oldekerk. A, B en C op ain dag.
Tot mien 72e bin k nog verslingerd west aan windsurfen op t Lauwersmeer, mor k dou t nou wat kaalmer aan. k Zing in t shantykoor Oosterstörm. De surfspullen heb k aan klaainkiender geven.

Dou k in t Westerketaaier woonde, op n mooi verbaauwd boerderijke, haar k der ook n nuver lapke toen bie. Om dij de boas te blieven, hemmen we om en bie de 400 boomkes poot. Rest bleef gras en siertoen.
n Pèns vol waark om boudel schier te holden, mor veur mien gevuil kon k dou nait stukkend of dood. t Aine was nog nait kloar of k haar al weer n idee veur wat aans in kop. n Mooie viever aanleggen mit n brugje der over. Laangs de randen zwaarfkaaien en n strookje goas tegen katten en raaigers. Viever heb k in n dag oetgroaven en t brugje moakt van twij laanke bielzen. Dou op zuik noar zwaarfkaaien. Boeren hemmen voak n hekel aan stainen in t laand, dus op minnege houk bie slootswaal mog k ze weghoalen. Dij krengen waren voak zo zwoar dat kruiwoagen der aan te pas kommen mos. Dij legde k din op ziedkaant en rolde stain der in. Din mit n dikke poal as hefboom kruiwoagen weer overènd en zain dat k er mit thoes kwam. t Is, al zeg k het zulf, hail mooi worden.

t Woater in viever bleef zo helder dat je vizzen swemmen zain konnen. Plantjes tussen de stainen, n woaterlelie en n fonteintje in de viever. Van vrunden oet Hengelo heb k veur de grap n haile grode zwaarfkaai kregen van plestiek. Nait van echt te onderschaaiden, mor hai woog nog minder as niks! Dij kreeg n plekje in mien atelier. Drij doagen noa dat ik klus der oet haar, schoot t mie vreselk in rug. t Was zo slim dat dokter der heer mos. Morfine injecties, zwoare medesienen en volledege bèrrust.
Ollu kwamen op zaikenbezuik en haren vaaier goldviskes in n plestiek puutje vol woater veur mie mitnomen. Dou ze mit vraauw in koamer thee drinken gingen, docht ik: k mot ook mor ains even van bèr òf. k Pakte grode plestiek stain oet t atelier en laip der steunend en kreunend mit de koamer in. k Heb ollu nog nooit zo verhilderd kieken zain as dij keer. Is e nou stoapelgek worden? Aarms kwamen der bie in lucht. Dou k plestiek stain rollen lait kregen ze t deur, mor t duurde nog nuver n tiedje veurdat ze de humor der van ienzagen.