Author: Redactie

Speulen

“Speulen”, ain van de belangriekste woorden dij n mìns tot zien beschikken het, in zien kinderjoaren, mor ook loater, veul loater. Toch wordt t woord misbroekt, kiek allain mor noar t mediageweld dat lösbarst as d’Olympische Spelen holden worden, ainmoal in de vaaier joar. En wordt der ook nog onnerschaaid moakt tussen Zummer- en Winterspeulen…

Ain grode commerciële toustand (zeden we vrouger aaltied dat ze allain mor in communistische landen aan indoctrineren deden….) En as der n Oranje bobsleestuurder zien verstaand gebroekt en nait mit zien drij plouggenoten op dij idioot gevoarleke boan sleetje rieden wil, wordt e de grond inboord. Hai mout zok nait aanstellen en ‘crashen’ heurt der ja bie… “Spelen”, doar hebben we t over…. Speulen ontspant, speulen moakt je rieker, speulen moakt je sosjoal veerdeger, speulen moakt je weerboarder. Dat begunt al in de waige, in de kinderwoagen, in t looprek en dat gaait wieder op schoule. Veur mie was dat vanzulf voetballen in wat veur verschienen ook, mor ook “kinderspelen” op 5 maai, puzzelrit op fietse op d’ULO (al hebben we doar zulf wel n aandere draai aan geven as de bedoulen van de leroaren was…), kloaverjazzen op kweekschoule…. Mor ook achter t hoes n tente moaken van t grode rik, matten of loakens derover. As t regende, joa, dìn pas bleef je in hoes. Werden stoulen in keuken op n riegje zet, dat wazzen de hoezen. Kreeg k n stoapel koartjes van moeke, schiere scholdertazze derbie, pedde van opa op kop. Was k postbode en smeet ik bie elk hoes wat koartjes deur gleuf van braivenbuzze… Ging k loater in elk hoes kieken wat veur koartjes t wazzen, wat derop ston, of wat veur postzegel derop plakt was… Of wie gingen op t zaail in de veurkoamer mit bromtolle aan loop, prachteg zingend geluud. Dou wer ook ik ‘supporter’ van de Tour de France en knipde ik d’oetsloagen oet de kraande. Dij stonnen aaltied hailemoal derin, van nummer ain tot en mit nummer lest. Ging ik ale noamen op pepiertjes schrieven, volde ik ze op, dee ik dij in n lege schounendeuze en gooide ze aalmoal deurmekoar! En dìn was t grote moment aanbroken: Ik keek d’aandere kaande op en pakde dìn ain van dij pepiertjes oet de deuze. Dat was dij dag nummer ain: Faanhof, Voorting, Hassenforder, Caput, Desmet… Doar kon ik toerloos mit bezeg weden. Speulen was veur mie ook, as t regende, of soavends bie donker, Mens-erger-jenieten, of sjoelen en dammen… Loater kwam doar “Monopoly” bie, of veur in stee. Tillevizie kwam in joaren zesteg op batterij en dou wer t doch wel aans. Je wazzen ook older worden en wiezer, mor doar mos wel veur leerd worden. Speulen bleef je doun, al was t bevöbbeld blokje voetbal op d’Oosterd in Scheemde, as we aigelks op weg noar hoes wazzen. Speulen in t zwembad, op t sportveld, bie t kenoal (woar asmits t begrip ‘speulen’ te veul oprekt wer: boompkes dij kepot gingen, dreuge baarms dij in braand stoken werden…) Speulen in hoes mit de kat, op schoot of in de nek, speulen mit de fietse, mor dat leste was tegen t zere bain van pa. “Fietse in schure, das gain speulgoud!” Op kweekschoule in Winschoot ston der veuls te waaineg speulen op t rooster, mor doar vonnen we wel wat op: klaplopen en dìn biljarten bie Voorthuus aan d’Maarkt. Of kloaverjazzen in lunchroom van Deiman… Paardij kwekelingen speulden mit de laifde, haren allain mor oog veur mekoar, zagen aans niks meer, proefwaark of gain proefwaark….. Was ook n joar mit keuzelessen, doar kon je joe oetleven bie Nederlands mit Egmond: speulen mit toal, mit woorden…
Dat speulen ontspande, het mie rieker moakt, sosjoal veerdeger, weerboarder. Loat ik nou bie d’Olympische Spelen t idee hebben (en dat is mién idee…) dat t nait ontspant, dat t nait eerlieks rieker moakt, nait aaltied sosjoal veerdeger en ook nait weerboarder. n Grode poppenkaaste mit schiere sport dij sikkom onzichtboar roakt tussen en achter ale commercie. (Hebben we t nog nait ains had over ‘doping’…) En zowat mout dìn veur grof geld noar Nederland hoald worden?

Druppels

stoareg vaalt
de regen
dikke druppels
hangen
aan t glas
stribbeln
even tegen
zuiken den
elks heur
aigen pad
glieden
links en den
weer rechts
mor wel
langzoam
noar beneden
t liekt wel of
ze laiver
boven bleven
en t valen
n vergizzen was

Direkteurszeuntje

Hendrik- Jan was op legere school n kloukhaans eerste klas. Aiveg hoantje veurste. Aaltied klebbe open. t Aaltied beder waitend. Jonglu mogten hom nait lieden, luiten hom as t evenpies kön, links liggen. ‘Bij ons in Beverwijk…, doar kwam e vot – ,of bij mijn vader thuis…’
Op school was mester Huusman der euvel mit an. Gain meens wol noast hom zitten. Werren flaauw van zien geplaas. Van t leren kwam din nait veul meer. Aalweg revelde Hendrik- Jan deur t verhoal van mester Kloas hin. Hou voak dizze hom ok woarschaauwde. Dij vint wis der bie hom ja niks van. As je hom leuven mogten, konnen ze hom beder veur klazze zetten. Ok in t speulketaaier mozzen ze zien referoaten aanheuren, teminnen as je bie t jong in buurte bleven.
Els zöchde zoch din ok wat aander dieverdoatsie. Zat werren ze van dij knuppel. Sneu genogt was e t zeuntje van directeur van ploatselk eerabbelmeelfebriek, van dij gevolgen kinder opdroagen was, zoch zo waaineg meuglek mit dij wiesneus op te holden. Kon voader zien boan ja wel kosten. As ze heur netuur opvolgden, zolden ze dij maalhibbel t broasken wel veur ains en aalmoal ofleren. n Duuk in t woater van t kenoal ston al tieden op t pergram, mor t jonkvolk kon t zoch nog nait recht aineg worren. Paardie maalkoppen wollen hom laiver in febriekskoelen verdwienen loaten. Under t schoem vonnen ze hom ja nooit weer. Gelokkeg bleef t aalmoal bie proaterij, aans was görde ja goar west. Zo kabbelde schoollevent zaachies verdan, in hoop dat Hnnerk- Jan in loop der joaren doch echt wat lozer worren zol. Dat bleek zoch oet.
In viefde klazze draaide t jong om as blad aan boom. Woar t aan legen het, Joost mag waiten. Mester Jansma kon der wel ais n bult aan biedroagen hebben. n Knoap oet aigenste kontraainen, dij toal van dizze aanwas schienboar beder begreep. Hinnerk- Jan het school in aalsgeval mit goud gevolg deurlopen en mog wieder leren op HBS. Doar bleek zoch oet, dat e n goud verstaand har en binnen gestelde tied har e zien diploma in buutse.

Göng noar akkedemie in Stad. Woar e bleven is, wait k nait, mor k heb heuren verluden, dat e nou ain of aander bankdirekteur wezen mout. Zel zien kost wel nuver veur t kaauwen hebben en zoch in dizzen veurvast nait vergeten hebben.


7 september 2009

Gold en snij, vot!

Geert zit op t puntje van zien stoel veur de tillevizie, zien ogen worden aal groter en groter. Op t toestel wordt 10 kilometer scheuveln oetzonden, ien de scheuvelarena van Vancouver, aner kaant Canada. Geert kiekt voak niét noar dit sportgedoe, hij kan der gevoelsmoateg niet zo best met omgoan. t Is apmoal te eerns worden, te zwoar beloaden, te dúúr ok! Dat numen ze dan nog wel Olympische Spelen, mor met ‘spelen’ het t niet veul meer te moaken. “Geld regeert” en doar wordt t wel beter, mor niet pretteger van… Nou is e met n dörstege keel van boven kommen, zien vrouw Harmke zit ien heur aarmstoel te puzzeln, de TV stijt aan. t Vannijs schier moaken van de scheuvelboan is net doan, der kommen nog twee ritten. Geert is der doch mor ies goed veur zitten goan en het hartkloppens kregen van Bob de Jong die eerst aal mor achter n Noor aan ree en toen op haalfscheid zien liet wat e eerst niét zien loaten kon: nog haarder scheuveln… En as leste poar op t programma stoan Sven Kramer (aandreven deur Essent, as dat gien ‘doping’ is…) en n Rus Skobrev, dat moet dan de golden race worden. Doar hebben die commentatoren veur de TV ok al hoast hikhakkerij over, ze loaten ieder bod goed merken dat 3 eigelks 1 te veul is… Doar kan op bezunegd worden. As Sven Kramer beter ien zien slag komt en die vervelende streep achter m blift. zit Geert al hoast op e vloerbedekken. Harmke het m al n zet ien e goaten:
“Geert, Geert! Ontspan die nou es, jim gijt der veuls te veul ien op, das niet goed veur dien rikketik!”
Geert heurt heur wel, mor niét wát ze zeit. Die Kramer ridt sikkom n pion onnersteboven, springt der over hènne en gijt as n roazende op pad noar de 7 km, nog 3 te goan. Die opperaanvuurder aan e kaant, Gerard Kemkers, krigt tillefoon en slagt de hannen veur t gezicht, n maal bericht ien e oren! Hij holdt nog wel contact met Sven as die veurbij komt, de vuusten hènneweer schuddend, mor briefkes schrift e niet meer. En ja, dan wordt t aan t ènd net “Pension Hommeles”. Smeets het t niet meer, zien sekondanten worden baloreg, t publiek op e tribune zit der bepoald gien feestje te vieren, d’arbiters vergoadern op t ies en Kramer zölf begunt met brillen te smieten…. Over die Rus, die Skobrev die doch ok goed reden het, heur je niemand meer.
Geert perbeert nog wat thee uut zien glas te drinken, mor dat is al laank leeg, opdreugd ok aan e binnenkaant. Kikt e n moal rechtstreeks noar dat Olympisch gedoe, gijt t votdoadelk mis. Gold? Vot! Noar Korea, is zo’n lutje opdonder der met van tussen, de noam kun je niet ies goed uutspreken… Harmke het heur puzzel hoast kloar. “Wat is dat doar veur spultje?” vragt ze aan Geert. “Nou”, en Geert moet even slikken, “die Kemkers, die verdulde coach, die is zakt veur zien eksoamen “verkeersagent”. Hij het zien pupil Sven de verkeerde boan opstuurd en nou is de hieleboel ien e tuus… “

“O”, Harmke is niet zo gauw van heur stuk,
“bennen zeker n bult amtenoaren doar ien Canada dat ze doar zo’n punt van moaken, apmoal lutje lettertjes zeker. Die Kramer scheuvelt doch t allerbeste? Wat n gesoes, en dat hiet dan ‘De Olympische gedachte’… Wil jim nog wat te drinken hebben?”
Dat liekt Geert niet zo’n gek idee. Hij vindt t wel genoeg, dat domme gerevel en de lutje boeketten bloemen veur de winnoars doen de deur dicht. Wat n overtrokken toestand. Moakt zo’n scheuvelheld n uutglieder, al of niet op aandrang van zien trainer, is de wereld direct te klein. Dit al te zekere gold verduveld snel votsmolten… Geert pakt zuk op en gijt nog even buten kieken of e zuk nog uutleven kan bij t snij vegen, mor nee, dat smelt al net zo gauw as dat Kramergold… Zaand derover!

Labyrinth

In dokege flarden
Verdwoalen òf en tou mien woorden – zuikend
noar n uutweg
in t labyrinth van mien gedachten


De wind – joa de wind
Zolaank t neudeg is
wil ik de wind wezen
under dien zojuust ontwoakte vleugels
Om die nait vleugellaam te zain
Die staark moaken
om bie windstilleghaid die te loaten zweven
op aigen kracht


Sumtieds zai ik die fietsen
Dien pakkiedroager volstougd mit begoazie
Slingernd
Moar veurdat ik die roupen kin
Stapst doe òf
om mie te vroagen – te helpen
dien snelbinders aan te sjorren
Din – radder as n knipoge
ontglipst mie weer
In tied dat ik mien pad
vol stiekeldoorns en obstoakels nog òfloop
wachtst doe alweer – laggend
dien pad van rozen veur die
En doe – doe fietst –
Zò vol leven – t leven in


Din zweefst doe
weer n wiekslag wieder
t open veld in
terwiel dat ik – aigenlieks – soamen mit die
de peerdebloumpluusters vot haar laggen willen
Ik wol die dailgenootje moaken
van mien aigen oogst aan ervoarens
Mor doe zaaist op dien aigen menaaier
Summege zoadjes verwaaien in de wind
Mor t grös vindt holvast
in moudertje eerde


Ik vuil mie
As de haarfst –
koal en kleurloos in schemern
astoe die mui daanst –
licht as n veertje
op dien aigen waarme zunnestroal


Kom en licht mie bie
astoe òf en tou uut rusten wilst
hierzo – op t zaachte mos –
in de koulte van de vrouge mörgendaauw
Ik vuil mie óók licht
mor te zwoar bevonden
om die bie te lichten
Mien grootste kracht – schuult ja
In mien zwakhaid veur die


Betovern
bie dien stille laag
Zichtboar as de snij –
dij de nacht veraandert
in ain widde verblinnende mörgen


Oadembenemend
As ik die ontluken zai
as noa n laange wintersloap
under de widde snij vandoan
En doe opvaalst – onopvalend


Ik verdwoal en verdwoal
En ik zuik die – aalweg weer opnij
mor doe bist nog gewoon te dichtbie
Ik run – uut alle macht
mor run nait laangzoam genogt
dink ik


Zugs doe
Bie zetten zel ik die vroagen mouten
Mien raaizegids te wezen
In mien aigen labyrinth –
Drij moal
Mien KIND


Kin n mins oeit –
t schierste mor ook t alderstoerste
wat joe overkommen kin –
verwoorden?

De dood van Vera R. (1)

Alles wat je hier lezen komt oet mien grode doem!!

Ze schikte heur laange blonde hoar en leek noa n zetje tevreden. Make-up tiedens de dainst was verboden. Nou was ze de nachtdainst grotendails allenneg, dus t zol kinnen. Ze dee n dun loagje lippenstift op heur volle lippen. Net nait teveul. Nou wast echt goud. Mor ach, veur wel zol ze dat doun? Bewoners sluipen en der lag mor aine op zaikenzoal. Ze besloot dat ze t veur zukzulf dee. Ze streek heur rok recht en dee t licht oet. Dou stapte ze de gaang in en luip rusteg noar de balie. t Geelachtege licht scheen overal zwak en allain bie die balie scheen n burolaamp. Ze legde heur rollletje pepermunt noast t schriefblad en knipte de computer aan. Dou zette ze heur tas onner t buro. Met ain vinger vuilde ze dat de grode koamerplanten dreug waren. Ze gaf ze wotter mit n òlde roodkopern gaitkan.
n Monsterlek misbaksel. n Kadootje van n dankboare bewoner. Ze bekeek de overdracht en zag dat er gain bizunderheden waren. t Wuir n laange nacht. Op computer ging ze op zuik noar n radiostation. Bie Itunes vond ze n radiostation, dat barokmeziek oetzond. Hail zachtjes luit ze Bocarinni oet onzichtboare boxjes kommen. Ze pakte heur Mp-3 speuler en legde hom op t buroblad. Ze controleerde de batterijen. Dij waren vol. Ook dat was dik veurmekoar. t Klaaine microfoontje draaide ze rond en dou muik ze n testopnoame. Alles hekje perfekje.
Dou kwam der n signoal en luip ze rusteg noar de zaikenkoamer. Mevraauw Hamstra mos plazzen. Vakkundeg huilp ze de sloaperge patient. Ze streek de vraauw veurzichteg over t grieze dunne hoar. Mit n zucht glee de vraauw wieder en daiper vot in dreumenlaand.
Ze luip weer terug noar de balie en heurde wat gerommel in de keuken. Doar haar op dit tiedstip gain aine zoaken. Ze dee de deur open en wol t licht aanknippen. Zover kwam ze nait. Ain grode dovve dreun brak heur nekwaarvels en ze glee langzoam overzied. t Bleef duuster in de keuken. De deur ging langzoam weer dicht en wuir aan de gaangkaant dichtdrukt. Hail, hail eefkes, heurdest wat van voutstappen en dou kwengelde der n mandoline-concert over gaang. Heur nachtdainst zat derop.

Harry Dubbeldam en Ester Edens keken mekoar aan. Vrouger waren ze n setje west. Smoorverlaifd was e op heur west. Mor dat was aal weer tiedstieden leden. Nou waren ze kollegoa’s en nait meer as dat. Dat docht Dubbeldam, mor sums begon t hom nog wel wat te steken as Ester heur mooie laange bainen zain luit. Of as ze bie hom langs luip en hai heur rook. Den mos e zuk bedappern. Voak docht e dat ze t der om dee.
Hom nog eefkes goud de kop roeg moaken. Ze kon hom lezen as n bouk.
t Seniorencomplex stroalde wat oet. Dit was n opbaargploats veur òlde mensen mit geld. Alles zat strak in de vaarf. De oetgestrekte grasvelden gingen over in grode indrukwekkende rodondendronstroekerij. Dìn was der nog n dubbelde riege mit beuken. Op t hoofdgebaauw ston n eelsk torentje mit n klokje derin. Dit was geld.
‘Òldjes goan hier toch dood. Verpleegsters mouten juust in leven blieven’, motterde Ester.
‘Tja, haar ik ook docht’, zee Dubbeldam en keek nog ais rond.
‘Mor, messchain gaait dat hier wel aans. Most nou toch ais kieken. Freylemabörg is der niks bie. n Beetje mit dien rollatortje deur rozentoen lopen. Eendjes vouern in de gracht. Verpleegsters achternoa zitten. Ik goa vroagen ofdat ik mie hier aal opgeven kin.’
Edens schudde wat mit kop. Heur òlde vlam was nog gain spier veranderd. Ze wis dat e der niks van mainde. Hai haar der altied van dij male proat op.
‘Dit is wat aans as huize Veldzicht. Most ais kieken. Der lopen hier zulfs widde paauwen rond. As dat gain geld betaikent, dìn wait ik t ook nait meer. Laive toetpot nog aan tou.’ Hai luip dapper in de richten van veurdeur. Ester luip snel achter hom aan. Ze strompelde meer as dat ze luip. Heur hoge hakken waren nait bepoald geschikt veur de kobbelstaaintjes, dij tot bie veurdeur lagen. ‘Rimmetiek dut hier evenveul pien as bie “huize Veldzicht”, zee ze grimmeg.
Dubbeldam nikkopte en luit heur veur goan.
Haar e vrouger goud leerd, docht Ester.
Wedden dat e noar mien achterwaark kiekt. Ze keek om en Dubbeldam gnees wat. Ze stonden in n grode roeme hal. Links en rechts waren zitjes. Der ston n groot aquarium en Dubbeldam schoot der votdoalek op òf. Haar e vrouger ook had. n Grode bak mit tropisch spul derin. Dizze bak zag der goud oet. Dat haar ook wat geld kost. Hier luip veurvast elke dag wel aine de boudel eefkes bielanges. Mor goud, hier was e nait veur kommen.
n Vraauw van sikkom twee meter, kwam noar t twijtal tou. Ze zag wit om de snoet en ze dee drok. Ze luiten de koart zain en de vraauw begon votdoalek aan Dubbeldam te roppen.
‘Goa mor mit, dìn breng ik joe wel noar t stee.’
Dubbeldam muik zuk lòs oet de knellende greep van de vraauw. Ze luip deur of ze niks heurd haar en baaide collegoas sjokten mit. Ester perbaaierde n proatje, mor de vraauw was over de toeren. Dubbeldam kreeg aal gaauw in de goaten, woardat t aalmoal gebeurd was.
Deur noar keuken ston open en der was n lint veurspannen. Binnen in keuken, was t kroakhelder. Op de vlouer lag n vraauw in n vrumde bocht. t Heufd muik n vrumde houk mit de rest van t lief. Heur laange blonde hoar lag as n stroalenkrans. Ze zag der vredeg oet. Allenneg boven heur mooie wenkbraauw zat n male snee. Langs heur sloap zat bloud. Op de vlouer lag n plas bloud. t Was oetsmeerd tot aan boetendeur.

De laange slinger-om-de-mast keek en begon te schraaien. Dikke troanen en Ester dee heur best om t mìns wat te bedoaren. Dubbeldam begon n proatje mit de techneuten. ‘Veureerst kin ik der nog nait veul mit. Ze is mit de kop tegen dit aanrechtblad aanknapt. Mor dat je doar nou direct de nekwaarvels van kapot hebben? Ik wait t nait Harry. Boeten lopt n paauw mit bloud aan steert. Ik denk dat t daaier binnenwest is in keuken en de boudel goud versmeerd het. Dat zol betaiken, dat boetendeur openbleven is. Nou mouten we dat widde kreng ook nog vangen,omreden dat e n getuge is. Grapje Harry, grapje. Serieus, zo is t goan denken wie. Aine het heur n bats in nek dekt. Mit kop tegen schaarpe raand van t aanrecht. Bom, hier neervalen. Doader gaait noar boeten. Boetendeur blift openstaan. Roodborstje huift nait tegen t roam te tikken. Lopt zo noar binnen. Krigt zien stukjes brood nait. Is den vergreld. Smeert mit de veren deur t bloud en gaait weer noar boeten. Den kommen onner mörgentied schoonmoakers. Ach, wie kommen der wel achter.’ Harry keek. Dizze vraauw was mooi, ook al was ze zo dood as n pier. Sereen, was t woord wat hom in de zin schoot. ‘Dou mor deur en den wachten we t boudeltje wel òf.’
Hai ging noar de vraauwlu tou en keek noar de lange wapper. Ze was weer wat tot bedoaren.
‘Wel het heur vonden mevraauw…?’ De vraauw stoamelde wat. Harry Dubbeldam haar nait veul geduld mit dizze jankerd. ‘Zai wuir woarschaauwd deur de schoonmoakers vanmörgen’, zee Ester. ‘Ik heb de noamen aal opschreven.’ ‘Is hier ook aargens even n koamertje of n stee, woardat wie eefkes proaten kinnen. Mevraauw….. nou heb ik nog joen noam nait heurd.’
‘Stallinga. Diena. Wie kinnen wel even noar mien kantoor goan. Of mien kantoor, nou ja, t kantoor.’
Ze luipen gaang deur en ze opende n deur. t Ston op deur. op n bredje. Kantoor.
In ain keer roak, docht Dubbeldam. Hai keek Ester aan. Mor dij keek expres aander kaant op.
Ze gingen zitten aan n laange toavel en de vraauw beredderde de boudel. Der was niks te bereddern, omreden dat alles hier spic en span was. ‘Wat kin je mie vertellen over……’ Hai knikte mit zien heufd in richten van keuken.
Ester haar aantaikenblok kloar. Der ston aal genog opmaggeld. Vraauw Stallinga begon.
‘Heur noam is Vera Reker..’

(wordt vervolgd)

n Snijpop

n Snijpop langs de kaant van
Blauwestadmeer
legde testamentair vaast:
Bìn ik nait meer,
din loat ik niks noa,
want zowoar, ik bestoa
oet niks ! En dat zeg ik mor ain keer!

Steerns

Moane slept
en vanoet swaarte hemel
kieken doezend steerns mie aan
Mit kop omhoog
zuik ik op gevuil mien weg
en vroag mie of
houveul lutje stipkes
der aan diszied eerde
verdwienen in t duuster
net as ik
Zunder schienvat wordt t pas löcht
in ruumte vaalt alles op zien stee
Wied weg ropt n kou
en kleurt de stilleghaaid
Laiwe gef dröge regen
wie griepen t mit ogen
en hebben wìnst.

(Leoniden, 18 november 2009)

n Wedeman

‘Is der wat slims gebeurd?,’ vragt Kloas aan de man, dij mit aarms over autostuur hìn ligt en haardop zit te schraaien. ‘Och’, zee de man wat noasnötternd, ‘wat is slim en as k joe t vertel din snappen ie t toch nait.’ De auto van de man staait op n parkeerploats, n èndje t bos in. Kloas komt hom over de madde, as hai mit hond zien doagelks loopke dut.
‘Uh nou ja, k heb der niks mit van neuden, mor as k joe helpen kin?’ De man laagt wat en zegt as n boer mit koeskillen, ‘nee helpen, nee, dat kinnen ie nait, k mout t zulf doun.’ En geliek begunt e weer te schraaien.
‘Hai’, zegt Kloas, ‘as k joe helpen kin…bie zo’n verdrait.’
‘Nee’, snokt de man, ‘slim oareg van joe, dat ie mie helpen willen, dat troost mie eerliekswoar. Mor och’, gong de man wieder, ‘ik en allain ik mout der deurhìn, deur dit verdrait, dit gemaddel en gespaddel.’ n Sikkom vattegjoarige man kikt Kloas hulpeloos aan. ‘Zol t n wedeman wezen?’ dinkt Kloas, dij t even nait aan kin. Zo onder zien waark deur zit hai zien routswaarde verdrait hier in t bos oet te schraaien. ‘Ja’, dinkt Kloas, ‘onder zien waark deur. t Is dunkt mie n raaizeger, as ik noar auto en nedde pak kiek. n Schiere strikke veur, biepazend lefdoukje op.’ De man is broen van de oflopen zummer.
‘Of zolt van de zunnebaank’, dinkt Kloas. n Luddek wit streepke zit over zien ringvinger. Op achterbaank van auto ligt n sporttazze haalfopen. Op n plakploatje, dij der opplakt is, staait: ‘Jeugd voetbaltoernooi.’ n Poar wichterschountjes valen der zo wat oet. Wieder ligt der nog n swaart sportbroekje en voetbalsjaal woarop staait ‘F.C. ons dörp!’ ‘De man is noatuurlek swoar overwaarkt’, dinkt Kloas. Zeker wedeman worren. Zien waark, n gezin mit opgruiende kinder in de bongelleeftied.
‘Mien vraauw hè’, zegt de man aan Kloas,
‘en ik wos t nait in t veuren. n Best wief, n goie moeke en din dit.’
‘Joa jong’, zegt Kloas wat vrundelker. ‘En zo inainen oet tied kommen, n haartaanval?’ vragt Kloas.
‘Oet tied kommen??’, zegt de man, ‘was dat mor zo, of nee toch nait. O mien God wat zeg k nou’, en geliek begunt de man te reren, of der gain end aan komt. Dikke troanen stromen op zien handen. Kloas krigt der n kloet van in haals.
‘Het zai n aander?’ vragt Kloas, as de man wat biekommen is. Nee, schudt de man mit zien heufd, as e stief op lippen bit. ‘Hest doe n aander? ‘ zegt Kloas vroagend. ‘Was t mor zo’, zegt de man. Kloas hulpeloos aankiekend.
‘Nou’, zegt Kloas, ‘ik snap der niks van.’ Hai begunt zug kriegel te vuilen. Hai zuikt mit zien ogen zien hond, wil hom aanflòiten om deur te lopen. ‘Joa’, zegt de man aan Kloas, ‘dat kin k mie begriepen. Kom bie mie in de auto zitten, din zal k die ales vertellen.’ As Kloas auto instapt let e zien hondje veur hom zitten. ‘Was de wereld mor zo makkelk as joen hondje’, zegt de man en krigt n laagje op zien gezicht. ‘k Bin n traauwde homo’, zegt de man stoer. En der vot achteraan, ‘nait vot weer tou auto oetstappen. k Vertraauw die. Bist eerste in joaren woar k mien verhoal aan kwiet kin en k kom die mit gain vinger aan, wees mor nait baange.’ ‘Baange bin k nooit’, zegt Kloas, ‘mit zuk n stoere hond bie mie.’ Baaide kieken ze noar hond, dij Kloas veur hom hòldt. Ze kommen wat te laggen en in dizze lözze sfeer vertelt de man zien verhoal. Opgruid in n swoar òfgeschaiden gezin. Zundoags twij moal noar kerk. Van preekstoul òf wer hom al jong induzzeld wat zunde en ontucht was. Hai ging mit jonges oet zien buurt noar n man, dij n toentje haar aan de spoorliene. As zai wat mit de man ‘speulden’, kregen ze eerdjebijen, aans nait. Dij aigenste man bleek loater olderling te wezen in hervörmde kerk in dörp wiederop. Hai wos van niks. Wur òlder, gong noar schoul en loater hogerop leren in stad. Gewoon as elk aander. Schoulfeeskes, daanspartijkes. Hai kreeg verkeren. n Nuver wichtje was t, oet n geriffemeerd gezin. Zien toukomstege schoonòllen waren wies mit hom. Jong kon goud leren. Wol van ales aanpakken in vekanties. En benoam, Grétha, heur dochter, haar zegd, ‘zo netjes van je wait wel.’ n Doetje bie t kommen, n doetje bie t goan. Gain seks veur t traauwen, verloven, joaren spoaren, traauwen. Drij kinder haren ze kregen. n Wicht en twij jonges. Groots en wies was e der op. Zin aan seks mit Grétha was mor moateg. Grétha docht voak, ach hai is muide. n Swoare boan mout je reken en veul zörg veur zien gezin. Veur zien kinder n beste pa en ook veur heur n schiere man. En nog wus hai van niks. Tot.… tot e Heinz tegen kwam. Heinz was n openlieke homo. Goudlaags, vrundelk en aaltied kloar stoan veur n aander. Dij knipoogjes van Heinz, hai wer der verlegen van en mit. En dou… dou wus e t. Van dou of aan wur ales aanders. Aalgedureg wol e bie Heinz wezen. Hai nam hom mit noar hoes. Stelde hom veur as n mitwaarker van hom. Grétha en de kinder vonnen hom votdoalek oardeg. Nooit kwam der wat in Grétha op en de kinder waren nog te klaain. Thoes was t nou aal ‘van Heinz veur en Heinz noa.’ Tot Grétha n moal zee. ‘Hol toch op mit dien Heinz. Konst der wel verlaifd op wezen.’ Wat dreunde dat deur in zien heufd. ‘Dien Heinz… verlaifd…verlaifd.’
‘Wait ze t?’, vragt Kloas, dij mor stil luusterd haar noar de man zien verhoal. Kloas duufde zug hoast nait te verruiern onder t proaten en docht: Proat mor, tou mor man, proat mor. Endelk kon de man zien verhoal kwiet.
Kloas haar eerlieks mit de man te doun.
‘Nee’, zegt de man, ‘nait van mie’. ‘Ze mout t toch waiten’, zegt Kloas, ‘doar het ze recht op’.
‘Waist doe hou t mout?’ zegt de man. ‘t Is allemoal zo stoer en swoar. Kerk, mien waark, de buurt, de femilie. En din mien kinder, k wil ze nait kwiet. Ze zitten in heur bongeljoaren, binnen zulf aan loop mit heur aigen prille gevuilens. Jonges zitten op voetballen, bie ons in dörp. Stoere jonges en heur pa?’ De man bogt zug veurover en dut n kastje open, hoalt n swaart mapke der oet, woarop zien traauwring ligt. Oet t mapke hoalt e n foto en laankt hom Kloas over. ‘Kiek’, zegt de man, ‘dit is Grétha. Was t nait zo’n goud wief, din haar k ter makkelker mit. n Best en laif mins.’ Op de foto staait n schiere vraauw. Ze dragt n parelsnoer om haals. Kloas krigt ter benaauwd van. Noa dat e wat houst het en daip oadem hoald, zegt Kloas,
‘Der mout toch proat worren, ook mit Heinz der bie, mit joen drijen.’
‘As der proat wordt, din is t mit zien twijent. Heinz is vleden week oet mien leven stapt’, zegt de man. Hai gaait stil en bitter zitten janken.

Dus toch n wedeman dinkt Kloas. As Kloas oet de auto stappen wil, zegt de man ‘BEDANKT’ en legt huil veurzichteg zien haand op Kloas zien aarm en zegt: ‘k Goa dizze nacht op logeerbèrre sloapen.’ ‘En wieder?’ zegt Kloas. ‘Joa’ , zegt de man mit rooie betroande ogen, ‘en wieder….?!!’

n Boske Bloumen

t Luip aal tegen zes uur, dou Meneer van Dieken aan mien deurpost klopde en vruig of hai der wel even in kommen mog. As deur bie mie open staait, betaikent dat, dat elkenain, zunder kloppen, zo binnen lopen kin. Mor men het n netuurleke beschoaven om ook bie n openstoande deur toch even te kloppen.
En zo ston doar Meneer van Dieken. Meneer mit n heufdletter, want hai ston op dat Meneer.

Meneer van Dieken woonde aal joaren bie mie in t bejoardenhoes omreden hai t aan t haart haar en zok in zien aigen hoes, noa t overlieden van zien vraauw, nait meer zulfstandeg redden kon en zok dou wat verwoarloosde.


“Ik wol joe n boske bloumen aanlangen”, zee e en dat kwam der wat mistroosteg oet, op n menaaier zoas ik Meneer van Dieken nait kende.
“Woar heb ik dij aan te danken?” was mien reaksie, want ik haar niks biezunders veur hom of n aander doan en as dat wel zo west was, huifde doar niks tegenover te stoan. “Joa…e……kiek….e………”, zee e; en dou wuir t even stil, net of hai aan t overdenken was of t wel vertellen wol woarveur hai langs kwam. Mor noa n körde stilte gong hai wieder mit: “Mag k der wel even bie zitten goan ?”
Netuurlek mog hai dat en omreden ik vuilde dat hai mie wat belangrieks te vertellen haar, dee k deur mor dicht en gong bie hom zitten.
“Woaraan heb ik dij bloumen te danken?” vruig ik, om t gesprek op gaang te brengen. “Joa….e……kiek….e….” zee e weer noa ’n daipe zucht: Ik….eh….ik……eh…….heb sunt kört wat ……e…….wat je nuimen…..e…..verkeerntjederij !” en dou was t net of zien longen hailndaal leegluipen. Doar laifde op ôldere leeftied veur mie gain zunde is, antwoordde ik mit: “Kin k joe doar mit filesetaaiern ?”
“Dat mag !” zee e opgelucht, mor geliek weer n beetje mistroosteg gong hai deur mit: “Wie haren vannommedag om drij uur n oafsproak hier achter in t paark, …….mor ….e…….zai is nait kommen!”
“En nou binnen dij bloumen veur mie ?”, reageerde ik ainegszins verwonnerd. “Nee man….hôl ze toch zulf op joen koamer, of as je dat nait willen, loaten wie ze din hier aargens in ’t gebaauw zetten.” “Nee….!” reageerde Meneer van Dieken subiet. ‘Nee !’ op n menaaier woaras de echte Meneer van Dieken, dij waait wat e wil, in noar veuren kwam.
“Nee en nog ais nee !”, zee e nogmoals. “Wanneer ik dizze bloumen op koamer heb, of as ze hier aargens in t gebaauw stoan, din kiek ik der ieder bod tegenaan en dat herinnert mie deraan dat zai nait kommen is. Nee…….joe nemen ze mit noar hoes, kloar!” Ik kon Meneer van Dieken te goud om tegen te sputtern.
“Hou wieder?”, vruig ik noa dizze bekentenis ainegszins nijsgiereg.
“Wie hebben oafproat elke dinsdag- en vrijdagnommedag in t paark; dus wie wachten mor oaf !”
En mit dat ‘wie wachten mor oaf’’ was oonze konversoatie oaflopen en zunder nog wat te zeggen gong Meneer van Dieken noar zien aigen stee.

Zo gebeurde t dat ik sikkom drij week laank, twijmoal in de week, zunder ain woord der bie, n boske bloumen mit noar hoes kreeg, want elke rais was Meneer van Dieken hoopvol votgoan mor mit n illusie aarmer weer thoeskommen.
“Kinnen joe heur nait ais opbellen ?”, vruig ik de daarde week, want ik was der beetje mit aan.
“Ik wait heur adres en heur tillefoonnummer nait ains”, zee Meneer van Dieken wat aansloagen; “ik wait allain dat zai Geertje van der Loan hait en net as ik goud tachteg is. Mor………wie wachten mor oaf”, waren weer zien woorden en weer zat ik met n boske bloumen.

n Dag of wat loater, dou ik tussen de middag de kraant aan t deurblaodern was, vuil mien oog op n advertensie onder de femilieberichten mit as tekst:

            In stilte ingeslapen 
   Geertruida Maria van de Laan op de gezegende leeftijd van bijna 84 jaar 

De advertensie was ondertaikend deur n executeur-testamentair en verder ston der bie dat de cremoatie aanderdoags om drij uur ploats hebben zol. Ain beltje was voldounde.
Aanderdoags binnen Meneer van Dieken en ik der soamen hìn west. Hai het n mooi boske bloumen op heur kist legd. “Nou het zai toch heur bloumen had !”, zee e dou wie weer noar t tehoes gongen. “Mor wie haren t soamen nog zo gezelleg hebben kìnd, want t gaf weer n doul in t leven ! Mor joa……zo is t leven en t leven gaait deur ! Wie wachten mor oaf !”
Dat is t leste wat ik van Meneer van Dieken heurd heb. Twij doage loater is hai in zien sloap insloapen, zeuventachteg joar ôld. “t Haart was schoon op!”, zee d’hoesdokter. Mien vraauw en ik hebben hom bie t oafschaid n schier boske bloumen mitgeven in zien graf.

Dit verhoaltje het joaren leden de 1e pries kregen bie de Grunneger schriefwedstried in Winschoot.
Ik droag t nog voak veur as ik ais n oavend vullen mout veur verainens. Dit is ain van de sikkom 200 verhoaltjes dij ik heb. Mor ik bìn der beetje zuneg mit, want n aander gaait der nog wel ais mit aan loop. Doarom aaltied mien noam der onder.
As direkteur van ain van de Winschoter verzörgingshoezen (nou 5 joar in de VUT), dee ik elke vrijdagmörn n verhoaltje bie de bewoners. Mainstied waren ze oet doeme zogen, sums zat der n klaain beetje woarhaid in, mor t belangriekste was dat wie even lagen konnen mit mekoar.

Zuangzi, n Chinees filosoof

Zuangzi, n Chinese filosoof oet de klassieke periode van Chinese filosofie (550 tot 250
v.Kr.), wordt zain as ain van de drij meesters dij t fundement legd hemmen veur t taoïsme. Ien tegenstellen tot n aander meester, Lao Tzu, is t bestoan van Zuangzi wel aan te tonen.
Zuangzi is mit-auteur (zien leerlingen schreven noa zien dood t grootste dail) van t gelieknoamege bouk, ‘Zuangzi’, doarien e deur middel van klaaine, kurege verhoaltjes of gedichtjes zien vizie geft op n bult filosofische vroagstukken. Zuangzi wordt nog hailtied zain as ain van de voaders van t taoïsme, en as ain dij hail dudelk zien stempel drukt het op t zenboeddhisme zo as wie dat vandoag de dag nog kennen. Zuangzi het de noam dat e der nait om tou draait en zien ideeën, hou iengewikkeld ook, verwoordt ien n briljant, simpel verhoaltje of gedichtje. Ook aal wer zien toalgebruuk voak ofdoan as ‘kienderlek’ of ‘onoetwozzen’.

Hieronder n veurbeeld van ain van zien gedichtjes:

n Iezelk lelke kerel

As n iezelk lelke kerel voar wordt En hai krigt bie naacht n zeun din stekt e trillend laamp aan en moakt – doodsbenaauwd – dat e bie t potje komt kieken
of dij ook op hom liekt


Goeiemiddag

n Lied welt
uut mien binnenste
noar buten,
geluud zwelt aan.
Hoe ken n mens
zich beter uten
dan zingend
uut zien dak te goan.
Alle vreugde
juicht omhoog
vanwoar t is ontstoan,
de zun stroalt
ien n golden boog,
knoppen bennen opengoan.


Op dizze mooie middag
klinkt ien mien vreugdelied
de lof aan God de Schepper
deur Wel ik zo geniet

De boog ien de wolken

Toen t licht
van de zun
de regen bescheen
zag ik Joen
kleurrieke boog
om mie hen.


Deur Joen belofte
wis ik Joen blik
richt
op die boog
en doaronder
was ik


ien n biezunder
ogenblik
zichtboar
met Joe verbonden.

bie Genesis 9 : 16
“Als de boog in de wolken is
dan zal Ik hem zien, zodat
Ik mijn eeuwig verbond gedenk”…

Decembermoand

Leste moand van t joar, doagen korten en nachten binnen laank. Duustere snijluchten, vorsteg weer, t joar lopt op zien leste bainen. Dat gaait ook op veur ol man, hai ligt stil op ber, aarms stief onner dekens, allain zien gezicht mit n dik bos wit hoar stekt der boven oet.
t Eten en drinken smokt hom noar niks of naks. Ook zien sigaret smokt hom nait meer, t huift nait meer, t is genog west. Veur hom duurt t wachten laank. Hai wil toch zo aibels geern overstap doun noar dij nije wereld woar hai zo noar verlangt. Mor t mishotjet hom, nog elke mörgen goan zien ogen weer open en zigt hai n nije dag.
Ook op Oljoarsdag zit k bie zien ber en hai dut mie denken aan t Olle Joar zulf. Vannaacht om 12 uur kom t Nijjoar hom verlözzen.

Kon dat ook mor veur dizze ol boas – zo mor rusteg wegglieden noar n aandere tied vol vree en rust… Op Nijjoarsdag zit k weer bie zien ber – k wìns hom tou dat aal zien verlangens oetkommen maggen. Hai kikt mie aan en knikt. Alles is hom braid noar t zin, veur hom huift niks meer, loat mor, t is goud zo.

Parfummevraauw

“Wollen ie der geern n luuks papierke omtou, of kin t zo?” vroug mevraauw van mien boukwinkel.
“Nee hur, t is veur miezulf.” Ze haar mie wel eerder hulpen, hailtied op dij vrundelk glimlaggende menaaier. Ze het zwaart hoar en broene ogen, is vrij slank en net as ik ien hoes, mit n leesbril op t puntje van neus.


Ze stopte De Kartuize van Parma ien n wit papieren puutje.
“Dat is din 36,50 euro veur joe”.
“Ik heb boukebonnen. Is dat goud? Aans zol ik t nooit kopen, veuls te duur veur mie.” Ze haar ook nog ains n aantrekkelke lach. En der hong n roek van parfum om heur tou, woar neusvleugels mie autemoatisch wat wieder van open gingen. Ik betoalde heur mit boukebonnen dij ik veur mien joardag kregen haar. Volgens Arnon Grunberg is De Kartuize van Parma, van Fraanse schriever Stendhal, ‘een van de meest romantische boeken die ik ken en
een van de interessantste boeken over verveling.’
As officier ien t leger van Napoleon was Stendhal ain van de waainege overlevers van de beruchte trugtocht oet Rusland (1812).
n Boer oet Sapmeer het tocht noar Moskou ook overleefd. Zien pakkend verhoal is optaikend deur K. ter Laan. Oet boer zien aigen mond, schreef Ter Laan der bie, mor doarmit was Ter Laan wat ongelukkeg in t woarhaid zeggen, heb ik mie vertellen loaten.

k Haar De Kartuize van Parma kocht omreden ik wol waiten wat Stendhal schrift over t godserbarmelieke ìnd van veldtocht – bevraizens, tyfus, oetputten – van doezenden Fraanse soldoaten ien Vilnius, hoofdstad van Litouwen. n Joar of wat leden is bie groafwaarkzoamheden ien Vilnius n massagraf ontdekt. Eerst wer docht aan Duutse soldoaten, mor dou der apmoal Fraanse knopen aan uniförms bleken te zitten, wer der onnaaierd dat t om Napoleons troepen goan mos. Ol soldoatebonken en uniförmresten binnen officieel, ien tegenworreghaid van Fraanse ambassadeur, herbegroaven op n kerkhof ien Vilnius.

Mit dat ik mien bouk te t puutje oetpakte, kwam der n nofleke parfumgeur oet omhoog. Dat mos van mevraauw wezen. Ik snoof roek n poar moal op. Hou laang blift parfumroek aargens aan hangen? t Witte puutje ligt nog hailtied op toavel. Ik kin t mor nait over t haart kriegen om t puutje vot te smieten. Mien vraauw zel t eerdoags wel ien muit kommen en oetrakken.

Aan de diarree

n Kniezebieter oet Westerlee,
Was aldernoast aan de diarree.
Dokter zee: moag is joe op riddel,
Din is vasten t allerbeste middel.
En verder:…..hôl deur open van joen plee.

Eemshoaven

Eemshoaven
stoef bie mit zien schiereghaid
Eemshoaven
ligt deel in aal zien kloareghaid
Eemshoaven
mit noatuur, schoapen op diek
Eemshoaven
raaigers, knienen, hoazen, laimeneerstiek
Eemshoaven
zien dikke boten, bedrieveghaid
Eemshoaven
woar n grunneger veur staait
Eemshoaven
stoef bie zee, stoef mit zee,
Eemshoaven
schier is hoaven, grunnen wie binnen op stee.

Tiedens de preek

n Domnee oet Vraiskelo,
Haar in zien toga n vlo.
Op zundag tiedens de preek
Dochde de vlo: ik steek.
De dainst wuir dou een fiasco.

Mor beste mensen….dit is nait woar,
Een steek krigt n vlo nait kloar.
Dit taimke kin’n je dus wel verrieten,
Want n vlo kin allain mor…bieten.

Veendammer wind

n Aalbert* oet Veendam,
Dij wos nait wat hom overkwam.
Hai wuir vereerd mit n lint
En verheven tot “Veendammer wind”.
Sunt dij tied het hai de wangen lam.

* Kikker

Gestekel

n Swieniegel oet Ôl Pekel,
Was flaauw van zien gestekel.
Hai kochde zok dou n scheermesjien
En wuir zo glad as n pas geslacht swien.
Nou hebben lû oet Pekel aan dizze iegel n hekel.

Oet t Grunneger toal spulbouk (3)

n Bouk mit hakkemak en nikkenak ien en over Grunneger toal, om te lezen, te laggen, te liepen en om spultjes mit te doun

Proto-indo-europees (6000-3000 v.Kr.) (Overgang van Midden- noar Nije Staintied)

Dat Indo-Europese toalen n femilie vörmen wer pas aan t ind van 18e aiw ontdekt. Dou kwamen Europeoanen ien ketakt mit India, woar veul toalen waren dij ien toalkundeg opzicht op Europese toalen leken. Toalkundegen kwamen op t idee dat aal dij toalen n zulfde oorsprong hemmen mozzen. Benoam ontdekken van t Sanskriet waas hierveur belangriek, n olle toal dij ien 18e aiw allaank nait meer sproken wer, behaalve deur priesters, mor woar wel veul teksten van waren. Dus ongeveer zo as t Letien ien Europa, dat ook sikkom allain nog deur priesters sproken wer/wordt.

Hare Krishna en Sanskriet

Tegenworreg leren leden van ISKCON, ook wel bekend as Hare Krishna-bewegen, haailege teksten oet de Veda’s ien t Sanskriet, net as veul laiden dij ze zingen leren.

Oom poernamadah poernamidam poernaat poernamoedacyate
Poernasja poernamaadaaya poernamewaawasyisyate
Om shaantih shaantih shaantih

Oom. Dat is volmoakt. Dit is volmoakt. Volmoakt komt van volmoakt.
Trek volmoakt òf van volmoakt, wat overblift is volmoakt.
Maag vrede en vrede en vrede aal om wezen.


Dou bewezen waas dat Sanskriet, Grieks, Letien, t Litouws en aander toalen oet ainzulfde oldere toal ontstoan waren, perbaaierden toalkundegen der achter te kommen hou of dij oldere toal, dij naarns opschreven is, der oetzain hemmen zol. Dat hemmen ze veur nkander kregen deur veul olle toalen ien Europa en Azië mit nkander te vergelieken en doaroet n grondvörm te konstrueren.
Dat wer de Proto-Indo-Europese toal (PIE, proto = oer), n rekonstrueerde grondvörm. Omdat wie bie olle toalen te moaken kriegen mit noamvalen, geft dr. K. (Koba) Schlemmer hier eerst even n korte oetleg aan haand van de zin:
Safia!8 Ien-boom7 lang ik1 die3 n neut4 van-Lilumbu2 mit-n-tak5 oet-mien-boom6.

(1=Nominativus/Onderwaarp, 2=Genitivus/
Noamvaal van betrekkend veurwaarp,
3=Dativus/Mitwaarkend veurwaarp,
4=Accusativus/Liedend veurwaarp,
5=Instrumentoalis/Noamvaal van middel, 6=Ablativus, 7=Locativus/Noamvaal van ploats, 8=Vokativus/Aansproken veurwaarp).

Kenmaarken van t PIE binnen o.a.: 8 noamvalen, 3 geslachten (mannelk, vraauwelk en onziedeg), allain hoofdzinnen, wizzelnde klemtonen, SOV-toal (Subject-ObjectVerbum: ‘kou gras vret’), n relatief vrije woordvolgorde, gain lidwoorden en mainsttied gain persoonleke veurnoamwoorden ien 1e noamval.

t PIE zol om en bie 6.000-3.000 joar veur ons joartellen sproken wezen. Woar de Proto-indo-europese toalsprekers heer kwamen en van woarheer zai heur loater over grote dailen van Europa en Azië verspraaid hemmen, doar binnen toalhistorici t nait over ains: Zuud-Rusland/Oekraïne, Noord-Rusland of de Kaukasus. Of n kontraain ien/bie Turkije of de Balkan. Mainste Indo-Europeoanisten gonnen der vanoet dat t kontraain boven Zwaarde Zee (Oekraïne) de beste kandidoat is.

Hypothetische situoatsie van verspraaiden van Indo-Europese toalen rond 2000 v.Chr. De touwbekercultuurhorizon het n gele ondergrond. t Kontraain woar de satemisering begonnen is wordt donkerrood weergeven.

Ien 19e aiw het Duutse toalkundege August Schleicher n kureg foabeltje schreven ien t Proto-Indo-Europees: Schoap en peerden.

Noar zinsbaauw let foabeltekst dudelk zain dat t Proto-Indo-Europees reconstrueerd wordt as n SOV-toal. SOV wil zeggen: Subject, Object, Verbum: kou gras vret). t Letien, t Grieks en t tegenworrege Litouws binnen ook SOV-toalen.

Omreden Schleichers toalspultje wat teveul op t Sanskriet leek, hemmen toalkundegen noa Schleicher t foabeltje opnijs bie de kop pakt ien t licht van nije ienzichten ien rekonstruktie van t PIE. Onderstoande versie is ien 1979 veursteld deur Winfred Lehmann en Ladislav Zgusta.

1 J.P. Mallory: In search of the Indo-Europeans.
Thames & Hudson, New York. ISBN 0-50027616-

Schoap en peerden
n Proto-Indo-Europese foabel

Behaalve bie t Duuts hemmen veurzetsels bie Germoanse en Romoanse toalen funkties van noamvalen overnomen. Ien tekst van t foabeltje binnen noamvalen achter de woorden zet. En ien letterlieke vertoalen binnen veurzetsels, dij ien loop van tied bie veul toalen funktie van dij olle noamvalen overnomen hemmen, tussen hoakjes zet.

t Proto-Indo-Europees mot, net as t Sanskriet, 8 noamvalen had hemmen:
1=Nominativus, 2=Genitivus, 3=Dativus,
4=Accusativus, 5=Instrumentoalis, 6=Ablativus, 7=Locativus, 8=Vokativus. Mit noamvalen achter de woorden en letterleke weergoaven op regels onder tekst kinnen ie dit foabeltje nou ien geef Grunnegers opschrieven:

Owis1 ekwōs1kwe
Schoap en peerden ook

Gwerēi6 owis1, kwesyo2 wlhnā1 ne
Heuvel(op) schoap, (van)wel wol nait ēst, ekwōns4 espeket. is, peerden-4 zaag.

oinom4 ghe gwrum4 woghom4 weghontm4,
ain juust zwoar woagen mennend,

oinom4kwe megam4 bhorom4, oinom4kwe ain-ook groot last, ain-ook ghmenm4 ōku bherontm4. mens snel droagend.

Owis1 nu ekwomos3 ewewkwet:
Schoap dou peerden(aan) sprak:

“Kēr1 aghnutoi moi3 ekwōns4 agontm4 nerm4 *Haart schrient mie peerden drievend man widentei.” zaind-aan.”

Ekwōs1 tu ewewkwont:
Peerden echter spraken:
“Kludhi owei8, kēr1 ghe aghnutoi ”Luuster schoap, haart noamelk schrient ons nsmei3 widntmost: nēr1, potis1, zaind-aan: man, meester,

owiōm2 r wlhnam4 sebhi3 schoapen-van dus wol zukzulf(-veur) gwhermom4 westrom4 kwmeuti, waarm klaid moakt.

Neghi owiōm3 wlhnā2 esti.”
Nait schoapen(-aan) wol(-van) is.”

Tod4 kekluwōs owis1 agrom4 ebhuget. Dat heurd schoap veld(-noar) vluchtte.

Vertoalen ‘Schoap en Peerden’

Op n heuvel zaag n schoap zunder wol n stel peerden. Juust ain (der van) mende n zwoare woagen, ain droug n zwoare last, en ain droug snel n mens. Schoap zee dou tegen peerden: t haart schrient mie om n man peerden drieven te zain”.
Peerden zeden echter: ‘Luuster, schoap! t
Haart schrient ons om te zain: n man, n meester, (hai) moakt wol van schoapen tot n waarme jas veur homzulf. Schoapen hemmen (din) gain wol’. Dou schoap dat heurd haar, vluchtte hai t laand ien.

Veul reconstrueerde vörms lieken op dij oet t Letien: ovis (schoap), equus (peerd), cor (haart), videre (zain), spectare (zain), unus
(ain), potis (meester), ager (laand); Litouws: kuris (welk), klausyti (luustern); Grieks: mega (groot), anèr (man), Oldgermoans: wagna (woagen).

Ook aal schoren Indo-Europeoanen om en bie 2500 v.Kr. schoapen nog nait en haren ze nog sikkom nog gain getemde peerden, doch geft t foabeltje n levendege kiek op toalkundege vörms van t PIE.

Vroug Haarm aan mevraauw Bokje: “Wel het de wereld schoapen?” Zee mevraauw Bokje: “Dat het de Here God doan”.
Antwoordde Haarm: “Nee hur, boer
Jelsemoa, dij het de wereld schoapen”. Smeet mevraauw Bokje kwoad deur dicht.

Vroag: woarom kin dit woordspultje wel ien t Grunnegers en nait ien t Nederlands?

2 Oet: De Grote Taalatlas (wat oetbraaid)

Wintersporen

k Heurde heur roupen
naachts onderwegens
gaanzen ien schiensel
van lichten moan


gerdienen aan zied
bie t gleren aan glaas
maank vroren bloumen
ien dook van oam


iezelk op ber mit
geluud van gehaaimen
schraiwen ien dreum
n slootswaal aan loan


t reren van n hoaske
zunder ogen ien snij
n poar kraaien
was winter mor doan.

Bliedschop boven Grunnen

Dou eerde moakt wèr
dochde ons Laimeneer
k dou Nederlaand mor ais aan
zet Grunnen op koart, wel te verstoan
schaaiden leg k nait tot
Zwolle, mor k bin wieder goan
Roodschoul nog veurbie
Zo dochde God, zo dee God.


Aander lu, wierden, klaai
wolken, zun, moan
aal schient hier ook, steerns zain
ie hier zulfs aan hemel stoan
wat gaait boven Grunnen?
zoveul schiers mit peerd en kou
bliede mit mien laand, hou begunnen?
Van Lauwerszee tot Dollard tou

Cor

Moeke was joareg. Heur drai zeuns warren mit vraauw en kinder op veziede. Hail gezelleg. Bloots Tineke, heur dochter, was der nog nait, terwiel dai t dichtste bie woonde.
Ain stroade wieder mor. Tineke har oflopen zömmer scharrelderij kregen mit aine Cor oet Amsterdam. n Grode kirrel mit laank blond hoar. Ze konnen aalmoal goud mit hum overweg. Mor wat belangrieker was: hai was goud veur Tineke.

Mit kerstdoagen is Cor bie heur introkken.
En non muiken ze zuch zörgen. Ze harren Tineke al n poar moal zain mit n blaauw oog of mit blaauwe plekken op heur aarms. Zölf dee ze doar aal wat woazeg over: dan weer har ze zuch stöt en dan weer was ze valen. Van dai goie indruk van Cor was nait veul meer over. Ze dochten al dat Tineke nait meer kwam, dou ze der toch in ains deur d’achterdeure in kwam. Zunder Cor. Heur aine oog was vrezelk bloudereg en zwollen. En t bloud luip heur tot mondhouken oet. Ze wol wat zeggen, mor der kwam sikkom gain geluud oet. Moeke zedde heur gaauw op n stoule.
Pabbe schudde zien kop en keek Theo, zien oldste zeun aan of e zeggen wol: ‘Wat mouten wie hier non toch mit aan…?’. Theo zee eerst niks. Dou gung e stoan en keek zien baaide bruiers aan. ‘Wie goan even kieken hou of t mit Cor is’. ‘Och nee’, zee moeke. ‘Broek joen verstand jonges’.
‘Moak joe mor gain zörgen, moeke. Wie binnen der zo weer’.
En vot warren ze. Mit zuch drijen.
Cor zat op baanke. n Vlèzze bier in d haand. ‘Wat motte jullie’, zee e mit zien Amsterdamse accent.
‘Wie wollen even waiten hou of Tineke aan dat dikke oog en dai blouderge mond kommen is…Mie ducht, dat most doe wel waiten’, zee Theo.
Joa, dat wus Cor wel. Ze was tegen n deure aanlopen. Dat dee ze aalgedureg. Hai von heur n dikke klonterd.
‘En nou me huis uit, ik hep met jullie niks te schafte’.
‘Wat zeest doe, heur ik dat goud? Dien hoes..?’
‘Ik woon hier’. Dus was t, volgens Cor, zien hoes.
Dou ze gain aanstalten muiken um vot te goan, vloog Cor inains umhoog. Mit zien biervlèzze sluig e op Albert, de jongste bruier in. Dai kreeg hum bienoa op zien kop, mor umdat e net op tied oet de zied sprong, kreeg e de klap op zien scholder. En dou was t genog. Cor wör even under handen nomen. Hail goud…!
Buren belden in tied plietsie. Dai wuzzen ja ook nait wat of der gebeurde. Cor zien gebrul was angstaanjoagend. Totdat Theo hum dudelk muik dat e zuch stil holden mös. Zien ogen zwollen dicht. Drij tanden deroet. Aine der van har e nog deursloken ook. Zien ribbenkaaste wör ook goud bewaarkt. Hai kreunde der over. Theo belde n taxi. Tegen Cor zee e: ‘Zuik dien rommel bie mekoar. Veul kan t nait wezen. Doust hier kwamst hast ook niks. En dammeet gaaist vot. Ik wil die hier noeit meer zain. En ook gain gedou mit bellen of zuks wat. Hailendaal niks. Hest dat goud begrepen?’
Cor nikde dat e t begrepen har. Proaten vuil hum stoer.
Plietsie kwam. t Warren de hoofagenten Geert en Henk. Dai keken Cor ais aan.
‘Wat is hier wel nait gebeurd’, zee Geert. ‘Cor hier is tegen n deure aanlopen. Dou is e valen en n beetje maal trechte kommen.
Zo is t goan, Cor hèn?’ Cor nikde.
En tegen Albert zee Theo: ‘Hoal doe ons Tineke ais op. Dan kan plietsie ook zain hou of dai der oet zugt’. ‘Dit hier is Tineke heur hoes. Zai is tegen daizölfde deure aanlopen, as joe begriepen wat of ik bedoul’.
Dou Tineke der even loater ook bie kwam, begrepen Geert en Henk persies wat of Theo bedoulde. ‘Dus der komp naargens n aangifte van?’vruig Geert nog even veur de zekerhaid. ‘Klopt’ zee Theo.
Taxi was der ook. Cor har zien haile boudel in twij kovvers pakt. Theo gaf taxichauffeur n stoapeltje euro’s en vruig of dat genog was veur Amsterdam. t Was genog.
‘Mooi. En nait stoppen underwegens. Deurjoagen tot op de Dam. Geef hum doar mor n peune dat e tot d’auto oetvlugt’. Plietsie von dit ook n goud plan. Meldkoamer wol van Geert nog wel even waiten hou of t oflopen was.
‘Dit is dreuge of doan. Der komp gain noawaark van’.

‘Dou en nou’

Op toavel ligt n stukje pampier, dat al wel honderddoezend moal open en dichtvollen is. Ziedkaanten binnen voazelg en vollen binnen slim sleets worden. t Plastic omslagje woar oft pampiertje in zat, is op noaden oetscheurd.
“Ik huif t nait meer te lezen. Kin elk woord oet mien kop, wait sekuur hou elk lettertje schreven is. Zai t aal nachten veur mie en bedink mie wat of ik terug schrieven mout. Mor ik kin gain woorden vinnen, ik wait nait…………”
Man legt der n foto noast. “Dij heurt doar bie.” Klinkt zien stem. “En dizze,” hai legt der nog n foto noast, “dizze is van loater.”


Op de aine foto stoit n schiere jonge vraauw. Ze het heur hoar wat opstoken. Donker laank hoar, mit wat krullen. Heur ogen kieken duuster in de lens, hoast of ze t nait vertraauwd. Toch ligt der om heur mond n klaaine glimlaag.
“Ze was zo mooi,” fluustert man, “zo mooi en zo laif. Ik docht dat wie veur aiweg en aaltied bie nkander blieven zollen. Dat wie veur nkander moakt wazzen. Dat wie nkander tegen kommen wazzen, dat was ja al n wonder op zuk. Din kon der toch niks meer wezen dat oons oet nkander drieven zol. Hou wie op nkanders levenspad kommen wazzen, dat mos ja wel zo oetdocht wezen. En dat ze mie oetkoos, mie. Lelk jonk mit dat onneuzele brilletje, mit dij spillepoten. En toch was dat zo. Wie kwammen op nkanders pad en dat zol oons pad worden. Wie mit zien baaide, wie zollen bie nkander blieven, zo wizze as wat. Aiglieks mog ze ja nait ains bie oons kommen. Ze kwam oet t ruzzenkamp en wie zaten in t waarkkamp. Mor zokswat gebeurde wel meer. Der gebeurde dou wel meer wast die nou nog amper veurstellen kinst. Dat wie doar in zo’n waarkkamp zaten, dat doar Ruzzen in t aandere kamp zaten en dat we ook nog deden wat der van oons vroagd wèr. Nou ja, vroagd…..
t Was n haardhandege menaaier van vroagen en din dou je aal gaauw wat der vroagd wordt. t Ging zo ast ging. As der bombardementen wazzen, din verkroop ze zuk altied bie oons. En dou, aan t end, dou wie vot konnen, wol ik heur mitnemen. Wie heurden ja bienkander. Mor ze wol eerst waiten hou oft heur ollen vergoan was. Hou oft doar aal was. En ik, ik wol mien ollen zain. Wol waiten of ze der nog wel wazzen. En din, din zollen wie nkander weer opzuiken, zollen veur aaltied en aiweg bie nkander wezen. Aaltied gelokkeg en aaltied mit zien baaide.” Hai gaait weer zitten. t Tikken van de grode klok op bozzem is aal wat der te heuren is. Op de heldere slag van draai schrikt e op: “Ze was der nait, was nait op oafsproken tied en ploats. Ze kwam nait, dij dag nait en ook nait op aal dij aandere doagen dat ik doar ston. Ze kwam nait, ze kwam nait. En ik, ik wus nait wat ik mos. Oafraaizen en mien ollen achterloaten. Ze wazzen ja zo bliede dat ik der weer was. Oafraaizen, mor hou kon ik heur vinnen? Op roakeldais oafraaizen en din mor zain. Mor tieden wazzen aans worden. Mien braiven kwamen weerom, wuiren nait oafleverd. ‘Adres onbekend’ ston der op. En dou op n dag kreeg ik dit braifke en dizze foto. Kiek, lees mor. Dat is mienent. Dat leutje popke is mienent. Ik wol der vot doadelk op oaf. Adres ston der ja in. Ambassoade gaf mie gain visum. En weer kwammen mien braiven weerom.” Zien grode haanden frommeln en friemeln wat.
“Most dit mor mitnemen, most mor kieken wat ofst der mit dust. Mien vraauw wait nait aans of ik heb t wegdoan. En as ik der straks nait meer bin en ze vindt dit in mien potterfulie, din dou ik heur doar zoveul verdrait mit. Dat wil ik nait. Ze was goud veur mie, ze gaf mie kiender en ik bin wies, slim wies mit mien kinder. En ze bleef bie mie dou ik old wèr en nou ik zaik bin, is ze der ook. En straks, as ze allìnneg wieder gaait, din zel ze mit n gerust haart aan mie dìnken. Mien verdrait en mien laifde neem ik mit mie mit. Dat is van mie.”
Baaide foto’s en t vervolde pampierke kommen in n enveloppe. n Dag of wat loater stonnen we in crematorium bie zien kist. Familie hèt oafschaid nomen. Kist wordt sloten. Tussen zien grode haanden twaai foto’s en n sleets stukje pampier mit roavels aan ziedkaanten.


Wirdum, prilmoand 2009

Broen worden op t blaikveld

Mien man en ik zitten boeten ien onze toen en ik vertel hom hou wie vrouger ien onze pubertied op n riegje ien ons blaikveld lagen te zunneboaden. Hai schiet ien de lach bie t woord blaikveld. Hai het dai tied ook nog metmoakt en ken de oafmeting van dat blaikveld. Tegenwoareg zollen wie dat een postzegel neumen. Wie bennen slap van t lachen want ik ben een beelddenker en zai ienains hou lachwekkend dat was. Wie wissen nait beter omdat wie der met opgruid waren mor ien de ogen van mien prille laifde van toen mot het er wel hail aans uutzain hemmen. Op moandag haar mien moeke loakens en ondergoud ien de blaik te liggen en as dat der nait lag en wie vrij waren lagen wie der dus te zunneboaden. Broen worden op t blaikveld…

Wie haren wel een groot haim moar dat mos bruukt worren veur mien pa zien timmerbedrief. Vrachtwoagens mossen der over om materioal te leveren en t wer bruukt veur opslag. Waarkploats en loods en auto stonnen der ook op.

Moeke zat voak ien de schaar noast de regenbak tegenover t blaikveld. Moe waas dou ien overgang besef ik nou. Het zwit gutste heur van t gezicht oaf as wie doar in de felle zun lagen te bakken. Zai zat sokken te braaien op vaaier pennen of ze haar wat stopwaark. Ze dee noeit niks.

Sums vrougen wie heur of we al broen werden. Ze keek den over heur bril en kon nog nait zeggen of dat al zo was. Pas tegen berretied zagen wie zulf ien spaigel dat wie toch wel hier en doar wat verbraand waren.

Joaren loater pootte mien zwoager n stuk of wat blomkes ien een deel van de blaik wat hai omspit haar. Den leek t achterthuus toch wat fleureger. Wie waren allemoal al t huus uut en moeke ging toch noeit ien zun liggen en loakens en ondergoud hingen nou aan t rik te dreugen. Toenstoulen konnen ook wel op de tegels stoan en nog een poar ien t gras. Ik ken mie nait heugen dat wie oeit een grasmaaier had hemmen. Dat leutje stukje kon wel met n scheer onderholden worden. Nou snappen joe denk ik wel woarom mien man zo ien de lach schoot dou ik t over ons blaikveld haar.

Ien toeze

Zai gniflaagde dreumerg
noar mie en vroug.
‘Hest oareg waarm?’


Zaacht streek heur haand
aal mien zenen
en waang doar t braandt.


Even loader vruzzelde
heur aarm stief om mien lief
en heurde k fluustern.


‘Gaaist mit mie?’
Noar schoul.
Wat was t waarm

Horror Vacuï/ op drumpel

Ik stoa weer veur n deur. Zol ik wel, zol ik nait…. Zol ik toch mor? Wat tref ik aan…. Aiglieks wait ik wat ik aantrevven goa… Nou ja, nait apmoal vanzulf, ik dìnk dat ik wel n beetje wait hou oft is mit dij aner, dij aan anerkaant deur is.

Ik wacht nog even: Zol ik wel, zol ik nait…. Moud zinkt mie in schounen. Ik wil ja apmoal nait over drumpel. Ik wil nait, nait even, even nait, nou even nait. Ik wait dat t vandoag nait zo mor gaait. Ik goa mie ongemakkelk vuilen, nait goud in t vèl. Ik zol t nait waiten, nait waiten wat of ik zeggen mout. Nait waiten of dat wat ik zeg, wel is wat zegd worden mout. Sums is der niks te zeggen, niks meer te zeggen, binnen woorden op of te veul. Sums is der allenneg nog zwiegen. Sums is zwiegen zwoar en is proaten, woar din ook mor over, toch nog wat. Proaten verploatst locht, t moakt geluud en t liekt glad ofter wat doan wordt. En wat zit ik din te doun, as ik zit en zwieg… Aner volk lopt noar binnen, ze leggen waske in kaast, roemen koamer op, geven aine te eten, hemmeln aine wat. Doun zichtboar, tastboar van alles wat. Schrieven in t dossier wat ze doan hemmen, hou laank ze der west hemmen, hou ze dizze of gene aantroffen. “Mevrouw sliep”, “meneer had koorts”, staait der din in t rapport. “Mevrouw dronk wat thee”, “meneer heeft goed gegeten.” Tied staait derbie, sums vief menuten, sums wat meer, maistieds minder. En ik, wat schrief ik op? “Mevrouw sprak over haar leven?” “Meneer voelt zich zo eenzaam.?” En tied, hou schrief ik op, dat t wel meer as n ketaaier stil was. Dij haarde waarkers zeggen: “Wie willen wel mit die ruilen, doe hest aal tied van wereld om te zitten en te proaten.” Mor ik dìnk, dat ze aiglieks vrougen wat of ik nou toch dou.

En joa, wat dou ik aiglieks? Ik zit, ik zit en luuster, ik zit, luuster en proat, ik bìn der. Ik hol aine zien haand vast. Ik luuster noar t verhoal van t leven. Ik bìn der. En dat liekt makkelk. Ik vroag t mie oaf, wat dou ik din? En wat ik dou, dut dat dij aner ook wat? Hèt dij der wat aan? Is t wel van belang dat ik der bin?

En wat tref ik din aan in zo’n koamer, zo’n appartement? n Mìns mit vroagen, sums overspould deur vroagen, sums hoast versloagen deur aal dij levensvroagen. Mor altied n mìns in t leven. t Leven mit aal zien kanten en randen, het altied weer boeiende van t leven…

En as dat din zo is, woarom slagt de twievel zo tou? Woarom wil ik dizze deur veurbie lopen, nait noar binnen, veuraal nait noar binnen…..

Wil ik t verdrait, de piene, t gevecht nait meer zain, nait meer heuren, nait meer roeken, nait meer mitvuilen? Ik wil zunne en simpelhaid, haarde zeewiend en kòbben op pier. Ik wil kienderlakken in mien oren en speulgoud om over te trippen. Ik wil gain verhoalen van verdrait en pien, van oafschaid, lösloaten, allìnneg wezen, ik wil nait empathisch wezen, bin muid van empathie, bin zat van empathie. Ik wil nait ‘der wezen’.

En toch wait ik, dat ik hier dammee over drumpel stap. Ik zol ‘der wezen’, mit haart en ziel ‘der wezen’. En vannijs zal ik t apmoal heuren; t verdrait, t baange wezen, de laange nachten, t muid wezen, old en de doagen zat wezen, verlangst noar aal dij dij der, sums al zo laank, nait meer binnen. Verlangst noar dij aine, woar t leven mit daild is.

Mien vouten hemmen heur weg al vonnen, veur ik der zulf aan dìnk. Wis zol ik vannijs hier over drumpel goan, aalvot weer. En aalvot zol ik weer bie n aandere deur stoan, vol drumpelvrees, horror vacuï. En vannijs mie ofvroagen, ‘wat dust hier?’. En din toch, toch weer over dij drumpel stappen.

Drumpelvrees blift, moud verzoamelt zuk en ik dou, net as aal dij anere moalen, deur open.

Wirdum, Maaimoand 2009.

Sauzen

Terwiel de vraauw in t rond kikt in koamer, zegt ze: “Ik bin eigelk wel oetkeken op de kleuren van de muren.” “Oh god …”, denk ik, “doar goan we weer….” “Moust ais luustern mienjong”, zegt ze, “doe bist eerdoags ja twai weke vrij. Kinst den muren nait even sauzen?”
“Ach”, perbaaier ik nog, “het zit der ja nog mor n poar joar op en der wordt nait rookt. t
Is ja nog goud.”
“Joa”, gait ze deur, “mor dai kleur het mie van t begun oaf al tegenstoan,ik zal mörgen ais noar de winkel goan om alvast saus op te hoalen.”
“Ach”, docht ik, “het binnen ja ook mor n poar muurtjes, doar bin ik in ain dag mit schier.”
n Poar doagen loater dou ik in hoes kwam van t waark, zag ik t al stoan, n grode emmer muursaus en eh….schuurpepier en gewone vaarf en kwasten en grondvaarf en n flèze tapentien.
“Wat nou?” vroag ik zo onschuldeg meugelk, “gaven ze de boudel vot ofzo bie de vaarfwinkel?”
“Nou, kiek”, zegt ze, “op de mure krieg ik nou n aandere kleur en dìn pazen de kezienen der nait meer bie, dus dai mouten ook even overstreken worden en wie hebben boudel dìn ja toch al op kop stoan.”

n Poar doage loater was t dìn zo wied. Poestend en stènend, woapend mit kwast en roller, begon ik aan mien karwaai. As der wat op de wereld is woar ik n hekel aan heb, is t wel sauzen… Ik kin dat ook nait ,as ik aander minsen dat doun zai zunder ain sputtertje op de grond, vroag ik mie oaf hou ze t veurnander kriegen. Bie mie lopt de saus de maauwen in en tou boksempiepe weer oet… Ik dou nait aans as mit n swienhondje de vlouer weer schoonmoaken….Noa n dag of vief van vaarven en graimen haar ik de put der toch oet en ik mout tougeven de koamer zag der weer fris en schoon oet.
Dou wie dìn soavends de meubels weer op stee haren, was ik ja schier tevreden mit t eindresultoat en docht nog n dag of wat van mien vekaansie te genieten. Niks was minder woar, lu…..
“Vinst ook nait dat dai donker aiken meubels van ons aiglieks nait meer van dizze tied binnen?” vragt ze. “Ik goa ducht mie ais even mit de hond sjaauwen…” perbaaier ik van onderwaarp te veraandern.
“Doe moust mörgen onze stoulen, toavels en kasten mor ais op t internet te koop aanbaiden”, zegt ze, “en dìn goan wie nije meubels hoalen. Wie hebben geld genog op spoarrekening en aans gaait regeern der mor mit strieken.”
Tja, dat willen we ja ook nait , dus haar ik aanderdoags mit mien digitoale fototoustel dai ik van kinder op verjoardag had haar, ale donker aiken meubels derop knipt. Dou bin ik achter de kompjoeter kropen en heb op Marktploats de meubels te koop aanboden. Intied dat olle meubels op internet stonnen te pronken ,wuir ik deur de vraauw van de aine winkel noar de aandere sleept en haar ik zoveul stoulen, toavels en kasten zain dat ik mie der gain road meer mit wus. Wie wazzen al n poar doage bezeg en haren intied al n hail ènde meubels verkocht… Om nog n beetje lekker te zitten, haren wie ons toenstoulen mor in koamer zet. Oetendelk was mien vraauw tevreden mit heur keuze en de weke derop werden der oet ale houken van de pervinzie stoulen, toavels, n bankstel en kasten bezörgd. Dou alles op stee ston, was mien vekaansie oflopen en was ik blied dat ik weer aan t waark kon, zodat ik eindelk weer n beetje rust kreeg. Moroal van dit verhoal is: “Lu, as vraauwen mit saus in hoes kommen, dìn kin dat mor zo oet de klaauwen lopen en veur dat je t waiten, hebben je t haile huus op kop stoan.”

Mooie luchten

Hai staait stil op een zandloane
Want hai zugt zo’n mooie lucht
De zunne schient tegen de wolken
En swaalfkes scheren in neerwoartse vlucht


Dit is zien eerste vrije dag
Woarin hai haildal niks meer dut
Noa viemvatteg joar waarken
Mog hai ja eindelk mit de vut


Nait meer vroug tot bèr oet
Nait meer op fietse noar de boas
Mit zien termos en zien stoettromke
Nait meer noar dat aiweg geroas


Dit mos ja de mooiste dag wezen
As zien vraauw dit ook mor kon zain
Zai is in t verzörgingstehoes
Gain verstaand en slecht ter bain


Mit ain ruk springt hai weer op fietse
Een stoef ketaaiertje den is e bie heur
In fietstazze n dikke puut mit rumbonen
Dai vindt ze lekker het geft heur kleur


Bèr is leeg, z’is net veur e kwam overleden
Zien blik omvloerst deur n dikke troane
Hai zugt niks van de mooie netuur
En wie ……wie waiten de reden

Starre Gesangh

Dit drijkeuningenlaid is om en bie 1650 as vlaigend bloadje deur de wereld goan Wie kregen t al weer n tied leden toustuurd deur Henk Scholte en hai haar der gain bezwoar tegen dat we t in Kreuze ploatsen gingen. Aiglieks haar dat al in de veurege õflevern wezen mouten, mor dat is ons even ontkommen.

In n stroombraifke schreef Henkt t volgende derover :

“k Heb t noa veul speurwaark vonden in de Koninklijke biebeltaik in n Hoag. Dik datteg joar leden har k der over lezen in t tiedschrift Groningen joargang 1916. Domie Wumkes nuimde dit laid in n artikel over t oldste Grunnegers. Hai har doarbie ook dails n fragmint van Starre Gesangh opnomen. Omreden dat ik al joaren mit Grunneger meziek aan loop bin, wol k dizze singeliere tekst mit Törf uutvoeren. Ik kwam loater in t bouk van Jan Ter Gouw “De Volksvermaken” n volledige versie tegen.

Dat wuir uutgangspunt veur Törf en noa onnerzuik noar “hier treden wi Heere met onse Steere” haren we ook meziek derbie. T Orgineel har k dou nog nait zain. Goud nou is dat ook boven woater. Magst hom as vanzulf wel bruken veur dien Kreuze.

Wachten

Winterholt stijt op springen
knobbe komt verwonderd deur
eerste bloumkes vringen
gries krig nije kleur
tied lop in kringen
achter wizzelt veur


En ik stoa te wachten
guster op non
van nommerdag op mörn
Leven is rekken
noar wat kommen gijt

(19 april 2009)

Stoatenbiebeltje

Achterin t
Biebeltje
van opa’s opoe,
groeterg boukje
zunder slöt
van zilver,
opeten
mainstekaans
(ons Laive Heer
zel t vergeven)
bie gebrek
aan wat aans,
stoan noamen
van heur man
en kinder
dij ze kreeg
en soms
mor even
holden mog
en zai dij
langer bleven
hebben heùr
mor even had.
de Heere geft,
de Heere nemt,
zo was nou
ainmoal
t leven toch !
krabbels in
dik en dun
schrieven
n verhoal en
zeggen meer
as duurste zaark
vertellen kin.

Mien kammeroad

Opgruid op n boerenploatse in n lutje dörpke har k doarom n bult dieverdoatsie. Mit joargetieden mit was der aaltied wel wat te doun. Op klompen banjerde ik over t aarf as n volsloagen boernknecht. Nou was der op t ainpeerdsbedrief van mien ol heer waark zat, mor t mainste kon e zölf wel berakken. In poot- aai of oogsttied mos moeke touhelpen. Bie tied en wiele mos k ok wel ains mit toupakken, wel ofstemd op mien meugelkheden vanzölfs. Van dij gevolgen k din pineut was en melken mos. Voader kwam wat loater, as je hom leuven mogten. Der kwam aans sikkom aaltied wel wat maank. En ik mor kniepen en struppen om leste kou oet te kriegen. Gelokkeg hebben veurmoalege underdoekers mie voak oet braand hölpen.
Elke mörgen tuugde ik mit n hail koppel jongs noar school. Der was underweegs aaltied hail wat te doun en te zain. In weer en wind göngen wie op pad en noa schooltied bleven we voak hangen om hier- of doarzoot wat te speulen. k Kin wel zeggen, dat k as kind n onbezörgde jonkhaid had heb. Trok noa schooltied op mit mien kammeroad Rieks, dij n joar eder t locht zain har. t Akkedaaierde nuver en soamen hebben we tot ons traauwen mit nkander optrokken. Ok onze olden zagen mekoar voaker as smörgens evenpies over hege veur n groutnis. Rieks voader was under drok van zien olders en oldere bruiers,- dij dochten dat dij kerel oet Berlien ok t beste mit heur veur had – lid worren van dij Bewegen. Regaaiern har t volk in tied van krises en grode waarklooshaid ja aanroaden t ains over grins te pebaaiern. Zagen der schienboar gain kwoad in.
Pertij van Ir. Mussert kreeg n baarg aanhang. Ok femilie van Rieks was besmet mit dat virus. Geert het nooit n vergoadern van Pertij bezöcht. Wol der niks mit van doun hebben. Om van t gesoes of te wezen, har e poot zet. Het in oorlog gain meens aanbrocht. Gain meens kwoad doan. Doch wer e noa de oorlog opbrocht en mit n bult pertijleden opsloten. Omreden voader wis, wat e doudestieds nait doan har,- in zien oard n bovenbeste kerel was, dij gain vlaig kwoad dee, – het e zien best doan hom vrij te kriegen. Oetendelk is hom dat ok lokt. Geert wis wat zoch in voaders schure ofspeulde, mor het tegen gain mìns mond opendoan. Nait te spreken was e over pertijlaaiders, dij in t kamp beste boantjes wissen te kriegen en doardeur gain verlet van vouer haren. Hoantjes blieven hoantjes en zain aaltied kaans mit beste winden mit te draaien. Zaten noa Grode Braand veuraan op Keuneginnedag en deden of vree aan heur te danken was.
Geert luit zoch dij dag nait zain. Bleef achter geroaniums. Rieks dee aan alles mit. Har aan aal noch part noch dail had. Doch luit e zoch over dij mizzelke tied nooit oet. Luip vot as schoolkinder, onwaitend, bevubbeld zongen over: Op houk van stroat, stait n… Wat zol zokse proat hom zeer doan hebben.

Wie hebben der nooit ok mor ain woord over voel moakt. t Was en blift mien alderbeste kammeroad, al het t woord ‘kammeroad’ aigenlieks n roare biesmoak. Kinder van N.S.B- ers hebben t nog aaltied nait makkelk!


17 november 2009

Concertgebaauw

Muziek dragt ons
sleept ons oet vlakke bestoan
Stemmen van steerns
nuigen ons in n nije boan


Violen strieken noar höfte
bassen trillen swoare tred
Flòiten bloazen deur blinnen
en op beune ropt n trompet


Zuverhaid zunder genoa
drift woar hemel ligt
Totdat luchten betrekken
umdat aine n houstbuie krig


(23 feberwoarie 2009)

‘Moest kieken’ – Geert kiekt…

t Snijt en niet veur t eerst, dizze winter. De snijvlokken vliegen deur de lucht, ze dánsen, der stijt n haarde wiend. Geert zit ien e veurkoamer, hij kan noar buten kieken en ok noar t scherm, dichtbij de DVDrecorder. Geert het n DVD kregen, met e post, doar keek e van op, mor hij is der slim wies met. Votdoadelk t kevört (met van die kunststofbobbeltjes ien e bekleden) openmoakt, DVD deruut en….. Toen was e even stil worden: Op e veurkaant niet allenneg n mooie blonde vrouw, ok n rooie Eend. Zo’n Eend roept herinneringen op, Geert zien eerste vierwieler was ja ok n rooie Eend, n eerliekse 2CV4, van Oosterhoff ien Griepskerk, doar kon e met zien laange rug prima ien zitten. (Joa, hij haar eerst n Toyota perbeerd, mor die waren ien e joaren zeuventeg nog zo klein, hij kon zien knijen net onner t stuur kwiet; doar kon e doch niet met sturen, dat haren ze hem niet leerd, toen e opging veur zien riebewies). Zien vrouw is der ok bij kommen, die wil wel es zien wat dat is, zo’n spiegelploatje, “Moest kieken..” Zij holdt t niet laank vol, begunt votdoadelk al snibbeg te reageren: “Woar is t verhoal? Woar gijt t over?” Geert reageert der niet op en as de rooie Eend onner t viadukt vandoan komt en even loater vannijs, mor sekuur d’aandere kaant op riedt, reist ze kopschuddend noar t achterhuus of. Geert blift kieken en benoam ok luustern. De gedichten doar kriegt e niet zo direct vat op, mor dat verhoal over Hendrik die broaf wer, dat het e deur. Die zes nonnen hebben al hiel laank wacht, denkt e, kun je wel zien, echt van die deurleefde koppen, mor goed dat Hendrik de rooie Eend op zien pad trovven het, of de Eend hèm….

Och, hij vindt t wel ‘interessant’, hij verveelt zuk niet: Sijtse Scheeringa met zien cowboyhoed, mooi verske en ien t veurbijgoan repareert hij ok met ien handbewegen de Eend, kan zo bij Oosterhoff waark vienden; Piet Buist op e brug bij Eibersburen, machteg stuk meziek, mor die trommelsloager komt wel wat knulleg ien beeld; Gert Sennema bij t wotter, óver t wotter, twijzang met Vera Sutman, die schiere blonde met heur prachtege stem. Ze zegt niet veul ien e film, mor ze ìs der wel! Poeh! Dat spinakken, dat ze modern dansen numen, dat moakt m onrusteg. En dat hènneweer rieden deur t Westerketier, doar wordt e wel wat duzelg van. Zo stoa je bij t Leekster Meer of t Jodenschooltje, even loater jakkert de Eend noar de Piloersembörg bij Den Ham of noar Trimunt met zien bunkers en zien oorlogslachtovvers, ridt Vera Niebert ien, bij Jonkersvoart langs… Ze is al ien Lutjegast west, doar begunt t, met t kunstwaark dat Tasman verbeeldt. Nee, gien Noordhörn, dat is vanzulf n minpuntje, mor ja, je kunt ok niet alles van t Westerketier ien zo’n DVD stoppen. t Schathuus van Zuudhörn haar der n stee ien vienden kunt, en Foan vanzulf, met wat der nog over is van ‘Bijma’ en…. Nou dwoalen zien gedachten doch wel aarg ale kaanten op, is Vera met heur slotlied bezeg, ien t kerkje van Franssum (en ok as slotvrouwe van Nienoord… Hoe ze dat zo snel veurmekoar kregen hebben, n roadsel…) Met n zucht pakt Geert de ofstandsbediening, speult der nog wat met. Zal e… Dan heurt e voetstappen ien t achterhuus, de tussendeur kroakt, doar mos e doch mor even met t eulieklipke bij, zien vrouw komt binnen, hielemoal buten oadem.
“Geert jong, ik ben even bij de buurvrouw west, even bijproat en noar de radio luusterd. En wij hebben doar toch n geweldeg mooi verske heurd, prachteg! Hoe t hiet? Ik leuf “Woar gijst henne” en Buist zong t, Piet Buist! Buurvrouw zei dat e uut Groodegast komt, of uut Lutje-, dat dut ok ja niks. Mor zingen, jong! As jim doch noar t grootdörp gijt, mörgen, dan kan…..” Geert kiekt noar zien vrouw, der komt n klein lagje om zien mond. Hij zegt niks, richt d’ofstandsbediening noar d’apperoaten en klikt, zet t geluud nog wat haarder. Doar is e al, Piet Buist met zien jongs: “Woar gijst henne”…. Dan kiekt e noar t gezicht van zien vrouw, die even niet zo gauw wiet wat te zeggen….
“Nou, is dit n schiere DVD of niet?” Geert gijt der nog ies goed veur zitten….

De DVD “MOEST KIEKEN” met Vera Sutman ien e Eend van Koos en Tiny Wiersmoa kun je ien e winkel kopen, ien ploatenzoaken ien t Westerkwartier. Veur 10 euro! En aans kiek je mor even op www.mienwesterkwartier.nl.

Deu

Hai doezelde aan zied bie brug. Mit haand aan leunen.
Stoefbie fluusterg vroren verdrait.
Zien dreumende herinnerns bie t bushokje.
Laankachteg blond bos goldgeel hoar.
n Verdronken winterwereld ien heur daibe blaauwe ogen.
Ien verwondern nijsgiereg noar t veurbie goan.
Vris vraizende waarmte kwam hom ien t gemoud.
Òfkereg kieken van kriegel zun om houk van kerk.
n Wènsteg verdwoalde weeromraais.


Winters laifde gevuil maank vroren laand.
Knovvelnde aarms ien weeg bie lopen deur ruzzelnd snij.
n Diezege waarmte van oam ien flitterg duuster.
Wiedweg onderweegs noar iesboan. Scheuveln.
n Toezeboudel van gevuilens.
Heur helder zulvern schodderlag.
Begriepend zwiegen van daipblaauwe oetkiek ien denneroek.
Heur bliedeg zaachte hoar.
‘Oet n leutje vlèske’, zee zien oor bie heur flusternde waang.
Lippensmoak van zuide kwast. t Zol haitied winter blieven.
Doar was gain ènde van. n Vroren aiw ien t veuroetzicht.
Oamloos droafde tied deur winterdoagen.
Daipvroren laifde ien t gemoud doar baaid gain kolle vernamen.
t Pad noar hoes aal körter.
Aineg gewaiten en handen van baaid ien knup.
Stoef bie nkander en zo wiedvot.
Helleg verniend versmoord.
t Geleuf onmeugelk, heur pa onverzeddelk.
Schrouwend smolten, ien vertwieveld smoezeg snijproeksel.


Bus brocht heur vot en dreum noar t ènde.
Bekleumd stoarde hai zien gedachten achternoa.
Aineghaid van mementen bielaangs over t daip.
Laank iezelk scheurde wereld, zo wied hai kieken kon.
Hieperg broken, grofdoadeg ien nkander zakt.
Verdraitelk wodder kwam aal kanten boven.
Hai snoof en pakte buusdouk.

Waarm eten

k Bin gek op t waarme eten
van n joar of vatteg leden.
Eerappels mit robaiten
heb k laiver as n vedde pizza.
Stoede mit gebakken koantjes,


gold geel broaden hoantjes,
dikke riest mit gele suker
in ploats van nasi of mie.
Stopvaarve mit wat zoer,
of opwaarmd in de pane


mit n goud stuk gaaileg spek.
Mous, n dikke prane.
Ik mout nait denken
aan ale doagen quiche,
aan kip tandori of borito’s.


t Is nait oetsproken vies,
en smangs zeg k: ‘Och vot’.
Mor k bin meer aine
van d ollerwetse pot,
van t gewone waarme eten.

Groag of nait

Hendrik-Jan was nait ain van de loosten, zo bleek zoch oet in t aander verhoal. t Jong zat op legere school n klazze boven mie. Leerderij was nait om blied van te worren. Voak huilden ze hom veur t zooitje. Zo ook dizze raaize.
Dörsmesien was langes west op t dörp en har n riege korenbulten oproemd. t Koren wer votdoadelk ofvoerd in jute zakken. Stropakken stonnen der nog genogt. Veur schoolkinder n aibels mooi stee om te speulen. Mit n koppel jongs en wichter wazzen we noa schooltied doar ook steevast te vinden. Kroepieweg speulen en zokswat meer. Kerel, wat göng t er smangs tou. Keboal was nait van locht en t zwait goesde ons van kop. Ok Hendrik- Jan kwam der n moal overtou. Wol stommegeern mitspeulen. t Was ons om t even, mor n poar wichter dochten der schienboar aans over. Stonnen wat te smoezen en gunterbokken achter n stoapel pakken. Noa n zetje wazzen ze der schienboar oet.
Ruipen slichte knoap. Vruigen hom o man of, of e mitspeulen wol. Hendrik- Jan nikde dat n oard har. Doar mos e wel wat veur doun, zee Oaltje van Haarm Hadders en knees noar aander wichter. “Wat din?”, vruig e.
“Magst mitdoun, mor din mouten we eerst dien snubbeltje zain”, zee Oaltje. t Jong druddelde wat, mor zie bleven haardvochteg. t Was en bleef: groag of nait! Hendrik- Jan gong deur knijen. Wichter namen hom mit noar n naauwe deurgang en doarzoot mos t wezen. Boksem underoet. Kwoajong deur t gat en noa wat vieven en zessen, elks mos dat wonder van vernuft ja zain, mog e boks weer optrekken. Sneu veur hom, mor noa n stief ketaaier was t speulen doan en trok elks weer op hoes aan. Wichter wissen n aalsgeval hou t gerak van n jongkerel der oet zag. t Zel heur vervast nait tou valen wezen.

Stoere woorden:
aibels – bijzonder
gerak – gereedschap
goezen – gutsen
gunterboken – bakvissen, giebeltrienen,
lachebekken
ketaaier – kwartier
kroepieweg – verstoppertje
slicht – onnozel
smangs – af en toe, soms
snubbeltje – plassertje

11 december 2009

Op Areopagus*

Wat hest heer zeten achter lu van Jezus
mit geweld, belken en bandiezen
tot dast -dij dut mout t waiten-
hoog op peerd
grepen deur hemels löcht
dele völst.
Blind wuist in Rechte Stroade
zulm man van de Weg.
t Löcht dreef die wereld in
en brochde die hail in Athene.
Haarst ogen nich in buutse
en hazzens nuver schraabt.
Bekeekst mit verstand aal heur goden
en mit Griekse dichters wöst goud road.
Vergreld over leegte
könst preken nich loaten.
Zo wuist nuigd op d Areopagus
en stonst midden maank hoge lu.
Dij wollen wol ais waiten
wat dizze Nijsblad van t Oosten
oetstokken kön:
aal proat is ja gain pankouk.
Mor huilst n beste preek:
‘In hom leef ve, beweeg ve en bin ve’.
Mooi ja.
Gain last van zenen had?
Niks in boksem doan
mit aal dij perfesters um die tou ?
Lutje tentenmoaker,
nuimsde die zulm in braif aan Korintiërs
nich n misbrudsel?
Woar huilst moud toch vot?
Bist rakt deur t Löcht
en dien vuur veur Christus
hef in haile wereld vlam vat.
Hest proat en nich swegen.
Net as Liudger in Ommelanden.
Net as Luther
-dij völ ook ja dele veur t löcht-
veur kaaizer en kerke in Wörms:
‘hier stoa k, ik kin nich anders’.
En net as wie vandoage hier in kerke
en dommeet op maartplaain
in tram of thoes
of op welke Areopagus din ook.
Kom lu van de Weg
loat moudveren nich hangen
en loave proaten en nich swiegen
over wat ons drif.
d’Aivege kin ja alderdeegs
de slimste misbrudsels
aibels goud bruken.


Oktober 2009

*Vanoet Stad mit traain noar Winschoten,
den wieder mit bus noar Troapel en den aal
mor –n lutje 3000 kilometer- liekoet deurlo-
pen noar t Zuudwesten.

Kaaste vatteg

n Poar moal in de weke goa k noar de sportschool. Umreden k wil der geern n beetje
fesounlek oetzain blieven en doarnoast is t veur de sosjoale contacten ook nait verkeerd. Ain oavend dou k mit n groepke vraauwlu aan bodypump, n aander moal aan spinning en dan nog ainmoal dat k veur miezölf wat aanrommel. Dat lèste het nait veul um hakken hòr. Bin k ook zo kloar mit en dan kìnk doarna wat langer in de sauna. Dat is altied mien belonen noa t sporten.
Non is t mie opvalen dat k der grofweg twij soorten mìnsen zai. d’Eerste, woar of k miezölf veur t gemak ook mor tou reken, binnen de lu dai der gewoon plezaaier aan hemmen um te sporten. d’Aine wat meer as d’aander, mor toch.


t Aander dail bestaait oet de wat meer fanatieken. Dai binnen mit vrezelk zwoare gewichten in de weer. Hemmen voak grode tatoeoaties op d’aarms en zörgen der veur dat heur dikke spieren goud te zain binnen.
n Daarde dail bestaait oet volk dat der mainsttied mor even is. Dai binnen der noa n poar moal flaauw van. Umreden zai hemmen last van spierpiene of zo.
En mit aine van dizzen kwam k aan de proat. In de klaidkoamer. Dou k binnenkwam, luip k noar rechts. Noar de kluisjes mit de hoge nummers. De lege nummers stoan links. k Har bie de receptie de sleudel van kaaste vatteg kregen. Hoog dus. Dai aander was der zeker net veur mie. Hai har zien gewone goud nog aan. k Zee ‘moi’ en hai zee ook ‘moi’. Hai keek mie noadenkd aan en zee: ‘Mag k joe ais wat vroagen? Even n klaain underzuikje’. k Keek hum verboasd aan. k Har aiglieks gain zin in flaauwekul. k Wol gewoon sporten. Mor k nikde toch mor dat e zien vroage stellen kon.
‘Waiten joe, as joe hier binnenkommen, zunder te zuiken, woar joen kaaste staait?’
Hai was n joar of datteg. Zien vedde hoar was stief tegen zien kop aan kamd. Zien brille was meschain wel van zien pabbe west. Dikke hoaren gruiden tot zien neuze oet. En dan zien goud. De bore van zien boezeroen was zo kreukelg, dat mien moe zeggen zol: ‘net of n hond em in zien kont had het’. Zien boksem har e slim hoog optrokken, mor doardeur kwammen zien
widde sokken wel goud oet. n Soort verstreude perfessor.
k Zee dat k aan t nummer zain kon of mien kaaste links of rechts ston. Hoog of leeg dus. Wieder nait. k Wait nait of e der wat aan har. ‘Mor k heb veur joe ook n vroage’, zee k. ‘Ook n underzuikje.’ Hai nikde mie bliede en nijsgiereg tou. ‘Ik denk dat joe allain wonen. Klopt dat?’
‘Joa’ ruip e, ‘ joa, mor hou kommen joe door bie?’
‘Kìn k non nog nait zeggen. Mout t underzuik eerste nog wieder oetwaarken”.
Hai keek mie verbaldereerd aan. ‘Dat mainen joe nait’. ‘Ach nee, man, k begugelde joe ook ja mor’. ‘O… k doch al, zol dai man werkelk zain kìnnen dat k n ainspaanjer bin?’ ‘Nee, noatuurlek nait’.
k Draaide mie um. k Ston liek veur kaaste vatteg. k Heb de man noeit weer zain. Zal toch wel
aine van t daarde dail west weden.

Allinneg

Baaid lopen wie allain
bloots noakt laand
proaten stil wied vot
ien dook van wènst
stoef bie nkander.


Heuren wie ‘koekoek’.
Aan t end van pad
vlugt weemoud
leeg over t laand.


Holden ho bie stiekels
ien toeze rerend
zeerte van knuppen
ol hoageldoorn
wie monnen wieder.

Tied

Hai zigt weerom en kikt
hou op t dressoir
t leven stoareg vot tikt


verstrieken van tieden heer
wat nait meer is veurbie
t gevuil van wensteg zeer


verdwenen dreumen verlangst
noar dou rad verstrikt t heden
schietensbenaauwd veur nou


zien stried verloren tegen
t vrevel sloagen van klok
oet stuur zien muide wil
baang veur dag van mörn
bunzelg zet hai tied mor stil

Om en in hoes

Dit verhoal speult aan t einde van de joaren zesteg.

Vrouger woonden wie in t prachtege dörpke Slochter. In dai tied was der op zo’n dörpke nog hail wat dividoatsie, as ik der tegenwoordeg deurhen rie dìn is t der doods. Winkels binnen der nait meer, terwiel der in ons tied juust hail veul winkels wazzen. Zo haren wie ja twai bakkers, ain slachter en n melkboer. Ook was der n dreugist en tegenover t Slochterbos zat t postketoor. Mien ollu haren in dai tied n krudenierswinkel. Dat huil in dat der waarkt worden mos, alles zat in flezzen en dai mozzen dìn weer oetzöcht worden. Dat deden wie dìn maisttied noa schoule. Wie haren n grode toene en der overhìn keek je zo het veld in. Doar was ons tiedverdrief, doar konden wie onze vrije tied deurbrengen.
Het Slochterveld was vrouger deursneden mit meulnwiekjes. Meulnwiekjes wazzen braide sloten van zo’n drai meter braid mit n mooie haarde zandbodem der in. Op t ènne van zo’n wiekje ston n woatermeulen dai t overtollege woater t Slochterdaip in pomte. Rond dai wiekjes was n levendege bedrieveghaid van flora en fauna. t Woater was zo helder dat je de bodem zain konden en omdat t mor n lutje meter daip was, konden wie der mooi zwemmen in leren. Rondom dai wiekjes wazzen mooie waailanden en holtwalen, mor ook eerappelvelden, korenvelden en ropknollen. Veural de ropknollen dai wazzen lekker, je ging ze ofschillen en dìn raauw eten. Via waailanden en over sloten hìn kon je noar t Slochterbos. Doar hebben wie ja hail wat beleefd vanoet onze fantasie: cowboys en indioanen of oorlogje… t Was n mooie tied. Deurdat je zoveul in het veld wazzen, leerden je der ook hailveul over de planten en daaier . Loater dou ik zulf kinder haar, heb ik pebaaierd dizze kennis aan heur deur te geven, want tegenswoordeg wait de jeugd t verschil tussen n ekkel en n beukenootje nait meer.
Op zundag was t bie ons thoes rustdag. Dìn wui der smörgens kovvie dronken en dìn wui der voak luusterd noar zo’n lutje bandrecordertje. Dai was dìn aansloten op n olle buizenradio, ie waiten wel, mit zo’n kaddeoog derop. Ook haren wie al n zwaart widde televisie en keken wie soavends noar Swiebertje en Pipo de Clown.

Dìn kregen wie der van ons moeke een kop sokkeloademelk en n plakke olwievenkouk bie. Veuraal dai sokkeloademelk smuik lekker, want t wui moakt van poeder cacao en volle koumelk, zo bie de boer vot. t Ainegste vervelende von ik altied dat je op zundag schier goud aan kregen en dat je schoon blieven mozzen, mor ach de zundag was ook altied zo weer om. As ik terug denk aan dai tied, dìn denk ik veuraal aan t gemoudelke en t rustege: Wat vandoag nait was, kwam mörgen wel…. De sunterkloastied, Sint Meerten, de kerstdoagen, t was veur mìnsen de gelegenhaid om te ontspannen en feest te vieren. Dìn wui der lekker eten en was je mitnander blied.
Ik bin nou sikkom viefteg en ik verlang wel ais noar dai tied terugge, veuraal omdat aal
dai mooie tradietsies dai de mensen bienander kregen, verdwienen.

Kopstubber

Kiek es aan,
ons kat gait zich verstoppen,
verdwient vanmörgen
achter kaast.
Zien snorhoaren
vol spinnewebben en motten
verschient er op e taast.


Heul uutbundig
heb k hom prezen,
hai het mie weer
n grote dainst bewezen.

Snij

Snij ligt manshoog tegen t schut
kunsteg bie hounderhok opjagd
glieboan veur elfkes dij snachts
luchteg van schune bult ofglieden


mit steerns op steeltjes rinkelnd
in haand t duuster vonkt verlicht
mond open neuze plat tegen t glas
van sloapkoamerroam kiek ik tou


widde prut bie achterdeure taargt
mie as k hail veurzichteg sprookje
mitbeleven wil glitters in d’ogen
op kont in snij votdoadelk wakker


kom in t ènne klop nadde pijama of
kiek verbilderd om mie tou elfkes
binnen verswonden vlokken vlaigen
moeke ropt in hoes k poest tied vot

Frida (2)

Nachtdainst bie de plietsie in Stad. Geert har doar altied n dubbel gevuil bie. Aan ain kaande von e nachtdainst wel mooi. Der gebeurde hoast altied wel wat bezunders. En snachts was der gain gedou en gain chefs dai hum op zien vingers keken. ‘Gain dak op t hoes’ zo as Geert dat nuimde. Mor aan d’aandere kaande warren der netuurlek ook noadailen. Noa n poar nachtdainsten was e der mainsttied hailemoal deur hèn. Hai har zien vrije doagen dan haard neudeg um der liggoamelk weer n beetje bovenop te kommen. Hai har weer dainst mit Frida. Hai kon t goud mit heur vinden en har der oardighaid aan um heur wat praktiekervoaren bie te brengen. En mit Frida kon e vrezelk lagen.
Ook nait unbelangriek. t Was n biezunder rustege nacht. Um n uur of vaaier reden ze op de ringweg van Stad. Geert achter t stuur.

Der kwam n ol Toyotaatje de weg op rieden. ‘t Zol mie verboazen as dai nait stolen was’ zee Geert.
‘Hou komst doar bie?’ reageerde Frida. ‘Non, dat vuil k gewoon. Vroag t mor ais aan de meldkoamer.’
Inderdoad, de auto was twij doagen leden stolen aan de Eikenloane. Frida keek Geert vol bewondering aan.
‘Hou kan dat non, das doe zowat aanvuilst?’ ‘Meschain is dat ervoaren. Dat krigst doe ook nog wel’. Frida kon t mor amper leuven. Even leek t of de lu in de Toyota der vandeur goan zollen. Chauffeur gung inain veul haarder rieden en schoot n ofrit of. Geert bleef der, in zien veul snellere auto, makkelk achter rieden. Dat harren ze in de Toyota bliekboar ook in de goaten, want dou Frida t stopbord aan zedde, bleven ze vot stoan. Twij jonge knuppels. Dou Frida noar de pepieren vruig, kwam t hoge woord der al gaauw oet. Pepieren harren ze nait en chauffeur har gain riebewies. Zie harren de auto votnomen um der n beetje in rond te toeren. Op t lèste harren ze de auto wel weer trugge brocht.
Dat wollen Geert en Frida wel leuven. Mor de jongens wörren wel in de boeien sloagen, noar t bereau brocht en in de cel zet. Dou ze n uurtje loater t gebroekelke pepierwaark doan harren, zee Geert: ‘Help mie ontholden Frida, dat k dammeet even dit braifke bie mien schoonolders in de buzze gooi’.
Ze keek hum vroagend aan.
‘Lees mor’ zee Geert en huil heur t braifke veur. Frida las haardop:
‘Ik heb joen auto weer vonnen. Ik kom vannommerdag wel even langs. Geert’. De flere tegen zien kop zag e nait aankommen.

Leste Novemberdag

Frambozestroeken lonken:
“mos ons körtwieken
wie hemmen laange, dode stronken
krieg snuischeer der mor bie”


Beetje zun en dreug weer
t aarbaidt goud dizze keer
gruine òfvalbak rakt vol
mien kop het n kleur as n ból
hemd plakt van swait op rug
t is tied veur n schaft mit n brug


Stroeken stoan der nou knap bie
n aibels schier putje veur mie
op dizze leste dag ien november

Swartje

Gezienus zien zeuntje haar n knientje, dij e ais op rommelmaarkt ien t dörp kocht haar veur n kwartje. t Was ain van twij jongbaistjes van zès weken old en t jong was der wild op west. Dou e bie zien moeke gain geheur von dou hai hom kopen wol, gaf e t nait op en zeurde zien pa net zo laank aan kop dat dij tou gaf. Dij von t aargens zulf ook wel schier dat t leujong n daaier hebben wol. Hai mos pa wel touzeggen dat e t baist zulf vreten geven zol en ook oetmizzen. Nou, dat was vanzulf votdoadelk touzegd. Moeke zee nog tegen Gezienus dat e der mor op reken mos dat hai zulf veur t daaier opdraaien zol. Mor handel ging deur en t jong was eerste doagen aalvot mit t baistje ien tril.
Knien kreeg Swartje as noam, omreden hai hailendaal swaart was. n Aander jonkje oet t dörp kocht t aander baistje, mor dij haar t ter noa n poar moand al tou doan. Opa timmerde n hok veur Swartje en noaber dij der ook zien slinger aan haar, timmerde n goazen ren ien mekoar.
Eerste doagen waren der gain aksies, mor dou t hok oetmist worden mos, wer laifde van t jong al wat minder groot. Dat haar e ja nooit docht, dat dij boudel zo stinken zol en toch wel slim smereg was, mit dij jier en keudels. Mit n greep mit laange stoal en mit ol heer zien waarkhandschounen aan werd klus toch kloard, mor t duurde al nait laank meer of Gezienus draaide der zulf veur op. t Jong mos net hoeswaark moaken of net n bosschop doun of voetbalen, aaid krekt as t weer tied van oetmizzen was. Ook mos pa aal voaker vroagen of jong t knien wel vouerd haar.
As Swartje boeten was ien ren ien summer was t gain dorie; nait veur t vouern en nait veur t missen. t Knelpunt laag hom veuraal ien wintertied as t baist onnerdak was ien t achterhoes. Mor t jong was der wieder nog altied wies mit en speulde voak mit Swartje. Hai hoalde hom den oet ren en knien kon vrij deur toen strunen. Of en tou verswon t baistje wel ais tussen stroeken, mor hai kwam altied weer luchteg springend terug. Ien tegenstellen tot zien bruiertje werd Swartje older en older. t Jong ook vanzulf en dij kreeg t ook drokker mit voetballen en mit leren, zodat Gezienus aiglieks hailendaal veur t baist opdraaien dee. Hai haar t er wel ais over dat t baist op n duur mor vot mos, dou Swartje older wer en nait vanzulf dood ging. t Baist was op n duur al n joar of aacht west en nog zo sond as n vis ien t wotter. Mor dou ging knienezaikte rond. Jong zat veur t eksoamen dou Swartje zaik wer en kop vol swelderij kreeg. Ogen waren haildaal tou. Pa docht dat t knien mor òfmoakt worden mos om oet lieden verlöst te wezen, mor dat ging jong en zulfs moeke veul te wied. Nee, t baist mos en zol noar veearts om kieken te loaten of der wat aan te doun was. Jong mos vanzulf hoeswaark doun; moeke zee dat t pa zien toak was om mit Swartje noar veearts te goan en doarmit was t beslist.
Zodounde zat Gezienus op n oavend noa t waarm eten mit Swartje ien n deus op knijen bie veearts ien wachtkoamer. t Ging der doar nuver om heer. n Dikke herder haar krekt n kat gedienen ien jagd. Kat was oet t kooike van boaske ontsnapt en herder zol kat wel even mores leren. Kat kon zuk net op tied redden deur ien gerdienen te klimmen. Noast Gezienus zat n jongemaaid ook mit n kat ien n ketonnen deus op schoot. Deur t gedou mit herder was dij kat ook van streek roakt en plasde ien deus. Ie roaden t al. Natte bodem viel der onneroet en herder haar twijde kat ook gerdienen ien jagd. Gezienus hiel deus mit knien op knijen goud vaast, din boas van herder zat liek tegenover hom. Snoet van herder kon hoast bie deus mit knien der ien kommen en hai rook knien vanzulf. Hond dee niks aans as noar deus tou snuffeln mit oren recht ien t ìnd en hail begereg kiekend.
Gezienus docht ter aan hou t eertieds ging dou hai nog thoes wonen dee bie ollu op ploats. Dou kwam t regelmoateg veur dat der n daaier zaik wer en t ter tou dee. As t slim was, werd der n haandje bie holpen. Nou mos je votdoadelk noar veearts, den daaier waren net kiender veur lu. Hail even mos e , ondanks herder dij aal mor driester wer en ook al begunde te likkeboarden, hoast kniezen, tou e om suk hìn keek noar aal dij börgerlu mit n zaik baistje, dij zo verdraiteg keken. Ainege oetzunderns waren katteboazinnen dij hels waren op boas van herder en zulf ook hoast bloasden van verniendhaid, dou zai katten weer ien deus of kattemaand haren.
Boas van herder trok hom der nait veul van aan. Zee enkeld mor dat hond broaf was en niks dee. Hai hiel hond net kört genog aan lien zo dat dij net nait bie deus van Swartje kommen kon.
Gelukkeg was herder t eerst aan beurt dou veearts wachtkoamer ien kwam en hail even noar gedientjes keek veur t roam. Dij hongen der wat vrumd bie. Dou herder vot was begonnen lu aalmoal te koakeln as dat t n schaande was dat zuks wat mit laive poeskes gebeuren kind haar, mor op t lest zat Gezienus nog allain mit Swartje ien deus ien wachtkoamer. Dou veearts hom raip en knien zaag, prakkezaaierde en mommelde dij wat. Dou kreeg e n spuit en zee dat e t knien n spuit geven zol, en dat as t daaier aanderdoags nog leven zol, hai nog zo’n spuit hemmen mos. Òf Gezienus ter veur over haar, vroug e. Aans kon e t knien ook wel iensloapen loaten, den veul hoop haar e nait. Denkend aan ellèn en verdrait as e zunder Swartje thoes kommen zol, zee e dat hai ter op woagen wol.
Knien kreeg dus n spuit; ging weer ien deus en op hoes aan woar belangstellen groot was en ook opluchten dat Swartje nog leven dee en veearts der wat aan doun kon. Gezienus zee dat e volgende dag weer hìn mos veur vannijs n spuit. Hai vertelde der mor nait bie dat veearts zegd haar:” As t knien den nog leven dut”.
Mor Swartje zat aanderdoags nog rechtop ien zien hokje en Gezienus der soavends weer mit hìn. t Jong mos vanzulf noar voetbaltrainen, dus dij kon nait mit. Gezienus haar wel n wat steveger deus opzöcht dit moal, mor herder was dij oavend nait ien wachtkoamer. Twij katten wel weer en dij waren nou toamelk trankiel. Gerdientjes hingen weer recht. t Knien kreeg vannijs n spuit en veearts zee dat e t nou wel redden zol mor dat e over twij doagen nog n leste spuit hebben mos.
Swartje klunderde aal wat op en noa drij doagen het Gezienus leste spuit hoald. Hai haar ientussen al wel heurd dat t dure spuiten waren – wel twij tientjes t stuk- dij veearts zaike daaier gaf en noa leste spuit vroug Gezienus veearts den ook wat benaauwd hou groot òf schoade was. Hai keek Gezienus aan en zee: “ Dou mie mor n tientje den k vind t ja zo geweldeg dat ie aal mor weer kwammen mit zo’n zaik baist veur dij zien leven ik nog gain dubbeltje geven haar en woarvan k noa eerste spuit docht haar dat k joe nooit weer zain zol mit t baistje”.
Swartje was der n zetje loater weer haildaal bovenop en was deur goudkope spuiten toch zo immuun worden veur ale zaikten dat e, zond en wel sikkom zestien joar old worden is. Gezienus het der dus nog joaren waark aan had, mor zo slim von e dat nou ook weer nait.
Aiglieks dee hai t ol baistje, dij e ien toen begroaven het, slim missen noadat e t zoveul joaren verzörgd haar.
Zeun is nou traauwd en het zulf n zeuntje. Hai het opa al vroagd of e t knienehok en ren
nog het……


27-08-09

Nijjoarsduuk

Niks kon hem nog gebeuren. Dit werd zien joar. Hij was weer hielemoal op e kladden en hij zol ze es wat loaten zien. Al die lu die altied moar schudkopt hadden en riepen van “dat wordt nooit wat met dat jong”, die zollen ien 2010 wel aanders piepen. De nije IK was geboren of kon je beter proaten over herboren.
Hij keek om zich henne en begon fluitend de halflege gloazen en flessen en halfvolle asbakken en bakjes pinda’s op te rumen. De brakke smoak die de alcohol van nijjoarsnacht ien zien mond achterloaten had, werd verdrongen met een stukje dreuge worst, die der eerst nog even deur de mosterd streek. “Woar gijst henne, woar kost vot” sjanterend stoof er deur de koamer en een haalf uurke loater was er van de ravage niks meer te zien.
Hij zet e tillevisie aan en zapte noar t Teletext-kanoal van Noord. Niks gien biezunderheden met Nijoarsnacht, wat sleperij en poar smoorbezopen snuiters die ien e bak zet wadden, moar vedder was alles rustig verlopen. Hij bladdert wat deur de agenda van die Nijoarsdag en wat er las, gaf hem ienenend een briljant idee. ‘Nieuwsjaarsduik in haven van Burum’. Doar zollen ze van stoan te kieken as er mörregn, met Unoxmuts, breeduut op de regio-bladziede van t Nijsblad ston.
Hij bedocht zich niet, kreeg zien zwembroek uut e kast, vette zich ien met vaseline en sprong achter t stuur van auto. Burum, here we come, the newborn king is on his way!’ De‘Grote Oren’ kwammen steeds dichterbij en hij kreeg der al meer zin ien. Een nij joar, een nij begun, een frisse duuk, een frisse toekomst.
Tot zien verboazing was t drok ien t hoaventje. Een voage kennis kreeg hem al drekst ien t oog, begon te kniezen, wende hem t nijjoar oaf en zee “Wat zil dit, kistoe wel ooit zwemmen?” Dat soort slampampers zollen hem niet meer te pakken kriegen. As een groot man liep er de bouwkeet ien en dee zien trainingspak aan t kapstokje met rugnummer dattien. Het nummer 13, dat er van de veurzitter van e iesvereniging kregen had, plakte der aan e ziedkaant van zien zwembroek.


“Hij was er hielemoal kloar veur”. Om twaaf uur precies stonnen zowat 50 kirrels en vrouwlu langs de kaant van t Diep ien Burum. De burgemeester schoot met zien alarmpistool en de hiele stoet runde manmoedig noar t wotter. Hij liep met mooi ien e kopgroep, zon bietje op t tiende plak. Nog even spoeken wat beelden van de aflopen drie, vier joar deur de kop. Man, wat had er zien tied verbraand. De raand van t wotter is er eerder dan er docht had. Bedenken is er nou niet meer bij want die 40 man achter hem duwen gewoon deur. Hij dut e ogen dicht en springt. Op noar t nije leven!

Donkere doagen

ien vrouge mörnuren
as t licht nog vér is
en duustern dichtbie
kon ik mie wenteln
in dien waarmte
aibels schier pooske
gain gustern gain vandoag
vaastholden tot tied mie
löswaikte t aal wegtikte
heugtepunt tot n zaacht
erinnern verblaikte
giny hartman


dec. 2009

Metamorfose ien Winter

Daipvroren sporen laaiden t laand op over doeker
waaiern vandoar oet over t stuk ongeplougde baitelaand
rij inspoord deur t zwoare raif van grondgebroeker
Slootroegte ligt ien bulten op hoge walekaant


Iesbebonkte sporen lopen over t bragelg laand
hier en doar braider en raanden wat hoger ien ril
noar wenakker tou en vandoar weerom noar aander kaant
Ien t vraizen rillen haard worden en kolle plazzen liggen stil


Juust ien wintertied is t netuur dij zien vraide gang doar gaait
Laangs sloot staait n ainzoame pijgerde boom hail desoloat
n Hoamele hoas gaait der nog vandeur; verdwient ien diezeghaid
dik kaans dat winterse dood ok t aarme baist te wachten staait


Dan trekt t aal dicht en begunt t fluusternd wit te vlokken
begunt snij van t laand n prachteg schilderij te moaken
Aanderdoags is t helder en ligt t kunstwaark der duroabel heer
bie guster vergeleken herken je t hail stuk laand nait meer


Woar k guster ien t verdraitege graauwe laand vergeefs nog noar zöchd’
het nacht mie onverdachts nog dat schiere van snijwidde winter brocht
Lucht nou zichteg blaauw; t widde laand deur zun beschenen
en hail t sombere van kolle wintertied doarmit geluudloos verdwenen

1-2-2009

Wie bruiers

Binnen nooit
oet nkanders dinken
Man as ve proten
stoeken woorden
Wat wied vot nog waik is
wordt stoef bie houkeg en haard
Levent völ tussen ons in
verwaaid zunder ènde
Nöst wui lege staal
en ais oet tied
reer ve achter voldeure
Vuil ve ons verloaten
en kommen der woorden


(Kinnen nkander nooit vergeten
ruumte hef nomen
man binden is bleven)


27 augustus 2009

Kerstfeest (2)

t Was dit joar mooi veurnkander. Gain drokte om Josef en Maria. t Was kloar en veur elk dudelk. Dizze moal n nije Josef. n Moager jonkje dij bie veujoarsdag haildaal oet Olland op t dörp wonen komen was. “Peter Christiaan”, haar hai zegd op zundagschoul. “Maar iedereen zegt gewoon Peter.” En ien tied e t zee, gloop hai elk ais wies bielaangs deur zien brilletje. Hai kon gain Grunnegers proaten mor dat was veur Oaltje gain perbleem. Zai was doch aal op zuik noar n nije vrizze Josef en dit paaste persies. Juf haar boudel ais ien verwondern aankeken. Peter was nog aigenzinneger as Oaltje en wis t nog veul beder. Baaid wazzen oareg aan nkander woagd. Wonder boven wonder konden zai t aibels goud mitnkander worden. t Duurde nait laank of elk nuimde hom ‘perfester’.

“Dij aigenzinneghaid het e nait van n vremde”, zee köster onder t eten en haar Oaltje ains schaif aankeken. “Zien ollu binnen gain hoar beder.” Zien moeke was votdoadelk op vraauwenverainen en zang goan. Verainen op onstuur en zai was aal veurzitter bie zang. En hai haar begrepen dat ze dommee op zuik noar n nij bestuur konden. “Aal stadse fratsen en der deugt ienainen naarns meer wat van. Doar binnen vraauwlu mooi onkloar mit. Zien pa is van t zulfde. Dij zit al ien kerkeroad en zol boudel wel even ombatterijen. En hai het domie ien buus. Dij is glad wies mit hom din zo’n man mit n beste boan bie melkfebriek kon e wel bruken. Hai mos sìnteboudel van kerk mor ains goud op order bringen. Dioaken Vriesemoa en plietsie Haarkemoa binnen der ook nait bliede mit.” Oaltje haar der gain bosschop aan. Zai haar heur Josef. Engelen, herders en wiezen kregen n male tied en juf haar der gain stuur meer over. Perfester zien moeke kwam der zulfs nog over tou dou juf ter mit domie over had haar. Perfester zien Pa, meneer Willems haar tegen domie zegd dat zai dit joar n echte staal hebben mozzen.

Dat leek domie wel wat. Hai mos dat mor regeln. Vriesemoa haar vroagd of hai wel goud wies was. Köster wol der haildaal nait van waiten. Doar was gain stee veur, en plietsie Haarkemoa docht dat zai der mor beder gain rebulie om moaken mozzen. Domie haar aal ais roupen dat t om vrede op aarde ging. En veur t eerst ien joaren mos der n klaaine boom komen. Ien n aander hörn noast preekstoul haar Willems besloten. Köster en Vriesemoa haren der stuur aan geven. Zai zollen boudel wel regeln en aandern mozzen zuk der nait mit bemuien. En domie docht dat t zo din mor mos. Kiender van zundagschoul haren t vernijs drok mit t ienstudaaiern.
Perfester zien moeke haar roupen dat zai t allinneg wel of kon en juf was nait meer neudeg.
Boer Vriesemoa en Haarkemoa haren aal n moal of wat vergoaderd bie köster thoes. Bie n klókje wazzen zai t gaauwachteg ains. Teveuren wer der drok spiekerd, zoagd en carbeleumd veur n staal. Haarkemoa haar nog n rieg ol dakpannen veur t dak. En t was kerstfeest veur zai der op verdocht wazzen. Vriesemoa docht dat ezel dij bie hom ien abbelhof laip ook ien staal mos. Din Maria haar ook mit n ezel bie stroat lopen. En hai haar nog n swaarte heukel dij os weden kon. Haarkemoa mos doar stief om lagen. Vriesemoa zee dat e net n ol zegebok was dij brannekkels vrat. Köster docht dat zien bok din ook wel mitdoun kon. Dij bok stond haildaal ien t achterende van zien toen ien n hut. n Echte rasbok veur t dekken van aal sikken dij der ien kontrainen wazzen. Din kon hail gemainte vot zain hou zo’n goie zegebok of hai wel nait haar. Doags veur tied haren ze boudel iennkander spiekerd. Pakken stro, vretensbakken, heu, brokjes, baiten en n bak veur wodder stonnen kloar. n Mooi schaif dak mit pannen der boven en t krubke mooi ien t midden. Ezel, heukel en zegebok links achter dikke planken. Aan rechterkaant n ooi van vraauw Diekhoezen mit twij leutje lammer. Ooi was heur n zet leden n moal oetreten en haar bie ram ien t kaampke laand lopen. En no wazzen der mor zo veur kerstdoagen n poar lammer. En grode pop van Oaltje kon mooi ien t krubke haar zai docht. Dou staal kloar was mos kerstboom stoef noast preekstoul. En elk docht smirregs op kerstdag dou zai kerk ien kwamen dat zai op n verkeerd stee wazzen. Roek van n boerenploats ien graauwduuster van keerzen en leutje lampkes. n Lucht om te snieden. Zegebok haar zien best doan en aal houken en hörns wodder geven. Onnuur zo roeken. Kerk was vernijs oareg vol, mor banken bie staal bleven leeg. Wazzen gonnent dij net zo laif stoan bleven. t Was noflek en kiender zaten mooi veuraan mit brannende keerzen.
Domie glunderde noar elk en nikte bliedeg bie t binnenkomen. Hai kreeg n haand van olderling en zol preekstoul op mor hai kon der nait laangs. Kerstboom stond ien weeg. Achterom en op knijen wol net zo min. Willems stond der rad bie en zol t even regeln. Haarkemoa keek Vriesemoa en köster mor ais aan. Aal drij gniflaagden. Köster kwam ien t ìn mit n kistje en pakte oet n duuster hörn lopiesweg n katheder. Domie haar hier dudelk nait op rekend en was van lèg. “Òfblieven”, graauwde köster dudelk heurboar tegen Willems dij t even regeln zol.
Baaid haren veurtied aal dikke roezie had. Haarkemoa mos der zulfs over toukomen. Willems vond t neudeg veurtied ien staal boudel nog mor ains aans hin te zetten. Bie geval dat Vriesemoa zag dat t krubke mit t potje vot was. Zegebok haar ien houk maal stoan kaauwen op n bain en pop haar t hoar der ook aal òf. Gelukkeg wis Oaltje der nog niks van, mor köster was aldernoarst vergreld west. “Willems zol der mit zien poten ofblieven!”, haar köster roupen. Domie zee dat hai bliede was dat elk weer op t feest van geboorte en vrede was. Zegebok en heukel stonden ien verboazens noast nkander over t schot te kieken. Zai wazzen ain en aal oor wat of doar nait aal gebeurde. Allinneg leutje lammer mekkerden. Bok docht dat hai t nait goud zain kon en ging mit veurpoten bie t schot op stoan en belkte mor ais. Gemainte mos lagen en ezel wol der ook groag bie heuren. Dij stond wat ien verdrukken achter heukel zien dikke gat. Ien ainen zag elk dat ezel heukel ien t gat beet. Dij brulde van schrik en sloug en schopte aal kanten oet. Planken vlogen der oet, schotten ondersteboven en zegebok nam n roam maank abbelsienen dij op n laange toavel kloar lagen. Dij haren hom aal n zetje lekker tou leken. Grode konsternoatsie. Kerkeroad stoof bankje oet en Vriesemoa greep heukel. Domie en Willems dij op zied baang stonden te weden zagen hou köster mit zegebok veurop en aal aander der achter mit t spul kerk oet gingen. Schoap mit lammer stond stil ien houk te kieken en mog blieven.
Dainst bleef ruier en boom wer wat loader aan stoken. En Josef en Maria hebben t spul red. Zo mooi as dij baaid dat deden. Herders deden heur verhoaltje, wiezen gaven kedoos en engeln haren ien gain joaren zo aibels schier zongen. Domie bedankte elk dij zien best doan haar en dou kregen kiender n boukje en n abbelsien. En noatied bie t omtrekken was der nog sukkeloamelk. Aan t ende van feest heurden ze apmoal Oaltje vrezelk gilpen en schraiwen. Dij wol nait zunder heur pop noar hoes en haar hom pakt oet t krubke. Grode schrik en konsternoatsie en zai was nait te bedoaren. n Vrezelk aarm verdrait. n Week loader mog Oaltje mit juf van zundagschoul n nije pop oetzuiken. Domie docht ankomend joar mor gain baisten meer bie t kerstspul. En boom mos mor weer op t ol stee.

Gevoar

Ien t duuster op pad
doar schoevelt wat
t wil over weg, noar d’aander kaant
doar ligt n groot stuk laand
mor grode dingen, mit bundels licht,
dij stoeven veurbie, ik dou mien ogen
dicht…..
en dou k mien ogen weer open had…..
doar zat e, t swieniegeltje, hail stil
zai wait nait wat ik wil
k neem heur op ien t koeltje van mien haand
breng heur noar dat groot stuk laand.

Oldske

Doe zitst veur t roam en kiekst noar boeten
Zuikst de zun, mor dij schient nait
Telst regendrupkes op de roeten
As tiedverdrief, oet aineghaid
Soesderg glieden dien gedachten
As vanzulf weerom noar ‘toun’
Waarme zummers, swoule nachten
Dien eerste laifde in t plantsoun


Doe zitst veur t roam, zugst joe weer lopen
Op blode vouten laangs t straand
Wereld lag nog veur die open
Hai schreef dien noam in t nadde zaand
Din sloetst doe dien muide ogen
Eefkes voulst de waarmte weer
Van dij laifde, laank vervlogen
t Voult zo goud, aal dut t wat zeer


Doe zitst veur t roam, bienoa te sloapen
Suzend tussen ‘nou’ en ‘toun’
Gain kracht om moud bieain te roapen
Gevòllen handen, niks te doun
Mor din kom ik eefkes bie die
k Aai dien old, deurleefd gezicht
Deur troanen hìn, laagst doe noar mie
n Aarm om die tou, verwaarmt, verlicht !

Winter – nou en dou…

n Gehaaim verklap ik nait as ik zeg dat ik gain deurwinterde aanhanger bìn van dít seizoen. t Is mie gaauw te kold, hannen pippern mie, ook al heb k ze in buutsen, oren bevraizen mie aan kop, neuze staait stiefoet. Mit dij snijboudel wordt der nait veul beter op. Laank, laank leden, dou ik snijbalen gooien t mooiste van de haile winter von, joa, dou lag t wat aans. Mor nou? Beetje snijbalen smieten mit de jonges van onze buren, dat is nog wel wat, mor voak schut t mie al in rogge as ik mie bok om snij te pakken…

Snijpoppen? Doar dou k nait meer aan. n Hut moaken van dit widde spul huift veur mie ook nait meer. Wat wél hail schier is, dat binnen de foto’s! n Prachtege wereld (as je ploatjes bekieken in n waarme hoeskoamer mit n kop haide sokkeloa onner haandberiek…)! Krieg ook wel kolle hannen, bie t foto’s moaken, mor k heb der minder last van. Mien vraauw het mie van dij vingerloze handsen moakt, kin je handeg gebroeken bie t fotograferen. Steeën mit snij vastleggen, tied bevraizen.
As kind haar k aaltied voesthansen, braaide voesthansen. En n mutse op kop, ook braaid. (Of dat van 3 Suisseswol was, wait k nait meer…) Moeke was goud in braaien, het zoveul braaid dat ze der braai-reuma aan overhiel. Pienlek! In dij tied mouk ik nait veul ploatjes in winter. Doar woagde ik mien nije Agfa Click nait aan, al heb k in ’63 wel foto’s moakt, wied vot van Elf Steden, Reinier Paping, Jan Uitham, Jeen van den Berg… Dij kwammen we ien kraande tegen, of op radio. t Zel ook zo omenbie de tied west weden dat we n tillevisie in hoes hoald hebben, pa’s waark. Konden we onze horizon verbraiden, ongeleuflek, in koamer veur n kastje…
Snij en vorst? Mien kammeroaden nait, das dudelk. Nait elke winter was der even royoal mit, aans haar k wel beter scheuveln kind. Motorisch zit ik nait zo geweldeg in mekoar, k maark t nog, of wéér, elke dag. (Huft gain octrooi op aanvroagd worden…) Op legere schoule vol dat nog nait zo op, al vól ik wel wat voaker as maiste anere kinder. Dìn haar k n bult rechts veur de kop, dìn weer aan linkerkaande. Onnersteboven, bainen in locht, klompe vaalt, op mien kop…. Van ULO-tied in winter herinner ik me nait zo veul, votstopt. Thoes blieven was der nait bie, platjelopen dee je swinters nait, woar mos je hìn? Loater noar Winschoot, noar kweekschoule. k Wait nog dat we van d’olle schoule aan Engelseloane vervoaren deden noar t nije gebaauw aan Omsniedenskenoal, loater Mr.D.U.Stikkerlaan. (Dij man, Stikker, haar t ongeluk dat e in Sodom geboren wer…) Dou we doar al n zetje noar tou gingen, mos dij nije schoule zo neudeg offisjeel opend worden, op n zotterdag, middenin winter. Kold, dikke snijbuien, wegen ‘vanzulf’ onbegoanboar, benoam weg achteroet tussen Midwolle en Winschoot. Spaigelglad! Wie haren n stoer meziekstok instudaaierd onder laaiden van Ben Verlaan, Bach ducht mie, of aans femilie dervan. Mos we snommedoags om haalf twije op schoule weden, op dij zotterdag. Ik bin even op fietse op pad west, dat was ja gain doun. Bin weerom goan, din zongen ze dij schoule mor nait open…. Ollu haren der dou nait veul muite mit dat k nait noar Winschoot ging, zat nait veul Bach in heur genen en wis en vast nait op zotterdagnommedag om n schoule dij al laank in gebroek was nog ains te open veur n stel bobo’s in donker pak en mit strikken veur. (Vergis je nait, wie haren dou ook aalmoal strikken veur, aankommende schoulmeesters. Der was ook ja nog gain Prins Claus…) Smoandags noa dij opening kregen we wel wat vervelende opmaarkens, mor wat kon ons dat schelen dat Ben Verlaan von dat we aiglieks onner de snij deurkroepen most haren om op schoule te kommen, zo staark haar de drang weden mouten. Joa, veur zién Bach zeker….(Noú is Bach ook van mié!) k Herinner mie ook nog n moal dat der nog veul meer snij lag, in bulten opjagd, dou was aal t riedend verkeer onmeugelk (behaalve arresleeën mit peerd derveur, mor dij haren wie nait). Gingen we zotterdagsoavens lopens noar Winschoot, n feestje ducht mie, en loater lopens noar Scheemde en doarvandoan noar Midwolle, steerns aan locht, wie aal proatend over Vietnam en zokswat, wie wollen en zollen de wereld ja verbetern (en das wat aans as nije schoulen open’…)

Oet t Grunneger toal spulbouk (2)

n Bouk
mit hakkemak en nikkenak ien en over
Grunneger toal

om te lezen te laggen
te liepen
en om spultjes mit te doun

t Riegje van toalveurollen: toalbetovergrootol: Proto-Indo-Europees → toalovergrootol: Old(West)germoans → toalgrootol: Old (neder)saksisch→ toalol: Middelnedersaksisch → tegenworrege Nedersaksisch (woaronder t Grunnegers).

Proto-indo-europees (6000-3000 v.Kr.)
Overgang van Midden- noar Nije
Staintied

Dat Indo-Europese toalen n femilie vörmen wer pas aan t ind van 18e aiw ontdekt. Dou kwamen Europeoanen intensief ien ketakt mit India, woar veul toalen waren dij ien toalkundeg opzicht op Europese toalen leken. Toalkundegen kwamen op t idee dat aal dij toalen n zulfde oorsprong hemmen mozzen. En mainsten binnen t doar nog hailtied mit ains. Doar wordt ien dit bouk ook van oetgoan, ook aal binnen der vroagtaikens over ditten en datten, aans wordt dit bouk te dik. Benoam ontdekken van t Sanskriet waas hierveur belangriek, n olle toal dij ien 18e aiw nait veul nait meer sproken wer, behaalve deur ‘priesters’, mor doar wel veul teksten van waren. Zo as t Letien ien Europa, dat ook hoast allain nog deur priesters sproken wer/wordt.

Dou bewezen waas dat Sanskriet, Grieks, Letien, t Litouws en aander toalen oet ainzulfde oldere toal ontstoan waren, perbaaierden toalkundegen der achter te kommen hou of dij oldere toal, dij naarns opschreven is, der oetzain hemmen zol. Dat hemmen toalkundegen veur nkander kregen deur veul olle toalen ien Europa en Azië mit nkander te vergelieken en doaroet n grondvörm te konstrueren. Dat wer de Proto-Indo-Europese toal (PIE, proto = oer), n rekonstrueerde grondvörm.

Omdat wie bie ‘olle toalen’ te moaken kriegen mit noamvalen, wordt hier eerst even kort oetstukt wat en houveul dat binnen, aan haand van de zin:
Koba! Ien (dien) boom lang ik die n neut van Volkert mit n tak oet (mien) boom.

8 = Vokativus/Aansproken veurwaarp: Koba!8
7 = Locativus/Noamvaal van ploats: ienboom7
1 = Nominativus/Onderwaarp: ik1
3 = Dativus/Mitwaarkend veurwaarp: die3
4 = Accusativus/Liedend veurwaarp: n neut4 2 = Genitivus/Noamvaal van betrekkend veurwaarp: van-Volkert2 5 = Instrumentoalis/Noamvaal van middel: mit-n-tak5
6 = Ablativus is noamvaal, woarmit persoon van wel wat oetgaait of stee woar wat vandoan komt aangeven wer:
oet-mien-boom6.

Belangriekste kenmaarken van t PIE binnen: 8 noamvallen, 3 geslachten, mannelk, vraauwelk en onziedeg, allain hoofdzinnen, wizzelnde klemtonen, SOV-toal (Subject-Object-Verbum: ‘kou gras vret’), n relatief vrije woordvolgorde, gain lidwoorden en mainsttied gain persoonleke veurnoamwoorden ien 1e noamvaal, gain veurzetsels, woorden gonnen oet op volle klinkers.

t PIE zol om en bie 6.000-3.000 joar veur ons joartellen sproken wezen. Van woarheer Proto-indo-europese toalsprekers kwamen en heur loater over grote dailen van Europa en Azië verspraaid hemmen, doar binnen toalhistorici nog aal over aan t hirrewirren: Zuud-Rusland/Oekraïne, Noord-Rusland of de Kaukasus. Of n kontraain ien/bie Turkije of de Balkan. Mainste Indo-Europeoanisten gonnen der vanoet dat t kontraain boven Zwaarde Zee (Oekraïne) de beste kandidoat is.

100: kentum of satem

De omvangrieke Indo-Europese toalenfamilie wordt traditioneel onderverdaild ien twij grote groepen, de westelke kentumtoalen en oostelke satemtoalen. Dij benoamens binnen oflaaid van Letiense en Indo-Iroanse woorden veur honderd, resp. centum ([kentum]) en [satəm].

Kentumtoalen omvatten Itoalische talen, Keltische toalen, Germoanse toalen, Grieks en meugelk nog n aantal oetsturven groepen.

Satemtoalen omvatten de Indo-Iroanse toalen en t Balto-Sloavisch (Baltische toalen en Sloavische toalen).

Om reden wie kinnen satemtoalen oet ons toalboom votsnuien, het boom aal orreg wat minder takken kregen. Wie holden allain kentumtoalen over.

Hypothetische situoatsie van verspraaiden van IndoEuropese toalen rond 2000 v.Chr. De touwbekercultuurhorizon
Behaalve bie t Duuts hemmen veurzetsels bie Germoanse en Romoanse toalen functies van noamvalen overnomen. Ien tekst van foabel binnen noamvalen achter de woorden zet.

Schoap en Peerden
n Proto-Indo-Europese foabel


Duutse toalkundege August Schleicher het ien 19e aiw perbaaierd n foabel te schrieven ien t Proto-Indo-Europees: Schoap en peerden.
Noar zinsbaauw let foabeltekst dudelk zain dat t Proto-Indo-Europees rekonstrueerd wordt as n SOV-toal. Dat wil zeggen: Subject, Object, Verbum: kou gras vret).
t Letien, t Grieks en t tegenworrege Litouws binnen ook SOV-toalen.
t Grunnegers is n SVO-toal: ien hoofdzinnen is volgorde mainsttied: kou vret gras.
Toalkundegen noa Schleicher hemmen t verhoal opnijs bie de kop nomen ien t licht van nije ienzichten ien rekonstructie van dizze proto-toal. Onderstoande versie is ien 1979 veursteld deur Winfred Lehmann en Ladislav Zgusta.

Behaalve bie t Duuts hemmen veurzetsels bie Germoanse en Romoanse toalen functies van noamvalen overnomen. Ien tekst van foabel binnen noamvalen achter de woorden zet.
1 J.P. Mallory: In search of the Indo-Europeans.
Thames & Hudson, New York. ISBN 0-500-27616-1

Hare Krishna en Sanskriet

Tegenworreg leren leden van ISKCON (International Society for Krishna Consciousness), ook wel bekend as Hare Krishna-bewegen, haailege teksten oet de Veda’s ien t Sanskriet, net as veul laiden dij ze zingen leren.

Oom poernamadah poernamidam poernaat
poernamoedacyate
Poernasja poernamaadaaya
poernamewaawasyisyate
Om shaantih shaantih shaantih


Oom. Dat is volmoakt. Dit is volmoakt.
Volmoakt komt van volmoakt.
Trek volmoakt òf van volmoakt,
wat overblift is volmoakt.
Maag vrede en vrede en vrede aal om
wezen.

Blavven as de Mexicoanse hond….

Geert is thuus bleven. Eiglieks haar e nog even noar de nije Appie H. wild, ien Zuudhörn, ien schaar van d’ALDI. Mor hij moet ja zo onnuur veul en haard kuggeln, hoesten, blavven….. Zien vrouw het al watjes ien heur oren propt, ze zei niks, keek hom allenneg mor aan met ien e ogen zo’n blik van “Jim moakt t niet laank meer…” Joa, de noaberske is ok al aan e deur west, met e vroag of zij n hond aanschaft haren. Ze heurde ja wel zo’n allernoast vrumd geblaf… Geert zien Harmke haar toen mor zeid dat Geert n interne Mexicoanse hond haar, ien e keel, gevoarlek, niet te stoefbij kommen…. Noaberske was loater aankommen met n pepier, met tien tips veur de “Bestrijding van de….” Wieder kon Geert t niet meer lezen. Hij haar der votdoadelk n kop kovvie over hèn gooid, ién brune ellèn… Zien vrouw haar hielemoal gien commentaar leverd, dat was nog t slimste. Ze haar wat keukenpepier ofropt, de schuddeldoek derbij pakt en toen heur jas aantrokken. Met e kop recht was ze de deur uutstieveld, ze ging zölf wel beschuten en kees hoalen bij de grootgrutter, dan kreeg Geert wat meer ruumte veur zien Mexicoanse hond….

Doar zit je dan, ien e keuken, de toavel vol met kraanten, de hoestdraank op t theebredje, n stoapeltje schone buusdoeken op e vensterbaank. Geert gloept noar t veurblad van e kraant. Is ok niet meer de dege, degelkheid die t ooit was… Hebben ze doar n groot pertret op t veurblad zet van die Gooische vrouwen op leeftied, net of der gien eerns nijs meer is tegenswoordeg. Honderdviefteg dooien met twij bomauto’s ien Irak? Dat bericht moet je sikkom met n vergrootglas opzuken aargens binnenien e kraant… Joa, as de FC n minne middag het tegen die Tukkers ien Enschede, dat zetten ze met koeieletters op t sportkatern. Gien mooier vermoak as liedvermoak…. Ze geniéten dervan die pennelikkers… As t dan zo slecht is, woarom kun je dat dan niet ofhandeln ien drij regeltjes? Kloar! En n Grunneger ploeg die t niet goed dut? Of n Vriese club die sikkom onderaan stijt? En dat Twente ook, as je de kraant onnersteboven holden? Man, wat veur Grunnegers, en Vries en Tukkers is doar dan nog wel aan… Dat wol Geert wel ies wieten… As je die noamen ziet, van die voetballers, je kunt ze niet ies goed uutspreken. Lopt der ien Heerenveen n Tarik Elyounoussi rond, en n ‘Papadopoulos’, die zundag ien Tilburg bij toeval met zien kop tegen e bal aanliep en n goal ‘scoorde’ (gewoon doelpunten moáken is der niet meer bij…). Nou, die Broabantse omroeper haar die noam nog niet ies hielemoal uut zien keelgat verlöst, lag de bal al weer aan d’anere kaant ien t doel. Nee, met zo’n onmizze Griek kun je niet Europa ien, loat Foppe de Haan mor weerom kommen, en die ijscoboer, hoe hiet e al weer…. Geert gooit der nog mor ies n beste blavverij tegenaan, wan kan n mens t doch benauwd hebben… d Oardegheid is deraf, denkt e, de voetballerij moakt der n rommelpot van. Kiek mor noar RKC doar ien Waalwijk, nog even en je vindt zo’n club allent mor meer ien t vergeetboek. En zo’n Scheringa ien zien hemd doar ien Wognum… Hij is dan wel ien Griepskerk geboren, mor dat zegt ok niet alles…. En FC Grunnen kan met dit elftal ok allent mor kampioen worden van t rechter riegje, meer zit der niet ien met aal die Zweden, Noren, Denen, Russen, Belgen. Oafrikoanen, Zuud-Amerikoanen, Broabanders…. Het Piet Fransen gien kiender op e wereld zet? Der moet meer duvel ien (dan mor niet meer op zundag speulen…) en potverd…. Geert krigt nou even gien oasem meer, hij lopt hoast blauw aan. Harmke komt net de keukendeur ien en geft m votdoadelk n poar beste sloagen op e rug. Ze zet ok n deus en n blikje veur zien neus. “Wat het jim nou metnomen?” brengt Geert uut, as e weer proaten kan. “Eterij”, zegt Harmke, “veur dien Mexicoanse hond…..” Ze kikt Geert aan en ienies ziet e de pretlichtjes ien heur ogen. Ze het m stroal veur t lapje.
“Of het jim hier meer zin aan?” Harmke hoalt wat uut e tas, n poar zolde heerns, van e viskroam. Geert zien uutkiek verbetert met topsnelheid, hij glimt. “Ston dat ok op t pepier van ons noaberske?” zegt e, veurdat e d’eerste hap nemt.
“Mmmm!”

Lözze haanden

Even op fietse noar t Hoornsedaip in Stad. Noar dai goudkope winkel. Umreden k wol mie n poar fiene vaarfkwasten kopen. k Har al n moal zain dat ze dai doar harren. In de winkel vuil pries mie zo mit dat k vot mor n serie extroa mit nam. Dou k weer boeten ston, dee k zunnegloazen weer op mien brille. Hail makkelk, dai kìn k der zo opklikken. Lucht was slim schaarp. k Dee net mien nije kwasten in fietstazze, dou k Willem zag. k Har vrouger mit hum op kaddegezoatsie zeten. Hai zag mie ook. Wie muiken even n proatje over hou of t was. k Dee mien zunneklepke mor weer òf. Oet fersoun. Lu woarof je mit proaten, mouten joe altied in d’ogen kieken können. Dat hemmen ze mie vrouger leerd. Dou k vief menuten loater weer op fietse zat, har k mien klepke nog in haand.

En dou muik k n fout: Um nait of te stappen, um t klepke weer op mien brille te zetten. Nee, dat kon zo wel even, doch ik. Under t rieden. Mit lözze haanden. t Wicht dai mie op plof in de muide kwam, zörgde derveur dat k achterum keek dou ze mie veurbie was. k Ruip heur ook nog noa. Umreden dat k heur kìn en nait um hou of ze der oet zag. Dat wol k der even bie zeggen. Doar bin k hail eerliek in. Zai keek ook achterum en ruip nog wat noar mie. Kon t nait verstoan. Mor dit alles was net even te veul… Mit lözze haanden rieden en ook nog ais roupen en achterum kieken. Fietse gung inainen mit n schaarpe bochte noar rechts. Of k wol of nait. Zuver tussen twij parkeerde auto’s deur. t Veurrad stoiterde tegen kaande van weg aan. k Vloog mit n boge over t stuur hèn en kwam laankoet op wale van t daip trègte. Nog gain meter van t woater òf. k Bleef even beduusd liggen. k Vuilde dat k alles nog bewegen kon. Gaauw weer in de bainen en kieken of der ook gounent warren dai t zain harren. k Doch van nait. k Was der goud òfkommen. Blaauwe plekken zol k loater wel zain.
k Wait nait wizze of k vrouger veul lu bekeurd heb veur t rieden mit lözze haanden….

Poar

as twij aailaanden
ongeliek van vörm
van gruiend gruin
en widde zaand
mor onner woater
aaltied verbonnen
daiper en vaaster


as twij bomen
lös van mekoar
boegend in wind
vrumd allaineg
mor onner grond
strengeln worrels
n dicht stramien


as twij wolken
drievend noar mekoar
soamen smelten
swoarder worren
zuk ontloaden
as n wottervaal
eerde verzaachten

Westerketier (komt nooit weer)

Achter struken verstopt,
op e muur nummer vier,
Stijt n olde boerderij,
Ien het Westerketier.


Graas dat gruuit ien e geut,
Muur bucht deur, schief en krom
En e mensen bennen vot
Nooit weerom, nooit weerom.

refrein
Aal t geluud dat ik heur,
Koeien bennen der nou niet meer,
Is t ruuzen van e wiend,
Komt nooit weer, komt nooit weer.


Olde stookhut wordt bruukt,
Veur wat pieken en n hoan.
Moar e riekdom van toen,
Is vergoan, is vergoan.


Hiel zien leeven, dizze ploats
t Zwaade peerd, d olde hond.
Winter, zummer, veurjoar, haarfst,
Zien haart heurt bij dizze grond.


refrein
Aal t geluud dat ik heur,
Koeien bennen der nou niet meer,
Is t ruuzen van e wiend,
Komt nooit weer, komt nooit weer.


Waarken op e boerderij
God, das aal wat ik ken.
Zeg me wat moek nou doen
Zeg me woar moet ik henne.


refrein
Aal t geluud dat ik heur,
Koeien bennen der nou niet meer,
Is t ruuzen van e wiend,
Komt nooit weer, komt nooit weer.



(Bedocht bij SWET-Kornhorn, toen k t verske Aragon Mill van Si Kahn heurde. t Orgineel gijt over t verval van een weverij. Dizze versie heurt bij de boerderij Gorter ien Kornhorn.)

n Aaibernust op t ol stee

Elk joar streken in t dorp, woar k t levenslocht zag, wel n poar ooievoars dele. Volgens zeggen elk joar wel drij poar. Tot roem in twinnegste aive bleven ze doar nuzzeln. Aan t kinderaantal bie t waarkmansvolk was dat wel te maarken. Aan kinder mekaaierde t doar nait. t Was liggend waark en veul aander dieverdoatsie was der veur d’ olden ja nait!
De eerste aaiber zedde zoch op ploatse van Jan Hoving, op grens van Buunderveen en t
Exloërveen. Twijde op t olderlek stee van Jan Timmer. t Daarde koppel hoesde op t dak van Haarm Hebels. Ain van mien veurolders. n Old woagenrad op n ofkodde boom was heur underkomen.

Heur gerak vonden ze in de Hunze. Roar mor woar, elk joar mieterde ain sprikkebain n aai oet t nust vertelde leste femilie. Wollen op dizze menaaier schienboar heur dankboarhaid veur genoten verblief tonen. Touvaal, of was t aai nait bevrucht west? In aalsgeval, vertelt t verhoal wieder, rolde dat aai over t raiten dak stokkend in t hoge gras. Ainmoal was t nog hail en mog elk t evenpies in haanden holden. Wat n joekel! t Kleppern van vleugels van dij grode vogels zel vervast n mooier geluud west wezen, as t geroezie van brutoale musken. In Biebel mag din wel stoan, dat er zölfs gain muske vaalt van t dak zunder toustemmen van Hemelse Voader. Meraskers haren zölf wizze laiver n aandere, wat grotere vogel oetkozen, as ze t teminzen veur t zeggen haren.

As jongen groot wazzen, verzoamelden zie heur veur grode raaize noar Ofrikoa. t Volk zel doar ok wel verlet van kinder had hebben. Of is dat onwieze proat? Joar loater kwamen ze bie levent en welzain steevast weeromme.

1 september 2009

Foto van verjoardag

Dou ik mien nij speulgoudtrommeltje kreeg
deest doe mie veur
hou k d’r op hougen mös
Het was septembermoand
en rooie beuk ver boven ons
huil neutjes nog even vast
oam in
en keek nijsgiereg mit
Ploatje van lutje jonkje
op stoultje
boeten bie keuken
Grote zuster boomt
vrundelijk over hom hìn
en bruiers op stevels
kieken as bruiers tou.
Nooit waiten
man veur t roam
achter aanrecht
stön –ducht mie- moeke
Bekeek t net as beuk en
baident dochten
mit n stille laag:
lösloaten kin begunnen.
Wadden slim veul beukeneutjes dat joar.

(6 september 2009)

Moi lu!

Oet HetPAROOL

Amsterdamse Grunneger plietsiepeerd Eric mit pensioun op Peerdekamp ien Soest
Ientocht plietsiepeerd tiedens Open Dag op zoaterdag 24 oktober

Vandoag, 24 oktober, is t zo wied. plietsiepeerd Eric oet Amsterdam gaait mit pensioun.
t Gloependgrode Grunneger peerd wer bie zien aantreden vernuimd noar destiedse hoofdkommessoares van plietsie Amsterdam, Eric Northolt.
Op Peerdekamp ien Soest, t nationoal rusthoes veur olle peerden en pony’s, maag Eric, noa 19 joar traauwe plietsiedainst, van zien olle dag genottern. Begun dit joar blokkeerde Eric veur de veraandern zulf de stroat. Hai strukelde midden ien Leidsestroat en wol nait meer ien t ind. t Wer dudelk tied veur hom om t wat kaalmer aan te doun. Vandoag, tiedens Open Dag van De Peerdekamp ien Soest, zel Eric officieel aan t publiek veursteld worden. Hai wordt oetgelaaide doan deur zien twij opvolgers, de kommedantenpeerden van bereden plietsie Amsterdam. Om 13.45 vertrekt Eric vanof de Birkhoeve mit n eskorte van twij plietsieruters ien vol ornoat over Birkstroat noar t bezuikerscentrum van De Peerdekamp, woar e om 14.00 uur veursteld wordt aan t publiek.

Over Eric

Eric is as plietsiepeerd n bekend gezicht ien Amsterdam en wiede omstreken.

Hai is mit 23 joar, t oldst waarkende dainstpeerd en hai het din ook n fikse carrière achter zien peerderug. Mit ienmiddels roem 19 dainstjoaren het e t neudege mitmoakt. Zo wer Eric ienzet om orde te bewoaren tiedens traauwerij van kroonprins Willem Alexander en prinses Maxima ien 2002. Ien 2007 rouk Eric gewond bie rellen tiedens voetbalwedstried tussen Ajax en NEC. Hai laip n grode hoofdwond op deur stainensmietende vandoalen. Doch bleef e stoareg aan t waark. Zo kennen ook veul plietsieruters Eric, t dapperste peerd van staal! Kollegoa’s van bereden plietsie Amsterdam binnen din ook blied dat ‘heur Eric’ nou noar De Peerdekaamp maag.
“Wie zellen hom aldernoarst missen” zegt beriedster Heleen Schenk. “Mor wie kinnen ja altied noar Soest kommen om hom op te zuiken”.
Eric krigt n nij hoofdstel en n leste kommando: rust!

G&G: Jan Peerboon (=molleboon).

P.S. Ien volgorde van grootte: doeveboon, peerboon, schoabeboon, wierboon, waalske boon.
(Instuurd deur Jan Sleumer)

Narrege ol kirrel

Wat zain joe zusters…..wat zain joe
Wat denk je aiglieks …..as je noar mie kieken
Een narrege ol kirrel…….ook nait goud wies
Mit oafwezege ogen…..dai kieken in t niets


Dai graimt mit zien eten….en geft gain antwoord
As joe tegen hom bulken…wel even perbaaiern hor
Dai schienboar nait zugt….wat joe allemoal doun
Dai aaltied wat kwiet is…….n sok of n schoun


Dai ,of hai wil of nait…….. t dut as joe willen
Met in bad goan en eten…zien laange dag mout vullen
Is dat wat je denken?….is dat wat je zain?
Dou den joen ogen mor open….want je kieken nait noar mie


Ik zel joe vertellen wel ik bin…..zoas ik hier zit
As ik dou wat joe zeggen …..en eet wat je mie geven
Ik ben n jonkje van tien…….mit n pabbe en mamme
Mit bruiers en zusters…….dai hollen van mekander


Een jong van zestien…..loop haard van stoapel
En dreum dat ik gaauw…..n nuver wichtje tegen kom
Een vent van twinteg…..mit mien haart slim op hol
En denk aan belofte……dai ik heur gaf en ook holden zol


Viemtwinteg bin ik nou……ik heb zulf nou kinder
Ik bin genaine neudeg……en heb n gelökkig huushollen
Intied bin ik datteg …….de kinder gruien snel
Ze zitten aan elkander vast mit….. baanden dai nait breken


Viemvatteg, mien kinder binnen groot….ze binnen op zugzulf
Mor mien vraauw staait noast mie….. je heuren van mie gain klacht
Mit viefteg heb ik weer……babies op mien knij
Weer klaaine kinder ……t is veur ons ja nait nij


Een duustere tied komt veur mie aan……..mien vraauw overleden
Ik kiek in de toukomst…..en schud t van mie oaf
Mien kinder hebben alle aandacht…..veur kinder van heurzulf
Ik kiek terug op de joaren….en de laifde en t geluk wat ik haar


Ik bin nou n ol kirrel…..…..joa de natuur is wraid
Mor ast doe old bist…..wil nait zeggen ook gek
Een liggoam dat rimpelt……….en langzoam foalt
Der zit nou n stain….. in ploats van n haart

Mor in dit olle liggoam…..zit n jonge kirrel van geest
En zo nou en dìn……as mien getaaisterd haart klopt
As ik denk aan t geluk……..en denk aan de pien
As ik zit in mien stoule…..en mien leven vannijs leef


As ik denk aan de joaren….dai veuls te haard vlaigen
En mie deel leg bie t fait……..dat alles verdwient
Dus open joen ogen minsen….dou ze open en kiek
Nee gain ol kirrel…kiek beter …want den ……zug je mie.

Gedicht is stuurd deur Cor zien zuster oet Austroalie, deur hom omtoald

Stil stoan en weer wieder goan

Der binnen momenten in t leven, woar je even bie stil stoan blieven. Of woar je aiglieks bie stil stoan zollen mouten. Mor zo as zo voak, heb je t drok en veur je t in de goaten hemmen is tied wiedergoan. En t moment is al weer veurbie. Der binnen van dij haile grode momenten en din blief je zeker wel even stilstoan. Sums ist zo’n moment dat je dìnken dat haile wereld ook stil staait en toch draait dij gewoon wieder op zien laange, laange boan. Messchain liekt t wel zo, mor as je wat oller worden, kommen der aal voaker zukse momenten. Momenten van stilstoan en joe realiseren dat wat der is nait weerom komt.
Hou kom ik doar nou weer zo bie….
Nou, lutje jong was dizze zummer bie oons. Lutje jong kin ik al laank nait meer zeggen. Duurt nait laank meer din gruit e mie boven kop. Lutje jong is grode kerel worden. Grode kerel mit zien aigen meziek, zien aigen ideeen en wis en zeker ook zien aigen kop. Jong het zien acht joar grondschoul had en oetslag van Cito-toets gaf VWO aan. Zien kameroad kreeg zulfde oetslag. Dus mit n baaide noar n aandere schoul. En din gebeurt t: agenda, schriften, kaftpapier. Kaftpapier, joa gewis, bouken kommen tegenswoordeg weer oet n boukenfonds en din wordt der van kinner verwacht, dat ze zuneg binnen op heur bouken. t Spul mout kaft worden. Sms-je van dochter: ‘Hest doe wel ais bouken kaft?’ Bouken kaften…. n Tas mos der kommen. Rugzak; zwaart, mit n specioale tekst derop.

Agenda; nee, nait dij, mor dij. Schriften, multo’s, pennen, potloden. t Stekt zo naauw, joen haile ego hangt der vanoaf. Fiets mos der ook kommen, mor kameroad en hai wollen n olle opoefiets. Gain nij spul, dat paast nait. Din binnen ze ja direct zichtboar as brugsmurf. Aalgedureg haren we t wicht aan telefoon: “Was ik ook zo? Nou most toch weer ais heuren. Nog even en ik dou hom wat. Hai zuikt t mor oet, hai en Jan mit heur baaident.” Wie konnen der wel om lagen, mor toch….
Toch bleef der bie oons baaide zo’n gevuil van dit is weer zo’n moment, zo’n moment woar je bie stilstoan, woar t leven zoast west hèt, nait weer komt. t Leven woar je zo aan wènd wazzen, veraandert zuk, wordt aans. t Komt nait weerom.
Jong gait noar n aandere schoul. Messchain ist wel leste keer, dat è in zummervekaanzie bie oons is. Messchain is t aankomend joar wel hail aans. Elk joar in zummervekaanzie of in aandere vekaanzies was e der. Aalgedureg ook in weekends. Wie zagen hom opgruien. Wie konnen der van genieten. En nou, nou komt der weer zo’n grode verandern op oons of. t Is veur hom t opgruien, t spannende van groot worden. Doar heuren ja gain opa’s en oma’s meer bie. Doar kommen kameroaden in beeld en wichter, verlaifd worden, leren en din studaaiern. Aander volk komt der in zien leven. Zien leven krigt zien loop. En messchain wel n haile aandere loop as wie verwachten. Heuren wie doar nog bie? As ik dit zo schrief, bedìnk ik mie, dat t ja nait allìnneg doarom gaait. t Gaait ook om oons zulf. Om hou wie aan hom zain kinnen, dat we oller worden binnen. Hou wie aal meer oller aan t worden binnen. Om oons tou goan mìnsen dij we al joaren kinnen mit pensioen of vut. As we op n traauwerij binnen, ist nait van vrunden, mor van kinder van vrunden. Cremoatsies binnen aal voaker van mìnsen van oons leeftied. Wie worden oller, worden strammer, willen nog zo veul, hemmen nog zoveul plannen. En din inains bedìnk je joe, dat tied veur weer n nije generoatie aanbroken is. Op mien waark goan der verschaaident woar ik mit waark mit de vut. Sums, ast wakker worden mie zwoar vaalt, wil ik dat ook. Lutje jong was bie oons. Soamen keken we noar aal dij prachtege klippers en aandere schepen dij Eemshoaven en loater Delfziel binnenvoaren deden. Hai glom der over. In dij tied had e wel leven willen, kaptain op zo’n schip. Hai genoot van t vuurwaark. En was glad wat verdraiteg dat t al weer veurbie was. Loatste oavend ligt e op bed. Ik zit nog even op raand bie hom. ‘Dit was toch echt wel de alderschierste vekaanzie.’ Zegt e. ‘Sums wol ik wel dat tied stil stoan bleef, gewoon nou,’ en hai knipt even mit vingers, ‘stil stoan bleef.’ Ik striek hom deur zien krullen en kin ja nait aans zeggen as: ‘ik ook mien jong, ik ook.’

Wirdum september 2009

Zwemles

In mien schooltied göngen mor waaineg jonglu op zwemles. We haren doar ja gain geld en ok gain tied veur. Eerst n zet op fietse, n stötje zwemmen en din weeromme.
Mien voader har veur mie as haandenveger wel wat aans te doun en d’aandern zel t nait
aans vergoan wezen.
t Zwemmen heb k din ok leerd in n wieke. Bie zummerdag, as zun deeg n zet braand har, göng t loos. Soamen mit n koppel jonkvolk en wat oldern, dij eedle kunst al machteg wazzen, trökken we op wieke aan.


Van aal wer der mitnomen. Van n mizze plaanke tot fietsbanden, autobaanden en balen. n Opbloazen binnenbaand wer in n aachte om t pokkel van n kind legd. Kopje undergoan was der din nait meer bie. t Opschoten volk leerde ons t eerste begön.
Elks polterde wat rond. Wel gain zwemboksem har, trok zien underboksem achtersteveuren aan. Ok oetwozzen deden heur Jaeger underboks mit laange piepen verkeerd om aan. t Lutje jong zol aans wel ains boeten deure kieken kinnen en zokswat gaf ja gain pas.
t Gaf noast lering n bult vermoak. Wel gain binnenbaand mitnomen har, pebaaierde mit
n bale bie t goud in, kop boven woater te holden. Dat vuil nog nait tou. As bale wegvlopde, göng zwemmer gehaaid kopke under. Mit veul gepoest, gesten en gebler mos ungelokkege der noa n pooske doch weer aan geleuven. Zo kregen noa verloop van tied mainste kinder slag under kontrool.
Leek wel nait op school-, vlinder-, of rugslag, mor ze konden der mit verdan en doar göng t oetendlek ja om. Op z’n hondjes kwamen we noa wat ‘lessen‘ aan overkaande en wazzen mit t reseltoat keuneg te riek. Vandoag de dag leren onze kinder t op n hail wat bedere menaaier.
Tieden binnen gelokkeg hail aans worren en doar plokt elk vruchten van.

Vekaanzie

Laankoet drievend
op n oranje luchtbèr
om mie tou wotter
glinsternd in zunschien
omliest deur baargen
en gold-geel zaand


Zun omaarmt mie
n genouglek gevuil
kriewelt mie deur t lief
mit mien ogen dicht
loat k mie stillekes
hinneweer zuzooien


Wind poest mie vot
van t drokke straand en
k luuster noar t geluud
van kabbelnde golfkes
k lig te genottern
op mien allaintjes


t Is hier zo vredeg
zun, zee ale roemte
t moakt mie soesderg
niks mout ales mag
tied aan miezulf
k heb vekaanzie !

n Drentenaaier

Wat n mooie stek
op Landgoud ‘t Tolhek’
ie bennen doar zegend!
Of de zunne nou schient,
of t regent……
Wat is der mooier
as mit joen baide
te fietsen en te wandeln
deur de Drentse bossen
en over d haide!

Frida

n Mooie zoaterdag, begun november. Plietsieman Geert was op surveillance.
Geert har tiedelk n nije collega bie zuch. Aine Frida. Heur olders kwammen oet Marokko. Frida was hier geboren en togen. De toal was dan ook gain probleem. Ze was begun twinteg en net kloar mit heur oplaaiden. Aan Geert de toak um heur wat praktiekervoaren bie te brengen. Non, dat was hum wel touvertraauwd.
Frida stuurde d auto in Zuudhörn de Vraisestroatweg op richting Stad. Der ree nog net n auto veur heur langs dai de zölfde kaande op gung. Frida har heur verstand bie t verkeer. Geert har, ook deur zien ervoaren, n wat roemere menaaier van um zuch hèn kieken. Hai keek dus nait allain noar dai auto, mor ook noar wat of der in zat. En dat ruik hum.
‘Heb k dat goud zain’ zee e, haalf bie zuch zölf en haalf tegen Frida. Frida wus nait woar of e t over har. Zai har niks bezunders zain.
‘k Mout mie al staark vergizzen, mor k mainde toch eerlieks dat k in dai auto hier veur ons n sunterkloas zitten zag. Nait achter t stuur mor der noast. k Loat hum even stoppen.’
t Stopbord veur op de auto wör aan zet. Frida knipperde mit de lichten. Gain reactie. Nog n moal knippern. Oeteindelk har d’ chauffeur t in de goaten en draaide n pekeerploatse op. Geert tot d auto oet en der op of. Hai trok deure aan pazzezierskaande open en dee gliek twij stappen achteroet.
Der kwam hum n vrezelke lucht tegemuide. Mor t gung der nog meer um wat of e zag.
Frida keek mit.
Op pazzeziersstoule zat n schoap. Net as n mèns, recht overènde, mit zien kont op stoule.

Der was n rood klaid um tousloagen en t zat ordentelk in de gordels. t Leek zo ook net n sunterkloas. t Schoap keek heur wies aan en nikde mit kop. In d auto was t n dikke zwieneboudel. Achter t stuur zat n oale boas. Hai keek Geert vrundelk aan. ‘Man’ zee Geert, ‘wat hemmen joe hier wel nait in d auto?’
Hai keek hum verboasd aan.
’n Schoap. Wat dochden joe dan?’ Geert begreep dat e nait zon slim loze vroage steld har.
‘Joa, dat zai k. Mor in dizze auto heurt gain schoap. En dan mit zon rood klaid der um tou, t liekt verdold ja naargens op’. ‘Och, t is mor veur n hail klaain stukje. k Bin al sikkom bie hoes. En joa, dat klaid. Dat is der veur dat stoule nait voel wordt. Mörgen mot mien vraauw der weer op zitten en dan mag heur goud nait voel worden. Begriepen joe wel?’
Geert begreep t aalmoal. d Oale boas kreeg wel n bekeuren. Hai was der nait bliede mit. Mor hai mög t lèste ènde noar hoes wel deurrieden. Mit t schoap noast zuch. Dou ze weer in d’auto zatten begunde Frida te gieren van t lagen.
‘Wat hest doe wel nait’ vruig Geert terwiel e zölf ook vrezelk lagen mös. ‘Ach man, ik zai hier zuver mien opa veur mie. Dai jagt ook geregeld n moal op dizze menaaier mit n schoap deur Marokko.’

Vrouger

Non k oller wor
denk k smangs meer
aan vrouger.
t Veurjoar was
tied veur t schonen.


Moeke mit
kopstubber in d weer.
Mit nkander
drok mit t
streupen van d bonen.


Achterop plof
bie mien ol heer,
törf in d kaggel,
kruke op bèrre,
gain kòle tonen.


Mooie tied,
mor ík huif t nait weer.
k Bin bliede mit
dizze tied van
t nijmoodse wonen.

Jacht (2)

Ze haren Joakob bie zien oren. Ol boer Boer en ol boer Vriesemoa. Noa veul klókjes en n baarg verhoalen en fratsen over jacht haren z’ hom vongen. Hai haar zulf zegd dat e wel n moal mit dij ‘vlaggestok’ mit op jacht wol. Hai doulde op dij gevoarelke polsstok dij haitied mit mos. Mor hai haar haildaal der nait op rekend dat baaide oldjes t goud vienden zollen. Ze haren over t algemain gain verlet van kiekers. Aal was t allinneg mor te veurkomen datter nog meer proat wer. Baaid joagers wizzen zulf wel wat der mankaaiert en dat huift t hail dörp nait te waiten. Der wer votdoadelk n dag en n ploats ofproat woar ze bienkander komen zollen. Of Joakob wat gruins aandoun wol. Dij mirreg kwam al gaauwachteg. Nait makkelk kwam Joakob vlöt achter, zo’n onmeugelk laange stok. t Leek wel of zien fiets krompen was. Wiedbains fietste hai achter baaid joagers. Ze gingen oareg wied t veld ien over laange kloeterge klaailoanen. t Zwait laip hom ien stroaltjes over rug en zien boksem schuurde hom bie zien gat en bainen laangs. Ze heurden hom aal n zetje nait meer. Haildaal bie boer Kloassens achteroet zol der nog n joager bie komen. Doar bleven fietsen stoan en zol t lopend wieder. Dou ze doar kwamen, sloug Joakob schrik ien de bainen bie t zain van auto dij doar ston.
Dit zol toch nait woar weden, dij auto kon hai wel. Jacht zakte hom aal geliek onder ien zien stevels. Plietsie. Leste keek net zo verbilderd as mitkomen man mit stok. “Wat of dij kloun hier mos”, was aal wat plietsie zeggen kon. “Hai dragt stok en t wild”, was kört wat ain van joagers zee. Der wer dij mirreg nait veul proat.
Dat was goud vonden joagers, din verjoag je ook t wild nait. “Mooi rusteg weer”, zee ol Boer bie neus laangs. Baaid oldjes haren oetstokt hou ze dij mirreg t wild aan de jas komen wollen. Noa drij stukken laand vil t eerste schot. Joakob kroop ienenkander. Hai kon zuk hoast nait goud hollen en haar ien ainen aldernoarst veul belangstellen veur zien stok. Hai zatter zulfs bie op knijen te schudden van t lagen. Baaid ollen stonden mit optrokken wenkbraauwen te kieken wat of der wel nait was. Hai lag laankoet op t gruinlaand. Nee, gain dikke hoas mor plietsie. Joakob was noamelk as eerste over n schut klommen en haar baaide ol joagers der overhìn holpen. Plietsie kon t zulf veul radder von hai. Hai haar ais n moal zain dat boeren mit ain hand aan dampoal bie boetenkaant over sloot hìn zwaaiden. Hai haar allinneg nait op boerenzuneghaid en n verrötte daampoal rekend. En din is honderd kilo oareg veul.
“Joe magen van geluk spreken, dat ie der nait ien valen binnen”, zee ol Boer. Plietsie stommelde overènd, raip nog: “Stom, en ston volgens mie toch op vaaileg”, en ging wieder. t Ging nait zo vlöt dij mirreg. Stok was ook oareg zwoar, en joe konden hom aigenliek mor op ain menaaier op nek droagen. Joagers bleven mor n ende oet de buurt van Joakob . Anderhaalf uur loader vil t twijde schot. Aandermoal gain wild. t Begon no toch wel gevoarelk te worden mit plietsie zien poebeltjes.
n Smaal bragelslootje was dizze moal boosdouner. Joakob haar veur baaide oldjes n plaank der overhìn legd noar aander kaant. Plietsie haar plaank nait neudeg. Zo’n lutje schietslootje sprongen joe ja zo over. t Was din ook n troage sprong, oet stilstoan mit baaid aarms noar veuren en ien ain haand t geweer. Hai sprong tekört en t was oareg bragelg. Hai zakte tot aan zien knijen ien de jirre, sloug haardop brullend laankoet veurover, en schoot.
n Aldernoarst maal gezicht. Of n smereg gruin monster van twij meter oet sloot bie waal op kroepen wol. n Dikke doeknekte rooie kop, onder bragel en n lucht om te snieden. En hai zwaaide alleriezelks gevoarelk mit t geweer.

Joakob zien dag kon nait meer stukkend.
Mit n oetgestreken hazzens docht e: “Zo, das no ains mooi veurnkander. Aigen schuld, wat n vrezelk grode hampel.” t Duurde even veur ze t laange lief aan kaant op waal haren. Plietsie haar ook nog n perbleem.
“ k Bin mien stevels kwiet”,bromde hai gramniedeg. Zo kon t nait laanger vonden baaide oldjes. Ze wazzen nog nait zat van t leven. Din mor gain wild, t was zo wel mooi west. Mor gaauw binnendeur weerom. Stoef bie boerderij mozzen ze even wachten op dij grode stinkerd dij n ende ien t achtern strampelde. Piep kon ien braand en Joakob kon din mooi even op t geweer van ol Boer pazen. Dou pas bedocht Joakob hom dat ze haile dag gain polsstok neudeg had haren. Ze haren hom mooi bie de poot, bedocht hom. t Was net of t zo weden mos. Ien ainen kwamen der twij eenden aan vlaigen. Joakob kwam kaalm ien t inne, legde aan en schoot. n Doublet, ze villen as bakstainen oet lucht. “Veur plietsie”, zeden baaid ol joagers vot. Hai haar zo’n aldernoast meleur had dij mirreg en zol doar vaast nog veul en voak van heuren.
Achter boerderij dee Joakob baaid eenden ien kovverbak van plietsie. t Was aal met aal nog mooi loat worden. Baaid ol joagers dochten dat t beder was mor gain klókje meer te drinken. “Holden joe tegoud jonges”, zee ol Vriesemoa. Ien t dörp ging elk zien weeg noa dat Joakob zien stok weerom geven haar.
“Hebben wie n baarg wil van had nait”, zee ol Vriesemoa, “van dij stok”, en keek ol Boer glundernd aan.
t Was dij dag nog nait doan mit aal ellèn, t hil nait op. Dou plietsie thoes kwam wol hai baaid eenden even oet auto hoalen. Hai dee kovverbak lös en der flotterde hom mit veul keboal vot n dikke eend liek veur de kop. t Knapte der over. Hai sloug verbilderd mit achterkop tegen deksel van kovverbak en vil achterover t toenhekje op rug maank rozen. Dokter, dij deur noabers roupen was ston der schudkoppend bie noa t aanheuren van zoveul ellèn op ain dag en t zain van dij grode jaauwsternde plietsie. Plietsie mos mor n dag of wat thoes blieven. Hai haar dattien kramkes achter ien kop. Twij oareg dikke blaauwe ogen, kop onder krazzen en n verstoekde enkel aan jachtdag overholden. Zien stevels ook nog kwiet en apmoal lutje winkelhoakjes van rozen ien boksem en jes. En nog mor ain eend over. Baaid ol joagers wazzen noa t aanheuren van ales t mit nkander ains, dat t beder was mit dizze kombenoatsie mor nait vernijs joagen te goan.

Starf

t Stekt
dwars deur dien hart henne
Ondersteboven
gien ding meer t zulfde
Kop kwiet
niet meer wieten wat te doen
Hulpeloos
ken het allennig niet aan
janken
der komt gien enne aan
vot
weg van hier
starf
en kom weer

Doe en ik

As doe n vogeltje wast
den vloog ik mit die mit
As doe n ekkelboom wast
den klom ik in dien takken
As doe n wottergolfje wast
den zwom ik die in muide
en as doe allain wezen wilst
den dou ik lichten oet
Mor as doe den verdraiteg bist
en misschain begunst te blèren
den bin ik van de leg oaf
en perbaaier die te troosten
Doe en ik binnen soamen aine
doar helpt niks aan
dat blift gewoon zo

Begun

Oet: Grunneger Toalspulbouk

Dou t niks bie oerknal ontplofte en tied en roemte begonnen, waas dou niks ontploft? Kwam onze oermouder, zwaarte Koba, rond 50.000 joar leden oet Oafrikoa? Waas ze dou aal proatsk? Of ging t meschain net as bie tegenworrege witneusmeerkatten (Cercopithecus nictitans)?

Dat as heur keerl belkte: ‘pioew!’ Dat Koba din wis: luipeerd! Kiek oet!
As e gaalpte: ‘hak!’ Din wis ze: oadeloar!
Oetkieken!
Mor as e ‘pioew-hak’ schraauwde, din wis Koba: dik meleur! En t gaait diskeer nait spesioal om n luipeerd of n adeloar. t Gaait om votwezen! Zo vlug as n dattien! En rrrrrrrroetsch!!! Doar snitterde ze hin! Zo rad as ze kon, te boom ien!

(Hail vrij noar Kurt Vonnegut)

Minsk en daaier

Tieger maag geern joagen
Vogel vlugt wat om Minsk maag geern zitten en denken: woarom, woarom, woarom?

Kou vret geern gras
Vlinder vlugt wat om Oap maag geern zitten en schraauwen: minsk? Dom, dom, dom!

Doch worden ‘aalgemaine’ alaarmroupen as ‘pioew-hak’ gain ‘woorden’ en gain ‘toal’ nuimd. Veurdat Koba’s noageslacht, de homo sapiens sapiens, primitieve ‘woorden’ zeggen kon, mos t strötteheufd genog ien keelholte iendoald wezen, woardeur tong meer roemte kreeg, beweegleker en smaler wer.
Op nduur laag t boudeltje zo gloependschier op stee, dat Homo Sapiens Groningensis der loater aacht varianten van t Grunnegers mit proaten kon: Stadsgrunnegers, Westerkwartiers, Kollumerpompsters, Hogelandsters, Oldambtsters, Veenkolonioals, Westerwolds en t Noordenvelds (NoordDrente).

Omreden mainste lu kennen de variant van t Noordenvelds nait, komt hier n veurbeeld.
Woar dut joe t aan denken? t Stadjeders?

P. van der Velde: Noordenveld
(Van de LP ‘Noordenveld’)


Noordenveld, mien olle laand van mai,
Noordenveld, ik hol zo veul van dai,
Met dien bossen en dien essen, waor de
rogge gruit,
Met dien mooie olle wallen, woar de bekketrekker bluit,
Noordenveld, mien laand, ik hol zo veul van dai!


Noordenveld, mien olle laand van mai,
Noordenveld, ik hol zo veul van dai,
Met dien deipies, die vol kronkels deur het
gruine graslaand gaon,
Noordenveld, laand van mai,
Noordenveld, mien laand ik hol zo veul van dai!

Ientied mozzen Koba’s noazoaten ook nog even abstract denken leren. Dat begon der mit dat ze deurkregen dat as ze n zoadje ien grond stopten, der op n loater mement n plant of n boom oetgruien kon, woar ze n dikker gevretje van kriegen konnen as lukroak ale zoadjes opeten dij ze op heur pad tegen kwamen. Mit t tiedsbegrip haren ze t begun van abstract denken bie de kop en konnen ze mit symboolgebruuk aan loop goan. Hou laank of t duurt het dat Homo Sapiens Sapiens dij symbolische druppel overging en van wanner òf aan der proat wezen kin van n oldste toal is veul hikhakkerij over. Waas dat 75.000 joar heer?

Toalspul

Mit toal kin ook kennes van levens van minselke veurolders overbrocht worden. Van pre-historie òf aan is dij kennes mainsttied nait veurbie grootolden goan. t Is hail singelier dat ien ons tied van makkelke informoatieoverdracht veurolderkennes eerder klaainer as groder wordt.
Houveul waiten ie van t leven van joen ollu, van joen grootolden en van joen overgrootolden?

  1. n Luk beetje;
  2. n hail luk schietbeetje;
  3. 3 n hail bult.

Symbolische druppel

Volkert waas nog nait over symbolische druppel hinstapt, of Koba zee tegen hom: ‘Geef mie dien haand.’
‘Mien haand votgeven?’ Volkert wol heur doalk n petetter verkopen. Koba schrok der van: ‘Hes n tiek ien kop, mien jong?’
Volkert wer nog helleger: ‘Kins mie nou ook aal ien de kop kieken?’ ‘Woarom wors hailtied vot zo gek ien hakken?’ vroug Koba.
Volkert onderzöcht zien baaide hakken, mor kon gain fits of foazel vienen. Hai, keerl, docht e, guster zee Koba aal dat ik t gras gruien heuren kon, de wiend vlaigen zain, dat ik snouken ien t wotter housten heurde en n vis te t wotter oet proaten kon. Mor zukswat bestaait ja hail nait en as ik din vaals wor, begunt ze te liepen. Mien vraauw begript mie nait.

Onomatopee

Liepen en laggen binnen menselke oetdrukkens dij nait tot toal rekend worden om reden zai binnen onwillekeurig en onkontroleerd, behaalve as ze opschreven worden of op t moment dat ain der over vertelt: ’Koba laagde heur te buus oet: ‘Ha, ha, ha, ha, ha!’ En Volkert ston der bie te liepen: ‘Huuuuuu!’ t Maag net aansom wezen.
t Is t ook meugelk dat minsen mit nkander communiceren zunder dat ter geluud aan te pas komt, zo as bie geboarentoal. Dat wordt ook tot toal rekend. Dove minsen binnen ook minsen. Ien ‘Groninger Internet Courant’ kon je dit lezen:

Cursus vloeken in gebarentaal

t Geboar: ‘Instituut veur Geboaren, Toal en
Dovenstudie’

As t geluud van liepen of laggen opschreven wordt, din het dat alderdeegs n dure noam: onomatopee of klanknoabootsen, n stijlfiguur woarbie ien ain of meerdere woorden n geluud noadoan wordt.
Ien literatuur worden onomatopeeën voak toupaast: ‘en din atendronken wie: smak,
glap, slop, slok, slurp.’
Mainste onomatopeeën stonnen ien stripverhoalen.
‘Blerk!’ of ‘reldekedel!’ (Doar vaalt wat).
VRÔÔÔÔT! (Let ain n scheet). TSJRRRRAAAAAAKKKKK!!!! belken Asterix en zien pazzipanten as ze Romeinen aanvalen.

Ien t Hondenparredies (Suske en Wiske), ien n Grunneger vertoalen deur Jan J. Ritzemoa, heuren ie ‘Kaiiiiiiiit!’ as Lambiek oetglidt. ‘Bang!’ as e mit kop tegen toavel, en ‘smak!’, mit kop op grond vaalt.
‘Bonk, bonk, bonk!’ as t van trap of gaait.
‘Whooo!’, brolt t hondje en ‘snif’ as e rokt.
‘Eeeeeek!’ Taande Sidonia smakt op grond.
‘Hahaha!’ lacht n muske om Sidonia.

Letiense schriever Vergilius dut ien Aeneïs 8, vers 596 t geluud van n galopperend peerd noa.
Lees haardop: (Oetsproak: u = oe. Qua = kwa. Net as ‘que’ bie Usquert: Uskwerd):
“Quádrupedánte putrém sonitú quatit úngula cámpum”.
Trámpelnde hóuven van péérden vertráppen de múlle káámbe.
(Ned.: Dónderend dréunen de hóeven en sláan ‘t stof óp uit de vlákte. Of: In roffelend galop stampt de hoef het mulle veld).

En bie Ovidius (Metamorphoses 6, vers 376) klinken rikkikkende (!) kikkers as: “Quámvis sínt sub aquá, sub aquá maledícere témptant”.
Al kwékken z’ook ónder t wóater, doar perbaaiern ze nog kwóad te kwakken Ned.: Hoewel zij onder water zijn, proberen zij daar nog kwaad te spreken.

Wat zegt n kikker as e kloarkomt?

Kwak!

n Liestje mit allitererende oetroupen tegen daaier staat ien Gezondhaid en Groutnis, deur K.G. Pieterman.

(Ex: “Liber Ludicrus Groninganus in usum scolarum“, recognovit Janus Slumer, A.D. MMIX)

Aigen Toal

Mit verboazen heb ik ien leste T&T (maai/ juni 2009) reactie van Tonko Ufkes lezen op t lesbouk ‘Zeg t mor’.
Hai vragt hom òf: wel mot t bruken? En hai geft zulf t antwoord aal, ik citeer: ‘t is bedocht om Grunnegs proaten te leren, of beter, goenent die Hollaands proaten, kinnen met dit lesboek Grunnegs proaten leren.’ En zo staait t ook ien ienlaaiden van t lesbouk: een methode om het Gronings te leren verstaan en spreken.
Meer pretendeert t bouk hail nait. Dat olders, grootolders, vrunden, buren gain Grunnegers tegen kiender en nijkommers proaten, doar kinnen schrievers van ‘Zeg t mor’ ook niks aan doun. Meschain kinnen veul Grunnegers heur t nait veurstellen, mor toch bennen der ‘Hollanders’, nijkommers of nait, dij verlet hemmen om zo’n lesbouk, of dij heur opgeven veur n cursus Grunnegers, tot ien Amsterdam aan tou. Nait veul, mor ze bennen der. Ikzulf bin ooit ains opbeld deur n specialist van t zaikenhoes ien Stad, dij mie vroug woar of e op cursus kon. Hai wol op zien minst lu, dij beder Grunnegers as Hollands proaten, verstoan kinnen. Omdat ik boeten pervinzie woon, kiek ik meschain wat te veul van op n ofstand tegen t culturele leven ien Grunnen aan, mor ik kin mie mor nait begriepen woarom Grunnegers voak zo aldernoarste zuur en zuneg op nkanders activiteiten reageren. Kritiek mot ter wezen, mor of t non om ‘Boven wotter’ of ‘Zeg t mor’ gaait, veul Grunnegers doun niks laiver as nittjen.

En woar kin dat aan liggen? Lopen der ien t culturele bos van Grunnen te veul alpha-kereltjes rond? Of vaalt ter ien Grunnen gemiddeld meer regen as ien de rest van Nederland? Waait wiend lu ien Grunnen aingoal te haard om kop tou? Let zun hom ien Grunnen aal te voak zunder waarmte zakken? Zeg t mor!

Gezondhaid en groutnis.

Scheuveln

Vraizend weer, hoop op ies
scheuvels schaarpen loaten
laifhebbers ien alle stoaten
lieken nait wies


Teleurstellens altied mor weer
vorst deur depressie beloagd
ies op veurhaand verjoagd
wachten op n volgende keer


Mor nou den roak
ies op dikken
scheuvels tikken
elkain scheuvelt voak


Haardriederijen, prikjesleen
jonkhaidslaifdes ontstoan
loat ze mor begoan
t was zo laank al leden


Laange tochten over moar en meer
om t haardst of veur gezelleghaid
kouk en zeupke vergeten ze nait
bie thoeskomst zeggen:


Mörgen goan we weer!

11-01-09

Nederland leest – ik ook…

Kedootje, in biebelthaik… Komst nait ale weken tegen… Allewel, lest bie Grunneger Boukendoagen kon j’ook al aine mitnemen: ’n Peerd is gain mìns’… Benoam veur laifhebbers van Grunneger leesderij, of veur heur dij dat worden willen. Benijd of dat wat zorren aan diek zet (nij-Grunnegers…). Nou doun ále biebelthaiken in Nederland mit, veur vaaierde moal: “Nederland leest”… Boukjes worden wel aal dunner, ast dizze in kaast zetst, vinst hom nait weer… Dut ook niks, dij dikke letters doun slim zeer aan d’ogen, kinst beter achterop kieken, staait schriefster Hella S.Haasse, mooi ploatje mit swaart-wit gruin achter heur. “Oeroeg” hait t boukje, in 1948 in poar weke tied schreven, over n vrundschap in Indië, ook swaart-wit. Dik zesteg joar loater kin elk dat dunne boukje vannijs deurflottern en dìn derover proaten mit elkenain, Nederland leest ja… Ik hol nait zo van dat gesoes over bouken, ik lees laiver. Van alles deur mekoar, tuttifrutti. Nou bin k mit n oldje van Singer bezeg, “De Slaaf”, votdoan in biebelthaik, veur n prikje op kop tikt. Nog zo aine, van Teirlinck, “Gevecht met de engel”, prachteg! Ook veur 50 eurocent… Wat n riekdom!
Dat lezen, doar haar k al vroug last van.


Hou k t leerd heb, wait k nait meer. Meester Smid (‘Buikie’) in Midwolle haar der wat mit te moaken, en “Pim en Mien”. Hou dat bie meester De Vries (‘Proeme’) was? Dikke dook… Bie meester Zonderman kloart t op. Schiere biebelthaik achterin klas, bult bouken, nummer derop, op t broene kaft. Kaft kwam derom tou deur onszulf, wie leerden dat van meester, k wait t nog hail sekuur. Aal dij bouken stonnen op n lieste, doar mog je op vraidag nije oetzuiken, mit noar hoes. Mos je wel veurege eerst inlevern, zunder vetvlekken. As der wel aine op kommen was, zedde meester doar mit n rode pèn n kringe om tou, ston je derbie mit n rooie kop. Wat heb ik doar al n bult lezen! Van Norel, drij dailen “Engelandvaarders”, en n bouk dij “Giethoornse vrijbuiters” haide. Loater von k oet dat t schreven was deur Van der Geest. Wat ook mooi was? Van Schuil: “Rob en de stroper van Tjot-Idi”, was ook ains as heurspel op radio.

Loater heb k dou ook “De AFC’ers” lezen, en “De Katjangs” en “Hoe de Katjangs op de kostschool van Buikie kwamen”, mor dat was al in ULO-tied ducht mie. (Vrumd, loater pas heurde ik dat meester Smid, ‘Buikie’, ook in Indie west was…) Op ULO bin k mit aigen biebelthaik begonnen, glorietied van buusboukjes, ‘pockets’ werden ‘in’. Prisma’s, mor benoam “Zwarte Beertjes”, spannend! Op kweekschoule in Winschoot stapde ik over noar de “Salamanders” van Querido, en noar de
Ooievoars. Salamanders was ja ‘literatuur’,
Ooievoars was van alles en nog wat. Oók ‘erotiek’, dij schune verhoalen van Paul Rodenko, zo as “Helse Vertelsels”. Ston k doar in winkel bie Nieborg in Sodom boukje of te reken, al weer mit n rooie kop. En dat schier wichtje bie kassa mor gnivveln, haar t boukje al laank lezen vanzulf….Dat kopen van bouken, doar bin k mit deurgoan, net as mit t lezen. Nee, nait veul schune verhoalen, meer geschiedenis, gedichten, misdoadverhoalen en ‘literatuur’, al was k doar eerste tied noa kweekschoule stìnzat van. Dat wer je doar ja deur ströt hìndrokt, nait gezond meer. Heb meer as n joar gain ‘goud’ bouk in hannen had. Allain mor ‘detectives’, haile Havank-serie, en Maigret, en De Saint… Dat kopen laip wel wat mis, kon t mit lézen nait biebainen. Staait apmoal picobello op plaanken of in kaasten, méér as dij ‘Boekito’ in zien hoes haar, mor hier is der nog nooit aine west van woningbaauwstichten. Kin t nait aal meer lezen, schane. Der gaait nou ook veul weer deure oet, kin anern der bliede mit moaken. Lézen dou k nog aal en sunt vaaier joar ‘Nederland’ dus ook. Beter loat as nooit…

Simon van Wattum

k Bìn blied
dat der vandoag de dag,
in dizze tied
van ikke, ikke en gegraai
docht wordt aan lu,
dij echt wat betaikend hebben.


Simon Van Wattum,
schriever en dichter
in zien aigen toal,
kreeg noa zien dood
n aigen koamer
op Knoal!


HULDE!!

Onweer

t Knittert en t vlamt
Mien vraauw zit as verlamd
Rechtop in ons bèr
Gai sloapen zeg ik t is nog ver


Misschain gaait t nog wel over
De wind oelt deur t lover
Kist mie wat ik gaai in koamer
Donar smit weer mit zien hoamer


t Regent boeten ja jong katten
Bèr is leeg ik ken t nait vatten
Ik gaai ais kieken woar of ze is
In koamer zit ze gedienen stief dicht


,t Is nog hail enkel, t zakt al weer oaf
Kom der weer in bist ja stainkold
Nog even noar t hoeske den kom ik der aan
Daip onder dekens ..veur onweer is ze baang

Nait vergeten

Ik kìn mor nait vergeten
hou noa zes moand bliede verwachten
dien levenke ophil te bestoan.
Ambulaanse, zaikenhoes,
gedienen om t bèr,
n zuster dij vlukte
dou ze die zag.
Mien liggoam leeg,
mien haart vol verdrait.
Hou ainzoam kìn je wezen
ien n zaikenhoes vol minsen.


Ik kìn mor nait vergeten
hou noa zeuven moand bliede verwachten
ook doe, mien kiend, nait leven kons.
Of ik die zain wol, vroug dokter,
doe wast ja haildaal geef.
Mor k heb die nait zain,
nait op aarms had,
k was ja allain
en duurfde nait.
Hou baang kìn je wezen
ien n zaikenhoes vol minsen.


Ik kìn mor nait vergeten –
ik wil ook nait vergeten.


augustus 1975 en november 1976
Steem, oktober 2006

Aanslag

In mien onthold zitten twij haarde knallen
overnomen oet verhoal van kind van dou
man in Duuts pakje zit op knijen rerend
voeste omhoog grift in kop van mie nou


oorlogstied komt bie vloagen aanwaaid
t liekt dat herinners al veur geboorte
ontstoan binnen inplant in kop van dou
zaikenwoagen ridt langzoam noar nou


aanslag veur t kantongerechtsgebaauw
in ’43 veraltereert schoulgoande kinder
nou nog mit twij haarde knallen achter
heur ogen in rógge zain ellèn van dou


in zaikenhoes komt aanschoten SD’er
oet tied onnerwaarp van stille proaterij
bie groten en lutjen van dou op raaize
deur tied mit open oren van mie nou.

Feest

Ook plietsie was hoast n moal aigenoar west van n hondje. Mor goud veur t hondje dat t nait deurgoan is. Plietsie zat vieventwinneg joar ien betrekken bie Rieksplietsie. En dat kin joe nait zo veurbie goan loaten zo as aander plietsies dochten. Der mos n feest en n kedo komen. Allinneg wát, dat wizzen ze nait. Dou docht ain dat t mor n lutje hondje weden mos.
n Jachthondje. Hou laanger ze ter over haren, hou meer ze twievelden. Aiglieks was dit gain goud plan. Stoareg aan wazzen ze t aal meer mitnkander ains dat t nait goud kommen zol. Allinneg aal as joe zagen hou hai mit minsen omging, loat stoan mit n hondje. En t aarme hondje wollen ze dit aiglieks nait groag aandoun. Dou haar ain van plietsies oet poelegrap n aander plan. As zai hom ains zien jachtterrain ien vogelvlucht zain luiten. Kon e wereld ook ais van n aander kaant bekieken. Aal plietsies haren veuròf dik pelzaaier. Allinneg aal omreden elk wis hou baang plietsie op hoogte was. t Was ja n grode belkert mit n hail klaain hartje. n Dikke baangeschieterd. t Leste veurstel vond elk goud. Op dizze menaaier haar elk der dik pelzaaier van. Op grode dag zulf laip plietsie tröts rond. Feestelk ien zien goie goud en hai glom as n hondekeutel ien moaneschien zag elk. Hai ging der recht veur stoan dou zai hom zien kedo gaven. Bie t haardop veurlezen van braifke woar t kedo op ston, wer hai graauw om snoet, en stötterde. Hai was haildaal van leg. “Vandoag?” vroug hai der zaacht achteraan. ‘Votdoadelk’, wer der roupen. ‘Auto staait op joe te wachten.’ Ien Eelde ston n piloot kloar mit zo’n klaain vlaigtuugje.


Hai fileseteerde plietsie en was oareg loos mit zo’n kerdoate kerel ien zien goie pak. Plietsie dreudelde wat en vertwieveld stapte hai ien. Ze gingen staail omhoog en schuuns achterover. Hai nikte even mit vleugels aan baaide kanten as groutnis en ze vlogen noar t Grunnegerlaand. Hai zette aal gaauwachteg intercom zaacht noa t heuren van haard kokhaalzen. Hai haar aal even docht dat t wat zoereg begon te roeken. t Roamke mos mor n klaain stukje lös, n beetje vrizze lucht zol hom goud doun. Plietsie haar n hail maal uurtje en spijde zien goie goud aan aal kaanten onder. t Wer allerswaartste dag van zien haile dainsttied. En of der gain end aan kwam. Dou zai omdeel kwamen, stötte hai zuk aan t stoultje veur hom en kreeg hai nog n dikke boel veur de kop en n bloudneus. Piloot keek zuneg dou hai oet stappen wol. Plietsie vil der noamelk oet, dou t deurtje open doan wer en hai noast t wiel stapte. t Was even hoger as hai docht haar. Hai lag laankoet veurover op landingsboan en kreeg baaide knijen deur boksem. Aal plietsies dij der wazzen werren alleriezelkst stil bie t zain van zoveul ellèn.
Dit haren ze zo nait bedould en zulfs nait docht. t Ging din ook rad noar hoes veur n verschonen. Hai was zulfs broen ien nek en stonk n uur ien wiend wis ain van aander plietsies.
t Geluk was dizze dag mit n lutje hondje, dij deur n laif klaain wichtje ophoald wer. Stief knovveld mit baaide aarms der omhìn wer ‘Moppie’ n zwoar jachtleven bespoard.

Zaik

t Was zo’n mooie maaid
mit n bos blond hoar
nou is t zaikte en verdrait
en t komt nait meer kloar


kanker… is wat ze het
leste fase is ze ingoan
kanker…dij heur lief opvret
kìn nait meer op bainen stoan


ze wil nait wachten
tot heur liggoam t opgeft
in gedachten
is zai het….dij t leven opheft


gesprek mit dokter het ploatsvonden
hai wil heur wel helpen
het der gain doukjes omwonden
troanen bìnnen nait te stelpen


alles gaait in overleg
ze het alles al regeld
ze is nog nait weg
mor t is al wel verzegeld


t is nog nait zo ver
wie hebben heur nog dus
mor hemel wacht op zien ster
en dij ster……das mien zus….

Domme pech

Pech hebben we aalmoal wel ains, ducht mie zo. Allain bie mie komt der aaltied zoveul aans bie kieken. t Blift nou nooit es bie ain ding. Sums kin t ook welains aigen schuld wezen, zo as toun. Mos noar n verjoardag in stad. Schiere klaaier aan, optut achter t stuur. Jannewoarie wast. Kil miezerg weer. t Ging aalmoal goud tot vlakbie stad. Veur van Staarkenbörgbrog mos ik stoppen omreden der n laang schip deur voarde. k Haar net n lekker meziekje op radio, motor of, mor wel luustern blieven vanzulf tiedens t wachten . k Waas nait aal te vroug en zat n beetje op nipnoagels, doardeur vergat ik dink laampen oet te doun. Gain excuus vanzulf. t Duurde nogal, k was de ainege, ston op helling mit haandrem derop. Noast mie in baarm van weg waren vaaier kerels mit oraanje vesten n sleuf aan t groaven. Of en tou gaven ze mie even n gloep. Ik knikte ze zo’n beetje tou en draaide t roampke n snobbeltje noar beneden. Endelk was t schip der deur en brog weer dicht. Veuroet, wegwezen. Allain….. hai wol nait starten…. Ik trapte verniend op gaspedoal mor t hoalde niks oet. Accu leeg, zoveul begreep k al wel!

Der waren aal n poar auto’s om mie tou goan, ik mos doar as de wiede weergoa vot. Ik keek dij kerels noast mie vertwiefeld aan. Ze begrepen t doadelk. ‘In zien vrij’, ruip derain ,’din schoeven wie um even noar overkaant van weg’. Dat ging oareg vlog, moar wel onder veul gegnivvel. Zai luipen weer terog en ik grobbelde in mien tas noar mien mobiel. Altied noakieken of der nog genog power op zit, woarschouwt mien zeun aaltied. Nait doan…oet en dood… kon nait bellen.
Ik keek om mie tou en zag n allainstoand hoes schuun tegenover brog. Mien hakjes kitsten op stroat, toun ik der op oaf voamde. Der was n veurdeur en n ziedeur, ik begon bie veurdeur. Terwiel ik stroatje op ging, zag ik in n flits wat bewegen. Ik drokte op bèl.
Waachtte n poar tellen en keek toun deur t koamerroam. Doar zag ik n ledder stoan. Olderwetse holten ledder mit braide treden, wieder niks. Noa poar minuten wachten en om mie tou kieken, weer aan bel. Niks, hailendaal niks. Din moar noar ziedeur, dij zag der ook nait nuigend oet. Dichte deur zunder roampkes of kiekgoatjes. Liedzoam keek ik om mie tou, wat was hier aan haand? k Haar toch hail dudelk wat bewegen zain?. Of lag derain op vlouer dij van schrik van ledder ofvalen was?. Messchain kwam der nooit mins aan deur? Noa meer as wis tien minuten, k wol net weggoan, kwam der inains aalmoal vanachter t hoes n wat older manspersoon, schadde hom tussen zeuventeg en tachteg, om t houkje zetten. ‘Mouten ie bie mie wezen?’ vruig e verboasd en mit n beetje hoop in zien stem, mor dat kink mie ook verbeeld hebben. Ik monsterde hom en zag dat e schoon overhemd aan haar, vòllen zaten der nog in. Knopen zaten wel schaif vast. In hoast aantrokken? Ik kreeg inains roare gedachten joa wat dink je din hè. Zulfs zien boksem was op snee. Ik vertelde kört en bondig woar t om ging en of ik hier even mit Wegenwaacht bellen kon. ‘Moar vanzulf mevraauw, kom mor even mit’. Ik wiefelde wat , moar luip achter hom aan. Wie gingen achterom noar n achterdeur en toun deur t haile hoes hèn. In gaauweghaid zag k aan zien hoesholden dat n man allain was. Vroag nait hou, dat zai je as vraauw doadelk.. Zo belandden wie in veurkoamer mit ledder. ‘Bin plefon aant vaarven ‘zee e. Hai keek mie even aan en ik keek hom aan en zag dat zien hoar nat was mit nog n klain plokje wit derin. Toun wees e noar zien telefoon aargens in houk.
Zo’n olderwetse swaarte bakkelieten geval. Ik docht zolle t wel doun? Moar hai deet. Noa veul sievers en letters zollen ze mie oet braand helpen, de Wegenwaacht. t Kon wel tussen n ketaaier en n haalf uur duren. Manneke ston stoef bie mie en zee. ‘Zelk n kopke kovvie moaken mevraauw?’. ‘Nee man, du gain muite, k mout nog noar n verjoardag, waacht wel in auto. Goan joe joen gaang mor’. Ik bedaankte hom, legde viefteg cent neer en muik dak weg kwaam. Weer deur t haile hoes hèn. Nam n poar keer de verkeerde deur. Verdikkeme, wat veul deuren haar dat hoes. k Vuilde meer as dak zag hou hai spieteg achter mie aan schoevelde.
Ik ging in auto zitten, keek op mien horloge. Kwaart veur elf. Wachten begon. Noa tien minuten docht ik, kon toch wel ains even pebaaiern of t wol. Sleutel in t contact en verdold, hai deet weer. Én nou? Terog noar t hoes om Wegenwaacht of te bellen? Zag hom aal in hoast van ledder of klettern, vaarfkleren oet en schiere kleren weer aan. Kreeg inains de slappe laag, nee dat kon ik hom toch nait aandoun. Hai kon der wel wat van kriegen. Wachten din mor, loat was ik toch aal.

28-7-09

t Olde wegdörp

In n boukje van R.W. Herwig “De Groninger Veenkoloniën in 1918” oetgeven deur J.B. Wolters in Stad, verhoalt schriever van n Amsterdamse koopman: Adriaan Geerts Wildervank, dij op 16 juni 1647 n akte taikende mit Marke Zuudbrouk. Hiermit kreeg e permizzie törf te loaten steken in kontrainen rondom t Knoal. Veur dizze manskerel het t volk n standbaild opricht en zölfs n ploats noar hom nuimd, noamelk: Wildervank. Gain meroakel, dìn deur hom kregen n bult lu ja brood op plaanke. Ok kwam der deur t veentjen n nij landbaauwstreek, dij wel veurroadschure van Nederlaand nuimd wer.
Bie J.W. Hiskes in zien bouk: “De veenkoloniën “, was Adriaan Geerts n Grönneger poorter, dij destieds noam Wildervank aannomen har. In aalsgeval was e van grode betaiknis veur dizze kontrainen. Hiskes prat van n zaandrogge under t veen, dij lopt van Zuudloaren, Annerveen, Eexterveen, Gaiterveen noar Nijveen. Dizze tonge lopt over Drouwenerveen en Buunderveen tot aan Exloërveen tou.
Op n hail olde koart van Grönnen en Ommelaand van 1615 staait ok n stok van Oostelk Drinte taikend. Ploatsen as: Zuudloaren, Gaiten, Börger en Exel stoan der op, de veendörpen doarentegen nog nait, wel geft dij koarde t Buunderhörn aan, n hail merasseg dail ter högte van t tegenswoordege Nij- Buunen.
Aal wegdörpen lopen evenwiedeg aan de Hondsrug. Vrouger was de Hunze n miezerg stroomke. In loop der tied vörmde zoch op d’oorspronkelke leegvlakte ten oosten van Hondsrug t hoogveen. Dij Hunze of Oostermoerse Voart gruide mit t hoogveen mit en wer braider en braider. Veur t ofgroaven van t veen was dizze streek nog moagdelk. n Baarg daaier as: herten, reeën, vossen, hoazen en knienen haren hierzoot t riek allent. Ok stoppelkatten ( verwilderde katten ) zag je doarzoot rondstrunen.
t Mainste veen oet Oostermoer wer aan Westkaande ofvoerd over Hunze noar t Nijveen ( grötste binnenhoaven van t noorden ) en doar overloaden in “snebben”( Grönneger ‘schuitenschoevers’ )veur ofvoart noar Stad. Elk schip kon omtrent tien ton törf vervoeren. Aan Oostkaande van Hunze verdween de törf deur groaven wieken en kenoalen deur t Stadsknoal noar Stad. t Convenant ( overainkomst) van 1817 muik dat vervoaren meuglek. Bie t törfgroaven broekten zie n törfsteker, n rechthoukeg stok iezer, woar törven mit stoken werren. Mit n spesioal schopke ( n opschot ) van 43 cm. laank werren törven der aine noa aander oetstoken en op kaande legd.

Mit n pladde kroodkoar werren ze ofvoerd en in ringen of vaarkaande muren zet. Wind kon der aan aal zieden om tou, van dij gevolgen ze eerder dreuge wazzen.
n Hail gedou veur dij dreuge ‘veenkloeten’ zörgen konnen veur waarmte van hoezen en febrieken.

‘Nou is t veen vergroaven, de törf verbraand.
Dat allemoal deur dij kerels van stoal.
Zie namen t veen, mor ons luiten ze t laand.
Dat rieke laand tussen Hondsrug en Knoal.’

schreef B Dubbelboer in zien gedicht:
‘Veenkolonie’.

Goud zegd!

12 augustus 2009

Martinitoren (vervolg)

elk onze aigen verhoalen,
mor net as ik, ook welains
dreumen en wil ook welais
deur stad hèn dwoalen
ik blief hangen veur d’olle
koornbeurs omdat ik vuil
stram en stief, als ik nog
langer blief goan ze mie
missen


k zwaai nog ainmoal
met n laange wiezer
ien d’hoop
dat k nog ainmoal
weg dreumen mag
noar de verhoalen
van d’olle beurs
nou mout k der nog
noar gissen


weer terug op t olle stee
mout ik even de tied
biestellen mien klokken
binnen hail gedwee


nou wait ik wat nijsgiereghaid
en wat muziek is
uut de krougen
t is nog mor veur ainmoal


as k teveul votgoa
vuil ik mie misschain
n simpel gekje
misschain wel as n gemis
want toch, k heur hier
mensen dij waiten nait aans
en as k der nait bin
pakt n aander hail
misschain mien ereplekje


mor toch
as t nog ainmoal mag
wil k groag
noar stadsschouwburg


(wordt vervolgd)

Stoken bosschoppen

Geert haar zuk mishad. Hij dacht dat der nog beschuten ien t blik zaten… Léég. Schóónleeg. En de kees was ok rap kleiner worden, doar kon je allent met n minischoaf nog wat ofkriegen. Hij schoof e keukenstoel achteruut, stènde wat en kwam swoar ien t èn. Hij riep tegen de deur noar t trapgat dat e der even van tussen ging, de brug over. Bosschoppen…. As antwoord kreeg t geluud van n brullende stofzuger; doar mog ok wel ies n nije stofzugerzak ien, t ding kon wel uutmekoar springen. Bij d’achterdeur glee e uut zien slovven, ien e klompen. Verdold, wat zat doar nou weer ien? Hij boekte zuk, ging op ien been stoan, schudde de klomp uut. De resten van n klokhuus vielen deel op e deurmat. Verrek.. haar e zeker wat slodderg west met e schillen votbrengen. Nou ja, beter as n kwoadoardege spin, zo ien woar je wel ies van dreumen deden. Hij vuulde even op e kontbuuts, joa, t knipke zat op t goie stee. Ien e loop noar t schuurtje trok e zien jaske aan, de kroag dubbel vanzelf, even löswurmen. Krekt toen e de kruk van e schuurdeur vast pakte, vuulde e wat kriebeln en votdoadelk n schoot ien e wiesvinger. Hij liet e deur lös, beet steveg op zien koezen, d’ogen derbij dicht… Hij wapperde met e haand, zag dat t liek van een weps op e grond viel. Keek noar zien vinger die hiel langzoam wat dikker wer, beetje rood. Ok dat nog…. Weerom t huus ien? Kieken woar dat fleske ston met dat spul, hoe hiet dat ok al weer, dat Askeron of zo… Och, loat ok mor, n beetje kerel moet tegen n wepeprik kunnen… Hij keek wel drie moal of der nog meer van die rötbeesten zaten, veurdat e de fiets pakte, en e fietstas aan e pakjedroager hing. Pruddelnd liep e met e fiets noar veuren en wol krekt opstappen, toen der op e sloapkoamerroam bonkt wer. Gramnieteg keek e omhoog, zag doar zien vrouw veur t roam, met veul gebeer. “Woar gijt jim noar toe?” Geert haar de grootgrutter op zien lippen, mor zien vrouw was radder. “Nemt jim even wat van die hamsterdingen met? Twee flezzen van dat vlekkenspul en twee potten jam, veur de pries van ién. En loat jim niet bij de bok doen!” Bams, t roam dicht, t werkoverleg ofrond.
Geert fietste op zien dooie akkertje noar e brug, woar e vanzulf ok weer wachten mos. n Boot van e kaant van Stad, n boot van d’anere kaant van e spoorbrug, wat plezierboten ien t kielzog, dat wer n loatertje. En gien bekende die ok wachten mos, dat zul j’aaltied zien. Ien t dörp kwam je ok aal meer vrumd volk tegen, de nije tied, ja ja…. Hij haar ok beter even noar de buurtsuper goan kend, mor ja, die het ja gien hamsters…….. Bij de grootgrutter kon e vanzelf zien fiets weer es niet goed kwiet, achteraan bij d’inleverstee van e lege flezzen dan mor. Bewegen is goed veur n mens… Hé, kiek es, doar heb je Harm Proatjeboksem, het e…? Joa, doar heb je t al… “Geert Moatjes, nou al weer op bosschop? Jim het wis en vast net kienderbijslag beurd, of gijt jim op e hamstertoer? Nou, der is niet veul meer, k zol mor opschieten!” Geert wol al deurlopen, mor Harm trok m nog even aan zien mouw. “En wat von jim van Delfsail? Prachteg doch, die ‘Bounty’ en hoe die hiele rimram wieder nog hieten mag! O, was jim niet ien Delfziel? Het jim der niks van metkregen?? Nou, Geert, beetje bij de tied blieven, hè??! Ién troost, over vijf joar is t weer Delfsail.. Moi!”
Geert liep noar de woagentjes, pakte ien vast en vuulde…. Au!!!

Hij mos even bijkommen, even zitten op e baalk. Jeetje, wat gemien zeer dit moal, die wepen haren t vandoag wel op hèm veurzien! Ien ien e wiesvinger, ien ien e pink, zo kan e hoast gien bosschoppen meer doen. En dan moet je ok nog oppazen, aans heb je der zo n ekstroa prik bij ien dizze hamstertied… Trillend op e benen gijt e langzoam de winkel ien. Zul je zien dat zien lievelingsjam niét ien e schappen stijt. Woar is dat vlekkenspul???

Opkweekt as schoulmeester

Woar of ik hìn wol, noa d’ULO in Scheemde….. Dat wos k ja nait! Dij schoule bestaait nait, zee mien pa, most kaizen, goa mor noar kweekschoule in Winschoot. Nait zo wied van Midwolle, hest n goie fietse en dien bruier Hemmo zit der ook op. En waark zat veur schoulmeesters, t is gain crisis meer….
k Haar der muite mit, mor zeevoartschoule was te wied vot en dij brille dij k net kregen haar, doar kon je gain stuurman mit worden, ‘zeden ze…’ (Wat hebben we dou voak noar ‘ze’ luusterd….) Haar k mie kloarmoakt veur n toukomst op zee deur t kabbenaaiern van n bult bouken as “Met Pieter Pikmans het zeegat uit” en “De Scheepsjongens van Michiel de Ruyter”, kon k inbinden en köster worden… Vot din mor…
Op fietse noar Engelseloane, noar t olle gebaauw mit zien kweekschouloetkiek. Nee, slim thoes heb k mie doar nooit vuild, al paas je je vanzulf wel zo goud meugelk aan. Schiere klazze, doar het t nait aan legen dat k op haalfschaid zitten bleef. k Was jongste van t spul, Jan Leeroar d’olste, haar der in mien ogen al n hail bestoan opzitten, ook as zeeman… Och, leren kon k wel, mien hazzens huvven zok nait verroppen om bie te blieven: toalen gingen best, reken en geschiedenis ook, stereometrie leek voak op abracadabra en gimmestiek was n tamtoatsie mit dij zere rogge…. t Spannendste van kweekschoule wazzen d’eerste bezuiken aan de legere schoulen, bie meester Jansen op Omsniedenskenoal ‘vierde’ ik mien debuut. Nog spannender was t platjelopen, wat hebben we wat biljarten doan bie Voorthuus in t café, en kloaverjast bie Deiman in cafétaria, in Langestroate. Loater bleef k hangen in t Midwolmer bos, schiere stee om te lezen. Gain zeeverhoalen meer, mor “Merijntje Gijzen” bevöbbeld, je mozzen ja wat leren over ‘ontwikkeln van kinder’. Dat t nait goud oflopen kon, was dudelk zat, mor nait veur mie, k zat in n doodlopende tunnel, kon der nait oet kommen… k Wol ook nait laanger noar dij rötschoule, mor mien pa het n goud gesprek had mit De Weger, boas van t kweekspul. Zitten blieven, overnijs… (Ga niet langs AF, u ontvangt geen….) Nij begun, nije klazze, was ook niks mis mit. Eerste dag noa zummervekaansie kwam k doar mit lood in schounen, kwam Buning votdoadelk op mie of, mos k n poar nijen wegwies moaken, Haarm Kip herinner ik mie nog… Goa mor mit, doár mouten we wezen! Dat eerste pepiertje heb k kregen, in ’66, goie sievers. (As belonen n moand invalwaark in Bellingwolle, in stee van meester Dijkmeijer, was aan stembanden opereerd).

Dou nog n joar vörken veur de hoofdakte, dij dou “Volledige Bevoegdheid” nuimd wer. (Net of je n draankvergunnen oetraikt kregen…) Zo’n klas mit allenneg mor manlu, dat von k gain ideoale omgeven. Elke dag op schoul kwam je derachter dat der wat ontbrak: wichter…. En dat was ook zo op dij hospiteerschoulen, zo as in Pekel op d’olle Feiko Clokschoule, woar je t laifst nait te veul in de klazzen kwammen en in t koamertje deur joen aankommende kollegoas meer over brommers (Zündapp vanzulf, mit Rütze aan toavel…) as over onnerwies proat wer. Eksoamen (begun september 1967) vuil nait tegen; bie t ofschaaid zee dr.Lammert Buning wat e van ons verwachten dee in de kommende joaren. Ik was goud veur n Grunneger roman, zee e. t Is der nog nait van kommen… Herinnerns valen over mekoar hìn, stoapeln zok op, verswinden asmits as snij veur zunne. Dat koamertje boven veurdeure van d’olle kweek, woar we wel ains zaten te blokfluiten, nou ja, blokfluiten… Of dat gedou mit dij baanken bie ‘Bone’ in t scheikundelokoal, en dij ofkiekerij bie rekenles van dij jonge kirrel, hou hait e, dij ‘Swiebertje’, loater traauwde mit Spreen zien dochter. De pennywoavels van Mellemoa en t koarten, wat ging dat rap dat kloaverjazzen, kop derbie! (Leroaren haren t ja veuls te drok mit dij Mammoet…) k Mout mor ains mit dat woord aan de proat kommen woar k al mien haile leven hikhakkerij mit had heb: STRUCTUUR… Boudel op n riegje zetten, keuzes moaken, tied indailen… k Mag wel opschaiten as k doar in dit leven nog wat van moaken wil…

Op zien Amerikoans

Wie huiven nait veul muite te doun om de “Cimétière Américain te vinden.
Bordjes zat langs de weg ! Op de parkeerploats worden wie votdoalek op de nog vrije plekken wezen. De buzzen hebben n aigen stee. Ainmoal d’auto oet kinnen we gewoon aansloeten in n lange riege mìnsen van verschillende nationaliteiten, mor t binnen toch mainst Amerikoanen.
n Braid grindpad bringt ons deur n aibels mooi onderholden paark. Allent dij is de muite van t bekieken al weerd. As we bie de zee kommen, kiek ik even langs de rotsen noar beneden. Om doezelg van te worden. k Zol der zo al nait tegen op kinnen klimmen, loat staan dat ze mie ook nog beschaiten zollen. k Mout der nait aan denken ! Ainmoal op t kerkhof aankommen, stoan wie nog meer onder de indruk, te kieken noar de lange riegen kruzen, de mainsten mit n noam der op, mor ook gounent woar op staait dat allent “Le Dieu” wait wèl der onder ligt. Doar blief ik even langer bie stoan.

n Beetje extroa aandacht kin hier gain kwoad, liekt mie. Hier wordt n mìns wel even stil van. Den inains heuren wie deur de luudsprekers n klokkenspel. Ik stoa stomverboasd te luustern noar n melodie dij zo staark denken dut aan t Grunnens laid, dat dit gain touval wezen kin. Hebben zai t van ons stolen of wie van heur ? Wie lopen op t geluud of. Bie t veur mien gevuil toch wat te opzichtege gedenktaiken staait n groep Amerikoanse scholieren mit n poar begelaiders. Ze goan in n kringe om t monument stoan. n Leroares geft strak aan hou dat mout. As t heur noar de zin is, geft ze t woord aan n wichtje van even in de twinteg. Dij vertelt in t Engels mit n Franse tongval wat der staait te gebeuren. Drij wichtertjes mouten n bloumstuk veur t monument leggen en goan achteroetlopend weer in de kringe stoan.
Den zegt t Franse wichtje, dat ze in twij riegen stoan mouten mit t gezicht noar de begroafploats “For the national hymne”. Onder t òfspeulen van de sterren en strepen lopt de leroares as n sergeant majoor langs de riegen en dwingt letterlek en figuurlek respekt òf. De scholieren kieken strak veur zuk oet mit d’ haand op t haart. As de meziek òflopen is, zegt de ‘Française’ dat ze nog nait kloar binnen. Zie drukt op n òfstandbedainen, mor der gebeurt niks. Den holdt ze t ding wat hoger en perbaaiert t nog n moal. Nou lukt t wel. Wie heuren n geluud dat wat aan kenonschoten denken dut. Tot slot klinkt nog de “Last Post”. De schooljuffraauw dut nog n verhoal over heroes dij sturven binnen veur de United States of America, den wordt de jeugd weer vrijloaten.
De Franse mademoiselle legt de t bloumstuk weer n poar meter achteroet. De volgende groep is al in aantocht. De haile ceremonie begunt weer opnij. As dat ook weer achter de rogge is, kikt t wichtje even noar heur vriendin dij op t pad staait. Komt der nog wat ? De vriendin stekt drij vingers in de lucht. “Troisième fois ? d’Accord”. Ik zai heur even gnivveln, mor as de daarde groep arriveert, het ze t gezicht weer in de plooi en begunt weer aan heur verhoal.
Loater dij middag rieden we nog even langs Omaha Beach.
Op t terras van de ‘D-Day-bar” zitten n poar Amerikoanse knoapen achter n “Hamburger Omaha”. Bie de souvenirwinkel even verderop hebben ze zuk n echte Rangerpet kocht.

Doar kin je mit thoes kommen !

Omaha Beach,
Colleville sur Mer,
Cimétière Américain
23-6-2009

Delfziel

Overdosis Delfsail dut d’ogen sloeten,
knipt keel dicht, houndervel op aarms.
Vaaier doagen verdrinken in positief nijs
over hoavenstad dij aans dag in dag oet
ropvogel is van kraandelu en Jan Publiek.


Bounty’s binnen achter horizon verswonden,
bobo’s hebben aans wat ommaans, kiekers
bloadern in fotobouken, kroamkes stoan
op joarmaart of bie TT-Vueltawielerkermis.
Delfziel ontnöchtert, saaizen worden streken.

Mien Klaainkind

Doe bist non geboren
en ik zuik noar woorden
um die te zeggen wat k vind


Doe bist non mìns
en vervulst n grotere wìns
din k zeggen kìn laif kind


Doe bist nog mor even
aanwezeg in dit leven
k zel der altied veur die weden


Doe bist t die nait bewust
mor k heb die ook al even kust
umdat ik non al van die hol.

Kreuze

Ik zal n kwoajong van zo’n joar of twaalf west wezen, toun mie t volgende overkwam, mor ik kin mie t nog goud heugen. t Was op n woensdagmiddag, dus wie wazzen vrij van legere schoule en mit twij kameroaden, Hinderk en Kloas, haar ik ofsproken dat wie vissen goan zollen in t grote Moar. Wie zollen tegen twij uur bie toorn stoan en din doarvandoan op fietse noar t Moar goan. Doar wol t aaltied goud bieten, zeden ze. Toun wie der aal drije waren en controleerd haren of wie wurms en daig genog bie ons haren, gingen wie op pad. Wie mozzen n nuver ìndje fietsen, mor noa n haalf uurtje trappen waren wie der. t Was schier weer, de zunne scheen lekker en wie haren der wel zin in. t Duurde nait laank of de wurms veur de boarskes en de oalen zatten aan t angelhoakje of der zat n kloetje daig aan t hoakje veur de voorntjes. Hou t kwam, wait ik nait, mor op dizze mooie woensdagmiddag wollen de vizzen nait bieten en toun wie noa n dik uur nog steeds niks vongen haren, ging de lol der din ook al gaauw of en duurde t nait laank meer of wie haren t wel zain en de haile boudel wör inpakt.
Vlakbie de plek woar wie zeten haren te vissen ston, aan de overkaante van t wotter, n aarbaidershoeske dat al n tiedje leeg ston. Wie wuzzen dat doar n poar jongens, dij ook bie ons op schoule zaten, woond haren. Der stonnen n stuk of wat bomen bie woar, om dij tied van t joar, proemen aan zaten. Van dij grote lekkere aaierproemen. Ze laagden ons van vèren al tou en hou laanger wie der noar keken, hou groter ze leken en hou meer zin wie derin kregen. Viske raive wör weer mit n endje taauw aan de fietse bonden en wie der hen, op noar de proemen. Wie mozzen n mooi endje terog en din bie n boerderij over n brugge. Toun wie der noa n minuut of tiene fietsen wazzen, gooiden wie de fietsen hen en luipen noar de boom mit de mooiste en dikste proemen.

Hai hing vol, mor ook schuun, zo haalf boven n jirresloot, zo as bomen woar wat lekkers aan hangt dat doun kinnen. Van de aandere kaante van t wotter leek t makkelker om derin te klimmen as nou wie der bie stonnen. Toch duurde t mor even of wie zaten aal drije in boom. Wie deden ons te goud aan dij grote aaierproemen en haren nait in de goaten dat der n stok of wat jongens aan kwamen. Inains heurden wie ze en zagen wie wel of t wazzen: de jongens dij doar in dat hoes woond haren, mit nog n kameroad. t Wazzen n beetje van dij toesterge jongens. Dat kwam denk ik, omdat ze zover achteroet woonden en nait veul onder de minsen kwamen.
“Wat doun ie doar in onze boom?” vruig ain van heur. Wie zeden: “Joe binnen verhoesd, dizze bomen binnen nait meer van joe.” Zo bekvechtten wie nog wat deur en de stemming wur aal minder. “Kom der oet,” zee Job, dij de grootste was, din zellen wie joe n pak haauwe geven.”
Dat leek ons niks, wie wazzen nait van dij vechtersboazen, mor joa, wie mozzen vanzulf wel n keer weer oet de boom. t Duurde nog n zetje en toun sprong Kloas oet de boom. Ze vlogen geliek op hom of en sluigen hom, veurdat hai t in de goaten haar, n bloudneuze. t Was mainens, dat zagen Hinderk en ik nou wel en n bloudneuze of n soepoge doar zaten wie nait op te wachten. Hinderk sprong oet de boom noar de aandere kaant van de sloot en verdold ze deden hom niks. Dat leek mie ook wel wat, ik heurde Kloas nog aal wat snöttern. Bloud luip hom over de kinne op zien boezeroentje. Ik kroop n endje verder de boom in, din kon ik beter springen, docht ik. Toun ik n schier plekje vonnen haar en sprong, vuilde ik dat mien aine voude even achter n takje hoaken bleef. Ik muik mie doar n draai van n kwartslag en kwam op dubbele nek in sloot terecht. De jongens op de wale laggen dubbel van t lagen. Ze sluigen zok recht op de knijen, zo’n lol haren ze toun ze mie zagen. Ik kroop tou sloot oet en rook miezulf. Ik kreeg zo’n vieze jirrelucht in de neuze. Doar was ik mooi kloar mit. Ik ging noar t Moar en sluig mien kop n poar keer deur t wotter, zodat de dikste troep der wat of ging. Dij jongens huvven ons nait meer hebben, dij haren heur lol had. Wie pakten onze fietsen en muiken dat wie weg kwamen. Ze ruipen ons nog wat noa, toun wie al n endje weg waren, mor dat kon ons nait schelen. Op weg noar hoes trapte ik wat haarder deur as mien baaide kameroaden, mor dat vonden ze nait aarg. Toun ik deur t dörp ree, kwam mie der n vraauw tegen mit n lutje wichtje noast zuk op n fietske. t Lutje wicht keek mie aan en zee: “Most ains kieken moeke, dij jong het kreuze boven op kop zitten.” Ik heurde ’t wel, mor kon der nait om lagen.
Vanzulf was mien moeke der nait toun ik toes kwam, dat zelst aaltied zain as der wat biezunders is. Zai was bie de kapper, luit zuk permanent zetten. Ik was nog mor net in schure of mien pa kwam deraan. Hai zee: “Wat zugst der ja oet, woar hest wel in zeten en wat stinkst ja.” Ik vertelde hom wat der gebeurd was. Hai bedocht zuk nait en pakte n grode emmer, luit hom vol lopen mit kòl wotter, pakte n roege bounder en ik mos klaaier oettrekken. Hai begon mie te hemmeln, nait te zuneg. Toun hai kloar was gluide ik aan ale kaanten. n Ketaaier loater kwam mien moeke toes. Ze rook al in schure dat der wat biezunders was (as dat ook nait zo west was, was ze stief verkòllen west) en toun ze mie in keuken op stoule zitten zag en t verhoal heurd haar, begon ze te lagen en ik, ik glom as n ekkel.

n Poar week loater binnen wie doar weer in de buurt aan t vissen west en toun wie t hoes mit de proemebomen stoan zagen, zagen we ook dat aal proemen derof waren. Misschain haren dij jongens toun toch wel geliek had en waren t heur proemen west.
Wie hebben t mor nait meer vroagd.

Braide schoul

Kiender,
openboaren en kristelken,
van Doemelot en Vore
van Gaarven en Kids
leren
speulen
wazen
zitten
op
braide schoul
van Toekwerd


Wozzen lu
oet wiek
kinnen ook oet vouten
ien Hallehoezen
van braide schoul
doar ien Delfziel

14-05-09

Schiere kou

Een schiere kou uut Buundermond
wol op fietse de wereld rond.
Moar dou zai op het zoadel zat
klemde ’t joar heur onder ’t gat.
Kwoad smeet ze ’t vehikel tegen de grond.

Jentige kou

Een jentige kou uut Oalschans
dee ais mit aan de Tour de France.
Noa de daarde etappe
huil ze op mit trappen:
Tegen dij boaskerels haar ze gain kans.

Stop de oetwassen

Hou daip binnen we zonken, as we t normoal vinden, as we noa n woordenwizzeln n meens zo’n hingst veur hazzens geven dat dij dood dele vaalt? Zokswat is doch nait meuglek! Doch zitten bie paardie lu voesten schienboar zo lös aan t lief, dat ze der al op haauwen, veurdat n aander tot t benul komt haard vot te rennen. Binnen dit meschain bieveschienseln van draank en drugsmisbroek? Lu, dou der mitnkander wat aan, eer t hailemoal oet klaauwen lopt. ‘Heuren, zain en… zwiegen’ kin, nee mag doch nooit regel worden! Griep soamen dij kibbelsnoeten bie schammelhakken en droag ze over aan Hermandad. Of koul ze of in n daibe slode of knoal.

Liggen paardie lu zo mit heur aigen in klinne dat ze aal heur kwoadens op aandern of wenden? Ongeaargde veurbiegaangers dij pineut worren van heur ongebraaidelde naaigen tot vernailens in welkse vörm din ok. Laiver gain ‘sleudelkinder’ meer; gain volledeg waarkende twijverdainers, van dij gevolgen moeke noa schooltied kloar staait mit n kopke thee en kouke en beudels nait op heur zölf aanwezen binnen. Komt ja normoalieter gain gouds van. Dou krougen en aander oetgoanszoaken dichte om twoalf uur ( berregoanstied veur jong en old ). In t twij- en hailemoal duustern beuren ja nait schierste dingen. Loat drugsgebroekers verplicht ofkicken! Dat veurkomt n haile bult trammelant. Sloet haaibelmoakers op in n opvoudenskaamp of inrichten, woar ze vroug of loat doch teregte komen, of op n stee woar gain meens mit n snittje benul geern wezen wil. Dij nait heuren wil, mout mor vuilen. Huift femilie en t ovrege volk t levent nait stoer te moaken. Doar zörgt moatschepij zölf ja wel veur. t Bespoart in aalsgeval ons lu n baarg ongemak en kopschraberij; moakt ons t bestoan droagleker, aangenoamer en vaaileger. En t kost woarschienlek waaineg meer as reken dij wie vandoag de dag veur koezen kriegen! n Meens is ja onbetoalboar!

8 juli 2009

Op t kerkhof

Stil stoan bie t graf
van mien pabbe. Hai
is non vaaier joar dood.
Mout inain denken aan
vrouger, dou k kind was.


Mit nkander waarken
in toene. Baaiden op
schubbe en ik huilp
hum dan hail nuver
van d’wale in de sloot.


Non zai ik hier bloots
zien noam op n staine.
Mit d’haanden in buutse
dreum ik nog wieder
in toene des doods.

Even over t kerkhof

Even laangs t graf
van mien opa en
mien oma en mien
ome Geert en elk
en aine dai ik ken.


Dai hier liggen heur
je nait. Mit dai
hier lopen vuil ik
soamheureghaid, mor
ken ze nait van noam.


Hier woont de dood,
hier broest t van
t leven. Hier vuil ik
rust en wizzeghaid
van mien bestoan.

n Hondje

Bie ons thoes vrouger mog t nait. Gain hond en ook gain kat.
Der wazzen vogels, dat was meer as genog. “Kosten aal n bult sìnten en meer opvreters kinnen we der nait bie bruken”, zee Moeke. Zulfs n òfgriezelk potje jaanken hulp nait. Mainsttied was der elk joar wel ain dij vernijs begon te soezen. Moeke wol nait om liek. “Wel loat hom oet as t regent?” t Ging mooi nait deur. Zulfs dou wie older wazzen, kwam der wel ains n daaier bie, mor gain hond of kat.
Wel dou wel n hond haar, was Joakob. Dou ze ains n moal bie winterdag genougelk mit n baaid bie kaggel zaten, zien Rika mit kat op schoot, was hai der over begonnen. “Dat t wel goud weden zol, veur ons Moortje, om n speulkammeroadje te hebben.” Rika haar hom verbilderd aankeken. Zo’n laif klaain hondje haar hai docht en dat was ook ja net wat veur Rika. Haar ze vot wat omhanden. Zai haar hom mit optrokken wenkbraauwen aankeken. “n Hond? Wat of ons Moortje mit n hond mos. Hai was ook aal oareg op leeftied”. Mor Joakob haar t schienboar aal langer ien kop. Zai wis, dat wat Joakob zich ainmoal ien kop hoald haar, der mor zo nait weer oet was. “En wat veur ain haarstoe din wel nait docht?”. Hai docht n Vraise Stabij of zo, hai wis allinneg nait of e wel Grunnegers verstoan kin. Vraise toal kin wel ains n perbleem geven. n Drìnze petries mos t aans mor weden, dij toal liekt meer op t Grunnegers. “Gain van baaid”, haar Rika rezeluut zegd. “Wie hoalen ons n Münsterlander oet Achterhouk”. En zo gebeurde t.
t Was n alderlaifst hondje. Maist swaart en t mos din ook mor n Blekkie weden. Moortje kon t eerst hail nait zo meroakel worden mit t lutje hondje. Dat haar even tied neudeg. Blekkie mos n baarg leren en t ging hom vlöt òf. t Was n laive, zaachte hond veur Rika en Joakob en hai zat vol mit kuren, krekt as zien boas. Bie zummerdag lag hai groag laankoet midden ien toenpad op oetkiek. Mit zien poten noar veuren en snoet der op. Ogen open of op haalf zeuven en oortjes noar veuren. Der ontkwam hom niks en zo kon hai mooi bie noabers en aigen hoes boudel ien goaten holden. Wel t achterhoes ien en oet ging en wat ien keuken op t aanrecht gebeurde. Veuraal t leste. Hai kon t ook meroakel goud mit buurvraauw vienden en kreeg nogaal ais n soepbonkje of wat knizzels. Ain dag kwam ze van bosschoppen thoes. Achter t hoes heurde zai datter ain bie veurdeur was en ging gaauw ien hoes. Blekkie zag oet ooghouken hou n fiets mit bosschoppen tegen schuur zet wer. Mainsttied as buurvraauw weerom kwam van bosschoppen kreeg hai n koekje of n stukje worst. Dizze moal duurde t wel oareg laank. t Begon wel noar slachter te roeken. n Stief ketaaiertje loader kwam buurvraauw bosschoppen oet fietstaas hoalen. Oet toen keek Blekkie mit touknepen oogjes en bleef lui op plak. “Mot je gain stukje worst”, raip ze aal ains noar Blekkie. Dizze dee net of t hom nait aanging. “Din mor nait”, bromde buurvraauw, “astoe dommee mor nait soezen komst.” Blekkie zag dat buurvraauw nog n moal hìn mos op bosschop. Zai was zeker wat vergeten. Veur t hoes kwam zai Rika tegen. “Is joen hond nait ien order vandoag?” vroug ze. Volgens Rika mekaaierde hom niks. “ t Zel wel van zun kommen, hai ligt hail dag ien toen te bakken.” Buurvraauw mos weerom noar slachter. Zai docht dat ze leverworst liggen loaten of vergeten haar. Ze wol Blekkie n stukje tou, mor kon worst nait vienden. Slachter begreep der haildaal niks van. Hai mainde dat ze aal n leverworst kòft haar. “Dou mie toch mor weer n nije mit, k wor vast n dagje older”, haar buurvraauw zegd. Thoes snee ze vot n plakje veur Blekkie of. Dij kwam lui ien de bainen, rekde zuk ais n moal laankoet, bulkte aldernoarst en snoof mit n optrokken neus aan t stukje worst. Hai huifde nait. Buurvraauw haar hom mor toen oet ien hoes jagd. Ien dij glìnne zun komt nait goud. Dou Joakob aanderdoags ien toen was, docht hai: “Wat heb k doar tussen eerabbels?”
“Wie mouten mor even kieken wat of doar ligt nait”, haar Joakob tegen Blekkie zegd. “Verdold, n haalf verropte puut van keurslachter. Zol ons Moortje vanzulf wel weer oet asemmer hoald hebben, dochtst ook nait Blekkie? Dij mag doar haitied groag even n moal bie snuustern.Wie zollen eerst mor ains weer n dikke vlint op deksel leggen.” Blekkie haar om mit oren plat op kop schaif aankeken.

Oet t Grunneger toalspulbouk (1)

Aanbegun

Ien t begun was eerde onlaand en t duurstern laag over oervloud. Ien Hebreeuwse biebel staait dat t wotter onder hemel op nduur noar ain stee stroomde en t dreuge veur t zicht kwam. Stel dat biebelse god – hiernoa te nuimen b.g. – haile scheppen ommaans had het. Bie gebrek aan gezelschop prout b.g. mit ‘wie’ tegen homzulf aan en hai zee tegen hom: ‘Wie zellen wat moaken, dat gonnent “minsken” of “minsen” nuimen zellen en dij minsken zellen dat dreuge lanña nuimen en wotters dij zok ten noorden van Grunnen (dij noam haar b.g. ook aal opbedocht) verzoameld hebben, zellen ze wad nuimen.’

Dit is apmoal oetkommen. Ie magen dus best leuven dat t zo heergoan is. Der mot wel even biezegd worden dat t oergermoanse woord lanña eerst ‘laande’ en loater ‘laand’ worden is. As b.g., net as n Grunneger, altied nummer ain is, din zol t best kinnen dat b.g. smoandags begonnen is en t haile brudje zoaterdagsnommirregs aal aan zied haar en de wereld ien n deuske.
En b.g. zee opnijs tegen homzulf: ‘Schiere boudel worden! Komaan, ien biebel staait zes doagen, mor wie holden van elkenain en wie willen gain kifkederij tussen minsken. Om dij reden hemmen wie, om gonnent van heur ien muit te kommen, opschrieven loaten dat boudel nait ien viefenhaalf, mor ien zes doagen veur nkander kommen is. Dou b.g. zaag dat minsken der aal meer n rötzootje van mouken, zee e tegen hom: ‘Minne boudel! Mor dou der dink om! Wat wie schoapen hemmen, kinnen wie ook zo weer ontschoapen. Wat ducht ons? Haile mikmak nog even wat aankieken? Nee, waiten wie wat! Wie moaken der n aander spultje van. Wie zetten scheppen n flottje ien t achteroet en din weer ien t veuroet, mor net eefkes wat aans. Dit is apmoal gebeurd omdat woarmoakt worden mos wat b.g. sproken het deur de profeet, dou dij zee: ‘even achteroet en veuroet en din ains kieken of dij ol Neanderthoalers der wat beders van moaken.’

Toalspul

Ien t Grunnegers (en ien t Nederlands) kinnen lu mit noam van heur ambacht of affeer
aansproken worden:
‘Kinnen ie mien zinkens ien de knijen wat opklandern, dokter?’
‘Boaker, komt t potje der al aan of hou liek t?’
‘Veurdat ie zulf haildaal ien de roeten binnen, boer, kinnen ie ain beter troef geven!’
‘Kin t nog n wondertje lieden, god?’
‘Kiek oet, farao! Der vlugt n vogeltje van joen hiërogliefkes òf!’

Ien n catalogus oet Multatuli’s Max Havelaar wordt n bouk aanboden:
‘Over restauroatiewaarkzoamheden aan Toren van Babel’.

n Korte gids veur vergeliekende godsdainsten

TAOÏSME
Meleur overkomt ons.
CONFUCIANISME
Confucius zegt: ‘Meleur overkomt ons’.
ISLAM
As ons meleur overkomt, din is t de wil van Allah.
BOEDDHISME
As ons meleur overkomt, din is t nait echt meleur.
ROOMS-KATHOLICISME
Meleur overkomt joe omdat ie slecht binnen.
CALVINISME
Meleur overkomt joe, omdat ie nait haard genog waarken.
JUDAÏSME
Woarom overkomt óns hailtied meleur?
LUTHERANISME
As joe meleur overkomt, heb vertraauwen en t zel opholden.
PRESBYTERIANISME
As ain meleur overkommen mot, loat t din n aander wezen.
ZEN
Wat is meleur?
JEZUÏTISME
As ain meleur overkomt, mor gainent het ter wat van vernomen, waas t din wel meleur?
CHRISTIAN SCIENCE
As joe meleur overkomt, gain zörg, t gaait vanzulf weer over.
HEDONISME
As joe meleur overkomt, wees der blied mit!
7DE DAG ADVENTISME
Meleur overkomt joe elke dag, behaalve op zoaterdag.
HARE KRISHNA
Meleur overkomt ons, Rama Rama, Om, Om!
RASTAFARIANISME
Loat ons dizze meleur opsmoken.
HINDOEÏSME
Dizze meleur overkwam ons eerder.
MORMONISME
Dizze meleur overkwam ons eerder en t zel ons opnijs overkommen.
AGNOSTICISME
Meschain dat meleur bestaait, meschain ook nait.
STOÏCISME
Meleur overkomt joe, nou en! Ik kin t hemmen.
ATHEÏSME
Meleur bestaait nait.

Lodewiek XVI

Zestiende keuneg Lodewiek
Docht noa de klap geliek
Wat roar!
Ik lig hier en kop rolt doar!

(Noar Frances Stillman: Louis XVI)

Verder kieken as boetenkaant

Gainain het ooit luusterd
noar heur gevuil of verhoal
dat het heur blik op mìnsen verduusterd
sprak bliekboar n aandere toal


nou is ze old en gries
aan rolstoul bonden
ze was nait wies
das wat aandern van heur vonden


n gesprek was nou nait meer te doun
t geheur was nait best
heur proaten was ook nait te verstoan
ast gain tanden in mond hest…


druig mor ain schoun
linkerbain was amputeerd
dat kriegst, ast suker hest
en t liggoam zich tegen die keert


ogen waren ronduut slecht
heur zaikte ook doarvan schuld
haar zich aan n knuvvel hecht
verzörgde t mit n eindeloos geduld


dat kreeg aal heur aandacht
doar pruit en vree ze mit om
waarmte het ze nooit van aandern verwacht
dat ze t wel gaf…moakte alles zo krom


t was zo’n laif mens
mor gainain wol dat zain
gaf heur laifde zo intens
zagen allain dij olle vraauw mit dat aine
bain…..

Jacht (1)

Bie haarstdag kwamen ze weer teveurschien. Ol boer Boer en ol boer Vriesemoa. Inderdoad, ol boer en old. Ienainen wazzen zai der weer ’s Heeren wegen onvaaileg moaken. Striedveerdeg ien gevechtsgruin, mit t geweer schaif op nek gevoarlek bie stroat levaaiern. t Gevoar zat hom ien n oareg laange dikke polsstok, ain mit zo’n lutje vaaierkaant plaankje onderaan, dij ze overaal mitnamen.
Joakob haar ze aal n moal noaroupen: “Loat t geweer mor thoes jonges. Mit zo’n stok allinneg kin je z’ aal wel dood haauwen.” Baaid ol joagers haren oareg muite mit dij stok. Omreden dij stok datter din ook nait veul schoten wer. Ook botten wazzen aal wat stram en t zicht van baaid was nait meer zo schaarp en wel ains wat diezeg. Om nog mor niks te zeggen van vluggeghaid. t Schot bleef der voak nog aal ains ien. Mainsttied, as ze weerom kwamen van jacht, dronken ze n klókje ien kroug. Doar werren ze din mainsttied voak n moal nittjed. “Dokter haar t ook oareg drok vandoag nait, apmoal hoazen ien wachtkoamer. Ze haren liefzere en troanende ogen. Dokter docht noa laank onderzuik dat van t lagen komen mos.” En din der achteraan: “Of binnen joe ien t veld west jonges? Joe mouten dij laange stok ien twij haalven zoagen man, fezanten zain joe ja aal van ver aankommen.” Of: “Hoazen ril zeker jonges. Wie haren aal zain dat joe fietstazzen leeg haren”. “Der wordt zeker oareg streupt nait, aans haren joe vaast wel n baarg schoten”. Der kwam sums gain ende aan. Baaid oldjes vonden t goud, knezen wat en luiten zuk aanboden klókjes goud smoaken. Ook Joakob was der voak bie. Hai zee n moal bie neus laangs dat e hail groot dairenlaifhebber was. Hai hil van hoas mit peper, n doef ien soep mor n fezant haar e t alerlaifste. Of joagers wel waiten hou of ze n snip schaiten mozzen. Dat wizzen ze ja nait. “Bie zig”, zee Joakob. Dou wer t spannend, der was gain van aal dij t wis. “Zol k joe vertellen”, zee Joakob. “Dij snippen zigzaggen haitied as ze opvlaigen. Bie zig mot je schaiten din bie zag binnen joe te loat.” Sums duurde t even veur elk t begreep. Joakob mos t voak nog mor ains dudelk oetleggen. “Aans joe bie zag, dij snip schaiten binnen joe ja te loat.” Doarnoa kwamen der voak nog meer verhoalen. Ook plietsie wer voak nuimd en bleef nait boeten schot. Leste haar tot groot verdrait van aankomende joagers zuk der ien waiten te draaien. Hai haar bie wat boeren t jachtrecht kregen.

Netuur, doar haar hai ja haildaal gain verstand van. Dou zai hom n moal vrougen of e wis wat n ooi of rammeloar was wer e aldernoarst kwoad. Hai docht dat ze hom veur t zootje holden wollen. t Was gain joager, mor n schaiter vond elk. Hai wer mainsttied din ook nait vroagd bie jachtdoagen. Doarnoast zörgde hai aal joar wel datter meer verhoalen bie kwamen. Der wer zegd dat e nait mit veul wild thoes kwam. Hai mos bie elk wel wat goud moaken. “Bie boer de Groot achter boerderij haar plietsie lestdoags ienainen n holtdoef zain. Bam, n schot, mor hai haar nog nooit heurd dat n doef zo alleriezelkst gillen kon ”, zee Joakob. ”Vraauw de Groot was dou mit baaid aarms ien lucht ien heur blode tokus van t hoeske of stoven. Apmoal hoagel ien t gat en n baarg holtsplinters. Dokter haar teminzen twij uur waark had aal hoageltjes en splinters deroet te hoalen. En kwam nait allinneg deur heur grode en braide batterij. t Was grovve hoagel , dubbele nullen west”, wis Joakob te vertellen.
“En vraauw van boer Achterhoes haar lest linnenkaast op kop had op zuik noar motten. Zai haar noamelk apmoal klaaine goatjes ien heur linnengoud. Haildaal niks te vienden, tot boer zulf vroug woarom of hai zoveul goatjes ien zien onderboksem haar. Dou ging bie zien vraauw t licht op. Plietsie was n dag of wat leden om hoes en dak aan t joagen west en dou hong t wasgoud boeten”, glunderde Joakob. t Zol din ook elkenain nij doun of hai t jachtrecht vernijs weer kriegen zol. Veur ain man ien t dörp was plietsie oareg baang. Appie van gemaintewaarken haar plietsie ien buus wizzen ze ien t haile dörp. Mainsttied fietste hai n stroatje veur hom om. Appie haar n moal aan ziedkaant bie kerk stoan stroatvegen.
Hai keek ais n moal om hom tou en zag dat der ien boskes bie t ol kerkhof achter kerk vogeltjes zaten. Roege boskederij mit n hoge heeg der omhin. Achter heeg was n braide gracht dij ien daip oet kwam. Appie haar doar wel ains lienen zet mit n kikkertje of n viske der aan. Dikke oalen het e voak vongen. Ienainen zag Appie ain doeknekt achter heeg bie gracht laangs lopen. Hai bedocht hom nait en runde over t kerkhof noar binnenkaant van heeg. Ais kieken wel of dat wel nait was, en wat dij doar mos. Net dou Appie ien bocht bie heeg was wer haile wereld verropt deur twij òfgriezelk haarde knallen. Hai zag nog net dat drij eendjes dij op t wodder van kreus zaten te slobberen heur nek hangen laiten. Apmoal lözze veren dij ien t rond stoven en op t wodder lagen. Ze dobbelnden der aal drij verfrommeld bie. t Bloud steeg Appie noar kop, bounderde mit n dik stuk keboal deur heeg en ston ien ainen veur n verbilderde plietsie. t Geweer rookte nog. Appie brulde van kwoadens: “n Grode daaiernbeul dat e was, en hou duurt e eenden op t wodder te schaiten. Dit haar niks mit joagen van doun. En woar of joen hond is om eenden op te hoalen”. Dij haar e noamelk nait en dat wis Appie. Hai haar t wel ains pebaaierd, n hond mor kon doar haildaal nait mit oet de vouten. n Hond dij begreep hom ja nait en doar kon elk wel begrip veur hebben. “Of joe meschain n zwimboksem bie joe hebben?”, wol Appie waiten. Plietsie haar schoapachteg keken. Hai kreeg gain tied van Appie zwimboksem te hoalen. “ k Heb hom ien twij moal ien daip schopt”, zee Appie noatied aan elk dij t heuren wol. “Ophoalen zol je ze”, haar Appie nog n moal bruld, “aans breek k joe de poten en t geweer der bie”.
Plietsie en Appie komen nkander ien t dörp nait voak meer tegen.
As plietsie no zien rondjes moakt en Appie vegen zugt, bliekt dat e boudel vergeten is
en din ienainen weerom noar t bero mout.

Pointe du Hoc

Normandië, 6 juni 1944

Tussen Omaha en Utah Beach liggen de kliffen van Pointe du Hoc. Dit punt wordt bestreken deur Duutse bunkers mit kenonnen.
Om de stranden vrij te kriegen mout t veroverd worden. Dat is de opdracht van 225 Amerikoanse Rangers onder kolonel Rudder.
Om 7 uur klimmen ze op de rotsen en nemen positie in. t Kost veul muite om dij vast te holden, ze hebben hoast gain munitie meer en de Duutsers geven zuk nog nait over.
As ze op 8 juni ontzet worden, binnen der nog 90 Rangers over.

Juni 2009

Op t heden is Pointe du Hoc n trekplaaister veur toeristen. De bunkers en de daipe kroaters dij de bommen insloagen hebben, binnen nog te zain en geven de mìnsen n indruk van wat zuk hier òfspeuld het. Mor wat dij Rangers hier mitmoakt hebben, wat ze docht hebben, wat ze vuild hebben, de pien, de angst, de paniek, dat kinnen ook dij kroaters ons nait vertèllen. En de kleuren van veul soorten bloumen, t zingen van de vogels en t gefladder van de vlinders, moaken dat ter nait makkelker op.

Doarom den mor dit gedichtje:

Vlinders boven Pointe du Hoc

Vlinders boven Pointe du Hoc
vlaigen òf en aan,
hebben t aibels drok,
fladdern over bunkers, kroaters,
zunder wat te zèggen,
vlinders binnen gain proaters.


Vlinders boven Pointe du Hoc,
ruiere zielen, hier verdwoald,
van soldoaten, nog nait old,
eertieds ons de laive vrede
veul te dik betoald,
vlaigen over bunkers, kroaters,
hebben ter nait meer over,
vlinders binnen gain proaters.


Vlinders boven Pointe du Hoc,
k wait nait wèl ze binnen,
fladdern hier van bloum noar bloum,
kinnen t stee nait vinden.
Vlinders aan n vrumde kust
vinden mor gain rust.


Normandië, 22 juni 2009

Jan de Tippeloar

Op schösstainbozzem bie mien tan Lam ston aaltied n foto van twij manskerels. d’Aine kon k goud thoesbrengen. Was ja mien oomke Jokkop. Dij kerel noast hom op portret was veur mie n vrömde. Baaiden keken je nogal toesterg aan. n Geweer druigen ze in knik van aarm, woar ze n oranje baand omknupt haren. Twij gezworen kammeroaden oet leste Wereldoorlog. Tiedens dij oorlog haren ze n hoop mitmoakt, wazzen nait veur n klaaine vervoard. Deden alles wat movven verboden haren. Gain meens kwam heur tenoa. Wazzen in stoat dij persoon n schot hoagel deur pense te joagen. Niks heuren en niks zain, was t devies in dij joaren. Soamen haren ze t doan tot haail van t goie volk en last van onderdrokkers.
Wazzen der levent en wel deurrold, mor wazzen nooit groots op heur doaden. Vanzölfs wissen lu aal laank dat oomke en zien vrönd bie undergrondse wazzen. Veur heur vaaileghaid haren ze snoater op slöt draaid. Zel wel zo wezen! In werkelkhaid deden ze heur ‘zoakjes’ in t uterste geniep. Ook veur heur gold; heuren, zain, mor veuraal zwiegen. Vijand luustert ja mit. Nou wait je nog nait, wel dat lutje kerelke noast onze grode oomke Jokkop is. k Zel joe oet dreum helpen. Dat was Jan Riepmoa, biegenoamd: Jan de Tippeloar.

Overal en naargens kwam je hom in oorlog tegen. Talrieke woapenfaiten kon je op zien noam schrieven. Veur duvel en zien moer nait bange. n Kerelke oet ain stok. Hef in oorlogsjoaren op zien körde pootjes n bult kilometers oflegd en hail wat zolen versleten. Noa bevraaiden het e pebaaierd droad van t leven weer op te pakken, mor dat is hom mishottjed. Sneu, dat er noa de braand van heur verwachtens zo waaineg oet stro kwam. t Leven hernam zoch, krek of der niks beurd was. Elk dij oet zien schoelhoukske kwam bleus weer op trom. Aal ellend wollen ze zo rad meuglek achter zoch loaten. Nait achterom kieken, mor veuroet. Wat west is, doan is, beurd is, stoppen ze in t vergeetboukje. Opbaauwen wat er vernaild was. Veur t aner haren ze gain tied. Elks vuilt aigen sores ja t slimste. Ook Jan de Tippeloar wer vergeten. Haar vraauw noch kuken en is in n poar joar tied wegkwiend van aargernis om wat der nait beurde. kHoantjekraaiers van veur oorlog namen t rouer weer mit verve ter haand en deden krek, of der niks beurd was. Gain meroakel, dat n haile zooi bainen namen noar Canada of Austroalië. Nou bieltjesdag oetbleven was, smeten ze heur bieltje dele en namen kuierlatten. Jan bleef op honk, in t hoeske van zien moeke zoaleger. Ainzoam en verloaten is nait woardeerde Jan tippeln goan noar t laand, woar t aiveg vree is. Gain zörgen, gain pien, gain nieds op romtommelderij van aandern meer binnen.

Mien dochter

Bist wied vot
man k heur dien stem
triezelnd deur n vezeldroadje
Prootst moudeg
man woorden reren
Höfte vuilt as n baarg
schare zunder löcht
As k die nog droagen kön
nam ve d hoogste riggel
Man doe en ik
bint twij levents
Veur aiweg verbonden
en aal joar
n beetje lösser
Zo sloek ve wat vot
baaident rakt in t swiegen
kom ve nkander even tegemuide
en boeg ve den weer of.

(16 april 2009)

De Ploeg

Gruine bomen
Mooi ja
veur aan mure
Niks gain last van


Rode bomen
Vot man
in haarst mit zunne d’r op
Kin d’r mit deur


Man blaauwe bomen
Dat komt aan
slagt noar binnen
Doar wil je votdoadelk hìn


(23 april 2009)

n Euro

Ain verhoaltje…..

Zwait veur de kop

en twei peuken op!

dat is veur mie n euro….

n Klaine strop

mor zunder morren!

Je zoll n der mor…

neurotisch van worren

Laiver nait!

Apeldoorn

Vanoet twijdonker vroag ik
welke duursternis kreeg die in greep
doust deur hekken reedst
en mensen as muggen
mit dien Swift
aan kaante huigst?


Oranje wui rood
feest huil haand veur mond
kinderogen spaigelden
broken levents ofgrond


As laand in raauw
zit ve in toeze
en eerst dou ve
veurzichteg nkander weer aankeken
kwam d’r löcht
en wus ve: dit is de weg

(1 maai 2009)

Grunnegers, Kremlin en Gerritsen. Huh???!!

Geert bloadert t Dagblad nog mor ies deur, hij kan niet vienden wat e zöcht. n Dag eerder het e veur Radio Noord wat heurd over verplicht Grunnegers ien t onnerwies, dat wol Deputeerde Gerritsen doch mor niet. Doar haar de Partij veur t Noorden om vroagd, joa, en dan wiet je vanzulf t antwoord al wel, zo gijt dat ien e polletiek. Zee die Deputeerde ok nog dat t niet oplegd worden mos, gien moéten, gién bevelen vanuut t Grunneger Kremlin. Wat e doar nou weer met bedoeld het? Geert is doch wel blied dat e niet elke dag met die lu te moaken het… Mor woarom stijt der nou niks van ien e kraant? Kiek, advertenties meer as zat, mor n helder stuk over die Kremlin-Gerritsen? Dan kan je zuken wat je willen, vergeet t mor… Geert het even n filosofisch uurtje. Zien vraauw is derop uut, n toeristische route laangs nije Hema en Aldi ien t grootdörp. ‘Doén!’ het e tegen heur zeid, ast mor ien e goaten holdst hoe groot dien fietstazzen bennen… Over t knipke haar e niet proat, dat kun je beter niet doen. n Swien moet je ok niet aan e steert achteruut trekken, mor dát moet e ok mor niet zeggen woar zien vraauw bij is…
Dat Westerketiers, is dat nou Grunnegers of niet? Geert viendt t prachteg, t leit licht op e tong en ien t geheur. Mor Haarm Proatjeboksem en die emigreerde Oost-Grunneger uut Olhoof, kom, hoe hiet e nou, die vienden t mor niks. ‘Dat Westerketiers van jim? Dat is wat dij Vraizen, Drìnthen en NoordGrunnegers achterloaten hebben op toalmisbult… Jim met je pieken en knibbels…’ Doar kan Geert doch wel wat grammieteg van worden, aaltied weer dat gevuul kriegen van mienderweerdegheid. Wat verbeelden die anern zuk eigelks? Mooi dat “Mien Westerkwartier” doar op n positieve manier wat aan dut, doar kunnen ze op aal die aandre steeën ien e pervinzie n dikke punt aan zugen! O zo!
Het die Dagbladredaksie dat verplichte Grunnegers nou liggen loaten? Of wil t Dagblad niks ien e kraant van de Partij van t Noorden? Vrumd…

Geert bloadert nog even wieder, komt n fietsrieder tegen, die metdut ien e Ronde van Frankriek. O, en doar ien, die mag niét metdoen, het EPO bruukt, n zundoar, doár ok al… Hebben ze Carla Pechstein ok al betrapt op bloeddoping, t is doch wat! Kunnen ze votdoadelk dat ‘stein’ votloaten, Carla Pech… Stijt der nog meer… ‘bevroren kienderbijslag’, ‘Jeuden van Sodom’, ‘Wat is n Grunneger molleboon?’, apmoal ien t ABN vanzulf. Mor nee e, gién onverplichte Gerritsen… Op e KUNSTpagina? Nee, doar stijt ‘U2’, n nije duukboot… Hoezo, gién nije duukboot? n Popgroep? En nog wereldberoemd ok? O….
Nee, meschien is t ok mor beter om dat Grunnegers niét te verplichten, der is op e scholen al zoveul wat moét. Reken bevöbbeld. En wat zeggen lu? “Reken? Kiender kunnen ja niet meer reken…” En ‘Nederlands’ is ok verplicht. Heur je t zulfde:
“Toal? Wat veur toal? Joa, GSM-toal, of SMS-toal, mor Nederlands… Ze leren ja niks meer tegenswoordeg…” As je t niét verplichten, dán kan t nog wel ies goed kommen. Beetje speulen met e streektoal, verglieken mit t ABN of t Engels… dat moet doch kunnen? n Verske van Harry Niehof derbij! Jan Veldman as streektoalambassadeur… En as ze t dan doch aal over cultureel erfgoed hebben, dan proat je doch ok over zo wat as streektoal? Joa, as t mor n olle til is, dan kiepern ze zo n bak met euro’s onnersteboven… Of n ketonfebriek die z’eerst joaren verkommern loaten en dan veur n kaptoal opknappen willen… “Want t is ja ons cultureel erfgoed…” Farizeeërs… O, doar komt zien vraauw ok al weer aan. De kraant mor dichtvollen, kan ze heur aanwinsten uutstallen op e toavel. De nije HEMA… Aldi… Over n tiedje Appie H. der ok nog bij… commercieel erfgoed. Hij zal doch mor n nije beschuutbus metnemen, de volgende keer, kan d’olle noar Nauta’s blikken- en buzzenmuseum ien Nijziel, apmoal cultureel erfgoed… Ja, ja… Of kunnen ze van n renoveerde ‘Toekomst’ n hiepermodern museum moaken, veur t Grunnegers? Geert zien vraauw ziet m zitten met die bekende blik ien e ogen. “O, ist weer zo…En woar is de kop kovvie die jim mij beloofd het?

De moderne tied

De kiender reren de muskes
van t dak, de noabers rumen
de rommel ien e tuun, de zörgen
ien e kop op. n Rooie ofvalbak
stijt barstende vol veur t huus.


De wiend trekt aan, hij poest
wolken noar woar wij zitten.
De zun verwottert stoareg aan
tot n widde vlek. De weerman
het onzichtboar zien gram hoald.


Mien neus rakt lelk verstopt,
fijnstof vliegt deur de lucht.
De moderne tied verrast ons
met Mexicoanse griep, het
meer ien huus as heukoorts.

Veurjoar ien Grunnen

In nije gruine gras van waaide en baarm
springen vlakken gele botterbloadjes
noast widde, zachkes waaiende
schaarmkes van kezebloumen mit rode
kloavertjes der maank , in t oog.


Hail ien verte rondkiekend op n talud
aargens achter Loppersom acht toren
spitsen tussen volle aalmor klaainer
wordende boomkrunen van dörpkes
mit doartussen nog noakend laand.


Recht derboven waarpen grode dikke
stoapelwolken heur schaar vèr veuroet
de locht is vol van piep- en krasgeluden
dij overleeft komt wél weerom en vindt zien
stee opnij ien waaide, baarm of bomen.

generoatiekleuf

versloagen keek z’in grèle ronde ogen
noar dij grode wummelnde mond
was dit oet heur kommen in heur gruid
furie tegenover heur verkraampte heur
muik heur sproakeloos zunder verweer
dij woorden: ’wat waist doe doar nou van
hest nooit wat leerd’ deden heur zo zeer
schrobd bounderd wossen streken poot
kraabd zaaid was dit dìn winnen
in n tel van toun zag ze zukzulf terog
spaigelde zok draaide om zee niks
mor docht: mit mie kwamt ook goud


1–6-2009

Lutje vogel

Op zien takje doar in t gruin
zit vrolek veur zich oet te kieken
zuzoiend in de waarme wind
n piepklain vogeltje te piepen


Hai holdt zuch vast mit baaide pootjes,
zo holdt hai de bewegen in toom
mit op d’achtergrond de rose bloumkes
van dai olle pereboom


Zunnestroalen breken deur de bloadjes
woardeur hai wordt beschenen, t licht
en aal zien prachtege kleuren
kommen doardeur schier in t zicht


Wat is de de natuur toch prachteg
mor je mouten t wel zain kinnen
Vergeleken mit dat lutje vogeltje
Binnen wie mìnsen ja mor klaain.

Hobbelpeerd


‘Hobbelpeerd’ is een kort laidje dat zug aiweg herhoalen kin .
Ons kinder konden der vrouger nait genog
van kriegen. Hai wordt ook wel in t hollands zongen.


Hai gaait as volgt:


Hobbelpeerd.
Constans het n hobbelpeerd
Zunder kop en zunder steert
Hai ree doarmit de koamer rond
Zomoar in zien blode …………
Constans het een …..enz.

Vekaansietied

Vekaansietied! As ik dit schrief, is hettens sikkom nait te verduren, swaiten dokter…. Nee, dat is vanzulf hiér nait aaltied zo, mout ook nait, n hollandse zummer mout hóllands blieven. Groot worden mit vrumde vekaansies bin ik nait. Doar was gain tied veur, en gain geld. Pa haar t veuls te drok mit Toekomst-keton en toene, moeke mit hoes en of en tou deden wie ook wat. Pa hoalde gruinte mit koare oet Oostìnne (van Midwolle), wie gingen dìn Waalske bonen plokken en doppen, aner bonen mozzen snibbeld worden, eerappels oetzöcht. Der mos hail wat inmoakt worden, in weckvlezzen, niks gain vekaanzie. Joaren loater bìnnen ollu nog wel ains vort west, mit heur baaident, noar ‘Troelstra-oord’ en nog zo’n stee in t midden van t laand. Schier vonnen ze dat, haren ze eerder doun mouten. Veurdat hai en wie t goud deur haren, kwam mien voader oet tied, volsloagen óf en dat kwam nait van vekaansies.
Dou was k zulf der al aan wènd om op fietse derop oet te goan, noar mien zuster in Azzen, en mien bruier in Hoogeveen. Blokken holt wazzen al laank van trappers of. Dat haar wel wat! Kilometers fietsen in ‘steppen en woestijnen’ van Drenthe. Zo’n fietse, doar kon je aaltied n traain van moaken, of n reeswoagen, n vlaigmesien, as je allain wazzen, en dat was k voak. Eerste fietstocht bie jeugdhaarbaargen laangs, dat dee k ook in mien uppie.

Gewoon griesblaauwe kovver vol mit klaaier, achterop d’Union, mit n taauw vastmoakt. Zo kwam k dìn in Grouw bie d’olle ‘Oer ’t Hout’. Mien karretje in propvolle fietsenhok achter t gebaauw, woar t soavens nog voller was mit jonges en wichter. Dij mozzen mekoar wel goud stief vast holden, roemte was der ja hoast nait. Ikzulf veur ain nacht in stampvolle jeugdhaarbaarg, glorietied van zaailcursisten en rondtrekkers as ik, op noodbèren. En zo ging k wieder noar Oosterland, Schoorl, Bakkum, Haarlem, nuim mor op. Overdag bellen noar de volgende: “Kin k der nog bie?” Mainsttied zeden ze “Kom mor, kinst der nog wel bie, al ist op t podium of op gaange”. Asmits trof je n poar anere struners, woar je n poar uur mit optrokken, poar jonges oet Wijhe bevöbbeld. Binnen we bie Schoorl noar t strand west, kwam k der veur t eerst achter dat Schoorl n hail mooi strand het, mor wel slim wied van Schoorl of… Nait drok dou, graauw weer, mor wel lagen doar sikkom allain in t zaand? Mien zuster Gepke en heur Fré, k wos nait ains dat ze doar touholden deden… Poar doagen loater wazzen der ook regendoagen bie, strontnat kwam k bie t ‘Veerhoes’ in Beusichem. Zowat is sikkom nog aaltied t toppunt van grieze somberhaid: in stromende regen op zuik in Beusichem noar t Veerhoes en doar kovver, ook nait dreuge meer, van pakjedroager of pulen. Gain boksem meer dreuge aan kont (van oamende regenpakken haar dou nog gain mìns heurd…), gain hemd meer om aan te trekken… Bin k nog deurgoan, dag loater, noar Vierlingsbeek, in Noord-Limburg. En dou weer op hoes aan bie Gorssel en Kampen laangs. Ik wol nog noar Emmen, mor doar zat t vol, zeden ze. Vot in ainmoal deur noar Midwolle, augustus ’63, wat bin je dìn wat maans… (Achttien joar, op sportfietse mit velgremmen noar Schoorl en Beusichem… Binnen der nou nog wel gounent dij t doun? Of is t nou apmoal Barcelona, Griekenlaand, Nepal, Isla Marguerita?)
Zo’n fietstocht dee k loater nog n moal, in ’68, mor nait allain. k Haar ja verkeren, Gé was derbie kommen en heur zuske en bruiertje mozzen ook mor mit, leek schoonolders ook beter tou. Nog zo’n stok Nederland onner rubberbaanden deur, mor dizze raais aansom. Eerst snikhaide weke bie Emmen, Nijverdal en Putten laangs, asfalt bakde aan baanden vast. Kortenhoef, klaainste JH op poalen, doar binnen w’ook west. Dou sloug t weer om en wozzen we weer hou t was mit regen en wind op pad deur Noord-Holland, over Ofsloetdiek. De zoakelke benoadern in nije jeugdhaarbaarg in Snits, nait eer derin as vaaier uur snommedoags, kleddernat of nait…. In Nij Roden (‘De Zwerfsteen’) was t aans, gezelleger, mor wel veul peerdjelu, doar haren wie niks mit. (Joa, mit dij dikke Belgen van boer Botjes, mor dij telden doar nait mit…) Joar loater hebben Gé en ik onze schierste vekaansie van apmoal had, vattien doagen op Terschelling, van d’eerste tot en mit leste dag superzunneg zummerweer, ongeleuflek! Dou we weerom kwammen, dochten bekenden dat k mit n vrumde vraauw thoeskwam. Zagen ze aal nait dat t Gé was, zo verkleurd was ze… Vattien doagen strandweer, lummelweer, ijscoweer, doagen zunner zörgen mit n bult zunroos. Krieg t der nog waarm van… Vekaansie in JH “Hanskedune”, stee was oké! Joa, doar was de Stay very, very Okay!

Rekloame….

dut verkopen!!!

Dei de jeugd het. het de toukomst!

Onder dat mom wordt de jeugd aal mor weer happeg moakt op n dikke bankrekening.

De Nederlandse regeern veurop mit: moak kans op miljounen’ .Meerdere meugelkheden om an mit te doun!

In Grunnen will n ze dat t Casino in Stad blift omreden dat dat n gezelleg en ontspannen bezeghaid is……?

Wel zetten ze in heur rekloame: Stop op tijd!

Den heb k t nog nait had over de mobieltjes. Al om n uur of haalf zeum gait dat ding piepen en melden zai zok mit n nije game….!

En mor jeuzeln over de jeugd van tegenwoordeg!

Bah! roup ik den: Hol doar toch mit op! Ie moaken ze ja hailndaal kapot!

t Is ja net of je aans nait meer gelokkig weesn kennen as mit veul, hail veul geld….

In de artiestenwereld, voetbal of autorezerei, het moakt nait oet: ie kenn n der schat-hemeltjeriek mit worden.

Woarom zol je den noar de super goan om vakken te vullen?

Zulf heb k der ook wel gebroek van moakt, mor ben nog aal gain miljonair!

As advertensie-verkoper wos k ook wel van wanten. In de joaren zeumteg/tachteg moggen neerndounden nait eerder mit oproemen

adverteern veur n deur de regeern vastgestelde doatum….. Partie zoaken zaten te popeln om der as eerste bie te wees n, mor

t mog ja nait! Den vroug ik: Hou wied woon je van d toorn oaf?

Ik denk zo n vatteg meter? Nou zee k den: Den zet ve in joen advertensie: OP RUIM veertig meter van d Winschoter toorn, koop je

de mooiste en beste meubels voor een prikkie!

Anno 2000 is t nog veul gekker worden! Psiegologen en aander experts worden inschoakeld om oet te zuiken hou of de harsens van t volk waarken

en speul n doar op in! Te gek veur woorden, mor t waarkt super! Veur niks is der aal oavends nait de zulfde rekloame op tillevisie!

Herhalen doet verkopen!

C en A is toch voordeliger! Was joaren laank n topper… En vandoage de dag lopt dei van t Kruidvat as n train!

steeds verrassend, altijd voordelig! Kort mor krachtig en t leste woord lokt ze veuraal noar de winkel!

Manske Mulder op Troanendalloane in Westerlei haar n grode partij gasmaskers en overleemspaketten van ,Struyk’ veur n schijntje op de

kop tikt en wol dat geern verkopen: Moust mie der mor eem n mooie advertensie van moaken….. t Mag wel wat groter as aans!

Wie hebben t waiten! In n mum van tied was e de rommel kwiet! Zulfs an journalisten! En tv Noord wol waiten of hai echt docht, dat

Sadam Hoessein n oorlog begunn n zol?

Ik haar noamelek n tekst bedocht van: Laat Sadam Hoessein maar komen! Wij zijn er klaar voor! Gasmaskers en voedsel pakketten

voor een zachte prijs! Op=Op!

Oldern, mor veuraal de jeugd is slim gevuileg veur dit soort slogans en doar mag ons Intelligente kabnet wel ais wat tegen doun!

Der is vast nog wel wat te bedenken om veuraal de jeugd op aander spoorn te zetten inploats van hebzucht en smakken geld te promoten!

De criminaliteit geft ook de minder loze luu meugelkheden om riek te worden…. Doarom zai je op tv en aander media aal doage

de veule overvallen, plofkroaken en doodstekerij en nijs over geestelk verstoorde luu ! STOPPEN! NOU!!

Martinitoren (vervolg)

t Is zo lekker rusteg vannacht
dat k n beetje
weg begun te dommeln
onder aan mien vout
heur ik “wat is t hier stil”
al proatende leunen ze tegen mie aan
ze vroagen zich of woarhìn te goan
t is nog vroug
te vroug veur de kroug


voag weg heur ik hun besluut
en begun mien wens te dreumen
dat mie vroagd wordt
of ik misschain hail misschain
zin heb om mit te goan
en denk: “As k der nou
hail even vandeur goa
der is toch niks op stroat
hail eventjes mor
k moak t echt nait loat


echt even stiekom
der tussenuut
en
klokken op stief…”


Baaident goan schuun
de Grode Maarkt over


ik kom stilletjes lös
en zweef stiekom
achter ze aan
richting Vismaarkt


stadhuus veurbie
hè eindelk
din tussen baaide maarkten
en dìn richting Vismaarkt


k zai mien collegoa
hail verboasd loeren
k zwaai even mit n laange wiezer
veurzichteg zwaait e terug
zoveul laange joaren
en elk ons aigen plekje


(wordt vervolgd)

Beroemd

k Denk wel ains och,
was ik mor beroemd
as Rembrandt of van Gogh.
Even loater denk ik bie miezulf:
Dou mor gewoon.
dìn dust aal gek genog!

Oardse riekdom t Lauwersmeer

t Was laifde op t eerste gezicht.
Dij rust en roemte, dat heldere licht.
Laangs woaterkaant t golvend raait
as t goldblond hoar van n jonge maaid.
k Vuil mie doar zo vrij as n kiend.
Dreum weg ien wolken, speul mit de wiend.
k Bin aal mien zörgen doar zo mor kwiet.
k Heb ook gain notie meer van tied.
t Gras, de bloumen en de stroeken,
k Vin alles doar veul vrizzer roeken.
Zodounde zeg k t nog mor n keer:
Mien riekdom, dat is t Lauwersmeer!

Beet!

Ze zitten op e steiger
en hemmen t over vissen.
Zai fluustert; kiek n reiger
mor k ken mie ook vergissen.


Ze proaten over n stukje stoet,
vroagen mie om n hengel
wieten nog niet goed hoe het moet.
Hai knabbelt wat aan n stengel.


Ik geef ze n olle om t te leren
der zit gien hoakje aan.
Zo kennen ze zich ok niet bezeren.
Ze pakken hem greteg aan.


Goeien de hengel zunder hoak
ien t wotter votbie t riet.
t Blieft oareg rusteg, wat gekroak.
Ik kiek toe en geniet.


Ieneens schreeuwt t jonkje over t wotter
beten deur n peerdemug
vliegt noar moeke deur de modder,
t wichtje brengt mie hengel terug.


“Dobber knapte deur n snoek
t kon ok wel n karper wezen.”
Ik heb aans ien mien vissenboek
net over peerdemuggen lezen.

k Lig mit die


Ik lig mit die in
t baalkeduuster
en heur dien
zaachte stem


t Is enkeld
mor gefluuster
dat ik amper
heuren kìn


Mor k hol die vast
en ik luuster
mit mien aarms
um die hèn.

Noar hoes tou

even noar hoes tou schoppen
even noar hoes tou schoppen


de keeper staait aal kloar
om thoesbal even te stoppen
hai schopt de baal
noar t middenveld
midden tussen sportief geweld


even noar hoes tou schoppen


der is gain ploug
zo as dij van ons
wie geven dij aandern
ains even goud de bons


even noar hoes tou schoppen

Op dij plek

“Holwinde”, ien t Grunnegers “Holwien”, op dij plek sleet ik mien kienderjoaren. n Historische plek, woar ik eerst even wat over vertellen goa.
n Buurtschop, woarvan t grootste dail heurde tot kerspel Oskerd en t lutjeste dail tot Oethoezen. Grens volgde wotterloop vanoet Holwienster moar ien noordelke richten, laans wier van Oldörp. Eerst was t n edele heerd, dij ien17e aiw ien stee kwam veur börg “Holwinde”. t Wer bewoond deur n Vraize jonker, dij bekendhaid kreeg vanwege zien steun aan rondtrekkende R.K. missionoaresen, dij e onnerdak verschafte. Resten van tufstainen kapel bìnnen nog vonden ien 19e en 20e aiw.
Ien 2e helft van 18e aiw verrees der n nije boerderij. Op dij plek heb ik woond van 1935 tot 1941, dou op 28 december, deur n vlaigtuuggevecht braandbommen deel villen en haile boudel òfbraandde. t Was dou n olle “kop-en haals”, mit gracht der rondom tou en doar omhèn weer n singel mit bomen; veur t hoes n grode toen. Op ain kaant bie schuur laans ston n rieg kestaanjebomen en ien toen appel-en perebomen van n old Grunneger ras. Ien gracht gruide kalmoeswoddel, swoanebloumen en gele lis. Der zatten n bult kikkers ien gracht, dij mie bie zummerdag te sloap oet hillen mit heur gekwaak. Veur t hoes haarve n regenbak, woar je mit n regenbaksemmertje aan n ket wotter ophoalen mozzen; noast bovenend ston n stookhut, begruid mit klimop, n kookpot der ien, dij mit schinzen stookt werd. t Wer bruukt mit grode was en swienslachten.
Aan grachtskaant haarve n bounpost, woar melkgoud hemmeld wer. Dij wer dìn op kop op emmerrik zet om te dreugen, net as potten en pannen, want dij waren swaart aan boetenkaant omdat kookkaggel stookt wer mit holt.


Op aanderkaant van ploats was t hounderhok mit boetenloop (scharrelhounder dus), mien knienehokken stonden doar ook; wie hemmen n zet laang zo n kwoie hoan had, dij doalek op mie òfkwam as ik knienen vouern mos. k Duurde deurke van t hok hoast nait opendoun, zo baang waas k veur dat baist. Knienen kregen diezel en hooi te vreten en bie winterdag wat hoaver en vouderbait. Op zied bie schuur haar k n sikbok. Swinters stonden knienen en sik op staal, onder op achterdeel. Noa schoultied was k ter drok mit en ik mog ook geern mien Pa helpen mit kaalver vouern. Sums haar k wel ais n zaailam aan vlès, dij was dìn echt van miezulf.
Oogsttied was allermooiste tied, op lege woagen mit noar t laand en omraais bovenop volle vouer noar hoes As k doar aan trugdenk, roek koren en peerdeswait opnijs. Mit schafttied kreeg k ook altied n spoulkom vol kovvie, wat k nait geern lustte, mor k mos ja mitdoun. As t mennen veur dij daag doan was, mog k peerden ien t laand brengen. Emma en Roza, belgpeerden mit van dij dikke konten en n kort steertje. Pa tilde mie op ain van baaiden en d’aander laip aan toom der noast. Wat heb k n mooie kiendertied had! Laifde veur daaier en netuur is nooit overgoan.
Noa opbaauw van boerderij is der n bult veraanderd, mor dij plek, dat olle “Holwien” is veur mie nog aaltied hail bezunder.

Oet: “2e Oethoester Boukje”

t Ol kerkhof

Vekaanziewaark ien 1968.

n Daip gat.
Wie stonnen doar
stil, hai keek
mie aan, zee
wat dinks mien jong.


Ol doodgroaver
muid en stram, mos
nog n joar.
Ik zeuventien, t waark
nog nait kloar.


Rusteg aal doag
maank mìnsen, was
aal dat hai zee.
Even helpen
t lèste mout nog op stee.


Paks doe koar
dij òl bonken
bie waal van gracht
achteraan, doar
omdeel.


Ien t klaain hoeske, mit
swaarde jas en hoge houd.
Doe blifs hier
dommee.
Ik kreeg weer moud.

Hogere en legerenoatuur

Hoast elkenain
vragt allain mor
noa t lezen
van dizze tekst:


‘Op televisie
Sibelius’ grootse
noatuurmuziek


boeten
op tak van boom
wrift swaarte kraai
zien snoavel of
en schudkopt
mit net zo min as ik
wat wait van domment


k mot op t gemak
deur blift open
Sibelius gaait mit


k zit net
of onverdachts
van boven
n dikke boer
van ondern
n haarde knidder
dwars deur
Sibelius hin


trug ien koamer
Sibelius’ grootse
noatuurmuziek


tak van boom
is leeg.’


is t woar gebeurd?

Jacob (2)

Ain mit veul geluk, mor ook veul meleur. Mor hai is der nait onder te schovveln, wer ien t dörp zegd. Gain aarg ongeluk of hai zatter wel op ain of aander menaaier bie. Mainsttied slachtovver. Dou der bie braand van n tankauto n tank borstte, ston e der n poar meter of te bluzzen. Hai was ain grode brandbloar. Bie n grode boerderijbraand vil achtermuur en t dak omdeel. Hai ston binnen op koustaal. Ze hebben hom der mit n shovel vanonder hoald. Aal wat n mins ien t lief aan bonken het, haar hai broken. Der vil n grode vrachtauto om, dou hai n moal onderwegens was noar Vraisland. Hai zatter vanzulf onder. En din hebben je t nog nait over aal dij klaaine ongelukjes. As vingers der of ien zoagmesien, n stuk van wiesvinger of ien snieboonmeulen, n dikke spieker onder ien vout of n stuk tot t oor oet omreden hai n boer zien hond even veur maaljan ien zien oortje bieten zol. Hond was even radder. Joakob was der nait ondersteboven van.
Hai ging allinneg mor deur mit zien meneuvels en kuren. Hai was nait te holden. Ain ding was hai toch oareg ondersteboven van. Dou hai n moal naachts thoeskwam van heubrui bluzzen, was zien vraauw oet tied komen. n Laive zaachte vraauw. Joaren haren ze laifde en verdrait mit heur baaid daild. Veuraal ongelukken en dat konden joe nait maarken aan baaid. t Het moanden duurt veur hai weer n beetje ien zien normoale doun was.
Joaren loader dou hai veurlichten gaf bie n vraauwenverainen, trof e zien nije vraauw. Zai kwam oet Achterhouk. Op n zundag mozzen ze der hin op femilieverziede. Mit auto van n noaber. t Was zo’n aldernoarste waarme julidag. Alderbenaauwdst om mit zo’n waarmte ien joen goie zundoagse goud op verziede te goan bie femilie. t Grootste dail van dag zaten ze achter t hoes ien schaar. Joakob haar aal gauw zain dat doar n hail groot vogelhok bie noabers ien toen ston. Toun dij noaber din ook achter t hoes kwam, docht Joakob mor even n aander stuur aan verziede geven. Hai haar heurd datter knarries ien t hok zaten en of hai even kieken mog. Dat was goud. Der wazzen wel meer as honderd knarries. “Veulste veul man”, zee Joakob. “Dij vreten joe ja d’oren van kop.” Aiglieks woar, en der konden wel zo n datteg vot. Joakob docht hier binnen n poar sìnten te verdainen. Apmoal aibels mooie citroungele knarries. Zukken zag je naarns ien t haile noorden.


t Aander dail van dag haar hai gain rust meer ien t gat. Aalgedureg zee hai dat toch nog n hail ende raaizen was, veuraal mit dizze waarmte. Dat ze zo ook vot nog nait thoes wazzen. Bie haalf vaaiern wer der din mor n grode deus opzöcht en der wat goaten ien moakt. Der was ja nait rekend op t mitnemen van knarries. Ze mozzen din ook mor zo gaauw meugelk op hoes aan. Knarries onder achterklep en nait op achterbaank ien zun. Bie Staphörst mozzen ze toch mor even van stroat of. t Was ook zo waarm en ze lusten baaid wel wat te drinken. n Haalf uurtje dernoa ging t weer wieder. Hou zo’n prachtege summerse dag toch zo maal òflopen kin. Thoes, dou hai auto weerom brengen zol, bedocht hai hom ien ainen dat der nog veur n hail kaptoal ien kattebak zat. Dat kaptoal was hom ontkomen, en der zaten nog mor vief. Aal aander lagen stief ondersteboven. Joakob hil t ien t vervolg mor bie zien aigen gruinen en roodbronzen knarries. Dij konden toch beter tegen n steutje volgens hom. Loader zol weer ains n moal blieken dat ook bie rood-brons knarries wel n verkeerde zitten kon. Doar laipen ze n moal tegen aan bie t enten van knarries van vogelverainen. Op n mirreg wazzen Piet zien vogels t leste aan beurt. Bie aine haren ze aal mooi opschreven en oetzöchde vogels mor even weer vernijs veur hom oetzöcht. Aal boudel deurnkander en ien toeze en ook nog n moal ien verkeerde hokjes stopt. Bie n aander haren ze nog n klain braifke aan n hokje bakt en doar opschreven dat der wel veul vogels wazzen dij piepen en poesten. Doar het dairendokter stief over prakkezaaiern motten, dou hom zo’n vieftien vogels brocht werren. “Mekaaiern haildaal niks en binnen hardstikke goud”, zee e noa onderzuik. Bie Piet ston der n tentoonstellenhokje mit ain vogel apaart op n plaank. n Haile mooie roodbrons zagen ‘enters’. “n Beste. Mor t eerste doun, nait?”, zee Joakob. “ t Gaait om de lesten. Wel n aarg mooie en rustege vogel. Hai s dood”, zee Joakob dou e zien haand open dee. “Wie leggen hom eerst mor even op plaank.” Ze binnen hom noatied vergeten en roodbrons bleef op plaank liggen.
n Dag loader kwam Piet Joakob ien t dörp tegen. Wat of ze van zien roodbrons dij op plaank ston, vonden. Piet docht dat d’allermooiste was dij hai kweekt haar. “Wel n haile mooie rustege vogel”, zee Joakob. Ien welk hok of z’ hom stopt haren, wol Piet nog even waiten.
Joakob zee: “Hes aal op plaank keken? Zo’n rustege vogel kinnen joe gaauwachteg over kop zain.” Dizze dag enten het twij nije enters veur aankomend joar opleverd. Mainsttied werren ze nait slim kwoad op Joakob. As ain dat was din duurde t nait laank. Zo’n kerdoate kerel dij aalgedureg kloar staait veur elkenain. Hai kreeg ales veurnkander. Brocht bejoarden noar dokter, ree mit zien aigen klaain autootje t haile dörp noar t zaikenhoes ien Stad, as doar ain lag. Bie minsen dij op vekaanzie wazzen dee hai t baistenspul en gaf bloumen wodder. As hom t oetkwam, dee hai toen der ook nog even bie. Ien tied regelde hai ook aal nog wat mit tentoonstellen van vogelverainen van doun haar. Hai hoalde veur n kaptoal aan advertensies op. Ook burgmeester wer even regeld veur open van tentoonstellen. Joakob dee dit weer ains n moal op zien aigen menaaier deur homzulf gewoon bie burgmeesters vraauw op kovvieverziede te nuigen. Deur heur kreeg hai t veurnkander dat burgmeester onmeugelk wat aans ommaans haar dij oavend. Bie t open van tentoonstellen zee hai din ook tegen burgmeester dat hai wel n hail laive en oarege vraauw haar. “Motten joe veul van hollen en aarg zuneg op weden”, zee Joakob.
Dat dee burgmeester ook, zee e. Hai hil slim van zien vraauw.
“Ik ook”, zee Joakob. Zoal mit vogellaifhebbers wer der glad ruier van. Burgmeester begreep hom, en klopte hom op scholders. Hai gaf kompelmenten veur zien eerlekse haarde menaaier van waarken en zien best dij hai dee.

Vandoag, mien vrije dag

Vandoag n vrije dag
niks mout, aal mag


tillefoon…, mit vroag
hest ook drok vandoag


mien vrije dag
aal mout, niks mag


hest eefkes tied?
k was krekt zo blied


mit mien vrije dag
ais mit aner dingen aan slag


haile dag waark doan
dij bie aner op pampier stoan


mien vrije dag, muid in bainen
enkels vuilen as stainen


nou zit k in mien luie stoul
n vrije dag zo as ik t bedoul


vandoag haar k n vrije dag
niks mout, veur elk aan slag


hest ook drok vandoag?
wat n roare, roare vroag.

Moordenoar…..!!

Zundag even fietsen:
Langs t Emergo noar Pekel
en van Ol Pekel over diek
noar Sodom.


Op bankje bie d’hoaven
n zulfgemoakte kop DE
lekker en goudkoop.
Mout hoast wel in dizze tied….
Wie bìnnen nog aal tevree.


t Was gain eend….,
n meerkoet?
Wat moakt t oet!
Dook aalweg noar beneden
om n meter of vief wieder
mit n viske boven te kommen.


Mooi gezicht!
n Aander moal
was t viske oareg laank en dik.
Hou mout dat….
raip ik…
In snoavel en der weer oet…
Omhoog smieten dìn mor?


Noa n tiedje wuir ik kwoad:
As die t nait lukken wil,
loat hom dìn goan!
Wat moakt die dat nog oet!
Hai luusterde en luit hom goan….
Mor t leven was der al oet.


Viske kon aans nait meer as drieven
Vernaild, verkracht….
Wel allemacht….
k Hol van noatuur
en ook van Pekel,
mor an dizze koet
heb k nou
n grode hekel!!

Midwolle, veúr Jan zien tied!

Wonen aan Hoofdweg in t Oostenne, noar schoule in t Westenne… Wie gingen lopens noar schoule, konden asmits mitrieden op n boerenwoagen, totdat t nait meer mog van Meester… Ain van d’jongens vol derof en brak zien bain…
Swinters gingen we glieden over d’weg! Dat kon toun nog, der waren ja nog gain auto’s.
Allenneg peerdokter haar n auto.

Onze dokter Magendans haar n dikke motor.

Hai kwam aaltied om middag bie ons, keek in pane en as t om goud tou leek, bleef e eten.
Op schoule was meester De Vries dou ook al “Meester Proeme”, Juffrouw Buremoa was aaltied “Knapkoukje”… Woarom? Ik wait t nait. Toch was dat n best mens. Wie haren aaltied roezie mit kinder van ‘Koksjoanse” schoule. Noa schoultied speulde je weer mit mekoar, der waren ook nait veul aandern. Veurdat wie noar schoule gingen, mozzen we voak nog eerst noar toene, bonen en spruutjes plokken of mangels ruden.
Midwolle was ook t dörp van “Ol Graitje”, doar gingen we mit noar speultoene bie “Hessenbril”, of “Wedderveer”, of noar oomkes en taantes.
“Midwolle”, herinneringen van veur en tiedens d’oorlog, mooie tied? Toch wel! In t Oostenne was ik ja kind mit de kinder. Loater, in woningbaauw, waren der twij lutje bruiers, ik mos moeke helpen. Zoaterdoags bloumentoene aanhaarken, stroade vegen en dìn gingen we ook voak noar t kerkhof, graf van Opa en Opoe Wolle schier moaken. Twinteg joar “Midwolle”, dat vergeet je nait! Noa dij tied kwam je allenneg mor meer op vezide, mor dij herinneringen nemt gainaine mie of!

Westerkwartier ién gemeente? Woarveur dat???

Geert kraabt zuk even op e kop. Dat dut e wel voaker, ok as e zien pet op het. Dat is n bizunder gezicht, wupt zien pet even omhoog, gijt n bietje hènneweer, en dan zakt e vannijs n poar millimeter. Veul hoar op e kop het e ok niet meer. Zien vrouw verkloart dat wel ies uut aal dat kraben: “Gien wonder ! Aal dat gekraab!” Geert gijt doar niet op ien, doar is gien begunnen aan, dan hebben ze de hiele dag hikhakkerij, hij het wel wat beters te doen. n Brief schrieven bevöbbeld. n Brief noar de kraant, noar t Dagblad. Die krant het n poar doagen noa 1 april plompverloren zeid dat der mor n gemeentelke heriendeling kommen moet, ien t Westerketier. Doar het Geert zuk aan steurd. Hij viendt dat n kraant t nijs bij zien leesders brengen moet, zo ommenbij t mörgeneten. Die kraant moet niet vertellen goan wat de leesders, of de bestuurders, of de roaden, de verenigingen, de stichtingen doén moeten… Geert klimt ien e pen, zien vrouw is vannood noar de grootgrutter, die wil heur Eftelingpunten niet missen… Geert is aan e keukentoavel zitten goan, het t schriefblok uut de kast hold (loag stof derop…) en nou zit e op te bedenken wat e schrieven zal… Aaltied positief begunnen, dat stijt as n poal boven t wotter van t Hoerediepke. “De vier gemeenten ien t Westerkwartier goan al meer soamenwaarken, dat hebben ze zo ofsproken met mekander, mooi doch?” Geert leest de zin nog ies over, is niet ontevreden. “En wat doet de hoofdredacteur van t Dagblad??? Die dendert as n grode olifant deur onze regionoale kopkes-enschuddeltjeskaast!” Nou ja, dat ‘grode’, dat kan e eigliek wel deurstrepen. n Olifant is ja van zukzulf al groot, dat hoef je niet nog ies te benoadrukken… “Dát moet zo’n Dagbladbovenboas nou niet doen, doar is e niet veur ienhuurd!’ Dat viendt Geert nou n mooie zin, hij kikt der even n pooske noar. “En ik geleuf der niks van dat t goedkoper en beter wordt”, schrift Geert, “dat is tot nou toe nog nooit zo west!” Joa, dat wiet e niet wis en vast, of e dat zo wel schrieven kan? “Tot nou toe”? Och, loat eerst mor stoan, t is ja ien elks geval dudelk. “En ik wil mien gevuul ok niet aan e kaant schuven, zo as ie dat schrieven”, Geert komt nou eerlieks op gang, “ik viend dat t juust goéd is dat der emoties bénnen! Aalweg worden de gewone lu de klos, die kunnen ieder bod n grodere ofstand overwinnen, dat is knudde met n rietje!” Poeh, wordt dat niet te gek? Geert wisket zuk eerst even over t gezicht, hij het t swiet veur e kop stoan. “En dat aalmoal omreden dat die lu aan e top ien heur BMW’s en heur Mercedessen niet langer hènneweer rieden willen van t iene gemeentehuus noar t andere, vienden heur vergoeding van viefteg of zesteg eurocent de kilometer best, mor dan willen ze….” Ho, nou slagt e wat op hol, nou gijt e de mist in. Geert zet n dikke streep deur zien leste regels. Vannijs. “Leek, Groodegast, Moarum en Zuudhörn goan nou eerst meer en beter soamenwaarken. Wat is doar op tegen? Geef ze n eerlieke kaans!” Geert gijt even stoan, pakt n schone buusdoek uut e kast, t is waarm ien e achterkoamer, zun stijt krekt op t grode roam. “En as die vier gemeenten zulf vienden dat ze soamensmelten moeten, nou, dan stellen ze dat mor veur aan hun ienwoners, en dat huven ze niet te doen omreden dat der n Dagbladopperhoofd is die viendt dat ze dat doen moeten…” Joa, Geert geft zukzulf toe dat e wat grammieteg wordt, dat zal wel niet goed valen bij die Dagbladbobo ien Stad… “En as t dan doch aal groder moet, en deskundeger en iengewikkelder, nou dan is der mor ién eerlieks goeie oplossing: moak van de hiele pervinzie mor ién grode gemeente met de Stad as hoofdploats!” Zo’n zin, denkt Geert, dat is wel n mooie zin om met te besluten. Net asdat je de deur ies even goed steveg dichtdoen, o zo! Wat zal e doen? Wachten tot zien vrouw der weer is met e beschuten en de noagelkees? Dat liekt m doch niet zo’n goed idee! Geert rommelt wat ien t loatje van d’olle kommode die nog van zien opa van moekes kaant west is. Hij vist der n kevörtje uut en staarvenswoar, de postzegels bieten m hoast ien e neus. Nou ok mor votdoadelk even noar e brievenbus. Sums is t wel goed dat je joen ei kwiet kunnen, ok al doet zo’n kraant der vanzelfs niks met. Veurdat e de deur uutgijt, stopt e de brief ien e buuts van zien jas. Riekje van twij hoog aan d’overkaant zal wel veur t roam stoan te kieken, gijt heur ja niks aan.

Verstreud

In wiedte zag ze duun doarhin
mit oetgestrekte aarm en wiesvinger
wees ze noar veurn hailemoal goud
zain joe dij drij poadjes doar noar
boven goan dat binnen wie
twij jongeluu achter heur nikten
doarachter goan wie t doun
mit de klok mit luipen ze der om
tou tot in de panne
veurzichtig deden ze deksel lös
en streuden om beurten t as zachkes
rond koale stroek
zolt n jeneverbes wezen zee de zeun
dat zol e wel groag had hebben
t fiene stof stoof wat in högte en
dwirrelde laangs hun schoun wieder
kiek mamme zee t wichtje pa zit
in dien broek ze knivvelden even
noa n pooske stilte luipen ze wieder
en de cirkel rondmoakend besloten
ze wie nuimen t Alberts duun

Dwaars

t Begon zo. “Oma, mag ik t gevoarleke scheertje?”
“Nee, dizze raais nait, omreden leste moal hestoe ja n stukje van dien hoar ofknipt.” En tegen heur zeun: “t Mout mor even zo, din leert ze t op t beste òf. k Heb nog wel dat aandere scheertje, dij ronde raandjes knipt,” pebaaierde Oma nog.
“Dij wil k nait,”zee ze, “ k goa wel aan t kleuren.” En dou der votdoadelk achteraan: “k Vin t nait mooi, dat ie zo over mie proaten. Ik heb toch zegd da’k t nait weer dou.” Befoezeld laip Oma noar keuken. t Was 1-0 veur t wicht. Dat was op zundag.

Aanderdoags mog Oma heur van schoul hoalen.
“Oma ‘k wil mit Ria speulen.” “Dat kin nait, most vanmiddag ook nog weer noar schoul tou, wie goan eerst n broodje eten.”
“Kin Ria din ook n broodje bie ons eten?” “Nee, omreden k kin gain twij wichter op
fiets holden.” “Kin ik din nait bie Ria eten?” “Nee, dien Mamme rekent derop dastoe bie mie etst, kom mor gaauw achterop.” “k Wil mien bodywaarmer nait aan.”
“Din bistoe mörn zaik,” ging Oma der tegenin.
“k Wor nait zaik en k dou hom nait aan.”
“Din kinst hom wel verlaizen.”
“Nee hur, k hol hom hail stief vaast.” “Ast hom verlust din lopt der domt n aander kindje mit.”
“Din dou k hom wel aan,”pröddelde ze. Oma kreeg heur zin, t was nou 1-1. Mor nait laank.
“ Mag k mayonaise op mien bakken aai?” “Tou mor din,”gaf Oma tou, “mor most wel even deureten, t is al loat.” “k Wil geern n cracker bie mien aai mit mayonaise.”
Oma vroug:“En din der nog n broodje hagelslag achteraan?” Nee, vanzulf.

Dou wer t stoaregaan tied om weer noar schoul te goan.
“k Wil nait noar schoul, k bin zoooo muid. k Wil bie joe blieven.”
“Dou dien jaske mor aan, wie goan nou noar schoul en din lees k in klas nog n verhoaltje veur.” Nait tougeven, docht Oma bie heur zulf, z’is gain boas.
Boetendeur mit mor ain aarm in maauw kwamen zee bie fiets aan. Mit n swaai wer ze derop zet, mor votdoadelk ston z’ as n standbeeld mit twij vouten in ain fietstaas. Even loater lag ze mit t haile brudje ondersteboven. Dit wer niks. “En nou goa k Opa bellen.”
Dou Oma weer boetendeur kwam, was t wicht vot. Din ook nog mor aan t zuiken. En joa hur, doar ston ze. In verste houk van toen was ze bezied kropen. “Opa brengt die zo noar schoul mit grieze auto. Din bist net n prinses in n zulvern koets.”
“k Wil nait mit auto, k wil op fiets,” snokte ze. “Nee, dat doun wie nou nait meer,” ging Oma der tegenin. “Zel k dien troantjes dreugen?”
“Nee Oma, dat binnen mien troanen.” Was dat nou n punt veur heur in dizze hikhakkerij?

Doar kwam Opa al mit koegelsgeweld aanzetten.Tussen knijen inklemd in auto en bie kop en kont vaastgrepen, wer z’op schoul aanleverd. t Wicht dee nou niks aans meer as reren en moekes dochten vervaast dat Oma nait laif was. Dij zee din ook net even te haard tegen de doames: “ Der kin mor ain boas wezen en dat mout ze even waiten.” “Om drij uur komt Mamme die weer ophoalen,” zee Oma bie t votgoan. Nog wast nait goud.
“Ie zollen nog n verhoaltje veurlezen, dat heb ie ja beloofd!” Zo’n dwaarshoes toch. Mor ze was in elks gevaal op schoul komen en der was mor ain boas bleven. Dus aigenlieks wast nou 2-1 veur Oma, mor zo vuilde dij dat nait. Pas soavends schoot heur n taimke in t zin: ‘Mouten is dwang en schraiwen is kindergezang.’ En zo wast mor net.

Oet: ‘2e Oethoester Boukje’ Schriefster Kunny Luchtenberg schrieft dit joar t begunstegersgeschenk 2009 van Stichting ’t Grunneger Bouk!

Midwolle, vat vol herinnerns….

Der zit in mien onthold veul “Midwolle”. As joaren tellen goan, kiek je voaker en ááns achterom. Vergrootglas komt derbie, tiéd ook; artikel dat sikkom nait beschikboar was dou je nog ‘aan t waark’ gingen. Midwolle, t dörp woar k geboren bin, en groot wer. (Sikkom twai meter!) Dat geboren worden, dat was in woningbaauw, aan Blaauw’s loane, k heb dat voaker nuimd. Zet leden het der n foto stoan in t Dagblad van het Noorden, apmoal bewoners van woningbaauw derop, of lu dij der stoefbie wonen deden. Van reaksies bin k hoast nóg onnersteboven! Zowat leeft veul meer as je wel es denken. Verhoalen van femilie, van vrunden, van anere bekenden. Lu dij zok inspannen nog meer te waiten te kommen. Buzze dij achterhoald wordt…. ‘Bronkhorst’ tussen Winschoot en Pekel, op Zuuveen. Noam van buschauffeur derbie, prachteg!

As je dij lu op t ploatje zain, kommen der aal meer herinnerns bovendrieven, woar gain rooie liene in zit. As ik Appie Diekhoes en zien vraauw zai, denk ik votdoadelk aan heur zeun Lammert dij bie garage Blaauw waarkte en loater noast ons wonen kwam aan Nannengoa’s Loane (= Niesoordlaan). Aan dochter Engeltje, veuls te vroug oet tied kommen, zeun Mans woar t nait zo goud mit ging… Zai ik Jurjen Adam mit zien vraauw Tijtje, dìn denk ik aan hounder dij zunder kop over t haim lopen, aan zeun Krino dij ons oetlegde hou je n lözze kippepoot bewegen loaten konnen, aan bienoam van Adam: ‘Jurjen Doefke’. (Vrouger haar elkenain n bienoam, zo liekt t). Engel Tuin, veur ons vanzulf Engel Tuun, woonde aan aner kaant van weg, mit zien zuster Geertje. Engel haar n bult op rogge en hai kaauwde tebak. Haar n toene mit appelbomen, woar we aaltied zuiken mochten. Geertje snee appels in vörrels, ging z’inriegen mit boontjetaauw en dìn kwamen ze op beune, mozzen ze dreugen. Of ze werden over n rikje hongen. Nuus en zien vraauw, noast ons. Kinder en klaainkinder op bezuik, kwammen voak even n proatje moaken achter t hoes laangs, of ploatjes buten van filmsterren (Roy Rodgers, Doris Day, Deanne Durbin….) Sommel Groenbroek en Jan Spackman, dij wazzen bie braandweer, haren dìn van dij prachtege pakjes aan, schiere helms op kop. Femilie Everts, Udema, Van Ham…. t Gaait mor deur. Loater denk ik dìn: hou kin dat doch? Ik heb doar ja ‘mor’acht joar woond! In 1953 gingen we noar n nij huurhoes aan Nannengoa’s Loane, nummer 59, mit peerd en woagen van Oom Ties, gruinteboer van beroep. Aal dij herinners binnen oet dij eerste acht joar. Nou, joaren as lutje potje en zulfs as kleuter, doar wait k nait veul van. Wat sloag je dìn veul op as je zes, zeuven joar binnen. Wordt de wereld groder, kom j’oet woningbaauw, op pad noar t veld aan zuudkaande, of noar boer Oortwijn Botjes mit zien glimmende Citroën, of noar t laand achter café, kom, hou hait e nou ook weer, aan d’overkaant van Groenbergs winkel, loater Coöperatie…. En pad noar schoule vanzulf, bie Hoofdweg laangs noar t westen, nog veurbie klokkengaiterij Van Bergen. Schoule mit t grode plaain aan veurkaant, eerst nog hoeskes lös van schoule, kolen- en fietsenhok, stoupe. Meester Smit dij in Indië zeten haar, meester De Vries woar wat biezunders mit was, dij ook zo hoagels worden kon en dìn mit striekstok (of n gewone…) op baanke sloagen dee. Vrumd, komt der van meester ‘Proeme’ inains n aner kaande teveurschien: man dij n groepke kinder mitnam in auto, noar Termunterziel, noar d’hoaven en de boten, bult gernoat. En dìn springen je gedachten zo mor noar d’olle film van Midwolle, moakt in 1952. Mit Kruzengoa derop, gemainteman en ook bie brandweer, schoulmeesters van christelke schoule dij aan t bokspringen binnen, kinder dij mit heur kleuderjuf lopens noar t Midwolmer Bos gingen, dokter Magendans zien vraauw dij tandarts was, en bie padvinderij. Messchain kin k doch nog wat opschieren in mien onthold, boudel beetje aanvegen, beetje mooi moaken, wat meer ordelk. Systemoatischer vertellen over kinder op schoul, over voetballerij, over winkels, over Midwolle van doú, dou t nog nait toeristisch over de kop jagd wer mit aal dij BlaauweStadmeneuvels, dou der nog nait proat wer over ontslutensweg aan noordkaant, dou schoulen van zokzulf nog braid genog wazzen…… Midwolda (Old) ston derop koartjes. Gaauw n moal kieken of der ansichten binnen mit Midwolda (Nij) derop. Huift der ook gain gehavvel te weden over d’oetsproak van ‘Oldambt’…..

30 april

Susuki Swift komt t Oranjebeeld inrieden
rit t oetmekoar lu liggen bewegenloos
anern snittern over weg tillefoonnet ligt
deroet zaikenauto’s stoan eersterangs.


Plietsies hebben fietsen op grond smeten
drok proatend tegen Ongkool buzze mit
bedoezelde keuninkleke femilie raaist
of noar t onbekende Loo mìnsen proaten


noa over 30 april om nooit te vergeten…
t Nijs wordt noabraand hest al heurd
t wordt nait meer zo as t was open deur
intrapt vlage opborgen veur aankommend


feest herdenken van oorlog slachtovvers
van nait te begriepen onrecht wied vot
asmits stoefbie in kleur groot in beeld
as n swaarde Susuki Swift n Nale ramt.

t Aailaand

n Poar doagen op mien aailaand,
vuilde mie miezerg en beroerd.
Vannommedag n eindje
fietsen, kaande op van t Oerd.


Deurjoagen tot t ènde van t pad,
bin der volsloagen allain.
Hail in de wiedte lig t Wad.
Kìn d’boudel goud overzain.


Zunne schient mie in t gezicht.
Lucht, zee en felgeel zaand.
Alles in het mooiste licht.
Landschop mit n golden raand.


Hier huif ik noeit te wennen.
Hier bin ik gelukkeg as n kind.
Hier loat ik mie nait kennen.
Vuil opains gain tegenwind.

Joakob (1)

Elk dörp het ter wel ain. Zo’n oaventuraaier, ain dij ales kin, veur de duvel nait baang en dij veur elkenain kloar staait. Bie braand en ongelukken rond runnen om hail boudel te regeln. Joakob. Hai zat bie verwillege brandweer en zulfs nog n zetje bie reserveplietsie. n Aldernoarst drieste en drokke kurendriever. Elk kin hom van zien fratsen, kuren en maaljoagerij. t Leste gaf nog al ains perblemen. t Paasde nait haildaal bie t blaauwswaarde plietsiegoud.
Commandant van plietsie ien t dörp was din ook nait zien grode vrund. n Echte plietsie, grof pestuur en wel twij meter laank. n Ronde snoet mit doar boven n dikke toef vlammend roodachteg melkboerenhonde hoar. Hai was dudelk boas, stroalde van hom òf en hai kon haildaal nait mit minsen omgoan. Dizze hampel van n Grunneger haar dit nait van hoes oet mitkregen. Aarger nog, hai was n stoense govverd en aldernoarst aigenwies. Benoam t leste bezörgde hom mainsttied n hail bult waark. Doarnoast moggen ze hom groag nittjen. En t vervelende ien n dörp is dat joe mekoar aal weer tegen t lief lopen. Ze zaten baaid op biljartverainen. ‘Gezelleghaid’, n klókje en leste proat ien t dörp was wel zo belangriek as tegen baal aan steuten. As plietsie derien kwam, was Joakob t maisttied dij hom mit veul keboal ienhoalde.
“Hest zwien mit dien piel en boog zeker ien t achterhoes loaten, veurdat zuk der dommee ain zeer dut?”.
“Nee, ik bin op fiets”, bromde hai nareg weerom.
Kloar was t, en t begon nog mor net. Zien oetkiek kreeg aal gaauwachteg n aander kleur noa n poar klókjes en wat rondjes om t biljart.

Hai was der om te winnen, dat mos en kon nait aans. Doarnoast kon hai aldernoarst maal tegen zien verlais. Hai was ain en aal biljart ien zien haile doun. Studdelde en schoof mit aarms, bainen en vouten. Zag en heurde haildaal niks. Joakob raip aal n moal: “Zwienen binnen aal laank onder t biljart vot hur.”
Op n mirreg greep Joakob ien ainen baal van t biljart, net veur e tegen n aander steuten zol.
“Hai speult nait eerlek, hai stöt aan t biljart en schoft der onder mit zien vouten baal tegen d’aander aan”, zee Joakob. Plietsie zien toef vlamde ien t ìnne. Hai börg biljartstok op, brulde gramniedeg tegen kastelaain: “Betoalen”, en ging vot.
En hai kwam aander moal gewoon weer of der niks gebeurd was. Wel docht hai , k zel ze wel kriegen, wacht mor ains of. n Moal soavends loat, noa vergoadern van vogelverainen, mos hai mor even ien kroug kieken. Of krougholder wel op tied sluten ging. En hai wis dat Joakob veurzitter was van verainen. Braandde nog licht en hai kon din vot nog even zain wel der nog waren.
“Kom der bie man”, zee Joakob, “zo loat nog bie stroat. Ober, hai zigt ter noar oet dat e wel geern ain lust, dou hom der mor gaauw ain van mie ien”. Aiglieks wol plietsie nait, mor dit was krekt zien gevuilege plek. Zien dainst was òflopen en ain kon ja gain kwoad. Achterof haar e dat nait doun mouten. t Werden n poar meer. Aanderdoags wis elk ien t dörp dat t oareg mooi goan haar ien kroug. Der fietste n plietsiecommandant bie stroat mit grode plaaisters aan kop, en der is hail dudelk n zeer oor te zain.
Hou t krekt goan was, wer aal doagen aans.
Der kwam aal meer bie en wer zegd dat Joakob noa de neudege rondjes von dat plietsie zo nait meer ien zien goie goud op zien fiets over stroat kon. Hai mos eerst mor zain loaten dat e nog op fiets komen kon. Zien fiets wer noar binnen hoald en boven op t biljart zet. Doar mos d’Hermandad onder grode konsternoatsie op zien fiets kroepen. Dou is der n hail baarg nait goud goan. Der mos zulfs n dokter van ber hoald worden. As joe Joakob leuven motten, haar dokter hom aldernoarst wis opereerd. Allinneg plietsie haar gierd as n moager zwien dou zai hom handvat oet t oor trokken. Der mos zulfs nog ain noar dokter zien hoes veur nog n volle puut kramkes. Wazzen nait genog om plietsie zien dikke kop bienkander te krammen. En der wazzen ook gonnent dij heurd haren dat t mor goud was dat plietsie der n bel op haar. Doar was t stuur hom ien t gat stoeken bleven. t Zitten zol hom no wel stoer ofgoan. Joakob haar hom pootje flippen loaten, dou plietsie mit fiets kroug oet zol, wer der aal zegd. En zo ging t mor deur. Der kwam gain ende aan. Eerstkomende weken was der din ook nait veul plietsie bie stroat.
Ook bie vogelverainen haar Joakob nogaal ains wat ommaans. Aal joar dee hai mit n kammeroad t enten van knarries van elkenain. Tegen n pokkenvirus. Zai wazzen hier voak n beste zet mit onderwegens. Dronken mainsttied bie elk kovvie en n klòkje slougen ze ook nait of. “Omreden minsen doar zo op aandringen en din heb je ook gain wurms”, zee Joakob.
Op ain van dizze verziedes kwamen ze bie t hoes van Kees. Kees zien vraauw, n nuvere stadse pronksteert, dee lös. Ien ‘hooghollands’ vroug ze: “Wat komen de heren doen?” Joakob stak haand oet en zee dat e soamen mit zien kollegoa dokter van t veetrinaire team knarries n prikje geven kwam om ze te behoeden veur wel hail aarge dodelke zaiktes. Ze trok heur wenkbraauwen op en zee: “Ik ga de heren wel even voor naar de volière.” “Zitten ze nait gewoon ien t hok din?” vroug Joakob. Ze begreep hom nait.
Doar aankomen: “Kunnen de heren zich redden en blieft u straks ook thee?” Jaokob keek heur verbilderd aan. Op n menaaier of dokter gain goud nijs het, dit gaait zo mor nait, dat of ze wel wis dat zai ook n prikje mos. Ze was der glad ondersteboven van: “Kees heeft dat niet gezegd en ik ben gezond.” Doch Joakob wol nait om liek. “t Is aal ien t belang van medieze zoak en mevraauw kin der nait onderoet. t Dut nait zeer en der overkomt joe niks van, en t mot ien bil. Mevraauw mag zulf ain oetzuiken en aanwiezen en wie kieken din baaid even aander kaant oet. Je mag ook t eerste aan beurt, veur knarries aan.” Der was gain tied van noadinken, ze dee t rokje n endje omhoog, dee kop aander kaant oet en wer oareg rood ien haals. “Waarm is t hier nait”, zee Joakob, “of liekt dat zo.” Hai haar n vaste haand van enten, ‘permanent’ en ‘waterproof’ ston op t entraif. Ien kroug zee Joakob noatied dat aal wat dij eelske flotter zeggen kon was, dat t nait zeer doan haar. Der was gain thee noa t enten, en of de heren er zelf uit kwamen. “Kleur was vot en ze was wat blaik om snoet, entstof waarkte aal”, zee Joakob.
t Was nait oet te leggen aan Kees, dou zai soavends noar ber zollen. Kees keek din haitied geern even noar zien vraauws billen as ze heur nachtpon aan dee. Dij oavend was wel n alleriezelkste ervoaren. t Zain van heur zaachte ronde billen en ien ainen n verrazzen, ‘moi’ ston der. Hai was verbilderd en wis nait wat of e zag. Dit was hom teveul, en hai wol haildaal gain wait hebben van heur oetleg hou knarries wel nait ent worden mozzen. Hai haar doar gain begrip veur. Kees kwam doarnoa nait meer op vergoadern van vogelverainen. Hai zee aan t ende van t joar op. Zien vraauw kon nait laanger over vogels, begreep elk.

Miemern

As regendrupke
ais n smok
weden kon, hail zaacht
veur lu dij zo mor
deur grofdoadeg geweld
oet dizze tied goan


as ain snijvlok
snoetjeknovveln kon
mit aal dij lu
dij zo mor nait meer
in dizze tied stoan
mit n snijbaal vol gelok


as ain störm
aal verdrait vot kon
poesten mit zaachte oam
elks bloadje elks sprik
mit n lag omdeel luit valen
in dizze tied


as ain woord hier
deelzet wot mit zoveul
gevoulens zoveul pien
omdenken mit minsken
dij zunner woord zunner wies
der nait meer binnen

Mien ‘toal’?

Meertmoand, moand van t plat, al zellen paardie lu t laiver over n streektoal hebben. Plat liekt ja zo boers en in streektoal zit in aalsgeval t woord toal en dat is t ja aiglieks ok.
t Niedersaksisch Instituut erkent t Drents en Grunnens teminnent as n volwoardege toal,
omreden der ja n woordenbouk mit n bult woordkes oetgeven is en ok wat spellenregels. Sneu genogt bestaait er in streektoalen gain aindudeghaid. Elke kontrain het as t woare zien aigen moekestoal. Niks mis mit vanzölfs, mor zo kom je in n verhoal zomor wat verschillende taimkes en oetdrokkens tegen. n ‘Grötste Gemainschappelke Dailer’ bestait din ok nait. Elks prat en schrift zoas e zölf denkt dat t mout. n Echte Grunneger as Ede Stoal is n goud veurbaild doarin.
Broekt in zien verskes n apostrof, terwiel mainsten kommoa wegloaten. Ok het e t over ‘noeit’ instee van nooit; ‘sums’ in ploats van soms; ik, terwiel n aander voak k schrift en ‘zalstoe’ en gain zelstoe. Schrift zoas e prat en moakt zoch over schriefwieze in t hail nait drok. Zokswat is ja t recht van elke schriever, mor moakt t er nait makkelker op.
Elke ploats en elke streektoalschriever schrift mit zien of heur haart en steurt zoch
of heur nait aan aal biekomstegheden. Wel t muite weerd vindt dij oaventuren te lezen,
brekt kop nait over dij kulloazie.


Ok ‘Toalsman’ Fré Schreiber moakt er in t Dagblad en op TV- Noord bie toeren wat
van. Kerel woar hoalt dij Vrais t aal vot. Dut schienboar overaal wat op. Der binnen paartieds woorden en opmaarkens bie, woarbie k kop schraben mout. Mor dut niks ter zoake. Elke vogel zingt zoas e bekt is. Wat het n aander der ok mit neudeg. Wel t nait heuren wil, kin kraande ja votleggen of wiedkieker oetzetten, of n aander zender zuiken.
Goudgoan lu, of heur je laiver: Tjeu of Moi? t Is mie om t even. As je mor begriepen wat k
joe zeggen wil!

23 april 2009

Stil gebed…

t Gebedshoes is leeg en verloaten.


Gain preek.
Gain gebed.
Gain klokgelu meer op zundagmörgen.


Ik luuster en zuik God………..
en vroag mie oaf
of “De Heer” dit “Godshoes” veur aaltied
verloaten het.


Ik sloet mien ogen.
Luuster noar de stilte
en
vuil de waarmte op mien gezicht.


Verwonderd open ik mien ogen,
en zug het licht………
dat noar binnen vaalt deur
t gebrandschilderd glas
en zich n stroalenkraans vörmt om het heufd
van hom


dij ons nooit verloaten zol!

In t concertgebaauw

Muziek dragt ons
sleept ons oet vlakke bestoan
Stemmen van steerns
nuigen ons in n nije boan
Violen strieken noar höfte
bassen trillen zwoare tred
Flòiten bloazen deur blinnen
en op beune ropt n trompet
Zuverhaid zunder genoa
drift woar hemel ligt
Totdat luchten betrekken
umdat aine n houstbuie krigt

(23 feberwoarie 2009)

Aanroaken

Luddek
stést in d’hörn
rugge recht, kop omhoog
kikst gezelschop in
Hest reerd
en as k dien ogen vin
schutst vol
Zwiegend protend
kiek ve ofgrond in
Wil t?
t Mout ja

Mit haand vrief ik dien scholder
man k haar die
mit baaide aarms
stief vast holden mouten

(2 feberwoarie 2009)

Vaar weke vekansie….Noordkaap den mor?

In de loate joaren zeumteg ging ons leem radikoal om!

De vrouw haar net n wolwinkeltje opent en ik was mit n hellege kop oet t femiliebedrief stapt. t Kin verkeren!’ zee Bredero.

Gelokkeg zee Wim van Hanegem: Elk nadeel heb z n voordeel! (ja, dat het hai bedocht… en nait zoas wie ait dochten Johan Cruiff!)

En zo was t dou ook. Via n advertensie kreeg k n nije boas. t Wuir wat de sfeer betreft der nait beter op as bie mien olle boan, mor ik haar nait veul keuze! De start was wel goud. Hai vroug mie noa n poar weke al of ik ook vekansie pland haar……?

In de tied, da k bie mien voar waarkte kregen wie nait meer as n weke, omreden dat t aait veuls te drok was!! Doarom zee k ducht mie adrem: Ja, wie hebben Scandinavie besproken! Vaar weke! -loog k der omzuns eem bie…..Ik schrok doar zulf van, mor tot mien verboazen zee e: Dat is goed! Wanneer? Dat zel k joe aander weke precies waiten loaten!

t Was hom aal goud…. nou gauw op koarten kieken, wat meugelk was enz. De Noordkaap! Liekt die dat wat? Is dat nait te wied? Wat moakt t oet! Wie hebben ja vaar weke! End juli in de Simca 1300 en s oams al achter in Denemarken…. (zai mien veurege stokje: Verloofd).

Vanwege de toustanden en aargenis deur de veraanderns in Tivoli aanderdoags geliek op de boot noor Noorwegen…Tiedens n proatje mit n Zweed, -aan board van t schip- vroug e woar wie noar tou gingen…? De Noordkaap is t plan…Heb je zolang tied? Wait je wel hou wied dat is? Nee! Vanoet Holland kin je rekenen op wel zeumdoezend kilometer! Moeke slook n moal of wat oareg haard en zee verschrikt, mor goud duudelk: Dat dou ve nait! Veuls te wied!

De man pakde n koarte en stippelde n route veur ons oet, dei volgens hom veul schierder was! Hai was veur ons de TomTom in dei tied! n Mooiere raize hadden wie ons nait denken kent!

Wie stonden opains veur n baarg…. n Smaal spli-wegje mos ve op…… Moeke geliek baange. Dat dust mie nait! Kinder en ik dochten doar aans over en dus: noar boven. Staail! Wie haarn t nog noeit zo aarg had! De veurroaden zo n 80 cm hoger as achter. Zagen allend de mooie blauwe locht liggend op de stoulen! Moeke keek aalgedureg opzied en ging den mit kop onder t roam zitten mit t zwait in handen…. Zo daip was de oafgrond! En…. vlak aan d raante van t pad, woarop wie reden! k Haar t zulf ook nait te roem! Was ve mor boven, docht ik aal. Dou ve boom kwamen, bleek dat ve de ,Prekestoule’ beklommen hadden….

An daander kaante kon ve gelokkeg over n normoale stroate der weer oaf, op noar n nij oamtuur. t Simcachie begon wat roar te doun, aalgedureg vuil t motortje stil en mos ve n tiedje rusten, veur dat e wieder wol… Noa-ween van de beklimming van de Prekestoule??

Ook weer over baargen, mor den luttjen, wuir t aal stiller op de weg. En op n duur hailndal niks meer! Gain auto s, gain hoezen, niks!! Gelokkig wel n goud begoanboare stroate! De auto begon aal meer te sputtern en nou sloug mie de schrik om t haarte. k Heb wel n poar tankjes benzine, docht ik, mor as wie naarns tanken kinn n, wat den?

Noa n dik uur rieden raip ons dochter: Even stoppen pap! Daar staat een geit! En inderdoad! Wie stoppen en d kinder stoven noar boeten om t daartje te knuffeln! Zai wazzen schienboar blied endelk weer ais leem te zain! k Heb doar loater voak n moal an trogge docht!!

Noa de rit te vervolgen laip doar opains n vent in n kleureg pak mit lappen op scholder…. t Roampie noar beneden en vroagen of der in de buurt messchain n benzinepompe was…..? Helaas! Gain meugelkhaid om mekoar te begriepen!! Mit geboarntoal den mor! Mit n bekertje in d haand en doun of ik drinken wol, en wiezend op de auto kreeg e deur da k bezine hebben mos… Hai, wiezend op zien hoeloge dee mie begriepen, dat zo n haalf uur rieden, der n pompe stoan zol. Wie haarn n kander goud begrepen! n Shell-pompe! De tank vol en vroagt noar twei lampen, omdat t veurlicht aal zwakker wuir! No, wie have not! Den mor op geluk deurrieden. Gelokkeg reden wie n stadje binnen en geliek lait d auto t weer oafwaiten!

De wegenwacht doar belt en noa zo n rwinteg minuten loater n kroanwoagen op zied mit de vroag of wie belt haarn? Yes! zee ik, in de hoop, dat e t begreep…. en dat dee e. n Koabel oetrolt en op noar n garage. Dei was wieder vot as wie docht haarn in zo n klain ploatske….. !! (hai wos wel van wanten!!) De monteur bekeek wat der mis was en legde oet, wat e vonden haar… n Onderdail was haalf smolten. Ik kon n nije kopen of dizze reviseern. Wol ik n nije, den mos ik twei doage wachten.. Reviseern zol n dag duurn en was zowat d helfte goudkoper. Dat mor den. Wie konden t stadje ja wel bekieken en wat eten was ook nait verkeerd. Om vief uur kieken of e kloar was. Gelukkig wel! Betoalen en rieden mot weer.

Bie t stadje wiederop was t zulfde laidje: minder licht en nog mor n keer oetbloazen! Bah! zee k. Nog nait goud dus! Dou e ter weer an tou haar zag ik n bord mit de tekst: ,Zimmer vrai’… Ik dam op en of de Simca zeggen wol: Tot hier en nait wieder, sloug t motorgie prompt weer oaf! Noa t aanmelden de stad in om wat te eten en omdat wie al zoveul oetgeven haarn, kon n oetgebraide heerleke moaltied der ook nog wel oaf, docht ik! Woarop n Deen vroug: Hast Du zoviel geld? Wiezo den? vroug ik…. Sehr teuer!! En dat bleek bie t oafreken!!

Op trograize mor eem bie bruir in Lubeck aan, zee k tegen de vrauw en kieken of zien zeun mie helpen kin? Dou mor! Helaas kon dei t euvel ook nait kloaren en biffe op de bonefooi mor richten Scheemde reden.

d Weke der op weer an t waark…. Lait e mie in Stad, -in n stromende regen- weer stoan! ANWB beld en via hom n nij onderdail van dealer Alles inbouwt. Onderweg noar hoes docht ik: mor geliek noar de garage. Sloug e twinteg meter veur de garage weer oaf! Kon in de vrijloop nog net op dam kommen. Ie snappen vast wel wa k doarnoa besloot: Vot mit dat ding! Wat het dizze vekansie ons wel nait kost vroug moeke…..? k Wil t nait waiten was mien antwoord, mor loater heb k stiekom toch de nota s opteld en kwam k boven vaardoezend gulden oet!! Brrr! Dat dee zeer!

n Laank oamtuur mit prachtege herinnerns….. Dat mog ook ja wel wat kosten!

Omzain oet dankberhaid, of omreden t van onsverwacht wordt?

Op 11 april 1945 wer t zuden van t Knoal, t Gemainte-Onstwedde-gedailte, bevraaid van moffen deur onze Poolse vrönden. t Is mor, dat je t waiten. Wat göng t er doudestieds om weg. t Volk vluchtte t veld in, bange veur rondvlaigende grenoaten en koegels. Namen heur hebben en holden as t kön in koare mit. Nacht brochten ze liggend deur achter eerabbeldobben.

n Dag loater was t noordelke dail ( Gemainte Wildervank ) aan beurt. In aprilmoand worren elk joar vannijs weer olde oorlogskoien oet slode hoald. Veuraal d’olde garde let, noa zoveul joaren van stilzwiegen, heur nait meer onbetuugd en aalsmor meer lös.

n Goie zoak, dat lu van tegenswoordeg nait vergeten wat zoch zo’n dikke zesteg joar leden hierzoot ofspeulde. Schandoaleg dat lu der bliekboar zo waaineg van leerd hebben. Ze vlaigen mekoar om zowat niks al in hoaren en sloan nkander zomor t zaikenhoes of kremetorium in.

Hebben onze bevraaiders doarveur heur leven woagd? Bie d’ herdenken stoan lu evenpies stille bie dij tied, mor dat zet nait veul zoden aan diek. d’ Aine oorlog noa d’ aander volgt nkander in rad tempo op. Woapens vlaigen over en under teunbaanke deur as waarme broodjes om nog meer, veurnoamelk, onschuldege lu noar d’aander kaande te helpen.
Woar hebben dij undergrondse waarkers, helden van t zuverste ras, dat aan verdaind? Hebben doartou zoveul lu votdoadelk noa d’oorlog kuierlatten nomen noar t boetenlaand, wied over zee, om roare smoak weg te spuilen? ‘Paitjes veuraan’ van veur d’oorlog namen, mit n oetstreken porem, t rouer weer ter haand en göngen wieder woar ze toun bleven wazzen. Stonnen achterof dou der echt wat beuren mos! Bieltjesdag bleef oet, slagtoffers bleven stoan in kolde, mossen dankboar wezen, dat ze t aal overleefd en deurstoan haren. Wazzen ja weeromme komen, nou en! Sneu dat heur hoezen en bullen verzegd wazzen. Zokswat beurt in slimme tieden. Was ja nait aans. Vief noare joaren werren zo rad meuglek oetwisked. Dij tied in doofpot stopt. t Laand, stroaten, hoezen en febrieken mossen weer in odder moakt worren. Veur andermaans laid haren ze minder oog. Elk mos zoch zölf mor redden. Ze haren t ja stoer zat. Nait aalsmor soezen over t verleden en omkieken noar t laid, dat dij vief joar brocht har, mor kop omhoog en blik op toukomst richt. Nait proaten en vergoadern, mor haanden oet maauwen en pebaaiern kop weer deur t haalster en t laand overend te kriegen.

Noa vaar maai steken we vlagge weer oet. Toak volbracht. Aine feest noa d’aander. Lu wizzen van maaljoagerij nait wat ze t eerst of t lest doun mossen. Of doch: feestvieren en vergeten. Kinnen doarnoa overgoan tot odder van dag… Juustem, dat wil zeggen: roezie moaken oet hebzucht, jeloerseghaid, of onvree mit t aigen bestoan. 11 en 12 April binnen veur Knoal denkwoardege doagen, mor of elks der bie stille staait en t meenshaid wieder helpt, blift n open vroage. Goudgoan lu!

16 april 2009

Vredewold

De noam van dizze streek was Vredewold,
die noam is al huul old.
Toch is die noam niet hulemoal vot goan,
we zien die noam hier en doar nog op stoan.


Mor woar stijt die noam dan, vroag je je of….
Nou Moarum het n mannenkoor, ze zingen Gode Lof.
Midwolde har n theehuus met die noam al
weer lang geleden,
mor die noam is update veur n andere
noam, dus dat is verleden.


Mor wat viel doar nou allemoal onder
t gebied Vredewold?
t Was wat nou gemeente Moarum en Leek
is, en die noam ien gedachten holdt.
As der nog es heriendeeld wordt ien dit gebied,


dan heb ik n goeie noam uut vervlogen, mor
dan weer tegenwoordege tied?
Vredewold, ik wil dij bezingen!
Vredewold, ik wil t behold van dien holtwallen bij de overheid ofdwingen!
Vredewold, wat bistoe zunder die coulissen?
Vredewold, ik wil dat veur gien gold missen !

Uut van huus

Vot uut de vertrouwde buurt,
t is net of die eerste dag wel eeuwen duurt.
Ik heb slim wènst noar mien thuus,
k pak de fiets en goa weer noar huus.


k Wor thuus met open armen ontvangen,
dit was t, t ging om dat verlangen.
t Gijt om die onuutputtelke liefdesbron,
woar ik absoluut niet buten kon.


Toen k older en soldoat wer,
dus ien dienst mos, huul ver,
docht ik terug dat k noar huus fietsen kon,
mor op t lest toch de wènst overwon!

Jan Evert

Zai hom nog lopen
keersrecht
as n plaank
stil, zunder geluud
of hai sweefde.
Stìef van draank.


Werd proat, elk
wis wel hai was
nait ain
dij hom kon.
Aal doag, zulfde rondje
krougen, hìn en weerom.


Zien lutje hondje
n aibels laif daaier
kreeg aal doag
zìen eten
van toaveltje dekje
even over vaaier.


Dou op n daag
kwam hai oet tied.
En toaveltje dekje
even over vaaier, zaag
hou n verdraitelk hondje
bie hom ien aarms laag.

Weer noar schoul

Doar zaten ze din, mitnkander bie Bert en Liesje ien grode toen achter t hoes. Mooi ien schaar van n dikke kestanjeboom. n Gloepense hette en n glìnne zun. Vekaanzie ien Nörg haar wel n week of wat langer duren mocht. Lekke banden wazzen der weeromraais gelukkeg nait west. Dou jonges oet Nörg weer thoes wazzen, lag der n aibels mooi koartje oet Duutsland mit aan veurkaant hoge baargen mit bos, en der ston n groot haart op.
Aan aanderkaant t koartje ston groetjes van Bert en Lies.
“Wij hebben niet zo’n goeie vakantie gehad en hebben ons verschrikkelijk verveeld. Er was daar helemaal niets te doen en niemand om mee te spelen”, zee Bert. “Onze vakantie heeft erg lang geduurd en we zijn blij dat we weer thuis zijn”, zee Liesje der nog achteraan.
“Ik ben wel nieuwsgierig wat jullie daar in Norg allemaal beleefd hebben?”, wilde Bert waiten.
“Piet is ien vekaanzie ook weer n moal bie dokter west. t Zol nait zo weden of hai het ook haitied wat”, zee Snöt. n Gegeven memènt haren zai bie t hoeske wat bie boom laangs runnen zain. n Lutje broen eekhoorntje, ain mit zo’n dikke pluumsteert en van dij glimmende swaarde oogjes. Dij wazzen ze op t Grunnegerlaand nog nait ainmoal tegen komen. Zai haren op n stee stoefbie t hoeske stoet mit pindakees legd en noatied nog wat souskes der bie. Dat was net wat veur dij eekhoorn. Hai stopte n gegeven memènt zien waangen vol en nam boudel mit. Piet zee:
“Dij eekhoorn het hier vast ien de buurt woaraarns n nust.”


“Eekhoorns moaken dikke nusten”, haar Piet zien Pa zegd. “Allinneg leggen ze gain aaier mor kriegen net as knienen jongen”. Jonges wazzen oareg nijsgiereg worden woar of dij eekhoorn zien nust haar. Zai konden meschain wel n eekhoorn vangen of ain oet t nust hoalen. En din mit noar hoes nemen omreden doar haildaal gain eekhoorns wazzen. Hoas zee: “Dwat is nait gwoud jonges. Doar whemmen zai ja nwiks te vreten. Dwer binnen ja gwain dwennewabbels en gwain dwennebomen.”
“Mor kinnen wie ze din nait mit wat aans vouern?”, vroug Piet.
Ze wizzen t nait, mor wollen eerst kieken of ze ain vangen konden. Jonges haren nog gaauw even wat nije souskes hìn legd en wazzen bezied kropen. No wollen zai goud oppazen woar of hai der mit hìn ging. n Lutje abbelsienekistje ston kloar om eekhoorn ien op te baargen. Ien ainen was eekhoorn der en begon rad ien souskes om te kaauwen. Hai runde gaauw mit volle waangen noar n denneboomke stoef noast t hoeske. Dat haren jonges nait docht, dit was wel oareg makkelk. t Was n hail dicht denneboomke mit veul fiene takjes.
“O, mor das haildaal gain perbleem”, raip Piet. “Kiek mor ais, doar zit n hail groot nust boven ien.” Bienoa boven ien t boomke zagen zai n groot rond nust. t Haar wat weg van n dik oksternust allinneg dij was roeger en haar dikkere takken. “Even kaalm aan,” raip Snöt, “loat mie der mor ien klimmen. Ik bin klaainste van joe apmoal en doe bis veulste groot Piet.” Hoas vroug: “Mweschain wis t wel beder was wwie vweurtied bwandweer roupen.” Piet zee: “Joe mouten ais opholden aal te soezen en mie aal te kommersietsen.” Knovvelachteg wurmde Piet hom ien t midden van t boomke noar boven. Aibels dunne schaarpe takjes mouken dikke krazzen op zien blode aarms. Stoareg aan kwam hai dichter bie t nust mor kon der nait recht goud bie en mos der haalf omhìn hangen. Aigenliek kon hai gain iengang van t nust vienden. Ien ainen zag hai datter haalverwege n gat ien zat.
“k Heb hom”, raip Piet noar beneden. “Pas doe no mor op”, raip Snöt. Jonges zagen aan onderkaant dat Piet haalf om t nust hìn haand der ien dee.
“Wis e wel twoes dwij ol eekhoorn wof zitten dwer jongen ien?”, wol Hoas groag waiten. “k Wait t nait, even grabbeln din t is wel n oareg roem nust”, stìnde Piet. “Jonges ik vuil hom, zet t kistje mor vast kloar.” Piet haar hom te pakken en eekhoorn Piet, heurden jonges beneden onder boom. Hai gilpte en bèlkte t hail bos bienkander. Piet lait t boomke lös en mit veul geroas schoof hai hotternd tussen takken deur omdeel. Jonges zagen n eekhoorn dij hom stief vasthil aan n vinger. Pa dij mit ogen dicht ver vot zat te dreumen ien n makkelke stoul aanderkaant t hoeske wis even nait woar of hai was. Dou stoof hai ien t ìn of n dikke weep hom stoken haar en vloog om t hoeske hìn. “Wat gebeurt hier wel nait?”, raip Pa. Moeke en zuskes kwamen der haildaal verbilderd achterheer. “Piet weer mit zien meneuvels”, raip Pa tegen Moeke. Piet ston der bie te kieken of hai zien boksem vol haar. Zien aarms en kop aalderwegens onder dikke rooie krazzen en n haand woar t bloud ofdrupte. En ol eekhoorn was ien gain velden of wegen meer te zain. “Wat hebben joe wel nait aal ommaans?”, brulde Pa nog n moal. “Doe ien hoes Piet en votdoadelk kolle nadde lappen op aarms en aan kop. Din pak ik fiets en kinnen wie noar dokter ien Nörg.” Dokter schudkopte dou zai doar wazzen en zee : “Ik heb veel meegemaakt maar zo’n patiënt heb ik nog nooit gehad.” “Nee,” zee Pa, “zukswat het allinneg dij jong van ons.” Piet kreeg n prikje, n zere lap om vinger en n zaalfke veur kop en aarms din t braande oareg. “En noatied ook nog n dikke vinger en haand van n ontsteken”, zee Snöt der nog mor even achteraan. Liesje mos der wel vrezelk om lagen en Piet schoot kleur oet.
“En wie hebben ook nog n aibels baarg knienen en lutje knientjes zain”, zee Snöt. “Veuraal bie oavend tegen tied dat zun onder ging. Din zaten wie voak hail stil mit n drijen noast nkander op n diekje bie raand van t bos. Doar kwamen knienen oet knienegoaten dij ze doar groaven haren. En wie hebben ook nog twij moal haarten zain. Ain moal mit n lutje der bie.” Piet zien Pa haar ze
soavends mitnomen noar n plas mit vies broen wodder bie raand van n old bos. Stoef zaten zai doar ien twijduuster tegen nkander aan en mozzen aibels stil weden en wachten. Haarten gingen doar wodder drinken omreden der ja naarns n moar of daip was. Zai mozzen wel goud kieken din t was rad duuster.
“En doarnoa noar t hoeske stroekeln deur t bos over apmoal lözze takken”, zee Piet. “En Hoas het der noatied haildaal nait oetzain, dij haar kop wel twijmoal zo dik van aal muggebulten. En ook nog n dikke toet op zien male lip. Wie konden hom doagen laank nait goud verstoan wat of hai zee. En Snöt het dou ook nog n dag of wat mit n dicht oog en n glìn oor lopen van dikke muggebulten.”
Mor elk wol der zo wel weer noar tou. t Leek Bert ien aal geval beder as vekaanzie ien Duutsland. “Dat hoeft van ons niet weer, zo’n vakantie”, zee Bert. En ook Liesje raip: “Van mij hoeft het ook niet weer. We moeten er maar eens met onze Vader en Moeder
over praten.”
“Joe kinnen veul beder mor noar Nörg goan en dat is ook nait zo’n ènd rieden”, zee Piet. “Meschain kinnen wie din aankomend joar wel mitnkander doar hìn op vekaanzie.” Dat leek ze wel wat en din konnen zai no aal vast kieken wat of ze din doun zollen. Jonges wollen leste week van vekaanzie bie Snöt achter ien toen nog n grode tìnt baauwen. Zai haren twij grode linnenrikken dij ze bruken moggen. n Tìnt van ol toavelklaiden, swilken en mit n boom van eerabbelzakken. En van ollu moggen zai der din ook nog n poar nachten ien sloapen. t Wer mor n haalve naacht. Jonges haren as verzopen katten midden ien naacht bie Snöt ien t achterhoes stoan. Ien ainen was der n rabbelnde regen mit dunder en bliksem west en dou störmde hail boudel ondersteboven. Zai konden t neudege nog griepen en binnen gaauw ien hoes stoven. Aigenliek wollen zai ook wel weer noar schoul. Vekaanziegevuil was no aigenliek wat over.

Bewogen

stoarend stoande aan t straand
mat ik de wiedte van n golf
brak mien heufd derover dook derin


hai overspuilde en sloot
zuk achter mie hail zaacht
oetrollend op t verzoadegde zaand


zat even op zulfde lengte
heurde t roezen in mien oor
moar t ebde vot allain t zolt prikt nog

jan.09

Zo is t

Deure staait altied bie hom open
deur dik en dun zel hai mie steunen
kin mit alles bie hom terecht
hai let mie nait boeten stoan kleumen


Hai zel as e kin mie altied helpen
deur doad of n goud gesprek
wie kìnnen mekoar ook al joaren
dat is veur mie de juuste plek


Baaide hebben we vraauw en kinder
dat brengt sums ook weer zörgen
en ook al het hai t nog zo drok
hai komt vot, wacht nait tot mörgen


Viemdatteg joar woar blift de tied
kinder binnen al op heur aigen
mor ook dìn hebben we zat te proaten
woardeur we uren veurbie vlaigen zain


Hebben ie al deur woar k t over heb
n vroagboak veur n oor en road
dìn zel ik joe dat vertellen
dat lu is mien beste kameroad.

Pronkjewailen

Pronkjewailen in t Grunneger Laand. Kinnen joe ze altmoal? Centroal stait vanzölfs d’ Olde Grieze, Martinitoren in Stad. Van dattiende Aive of aan hoofdkerk van Grunnen. Stad ontston op n oetloper van Hondsrug en vörmde n Saksische veurpost in t Vraise laand.
Toren van 96 meter hebben ze drijmoal opbaauwd. Bie n overmoudeg vreugdevuur in 1577, omreden Spanjoarden kuierlatten namen, göng spits in vlammen op. Kreeg in 1627 zien oetendelke vörm mit n open pienappel op n Renessance top. In vieftiende- en zestiende aive is der ok n bult aan verhapstokt.

Op n zestal waandborden hebben ze dij jewailen bie nkander gadderd zoas: noast Martinitoren, Goldketoor “Date Caesri quae sunt Caesaris”, of in begriepelke toal “ Geef Kaaizer wat hom toukomt!” Noast t veurnoame Stadhoes. Jacob Otten Husly en zien oetvoerder Hermannus Raammaker hebben der n nuver spultje van moakt. Bord twije geft drij gebaauwen oet Fivelingo pries. Te waiten: Kerk van Noordwol in gemainte Beem. Vrouger ston toren lös van kerke, mor in 1639 hebben ze n verbinding moakt mit t schip.
Ned. Herv. Kerk van Bierum. Ok baauwd in dattiende Aive, hierzoot is overgaang van t Romoans noar t Gotisch meroakel goud te zain. Aanklaiden is oetzunderlek sloagd. En t in 1630 baauwde Stadhoes van Daam, aan braide Wiekstroat. Open galerij is vrouger broekt as woage.
Bord nummer drije let ons zain: Poarels van Westerwol. Schaive Juvvertoren van Onstwedde. n Goudmoaker van n rieke lösbandege juvver, dij schietensbenaauwd was veur Spoanse griep. Wedderbörg woarvan ze in 1957 nog resten van t kestail dat deur Hertog Karel van Gelre omdebie 1535 vergroot en verstaarkt is, vonden hebben. Doarnoast staait n Hoeske oet Vesten Bourtange.
Nummer vaare let zain, dat Hunsingo der ok best wezen mag. Tot 1798 n toamelk zölfstaandeg gewest, mor nou beheurend bie zogenoamde Ommelaanden, woar ok Fivelingo en Westerketaaier underdail van binnen. Hierop stoan:
Hervormde kerk van Waarvum, mit n toren oet 1638, dij as windwiezer n vergold peerdje dragt. Jonckheer Feio Sickinghe het eerste stain legd. t Poortgebaauw van vrougere borg Asinga in Middelstum. Baauwd in 1611, mor loater hailemoal restoreerd. Stait midden in dorp aan de Burchtstroade nummer 17. En vanzölfs de Menkemabörg, ain van de schierste en best bewoarde börgen van Pervinzie Grunnen. Binnen loaten meroakels mooie koamers n haile bult zain oet zien rieke geschiedenis.
Ook t bord mit bailtenissen oet Duurswold en Oldambt mag der wezen. Zoas Ned. Herv. Kerk midden in Winschoot mit zien toren oet roem twaalfhonderd, dij in 1930 en 1932 n aachtkaanteg bovenstok kreeg, omreden der aans gain klokkenspul in paasde. Noast Fraeylemabörg oet Slochter. Aan weerszieden van t veurplaain, omsloten deur twij graachten t koets- en schathoes. Ok n laandhoes oet 1700 in Midwolle, kin je op bord vieve bewondern.
t Westerketaaier wordt oetbaild mit Kerk van Midwolde. t Laandgoud Nienoord in Leek. Noa braand van 1846 finoal ofbroken en vannijs baauwd. Rietuugmuseum en Schelpengrot trekken joarlieks n baarg bezuikers. Doarnoast staait t widde pasterij oet gemainte Aduard, of Auwerd zoas paardie lu zeggen. n Herinnern aan cisterciënzer munniken, woarvan t refectorium- n overbliefsel van t St. Bernardusabdij- nog n stokske oetmoakt van Ned. Hervormde Kerke oet omdebie 1300.

Dizze zeldzoame verzoameln van zes Delftsblaauwe waandborden mit doarop pronkjewailen van Pervinzie Grunnen is soamensteld deur dhr. De Hoop van vrougere Artilux oet Stadsknoal en in bepaarkte oploage oetbrocht deur firmoa Goedewagen oet
Nij- Buunen.


Knoal, 5 meert 2009.

Nuzzeln

op n nust aan d’overkaant
van t wotter tussen t raait
zit meerkoet op heur aaikes
noa n tiedje gaait ze der of
op zuik noar heur maanje
midden ien t moar komt z’hom
tegen snoavels tegen mekoar
veuruut nou doe en hai nemt n spurt
loater komt ze weerom mit n laange
dunne stok dwaars ien heur bek
wil deur as hoar-op-hond stoande
raaitstengels terog noar t nust
t gaait nait mor z’is hail loos
draait heur kopke n kwartslag
boant zok n weg der noar tou
legt mit klaaine steutjes twieg der
tegen aan, zo! doe dust veur mie
ik dou t veur die, t binnen net lu

Winkelweek

Bie oons in t dörp doar wazzen vrouger nog de wereld winkels. Je haren krudenier, melkboer, slachter, bakker, dreugist en t mannefeturenwinkeltje, n gruinteboer en n smid enz.
Deur aal dai winkeltjes was der ook n haile socioale soamheureghaid. As je bosschoppen doun gingen, dìn was je n poar uur onnerwegens en overaal was wel wat te proaten en te reudeln. Doardeur was der ook n verainen ontstoan van winkeliers en dai haar dìn opbedocht dat der ainmoal in t joar n feestweek organisaaierd worden mos. Dai feestweek kreeg al gaauw noam ‘winkelweek’, omdat t idee bie d’ondernemers votkommen was en dai der ook n bult veur deden.
Der wuien wedstrieden in t leven roupen en sikkom t haile dörp dee doaraan mit. Elkenaine versierde zien hoes en muik toene schier omreden der n wedstried ‘schierste toene’ was.
In de krougen haar je dìn voak muzikanten zitten met n vioul en trekörgel en op t voetbalveldje ston n lutje kermis. Gain gierende en haard in de rondte vlaigende fetuuten, mor n schaittent en n zweefmeulen. Oh joa en nait te vergeten een kekiewals. Dai kekiewals was bie veul mìnsen favoriet. Ie mossen eerst mor ais zain derin te kommen
en as je derin zaten, om der weer oet te kommen… Veur de kinder een peerdenmeulntje en trektaauwtjes mit blikjes goeien. t Was der altied gezelleg drok en der was aal doage wel wat te doun. Schoulkinder kwammen overdag deur t dörp hìn mit kedelmeziek. Doarbie luipen ze in optocht en mochten mit ólle pannen en potten net zoveul lewaai moaken as ze wollen. Maistied was dit d’ofsloeten van speultoenfeest.

Dat was n spelletjesdag in speultoene. Doarbie konnen kinder zaklopen of mit heur mond n appel oet n wasoaker vol woater hoalen. Ook was der ringsteken woarbie ze op n hobbelfietse perbaaiern mossen om mit n stok n ringe te steken. Dit wui dìn soavends weer veur d’oldern doan. Wedstried steltlopen en zo wieder. Het was der altied reuzegezelleg en der was noeit gain trammelant. Vanzulf trok t ook weer mìnsen aan oet aandere dörpkes en dai gaven den weer geld oet bie de kroamkes van d’ondernemers dai het er ook goud bie haren. Ook was der nog voak n grode optocht mit versierde woagens en n plietsiekever veurop mit blaauwe zwaailaamp aan. Achteraan ree plietsie De Vries op zien fietse en keek vrundelk in de rondte en gaf doar mit aan dat de leste woagen der langs was.
Brandweer haar d’olle amerikoanse brandweerauto ( dai wie maistied eerst aan loop drokken mossen) bie t daip stoan en dìn mog de jeud mit slaange t woater weer terugge spoiten. t Haile joar deur wassen wie dìn al stuvers, centen en dubbeltjes aan t spoaren veur dai ainmoal in t joar feest. Der wui deur t haile dörp noartou leefd en de mìnsen wassen weken veurtied al mit de veurberaaidens bezeg.

Ik stoa nou vatteg joar loater in mien aigen hoes aan de deurgoande weg van ons dörp veur t roam en zit noar de deur de winkeliers organisaaierde braderie te kieken. Doezenden mìnsen schoeveln langzoam over de weg woar de wereld kroamkes stoan. Je kinnen der van alles kopen: klaaier, fetuten veur in toene, petten en ondergoud .Ook veul eettenten mit hamburgers, vette worsten, euliekouken. Vot n beetje links van ons hoes staait n groot podium, woar n vent mit n ploatenspeuler wat rampetamp meziek staait te speulen. Heuren en zain vergaait joe. t Is n commerciële braderie woar zoveul meugelk geld verdaind worden mout. t Kin mie nait bekoren, t het gain socioale weerde. Der worden gain toenen versierd of speultoenfeest holden, ook gain kermis of kedelmeziek deur kinder. t Gaait allain mor om de verdainsten van d’ondernemers. Ach, de wereld veraandert en wie veraandern mit. Ik pak mien knip en loop noar boeten om n puut euliekouken op te hoalen.

Verdrait

In en om mie wordt t duuster.
n Graauwe wolk schoft troag veur zun.
Achter mie heur ik gefluuster
tot ain vragt: hou gaait t mit die?
Prima, roup ik, t kin nait beter!
En ik laag der ook nog bie….

Zummer

t Is zummer worden zoask groag wol.
k Heb ale doagen de grootste lol.
Dij weerlu hebben kiek op’t weer,
schelden op ze dou k al weken nait meer.
De pokkel is mie broenverbraand,
naargens beter as ien aigen laand.
Mit vraauw en hond noar t Lauwersmeer.
De nije surfplaank slit al weer.
Nog even en din is t weer veurbie,
zummer kin nait meer kepot veur mie.
En komt der straks weer n tied van regen,
dìn kin ik doar veurlopeg wel weer tegen.

Mien grootolders

Zie zain mie kommen,
over d’loane, t taauwtje
hangt tot deure oet.
Ik kom der zölf wel in.
Goa doe mor even bie
opa zitten, mien jong.
Mooi ja, dast der bist,
kovvie komp der aan.
Wost n plakje kouke
of n vrizze plevekoek?
Opa stopt zien piebe,
pookt kaggel nog ais op.
Zien oetkaauwd sloatje
smit e der ook mor in.
Zai krop in heur zörge,
lustert noar t geproat.


t Is non joaren loater.
Ik kwam der lang nait
voak genog. Wat wol
ik geern nog ais mit ze
proaten. Hai mit zien
olle piebe, oma dai
mie kovvie gaf.

n Nije dag !

Nog soesderg omaarm k de dag
Nou zun weer te schienen staait
k Voul dat deur heur waarme gloud
Kòlle van nacht verdwienen gaait


k Pruif de vrizze mörgendaauw
k Roek rozen, in bonte kleuren
t Moakt begun van dizze dag
Tot n verwonderliek gebeuren


Vogels zingen t hoogste laid
Aibels ket-oet, zunder zörgen
Heurboar in wiede omtrek
n Groutnis aan n swoule mörgen


Veur mie is t weer n nij begun
n Nije mörgen, van n nije dag
Om mien Leven weer te leven
En t vannijs mitmoaken mag !

Stof

Kiek, nou bin ik volwassen, teminnent in joaren…. Mien geest? Wel, dat wait ik sums nait hou old dat dij is. Kin nog welains …. As ik mit n stel wichter winkeln goa en n mooi pakje of n klaid zai, ik t aanpazen goa en veur spaigel stoa te draaien… Din denk ik welains : ‘Mien moeke mos mie zo ains zain…’ Mien gedachten goan din even terog noar vrouger.
Zai was hail smieteg mit braaien, zai mog t groag doun . In wintertied in grode woonkeuken bie d’olle vaaierkaante kookkaggel mit vaaier goaten, in elk gat iezern ringen mit deksel as der gain kedels in hingen, zat ze mit tikkende pìnnen mooiste klaidjes te braaien of te hoaken, en nait te vergeten mutsen, kofkes, borstrokken en kniekouzen mit moezentaandjes. Ik heb heur t aiglieks nooit vroagd of ze bliede was dat ik, d’oldste, n wichtje was. Zai haar n hail aander idee van wichtje wezen as ik. Zai perbaaierde mie t hail voak bie te bringen, mor eerlieks, ik heb hail laang docht dat der gain verschil was in jongs en wichter. Loater is t wel aalmoal goud kommen. Wat ik wel wait is dat ze hail bliede was mit mien bruirtje dij vief joar loater kwaam, meschain wol ik t om dij reden wel nait waiten ook. Ze haar t dou aal wel deur dak n haalve kwoajong was.
Toun ik nog hail klaain was en nog niks van kaddekwoad wis, was ik n zuit potje. Vandoar heur grode verwachtens, denk ik. Mit de grui kwammen ook de streken. Dik zes joar was ik en ging mit jongs oet buurt noar schoul. n Poar kilometer lopen. Zai t nog veur mie, veujoar, mooiste braaiden klaidje aan. Lila mit klokrokje, wit koordje om middel en witte blokjes onner in raand en rond maauwen. Widde kniekouskes , t aal netjes en schoon. n Ploatje . “Nou, moak die nait voel veur das t op schoul bist en kom ook schier terog, nait in onnerwaal, gain kikkerdril vaangen of sallemaanders mitnemen. Rechtdeur lopen, op stoup blieven….” Ik wol t wel, was altied van goie wil, mor joa…… Bie ons op t streekje verderop woonde n kolenboer en smörgens vroug hail voak op zulfde tied as wie noar schoul gingen, ree hai mit zien peerd en woagen, zien swaarde woar derop, bie zien klaanten laangs. Wie waren aal even op weg, hai kwaam ons achterop. ‘Mitrieden jongs?’ ruip e . t Schaive laagje zag ik nait, as kind let je doar nait op. Hai ree stapvouts en mien drij kammeroadjes, woarvan twij older, sprongen der op en trokken mie der ook op. Kolenboer klakte mit zien tong en raip: ‘Vot peerd!’. Hailendaal gain twievel, t kwaam gain seconde bie mie op om te waaigern. Mitvoaren op kaar, dat was wat! Aalmoal tot schoul aan tou! . Wat zoln ze ofgunsteg op ons wezen! Ik kon mien achterkaant nait bekieken, mor kinder aalmoal wel en doar waren ze glad nait ofgunsteg op…. Zagen mie aal toeskommen… Ze wezen wel en gnivvelden wat, mor ik sluig even mit haand achter mien kont, vreef n beetje achter mien kniekousen, zag nait dak t allìnneg mor aarger muik. Volsloagen in ban van t ritje. Zo zat ik op schoulbaank te wummeln en t cokesstof en törfmot in mien nij klaidje te paarzen.
Schoul ging oet en ik noar hoes. Hou dichter ik bie hoes kwaam, hou langzoamer ik luip. Aargens in mien achterheufd begon ik wel wat te twieveln over vanmörgens, meschain mos ik mor niks aan mien moeke vertellen over rit op kolenboer zien kaar. Dat mos ik mor nait doun, bedocht ik mie. Moeke ston bie waslien en hoalde dreugwaaide goud deroaf. Ze draaide zuk noar mie om, monsterde mie, heur wenkbraauwen trokken soamen. ‘Draai die es om, in godsnoam woar hest in zeten, das nait normoal!’ ‘Op kaar van kolenboer, wie moggen mitrieden tot aan schoul tou’ zee ik bunzelachtig.
‘Dij verrekte kerel, zo hoalde zien gram, omreden ik gain braandstof bie hom bestèl!’ k Snapte der nait veul van, ain ding wel, dat ze nog kwoader op hom was as op mie. Volgende mörn ruip ze mie, veur dak mie aanklaiden ging om noar schoul te goan, bie zuk. Wees mie op twij stoulen woar goud op laag.. ‘Nou kist kaizen , dij overaal mit stevels of t broene klaidje mit dij nuvere, borduurde raand en pompoenkes. As t weer van plan bist mit kolenboer mit te goan, zok mor veur dij overaal kaizen.‘ k Haar aigenlieks gain keus meer. Moeke sloakte n zucht, t was n begun.

16-02-09

Noordhörn en zien historie

Nee, ik hol me niet allenneg bezeg met e Grunneger Toal, of dat nou ien West-, Noord- of Oost-Grunnen is, of ien Stad. ‘Vrouger’ trekt mij as gien aner thema, ik kan der gien genog van kriegen. Nog aaltied smantje ik van t Peerd van Troje, de droad van Ariadne, t törfschip van Breda of de slag bij Kloosterholt. Benoam de geschiedenis van Noordhörn, onze woonstee vanof jannewoarie 1974, wil ik groag beter kennen leren. Bordje vol, bordje leegeten, en dan weer vannijs opscheppen en deureten en nooit niet zat worden… Hoe zat dat met de Börg van Noordwyck? Hoe hielden de bruurs Huzengoa zuk ien leven met heur touwsloagerij? Woar haar hun zuster t touwwinkeltje? Hoe laank is t Tolhuus al weg en woar ston doch dij aldereerste woningwetwoning? Wanneer was Noordhörn de hoofdploats van dizze gemiente en hoe duurde dat? (Tekört, mor doar proaten we n volgende keer wel over…) Ston der n Sarrieshut en zo ja, bij welke meulen? Zulke vroagen hangen aalweg rond ien mien kop, hebben doar heur hangstee en ik heb (en wil) gien mesientje met hoge pieptonen om ze doar vort te kriegen… Wat was t rooie dörp? Wat dee Foppe Homan? Wel wiet nog wat meer over Piet Slof en hoe liep t of met de kerkklok ien e Twijde Wereldoorlog? Nou ze mij niet meer vanneuden hebben ien t Onnerwies, kriegt de Geschiedenis ien mien doen en loaten n hoofdrol toebedeeld. Gesprekken met oldere en wiezere mensen as vrouw Visser-van der Sluus, Jan Tempel, Henk Geertsema, Kees de Hoan… Stukjes schrieven ien t kraantje van onze handelsvereniging Fortuna en Dorpsbelangen, digitoale ploatjes moaken en verglieken met beelden uut t vleden, mooi man! Niet elkenien lopt der zo warm veur as ikzulf doe, mor der is doch n oardeg ploegje lu, die enthousiast bennen, vertellen en luustern willen, méér wieten willen. De wietenschap begunt met verwondering en dat geldt ok veur t uutzoeken en vastleggen van de Noordhörner geschiedenis! Is der dan gien vereniging, gien club die zuk doar druk om moakt? Jawel, der is n Historische Kring Zuidhorn, mor t akkedeert nog niet optimoal tussen die kring en mij, we wieten nog niet goed wat we aan mekoar hebben (en hebben kúnnen…) Ik von en vien dat die Kring zuk aalsteveul bezeg holdt met Zuudhörn en Noordhörn bekiekt as niet meer as n woonwiek van Zuudhörn. Dat gevuul bekruupt meer mensen aan dizze noordkaant van t kenoal, t Van Starkenborghkenoal, niet allenneg as t om de historie gijt. Niem nou ies zo’n geweldeg project as SWET woar kunstenoar Gert Sennema met aankommen is en woar al drie moal prachtege veurstellingen veur en van moakt bennen ien Gruupskerk, ien Groodegast en woar was nou weer die leste, o ja, ien De Penne. SWET 4 gijt over t ofscheid nemen van de bruggen over t kenoal bij Zuudhörn, zo wordt t ieder bod weer benoadrukt, beklemtoond, krekt asdat Noordhorn niet bestijt! Der worden stukken ien e kraant schreven, verhoaltjes oplezen veur e radio, ploaten plakt met n oproep aan e mensen ien Zuudhörn om zuk ien te zetten veur SWET 4, te helpen op wat veur wieze ok. En lu ien Noordhörn? Die zitten der schienboarlieks veur spek en bonen bij. t Gijt doch net zo goed om heúr bruggen? Die spoorbrug en verkeersbrug hebben doch ok n Noordhörner kaant? En moeten Noordhörners zuk dan mor veur dizze reis Zúúdhörners vulen? Ammenooitniet! Noordhörn is en blift n dorp met n eigen gezicht,
n eigen karakter, n eigen identiteit. Vitoal tot en met! As der wat gebeuren moet, dan bennen Noordhörners tot hiel wat ien stoat. Kiek mor ies noar die nije Dörpsstee, of noar ploatjes van d’olle, en t sportveld en d’iesboan! Noar aktiviteiten as de feestweek, de braderie, de wielrennerij, de dörpskraant “Noordhorn Nu”, woar Zuudhörn n dikke punt aan zugen kan. En de kwoaleke gevolgen van d’omlegging van de N355, doar komt Noordhörn ok wel weer overhèn, wat ik je brom! Noordhörn wás, ís en blíft Noordhörn, n dörp met toekomst en met n rieke historie, woarin ik nog groag en veul hoop te groaven. Van wanneer is die spoorbrug eigelks? Wel het die noam veur t kenoal opbedocht? Welke verbindens waren der vroeger tussen Noord- en Zuudhörn? Woarom ligt t kenoal doar woar t ligt, sekuur tussen Noord- en Zuudhörn ien? En SWET 4? Veul sukses! (Je hebben geliek. Loaten Zuudhörners ok mor ies de hannen uut e buutsen hoalen…)

Open braif

Jan Blaauw
Verl.Oosterweg 33
9804 Rd Noordhorn
0594-503095
JanBlaauw@hetnet.nl www.jeebeetjes.nl
www.bloeiendonkruid.web-log.nl www.noordhorntoenennu.wordpress.com

OPEN BRAIF
Aan: de heer J.C.Gerritsen, Deputeerde Pervinzie Grunnen p/a: j.c.gerritsen@provinciegroningen.nl

Onnerwaarp: t Grunnegers

Noordhörn, 26 feberwoarie 2009 Geachte Deputeerde,

Dik joar leden heb k joe ook n braif schreven over t Grunnegers dat bie joe in Cultuurpotterfulie zit. Dou heb k al zegd dat aal dat geraais hinneweer noar Den Hoag nait mis is, dat huif k nou dìn ja nait weer schrieven. In feberwoarie 2008 von k dat aal dat gedou nait veul opleverd haar, in elks geval gain ‘promootsie van t Nedersaksisch’, en doar gaait t wel om. Intied is minister Plasterk hier ook al west, het mooie bouken mitkregen weerom noar Holland (zellen ook wel gounent in t Engels bie west weden…), mor hogere stoatus veur onze streektoalen? Laauw loene….
Van n beleidsmitwaarker van joe kreeg k n schiere braif as antwoord, kin nait aans zeggen. (Dij hait Jane Heyden, dat zel Plasterk deugd doun!). Zai schreef veur joe in t Hollands, dat dut niks, dat kin k ook oardeg schier lezen. Der staait in dat joe der alles aan doun zellen om derveur te zörgen dat t Nedersaksisch erkend wordt onder dail 3 van t Europese Handvest! Ston ook in dat je nait stil zaten, ‘betrokkenen’ wazzen haard aan t waark en joe haren vertraauwen in toukomst van t Grunnegers, wat erkennen volgens dail 3 aanbelangt! Nou, docht ik, dat heurt goud, mor k mout t nog wel even zain. Nou binnen we dik joar wieder en kom ik weer vannijs mit zulfde vroag: ‘Woar blift d’erkennen van t Nedersaksisch onder dail 3 van t Europees Handvest? Wat het al dat haarde waarken van
‘betrokkenen’ opleverd? Wat heb je der aalmoal aan doan om derveur te zörgen dat t Grunnegers en aandre Nedersaksische streektoalen heur hogere stoatus kriegen? (Of het dij hiepthaikcrisis oet de USA dit ook al vertoezemoest? Bin je meer mit t IJslands bezeg as mit t Grunnegers?)
Elk joar dat der gain veuroetgang moakt is, kaalft t Grunnegers wieder of. Taalonnerwies kin oardeg beter worden as t Grunnegers nait versloert, mor stee krigt dij t verdaint: midden maank t totoale toalgebeuren. In t onnerwies, in onze soamenleven, in onze cultuur! Meertmoand komt deraan, streektoalmoand! Goud ogenblik om erkennen onder dail 3 bekend te moaken, en wat t inholdt!
Vannijs bedankt veur joen aandacht,

Groutnis,

Jan Blaauw

Astmoa

Evert wil n hond
moar dat mag nait van zien moe.
Mag er den wel n törreldoef
of n hamster veur d’oareghaid?
Nee, dat mag ook al nait.
Gain kat, gain rat
moar wel n vis
omdat dai zunder hoar is.


De vis, hai hait Ploemploem,
springt zomoar uut de koem.
Hai sparrelt op t toavelklaid
en hapt noar lucht.
Evert zucht:
“Nou moe, nou wait de vis
ook vot wat astmoa is”.

Kopschraberij

Is t joe wel ains opvalen, dat proat op n veziede, veuraal as der n zeupke schonken wordt, goandeweg d’oavend schunneger wordt? Is t eerst schoonmoeke dij t veduren mout, loater gaait t veurnoamelk om aal wat zoch mainstkaans in berre ofspeult, of ofspeulen kin. Wins zel moeke van t gedenk wel wezen!
Dat n meens doar nou zinneghaid aan het…. Kin der mit mien vol verstaand nait
bie, of zol k mie der zölf bie tied en wiele ok aan bezundegd hebben? In aalsgevaal gaait t er op zo’n gelegenhaid wel ais roar aan tou. Allerhaande wiesheden vlaigen over toavel en elks denkt doar zien aigen van. Des te loater t wordt, des te radder wordt t volk mit tong. Krek of zie altmoal mit lullen kost verdainen mouten. Krek of ze inainen allemoal avvekoat binnen…. Reveln as n grode, mor over inhold kinnen je beder zwiegen. Dat is bie toeren n hol vat, woar t benul gain stee meer het.


Nou heb k wel ais heurd, dat vraauwlu der smangs bie zetten ok wat van moaken. Onbegriepelk, dat geteut over zo’n stokske vlaais, dat n meens bie slachter nait machteg worren kin. Zellen lu aans niks te viezelvoazen hebben?
As ze dat mor nait doun as Graitje van Jan- Wullem, dij t taimke wel aal te letterlk opvadde. t Wicht het er n zaike pokkel en n verkörde levent aan overholden. Zo haren heur olden heur ok vervast nait optrokken. Harregat, t lopt verdikkeme weer op n strontproatje oet. Hou bestaait t!
n Reden te meer om zuneg mit dat soort proat om te goan. t Helpt je nait wieder en je doun der voak meer kwoad as goud mit. k Heb wel es docht: “Zellen manskerels aans gain proat holden kinnen?” Messchain nog nait zo roar, dat t volk wat reur – nou ja – rakt deur aal wat wiedkieker oet t schaarm teveurschien tovert. Bie toeren nait veul zoaks, mor ja n meens wil geern wat dieverdoatsie in zien haard bestoan. Zo blift t in aalsgeval bie zain en aankomen nait. As t locht oetvaalt, waiten lu heur aans best te vernuvern. Ooievoar kin je der ja alles van vertellen.
t Volk is schienboar haile dag op zuik noar dinger, dij heur doags deur kop banjern, mor as timpe bie poaltje komt, nait tot oetvoeren kommen. Allent as t duuster wordt, kniepen ze geern heur poeske. Dij vindt, zo leert bovenstoand verhoal, staarvenswoar, dit mainsttieds ok nait slim. Tillevizie moakt meer kepot as mennegain in smiezen het. Oet dat kreng! ‘Speulen’ in berre geft bliekboar n baarg meer dieverdoatsie. Vraauw het din inainen gain kopzeerde meer. t Locht kin, of ìs oet. Beder veur wereld en joen knip. Zo kin t ducht mie wel weer?


28 november 2008

Allerleste vroag

t Joar van Darwin is opend mit n debat op Faculteit Godgeleerdhaid en Godsdainstwaitenschoppen ien stad, 150 joar noadat hai zien gedachten over evolutie opschreven het en 100 joar noadat hai oet tied kommen is. Zulf zee hai van t idee dat soorten oet nkanner ontstoan, dat t zukswat was as “t bekinnen van n moord”. Sloug dat op Allerhoogste of op religieuze traditie? Debat ging der over of Darwin n delict pleegd het mit t opstellen van zien theorie.

Bie zulfde gelegenhaid wer aandacht aan n bouk besteed woar schriever van perbaaiert aanhangers van evolutie en schepping dichter bie n kanner te kriegen.
Op televizie is ook aal t neudege te doun over dit onderwaarp en t leek mie goud tou om ains te heuren wat n bioloog, n filosoof, nog n aandere –oog en n waitenschopsjournalist te zeggen haren. Dat ik noar Boddernstroat tou van t was n publieksbieainkomst. ‘Godgeleerdhaid’ zit ien t vrougere gerechtsgebaauw. Ale olle noambordjes zitten nog op deuren. Wie mozzen noar zittingszoal. Haalfronde toavel veur rechters staait er nog mit nou de leden van t panel der achter. Wie zaten op ollerwetse lözze stoulen. Mooie ambieaanze. Ale standpunten kwamen aan bod. Ain kon beder redenaaiern as aander. Sums wat hikhakkerij. t Bleef apmoal fesounlek. Tot veurzitster leste vroag toulait, ze wol òfsluten. t Was tied. Jongkerel dij loat op veurste rieg zitten ging, vroug toch nog om aandacht. Veurzitster beduudde hom dat t òflopen was en dat ze echt nait laanger wol. “Echt wel”, zee vent, draaide hom om en slingerde zien woorden ien t publiek: “Hoeveel Christenen zitten er in de zaal?” k Wait nait of ik n Christen bin. Wis k t aal en was k ain, stook ik haand din omhoog? Wel was dij man? Woarom wol hai dat waiten? Wat holdt t begrip veur hom ien? Wat dut hai mit informoatsie?

Minsen lopen te zoal oet. Op grode toavel ien braide gaang staait sap en neuten. Dikke regen boeten is n kolle douche, net zukkent as dij leste vroag. Waarme nust van vrouger woar nait törnd werd aan wat ien biebel ston en aan wat ollers zeden, t is vot en veurbie.

Groningen, 24 februari 2009.

De bainen van Sharon

“Kinderen langer naar school”, dat is n kop op t veurblad van de kraant van vandoag dij mie votdoalek opvuil.


Sharon Dijksma wil uutzuiken of kinder dij n achterstand hebben op school der perfiet van hebben as ze langer in n omgeven binnen dij meer uutdoagt op reken- en toalgebied Het liekt heur wel goud dat ze wat van de vekansie, de woensdagmiddag of de vrije zoaterdag inlevern om de prestoatsies te verbetern. Tou mor, dat kin der ook nog wel bie ! Mien klaindochter van mor even zes joar mos n poar week leden al n Cito-toets moaken om noa te goan hou ter veur ston mit de toalontwikkeln.
Nou huift doar nog niks mis mit te wezen as dit speulenderwies gebeurt en kinder nait onder druk zet worden. Mor je waiten wel hou dat gaait, olders wuien inlicht en den is t hek van de dam. Der was al n moeke dij heur lutje wicht soavends noa t eten even apaart nam om heur wat bie te spiekern. Stèl die veur, dat ze nait boven de middelmoot uutkwam, dat zol toch wat wezen ! t Is al zo bedruifd, dat kinder mit vief joar leerplichtig binnen. Maisten goan al noar school noa de vaarde verjoardag. En as ze zinnelk binnen al eerder noar de kinderbewoarploats. Hou laank zel t nog duren veur doar de eerste toetsen òfnomen worden? Soms heb ik t idee dat olders aal meer van de school en van heur kinder verwachten en ze mitslepen in de prestoatsiedrang. Wie willen bie kleuters al de funderen leggen veur de loatere “carrière” ! En as ze dat nog nait biebainen kinnen, mouten ze biespiekerd worden, in de “vrije tied “ as t even kin.
Hou is t toch meugelk dat we doarbie vergeten hou belangriek t is om kinder gewoon kinder te loaten wezen! Wilhelmina Bladergroen zoaleger het ons joaren leden al veurholden dat t spel de beste veurberaiden is op t schoolse leren Olders mouten der veur zörgen dat kinder de gelegenhaid kriegen om te speulen, mor doar hebben ze voak gain tied veur. Der mout geld verdaind worden om de auto en de hypotheek van t “dreumhoes” op te brengen. t Is makkelker om ze veur de televisie of de computer te zetten en de rest aan de school over te loaten.

In n soamenleven woar alles liekt te draaien om geld, macht en hogerop kommen, mag t kind schienboar gain kind meer wezen.
Kin t nait aan de verwachtens voldoun, den is t n “loser” om mor es n goud grunnegs woord te gebruken.
Komt t nooit in ons op, dat mìnsen voak vanzulf worden wat aandern van ze denken ? Wel wait , binnen doarom zoveul jonge mìnsen de weg kwiet en roaken op t verkeerde pad. Ook zelfmoord komt op t heden onder de jeugd te voak veur. Woorden as “stress” en “burnout” binnen nog nait zo laank in onze toal. In dizze tied bin je nait gaauw goud genog.

In de school is al veul te laank gebruuk moakt van t rode potlood, allent mor aanstrepen wat fout is en veurbie goan aan wat goud is.
Loaten we meer aandacht besteden aan de staarke en wat minder aan de zwakke kaanten !
Ik wait vanzulf ook wel dat mìnsen in t onderwies voak wel aans willen, mor dat de druk van boeten groot is. “De school” mout presteren, aans komt “Trouw” mit n slechte beoordailen en is de inspectie van slag, om t over de olders nog mor nait te hebben.

Goud onderwies is belangriek, mor loaten we bedenken dat alles nait draait om hogerop kommen, om geld, om dure dingen, om aal meer en beter.
Woar dat op uutdraait zain we lèste tied doaglieks in de kraant en op de televisie ! Wel wait, is t wel goud dat we even weer mit baaide bainen op de grond zet worden.

Nou de bainen van Sharon nog !


20-2-2009

Obama….

Stekt zien haand oet
noar elkenain!


Het twij veurnoamen
n schiere en n male…
Barack is om te smokken
Hoessein om te vergeten….


Moar loaten wie nait vergeten,
dat roezie betern kìn
deur d’aander haand
tou te steken!!


As doarbie zien eerste noam
inholdt, dat elke dakloze
endelk onderdak krigt,
open ook ik mien voeste


al blift
t veurlopeg bie n barak!

Knevel………….

hom nait!
zok zeggen


al denkt nait elk zo
bie d’omroup van E.O.


ale geleuven
bennen geleuven…..


noar de woarhaid mag je zuiken!


Vanoavend, de 10e van de twijde
het e mit n jeud en n Palestijn
n gezoamleke oetzenden
messchain t begun van t enne?
Vot mit aal d’ellenne….!


dat dut mie deugd,
dat vin k hail fijn!!

Dichten

Gain woord krieg
k op pampier
ledders…n haile stieg
mor k krieg dingen nait hier.


Woar mout k over dichten
riemen op dij alphabet?
sukker slikken?
Mit muite heb k hier deelzet.


Mien hazzens kroaken
stuk veur stuk, heur ais
wat nou weer moaken
kloar, din mor op roakeldais.


Vaaier onzin dingen wat hier staait
lezen ja nait weerd
gaait zoas t gaait
haar k mor wat aanders leerd.

Zien laand, heur thoes

Siewert dut ogen open, kikt noar roam, zun schient, hai huft der nait oet ,
…….vekaanzie. Lekker nait noar schoul. Meschain eefkes vot mit zien kammeroaden, in n snelle volkswoagen. Hai gript zien mobieltje,n s.m.s.je dut al hail wat. Jonkvolk vuilt der wel veur. Haalf uur loader binnen zai der aal. Noar Schildmeer om mit heur surfplaank gloepense haard over wodder hìn te soezen. Buusgeld roem in knip, begroten huift t heur ja nait. Dommee hebben zai belaang bie n puut patat. Schiere wichters veur t oetzuiken, dag kin nait kepot.

Amina Fall dut ogen open, kikt noar t gat in dak, zun is glèn, broadend hait is t. Staait op van heur metras. Zai mout heur moeke biestoan om wat eten boven t vuur te kriegen. Amina het heur woonderij in Oafrikoa, veur heur hut gaait zai op n stronk zitten.

Moeke is mit wasgoud al noar rivier tou, uren lopend hinneweer. Wodder doar is mainst verlet van, mor ook kokosneuten kieken heur aan, om tuzzen twij stainen fien moakt te worden,veur meel. Blootvouts gait zai t dichte bos in. Vogels zingen, n oap springt van tak noar tak, n slaang drèls om boom. Mor elk pad kin zai, elk geluud wait zai. Lezen en schrieven kin zai ja n klaain beetje. Ain moal in moand gaait Amina noar zendingsschoul, 25 km, deur n sikkoms onbegoanboar bos, mor zai gaait. Piel en boog gait mit, joe kinnen ja nait waiten.

Siewert dreumt van promotie, veul sinterij, n schiere boan. Hai kin hazzenschraben. Op waarkweek noar Engelaand, mit vlaigmesien, wat het Siewert aiglieks nait? Dit is zien wereld, zien thoes. Maakklaaier, schounen. Hai kin Amina Fall ja nait. Op tillevisie zigt hai dat, al ellèn, mor t is zien wereld nait. Wied vot, moakt t hom wat oet?

Amina Fall boant zok ,mit heur hakmes n pad deur t oerwoud. Schounen het zai nait, op schoul mag zai n poar lainen. Oetkieken, …… Heur piel en boog in aanslag, n daaier mout zai schaiten, aans gain eten. Patat, mobieltje, tillevisie, noeit van heuren doan. Siewert, wèl is dat? Dit is heur thoes, heur wereld.

Siewert leeft in n tied van moanraaizen. Amina kikt noar moan, dij wist pad noar hoes.
Siewert leeft mit computers, camera’s oafstandbedainen, mit rebulie Amina leeft in heur tied, mit femilie, blief k wel leven?
Hai en zai, bloots n wereld van aans weden, zien laand, heur thoes.

Spreuken

aan kienders
dij nooit
de goie weg vonden hebben
hangt n hail apaart prieskoartje


beter rooie wangen
as n blaauwe neuze


oale bomen waiten altied woater te vienden


vrouger waas mien vraauw mien rechterhaand, nou is mien rechterhaand mien vraauw

Inkaggeln

t Hef even duurd
man non ist zo wied
k leuf nich
dat er veul te sturen vaalt
n lutke beetje misschien
man k bin wisse gain Napoleon


En wieder?
Hou mainst?
Non is dat alles?


Joa, dat ist,
wieder komt aan op:
nich te veul proaten
bie holtkaggel zitten
wien drinken
en ast aits kin
n beetje goud veur nkander weden
t Hef even duurt
man non liekt zo wied.


Bist verdold ja n ol kirrel
Wost moudveren hangen loaten?
Bie ‘kaggel zitten’?
k Zel die
n Schop onder kont kinst kriegen en
n haauw mit schuddeldouk
Tou aan t waark
dien wereld in!


k Heb gliek
man kin mie t nich geven
t Is te vroug

(3 jannewoarie 2009)

Coïdus

Woarschaawen veuròf!
Doames: even n piltje onder tong
Heren: haanden boven dekens

Ien keuken haar ze aal wat aan mie zeten te frummeln en zukse signoalen binnen nait mis te verstoan. t Is zundag en ik wait wat der kommen gaait. Ik mout din aaltied denken aan serie George and Mildred. As ze ien stemmen waas, zee ze tegen hom: “shall we have an earley night George?” Verschrikt keek e din op en perbaaierde op ale menaairn onder t onvermiedelke oet te kommen.
Mor veur mie is der gain ontkommen aan, wie lopen trappen al op, ien t verbiegoan hang ik t schilderijgie recht.
t Is kold en t duurt even veurdat we ien t roeme bèr liggen; der mouten hail wat kleren oet. Wie nemen ons vertraauwde pezietsies ien en waarken ons pergram òf.
Eerst mouten vouten waarm…

Tachteger joaren, zundagoavend, Dallas is op TV en dat mout ze zain. Ik heb hail aander plannen, mor Dallas is veur heur even belangrieker en stief van opwienden zit ik noast heur op baank. Om heur aalvast ien stemmen te brengen, staait der n beste bèl Bacardi-Cola veur heur, drijkwart draank en n kwart Cola. Ik til heur hempje op en begun heur op rug te krieweln, ik kin heur gain groter plezaaier doun.
“Ik kom naargens aan hur!” zeg ik vilain, terwiel ik heur buusteholder lös moak, aans kin k der nait goud bie. t Is hoogzummer en der zit nait veul ien weeg. Verzichteg goa k hister noar veurkaant mor mèt dat ik mie nait meer bedappern kin en te ver òfzak zegt ze: “Nait doun, gedienen binnen nog open, elkenain kin ons zain.” Nou mout ik zörgen da’k stemmen nait bedaarf en terwiel Jeeaar Ewing op zien peerd stapt, sabbel ik aan heur oorlellen, striek heur deur t hoar en fluuster heur ien t oor. Ze wordt aal smui verneem ik, hier en doar wordt wat haard.
Òftieteln lopt nou, ze het mien signoalen opvongen en draank het zien waark doan. ” Wols noar boven?” vragt ze.
t Juugt ien mie, dit gaait deur! Gaauw trappen op, mor ze treuzelt.
“Wat n spinragen hangen hier,” zegt ze.
Prooi zel mie doch nait meer ontglippen? Snel bennen wie noakend en roaken onze liggoamen ien t zwait, verstrengeld op bèr.

Omne animal post coitum triste (praeter gallum qui cantat).
(Noa coïtus is elk daaier bedruifd (behaalve hoan, dij kraait).

Woare vrundschop

Woare vrundschop is n zegen
t Haart sprekt doar zien aigen toal
As n zunnestroal tiedens regen
Helder, groots, zunder keboal


Woare vrundschop, binnen woorden
Te begriepen zunder toal
As gevuilege akkoorden
In n laid van Ede Stoal


Woare vrundschop, dat is geven
Laif en lied dailen mit mekoar
Der aaltied veur dij aander wezen
Dát speult woare vrundschop kloar !

Spannend wasgoud

Op e knijkes zit e veur
t deur rubber omraande glas
te kieken noar mien biezundere was
en zigt hou ien t schoemend sop
zien rubbern steveltjes op e kop
aal ien e rondte draaien
en mien pantovvels aaien.


Hai volgt zien steveltjes op e vout,
van zien voutjes zai ik enkel zien toontjes,
dìn strekt e zien sloapende baintjes
en kiekt riekhaalzend tou
hou ik t deurtje opendou,
zien steveltjes volprop mit stukken kraant,
zien knoesjes drukken tegen mien haand.


Nou, roem twinteg joar loater
stoan zien reuzestevels op e kraant
te soppen van t woater.

Midwolle, van nou noar dou…

As k in kraande lees over Midwolle, schoft der votdoadelk n loa vol herinnerns open. Ploatjes glieden ale kaanten op, paardij valen op grond, anern liggen onnersteboven, op kop. In dat verhoal in t Dagblad komt noam veur van Jurrie Diekhoes (as Jozefregisseur) en dìn zai k in ainen poar kloare, hoarschaarpe foto’s veur mie. Lutje jong, verklaid as ‘cowboy’, houd op, pistool in haand. Of mit n klaid aan en schounen van zien moeke. Aaltied mit n laag op zien snoet. Allenneg, of mit zien grode zus Afiena, of zien bruier Albert. Zel loater wel n Appie worden weden… Din vroag je joe of, hou dat kin, dingen dij meer as viefteg joar leden gewoon gebeurden, dat dij zo helder op joen netvlies pronken. Midwolle, stee woar k geboren bin, opgruide. Woar k noar schoule ging, haalve dörp deur, baange veur koksjoanen en Sjors Meijer, dij joe in tok stoppen wol… Mit grode ogen bie open deure van Blaauw zien Fordgarage noar t waark keek van monteurs, noar d’auto’s en trekkers, nije Fordson. Doar waarkte Lammert Diekhoes ook, pa van Jurrie. Dij femilie zat doch al mit neuze bovenop auto’s. Lammert Diekhoes zien vraauw was aine van Joke Smit, van Meerland, dij doar mit zien vrachtwoagens begon, loater noar t loug verhoesde, aan Hoofdweg, stoefbie t postketoor. Dou wazzen wie al verhoesd van Woningbaauwloane noar Nijsiesoord. Lammert en Annie werden onze buren, wie op 59, zai op 61. Wie niks, zai griffemeerd, mor wie konnen goud mit mekoar, ook al zong buurvraauw Annie psaalms en mien moeke rooie verskes as “Morgenrood” en “Op socialisten sluit de rijen”. Elk zien aigen geleuf. Eerst wer Afiena op wereld zet, poar joar loater Albert, n weke noa mien joardag. Aaltied was der dìn ‘arretjescake’, bakt van meelkoekjes en sokkeloa.

Dou Jurrie geboren wer, beetje n noakommeling, n nustaaie, kregen we vannijs n plak ‘arretjescake’. Van mie moggen der wel tien of meer kinder kommen en t mog ook wel wat gaauwer…. Zol dat dijzulfde Jurrie wezen dij nou in kraande staait as ‘regisseur’ van ‘Jozef’, n musical dij instudaaierd wordt in Griffemeerde Kerke aan Hoofdweg? Doun ook anern aan mit, dij nait noar kerke goan, of noar n aandre… Doar hufst in joaren viefteg nait mit aan kommen zetten, gain sproake van! Boudel mos dudelk blieven, elk zien aigen etiket. Boer, börger of aarbaider en zo was t mit kerken ook: hervormd, griffemeerd, gristelk griffemeerd… Of haaidens, zo as wie, al mozzen we as kinder wel noar zundagschoule. Stap richten femilie, dij wel kerks was? Oom Ties op kop, dij was ja gruinteboer in Midwolle en olderling. Hai vond t mor knap knudde dat mien pa as olste bruier niks meer van kerke waiten wol… Aan aner kaande, op 57, woonden Fokko en Lies Bamberg, haren w’ook schiere noabers aan, benoam dou Fokko bie ons “Monopoly” populair muik. As wie dat speulden, was hai dou mainsttied ook bankholder, konst crisis van nou al aankommen zain…. Prachtege man, in zien leren jaze op zien Kapteyn Mobylette, beetje schaif derop. Hai dee in verzekerns, RVS, ploatje op mure. Nait bie ons, wie zatten vanzulf bie ‘De Centrale’, onnerduil van rooie femilie.
Mooie joaren doar aan dij Nijsiesoordloane, mit Hemmo Tiggeloar aan aner kaande van weg, en plietsie Leupen, femilie Loer, Tuun, Everhardus, Geert Boas…. En dat apmoal deur n verhoaltje in t Dagblad over Jurrie Diekhoes dij aan t repetaaiern is mit musical “Jozef”. (Of zol dat n aandre Jurrie weden?) Zai zellen nou wel beder in heur spullen zitten as viefteg joar leden, dou holp schoulkammeroad Beno Doedens (net zo niks as wie…) jonken van Griffemeerde Kerke mit t geluud bie d’eerste grevo-disco’s… Joa, dus doch n kronkel in rechtlieneghaid….

Dij blik

As n stem oet wiede hemel
was ze der
dij blik
Ik wui keken
en in t zain zag ik nich
t Gebeurde midden maank proaten
woorden pruiten deur
stoadeg en smui
Moar bezied
daip vot
brandde t
n Zet loater kreeg ik deur
dat ik heur kön
n steern oet aiveghaid
Eerder en aalgedureg hef ze mie zöcht
Zel stoef veurbie goan
as ik mit theeschuddeltjes kiek
k Haar t nich docht
moar non zeggen ve nkander
toch nog moi
Zai kikt mie tot zwiegen
woorden blieven stoeken
k Hol oam in

(21 december 2008)

Van kwoad tot aarger

Hebben joe ok muite mit kredietkrises? Aandeelholders en Dereksies van grode baanken of zoaken hebben paardie lu wat te doun moakt. As zie minder graaid haren in reep van spoarders, zag t er vandoag de dag veur minderman hail wat beder oet. As dij lu senten terogge geven zollen, huifde Minister Bos oet de stoatskas nait zo slim bie te springen. Deur heur ropperij zit wereld nou mit haanden in t finansiële hoar. Mouten we baange wezen veur ons doagelks brood? Is ons bestoan wel vaaileg ? Aans was der waark zat veur elkenaine dij waarken wol, nou is allenneg wizze, dat niks meer wizze is. Elk vuilt zien aigen t beste, je zollen der om laggen kinnen, as t nait om te grienen was. Hou is t joe vergoan? n Poar oetsproaken heb k bie mekoar gadderd, vernuver joe der mit.

Vrachtrieder wait nait of der mörgen nog wel wat te vervuiern is. Woagen stait stille, beziene is op.
Benoanenverkoper is de pisang.
Segoareboer is de segoar. Bakker verdaint gain dreug brood meer.
Laampenwinkels zain toukomst duuster in. Plietsie kikt aal kaanden op, mor zugt t nait meer.
Scheepvoart is wind oet zaailen nomen.
Herenzoaken doun ze daze om.
Hosenfebrieken zain der gain gat meer in. Klokschoners willen tied volgeern trogge zetten.
Menneg timmerman legt t bieltje der bie dele.
Snieders mouten der nou n maauw aan pazen.
Moakelders kinnen hoezen aan stroatstainen nait kwiet.
Toenders verkopen oet aarmoud knollen veur sitrounen.
Eethoezen mouten t vouer zölf opeten. Binnenvoartschippers roaken aan leger waal.
Stuurlu roaken maacht over t stuur kwiet, omreden poaden aan belasten bezwieken. Radfoarders waiten sikkom nait meer herom te komen.
Badpersoneel kin kop amperan boven woater holden.

Schoolmesters en juvvers kinnen gain pampier meer bestuvern.
Bierbraauwers tappen oet n aander voatje.
Baankiers holden haanden op knibbe.
Veur bioscopen en theoaters vaalt t douk.
Kroamvraauwen kniepen boudel dichte.
Dokters knuppen enden aan nkander.
Gruintekwekers zitten op zwaart zoad.
Stroatenmoakers kinnen op dak zitten goan.
Schösstainveger stoan op stroade.
Rijnmond gaait piebe oet.
NS is t spoor finoal biester.
Hoarsnieder zit mit haanden in t hoar.
Mienbaauw graft zien aigen graf. Oetvoartlaaiders mouten bezunegen op groaven.
Luchtvoartmoatschepijen vlaigen locht in.
Mezzeloars zitten in pudde.
Kroegboas is (t) zat.
Boer is oet t veld sloagen.
Parregnost schemert veur ogen.
Ogendokter blift mit gloazen zitten.
Avvekoaten nemen der nog aine op. Schilders vaarven mit zuutjewoater instee van mit vaarf.
Woapenfebrieken zain der sneu genogt nog aaltied schot in, aansom zol beder wezen!

Hebben joe t ok zo stoer?

Knoal, 28 jannewoari 2009

Vergoadern

Vergoadern totdavve tot de voadern vergoaderd worden


Vandoage in vergoadern
Ik zweefde der boven
Heurde drokte
Hapte oam um mit te doun
Mor dochde in filestand: loat mor
Zakte wied vot
Totdat aine onbegriepelk
domme dingen zee
Ik huil allenneg mien scholders op
wol vief keer achter nkander
Collega’s keken noar mie
mit grode vroagtaikens in d ogen
En net dou ik zeggen wol wat ik dochde zee
ik:
woar gait t aingst um bie dit agendapunt?
Veurzitter zee: even wachten doar komve zo
Harregat
Ik zweefde wieder
en muik t verslag.


(November 2008)

Verloofd

Het is tweide Pinksterdag ’23 en t zunnegie schient alweer volop. Zwoager Foppe start veur de 25ste moal zien Elfstedentocht op fietse! Ook het e drei kruuskes van de leste 3 scheuveltochten.

k Mout der nait aan denken, en al hailndaal nait op mien oll n leeftied! Ben van veur de oorlog en den vuil je t older worden. Moeke en ik benn n sunds febreworie veureg joar bere muide noa n Corona aanval en t lukt mor muilek om doar van bie te kommen. Jammer! Mor t is nait aans, der benn n aargere dingen!

k Wuir om 5.55 uur wakker en ben der geliek mor oetstapt! Lekker rusteg en weer ais tied veur de p.c. Ik goa eem mit joe trogge noar de joaren zesteg/zeumteg…..

Noa twei joar verkeern wuir t tied vonden wie om te verloom. Baide wars van feestjes as t ons zulf betrof, kregen wie t idee om dat den mor in Denemarken te doun!

Zulf de verloomskoartjes drokt, en dou op stap. t Leek ons n aibels laange raize, mor noa ain dag rieden stonden wie al op n kampeerploatse bie de oversteek noar Kopenhoagen!

Aanderdoags mit de boot richten Kopenhoagen… Doar vot noar d hoaven, noar t Zeemeerminnegie woaras wie ons plan mit n ringe bezegeln wollen. (1 Augustus 1962).

t Weer was nait te roem…. nogal dokeg….. Reden om de ceremonie n dag oet te stellen.

In t centrum n beetje eten en dou vroug t wichie: Woar sloap ve vannacht? Onneuzel as wie waarn, en d kop vol dreumen, hadden wie doar totoal nait over noadocht!

Gain mobieltje of Tom Tom, zoas vandoage de dag! En in n hotel leek ons baide ook mor niks… t Is mie te loat, zee ik om nog noar n camping te zuiken… In de Kever den mor? Dat kon nog best in dei tied!!

Liekst wel gek! En de glimmers open zeker?

Doar kin ve ja wat veur doun? t Is mor veur ain nacht, wat moakt t oet!

Sputternd gaf ze tou, dat ve gain aander keuze hadden mor t ston heur laank nait aan…

In n ziedstroatje vonden we n rusteg plekje. Handdouken en n poar hemden veur de roamen..

Wat n kiek! sputterde ze….Doe mor op d achterbaanke, mompelde ik. Ik red mie wel op veurbaanke!

Of we goud sloapen hebben, wait ik nait meer. Wel haarn wie wat lawaaieg gechiegel om de kare.

Wie hadden oafsproken dat wie ook Tivoli zain mozzen en dat was dei dag ons eerste gang. Wat heffe doar genoten! n Prachteg paark, woaras van alles te doun was, acrobetiek, meziek, koren enz.

Nog noeit zowat beleefd. En binnen in n grode hal apmoal koamers woarin je joen haart ophoalen konden. Joen eemwicht verlaizen zodat je net as astronauten zwevend veuroet kwamen! In n aander koamer was t net aansom…. asof je n baarge op laipen. Te veul om op te nuimen!

Vanoet Tivoli noar de hoaven. Soamen mit n schoulklasse in n bootje en op ons verzuik eem ho holl n veur t meerminnechie.

Foto s moaken mit ons Clack tousteltje, ging nait recht goud.

Dat haar de meester van d klasse ook deur. Hai vroug wat wie woll n?

Wie will n verloom veur de zeemeermin stutterde ik. Hai pakde mie t tousteltje oaf en begon te knippen!

Dou ve de ringen om haarn, wuir der op zien geboar oet volle borst deur de leerlingen zongen.

Wie hebben nait verstoan wat t was, mor genoten mit volle teugen! Dat kin je joe wel begriepen.

Noa ons trauwen kregn wie twei kinder. Dou dei n joar of tiene twaalm wazzen, woll n zai wel es zain woar dat zeemeerminnegie was en ging de raize vanneis noar Denemarken.

Dou ve de grode zoal van Tivoli binnen stapte, kreeg ik sikkom n haartverzakk n!

De boudel was hailndaal veranderd in n gokpaleis! Wel 80 gokautomoaten!

En abmoal bezet deur maist olle vrauwgies! Zummegen hadden heur tazze op zied van d automaat hangen en reten as gekken an de hefboom, in de hoop, dat der n kaore vol geld in heur tazze rollen zol!

Zwait veur de kop en heur ogen spraken boukdailn! Wat n verval en wat n aarmoude!

Weer boetendeure haarn wie t volgens ons wel zain in Denemarken en biffe richten Noorwegen goan.

n Haile opluchten! Rust, rust en nog ais rust! Sums was t net of je allaind op de wereld wazzen

Den ree je wel uren zunder n minsk te zain. Hail apaad en ook wel ais n beetje angsteg!

Want as de bezinetank nou leeg is……? Vrauw: messchain is hier hailndaal gain bezine meer te koop!

Woar brengst ons wel hin! Goa mor weerom!!!

Gelukkeg is t aal goud kommen en toerden wie honderden kilometers deur Noorwegen.

Haalverwege overstoken noar Zweden …. Ook prachteg! Prachtege noatuur en veul meer leem!

As k de tied nog krieg, wil k dat ook nog ais verhoalen…… Doar haar ve veul pech mit t autochie!

Jannewoarie1992

Boeten is het graauw en donker
Bomen in heur wintertooi
Boeten is het kil en koal
Optrokken scholders in mien jazze
Buurvraauw het gedienen nog dicht


Ik snoef de vrizze kòlle op
Tintelt in mien neus en longen
Kiek om mie tou en zai
De pracht van winterdood
Buurvraauw het gedienen nog dicht


Langsoam trekt t duuster vot
Bomen in de vrouge mörgen
Zunnechie komt mit golden kleur
Geft de belofte van t leven
Buurvraauw dut gedienen open

Woarom

Woarom binnen mìnsen zo vergrèld?
Veul hebben “n hail kört lontje”.
Zai moaken zok drok om n klaineghaid,
en hebben op slag de grootste bonje.


Woarom binnen mìnsen ongerust,
woarom willen zai t nait leren?
t Komt aaltied weer op poten terècht
en wale zel t schip wel keren.


Woarom binnen kinder toch zo drok,
en binnen nait in toom te hoalen?
Olders waiten zok voak gain road,
dat lees j’oet veul verhoalen.


Kin t wezen dat t ons deurschoten is
om grenzen vast te stèllen?
Hebben wie vanwege dit gemak
thuus niks meer te vertèllen?


Binnen mìnsen doarom zo kört veur de kop,
wordt twievel heur te machteg?
Din wordt het tied om op te treden.
Dat helpt, wis en woarachteg!


Stel grenzen aan t gedrag van n kind,
want dij is n moal oetwazen.
Wel grenzen leert in t olderliek huus,
wait zok loater ook aan te pazen.

Woarom wie ‘moi’ zeggen…

Gommesdoagen!! Keuneg Lodewiek was votstuurd en mit ain pennestreek was hail ons laand n pervinzie van Frankriek worden. Piebe Lammertsz. haar zien scholders optrokken. Veur t gewone volk muik dat gain bliksem oet.
Bemegen worden deur n hond of deur n kat! t Bleef evengoud stinken. Nee, Piebe lag der nait wakker van. Franse soldoaten mozzen ook eten hebben en t bleef aal aarmoudje troef.
Piebe scharrelde op zien aigenste menaaier zien kostje wel bie mekoar. Wat handel en wat smokkel, hai laagde elk oet. De hoge heren konden wat hom aanging, roezie en rebullie trappen dat n laive lust was. Hai ging gewoon zien aigen schaive gaang. Baange wezen? Piebe Lammertsz. was nog nait baang veur Ongeboren Roulf en duvel in kwadroat.
Hai was nait baang west veur de Fransen en ook nait veur de Pruzen en zulfs nait veur de Ruzzen as dij der aankwamen. Volgens ôl Tammo zien zeggen dìn. As je goud luustern deden en je wizzen woar je op t goie ogenblik wel of nait wezen mozzen, dìn konden der wel doezend soldoaten bie t pad wezen. Dìn overkwam joe niks. Mit slingern en schaiten kwam je n hail ìnd. Zo haar e dat doan mit n koppeltje schoapen en n swien. Der was aaltied honger en dus aaltied handel. Hai verkocht zulfs n moal n peerd. Hai haar der n nuver sìnt aan overholden en dij lu oet Stad waren goud veur heur geld.
Nou ook weer. Venoavend zol e n koppeltje hounder noar Tiemen Vos bringen. Tiemen Vos dij in Stad woonde en op hom wachten dee. Ze haren n stee ofproat woar t wat lieden kon. Hai kwam nog altied op t gemak Stad in. n Poar stuver en sums n kan jenever deden wonderlieke dingen. Soldoaten keken dìn hail gemakkelk aander kaant oet. Zo luip e wat te miemern en docht noa over zien moe, dij nog aal twij franse soldoaten in hoes haar.

Dat was slim, ze vraten heur sikkom de oren van de kop. Mor as t woar was wat ôl Tammo zee, dìn zaten ze dommit opscheept mit n poar Pruzen of n stel Ruzzen. En zo bleef t veur moe en veur elkenain lood om ôld iesder. Dìn bleeft t knooien en kraben. Hai zol eerdoags weer ais noar heur tou om heur wat van zien smokkelsìnten te doun. Kon ze eefkes veuroet, mit zukse koale jonkers.
Hai docht ook aan zien Janke. Janke, dij bie heur pa op t ôlde stee mit huilp. Ale doagen mor weer. Mooi weer of maal weer, zien Janke bleef laggen en t leven van zunnege kaant zain. Loater, as t aalmoal weer goud was hier in Grunnen en aal dat vrumde soldoatenvolk vertrokken was, ging e Janke vroagen. Zoon wief mos aine hebben. Aine mit aarms aan t lief en poar handen. n Wief dij wat oet stro zetten kon.
n Aigen stee zollen ze begunnen mit heur baaident. Hai wos ook aal sekuur woar dat wezen zol.
Twij dikke hounder haar e bie zuk. Doarmit zol e Tiemen Vos vanoavend n rib oet lief snieden , nait te zuneg. Hounder. t Was ja roofgoud, omreden dat der in Stad hoast niks te kriegen was. Alles was eerst veur dij vrumde sinjeuren en dìn veur gewone soldoaten. Wat der dìn nog overschoot, was veur t gewone volk.
Tiemen Vos zol hounder ook wel weer veur n schiere pries votdoun. Dat konst van te veuren wel bedenken. Hai luip steveg deur. Dou e haalfschaaid was, begon t te twijduustern. Dizze tied van dag haar Piebe t laifst. Ast dommit duuster was, kon hai as n daif in de nacht Stad insloepen, haar e dizze raais ook niks neudeg mit omkoperij.
Piebe juig de braand in zien smeugeltje en vond leven nog nait zo beroerd. Hai haar golden handel en tebak haar e noeit te kört.
Drij uur leden haar e nog in kroug zeten. Krougboas wol hom de gek aanscheren. Mor Piebe was om Leermens kommen. Domme krougholder Doedensz haar hom woarschaauwt dat e vanoavend mor beter onder dak blieven kon. Der wuir fluusterd dat der n kerel zunder kop ronddwoalen zol…. Der waren gounent west, dij kel en verbalderd aanderdoags vonden waren langs stroat. Der kwam gain zinneg woord meer oet dij stumpers. Piebe haar zien bier in keelgat goten en haar mit voest op toavel haauwen. Doedensz haar der t swiegen tou doan. Piebe Lammertsz. nuigde ale kerels mit en zunder kop om hom kel en verbalderd te moaken. Hai zol ze wat……..


Vlak veur Stad ging t mis. Oet slootswaal schoot n soldoat te veurschien en dij begon haalf in t Frans en haalf in t Grunnegers wat tegen hom te tjauweln. Piebe Lammertsz. trok zien domste gezicht en huil scholders op. Hai dee net of e soldoat nait begreep. Soldoat speerde mit zien geweer en wees noar hounder. Piebe bleef der op zien menaaier niks van begriepen. Dou e n dikke kwaalm van draank in zien neusgoaten kreeg, haar e t aal wel schoten hou ofdat e mit dizze pazzipant aanmos. Allenneg dat grode geweer mit zoon bajonet der op, dat was n hail minne boudel.
‘Pas des poules, Pas des poules, mien jong!!!!’, reerde soldoat in zien haalf put haalf regenwotter Grunnegers. Hai slingerde op zien jeneverbainen. ‘Ik zel die wat’, ruip Piebe weerom, ‘blifst van mien hounder òf.’
Soldoat wos van gain ophòlden. Hai mos en zol hounder hebben. t Scheelde nait veul ain moment of deur aal dat gespeer was Piebe zien aarm sikkom kwiet worden. Piebe wol deurlopen, hai haar dizze franskiljonse teutjeboksem gain spier in reken. Ook al kon hai meroakel schier mien jong zeggen. Het zat hom nait glad. Soldoat huil hom tegen. Piebe keek zo in loop van t geweer.
‘Poules pour moi’,slisde soldoat.
‘Schrieft mor op mien jong’, motterde Piebe. Dizze klant haar male knopen aan t jak. Hai mos der hier goud op verdocht wezen. Asdat hier miskulde, kon Vos venoavend floitjen noar zien hounder. En… haar Piebe Lammertsz. n stuk bajonetmes tussen zien ribben en gain geld. Dìn was t vot doan mit de schiere handel.
Soldoat haar zeker begrepen wat Piebe zegd haar. Dizze soldoat was zeker zo aine, dij hier al langer in Grunnen was. Ze konden oardeg wat mitkriegen as t nait te stoerachteg wuir.
Jean Francois luit zuk op knijen zakken en schreef mit zien dikke doene vinger wat in t zaand. Omreden dat e toch wel störmdik was, was t votdoalek nait zo duudelk wat der ston. Hai wees noar ain woord en sluig zuk den op de borst. Piebe dee zien best om te lezen wat Jean Francois der nou deel maggeld haar. Hai luit zien smeugeltje der van oetgoan. Soldoat ston te zoezaaien mit geweer min of meer in aanslag. Bajonet wees gevoarlek in richten van t onderlief van Piebe. Piebe keek en keek noar dat gemaggel in t zaand.
Hai kon der gain sukkeloa van moaken of was t nog zo. Hai wol de fransoos nait te veul op kast joagen en hai dee dus ale muite om te lezen wat der schreven ston. Soldoat motterde deur in t frans. ‘A loriez de quasque vous de traviens ….. mien jong!!!’ Soldoat begon wat te zingen over zien Antoinette falderalderette en in aine besturven hom de woorden op de lippen. Hai brobbelde nog wat en verschoot zeuven kleuren en drij tinten. Piebe dee handen in zied en keek weer noar soldoat. Graauw en gries draaide soldoat zuk om en buulde oet. Hai ruip nog wat, mor der was nait veul deegs meer van te moaken. Hounder in körf gingen ook te keer as wilden. Piebe keek over zien scholder en zag n kerel over weg lopen. Hai druig zien heufd onner aarm en verdween zunder woord of wies achter stroekerij. t Rook noar zwoavel, teer en taarpentien. t Ging aalmoal meroakel vlug. Verbalderd bleef Piebe stoan. n Doene franse soldoat, n kerel zunder kop! t Mos hier ook nait gekker worden. Dou Piebe weer bie zinnen was, greep e körf en wol wieder lopen. Hai was n poar tel op biesterboan. Mos e links of rechts. t Hemd trilde hom veur t gat. Hai bleef veureerst stoan en juig weer braand in zien smeugeltje. Deur de tabak wuir e wat bedoarder. Laive tied, dìn haar dij domme Doedensz ja toch geliek kriegen.
Hai luusterde en zoog de rook noar binnen.
Nee, der was niks meer te heuren. Hai keek noar schrieverij in t zaand woar t aal om te doun was. Domme kou van n Jean- Pierre-Francois… Homko, haar der mit zien boetenmodelse stevels dwars deur bènterd. Ain woord was nog te lezen. MOI, ston der schreven. MOI. Piebe zee t woord haarop. Moi. Moi. Moi. t Leek der nait op wat dij fransoos zegd haar. Moi. Tiemen Vos in Stad kon dij oavend wachten op zien hounder. Piebe luip weerom. Vot van de stank van de kerel zunder kop. Der rustte vandoag gain zegen op de handel.
Doedensz. haar der nog loat n koppel volk zitten, dij luusterden noar Piebe Lammertsz.
mit zien staark verhoal. Dou e wat lamlendeg op de bainen kroug oetstrompelde, zee e ‘Moi’. Hai haar ze aalmoal onner toavel zopen en de maisten konden gain Moi meer zeggen. Aanderdoags zee e bie moeke ook ‘Moi’, dou e körf mit hounder op toavel smakte. En moeke schudde wat mit t grieze heufd, omreden dat ze t verhoal aal heurd haar. Hounder gingen n poar uur loater in paan. Dou zat Piebe al bie zien Janke. Drij moal mos hai heur t verhoal doun. Drij moal schol ze hom veur n leugenpuut. Zo is t goan in tied dat fransozen hier boas waren. Piebe Lammertsz. bleef smokkeln en omswindern en wachtte zien tied òf, dat Pruzen en Ruzzen dij haile duvelse franse bende votjoagd haren. t Meroakelse verhoal wuir deurverteld en elk dee der wat bie. In t leste haar Piebe sikkom n hail regiment versloagen. En as t verhoal oet was en men luip deur den zee men ‘MOI’. Piebe Lammertsz. kocht zuk van zien smokkelsinten n schiere boerenstee nait te wied van Stad. Op de veurgevel luit e onder protest van zien vraauw Janke n aikenholten bred timmern, woardat Paddepoel in baiteld was. Piebe zien frans was ja nait zo geweldeg. Hai was dij nacht mit de soldoat en de kerel zunder kop noeit vergeten. Paddepoel haar Jean Francois de France aal roupen. Docht e. En as e op zien ree ston mit zien smeugeltje en der kwamen gounent veurbie, den ruipen ze steevast ‘MOI’. Piebe Lammertsz. is oet tied kommen, noa n goud leven mit zien vraauw Janke. Kinder hebben ze nait kregen. Doar haar Piebe bie vloagen veul last van. t Was toch schier west, n lutje Pierre of Antoinette haar hom wel wat leken. Boerenstee is verkocht en opgoan in ain van de grode boetenwieken van Stad. Wieken zoals Beijum, Selwerd en vanzulfs Paddepoel. En wat doun wie as wie aine tegenkommen? Noaber, of aine dij wie nog noeit zain hebben? Dìn zeggen wie:’MOI’. Zo heurt dat hier bie ons in Grunnen. En zo is t staarvenswoar gebeurd.

De Olle Grieze

Ik stoa hier
al hail wat joaren


ik heb hailveul
zain kommen
en zain goan


k wait nait
wat of ik bin
bin ik n man
of n vraauw


ik bin de OLLE GRIEZE
veur t bekieken
en veur t beklimmen


gebruuk mie naait verkeerd
want din bin ik ien rouw


elkenain mag ien mie kieken
dat kriebelt o zo lekker
mor dij roare hekken
moaken mie wel aal gekker


bekiekst mie
as n stuk van t heden
k stoa hier aal n joar of wat
en kìn t stads verleden


as joe goud luustern
noar mien kopern klokken
wil ik stad en ommelaand
noar mien vout tou lokken
din geef ik joe t verhoal
van wat ik doagelieks zai


mor nooit zai ik
de stad van n aandere kaant
gainain het meelie
op grode maart stoa ik allain


wel nemt mie n keertje mit
din leer ik de stad ook kennen
en hou of t zit

Winterlicht

De lucht staait stief van kolde
n kabbe eerliek scheuvelies
schösstains spaaien rook
deur de dikke dook
zit t aal under de riep
non de zunne schient kniep
ik mien ogen sikkom dicht
veur t schitterendste winterlicht

Grode vekaanzie

Nachten nait best sloapen. Dòch wel spannend. Was ofsproken dat Piet zien Pa mit jonges op fiets noar t hoeske ien Nörg zol. ‘Hoas’ zien Pa haar aanboden Moeke en wichtertjes mit ale tazzen en kovvers te bringen en ook weer op te hoalen. Hai kon noamelk n buske van febriek bruken. Mooier kon t nait. Ze zollen din touglieks rond mirreg der weden.
Zeuven uur en jonges wazzen orreg ruier. Pa haar aal n moal roupen dat t haile dörp nait wakker huifde. Pa mit fietspomp en raif ien fietstaas. Elk stoetjes en drinken mit veur onnerwegens. Zai zollen eerst noar Stad fietsen en doarnoa bie vlaigveld van Eelde laangs. En din was t nait zo’n ènne meer. Noa n ketaaier raip Pa aal n moal dat ze der nait veur kovviedrinken weden huiven. Ze haren sòkken derien. Veur Stad was dikste gaang der al oet. Pa kon zien plakkunsten zain loaten. Piet haar n lekke baand en Pa zag datter n glad stee ien zat. Jonges mozzen goud kieken. Hai zol ze baand plakken leren. Dat haar hai vrouger ook van zien Pa leerd. Piet mog der wat soluutsie op doun. Pa was te loat, ”nait zoveul jong, n lutje beetje”. Piet was rejoal en tube haalf leeg. Midden ien Stad haar Piet twijde lekke baand. Pa wer aal wat vergrèld. Of dat nait aans kon. Piet aal mit zien remmerij. Dij mog noamelk groag haard fietsen en din ienainen stief remmen. En nou was baand op ain stee glad en was Piet zien binnenbaand ook nog stief aan boetenbaand bakt deur aal dij soluutsie. Duurde dizze moal wat laanger. Pa zee n hail maal woord dou hai vingers tussen ket kreeg. Hai dee der n stukje canvas bie tussen ien baand. Veur extroa beschaarmen. Baand bobbelde wel wat mor dat was nait aans.

‘Snöt’ dij haar n echte deurtrabber, ain woar joe nait mit achteroet remmen konnen. Din kreeg je ook gain gladde steeën. ‘Hoas’ zol zien fiets dou ook ains n moal ien aigen stroat pebaaiern. Dou e remmen zol, ging hai boven over stuur hìn bie òl Baarkemoa deur heeg. Midden maank ainegste bos megrieten dij tussen goldjebloumen ston. Òl Baarkemoa haar aal n zetje achter t gerdien stoan kieken. Aibels grammiedeg haar e fietske mit ien hoes nomen. Jonges kregen hom nait weer. ’Snöt’ zien Pa kon der soavends van nood hìn om hom op te hoalen. Bie Eelde mozzen ze mor ais ien gras zitten, stoetje eten en wat drinken. Ze keken heur ogen oet. Hou konnen zukke zwoare dingen vlaigen…. Kwam nog n grode vlaigmesien mit veul geroas op landingsboan omdeel. Aiglieks konnen ze der wel n haile dag zuik bringen.

Ze wazzen mooi vroug op stee. Jonges konnen der nait over oet zoas dat hier rook. Zo lekker noar bos. Aal dennebomen, denneabbels en zaand. Ze werden der nait over oetproat zo lekker roeken dee t. ‘Hoas’ zien Pa was der ook tegen mirreg. Konnen ze vot hail boudel oetloaden en op stee zetten. Jonges haren doar aiglieks gain tied veur, mor ze mozzen eerst mor ais goud mithelpen. ‘Hoas’ zien Pa zol ien dörp votdoadelk nog even n binnen- en boetenbaand hoalen. Z’ hemmen mitnkander smirregs n stoetje oet voestje eten en noatied ging ‘Hoas’ zien Pa weer op hoes aan. Jonges wizzen nait wat of ze t eerste of lèste doun zollen en veur ze der op verdacht wazzen, mozzen z’op bèr. Wichtertjes haren n aigen koamertje. Ien aander koamer twij jonges op stoapelbèr en ain op kermisbèr der noast. Ze haren piep oet en slaipen as ozzen. Grode plannen veur aanderdoags en wat z’aal nait ien kommende week doun zollen. En dat t hier toch zo aibels lekker rook noar dij dennebomen.
Elk haar goud sloapen eerste naacht. En ook aal nachten dernoa. En ze aten nait zee Moeke, mor ze vraten as slootgroavers. Kwam van boslucht docht Pa. Zai haren der gain omkieken noar. Dij vernuverden zukzulf aal doag. Pa wol toch sundoags ien Nörg noar kerk mit jonges. Moeke mos mor mit wichter thoes blieven. Dij wazzen te luddek om hail ènd noar dörp te lopen. Pa haar aal noar dörp lopen om te kieken hou laank ze derover doun zollen. “n Echte dag des Heren”, von Piet sundoags. Zun torenhoog en aibels schier weer. Z’ haren apmoal twij pepermunten kregen veur preek en vaaier sìnten veur ien buul. Dou domie mit olderling binnen kwam haar hai onnerwegens noar preekstoul n proatje mit dizze en gene. Piet zee domie dat Pa ook olderling was en dat z’ op griffemeerde schoul zaten. Dat hai mainsttied n tien haar op psaalmverske opzeggen en dat ons Laimeneer aibels lekker roekend bos moakt haar. Of domie doar aal doag ien woonde.
Dat haren zai thoes nait. t Was gain laange zit. Domie zee dat hai reken hail mit vekaanziegangers en t mooie weer. Noatied mozzen ze nog even wachten. Domie ston even n zetje mit Pa te proaten.
Jongens haren n aibels mooie vekaanzie. Op zaandvlakte werden toenen aanlegd, kastelen moakt, sloten groaven mit dieken, wegen aanlegd en aal zuks meer. t Bleef mooi weer en dreug. En ze baauwden n grode hut van takken, stokken en alerhande gruin. Ales over n zaail dij ze bie hoeske vonnen haren. Joa, en doar wollen zai vanzulf ien sloapen. Moeke von t aiglieks gain goud idee, mor Pa zee dat ze dat ook ais doun mozzen. Klaiden, dekens, wat drinken, stoet veur aanderdoags en slik mit ien hut. Pa haar ze n kniepkat mitgeven om bie te schienen as t duuster was. t Kon nait vroug genog duuster worren dij oavend. t Was noflek mit heur drijen ien hut. Volgens ‘Snöt’ huifden z’ ien gain geval benaauwd weden veur beren en wolven. Dij zollen laank leden oetstörven weden. ‘Hoas’ wol nog wel waiten of der meschain nog dikke wilde swienen wazzen. Piet docht van nait. Ze zollen mor ais sloapen goan. Wazzen wel alerhande vrumde geluden. Aans as thoes. Ienainen schoten ze ien t ìn.
Wat of dat wel nait was. Z’ heurden ain deur blad schoeveln. Snoeven, haard koggeln en housten en t kwam aal dichterbie. Piet zat mit kniepkat ien haand kloar. Wilde swienen docht ‘Hoas’. “Sssst” zee ‘Snöt’, “loaten z’ons nait heuren”. Ze kropen wat dichter noar nkander tou. “ Zol k mien Pa roupen?”, zee Piet. Joa, dat was ook wat, mor wel t lèste wat of ze doun zollen. t Geluud kwam aal dichterbie.
“As hai onz’ hut roamt, roupen wie touglieks mien Pa”, zee Piet mit n bibberstemke. En dou ging veurzichteg n èndje van t zaail omhoog. Kwam n hail lutje snoetje mit n swaart glimneuske en kraaloogjes onnerdeur dij zachies snoof. Jonges keken nkander ais aan en mozzen haard lagen. Wazzen zai doar zo benaauwd veur west? Gain swien, mor n lutje swieniegeltje dij wat lekkers rook. Z’ hemmen t mor n poar stukjes stoet vouerd. Jonges haren aander- doags dikke proat van ien hut sloapen. Pa en Moeke mozzen lagen en of ze nou haile vekaanzie doar sloapen bleven? Nee, ain nacht was eerst genog.

Bie wezen

tis zo stilleg ien dien heufd
kinst woorden nait meer vinden
ik neem dien haanden ien dij van mie
kiek die aan welke baanden waist
doe nog wezenloos zugst mie stoan
hai nee geft niks heur pak wel weer
t zulfde bouk lees die deroet veur
doar zitst dìn ist ainege wat ik
dìnken kìn en houveul bist aal kwiet
bist der nog mor k mis die nou
toch zo veul meer as dammee
ast der nait meer bist.

Bie n klokje achteròf

Verhoal, veurlezen in Grunneger Dainst van zundag 26 oktober 2008 in Olle Lutherse Kerk In Amsterdam, noar aanlaaiden van ‘De barmhartige Samaritaan” (Lucas 10)
Priester, leviet, Samaritaan en raaizeger noar n verhoal van Stephen Mitchell

Aan t índe van heur levensraaize kwammen priester, leviet, Sameritoane en raaiziger oet tied. Dou ze nkander in t hemels parredies weer tegenkwammen, pruiten ze òf um nog ain keer noar t café aan de weg van Jeruzalem noar Jericho te goan. n Soort reünie zeg man.
Priester komt eerst aan t woord en zegt tegen raaizeger:
‘k Von t hail slim da’k t ie nich holpen heb. Waist hou dat kwam? k Heb nich goud noar mien haart luusterd. Moar wizze waiten, dat gebeurt mie gain twaide moal” Noa priester kwam leviet aan t woord: ‘Leste keer da’k underwegens ho hail en aine mit pech huilp, haauwde hai mie en gong hai d’r mit mien golden hallozie vandeur. Kinst zeker wol begriepen da’k t in de buksem dee, dou k die liggen zag.’ Dou kwam Sameritoane:
’t Was gewoon geluk jong: k was op t goie ogenblik op t goie stee. Boetendes, t gong vanzulf: eulie en wien wadden d’r oet veur dak t er op verdocht was; kin mie nich heugen da’k tie verbonden heb. Kreeg d’r loater pas last van, dou ze zo mit mie wegluipen. t Is stoer as lu joe zo veren in kont stoppen. Aan t índe komt de raaizeger zulm aan t woord. Hij nemt nog n tikkel van zien Beerenburg en zegt:
‘Aingst begunt noastenlaifde dichtbie hoes.
Ask wat beter oppaast haar op dij gevoarleke weg van Jeruzalem noar Jericho hadden rovers mie ja hail nich te pakken kregen. Den haar k ze gewoon mit kopstubber op hazzens haauwen. k Wol joe aal drij om vergeven vroagen. k Bin joe aiweg dankboar; zunder joe haar ik t er ja nooit levent òfbrocht.
Proost’.
Mor net dou ze t leste klokje nammen en weer op hemel aanwollen, komt d’ezel binnen klundern. Hai zegt: ‘Ik heur wol dat dizze geschiedenis joe aal vaaier lozer mokt hef. k Heb allerdeegs t idee dat wieshaaid mit Beerenburg aan daipte won. k Heb t er nooit recht wat van zeggen wild en t wui mie ja ook nooit vroagd mor –en hai keek raaizeger
aan- heb ik joe den nait droagen?’

Joa lu, misschien was de echte dioaken wol de ezel. Barmhaarteghaaid komt biezetten oet onverdochte houke.

Ezel luip weer vot. Mor net veurdat hai mit zien rechterachterbain deure achter zuk dicht trok, ruip hai nog over scholder tegen zien òl boas: “Mor aander keer nich weer zo graimen mit eulie hur!”

(Noar n verhoal van Stephen Mitchell
(Parables and Portraits 1990) en vrij vertoald en aanvuld deur Hanne Wilzing)

t Grunnegers – Aín streektoal, of doch mor nait?

Nee, ik krieg nait aaltied alles mit in t Grunneger toallaand, en das mor goud ook…. Gaait mie op de zenen waarken, slagt mie op daarms, krieg der lief- en kopzeerte van. Allewel, asmits binnen der ook ‘vreugdevolle momenten’ vanzulf: as eerste Grunneger Biebel toulangd wordt aan Marten van Dijken, as Grunneger Dainst in Amsterdam volle kerk trekt, as Stichting Mien Westerkwartier ’de iene noa de annere suksesvolle aktiviteit ondernemt’, as Pervinzioale Schriefwedstried aal meer worrelt in Grunneger cultuur van dizze tied, as Soep, Vlees en Pudding n herwoarderen krigt, as WAARK deurgaait mit t speulen van stokken as “Laive Siebrand’, as….
Even op oam kommen…Achter de poest, mor dij liefzeerte komt doar nait van, nee, dij komt meer van laauwloeneg gedrag bie t geven van n hogere stoatus aan t Nedersaksisch (t Grunnegers inbegrepen), of van akkefietjederij tussen lu dij mekoar nait maggen, mor wel baaident belangriek binnen veur onze streektoal, elk op zien aigen wieze. Woar hest nou over??? Dij vroag stelde ik miezulf ook dou ik op woensdagvummedag (17 december, ons traauwdag, kin nog wel wát ontholden…) op radio Noord heurde noar ‘De Centrale’, woar aanmekoarproater René Walhout d’aine drokker noa d’aandere spieker d’ether inslingerde over n poar opmaarkens van Siemon Reker in “Toal en Taiken” van november/december 2008. René von t slim neudeg om t op te nemen veur zien moat op woensdag, Fré Schreiber, en dee dat (von ík….) op n ongelokkege, vervelende menaaier. Woar t om draait? Veur mie benoam om de vroage: Hou kin je ale soorten Grunnegers volweerdeg mittellen loaten in dizze tied? En d’olle vroage: Is t neudeg dat der waarkt wordt noar aín Grunneger streektoal? k Wait nog wel dat zanger Eltje Doddemoa doar n tiedlaank veurstander van was. Bie dat leste heurt dìn ook dat der paardij lu binnen, dij vinnen dat heúr streektoal, van Noord-Grunnen bevöbbeld, dé Grunneger streektoal is. En dìn stoan der n bult anere lu op achterste bainen:
Oldambtsters, Woldbewoners, MienWesterketierders….


Dij Grunneger toallezzen op TV Noord hebben dat mit ofgeven: vanzulf staait Olaf Vos doar sympathiek te wezen en het Fré Schreiber schiere teksten opschreven. Mor t is voak aal te dudelk allenneg mor Hogelandsters, en dij lezzen kregen doch noam van Grúnneger lezzen? Ik wait van Westerketierders dij nait ains meer kieken of luustern willen, schane. Nou maggen lu as Siemon Reker en Fré Schreiber van mie best wat mit mekoar kifken, ast mor nait ten köste gaait van onze streektoal. Siemon is, voak soamen mit zien studenten, bezeg n steveg fundament te leggen onder t Grunnegers. Fré staait meer veuraan bie gewone lu mit zien toallezzen, zien boukjes en zien vroagen beantwoorden in “De Centrale’. Siemon het op de oavend ter ere van Gré van der Veen (24 september 2008 in Van Beresteyn in Veendam) n tousproak holden. In dij tousproak is e ook of en tou n ziepad insloagen en dat laip nait aaltied goud of. Opmaarken over t gebroek van lidwoorden kon der mit deur, mor hai haar dij nait koppeln huifd aan TerLoanPries van Fré Schreiber. Dij tousproak is ook ofdrokt in leste “Toal en Taiken”, mit datzulfde lidwoordenziepad derin. En n poar voutnoten dij ook nait bepoald stemmingverbeternd waarken deden… Doár begon René Walhout over te mekkern in zien Centrale zunder oet te leggen woarom t eerlieks ging. En leste doagen vuil ik dat nog aaltied bie Noord. Staarker aanpriezen van Fré Schreiber as dé kenner van t Grunnegers en mitwaarker van RTV Noord. Dat zit mie nait lekker, dat zit mie dwaars. Siemon Reker dut prachteg waark veur onze streektoal, Fré Schreiber op zien menaaier ook, hoalt n bult olde oetdrukkens en woorden noar d’oppervlakte, nait riep veur t Vergeetbouk. Loaten ze doar mit deurgoan! (Beem en Middelsom liggen doch ook nait zo wied van mekoar?). Vrede op de Grunneger klaai, mor nait allenneg doar.Wat ik hoop is dat t Grunnegers as meerkleuren toallandschop bestoan blift en verstaarkt wordt. Dat t goud gaait mit t Hogelandsters, mor net zo goud mit t Oldambtsters, t Westerwolds, t Grunnegers oet t Veen, t Westerketierders, zulfs mit t Stad-Grunnegers… En dat doarbie lezzen te moaken binnen dij recht doun aan dij meerkleureghaid, lezzen veur Noord bevöbbeld. Mannetjesmoakerij, nee, doar hebben we in dizze kontraainen nait veul aan. Toal zulf, doar gaait t om, ook in 2009 en wieder. t Beste dermit!

Menu

Swaarde liester komt oet n bloumpot kropen,
kikt om zok tou, hipt tegels op en pikt, píkt.
Zien Kerstmoal bestaait oet zoad mit appel
in verrötte stoat as bievoer. Muskes keudeln


hom aalweg veur poten. Hai geft der nait om,
kifket wat mit n evenbeeld dij nait nuigd is,
zet hom mit n saggerijnege kop noa over t
schuurtje. Blaauwmaiske bungelt aan n bale,


roodborstje op grond dut zok te goud aan
wat der ofvaalt. In koamer vernuver ik mie
mit vogeldrokte. Kiek, vot binnen ze, vlog


in melkzoeger of klimroze. Veurzichteg
komt d’eerste weer, volgen der meer, nait
veur de poes of aandermans Kerstgerecht.

Dokter Zjivago (fragment)

Joeri was muid weerom komen van t station. t Was zien vrije dag. Ain keer ien tien doagen haar hai doar recht op. Mainstied hoalde hai sloap van dij negen doagen ien. Hai hong wat of lag laangoet op divan. Ien koamer dernoast heurde hij Lara mit Sima proaten dij op veziede komen was. Hai sprong ien t ìn en laip noar t roam. t Weer was minder worden. Boeten wer t aal duuster. Twij oksters vlogen binnenploats op. Wiend blous veren oet mekoar. “n Okster betaikent snij”, docht dokter. Op t zulfde moment heurde hai Sima tegen Lara zeggen: “n Okster betaikent bericht.
Krigs gasten of meschain n braif”. Even loader wer der aanbeld. Lara laip mit vlugge pazzen noar deur tou. Oet t gesprek begreep Joeri dat Sima’s zuster Glafina der was. Lara vroug of ze mit Sima proaten wol. Glafina zee: “Nee, doar bin k hier nait veur. t Gaait om wat aans. k Heb n braif veur joen vrund. Hai mag mie wel dankboar wezen dat k n poos bie post waarkt heb. Braif is deur veul handen goan veur e bie mie terecht kwam. Hai komt oet Moskou en is vief moand onderwegens west. Ze begrepen nait aan wel hai adresseerd was, mor ik ken hom wel”.
Braif was van Tonja. n Laange braif van veul kaantjes, verkreukeld en vol vetvlekken. Envelop was open en kapotscheurd. t Drong nait tot dokter deur hou braif bie hom komen was. Hai haar nait ains vernomen dat Lara hom envelop geven haar. Hai begunde te lezen en wer ale begrip van uur, tied en ploats kwiet.
Tonja schreef: “Wais wel dat wie n dochter hemmen, Joeri? Wie hemmen heur Masja deupt, as herinnern aan mien moeke. Mor nou hail wat aans. n Aantal bekende personen oet t openboare leven binnen verbannen noar t boetenlaand. Pa ook en wie as gezinsleden mit hom. En dat doe hier nou nait bis. Wie mouten ons mor schikken en blied wezen dat t nait slimmer is ien dizze vrezelke tied. Ast hier was, kons mitgoan. Mor woar zits op t ogenblik? Ik stuur braif noar t adres van Lara. Zai geft hom die wel as ze die opspoord het. k Wait nait of doe loader toustemming krigs om net as wie t laand oet te goan. Dut ook niks. k Loof nog altied dast leefst en weerom komst. k Luuster vol vertraauwen noar wat mien laifhebbend haart mie ienstuupt. Meschain dat wie woaraargens weer verainegd worden aal duur k nait hopen dat dit grode geluk veur ons votlegd is. Ellèn is dat ik wel van die hol, mor doe nait van mie. Ik zuik ien miezulf hou dat zo komen is. k Zai t nait en wait ook nait wat k doan heb dat k dit verdrait verdain. Zigs mie gewoon verkeerd. Kiks noar mie mit onvrundelke ogen en dat misvörmt mie. Ik hol van die. Wis doe mor houveul. Ik hol van combinoatie van biezundere en gewone kanten ien die. Ik hol van dien gezicht dij zaachter wordt deur innerleke gevuilswereld, aans was meschain lelk. Ik hol ook van dien talent en dien verstand, dij plak iennemen van dien wil dij kwiet bis. t Is mie allemoal laif en ik kin gain minsk dij beder is as doe. Mor luuster nou noar wat k die zeg. Ook as doe mie nait zo laif was, ook al vuilde k nait zoveul veur die, din nog kon k de treurege woarhaid van mien onverschilleghaid nait onner ogen zain. Allain aal omdat k baang bin veur vernedernde en vernietegende straf dij nait-laifde is, zol k ter onbewust veur zörgen dat k nait begreep dat k nait van die hil. Doe en ik zollen dat nooit waiten. Mien aigen haart zol dat veur mie bezied stoppen, omdat nait-laifde hoast geliek is aan moord en ik zol gainain, wel din ook, zo’n slag toubrengen kinnen. Der is nog niks definitiefs beslist, mor woarschienlek goan wie noar Paries. k Zel dus ien dij verre contraainen terecht komen, woar doe as kiend west hes en woar mien pa en mien oom opvud binnen. Pa dut die de groeten. Sjoera is flink gruid. Hai is gain mooie, mor wel n staarke grode jong. As k over die proat begunt e ontroostboar te reren. Ik kin nait verder schrieven. Mien haart wordt verscheurd deur troanen. k Hoop dat t
die goud goan zel. k Smeek Gods genoa òf veur de tied dat wie nait bie nkanner binnen, veur alles wat doe op dien laang en donker pad aan stoers en onwizzeghaid tegenkoms. k Beschuldeg die naargens van, k moak die gain enkel verwiet. Richt dien leven ien op menaaier as doe zelf wils en dij t beste veur die is. Veur wie votgingen oet ellendege Oe- ral dij ons noodlotteg worden is, heb k Lara goud kìnnen leerd. Ze was hailtied bie mie dou k t stoer haar en het mie holpen bie be- valling. Doar bin k heur dankboar veur. Ien ale oprechthaid mout ik tougeven dat zai n goie vraauw is, mor k wil der nait om laigen – zai is t absolute tegendail van miezulf. Ik bin op dizze wereld komen om t leven makkelker te moaken en juuste oplözzings te zuiken, zai om t leven iengewikkeld te moaken en op t verkeerde pad te zetten.
Adieu, ik mout ophollen. Der is net ain komen dij braif mitnemen zel. t Wordt ook tied om ien te pakken. O Joera, Joera, mien laifste, mien man, voader van mien kiender, wat ìs er toch mit ons? Wie zellen kanner nooit, nooit meer zain. Besefs aigelk wel wat de woorden dij k net opschreven heb betaiken? Begrips doe dat, begrips doe dat? Ze moaken dat k opschaiten wil. t Is net of k ophoald wor om terechtsteld te worden.

Joera! Joera!”
Joera keek op oet braif mit òfwezege ogen zunder troanen, dreug van verdrait en leeg
van lieden. Hai zag niks om hom tou en was hom naargens meer van bewust.
Boeten begunde t te snijen. Wiend joug snij aal dichter en vlugger tegen t roam aan. Joe-
ri keek deur t glaas noar boeten of hai gain snij valen zag, mor deurging mit Tonja’s braif
te lezen, – of er gain dreuge snijsteerntjes bie t roam laangs vlogen, mor lutje tussenroem-
tes van wit pepier maank swaarde ledderkes, wit, wit en zunner èn, zunner èn en wit.
Joeri greep noar zien borst en kreunde zunder dat e t helpen kon. Hai vuilde dat e valen
zol, dee n poar hinkende pazzen en vil sevveloos deel op divan.


Oet: ‘Dokter Zjivago’ van Boris Pasternak
Vertoald oet t Russisch ien t Nederlands deur Nico Scheepmaker
Omtoalen oet t Nederlands noar t Grunnegers
deur Siet Bootsman

Aarm

Ain het ’n tun, dei ’n miljoun,
De mainsten motten ’t mit minder doun.
D’r binnen ook gounend in stad en laand,
Dei leven zo van haand in taand
En den nog ken ie stumpers zo aarm vinnen,
Dat z’hail heur levend aan ’t staarm binnen,
Zo aarm, zo doodstraotaarm, as ’t hait,
Wat ’n levend en ’n aokelkhaid.
Nog groter stakkers bin d’r hier beneden,
Van Aodams tieden tot op ’t heden,
Ken ie ze nait? Den zel ‘k joe ’t zeggen,
’n Woord of wat om even uut te leggen:
Dat binnen de knirtjebruiers wied en zied,
De penning-zestiens, dubbel kriet,
Mit pien in ’t lief veur ieder uutgeven sent,
De zunege paiters, welbekend,
De gördetellers, doitendaiven, krintjebakkers,
De zesd’ haalfstuvers, knipmitdoemkes, knirtjekakkers,
De kniezebieters, krubbezoegers, vlooienvilders,
De keutelmoezen, griengezichten, schooiergilders,
De sentenslikkers, bonkenbikkers, knokkelkniepers,
De schietvernientjes, iepentrientjes, traonensliepers,
De aarbaidsloon-aofdingers, woukerwinstverdainders,
De zunlichtdaiven, zulverslaoven, gelduutlainders,
De schraopers, gieregaords, de vrekken,
Heur bule dat is ’t hoogst, ’n aander kin verekken,
Déi lu bin meer as dood – straot – honger – aarm,
Dei, dei van pien in ’t lief veur volle schuddels staarm.

Duuster verdrait

t Gaait nait goud mit eerdmantje bie mie in toen. Hai verloor zien schienvat vurreg joar
in Stemerbos, heb n nije kocht veur hom.
Mor nou is schienvat aan diggels, n weep is der op in vlogen. Kiek, as der zonent reket
op oaf komt, wat is din schienvat van mien eerdmantje, aal allèn.
Mainsttied proat hai eefkes mit mie, mor dut nou krekt of k nait touhol in toen.
Bloadern sirreln hom om kop, op tipmuts is der n broen blad deelstreken, t liekt ja nait
bie hom.


Verdikkemie, kiek nou ains, hai reert om zien laampke, t begroot mie zo.
Hou dat oplözzen? Eerdmantje let kop hangen, hai zigt t duuster in.
Mien hazzens kroaken. Eerdmantje mout weer blied weden, mie zain in toen.
Bekweem goa k noar hom tou, zel hom oetstokken goan wat mien denk is. Bred
haangt der doch aan, doar kin ja wel wat op stoan. Schienvat mout stroalen mit licht der
in, n keerske dat geft bliedschop in dizze duustere doagen. Hai is haildaal verhilderd,
mor t liekt hom wat tou.Troande glimmers kieken mie aan.
”Tou mor wicht, dou der mor n keerske in, din is der doch n snittje licht veur mie, nou
wie in duustere doagen aanbelaand binnen”. Eerdmantje staait groots in toen, mit zien
bred en keerske. As t duuster wordt, gaait lichtje braanden. Wel dat dut? Doar loat k
mie nait over oet. Ik nait.

Docht

Op laange liene
ist levent
n poar tree
Striek mit doeme
over t roege holt
vuil ringen van joaren
en luuster vannijs
noar t ol verhoal
van bliedschop en genoa
van liefsere en wìnst
In twijduustern brekt Löcht deur
t gef waarmte
en zo roakt
ist wol holdert
mor nich doan
Aits wordt aiweg

Ik rie

Ik rie binnendeur
van Troapel
noar Boertang
over de smaalste wegen.


t Landschop is
hier riek bedaild.
Sievermoateg goud
veur n roeme negen

Elektronisch Patiëntendossier

Òflopen week kreeg k in de buzze
n braif van doctor Klink.
Dij vruig beleefd om mitwaarken.
Dat leek mie wel wat link.


t Gaait om Persoonsgegevens
dij dokters hebben van mie .
Klink wol dij hail groag hebben.
Ik kin der allain nait bie !!!!


Ik wait nait hou het joe gaait,
mor ik vertraauw dit nait.
Volgens mie duurt het moar evenpies
veur elkenain “ze” wait.


n Mens is van oard nijsgiereg
ik wait dat zulf t best.
Doarom heb ik bezwoar moakt
tegen dizze “doctorstest”


De elektronenkoapers
Dij stoan der al veur kloar
om t dossier te kroaken.
Din hebben ze t veur mekoar,


want der is wat te verdainen
Dat staait zo vast as n poal.
Verzekernsmoatschappijen
goan der mit aan de hoal.


Loat joe nait manip’leren.
Haalsband zit al zo krap.
Vecht veur joen beetje “vrijhaid”
Moak n end aan dizze grap.


Regeern mot doun wat t volk wil
en echt nait aandersom.
t Is nait meer zo as vrouger.
t Volk is nait meer dom.

Käte

t Was vlak veur de Kerstdoagen ien t joar 1939. Oafke zat achter naaimachine mit negen naaln. Tegenover heur zat Riek aan zoon zulfde machine, der waren ook moar twij van dizze krengen. Stoer waarken, verstaand mos je der bie holden, aans ging t mis. Knapte der n droad, din kon je weer vannijs begunnen. Op t atelier werren jazen moakt mit aalmoal sierstiksels derop en dij mozzen wel geliek lopen, vandoar dij negen naalden. t Confectiebedrief was doar goud ien. t Lag vlak bie Noorderplantsoen,woar ze in schafttied voak n frizze neus hoalen gingen. Donkerde aal boeten. Oafke haar aiglieks wel zin om der mit oet te schaaiden, mor t was nog gain zès uur. Dij verrekte chef Herr Rosenthal luip tussen toavels deur. Der was nou ook gain rozegs aan haile kerel of t mozzen stiekels aal wezen, dij hare genog.
Oafke keek noar boeten, mor zag allain zuk zulf. t Was haile dag al gloepend kold west. ‘Riek’ fluusterde ze, ‘wie mouten op tied weg, t weer is nait best ‘. Riek knikte: ‘Zeg doe t mor’. Oafke zee niks, mor begon op te roemen. Doar kwam dij Mof aal aan, ze zagt oet heur ooghouken. “Was wollen Sie , est ist nog kein Zeit!’. Hai pakde zien golden zakallozie in haand en wees. Zai keek hom recht aan: ‘Dat kin wel wezen, mor wie mouten nog aalmoal lopen noar t Daamsterdaip, t weer wordt minner. En aans hoalen wie bus nait meer, dij wacht nait op ons as ie dat sums denken’. t Wer moesstil, hai keek heur verbaldereerd aan. Loos ging ze deur: ’Mor as ie n automobiel hebben, maggen ie ons ook noar Daam hìnbringen’. Ze schrok klaain beetje van heur stroatbanteghaid. Hier haar e nait veul op te zeggen, hai gaf n minzoam knikje en luip deur. Riek heur mond viel open.
‘Kom wicht, kiek nait zo dom, oproemen en wegwezen’, zee Oafke. En dat deden ze. Boeten kwaam n kolle wind heur aal ien muid. t Was of t ies zo oet locht vuil. Zai kwamen op tied, ze vonnen baaide nog n plekje, allain nait bie mekoar , en bus vertrok. t Was der lekker waarm ien en Oafke miemerde n beetje. Heur gedachten gingen noar hoes. Moeke was der aal nait meer, dij was oet tied kommen dou ze zeuventien was. Heur oldste zuster haar de zörg veur heur pa en bruiers overnomen. Fred, heur laifste bruier, haar n wicht mit noar hoes nomen. Ze konnen mekoar al n tiedje, mor t was nou dik aan. t Was n nicht van n collega van hom. Heur pa was n Duutser en heur moeke n Ollandse. Käte haitte ze. En ze kon alles , overaal was ze goud ien. Ze haar veur heur pa al nuvere flanellen hemden moakt , juust in kleuren dij hai zo mooi von. Oafke kon heur nait oetstoan. Aldeur was z op zuik noar wat, wat ze Käte verwieten kon. Mit n hail schaarp oog keek ze noar heur doun en loaten. Ze kon heur aargernis moar nait verkloaren. Wast heur Grunnegers mit dij Duutse tongvaal messchain? Nou bleef zai Kersttied ook nog bie heur sloapen. Ze kon der aiglieks niks op tegen hebben, mor dat haar ze wel. Dekselse wicht!
Ienains vuil t heur op dat bus hail langzoam ree. Ze legde heur heufd stoef tegen t roam aan en pebaaierde wat te zain. Stroat glom as n spaigel. Ies as regen vuil noar beneden en ze zag dat ze aal bienoa in Tjamsweer waren. Chauffeur ging nog lang- zoamer, ze keek om noar Riek, dij mos der zo oet. ‘Veurzichtig hur, zoalege kerstdoagen’, ruipen ze mekoar tou.. Op t lèst zaten der nog mor n poar minsen ien. Veuraan ien Daam zette chauffeur bus aan kaant, hai duurde nait verder. ‘Tis n iesboan minsen, joe mouten zulf mor zain dat je thoeskommen’. Oafke was d’ainege dij deur De Wieke mos, brog over en Woldweg op. Overaal woar ze holvaast haar, schoefelde ze langzoam veuroet. Mit heur steveltjes mit leern zolen wast hoast gain doun. t Was of ze allain op wereld was, t leek oetsturven. Ze was doodop en tot overmoat van raamp begon t te snijen. Haile fiene stoefsnij juig heur ien t gezicht. Toun z’aan rechterkaant over brug was, mos ze n èndje zunder steun doun. As ik moar eerst bie ‘Koppel Peerden’ bin, docht ze. Zai zag doar, veur zover dat kon, gain licht brannen. Moar ze kon din ien elks geval even op oam kommen. Noa drij keer vaaln en stoan goan en beurs aan ale kaanten, luit ze zuk tegen deur van t café aanvaaln. Gain volk. Ze keek noar schuur even verderop, zag n schoelplekje en glee der hin. Ze luit zuk tegen muur aan zakken en docht aan t verhoal ‘t Wichtje mit de zwoavelstokjes’. Zol ze hier n haalve kilometer van hoes din heur ènde vinnen en doodvraizen? Kwaam der din gain ain heur ophoalen, woar waren heur bruiers? Dochten zai hailmoal nait aan heur? Troanen waren nait wied vot. Ien mekoar doken stoarde ze geloaten veur zuk oet. Wat was dat? Zag ze doar ien vèrte wat bewegen? Zolt woar wezen dat der nou nog n mìns op pad was? Ze knipperde mit heur oogleden snij der oet. Joa, doar bewoog wat, der kwam ain aan, leventege snijpop. Hai of zai kwam veul vlogger veuroet dan meuglek was, dat was toch onbegriepelk!. Haar z’aal koorts, zag ze t nait goud meer? Oafke ging zo goud as ze kon rechtop stoan om te roupen, mor ge- doante kwaam recht op heur of. Ze zag inains wat bekends.
‘Käte !’ ruip ze, mit schraande stem ‘Bist doe t ?’
‘Joa, Oafien, ik bins, kiek es wat ik veur die heb.’ Ze pakte oet heur buus n poar dikke wollen sokken van heur pa. ‘ Mach das om dien schoun, kiek mahl, iek hebs ook’. Oafke keek noar beneden en toun noar Kätes gezicht. ‘Das doe………………’Nooit was z’om woordje verlegen, aaltied mondjegaauw en nait benaauwd. Nou zweeg z’ien ale toalen, schoamde zuk daip. Ze trok zo goud en kwoad as t ging sokken aan, pakte Käte bie d’aarm, op hoes of.
‘Sokken van Va kinnen wie wegsmiessen’ zee Käte, ‘wen wie thoes binnen’. Oafke mit heur haart vol spiet en t gevuil wat goud te moaken mouten, zee: ‘ Ik braai twij poar nije sokken, Käte, joa dij braai ik ‘.
‘Kist doe das Oafien?’.
‘Nee, mor dat leer ik din’.
‘Din toen wirs tesammen’. Oafke drokte even Kätes aarm en zee mit dichte keel: ‘S….oamen’. En t klonk as t ènd van n gebed. t Wèr ain van dij Kerstmizzen om de kommende vief joar nog voak aan te denken.

okt. 2008

Kerststol

Geert kikt ien zien knipke. Zit der nou nog n muntje ien van viefteg eurocent? Die het e hiér ja neudeg veur de winkelkar… Geert is dizze reis mor ies niet noar de grootgrutter goan, hij het zien fiets stald bij de ‘Odié’. Mooie grode fietstazzen het e, doar kan hiel wat Kerstspul ien. Veur de wizzegheid het e ok nog mor n spanveer metnomen, kan der ok nog wat op e pakjedroager. t Is niet glad op e weg, hij kan t wel oaventuren. As Geert met zien winkelkar de ‘Odié’ ienriedt, ziet e nog net vanuut n ooghörntje dat Harm Proatjeboksem bij de kassa stijt te reveln. Die komt hier ok, het e ja nooit wat van zeid… Harm onnerstreept zien verhoal met beide aarms, hij swoait en dut, die kassajuvver mag wel oppazen, aans gijt ze zo k.o….. O wacht even, kop der bij, Moatjes. De wegen bennen hier smaal, je kunt niet zo makkelk draaien, neem met wat neudeg is… Kovvie ien e kar, frisdrinken en die sjem liekt m ok lekker, doarien hebben ze hielwat vruchten deurmekoar stampt. As e de bocht noar rechts nemen wil, noar de beschuten, stijt Harm ienies veur zien neus. En veur zien ogen, grode ogen…. “Wel heb ik ooit, Geert Moatjes bij de Odié… Doe nou die kiekers mor weer op de normoale stand, jong! Aans goan ze votdoadelk niet meer dicht en dan kan jim aal dat glitterspul wel vergeten.. Het jim nog Kerstopdrachten metkregen van e vrouw? Stolletje? Puutje met kransjes? Wat ekstroa dreuge beschuten veur d’alternatieve momenten? Nee? Of het jim t al weer vergeten? t Begroot me, mor ik kan jim gien kovvie aanbieden, doen ze hier niet aan. En die Duutse kovvie is ok ja…. O, jim het al twij pak ie e kar liggen, zie ik. Nou ja, jim komt der wel achter… k Heb nog wat moois veur die zien, n kaggeltje, n elektrische, n ‘convecter’ numen ze dat. En goedkoop, jong! Man man man, dat ze doar nog wat aan verdienen…. Nog gien 25 euro! Nou, doar huuf je gien kolle voeten veur te hebben bij winterdag.
En de winter komt deraan, doe der mor denken om, wij bennen der nog laank niet, kom mor even met!’
Harm loodst Geert noar de ‘non-food’- uutstallen. Wat je doar niet allemoal tegenkommen: sportkleren, bloeddrukmeters, stopkontakten, ganzenborden, sokken, beha’s, dimmers, bezoentjes… Geert kikt zien ogen uut en heurt met n haalf oor noar Harm die n verkopersproatje holdt over de verdiensten van die ien kerton verpakte elektrische kaggel, met drie standen en n ventiloatsiefunktie. Garandeerd goed, veur drie joar! Je doen de stekker ien t stopkontakt en stelt m even ien, kloar is Geert, gien hinder meer van die venienege noordooster, en woar zal jim t om loaten?


” Joa, mor”, zegt Geert, “ik heb eigelks…” “Hol der rekening met dat ze binnen t uur uutverkocht bennen, dan kan jim fluiten noar dizze waarmtebron. Ik zol t nou mor doen! Het jim vervoer? O, op e fiets? Nou, met n stuk touw redden we dat wel. Spanveer? Nog beter! Man, pak toe nou t nog kan, woar wacht jim nou op..?” Geert bekikt t pak nog es even van ale kanten, mor wiet op dit ogenblik niet veul ien te brengen tegen t proatje van Harm. Nou, hij moes t dan mor doen, as Harm m even helpen wil… Vanzulf wil Harm m wel even helpen. Soamen goan ze noar de kassa, woar Harm nog even bried kniest noar de betoaldoame. Die trekt de neus op en is dan al weer met de volgende klant bezeg. Opschieten, Moatjes…
Bij de fiets moeten ze eerst even uutzoeken wat de beste manier is om t ding vast te zetten. ‘Och heden, hoe krieg ik nou mien rechterbeen over dat pak hèn???’ t Benauwde swiet brekt Geert uut. Harm wiet road. “Nou, bien mor even over de staang, hopla”. Mor goed dat Harm m vastholden kon, aans was e op e grond valen. Hij duurt de Riepeverkoper niet aan te kieken, zet n beetje gang, doar gijt e.
As Geert thuus komt en zuk hiel veurzichteg tegen de muur aanvallen let, zigt e zien vrouw al met ogen as theeschuddeltjes noar hem en zien pakkeloazie kieken. Doar heb je t aal…
“Mien God, wat het jim nou veur n Kerststol metnomen????”

Lege dop

Jonges wazzen orreg lamlendeg. Haren aigenliek haildaal gain zin ien speulen. t Was vreselk waarm. Orreg benaauwd,” zwol wel wonweer kommen” docht “Hoas”. t Was apmoal dunderknuut watter vloog. t Jeukte aldernoarst op kop en aarms. Wat mozzen ze no ais doun… t Duurde gelokkeg nog mor annerhaalf week en din was t grode vekaansie. Doar haren ze zin aan. Piet zien Pa kon eerste twij week n grode zummerhoes ien Drìnt kriegen van collegoa. Doar was hai orreg wies mit. Allinneg vonnen Pa en Moeke t niks dat Piet allinneg was. Zuskes zollen zuk baaid wel redden. Piet zien Pa was op bezuik west bie ollu van ‘Hoas’ en ‘Snöt’. Of dij baaid nait mit konnen. Bert zol noamelk mit zien ollu noar boetenlaand. “Haildaal noar swaarte duustere woud ien t Duutse laand maank baargen”, wis Piet. Jonges moggen mit as ze goud oppazen en gain ondeugd oethoalen zollen. Volgens Piet ston t hoeske haildaal midden ien bos maank zaanderge verstoevens. Nörg haitte dat doar en der wazzen ook nog dunen mor gain zeewodder. Joa, en din duurt annerhaalve week orreg laank. Z’ haren apmoal zin ien vekaanzie. Mor nou konnen z’eerst wel ais noar t hoeske van Sien ‘kont’ goan. n Lùtj’hoeske aan boetenkaant dörp woar Sien, n olle vrijgezelle dainstmaaid woont. Heur bienoam was omreden heur smale pestuur mit n braide batterij. Jonges huifden dat thoes nait zeggen. Din kregen ze gewis straf. Piet docht dat Sien achteraan stoan haar dou onze Laimeneer batterijen oetdailde. “Was niks aans meer over as dizze, mor joe konnen der wel goud op zitten”.
Bie hoeske stonnen wat bomen en ‘Snöt’ wis dat ien ain der van n holtdoef nuzzelde. En hai haar bie zien aaierverzoameln gain holtdoefaai. Meschain konnen ze wel bie t nust kommen. Bert von t mor niks. Dij haar gain aaierverzoameln. Wat of dij doef der wel nait van vienen zol as z’ hom zien aaier ofhoalen. Triesteg toch. Zollen doeven ook janken? Doar haren ze nog noeit over noadocht. En doar wollen ze t no aigenliek nait over hemmen.
Bie hoeske wees ‘Snöt’ boom aan. Ze zagen t nust en der zat gain doef op. Aan onnerkaant kon je gewoon zain datter twij aaier ien lagen. Allinneg nust zat wel op n maal stee ien boom docht ‘Snöt’. “Nee hur”, zee Piet ” doar kinnen wie zo bie, dat vaalt best mit”. t Wer aan aal kaant bekeken en ze wazzen ter nait over ains. “Gain perbleem”, zee Piet ” ik hoal ze wel op”. “Loat mor mooi” von ‘Snöt’ ”veul te gevoarelk”. Piet was aal onnerwegens. Eerste poar meter gingen orreg rad en dou wer t wat stoerder. Hai mòs n poar moal om boom hìn noar aander takken. t Vail nait òf. Nog mor n poar meter. Beneden hailen jonges oam ien en zagen aan onnerkaant dat t nait kon. Piet bèlkte “ kin makkelk”.

Mits kwam doef aanvlaigen. “Mout k hom dommee ook mitnemen” raip Piet. “Dou doe mor veurzichteg” zee ‘Snöt’. t Was te loat. Piet glee mit bain van tak en bleef ien vörk van tak tegen boom hangen.
Hai zat muurvaast en kon gain kaant oet.
“Help mie jonges” kwam der benaauwd oet. Grode konsternoatie. Wat mozzen ze no? Hou kregen ze Piet doar oet? Hai zat recht overìnd mit aarms om boom. Zai zollen kieken of Sien n ledder haar. “Wat of ze doar wel nait mit mozzen” wol Sien waiten. Ze schrok zuk n ongeluk dou ze t heurde en bounderde vòt mit noar boom. Z’ haar gain ledder. Of Piet zuk doar nog wel hollen kon. Piet raip dat t gain perbleem was, hai kon gain kaant oet. Bert docht dat ze boom meschain mor omzoagen mozzen. “Noatuurelk nait, doe slaif” zee Sien, “bìstòe haildaal maal”. Sien ging op draf noar boer Haarms dij tillefoon haar. Haarms zol votdoadelk branweer bellen. Dikke vief menuten loater heurden z’ ien dörp datter braand was. t Was mor even dou ston branweer mit n haile optocht bie hoeske van Sien. Dit was toch n eernsachtege zoak. n Dikke kwoajong boven ien boom dij der nait oet kon. Laange ledder werd oetschoven stoef bie Piet. Kwam ain van branweer ledder opkroepen. Hai kon eerst weer omdeel veur n zoag. Der zaten n poar dikke takken ien weeg. t Duurde aal mit aal n lutje tien menuten en dou kon Piet bie ledder omdeel. Beneden was hai haildaal abuus en kon niks meer zeggen. Plietsie dij der ientied ook biekommen was, wol nog wel even mit Piet en jonges proaten. Bistoe jong van onz’ olderling haar e vroagd. En dat mit dij dikke snouk, wastoe dat ook nait ? Zoon grode jong dij zol toch beder waiten. Zai zollen mor ains rad moaken dat ze veur plietsie aan op bero kwamen. Branweer ging nog even bie Sien op kovvie.
Plietsie stuurd’ elk noar hoes din t feest was doan. Mit schrik ien bainen gingen jonges op n draf noar bero. ‘Hoas’ docht dat ze meschain wel ien t hok stopt werden. Piet kon wel janken van aal ellèn. Dat hòm dat no weer overkommen mos. Der was ook haitied wat mit hom.
“Konnen wel ains bezoekingen van ons Laimeneer weden”, docht hai. En t haalve dörp zol der noatuurlek weer van waiten dat dij hampel van olderling weer ondeugd oethoald haar. Pa zol doar vast nait bliede mit weden. Dij haar hom aal ains n moal draaigd dat hai hom veur ien kerkeroadsbankje zetten zol as hai deurging mit zien fiebelekwinten.
Plietsie was net even veur z’ aan bie bero. Dij was op ploffiets. “Vrouger haren ze n swien mit piel en boog”, pebaaierde ‘Snöt’ nog even. “En wie hemmen gain aaier, zulfs gain lege dop”. Hai docht dat dij doef vaast en zeker n boom wieder haar zitten lagen. “k Heb last van mien zenen, t lief dut mie der zeer van”, zee Piet. n Aander plietsie dee deur lös en ze konnen votdoadelk mitnkander noar ketoor van komsoares. Dij keek over bril ain veur ain noar jonges dij op rieg annerkaant bero stonnen. t Was aibels stil. En dou mòs Piet mor ais vertellen hou t goan was. Dij hotterde t verhoal haildaal deurnkander. Ze kregen n zwoare preek van komsoares. En as der nog n moal weer wat gebeurde din konnen zai aal woensdagsmirregs op plietsiebero strafwaark moaken. En as ze din toch n doeveaai wollen din mozzen ze mor noar Kloas Baalk goan. Dij haar n hail groot hok mit doeven. En dou konnen ze noar hoes. Boeten keken ze nkander ais aan. Dat was orreg mitvalen. t Begon zachies te druppen en lucht was orreg duuster en draaigend. Elk ging mit lood ien stevels noar hoes. Pa keek swaart dou Piet keuken ien kwam. t Dunderde en bliksemde mit geweld en boeten smakte t wodder mit bakken op stroat. Mooi weer was even doan.

Willem

Vanof zien twijentwintegste waarkde e al bie de Gado. Aiglieks was e laiver touringcarchauffeur worden. Rieden op t boetenlaand. Dat betaikende voak laank van hoes. En dat wol zien vraauw laiver nait. As buschauffeur kwam Willem dus aiglieks noeit boeten de pervinsie. En dat muide hum. En non was e bienoa vaaiernsesteg. Willem gung mit de VUT. Mörgen was zien leste waarkdag. n Haalve dag mor hur. Zien collega’s haren vast wel wat biezunders veur hum bedocht. Hai zol t wel zain. Vandoage eerst nog n oavenddainst. n Poar moal hènneweer noar Schanze mit de sneldainst. n Gewone dag, mor t vuilde toch anders. Under t rieden luit e zien loopboane nog ais deur zien kop goan. Dat rieden op t boetenland hèn. Toch jammer dat ter noeit van kwam. Um elf uur stön e bie de halte in Schanze. Veur de lèste moal trugge noar t Stad. Gain passeziers. As e dammeet bie de remise kwam, was doar gainaine aanwezeg. Volders, zien chef, was dan al laank noar hoes. Messchain trof e nog n collega dai der ook net weer was van zien lèste rit van d’oavend.
Willem zol de bus wegzetten en noar hoes goan. Of nait? Der kwam n vrömde gedachte in zien kop. t Kon nait, mor t leek hum toch wel wat. Dit haar e nog noeit doan… mor… och, t was zien lèste kans… Op de A7 ree Willem nait richting Stad. Nee, hai draaide zien bus d’aandere kaande oet. Noar Duutsland.

Hai gung der ais goud veur zitten. Willem was kloar veur zien eerste internatinoale rit. Hai kreeg n maal gevuil in zien moage dou e de grens over ree. Dou e bie Oldenbörg kwam, was t al hoast twaalf uur. Willem ree de stad in. n Rondje Stadtsmitte. t Was hum nait onbekend. Hier haar e mit zien vraauw wel bosschoppen doan. Duutse buschauffeurs stakken d’haand noar hum op. Willem zwaaide trugge. Dit was wel hail biezunder. Mor t male gevuil in zien moage bleef. Hai gung mor weer ais op Holland aan. Wat klonk dat: Hai, Willem, as buschauffeur, op weg noar Holland!
Dou e de grens weer over was, trok t gevuil in zien moage vot. Willem was bliede dat e weer op aigen grond was. Man, wat haar e ook doan. Stel die veur dat der wat gebeurd was. …….. n Daipe zucht. Gelukkig was t goud oflopen. Non kreeg e der eerst goud plezaaier in. Willem begunde te zingen. Eerst zaachte, mor al gaauw oet volle borst:
Met de vlam in de pijp…
Veurdat e t in de goaten haar, was e in Stad. Gaauw de bus de remise in en noar hoes. s Aanderdoags haren zien collega’s zien bus versierd. Bie hoast elke halte stapde der wel aine in dai e kende. Hoast aal femilie.
Der was eten en drinken aan boord.
Hail gezelleg aalmoal. Volders was der ook. Hai kwam bie hum veurin stoan en zee: “Dit is zeker wel de mooiste rit van dien loopboane. Of nait Willem?”
“Joa”, zee Willem. “ Prachtig…!”

Gruin

Ik zai in t laand
woaraargens
achter Zelng
n riege olle bomen
en wild begruide baarms,


n eerappellaand,
stroeken, gras,
n bosraand in de wiedte.
Gruin, in vrezelk
veul gradoaties.


Ik begun zo mor te
tellen en begriep
al gaauw: der
binnen mangs wel
doezend varioaties.

Jans taimke

‘Za’k mor zeggen’, is n gevleugeld woord van Jans Schutrups. Te pas en nog voaker te onpas komt dit taimke in zien vertelster veur. As man stopt, wait elk wat er komt. Woar n aander stopt, bevubbeld ‘he’ zegt om zien gedenk wat op order te kriegen, zegt Jans :… ‘Juustem’’ . Veur n pooske is zokswat nog wel kureg, mor as hai mit zien verhoal zo n stief ketaaier deurdendert, wordt dat wel steurend. Doch is er gain meens dij hom der op wiezen duurt. Van aal hebben lu pebaaierd, mor t dringt nait tot zien hazzens deur. Ol Barteld van t achterof, zol t hom wel ais ofleren, zee hai, dou hai achter zien wekelks klokje zat in t kefee van Mientje Stutvout. Wachten was allent op n handzoam moment. Dij kwam aans eerder as docht. Jans ‘za’k mor zeggen’ kwam kroug binnen en luip votdoadelk noar tap, woar Mien mit aalzainde blik gloazen omspuilde. Noa n groutnis en vroage van Jans kreeg ze achter heur n fleske Fladderak en wikkelde t in pampier. Jans rekende of en wol kuierlatten nemen ‘za ’k mor zeggen’. Zo makkelk kwam Jans hierzoot nait verdan. Hai was nait zo goud of hai schoof aan stamtoavel aan. Luit hom nait veur twijde moal nuigen. Vlot haar hai n ‘kloare mit’ veur neuze. Nam noa n nip doadelk dail aan proat en zien: ‘za’k mor zeggens’ vluigen over toavel, dat t rabbelde. Gain meens kwam der maank.
Tot Barteld mit voest op toavel sluig, van dij gevolgen paartie lu heur versloekten en aandern verhilderd noar hom keken. “Nou moust ains goud luustern Jans”, zee hai, mit haarde stem. “Doe aaltied mit dien ’za’k mor zeggen’, ik zeg die t nou veur ains en aalmoal. Ast doe dat nog ainmoal zegst woar k bie bin, krigst van mie n wapse veur kop, das t doe in vattien doage nait meer proaten kinst, wil ik die veur leste moal zeggen!”. Zien blik luit aan dudelkhaid nait veul te roaden over. Jans het zien ‘kloare mit’ oetdrunken en mit n ‘k goa verdan ‘za ‘k..’ en noa n stoals oog op Bareld gong hai wieder, t olske heur fladderak, woar ze zo om verlegen zit , eventies brengen. Moi hor!”.
Boetendeure vreef Jans zoch t swait van bovenlibbe. Was t hom sikkom doch nog mishottjed. Binnen hebben ze om dit peerdemiddel van Barteld hartelk lacht en nog geern aine, nou ja aine, nomen. Zol Jans zien levent beterd hebben?

Knoal, 15 juni 2008

Ego

is er n ik
n ik dij ik bin
n verhoal dat ik hol


bin ik as
dit dinken er is
dat ik dink dus ik bin


hebben is niks
loaten worren tot wat
in t hier en nou zel t wezen


neem mie woar
as mie zoas ik bestoa
en niks meer huif te bewiezen


en bloas ik mie op
din ontstieg ik de grond
en vlaig noar die op ain oadem

Kerstfeest

Rebulie op zundagschoul. Hikhakkerij om Josef en Maria. t Was aal joar t zulfde. n Poar moand veur kerstdoagen begon t aal. Piet dee der nait aan mit. Dij docht loat elk t mor oetzuiken. Van hom huifde t nait. Toch was e der nait gerust op. Leste drij joar was Kloas van dioaken Vriesemoa haitied Josef west. Mor nou was Kloas der dit joar nait meer bie. Vriesemoa was n dikke boer mit n baarg sìnten dij mainsttied te loat ien kerk kwam. Din zag elk dat ze apmoal ien t kerkeroadsbankje der even oet mozzen. Din Vriesemoa mos der laangs noar zien aigen hörntje achteraan. As domie nog gain vief menuten mit preek bezeg was, kon je Vriesemoa snurken heuren. En as preek doan was, dee e weer mit en kon j’hom mit zingen der bovenoet gaalmen heuren. En Maria doar was gain twievel over. Oaltje, dochter van köster. Nou veur vaaierde en leste moal. n Vreselk aigenwieze grovve poemel van n wicht. Ze loensde wat mit t rechter oog en as ze mond lös dee, kon elk zok baargen. n Schelle stem en ze wis t haitied beder as n aander. Kloas Vriesemoa duurde t veureg joar nòu wel zeggen. t Was toch leste moal. Elk was zok aan t omtrekken ien t goud woar ze ien speulen mozzen.‘Dat as ezel heur dikke kont zag, hai t vast op n lopen zetten zol’. ‘En of ze t pòtje vot aan tit hemmen wol’ en wees intied noar heur bloeske woar grui te zain was. Oaltje janken en wol zok nait meer omtrekken woar aandern bie waren. Mor nou haren ze n perbleem. Der was gain Josef.
En Piet mos der aan geleuven. Hai wol nait en domie zulf mos der bie kommen. Bie eerste moal oefen haar e der aal dik spiet van. Oaltje was orreg wies mit nije Josef en zol hom t wel even leren. Ze kneep, knovvelde en knuurde hom mit aarms en mond. Ze vond Piet n veul laivere Josef as Kloas Vriesemoa. En Juf van zundagschoul haar hom zegd dat ze gain maaljoagerij wol. t Was ja leste moal veur Oaltje. Oaltje heur Pa haar vroagd of ze komende joaren ook nait gewoon Maria weden kon. Ze dee t ja zo goud en ze haar verder aans toch niks om handen. Juf haar ter mit domie over had en zegd dat t heur beder leek om mor ains n nije Maria van staal te hoalen. Domie zol ter wel mit köster over hemmen. Oaltje haar vreselk schraifd en reerd dou ze t bie leste moal oefen heurde. Was op n draf noar hoes rund en raip intied ze deur lös dee dat ze aalvast n nije Maria zuiken mozzen. Grode konsternoatsie en juf mos vot mit domie der achter heer noar t hoes van köster. Noa n zetje waren ze der weer mit Maria. Dij glunderde en haar t hoogste woord. Elk begreep dat ze aankomend joar vannijs Maria weden mog. Van Piet kon t nait gaauw genog kerstfeest worden. Hai haar thoes zegd dat e t genittje van jonges aal n zetje zat was. En veur e der op verdocht was, was t zo wied. Zo leeg as kerk gewoonlek zat, zo stampensvol was e weer mit kerstfeest. Mozzen stoulen biekommen. Köster en vraauw laipen mit dik swait veur kop stoulen bie te slepen. Köster zulf haar veur ien kerk vot noast kerstboom zien vaste stee. Drij emmers wodder en drij laange stokken mit aan t ènde n spons knupt stonnen kloar. Hai was dudelk boas van t haile spul. t Was orreg duuster ien kerk, om nait te zeggen baalkeduuster. Allinneg n poar lutje laampkes en wat dikke keersen. Ien ofwachten van as t spul begon en köster kerstboom aanstak. Maria ien heur te krappe klaid wos aal dat boudel begonnen was.


Pakte Piet aalvast steveg bie haand. Ien aander haand haar elk van t spul n keers dij as ze noar binnen gongen, aanstoken werd. Zachies stonnen z’achter ien kerk ien duuster te wachten. Mit twijen noast nkander werd keerske aanstoken en mozzen ze noar veuren ien kerk.
Maria kneep Josef nog mor ains stief ien haand. t Haile spul kwam strompelnd en stroekelnd ien bewegen maank routduuster. Gain haand veur ogen te zain. Mit n aarm woar keers ien braandde veuroet stoken. t Begon branderg te roeken en juf was net op tied bie n engel. Dij mos wieder deur t leven mit ain vleugel en n stuk van t hoar. Dou Maria Josef stief aan haand trapke achter ien kerk noar t gaangpad mit trok gong t mis. Was nog ain tree meer en ze vol laankoet, mor hail Josef stief bie zien kladden. Dij lag bovenop Maria ien t gaangpad en aal kerkgaangers heurden Maria bèlken. “Goa van mie òf doe domme Josef ”. Der werd haardop laagt en gnivveld. Dou elk op zien stee zat, haar köster d’eer zien grode kerstboom aan te steken. Drij kerkeroadsleden mit elk n laange, lekkende stok ien haand om boom hìn. t Ging goud. t Vuur slingerde zok deur boom en aal keerskes brandden, zag n glimglundernde köster. Domie docht dat t spul mor ains begunnen mos. Elk dee zien zègje en der wazzen n poar moekes dij mit buusdouk onner neus zaten te snoeven. Zo aibels mooi as kiener dat toch deden mit t geboorteverhoal. En Josef wer red deur Maria. Dij zol net zien prevelement doun. Maria stoof ien t ìnne en gilpte,“braand”. Ochoi, köster verblaikte en kerkeroadsleden störmden baank oet. Der werd mit laange stokken en nadde sponzen zwaaid. Boom drupte aan aal kanten en dou t kloar was kon köster noar hoes veur n verschonen. Weerom zag e datter n grode swaarte veeg op t witkaalk van muur zat. Dainst bleef ruier. Maria haildaal oet stuur en Josef bliede dat t gaauw doan was. Noatied mozzen aal kiener vèur laangs lopen en kregen ze n boukje mit. Josef huifde aigenliek gainent, mor hai kreeg hom wel omreden zien noam der ja op stond. Dij boukjes haar e gain plezaaier ien en kwamen voak ien n deus op zolder. Jankboukjes waren t. Juf zee dat ze t apmoal goud doan haren.
Maria kwam vot noatied noar Piet tou en zee dat z’hom n dikke hampel von. Ze was bliede dat aankomend joar der n nije vrizze Josef weden zol. Piet kon zok dat begriepen, zee e.
Hai verheugde zok nou aal op kerstfeest aander joar en zol vast veuraan zitten.

Oetloaten

Hai zit doar veur deure
en kiekt of ik hom wel heurde.
Schait op bist toch nait scheel,
nog even en ik leg die t op deel.


Mit n zucht kom ik in t ènne,
t is ook aaltied n ellènne.
Net as t nais begunt,
wordt mie dat deur hom nait gund.


t Is boeten ja hartstikke kold,
gemainte-auto streut net zolt.
Mit mutse daip over mien oren
volg ik in snij zien sporen.


Doar zit hai mit de rugge krom.
Opschaiten, denk ik, kin we weerom.
Bie elk boomke blift e even stoan.
Even roeken om dìn weer wieder te goan.


Ik zit op baanke om te ontdeuen,
hai ligt alweer op een bonke te kleuven.
Mit dit weer noar boeten is ja gezond
En hai is t wel weerd, mien hond!

Vekansie (2)

1957
Klaas was n kirreltje van n joar of tiene. Hai woonde woaraargens in t oosten van t laand. Zömmervekansie was aanstoande. Kinder noast hum warren der vol van. Buurman en buurvraauw haren noamelk, net as vleden joar, n hoeske aan zee huurd. En doar gungen ze mit d’auto hèn. Der wör van alles inpakt. Klaas ston der op neuze bie. Hai wör der ofgunsteg van. Hai haar de zee nog noeit zain. Joa, op n ploatje. En zien olders haren gain auto woar of ze mit noar zee goan konnen. Zie haren baaide n plof. Mit zitjes achterop veur Klaas en zien zuske. Doar gungen zai altied mit op vekansie noar opa en oma in Onswedde. Klaas kreeg dan zoveul klaaier aan dat e hoast nait lopen kon. ‘Tegen de kolle’, zeden ze. Mor Klaas wus dat de kovver gewoon te klain was.
Dit joar gung t anders. Klaas mög allain twai weken veuroet. Mit de traain noar Assen. Doar huil opa hum op. En dan wieder mit de bus. Hai was gek op zien opa en oma. Hai was ook ja bie heur in hoes geboren en zien eerste drij joar haar e der mit zien pabbe en mamme bie in woond. Boerderij ston midden in t laand aan n zandweg.
t Landschop was der slim mooi. Doar haar Klaas dou al oog veur. t Koren, veurnoamelk rogge, waaide en hoaver ston goldgeel op t laand. Boeren waren al drok aan t inhoalen. Opa zol der dizze weke ook mit aan de gang. Klaas wus van andere joaren nog persies hou of t er dan heer gung. En hai kön zuch de geur van t vet en de eulie van t mesien nog zo ophoalen.
Twai doagen loater was t zo wied. In ale vrougte was der al extroa volk kommen. En dou gung t mit peerd en wupkarre op t laand aan. Doar stonnen zien ome Geert en zien neefke, ook n Klaas, al te wachten. Opa haar in de weke derveur al n poar meter mit de haand maaid um wat roemte te moaken.
En dou gung t lös.
Opa op t mesien. Andern pakden t lözze koren van de grond en muiken der schoven van. De schoven wörren op n spesioale menaaier op de wupkarre vleid tot n vouer van wel drij meter hoog. Klaas bekeek t aal persies.
Um tien uur gungen ze bie mekoar zitten. Elk haar n blaauw gemeleren kruke mit kovvie bie zuch. En dikke plakken widde stoede. Klaas kreeg ook n plak stoede van opa. En hai mög net zo veul kovvie drinken as e wol.
Um de middag kwam oma mit n grode madde mit pannen waarm eten. Man, wat was dat lekker. Zie haar ook zoepenbraai bie zuch, mor doar was Klaas nait gek op. Tussentied was Klaas mit zien neefke n poar moal even vot. Aan de struun. Mor aan t ende van de dag, dou de leste vouer der op zat en mit taauwen aanspand was, dou waren ze der weer. Ze wörren der zo hoog meugelk tegen aan tild. t Leste stukje mözzen ze zölf wieder klimmen. Der was bovenop n soort hole woar of ze mit zuch baaident in kropen. Noa t ‘vot’ tegen t peerd en n zaacht tikje mit de liene kwam de haile boudel in bewegen. Jonges konnen nog net de kop van t peerd zain en heuren hou e n poar moal aine rieten luit. Takken van bomen sluigen over heur hèn. Deur de koelen in de zandweg schommelden ze wel n meter hènneweer. ‘Net as op n schip op zee’, doch
Klaas. Beneden heur t kroaken van de woagen en geproat tegen t peerd. Of en tou kieken hou wied of ze al waren. Net n aandere wereld.

2007

Klaas was mit zien vraauw n poar weken op vekansie in Spanje. Dat deden ze elk joar. n Goud hotel. Lekker eten. Hai was gek op de zee. Haar net even zwommen. En non lekker under de parasol. Even wegdreumen. Over vrouger. Dat dee e wel voaker. Hai kreeg der in ains wenst noar. Wat wol e geern nog n moal bovenop zo’n vouer koren liggen. Over n zandweg. Luustern noar de geluden. t Geschommel vuilen. t Waarme eten van zien oma. Alles wat derbie heurde. d’Ofgunst op zien buurkinder was al laank over.

Klaid

Boven in overloopkaast stoan twij grode puten, ain mit verklaidklaaier en aander mit lapkes. Aalmoal poltjes bewoard van wat ooit klaaier wazzen. Dij mos ik hebben omreden mien dochter, dij op koamers ien stad wonen ging, geern n lapkesdeken over heur baank hebben wol. Ik keerde zak onnersteboven en n woddervaal aan kleuren kwam deel. Doartussen drij gruine lapkes dij mie doadelk in t oog sprongen en mien gedachten vlogen weerom in tied. Mien moeke haar n tante dus gain taant of tan neen n tante Jacoba, doar was zai ook noar nuimd. Tegen heur zeeën ze gewoon Koopke. Wat doorn in t oog van tante was. t Was n zuster van mien moe heur pa, n ôl taant van mie. Mien haile loagere schoultied ging ik in vekansie n week bie heur logeren. Zai was roem vatteg joar juvver west in Haarkstee en Slochtern. t Is messchain overbodeg te vertellen, mor ze was nooit traauwd west en haar gain kinder. Tegenswoordeg ist aansom. Mooie pot, zo as mien moeke zee, mor gain deksel was goud genog. Loater heb ik t pas begrepen. Ze woonde stoef bie t Slochterbos in smaal wit hoes mit ook n smale daipe toen der achter. Ze was laang en moager en haar n innemend gezicht, moar vergis joe nait, zai was hail streng: goud was goud en slecht was slecht. Omdat mien moeke docht, en ik onderhaand ook, dat ik der mainsttied tussen in bungelde, was ze slim verguld dat ik der hèn ging. t Was hail goud veur mie. Ik leerde toaveldekken , t bestek mos hier en doar en mezzenleggers zus en zo, aaltied mit twij woorden spreken, nait graimen en zo wieder. Thoes mos ik dat ook wèl, mor t lokte nait altied. Ik dee vrezelk mien best, luip n week op mien tonen, mor kon t net volholden. Zai leerde mie ale noamen van plaanten in heur toen. Elke volgende keer as ik kwam, mos ik ze weer opnuimen. Sumtieds as ik t veurzigteg dee, mog ik n bouk oet heur kaast pakken. Der stonnen hail veul, ook inbonden oetgoaven van Charles Dickens woar zai mie welains oet veurlas.
Zai haar hoge verwachtens van mie. Ik mos ook juvver worden omreden mien sievers op schoul hoog waren. Ook waren wie aalbaaident gek op lezen, mor doar huil verglieken ook mit op. Zai was zuneg en n Pietje Persies en ik was n sloddervos. Noa loagere kwam middelboare schoul. Ik kreeg n klain bureautje op mien koamer en mien pa muik der boven aan muur n boukenplaankje. Ik vaarfde t bureau gruin, mor stoul en plaank geel, dat was dou mode. t Zag der wèl nuver oet, mor ik was nog nait tevreden. Der mos nog wat om boukenplaank tou. n Soort gedientje of roezeltje en op stoul nog n kuzzen om t gezelleg te moaken. Mien moeke was nait thoes, dat was mainsttied zo as ik plannen haar. Gain nood, kon t zulf ook wel. Ik aan t strunen in grode daipe halkaast, doar lag hail wat in. Meer n rommelkaast. Soort veurportoal van zolder zeg mor. Doar zag ik wat gruins, t was n klaid en t kwam mie nait bekend veur. Nait van mien moeke in elks geval. Haile mooie stof en de goie kleur ook nog. Ik zag wel n vlek boven taille, mor k haar genog aan de rok veur n roezeltje en n kuzzen. Ik aan t knippen en naaien d’haile nommedag. En t kwam kloar. Moeke kwam thoes en zo groots as n paauw lait ik t heur zain. Wat zol ze grootsk op mie wezen.
Ze schrok en heur gezicht betrok. “Nee toch, t is nait woar toch, das tante heur mooie klaid, ik zol dij vlek der veur heur oethoalen, ze is gek mit dit klaid, t was n haile dure”.


Ik ston perplex, aarms slap laangs mien lief. ‘Mor hai lag in halkaast, doar ligt allain mor ol spul in’, zee ik verongeliekt.
Ze keek mie kwoad aan, keerde zuk om en mommelde: ’Hou mout ik doar mit aan?’. Ik bin nooit te waiten kommen, wat ze aan tante verteld het. Mor elke moand op n bepoalde dag zee ze soavends tegen mie:’ Tante Jacoba komt mörn’, nou din wis ik genog. Veurdat ik noar bèr ging, greep ik mien roezeltje en mien kussentje, dee t in n puut en stopte t onner in kaast tot ze weer votging. Dit verhoal het netuurlek de ronde doan in femilie en nog aaltied zeggen wie as der wat wegmovveld worden mot: tante Jacoba komt mörn.

Betsies eerste vrijer

“t Is n jong van niks”, zegt ol Barteld tegen t wief. Zien oogappel har veur d’eerste moal heur vrijer mitnomen noar hoes en t span was noa vief minuten al weer ofraaisd. Wazzen aan kovvie, of zokswat meer, nait ains toukomen. Haren ogenschienlek hoazevet aan hakken. Baange veur vroagen? Wel t wait mag t zeggen! Heur volk n roadsels achterloatend.
“Hou kinst dat nou zeggen?”, gaf Oaltje hom weeromme. “Hest hom amperaan zain en sikkom gain woord mit hom wizzeld. Staaist aaltied veuls te rad mit dien zölfwait kloar, ons wicht het ja ok gain snöt in kop. Wait best wat er in wereld te koop is!”. Barteld mommelde wat under zien snorre vot. “Mor doch is zie nog veuls te jong veur n verkerentjederij. Loat ze kop mor in bouken steken. Hier komt ja gain gouds van. t Leek mie doch wel n nuver jong tou. Stelde zoch ordentelk veur en zokswat is der tegenswoordeg voak nait meer bie”. “Och jong, zugst veuls teveul baargen en beren. Kinst, denk ik, t wicht nog hail nait in aandermans handen zain. Klaaine potjes worren groot en din mouten wie as olders n tree terogge doun. Betsie is old en wies genogt. Zie loat heur manskerels nait te noa komen. k Wol die wiezer hebben Barteld van Goor. Bist dien aigen jonkhaid nou al vergeten?”
Zo kekelden ze nog n haile zet deur, zo laank tot Betsie heur heufd om hörntje stak en geern waiten wol, wat ze van heur nije aanwinst vonnen. “Joa”, klonk der ainstemmeg. Moe nam t over. “Joa, wat zullen wie doar van zeggen. Tied was ja wel slim kört om tot n nuver zulfwait te komen. t leek ons wel in order”, göng zie wieder. “Dou mor tumeg aan, kiek veureerst kat mor wat oet boom. Der is ja gain haandvol mor n laandvol jongkerels, dij veur n stee noast die in aanmaarken komen.”
“Dat is t mor net”, zee t wicht, ”doarom heb k dij dreumerd votdoadelk aan zied zet. t Jong wis nog hail nait, dat n wichtje geern n smokje van heur jong krigt, mor Jans wis bliekboar van toeten noch bloazen. t Woordke snoetjeknovveln kwam schienboar in zien woordenboukje nog hail nait veur. k Goa hen berre lu, trusten”.
Femilie bleef wat veraltereerd achter. Baaident loerden mekoar wat stiltjes aan. Haren ze heur doarveur dizze oavend zo drok moakt. Op noar n volgende ronde. n Nije vent, nije kaansen!

Verknoedeld

Propke verknoedeld pampier op grond,
t is nait van mie, ik pak t op en gooi t vot
moar ien mien heufd zag k nog wel
t bewegen van dien mond
inains let t mie nait meer lös
wat ston der op? was t nait veur mie?
hest die bedocht?
nijsgierig pak ik t schriefblok
en moak mit potlood zachte streepkes
mien haand haangt stil, ik sloak n zocht
bie t verschienen van: ik hol van die

Viskersman

Ik bin gain echte visser. Ik heb n òlde stok en ik vis allenneg mit n stuk stoet. Zo ston ik lest bie ain te kieken dij der meroakel verstaand van haar. Kovverbak van auto ston open, en ik zag drij tazzen mit raaive. Dobbers, stokken,stekers, emmers, stevels, nog langere stevels.Hai haar n stok, dij sikkom mien vekaanziegeld kost haar en mit laaifde en veul inzicht ging n boetenmodels dobber te wotter.
“Wat gaait der gebeuren?”vruig ik.
“Snoukboars”, was t antwoord. Doar haar ik al dikke verhoalen over heurd, het zol der bie zetten aldernoast aan tou goan. Ook in t Daip bie mie achter t hoes.Ik haar met mien stok oet t joar nul en mit brood van de Edah, wel ais n poar dikken vongen. Mor dat waren lang gain snouken en boarzen.Ain keer haar n jonge boars zuk bekeukeln loaten en haar in mien deeg beten. n Lutje schietertje was t nog mor. Zien stiekels in mien haand deden net zo zeer as dij van zien grootvoader. Ik smeet hom mit n flitseboog weerom in daip. Kinderspul veurvast, vergeleken bie wat der nou gebeuren ging.Vissersman haar n groot schoet veur en zien dikke jaas luit mie duudelk vernemen dat t vissen vangen zulfs bie twinteg groaden onner nul gewoon deurgaait. “Nou gaait loos!!!! ” bromde vissersman. Ik keek noar de boetenmodels dobber dij over t wotter daanste. Hij glee n moal links en glee n moal rechts. Grode kerel wuir zenuwachteg. Dit was t, woardat je veur leefden.
“Most kieken, most kieken”, zee e. Ik dee ja niks aans as kieken. Hai dee n voam noar veuren en greep stok. Veurzichteg draaide hai aan t slingertje. Dou gaf e in aine op t onverwachte n rompel en t begon te kolken in t wotter. Nait te zuneg. Ik stapte van fiets of, woardat ik hail de tied haalf overhongen haar. Dit was nait misselk wat hier gebeurde. Mor zoon woepsterd kreeg hai der noeit oet hier. Koademuur ging wel meer as n meter loodrecht omdeel. t Meulentje gierde en gierde.

t Wotter kolkte en klotste en ging te keer. Der was n steert te zain en ik dee mit ontzag toch n stapke achteroet. Hai greep n gruin schepnet en veurdat ik der op verdocht was lag der n monster van n snoukboars in handdouk op grond te happen. “Zo mien jong, wie zellen die ais opereren”, sprak de visser geruststellend. Oet kovverbak kwam n paar stukken gereedschop, woardat ze in t Delfzicht zaikenhoes jaloers op wezen zollen. Zo dee je dat dus. Veurzichteg as ging t om n pasgeboren baby, wuir de vis van zien dikke hoak verlöst. Chirurgie, wat zeg ik ! Microchirurgie. Petje of veur dizze man. t Daaier haar der niks van vernomen. As bie mie n vis n hoakje insloken haar wast euvel aan. Den zat ik doar te wurgen om dat daaier nait te zeer te doun en nam ik miezulvens veur om noeit weer te goan vissen. De hoak kwam der oet. En kloar was Kees de vissersman. Hail veurzichteg tilde hai dizze keunink van Nije Daip op en bekeek hom van aal kaanten. t Zag der indrukwekkend oet. Vakmanschap boetendes van dizze vissersman. Dij haar zien sporen dik verdaind.
“Dizze smoaken goud jong”, gnees e mie tou. Ik nikkopte. Hai luip noar n poaltje en huig de snoukboars mit ain grode dreun de hazzens in. De schubben en aander jirre vlogen in t rond. Dou ging patient de kovverbak in en vanzulvens dij oavend nog in vraizer.
Ik haar schubben op jaas en aan mien stuur drupte wat jirre omdeel. Ik bin kokhaalzend deurreden noar hoes.

Bladbloazers

k Heb aaltied weer wat muite met dizze tied van t joar. k Wait nait persies hou t komt. Of het te moaken het mit de kòlde, de natte of de duustere doagen, ik kin der nait de vinger op leggen.
Mien vraauw zegt, dat ik ”lichttherapie” hebben mout, mor dat zai k ook nait zitten. Dat brengt de zummer ook nait weerom. Zai het doar wel ferduutsie in. Gain wonder, want zai waarkt n poar doagen in ”fitnesscentrum” hier in t dörp. De parkeerploatse stoat doar aaltied vol met auto’s van mìnsen dij doar den op fietse stappen om zuk in t zwait te joagen, zunder ook mor n meter veuroet te kommen. Doar hebben ze d’auto veur. Nee, zo’n kunstzunne zit zo’n beetje in t zulfde houkje. Niks veur mie!

Mor ik mout tougeven dat der in dizze donkere tied nait zo veul oet mien vingers komt. Pas oet bèrre as de hoane kraait en dat is op t heden nait zo vroug. Eerst de kraante even deurnemen, nog onder de leeslaampe.
As t even dreug is, mouten de dakgeuten ook wel weer es leeghoald worden. En op t stroatje ligt ook al weer n dikke loage bloadern. Straks mor even de bladhaarke pakken.
Dat is vanzulf ook al laank weer olderwets. Mien buurvraauw twij hoezen wieder demonstreerde ons van de week heur nije bladbloazer. Haar ze kocht bie de Aldi (Nee dizze keer nait bie de Lidle) veur n dikke datteg euro. Gain geld toch! Hai kon nait allent bloazen, mor ook zoegen. n Meroakels ding, volgens buurvraauw. “Wie kinnen ook wel zo’n ding ophoalen “, zee mien vraauw.

Mor ik zag dat nait zo zitten. Je mouten dat blad toch aargens hìn bloazen. En woar is aargens ?
“Hai kin ook toch zoegen!”, zee buurvraauw.
“Joa”, zee ik, ”mor den mout ik om de poar minuten dij zak leegmoaken. Den kin k net zo goud de haarke pakken en t blad in de koare gooien”.
“Doe kinst nog meer zoegen as dat ding”, zee mien vraauw, “blief doe den mor mooi haarken. Kom, wie goan noar hoes !” “Wat n enthousiasme weer ja !”, beet ze mie onderweg tou. “t Is ook nooit goud”. Zai kom oet Drìnte en buurvraauw oet d’Achterhoek. Dij zitten toch wat aans in mekoar. Zai doun al vast enthousiast as ze t nog nait binnen.
As wie Grunnegers t “wel es minder had hebben”, binnen we al glad oet de kette.

Soavends zitten we noar de televisie te kieken en dat kin n mìns op t heden ook al nait meer opmontern in de duustere tied. t Is aal krises en malaise wat de klok slagt. De beurzen hebben al weer n vrije val moakt en de zoveulste baank lopt op zien lèste bainen.
Der kommen weer es mìnsen aan t woord dij t waiten kinnen, mor ze waiten t ook nait. “Hou is t toch meugelk nait”, zegt mien vraauw, “dat zowat zo mor over komt waaien oet Amerikoa”.
“Bladbloazers”, zeg ik.
Zie kikt mie es van opzied aan. “Nou wordt t toch echt tied veur lichttherapie !”

Peerdentwijsproak

Wat is dat doch aal veur gedreun?
Ze bìnnen aan t heien, noast Kooi.
Wat n toustand, stokdoof wor je
dervan. Ik stoa te trillen op mien
bainen. Zeg der wat van!
Helpt nait, ze hebben kopdoppen
op. Maggen z’ons ook wel lainen.
Wat n roasderij! Kin onze noaber
doar gain ènne aan moaken?
Ik bemui mie der nait tegenaan.
Kom, neem nog n pluk heu, goud
veur daarms en anti-nierstainen.

Is joen knippe ok moakt van siepelleer?

Kerel nog aan tou, wat gaait t er vandoag de dag om tou. Geld is amperaan t bedrag weerd, woar t op drokt is. Net as senten en stuvers in dij goie olde tied aan koper minder opbrochde, din dat der op ston. Geld bewoaren in n sok mag wel nait traauwd wezen en niks oplevern, mor je waiten wel wat je hebben.
Bie n Baank mout je mor ofwachten, of ‘hoge omes’ der nait mit vandeur goan binnen. Lainen, om n persent rente, sloden geld oet an twievelachtege boetenlaandse ‘griepstuvers’. Denken vervast, dat t allenduvel Sunnerkloazen binnen. Dat lu zokswat mit aigen stuvers doun, is tot doar aan tou. Aigen schuld, dikke bult, zol k zeggen. Mor dat Gemainten en Pervinzies zo roeg mit ons geld omspringen, brekt mie klombe. Wel betoalt reken? … Juustem, wie mit nkander. Doaders verkroepen heur op t kerkhof. Onzichtboar, mit n dikke pongel geld, dat ze van t volk stolen hebben. Zel t doch woar wezen, dat geldduvel aaltied op n bult schit? Zol ja van rötten besnuvveld wezen! Dou doar as Jan Boezeroen mor ains wat aan. Wie blieven mit sores en lege knippe zitten.


Hou is t in hemelsnoam doch meugelk, dat mensen zokswat nait aan kommen zagen. Aan top van Baanken stoan doch verdikkeme gain dompies. Kinnen over t aalgemain meroakels goud reken, veuraal as t om aigen ‘spiekers’ gaait. ‘Jan mit Pet’ mout mor zain hou e oet dizze kripsie komt. Zölfs ‘Drees-trekkers’ binnen bie leste tieden nait wizze meer, of ze heur dail van t geld, dat ze mit nkander mit haard waarken bie mekoar sprokkeld hebben, nog wel in voldounde moate kriegen. Haren ze der in heur waarkzoam levent der zölf mor boas over speulen kind, din haren wizze n hoop lu der beder veurstoan as vandoage. Ok Regaaiern van ons kikkerlaand is der euvel mit aan. Gript as n haalfmale in ons spoarpot. Doun dik en gröts van ons vermogen. Mit recht n segoar oet aigen deuze.
Bats kriegen wie der groates bie! Geldboom gruide in haile wereld, dochten ze, boven bomen oet. In n bult romtommelderij zit n baarg locht, dij zel veureerst verdampt worren mouten. Hoezenmelkers en hoezenbezitters binnen pineut. Inains draaien Lainbaanken kroane sikkom dichte. Traauwen zölfs mekoar nait wieder as zie nkander zain. Doardeur roaken lu heur ‘kostboare, dure’ hoezen aan stroatstainen nait meer kwiet en dij bakstainen liggen mennegain bar zwoar op moage. Woar t hingait? Zel Wouter Bos t wel waiten? Ik nait!

Mailaise

Geert Moatjes zit wat ongemakkelk op e stoel bij de kovvie van de grootgrutter. De veurege dag haar e n grode stoel ien stukken zoagd, en ok nog n krukje. Je kunnen niet alles bewoaren of noar de kringloop doen. Doar hebben ze ok al richtlienen en kwaliteitseisen. Stoelzitting kepot? Nee, die mag je wel holden. Joa mor…. Nee, kunnen we niet aan begunnen. Kloar, dudelk. Zoag derien. Mor doar haar e me nou doch n spierpien van… Niks wend vanzulf. En d’aarm dut hum doch al zeer, haar e ja n prik ien had, n griepprik. Ien t Praktijksentrum ien Zuudhörn, lopies waark. Dokters haren niet ies tied om ‘Volgende’ te roepen. t Was ok net of Zuud- en Noordhörn allenneg mor zestegpluzzers as ienwoners hebben, aanvuld met ‘partiële kneusjes’…. Zo numen ze die: ‘partiële kneusjes’…. Veurdat e der op verdacht is, krigt Geert n opdovver op zien zere aarm: “Au, verd…!” Hij kan de godslastern nog net zo’n bietje verdonkeremoanen en kikt achter zuk. Haar t niet docht: Harm Proatjeboksem… “Moi Geert, aal goud? Is de kovvie der nog niet deur? Jim zit ja aal ien n leeg bekertje
te stoaren… Kom, k zal dij ok even ientappen…”
Geert vrieft zuk even over de linkeraarm. Wat haar Rinnert Tolsmoa ok al weer tegen hum zeid? Gien prik ien e waarkaarm… Mor ja, hij haar ja gien waarkaarms meer, moakte niks meer uut, beide aarms waren ja met prepensioen…
Haarm komt weerom met twij bekertjes en zet ién veur Geert op e toaveltje. “Asjeblief jong, en kiek niet zo bescheten. Of het jim n griepprik had? Joa, doar kunnen paardij lu wel deur van e kook roaken. Bennen ze nog bemieterder as dat ze griep kriegen…. O, k begriep t al, dien aandelen bennen zakt… Tja, Geert, wel hoog op e toren klimt, kan n beste smak moaken. Mor jim het doch nog niet ale olle sokken wegdoan? t Is me aans wel wat, hè?! ING zakt deur de bodem, Aegon? Geld is net snij dat smelt… Nationale Nederlanden? Die wollen nou wat geern dat ze belegd haren ien olle sokken… En Fortis, doar proaten we mor niet over… Zulfs Feyenoord het der n beste tik van metkregen. Niet meer veuruut te branden, is nou al degredoatsiekandidoat nummer 2. Mor goed dat Volendam metdut, nou ja, niét metdut, die hieten ja niet veur niks “Hènneweer”… Zo, dat viel der lekker ien, nou moet k eerst mor ies even de kar volgooien. Mien kleinkiender spoaren van die zegels veur de sprookjespopkes, Doornroosje of zukswat. En kleinkiender bennen tegenswoordeg de boas, niet dan? Dan kan t Dagblad nog zo veul kolommen vullen met opvoedkundege aanwiezens en gekwedel van deskundegen… O, jim het gien kleinkiender? Geluk bij n ongeluk zol k zeggen… Is t ok ja niet zo rampzoaleg dat dien aandelen keldern. Metnemen is doch gien sproake van. Nou Geert, kop derveur ien dizze swoare tieden, ik zeg mor zo, ik zeg mor niks… Aju, Pichegru!”
Geert siekt. Hij wil ien t ènne kommen, mor dan vuult e zien spieren weer en blieft doch nog mor even zitten. Geldcrisis? Nou, je zollen t hier ien e AH niet zeggen, wat n katjejacht. Asmits kun je deur de mensen niet ies meer de beschuten zien, of de kees en de stoetjes. Nou, t moet doch mor wezen… Juust as e stijt, bietje krom nog, komt Harm weerom. Hij legt zien haand op e scholder van Geert, die even poest en stènt, en vannijs op e stoel zit.
“Wiet jim wat t mooie is, Moatjes, van dizze crisis? Bezine wordt elke dag beterkoop. Je kunt weer noar de damherten ien Sebaldeburen of noar de Liedl op e Leek zunder dat je knipke haartkloppens krigt….” En vort is e weer, krat bier ien elke haand. Geert scharrelt richting betoalstee, ien e kar liggen twij rol beschuut, n homp kees en wat biezundere bekertjes met stoelgangverbeteringsienhold. Nee, veul het n mens niet vanneuden as je t goed bekieken….

Crisis

t Begunt oet haand te lopen.
Boer har t wel aankommen zain.
Hai zee: “Baank speult mit t geld,
dat ik zo stoer verdain”.


De hebzucht het t weer wonnen
van het gezond verstaand.
Mor volgens ons regeern
was der hailendal niks aan d’haand.


Opains ston zoak in brand.
Men ruip: t Binnen d’Amerikoanen.
dij leven op ons por’menee.
Weg mit dij gebroaden hoanen.


De schrik sluig ons om t haart.
De beurs begon te keldern.
Veul geld vervloog in mist.
Doarnoa begon t op te heldern.


Uut nood goan nou regeerns
uuteindelk soamenwaarken
De oplözzen ligt veur d haand.
dat zellen we straks wel maarken.


Het stait bie veurboat vast,
der komt veul meer controle.
Wie kriegen een haalsband om
om nait weer om te vallen.


De meroal dij hieruut volgt :
Pries joen geluk, t kin aaltied minder.
Hebzucht komt veur de val.
Leer dat, veuraal , joen kinder!!

Kneusde proemen

Wat is het toch mooi weer vandaag En lekker in de lucht.
Zo sprak een man al tot zijn vrouw.
Wij gaan de stad ontvlucht.

Dat zong mien pa altied. t Is nou ook zunschienend weer. Wel felle buien. Schane om thoes te zitten. t Hoes is aan kaant. Schone loakens op ber. Was hangt onder t òfdakje. Leste snoeiholt zit ien gruine bak. Pad is aanveegd. Ik pak fiets en dou mien riegke ‘things to do’. Dwaars deur t sentrum van Stad, deur Noorderplantsoen ien haarfstkleuren weerom en op A-weg paas ik korte jentege steveltjes. Pries schrikt mie òf. Mörn beslizzen. Nog even noar gruinteboer. Dij het Roemeense proemen. Jam moaken. Is geleisukker ook op? Hai staait zulf ien winkel en prat mie bie over nije abbelsoorten. Ik kais gonnent oet. Hou onthol ik noam. Denk aan Vloamse dichter, zegt hai.

Gaauw noar hoes veur n kop thee. Mit fiets aan haand loop ik over riep noar weg bie oprit noar t winkelsentrum. Auto dij doarhìn wil, staait stil. Hij mout mie veurrang geven. Ik stap op. Woagen begunt te rieden. Hai kin achter mie laangs. Din heur ik dat bestuurder gas geft om verkeersdruppel te nemen. Verrek, hai stopt nait. Ik perbaaier vot te kommen. Hai het mie al te pakken. Ik knal veurover mit kop op stainen. t Wordt swaart.

Stemmen. Wied vot, dìn dichterbie. “Ze zegt niks as k wat vroag. t Was heur schuld nait. Heuren joe mie? Hou haiten joe? k Heb heur nait zain. t Was nait mien bedoulen om n ongeluk te moaken.” Natuurlijk nait. As t wel zo was, mozzen ze hom ien t hok stoppen. k Wil haand bewegen. Aarms liggen roar onner mie. Bril ligt 30 cm verder. n Jong stel zit op t houkje bie mie. t Wichtje het 112 beld. k Vroag of ze dochter op Meziekschoul woarschaauwen wil. “Doun we straks”, zegt ze. Woarom nou nait? Ik vroag weer en zeg t nummer. Ze belt. Jong vragt hou of k hait. Dat vertel ik hom. En wat veur dag of t is. Wat kin mie dat nou schelen… Hij wil t doch waiten. Vrijdag. t Joar din? 2008. Doatem? 15e het al west, mit leste lezen van Kader Abdolah. 20e is t nog nait. Dat is holdboarhaidsdag op ain van bosschoppen. k Vien zulf dat t redelk rationeel redenaaierd is. Zai binnen der nait blied mit. Kuzzen wordt mie onner kop schoven. Zol dat gruinteboer wezen? Sirene. Zaikenwoagen. Veur mie. k Bedank t jonge stel en zeg derbie dat ambulancepersoneel vervast alles van heur overnimt en dat ze der meschain beteuderd bie stoan.
Nije stemmen.
“Wel waas der bie? Zag je t gebeuren? Het ze vot west? Was ze lopend?”
Jongkerel vertelt dat ik eerst niks zee, dat ik wel wis dat t vrijdag was en welk joar, mor nait dat t de 17e is. Aha, 17e. Vasthollen. k Lig nog aal veurover en krieg een aludeken over. Lekker waarm. Bloud wordt stelpt. Weer n sirene. Plietsie. Agent zegt: hier is uw kleinzoon. Ik zai hom en nuim zien noam. Vroag woar fiets is. Dij mout liggen blieven. Agent taikent er n streep om tou. Hai taikent gain streep om mie tou. Ze leggen mie op brancard en schoeven mie ien auto. Dochter komt deraan. Ze gaait noast chauffeur zitten. t Spul ridt vot. Verpleger vragt noar mien noam. Tou din mor. Wat veur dag of t is. 17 oktober 2008. Ho, nait al te triomfantelk. Hai radt mie aan om rusteg liggen te goan. Der staait mie hail wat te wachten. Dat klopt. Behandelkoamer. Dokter zegt: “Thorax is OK”. Watding? Hai legt oet. Röntgenfoto. CT-scan. Thoraxdokter ien traumakoamer vragt en krigt anatomisch pincet. Oordailt din: “diepe vleeswond in het hoofd, ik ga eerst verdoven”. Hij jagt mie 4 pieltjes ien kop en zet drij krammen. Dochter het mie haand geven. Zai knipt haarder as ik.
Weerom ien behandelkoamer mouten wie wachten. Der is wat slimmers gebeurd. Tot zowied binnen wie hier vakkundeg holpen. Toch ook wat dom volk. Gainain kin onthollen wat veur dag of t is….. Dat heb ik heur wel 20 keer verteld. Zuster vragt dochter: “heeft mevrouw al gehuild?” Nee, zegt t wicht. Verwachtensvol kieken ze mie aan. Ja, kom even…. k Dou mien best om zo kaalm meugelk te blieven bie wat er gebeurt. As der liept worden mout, doun ze dat zulf mor. Zuster ‘scoort’ n kop soep veur
ons. Dat vaalt der lekker ien. Pepierboudel is kloar mit wekschema veur hazzenschudden. Nije vroag: woont U alleen? As dochter blift, mag k noar hoes tou. t Aarme kiend mout mie om de twij uur wakker moaken. Schoonzeun hoalt ons op. t Is oavend. s Mirregs is hai laangs plek kommen, dou grootste commotie veurbie was. Der laag wel n grode plas bloud op weg. Harregat, wel zol dat west hemmen? Ik dus.

Wie komen ien hoes. Zeun komt te kieken. Der glidt n meewoareg laagje over zien gezicht. “t Is goud òflopen,” zeg ik. “Gelukkeg mor,” zegt hai. Ik stap ien ber mit schone loakens. Net of ik mit dat gehaaister van vanmörn vuilde dat er wat gebeuren zol. k Heur waarme stem van man oet dörp dij mie oppakte dou ik as kiend op SunneMeerten aanreden wer: “Hes die zeer doan, laive?” Ondanks paramollodinges bin k kloar wakker. Haile film trekt veurbie. Noorderplantsoen ien geel en oranje. Steveltjes. Rubensabbels binnen hail bleven. Proemen binnen kneusd. Bril mit bloud zai k ien close-up: linkerglaas ien diggels, rechter dof òfschuurd, staang mit roare knik omhoog.
k Heb vandoag gain thee had.

21/22 oktober, 2008

Vergeten

Wat vergeten?
Smörgens vroagen wat of wie eten goan
wel vief keer verteld,
soms wat vergreld
mor hai is t vot weer vergeten…


Ik heb die toch zegd,
aaldeur oetlegd
wat ik kocht heb en wat wie eten goan.
Hai kikt mie aan, hai is t al weer vergeten…
Noamen van kinder en klaainkinder,
hai is ze vergeten…


Femilie en vrunden? zeggen hom niks
meer,
k vertel t hom, aaldeur weer,
mor t is net as mit t eten:
hai is alles zo weer vergeten…


Inains kikt e mie aan,
hai laagt en zegt:
Zo, gek wicht oet Midwolle!
Hai liekt even weer d’olle.
Dìn draait e zok om, hai mot eten.
Mie is e al laank weer vergeten…

Optaikens van n grootmoe (dail vattien)

Aaltied waren der kinder dij wat deugennaits oethoalden. Wat dou je din? Nait sloagen, nait raggen. Das nait goud. Eefkes apaart zetten. Das beder.
Vrouger in houke, nou op t heden op n doarveur bedould stoultje. Mor bie mien dochter is dij stee d’onderste tree van trappen. As k mien jongste ootjezegster, n iepenkriet van twij joar dij t bekje aal oardeg bruken kin, wat mout verbaiden, wordt ze gloepens kwoad op mie. Ze gaait mit baaide haandjes in zied veur mie stoan en ropt mie tou :
“Most doe op tjap”?

Haarst

n Sloerege dook woart rond, ien
ainzoam verdraitelk duustern
filaaineg wilstern memènten
dwirreln ploagen fluustern.


Vergrèlde wolken juchtern
roeg en rebèls oetreten
poazen vergedelk vervremd
maank mien gewaiten


doun zin ien leven vergeten.
Dien roezeg aandoeken
striekt dail as vraid vernien
kloagelk weerom aal joar
bloots betroande zunschien
strikt mie vertwieveld deur t hoar.

Hou zeg joe dat nou!

Mien femilie geft mie verhoaltjes deur dij in onze toal verteld binnen. Zo ook n hail mooi stoaltje : n bestellen van n grunneger klaant bie n Chinees. Aan t ènne van zien bestellen wil hai eulifantsoren derbie. Hier begript de chinese vraauw hailendaal niks van. Ze geft hom over aan n hollander en soamen kommen ze deroet dat hai ‘kroepoek’ bedoult. Joa, as je in joen aigen femilie aigen woorden gebruken, den kin je veur zukke toustanden kommen. Dou k joaren leden nog gaauw eefkes om boodschop ging, vruig k bie de versofdailen ( joa, dou wer t nog votdoadelk veur joe ofsneden) om n poar ons vruchtenvlaais. De verkoopster keek mie hail vremd aan, den dat spul haar ze nait. Nee, nogal wiedes den wie nuimden ‘boerenmetworst’ zo, omdat mien dochter, dij gek was op vruchtenbrood, dij noam der in n vergelieken veur uutvonden haar. Zo kin je oardeg op de korrel kommen!

Opoe’s leste wìnsk

Opoe wordt 90 joar. Heur kiender en klainkiender geven n groot feest veur heur. Zai vroagen heur: ” Moeke, hemmen ie nog n wìnsk? ” “Joa,” zegt mouder, “as ik dood goa, wil ik kremeerd worren.” “OK,” zeggen kiener, “dat regeln wie veur joe. Mor hemmen ie din haildal gain aandre
wìnsken meer?”
“k Zol t nait waiten”, zee moeke, “k Heb toch alles.”
” Mor wie willen groag wat spesjoals doun!” zeggen kiender.
“Och joa,” zee moeke, “As ik dood bin en kremeerd, strui mien aaske din mor oet over parkeerploats bie de Aldi.” “Woarom Aldi, mouder?” vroagen kiener. “Joa, kienderkes, dìn wait ik ien elks geval dat ie ain of twij moal ien week bie mie kommen.”

Omtoald oet t nederlandsk.

Vuurtje

Zien olle Daf was schoon op. Ze harren hum in de garage dudelk moakt, dat e t mor vergeten mös. Der mekaaierde te veul aan. Toch ree e der nog hoast doaglieks mit deur t dörp en of en tou nog noar Knoal. Noar de kinder. Wieder nait. Aiglieks wol e zuch gain nije auto meer kopen. Albert luip al tegen de tachteg. Nog goud vereg hor, doar nait van. En zien vraauw Gitje ook, mor dai was dan ook n poar joar jonger.
Mor ja, gain auto? Dat was ja niks. Garageholder vuilde goud aan hou of t zat. Hai har der nog n schiere Volvo stoan. Nait te veul lopen en in prima stoat. Mit n automoat. Dus gain geschoakel. Albert kon der nog joaren plezaaier van hemmen. ‘Goa der mor ais in zitten, dan goan we der n eindje mit rieden’.
d’Auto ree as n tierelier. En de pries vuil hum niks òf. Hai belde zien vraauw op en vertelde hou of ter veur ston. Ze begreep, dat der nait veul aans op zat.
‘Dou t mor’, zee ze.
n Underholdsbeurt en twij nije achterbanden warren bie de pries inbegrepen. n Poar doagen loater ston de Volvo bie Albert en Gitje veur de deure. Zie harren hum mooi veur hum oppoetst. Hai glom der over. En Albert ook. Noa t waarme eten gungen ze aan de rit. Kinder mössen d’auto ook even zain. Op de weerumweg keek Gitje opzied noar heur man en zee:
‘Dizze ridt inderdoad veul beter as dai olle Daf, of nait den’.
Joa, t was een goie koop west. ‘Dus dan kinnen wie, as t ais n moal zo oet komt, ook wel n eindje wieder vot’. Albert har zien gedachten meer bie zien nije auto as bie t gekwedel van zien vraauw.
‘Joa, dat kan wel’.
‘Mooi, dan goan we mörgen mor ais n moal weer noar t Stad tou. Ik mout neudeg n nij klaid hemmen’, kwam Gitje mit de oape oet de maauwe. Hier har e nait op rekend. ‘Of duurfst der nait op aan?’ Gitje wus wat of zien gevuilege punt was. Nee, dat was gain probleem. Mörgen was goud. Hai luit zuch nait kennen. Dai oavend muik e n proatje over de hege mit buurman. Dai stokde hum oet hou of e rieden mös en woar of e t beste parkeren kon.
En zo reden ze saanderdoags mit d Volvo noar Stad. Zunder ainege twievel ree Albert noar d’Ikea woar of e d’auto parkeerde. ‘Zo, en non goan we mit de bus noar t centrum’. Gitje keek hum vol bewondern aan. ‘Das doe dat aal waist’. Albert vuilde zuch op slag n joar of wat jonger. Dou ze loater op Grode Maarkt oetstapt warren, luip e wat rechter op as aans. Gitje wol noar C&A. Noa n uurtje pazen en keuren huil ze n klaid en rok mit n bloeze over. Het wör oeteindelk t klaid. De keuze was stoer. Hai drong der nog op aan dat ze de rok en de bloeze ook mit nam, mor dat was nait neudeg. Dou wol ze in d’Hema nog wat rondsnuustern.
‘Blief doe mor boeten, doe hes t non wel had, ducht mie’.
Dat was zo. t Was lekker waarm weer. Albert stelde zuch veur de winkel op. Lekker in de zunne. Kon e op zien gemak ais kieken wat of der aal veurbie kwam. Non, dat was de muite wel weerd. Albert mög dan op leeftied wezen, blind was e nait. Noa n zijtje kwam der jonge knuppel op hum tou. Aine van n joar of zestien. Moager as brandholt. Boksem under aan zien kont.

Hai har n sigaret in haand. Gain gewone, mor zon dikke graauwe. t Vloeitje was aan t dikke oetènde dichtdraaid. Albert zag t vot. Dit was aine mit hash der in. Dit was n joint. Jong huil hum de joint veur en zee:
‘Hemmen joe n vuurtje veur mie?’ Nee, dat har e nait. Hai rookde ja ook al hoast datteg joar nait meer. Albert vuilde zuch veur de twijde moal dai dag n stuk jonger worden. Het muide hum dat e gain vuur bie zuch har. Dat zon jong hum, Albert, vuur vruig veur een joint. Meschain har e hum ook wel n trekje doun loaten. Man, dat was wat west…! Zoaterdag mös e mit Gitje op verjoardagsveziede. Wat har e dan wat te vertellen had…!
Gitje ston in ains weer noast hum. Hai har heur hail nait kommen zain… Mit zuch baaiden struunden ze de stad nog wat deur. Gitje von t aal prachteg. t Klaid was hailemoal goud. Zoaterdagoavend zol ze m aan doun.
Dou ze weer op Kielsterachterweg reden, sluig bie Gitje de twievel tou. Dai rok en bloeze warren toch ook wel mooi west. Meschain was t toch beter west as ze dai ook kocht har. Hier har Albert wel op rekend. Hai kende zien vraauw. ‘Och mèns, moak die mor nait drok, dan hoalen we dai mörgen toch nog op’. Dit antwoord har Gitje nait verwacht. Kende ze heur kirrel dan toch nait zo goud as dat ze doch? Zie zee, dat ze dat wel geern wol. En dan mös Albert zölf ook mor even kieken veur n naaie boksem. Doar was e ook wel aan tou. Albert zat zwoar te prakkezaaiern woar of e zien olle Ronson aansteker loaten har.

Mien Grunneger laand

Mien laand, ik mag die zo geern lieden,
mit wiede verten, n landschop mit verzin.
Dat geft mie oam, zodat ik leven kin.
Lopend of mit fiets kin ik mie din verblieden.


Rust en roemte binnen hier nog veur handen,
aal komt ter aal meer nijbaauw bie.
n doalders plekje is t veur mie
Gainain krigt kaans dat oet mien haart te branden.


Dit laand, t doagt mie oet aan ale kanten
om te beschrieven, hou goud of t mie voldut.
t Wonen en waarken, dat het veur mie zien nut,
mien laand, mit aal zien golden randen.


De rechte woorden vienden, dat vaalt nait tou,
k heb t perbaaierd, k hoop dat joe t verstoan.
Grunnen is mien stee, doar wil k geern bestoan,
dat geft mie vree en t geft mie moud veur nou.

Ik lig

Ik lig mit die in
t baalkduuster
en heur dien
zaachte stem.


t Is enkeld
mor gefluuster
dat ik amper
heuren kìn.


Mor k hol die vast
en ik luuster
mit mien aarms
um die hèn.

Benzine of woater??

Sunt k nait meer waark, heb k t nog drokker as dou k mie nog in zwait juig. Doch scheelt mie dat n bult in knippe. Veuraal as k mit auto bie pomp stoa, vlaigen liters der in en euro’s deroet. Potterfulie is moakt van siepelleer. Troanen miggeln mie over waangen as k er in kiek. Man man wat n boudel. n Mèns duurt sikkom t woagentje nait meer broeken en t ende is der nog laank nait heer. Luip t fermikkie mor op wotter, dat kost nog sikkom niks, tot onze Overhaid der ok n melkkou in zugt…. Haren ze Johannes Wardenier oet Meppelt mor geworren loaten. Oetvinder van benzineloze motor. Dat was mie wat! Auto ’s op wotter! Wat zollen wie dij tegenswoordeg goud broeken kinnen.
Diezel, gas, eerdgas, konden we din stoan loaten, mor t Grootkaptoal von t doudestieds nait goud. Febriek in Wolvega is der nooit komen. Aandailholders in eulieboudel gunden ‘Jan mit Pet’ dat veurdail bliekboar nait. Ok Regeren wis der wel road mit. Vragt er t laifst nog poar stuver bie.
Konden we mor n windmeulen op dak van auto febrieken. Kerel nog aan tou, dat zol ja wat wezen…. Regeren vindt vervast goud. Zet ja overaal zokse ‘vervoelers’ dele. Of ze mouten dij olde oetvinden weer van ‘staal’ hoalen. Doun doar n haile bult lu plezaaier mit. Kost mor n bedie, mor din heb je wel wat! k Bin benijd, woar t op oetdraait, mor k heb er nait veul ferduutsie in.

30 juni 2008

Domme kou

n Glènrooie zunne verschient aan de kim
Verspraait langzoam zien licht over t waailand
Woar in dunne opstiegende dook
n Koppel koien herkaauwend ligt in t zaand


t Is ja n aibels mooi gezicht
Zoas dat deur n ander ligt en lopt
Kleur en ras dat moakt ja nait oet
Roodbonte kou of grunneger bloarkop


Zai eten aalmoal tzulfde gruine gras
En geven aalmoal zulfde widde melk
Der is in dat koppel genaine de boas
Ze binnen aal geliek en dat geldt veur elk


Zai kriegen gain roezie om t geleuf
Van laigen en stelen hebben zai gain hinder
En zai hebben ook gain last van drugs
Ze binnen laif en goud veur heur kinder


Was dat in t mìnsdom nou ook mor ais zo
En gaven wie ons fouten nou mor tou
Dìn kon je in de wereld veul beter wezen
Wel is nou dommer wie of dai kou?

Vizzen

Ze bozzelden mitnander deur t hoge gras achteroet t laand ien. Woensdagmirreg, ‘Snöt’ mit n schone overaal, Bert mit nije stevels en ‘Hoas’ op klompen. Dij kon zien stevels nait vienden. Ain van bruiers zol ze wel aan hemmen. Piet docht “dat onze Laimeneer t goud mit jonges veur haar”. Volgens hom was t vrouger ien t paradies ook haitied zoks mooi dreug zunschienweer. Doarnoast waren ze nog ains n moal goud beloond mit n echte snouk-hangel mit n blikken blinkertje deraan. “Al het goede zal u toekomen”, zee Piet. “Eerliek vonnen op drekstoup”. En nou zollen ze wel even n dikke snouk vangen. Allinneg ze moggen nait bie daip kommen. Gainain van jonges omreden ze nait swimmen konnen. Piet haar zegd dat ze dat din ook nait doun mouten.
“Onze Laimeneer zugt ja ales en joe kinnen der op wachten datter ain ien vaalt”. Of joe zollen zain dat net ain van jonges zien Moeke op bosschop mout en laangs fietst. “Wie goan noar t moar”, zee Piet, “dat hemmen ze nait verboden. En doar zigt gainain ons”.
En nou mós t weden. Vèr achteroet bie boer Jansen deur t gruinlaand noar t moar. Stoefbiet lutje hoeske van Oabel ‘Sik’ dij doar woont. n Vaarveloos kröt maank roege boskederij en hoge bomen. Oabel woont doar soamen mit ‘Greetje’ zien olle segebok. Elk ien dizze kontraainen kon ze. Eerst haar doar ook nog n grode flinke vraauw woond. Dij haitte Geertje. Mor toun Oabel op n dag mit zien segebok thoeskwam, haar Geertje roupen “hai deroet aans goa ik deroet!” Oabel docht dat t wel mitvalen zol. Dee bok ien zien hok en spiekerde n bord derboven. ‘Zik’ ston derop. Aanderdoags haar Geertje boudel bienander zöcht en was votgoan. Oabel haar onner ‘Zik’ Greetje vaarfd. En dou waren ze mit n baaiden. Oabel zien ‘Greetje’ was n echte rasbok veur t dekken van aal aander sikken. En dat wizzen aal sikken dij der woonden. As Oabel mit ‘Greetje’ ien zien fietskaar ien kontraainen onnerwegens was, hailen ze op mit vreten. Din staken ze kop omhoog en keudelden aalderwegens van dij leutje gladde swaarte knikkers. En ‘Greetje’ luit zok overaal heuren mit zien geblèr en gebèlk. En intied schopte bienoa fietskaar oetnkander. Onnuur zoas dij ja roeken, zee t haile dörp as baaide der weer ains laangs kwammen. Voak mos Oabel even bie kroug aan veur n kaan jannever en n pond proemtebak. Oabel mog groag proemken en dat kon elk zain. Hai haar ain broene klomp doar e aalgedureg overhìn kwittjede en ain maauw van jeske was broen. Doar veegde hai hom snoet mit of. Ien kroug haren ze Oabel aal ains n moal wat klókjes aanboden en hom aan proat holden. ‘Greetje’ ston intied boeten vanoet fietskaar stroekerij te vervreten. t Ging aibels mooi en ‘Greetje’ mos der ook mor ains biehoald worren. Krougholder keek wat zuneg dou dij der ien kwam. Hai nam vot n roam en ston boven op stamtoavel omreden bloumkes hom lekker tou leken. Toun krougholder begon te gilpen en bèlken ging ‘Greetje’ van schrik lekken en keudelde woar e mor kon. Sprong van stamtoavel en t duurde even veur ze hom bie hoorns haren. Intied lekde overaal en streude roem keudels ien t rond. t Was eerstkommende weken orreg rusteg ien kroug. n Lucht om te snieden.
Jonges wollen t nait wied van Oabels hoeske mor ains perbaaiern. Ze haren ‘iet wiet waait weg’ doan wel eerste mog. ‘Snöt’ won. Piet docht dat e eerst mor stoef bie daam begunnen mós woar ien t wodder n baarg roegte en gruin zat. n Echt woonstee veur n dikke snouk. ‘Snöt’ mit tong n éndje tou mond oet lait t blinkertje ien t wodder zakken. Jonges zagen hou t blinkertje blonk en dwarrelde as n zaik viske ien t heldere wodder. Dou ‘Snöt’ hengel over dampoal dee kreeg elk n schrik.
“Gwode goden” brulde ‘Hoas’. t Moar kolkte en spatte oetnander, grode golven en der kwam broes op t wodder. t Ging der heer. “Help mie toch” gilpte ‘Snöt’ dij hangel nog net vastholden kon. Bert pakte hom vot ook mit vast en aandern deden verbilderd n stap achteroet. t Wodder kolkte en broesde. Piet bèlkte “runnen jonges aans gript e joe dammee”. Bert en ‘Snöt” laipen haard achteroet mit n hangel dij op knappen ston. En toun was t ien ainen doan en lag doar n dikke snouk laankoet ien t gruinlaand. Om baang van te weden. Jonges waren der glad stil van.
“Zwol e dwood weden?” was ’t eerste wat ‘Hoas’ zeggen duurde. “Jonges” zee Piet, “dij dut niks meer hai ligt stiefoet”. Piet was nait baang veur n dooie snouk. Tikte hom n moal of wat aan, pakte t snoer vlak bie snoukebek en zol t blinkertje der even oet hoalen. Snouk wol t nait hemmen zagen ze en greep onverdachts Piet bie haand. Dij sprong hoezenhoog, gilpte en brulde of ze hom villen wollen. Troanen biggelden hom over waangen. Jonges zagen dat Oabel ‘Sik’ der op n draf aan kwam. Piet jausterde en brulde hail wereld bienander. Oabel greep vot zien buusmès en snee snouk n éndje onner kop deurmidden. Piet ston der aibels bie te snokken mit n dikke snoukekop aan haand dij hom orreg maal aankeek. “Zitten loaten, mit aander haand vasthollen en votdoadelk mitnander noar dokter”, zee Oabel.
“Joen hangelstok baarg ik wel op”. Doar ging t hìn, op n draf. Piet haard grienend tussen jonges ien. Bert zol ien t dörp vot Piet zien Moeke woarschaauwen. Dokter, dij boeten ston mit n kovvertje, din hai zol net op vesiede bie n zaike, keek roar op. Zo’n patient haar e nog noeit had. t Haalve dörp was onnertuzzen mitfietst of mitrund. Piet mos vot mor mit noar binnen. Toun e n stief ketaaier loater boetenkwam mit aarm ien douk en zere lappen om haand ston der n baarg volk. Was zulfs ain van t bokkeblad mit n fototoustel. Hai wol van Piet waiten wat of der wel nait gebeurd was. Piet onnertuzzen wat bekommen van aal schrik dee mit nog nadde ogen zien verhoal. Moeke kwam hom op fiets ophoalen. Jonges zollen eerst mor noar hoes goan. Aanderdoags op schoul was Piet de held. Snouk wer aal laanger en was aan t ènde van dag meer as n meter.

Dou ze tou schoul oet laipen zee Piet dat t nait goud was, wat ze guster doan haren. “Onze Laimeneer haar hom toch even waiten loaten dat hai en jonges ook nait bie t moar kommen moggen”. Jonges haren gain straf kregen van ollu.
Zollen deur t oaventuur eerst wel genog schrik ien bainen hemmen. Aanderdoags ston n grode petret mit Piet op veurkaant van t bokkeblad. Der onner mit dikke swaarte letters,’ Jongen tijdens spelen aangevallen door reuzensnoek ’. Oabel haar n lekker viske had bie t eten en docht dat e hangelstok nog mor ains perbaaiern mós.

n Ploatje

Duustre wolken hangen
Zwoar van wotter, boven t landschop
Lucht is draaigend
Zun kroept bezied, wind stekt op


Wat zeekoapen vlaigen
Zulverkleureg, n ènd wiederop
Der komt n stoever
n Dunderslag der bovenop


Felgeel koolzoad
Droepend van regen, op t pladdelaand
Wind jagt t raait in toeze
Laangs slootkaant


Ik kiek om mie tou
Kleuren veraandern, ain en aal gries
k Loop zunder jas, zulfs zunder plu
k Liek wel nait wies


Wat kin mie t verschelen
t Wotter lopt nait wieder as t vèl
Gehail deurwaikt, ervoar k rust
t Bevaalt mie wel


Opais brekt zun deur
Regenboog verschient, pronkend in regen
Mien Grunnegerlaand is n “Ploatje”
Wat n zegen !

Schipper noast God

‘Of bist aan t waark?’ vruig e en hai keek noar mien vingers. Nee, hai wol ook nait binnenkommen. Hai wol allenneg sleudel van t gebaauw. En dij haar ik nait. Hai keek nog ais noar mien vingers. Doar zaten de wereld plaisters omtou. ‘Och hmmmm, ik bin wat aan t spiekern en zoagen, hmnn,’ prommelde ik. ‘Nou ik kom aander moal wel weer’, zee e en keek nog n moal noar mien plaaisters. ‘Timmern en zoagen hè’, zee e mit n zörgelk gezicht. ‘Nou ik zol mor oetkieken as ik die was mien jong!’
Ik dee toch wat verniend de deur dicht en luip weer achter t hoes. Wat docht e wel. Ik wol nije reusters moaken veur in mien boot. De ôlden waren stokverröt en ik haar t aal zoolaank oetsteld. Ik mos der maank. Dou ik lest aan voaren was, was mie der al zoon roeidol-geval ôfvlogen en was ik dwaars deur t grootste holten reuster goan. t Ding was der finoal aan. Kompleet in barrels.
Doar lag ik midden in n Daam onner de hangende keukens. Gain motor achter de boot, nee ik zol roeien, dat was ja zo sportief. En t motortje kwaalmde ook wel slim, dus toch mor laiver zunder.
Ik haar mien Gezientje nuigd, mor dij haar mie aankeken en haar mien boot ais goud bekeken. Doar ston ze op walekaant en keek de daipte in.Mit n zuneg gezicht haar ze van nee schud en was vaaileg in heur zummerstoul zitten goan. ‘Doar krigst mie nait in mien jong’, zee ze. ‘Dat is mie aalmoal te gammel.’ ‘Hou nou gammel? In dizze boot overkomt, die niks. Ik leg der n poar kuzzens in en den gaaist doe doar rielekst zitten veurin. En den voar ik die deur n Daam. Vuilst die hoast in Venetie. Gain gesputter van de motor, gain stank. Wie kopen n ijsco bie t café. Den leggen wie doar aan en run ik gaauw in de
weer.’
‘Douk nait! Doei!! Oh joa, kinst der nog opschildern van TITANIC!!!’
En dat dee zeer. Ik was mit n verniende kop wegroeid en nog gain haalf uur loater brak mie t boudeltje of. Ik lag sikkom staail op rug. Verbilderd keek ik noar t fermik dat ofbroken was. Tja dat kon je hier nait eefkes repareren.
Hou kwam ik nou weer toes? Links om weer terug was n meroakel ìnd. En rechtsom messchain wel net zo.
Ik ging veurin zitten en mit ain raim polterde ik wat deur t wotter. Dit schoot niks op. Ik ging over bikboord en bakboord. Wat mos ik nou doun. Haardop denken, dat wol nog wel ais helpen.
-Ik zol aargens aanleggen en din opbellen, mor ik haar gain geld bie mie. -Ik zol hom aargens aanleggen en den lopend noar hoes goan en hom den loater op hoalen.
Ik keek noar mien grode widde blode jubeltonen. Ik haar gain schounen aandoan. Ach, bie n rondje deur n Daam heb je ook ja gain schounen neudeg.
Ik draaide rondjes op t daip en kwam niks wieder. Ik stak de spoan in t swaarde wotter. Veuls te daip. Der gebeurde niks. Wat nou? Ik bleef wat deur poltern, ook al haar t aalmoal gain nut.
Ik kon Onno opbellen en dij kon mie slepen, mor Onno was veurvast aan t vissen.

Ik kwam veurbie Harrie. Harrie keek net tou t roam oet. Hai was mit aine aan t tillefoneren. Ik swaaide en hai swaaide vanachter t roam en ik domme kou swaaide weerom. Harrie stak zien doem op en draaide zuk om en kwedelde deur. En ik…. ik polterde deur. Ik kwam veurbie Koos. Koos woonde ook aan t wotter. Hai woonde in t olde veerhoes. En bie Koos zol ik hulp kriegen. Koos huil net zien fietse tot schuurtje oet en hai keek noar mie. Koos zee allenneg mor: ‘Dag kapitein’. Hai wrikte zien fietse deur t toenhek en luit zien krat mit lege flezzen hoast vaaln. Koos foeterde en haar gain oog veur mien ondergang. Koos haar t drok. En ik polterde deur. Ik was nou toch aal n best ind opschoten. t Was mien eer te noa. Ik zol zulf wel toes kommen. Ik slingerslangerde wieder over t Damsterdaip en ramde sikkom twij kano-ers. Twij van dij snakkers oet Stad in zoon Tupperware-boot. Wat dochten ze wel nait? Ik wol opspeulen, mor ik haar problemen om nait vast te lopen in t raait. Der kwam n motorbootje achterop. Nou zol der wel hulp veur mie wezen.Minsken op t wotter binnen vrundelk en swaaien en willen aine altied helpen. Ik stak mien hand op. Dizze bobbekoppen in heur widde speedboot, keken mie aan en namen n slok bier. Ze zeden niks. Ze swaaiden nait en ze huilpen mie nait. Ze broesden wieder. Ha, aine haar widde sokken aan. Van zo aine kon je ook gain hulp verwachten. Nou, nog moal. Ik zol mie zulf wel redden. Ik polterde langs de woonschepen en gloop overaal noar binnen. Doar was gainent toes. Weer kwam der aine achterop. Hai druig n Duutse schipperspet en ik wos t in t veuren aal wel. Mor ja…. ‘Wil je mie wel helpen’, vruig ik mit pien en muite. ‘Ik goa noar Ten Boer en doar begunnen wie dus nait aan.’
Wat behulpzoam. Niks behulpzoam. Minsen op t wotter binnen ja zo vrundelk. Welken? Deurpoltern. Weer kwam der n bootje aan.


Pa, moeke n tjucht kinder. ‘Wat doet die meneer?’ vruigen de kinder aan pa achter t stuurrad. ‘Dij meneer dut der lekker langzoam over’, zee pa en gaf n snitter gas. Deur de golven sluig ik sikkom overboord. Ale minsen op t wotter helpen mekoar. Allenneg vandoag nait. Noa n uur was ik bie Westerdraaibrug. En nou kwam t minste stukje. Stel die veur, dat Gezientje nog eefkes noar de winkels luip en hier over brug kwam en mie den zag. Oh laive toetpot. Of ain van mien kollegoa’s. Ik was drok en dee of ik drok was en keek nait op of om.
Der hing aine over brug en hai spijde kringeltjes in t wotter. ‘Hee ik heur die ja hail gain shanty zingen ja Huttema jong’ Ik dee net of ik hom nait heurde. Ik ging onner brug deur en kon t leste stuk over staaiger de boot noar hoes slepen. Dou ik toes was keek Gezientje van oet de toen noar omdeel.
‘Zugst wel’, zee ze. ‘Doar gruit niks gouds van. Woar bleefst wel nait? Ik heb mien bouk oet en nou loop ik nog eefkes noar Hema. Gaaist mit?’ Mor ik haar de laamp oet.

Pedde

ogen van onner zien pedde
kieken mie aan kinst mie nog
zo zai k der tegenswoordeg oet


slik ik mien woorden ‘dij staait die
nait du of dat male ding koal is hot
koal is koel’ as de wiedeweergoa ien


aarms valen laangs zien liggoam deel
handpaalm open woarom ik komt der
nait oet woarom nait blift stilkes hangen


gain tied vergraimen gain woord verswieren
aarms om hom tou hai draait zuk om pedde in
haand n lichtval zet zien gladde heufd ien gloud

Knelis

Knelis Haaijer höng aan latten. t Volk mummelde, dat ze dat joaren leden al aankomen zagen. Gruide ja op veur galg en rad. Docht dat wereld ain groot speulpelais was. Centen gruiden in t kamnet en t waark was veur de dommen.
Vuilde hom wied verheven boven t klootjesvolk, dat veur n haalve rooie cent in waige legen har en gain oetzicht kreeg op bedere tieden. n Wiesneus eerste klas, woar schienboar gain vraauwlubloud in zat. Haar aan zien moeke zoaleger bliekboar meer as genogt. Aander doames oet t dörp wazzen hom, noar t scheen, veuls te min. Kneep kadde laiver in t duuster. Bie tied en wiel hoalde hai zien gerief wel in Stad, wer der flusterd. Buusgeld kreeg e ja zat. Zien ollu hadden hom achterof beder Knelis Naaijer nuimen kind, of Knelis Repel, din har e teminzent zien noam nog eer aandoan. Het in amperaan tien joar t duroabel spul van zien ol heer Berend versloerd en verhoerd. Haar noa t ‘hemeln’ van Berend, dij körts doarveur zien oldske, Knelis moeke, noar t kerkhof brocht har, t schienboar nait recht verwaarken kind. Was aal stuur in zien bestoan kwiet. Dee woar hai zinneghaid aan har en dat was nait veul. Zien moeke was alles veur hom west. As ainegst kind strontverwend en aaltied noar ogen keken. Ons jong haar kost veur t kaauwen en t veuroetzicht aan t geld in t kamnet beloofde hom n golden toukomst. t Waark lag hom aans nait. Haar ledder W van waarken in paalm van zien haand nooit lezen. Knelis en zwait verdruigen nkander ja nait. Oet verdrait, om t verlais van zien boakens, kreeg Knelis fles brandewien oet kaaste, veur n klokske dij hom beder smoakte as aal tebletten van heur hoesdokter. Zeupkes smoakten noar meer, van dij gevolgen Knelis flezze sikkom voaker in haand kreeg as zien ballaster of laaide van t peerd. t Levent brocht veur hom mor n schietbeetje dieverdoatsie meer. Dizze vatteger mos aans wel aarg veul dörst had hebben, as hai in zo’n körde tied n kostboare ploatse noar zien barrebiesies helpen kon. Volk wol nait meer bie hom waarken. Aarbaaiders mozzen mor zain, wat ze doun konden. Sturing was der nait meer. Boer was haile dag aan de flotter en mos n traauwe bezuiker wezen van bepoalde vraauwlu in Stad, dij heur liggend perbaaierden overende te holden.
n Echtpoar oet Waarvum het ploatse opkocht en was der slim wies mit en zo t zoch aanzain luit, kregen ze t spul weer nuver aan loop. Knelis trok in bie n olde ainspaanster oet Beem. Was in Grunnen bliekboar oetspeuld, nou zien porterfulie nait meer zo dik was. Och en in t duuster binnen aal kadden ja ainder. Knelis was der op bouldag liek oetspröngen. Haar allent wat kleroazie en n noagel overholden om t gat mit te kraben. Wat t wicht in zo’n verlopen sujet zain haar? Zel wel n nuver passend lid veur heur potje west wezen?

8 juli 2008

Koolzoad

t Koolzoad staait
in blui
en ik der
midden maank.


Boven mie
de blaauwe lucht
en t wiede landschop
um mie hen.


Zo hier te stoan,
al duurt t nait laank,
geft mie n gevuil
van aiveghaid.

Ol vraauw Stoal

Elke dag om haalf vaaier as schoul oet was, ging t lutje wicht noar hoes. Moeke haar din n stoetje mit n kopke melk veur heur kloar stoan.Dat mos ze aaltied eerst opeten en opdrinken.
Din mos ze noar ol vraauw Stoal,dij woonde schuun tegen heur over en doar mos ze din kraant hìnbrengen.Zo ging dat elke dag. t Lutje wicht von dat haildaal nait slim. Ol vraauw Stoal haar n tromke mit zuutjes en doar mog ze din aine oetzuiken.Dat was nait makkelk. Aal dij zuutjes leken apmoal gelieke lekker. Bie ol vraauw Stoal was t nog n beetje olderwets in hoes.Olle stoulen en n grode toavel mit n zwilk erop. t Rook ook aans as bie heur aigen moeke. t Rook aaltied noar eterij, mous of stamppot kool en noar petreulie Ze von t ol mìns zulf ook hail olderwets. Ze haar aaltied n laank swaart klaid aan mit n bloumkesschoet veur en hail olle pantovvels om vouten. Ze was haaildaal kroes in heur gezicht en op heur handen. t Wazzen net golfkes op t wotter. Mor gezelleg was t, hail gezelleg. Ze pruiten aaltied twij laangen en twij körten.

Mor guster was t aans. Moeke ston heur bie deur al op te wachten. Er was gain stoetje, gain melk en moeke haar troanen in ogen. “Huifst nait noar vraauw Stoal,” zee moeke. Dat was ja roar, aans aaltied wel en nou nait? Wat is der din? “Vraauw Stoal is gusteroavend op bère goan,” zee moeke, “en ze is nait weer wakker worren vanmörgens.” t Lutje wicht begreep dat nait. Hou kon dat nou? Ie werden toch elke mörgen weer gewoon wakker en vraauw Stoal naait? “Nee,” zee moeke, “vraauw Stoal is sturven” Toun begreep ze t pas en ze ging hail stil boven op heur koamertje zitten mit heur broene teddybeer dicht tegen zok aan. Ze mos aal mor aan ol vraauw Stoal denken.

Een dag of wat loater, snommedags om twij uur zat t lutje wicht op schoul. Ze heurde nait wat juffrouw zee, nee, ze heurde klok luden en dou ze tou roam oetkeek boetendeure, zag ze n grode swaarte auto hail langzoam veurbie rieden mit apmoal minsen
derachter. Moeke was der ook bie. Nou kon ze nooit meer noar ol vraauw Stoal om kraant hin te brengen!

Woningbaauw

Woningbaauwloane, doar bin k geboren. In Midwolle, in t Oldambt. Blaauws Loane zeden lu ook wel. As kind docht k nog wel ains dat t was, omdat wié doar wonen deden… Mor nee e, veuraan bie Hoofdweg ston Tj.Blaauw zien Ford-garage. Wieder noar t westen lag Groenbergs Loane. Op hörn ston Groenberg zien winkel, makkelk zat t dou in mekoar. En Brouwers Loantje, mit café Brouwer op houke. Loater bedochten Midwolmer veurtzeggenhebbers noamen as ‘Hoethslaan’, ‘Phebenslaan’ en ‘Diurckenlaan’ (Augurkenloane zeden maiste mìnsen…) . Doarvan springen joe knopen ja van boksem of, zomor. Woningbaauwloane… Acht joar heb ik doar touholden. Woond wer der, mor baauwd? Heb k nooit wat van maarkt. Dat baauwen kwam veul loater pas, dou wie al laank en braid op Nijssiesoord zaten, of loater nog, dou wie oetvlogen wazzen. (Dat was ons elke dunderdagoavend veur radio verteld, bie NCRV: “De jeugd vliegt uit”….) Nou kinst niks meer weer vinden van dij olle Woningbaauwloane. Ze hebben elke herinnern doaraan votbound, oetgumd, deurstreept. Ast doar nou weer komst, kinst die as olle bekende nait veurstellen dast doar geboren bist, en opgruid. Doezelg wost doar, volsloagen weg kwiet.
Op Nijssiesoord wer wel baauwd. Aannemer Wiecher de Wit het doar n moal n rekord vestegd, haar e nij hoes in ain weke onder kappe, het dou nog in Winschoter Kraande stoan. As der baauwd wer, wazzen wie doar as kinder voak nait bie vot te kriegen. Werden der sleuven groaven en as waarklu votwazzen, lag doár ons speulterraain.

Tikjen vanzulf en nait tikt worden deur over dij sleuven te springen. Joa, der zakte wel ais n waalkaande in, mor doar konnen wie ja niks aan doun. Wale was nait steveg genog. … Dou mien wereld groder moakt wer, Scheemde kwam derbie, zag k ook meer nijbaauw. Doar bie ULO-schoule aan Knoalweg kwammen haile nije stroaden mit vogelnoamen: Merelstroat, Liesterstroat, Reigerstroat… Wat n hoezen! In Scheemde zulf kwam n nij gebaauw: ‘Randstede’. Doar was wat mit. Lu dij doar wonen deden, haren n steekje lös (zeden anern tegen ons…). Pa wer duvels as we doar minachtend over deden. Hai beloofde ons n pak haauwe as we ook mor ain verkeerd woord tegen dij mìnsen zeggen deden. Werden ze nog vrumder van, mor oetragen was der nait bie! Vaaier joar loater heb k Winschoot annexeerd, kreeg k aal meer roemte. Nou, doar wozzen ze ook wat baauwen was. Joarenlaank bleef Sodom steken op t zulfde inwonertal, mor inains zetten ze de sokken derin. Benoam aan zuudkaande kwam der n ‘stadsdail’ bie. Loater wer boudel ook volbaauwd aan noordkaande, tussen Knoal en Bovenburen, bie Vosseweg en Kloosterloane. Der kwam zulfs n nije Kweekschoule aan de Mr.Stikkerloane (dat haide eerst Omsniedenskenoal). Dij olle kweekschoule aan Engelseloan… doar denk nog voak n moal aan. Dij laange gaangen, lokoalen mit olle schoulbaanken en asmits n dikke kaggel in houke. Koamertje boven woar wie voak d’akoestiek oetpebaaierden mit ons getjoedel op blokfloiten. Taikenlokoal boven, woar we bie Van der Deen taikeningen deurgaven tot e wel slim voak zulfde waarkstok in handen kreeg… Hannenarbeid haren we doar ook mit De Weger, neef van direkteur. Dij was grammiedeg op Duutsers, haar d’oorlog nog in kop. Dij nije schoule, doar haren baauwvakkers wel wat moois van moakt, mit n aigen hoeske veur de Mellemoa’s, elkenain von dat schier. Mor van dij nije schoule wait k nait zo veul meer, konst der wel goud kloaverjazzen. In biebelthaik mozzen we asmits n proefwaark inhoalen. Mellemoa mos ons kontroleren, doar was e goud in. As we n vroag nait wozzen, holp hai wel. Hai was veur ons geleerdste stofjazendroager van hail Nederlaand…. Dou lag haile wereld veur ons open. En ogen ook…. Wie keken en keken en zagen dat t nait goud was. Baauwd wer der, wis en vast, mor verschillen wazzen wel slim groot. In Nederland, en doarboeten. Mor ja, as zulfs je linkse bruiers en zusters mit scholders trekken en projekten as ‘Blaauwe Stad’ goudkeuren… (Nee, ook ‘Blaauwe Stad’ het niks mit mié te moaken…)


25-10-2008

Bliedschop

n Blied gezicht, n vrundelk woord,
n proatje over t weer
dat dut mie deugd, niks wat mie steurt
ien dizze goie sfeer.


n Vogel vlugt hail hoog ien lucht,
ik fiets deur zun en wiend.
Veul kin ik zain ien vogelvlucht
k vuil mie weer n kiend.


n kiend, dij blomkes plukt en ropt:
“Doar stoan der nog veul meer”,
en aal mor deurplukt en nait stopt
dat geft mien bliedschop weer.


Dit kiend ien mie,dat geft mie zin
ien t leven van ale dag.
Zo wil ik leven, k hoop dat k t kin,
din krigt t zien beslag.


Sunnermeerten

“n Haaidense boudel” bromde mien Opa. “Aal dat geschontje bie deur laangs, en noatuurlek haitied onner t eten”.
Opoe wol dat nait heuren. Op bewoarschoul haren ze t der drok mit. Weken veurtied wur der aal prikt op priklap, kleurd en potten vol gluton versmeerd. Juvven haren t drok. Op dag zulf mog e mit noar hoes. n Paddestoul, gezichtje, hoeske of n bloumke. Veul Moekes konnen der thoes voak vot vannijs weer mit aan t waark. t Mos ook ja wel hoast n haaidens feest west weden. As je noar t weer keken, gaf onze Laimeneer der nait veul zegen over. Wel n hail bult regen, hoagel en n baarg wiend. En doar kon aal pepier en plaksel nait tegen.

Op grondschoul was t plakken en knippen doan. Din mos elk zulf mor wat moaken. k Haar zulf docht om mor ains n dikke sukkerbait op te hoalen. Mor dat mog eerste poar joar nog nait. Dat gedou mit n schaarp mèske von Moeke nait goud. Onze Pa zol t wel regeln. Doags veurtied kwam e der mit aan. Wie mozzen mor even noa t eten op waarkbaank ien schuurtje kieken. Mor nog nait aankommen. n Verrazzen dij ons n baarg opleverd het bie t lopen. Nait allinneg n bult slik, mor ook bakkende vaarfhanden en aibels zere aarms. Dij wazzen noa t lopen wel n haalf meter laanger. Twij rode buzzen zagen wie stoan, mit gatjes der ien. Vief literse vaarfbuzzen bleek loater noatied, toun wie wat groder wazzen. n Laange hoge dij veur mie was en n klaaine braide was veur mien bruiertje. Lèste kreeg vot van Pa n fleer aan kop. Der mos tappentien bie kommen om zien handen en n veeg ien t hoar schoon te moaken. Ze wazzen nog nait dreug. Pa haar noamelk van vaarvers n poar buzzen hoald op t allerlèste mement. Doar n meulen en n hoeske op taikend en doarnoa mit hoamer en n dikke spieker gatjes ien haauwen. Allinneg was e noatied vergeten wat vaarf op buzzen te smeren. Mor t kon docht hom nog net. Hai bakte der vot nog even n poar keerskes ien. Aanderdoags wazzen buzzen nog nait haildaal dreug. Ik was orreg groots, omreden ik zulf n hail deuske swaalfke luzivèrs mit kreeg. Mien bruiertje mog gainent. Dij mog voak geern brandjen en haar n moal bie noabers achter t hoes mit t kerkbladje hoast knienhokken ien braand stoken. Noaber, dij der net op tied bie was, vroug Moeke of der male dingen ien stonnen. Of dat boudel op braandstoapel mos. Wie, mien bruiertje en ik haren nait veul plezaaier aan dij buzzen. Nait te tillen, zeker nait aan n stok en ook nait aan t hingsel. Dij wer gloepens hait. En ik wer haildaal nait bliede mit keerskes aansteken ien dij hoge buzzen. t Duurde voak mor even, din sleepte bruiertje bus achter hom aan. Der zat maistied niks aans op dat k zien bus ook nog droagen mos.

t Joar dernoa konnen we vannijs mit buzzen op pad en ons zuske der bie. Dij haar zo’n pepieren kerkje mit van dij rooie roamkes der ien. n Noaber aan t ende van stroat vond n aibels mooi kerkje en kon wel roaden op wat veur schoul mien zuske zat. Wie begrepen t nait.Twij stroaten wieder was t kerkje aal stukkend waaid en verregend. Wie deden t din mor soamen mit mien bus. Noatied ging tas op kop en aal slik op t swilk. Mien jongste bruiertje dij nog veulste klaain was, dailde soamen mit mie. Eerste moal, hai zat er op knijen bie aan toavel, begon e inains iezelk haard te reren. Haar ien ain haand n taaitaai en ien aander haand n lutje tandje. Ik kreeg vot n fleer, “en wat of k hom wel nait geven haar, k mos toch beder waiten”. Oetleg van mie dat e aal n dag of wat mit zien tandje zat te wuppen dee der niks aan of. Mien aander bruiertje wus nog dat t dij knoeter-haarde taai was, dij wie bie domie zien vraauw van aander kerk kregen haren. Pa dee van grammiedeghaid deurtje van kaggel lös en smeet hom der ien. Bromde nareg dat t din ook nait veul gouds weden kon. En wat of wie bie ons aigen domie kregen haren? “Haildaal niks”, zeden wie. Wie zagen van vèr dat der gain licht braandde, t was aal duuster. Wie haren aiglieks rekend op n sìnt omreden wie dochten dat domie doar wel genog van hemmen zol. Pa zee tenmìnse nogaal ains n moal dat domie ien kerk weer n poar dikke bulen mit sìnten haar. Aankommende zundag zol domie t wel maarken, zee Pa….
t Lèste joar van grondschoul heb k mie n dikke sukkerbait hoald en n aibels mooie kat, knien en n vogel oetsneden. Mit twij kammeroadjes haren we ofsproken aiglieks allinneg mor sìnten op te hoalen. En wie zollen op fiets. Wie wuzzen ja woar we weden mozzen. Bie burgmeester, netoares, direkteur van gasfebriek, melkfebriek en wat meesters van schoul. Doarnoa votdoadelk boeten dörp bie n bult boeren laangs. Grode verboazens bie n baarg boeren. Hai, en mit zuks roeg maal weer, haildaal boeten dörp, wie mozzen der mor ienkommen. Mor dat wol we nait, wie mozzen gaauw wieder bie zoveul meugelk laangs. k Kwam strontnat en riek thoes. Ain gulden en twijenviefteg sìnten, ‘n doalder en twij sint’, zee Pa.

Zulf heb k nou haitied groot pelzaaier op dag zulf. Mag groag aan deur luustern en kieken noar aal lutje kiener. Dij gezichtjes, t zingen, dat wat ze moakt hebben, en intied kieken of Pabbe of Moeke dij n èndje wieder in duuster staait der nog is. Mooie laange verskes in vergliek mit wat wie vrouger òfravvelden. Je kinnen stoul der soms hoast bie pakken. k Gun mie de tied derveur, even vroagen hou of ze boudel moakt hemmen. En van wel ze t verske leerd hemmen. Bin zulf ook ja n klaain jonkje west, en doar heb k wel wat van leerd.

Haarfst

De boeren hebben t laand weer leeg
Ze plougen alvast veur aankomt joar
De zunne schient mor t is nait waarm
Schustain vegen den binnen wie kloar


De haarfst let van zug spreken
De kleuren van t blad, kiek mor ais rond
Regen en wind de tied van t joar
Podstoulen schaiten oet de grond


Mit n ander deur t bos hèn lopen
n Eekhoorntje dai vlug boom in kropt
Hai mokt zien veurroad veur de winter
n Specht dai op zien stamme klopt


Thoes kommen en den bie grode toavel
Ekkels kestainjes en stokjes op n kraant
Soamen mit kinder baistjes moaken
Mit n beker sokkeloa in de haand


Elk joargetie dai het zien aigen
Bie de haarfst heurt t gure weer
Gedienen stief dicht en lekker bie kaggel
Glaske wien ik vul hom nog mor n keer.

Haiku’s

Blom geft haarsdag aan
bluien is oam op t lest
aal verswindt in winter.

Zun schient mit stroalen
striedend tegen uur en tied
fel, schier, stoeptrekkend.

Schoemkoppen bie straand
daanzen broezend over laand
störm staait doar börg veur.

Blad vaalt van boom oaf
op grond, as n klaaid zo schier
veujoar gruit weer aan.

Sukkerbait winnen
klaai kloeten vlaigen veurbie
gruin blad nou vot, koal.

Jetje

Vraauw Smit is kold, aldergloependste kold, din ook hier nog wachten , ‘k liek ja wèl nait wies’. Joa, woarop wachtte zai aiglieks? ‘Bezoekuren van 19.00 uur -20.00 uur’ staait der op n bred dij aan muur van aula vast zit. t Is al laank tied, deur is wis open. Mor zai duurt aiglieks nait aan aner kaant van deur te kommen.
Vraauw Smit is kold van verdrait. Achter dij deur ligt Jetje. Jetje is heur klaaindochtertje, aacht joar, nou al aan aner kaant van dij deur. Aacht joar, dat kin toch nait, ons Laimeneer het dat nait goud doan. Dikke troanen drubbeln oet heur ogen, over heur kolle waangen, miemeroatsies kommen boven, veur dij deur woar achter Jetje is. Noeit is der tegen heur zeggen doan dat t kind zaik was, ongenezelk zaik, zai wis t ja nait. Griet haar dat toch wèl zeggen kìnd? Mor baand mit heur dochter is noeit goud west, dij muite haar zai ook nait nomen. n Kennis haar wèl vertellen doan dat t wichtje zaik was, meer ook nait. Griet haar toch dat waiten loaten mouten? Op n mörn was zai aan bosschoppen doan west, in winkel wast heur verteld dat Jetje dood was. Kin toch nait? Versloagen was zai op hoes aan goan, kepot was zai. Nou stoa k hier. k Mout achter dij deur weden, mor hou? Zai leufde nait in n laive God of zo, zo was zai haildaal nait groot brocht. Bie heur thoes was t aaid n gebèlk, en ragen, van hier tot gunner. Bie vraauw Smit is dat noeit zo west, zai wol nait dat heur kinner dat ook doun zollen. Kinner haar zai degelk opvud, ook Griet.

Wat stoa k hier toch te stoan, t mout der mor van kommen. Drubbel van n aula kin aibels hoog weden, om din dij stap te goan doun. Zaacht trekt zai deur open, staait aan aner kaant. Zo, dij stap is zet. Nou nog ain deur noar Jetje. Zol zai Jetje nog wèl kinnen? Zol zai nog wèl zain dat t heur Jetje is? n Man komt op heur oaf, vroagt woar zai hin mout. t Ainegste wat zai zeggen kin is: “noar
Jetje”…
“Goa mor mit “ zegt man. Mit lood in schounen gaait vraauw Smit heur stoerste gang in heur leven. Noar heur klaainkind, dij zai sikkoms ja nait kin.
Din is zai allinneg, allinneg mit Jetje. Hail zaacht gaait zai noar heur maidje tou, kiekt mit grode verboazen noar t schiere kind, dat doar dood ligt. n Widde kist, aal is wit. Zulfs Jetje. Zai het n blomkesklaidje aan. As zai wil, kin zai heur aanroaken. Hail zaacht gait heur haand over heur hoar hin, over heur oetkiek. Haanden om vaast te holden. Baintjes om zo te goan lopen. Zo kold, mor dat vuilt vraauw Smit ja hail nait. Zai vuilt waarmte veur dit kind, troanen kommen din vanzulf. Doar ligt n schiere krans mit blommen, eefkes kieken wat der opstaait. “Laat de kinderen tot Mij komen” Nou t mog wat, n klaain kind wil gainais dood. Bedoulen der van begreep zai goud. Haar
ook op stoan kìnd: ’’Laat Jetje tot Mij komen”…
Joa, dat haar der op stoan mouten. Vraauw Smit staait nog aalaan te kieken noar Jetje, nait genogt kin zai der van kriegen. Dat deur zaacht open gaait, venimt zai ja nait. Zulfde man van zopas staait noast heur. “Gait t? “zegt man vrundelk.
“Joa e, t gaait goud mit mie.”

Ofschaid het zai nou nomen van heur klaainkind, dij zai sikkoms noeit zain het. Verdikkemie, haar zai sikkoms nog wat vergeten, veur Jetje. Oet heur tas krigt zai n zaachte beer, lègt baaist op haandjes van Jetje. Raais mor noar engeltjes, k wait veul woar hin, t zèl wel wied vot weden. Nog ainmoal kikt zai om, din staait zai op gaang, n aaldoagse gaang. Is dat wel zo? Gaang in aula is aans as aans….. Vraauw Smit gaait weer op hoes aan. Op stroat nog ainmoal omkieken, noar Jetje. Noeit ain minsk zèl waiten van dij beer, dij beer van oma.
Meschains ons Laimeneer, ie zollen sikkoms in Hom gleuven goan, dìnkt vraauw Smit.

E-mail bie wat nijs?