Prijt, Jan Derk

Let nait te veul op n aander en moak die nait te drok
Elk het zo zien aigen problemen, zelfs de hounder in ’t hok
Het heurt der gewoon bie, doar kinst niks aan doun
En perbair de aander te accepteren en toon n beetje fatsoun

Van binnen waiten de lu precies hou of het aalmoal zit
Hou komt het den dat der altied weer probleem binnen mit dit
Het binnen voak onbenullige zoaken woarom het mis gaait
Jaloezie en mekoar niks gunnen is woar het voak om draait

Wie huiven mor om ons tou kieken en t is overal ellende
Wat dat betreft moaken de mensen van dizze wereld mor een bende
t Is gain neis wat der vandoag de dag om ons tou gebeurt
Het ging vrouger ook al zo, mor dat hebben joe vast zulf ook wel heurd

Het geleuf, het geld en doarbie bie de macht bepoalen het leven
En der binnen teveul lu dei om een aander hailemoal niks geven
De schuld in de schounen schoeven van een aander is een doagelijks gebeuren
En wie moaken ons soms drok om niks en begunnen direct te zeuren

In bepoalde landen en dat vaalt toch wel hail aarg op
Doar zetten bepoalde lu de haile boudel op de kop
Als doar gain euli of gold zit en doarnoast ook gain gas
Den loaten de rieke landen dei mensen zitten en dat geft toch gain pas?

Zo gaauw het om hun eigen belangen gaait den goan ze vot tekeer
Den worden der vot moatregels troffen en doar goan de soldoaten weer
Zolaank het mensdom bestaait is der altied stried west om macht
En den wordt doar vandoage ook nog begrip veur verwacht

Wie leven noe ainmoal mit mekoar op dizze wereld mit onze gebreken
En den wordt der altied bie het minste geringste noar de aander keken
Wat zol het mooi wezen als wie ook de aander wat meer zollen gunnen
En wat mie betreft maggen wie doar den ook vandoage al wel mit begunnen

Op blode vouten deur het veld
Woardast daauw als zulverparels telst
De oarde waarm, het gras zo zacht
Een fluustering van de mörnpracht

Mien vouten zinken, de ieme zoemt loag
De zunne kust zaacht mien blode moag
Ik oadem daip, vuil elke trilling
Ain mit de natuur, mien ziel in vervulling

Gain schounen, muren, allain ik
Mit elke stap dei ik dou heb ik schik
De wereld open, haile moal puur
Op blode vouten, ain mit de natuur

Kinder binnen gain garantie om ainzoamhaid te versloan
Hun aanwezeghaid kin troost baiden, mor soms vuilst die toch allain stoan
Ze gruien op, ze goan hun weg, bouwen dreumen en leven vrij
En ook al dragst ze daip in dien haart, soms bist zulf dien aigen gezelschap nabij

Ainzoamhaid kent veule gedoanten, het is nait allain stilte in een hoes
Mor ook een gebrek aan verbindens, zulfs mit mensen om die tou thoes
Dus zuik dien aigen kracht, dien aigen stem, vrundschap, laifde, dien aigen unieke plan
Kinder kinnen prachteg wezen, mor dien geluk? Dat bouwst zulf, van mens tot mens, van ziel tot man

Ainzoamhaid, een stille vrund dei schare waarpt woar het licht begunt
Hai fluustert zaacht, een ijle toon, mor zien aanweghaid vuilt zwoar, zo schoon
Toch is hai nait onoverwinnelijk staark, een innerlijk gevecht, dat vragt om waark
Kiek noar boeten, open dien haart woar een nei begun zien weg start

Verbinden gruit van mens tot mens, een klain geboar dat hoop erkent
Ainzoamhaid slinkt, verlust zien kracht, woar waarmte leeft, wordt duuster ontkracht
De zunne brekt deur, een waarme gloud, een blik, een laach, een taiken dut goud
Bist nooit allain, onthol dat goud, de wereld wacht, vuld mit moud.

In stille nachten, wit bedekt, een Kerst zo ainzoam
Gain lach, gain laid of waarme gloud en kikst wat deur t roam
Allain de stilte en de kôlle vloud, gain gezelschap doar
Gain soamenwezen, gain laifdevol geboar

De leegte echoot deur de laange gaange
En doe, doe bist allain en een beetje baange
De lichtjes flikkeren boeten en kil
Mor binnen is het bie die iezeg stil

Een kertstboom pronkt, mor zunder pracht
Het gemis klinkt in de laange ainzoame nacht
Aainzoamhaid beleefst als een donkere lucht
Het verlangen is den ook groot noar een waarme zucht

In dizze tied van vrede en licht
Hunkert het haarte noar een gezicht
Mor wait, al liekt het noe ook nog zo kil
Der is altied hoop, een innerlijke wil

Een laifdevolle gedachte zo klain en zacht
Brengt waarmte in de donkere nacht
Verlangend noar de waarmte van een stem
Noar de laifde, noar vreugde en gezelschap mit klem

Mor wait dat het haarte hoopvol blift kloppen
Op gezelschap dei de leegte zel stoppen
Soamen, verbonden in onze haarten zo zacht
Brengt kerstgezelschap een stroalende pracht

Een oavend laank mit vrunden is fijn
In het café bij keerskelicht en wijn
Mor bier, dat goud dat broest en vloeit
Zürgt dat dien geest nait snel vermuid

Bier geft rust, het stroomt zacht
Verzacht de dag en bewoakt de nacht
Een golden gloud, een kaalme stroom
Dei vrede brent, in stille dreum

Een slok, een zucht, gedachten stil
Gain hoast, gain gain druk, allain de wil
Om even alles lös te loaten
En de zörgen van de dag even verloaten

Doe laachst, doe pratst, de oavend leeft
De hop geft rust, de gist geneest
En ’s mörgens vroug, gehail paroat
Staaist doe weer op, gehail geloafd

Dus drink het bier mit moate
Den blifst fris en hest gain last van een koater
Een bewies in dichten vastlegd
Dat bier goud is wordt hier zegd

Wenneer dast doe deur dien doaden een aander bliede moakst
Wordt ook dien aigen leven mooier en meer volmoakt
Een glimlach deist schenkst weerkoast in dien hart
Zodat je soamen vreugde vuilen in elke smart

In het geven van vreugde vindt dien ziel heur dail
Want een glimlach weerkoatst en moakt het leven hail
Een glimlach verlicht de donkere doagen
En geft kracht en hoop en dut zörgen vervoagen

In elke geboar van vreugde, klain en teer
Vind’st waarmte en licht, keer op keer
Een glimlach geft kracht en hoop
Een stroal van licht als een levensknoop

In donkere tieden is een glimlach een helder geboar
En moakt het haart lichter, keer op keer, joar noa joar
Dus blief lachen, hou zwoar het leven ook mag wezen
Een lach het al hail voak donkere wolken verdreven

Wenneer dast doe deur dien doaden een aander bliede moakst
Wordt ook dien aigen leven mooier en meer volmoakt
Een glimlach deist schenkst weerkoast in dien hart
Zodat je soamen vreugde vuilen in elke smart

In het geven van vreugde vindt dien ziel heur dail
Want een glimlach weerkoatst en moakt het leven hail
Een glimlach verlicht de donkere doagen
En geft kracht en hoop en dut zörgen vervoagen

In elke geboar van vreugde, klain en teer
Vind’st waarmte en licht, keer op keer
Een glimlach geft kracht en hoop
Een stroal van licht als een levensknoop

In donkere tieden is een glimlach een helder geboar
En moakt het haart lichter, keer op keer, joar noa joar
Dus blief lachen, hou zwoar het leven ook mag wezen
Een lach het al hail voak donkere wolken verdreven

Positief wezen, een glimp van het licht
Betaikent nait dast altied bliede bist
Het is een keuze, een blik, een kracht
Een steren dei blift schienen in de daipste nacht

Positief denken is een stroalend geboar
Een zunne dei deurbrekt, al liekt het zwoar
Het is een keuze, een helder gezicht
Dat de schare temt mit een sprankelend licht

Een zoadje hoop, plant in dien geest
Gruit oet tot een boom, hou klain het ook is west
Het fluustert zacht: “blief geleuven en goa deur”
Elk ende is voak allain mor een neie deur

Zai kansen in de wolken, leer dansen in de regen
Vind schoonhaid in stilte, een wereld vol zegen
Positief denken is net als een laid
Dat leven omaarmt, wat der ook gebeurt, mit zekerhaid

Tevredenhaid komt, mor soms gaait het veurbie
Mor positiviteit leeft in die en in mie
Het is nait ontkennen, nait blind veur piene is bewezen
Mor wait dat der mörn ook weer de zunne kin wezen

Dus wees nait baange veur een grieze dag
Want positiviteit is meer dan allain een lach
Het is hopen, geleuven en een sprankje moud
Als een zoadje dat gruit, zelfs in doore gloud

Wast in dien haart bewoarst
Verlust nooit zien kracht
Het blift in die bestoan
Zulfs in de donkere nacht

Gain tied kin dat vervoagen
Veur ofstand huifst nait te vrezen
Wast in dien haart bewoarst
Zel veur altied bie die wezen

De fatbike rolt deur de stroaten, hail snel
t Is een stoer vervoermiddel en de jeugd bevaalt dat wel
Mor veur de jonge kinder is het ook voak een spel
Woar de snelhaid wint, en dat is hail fel
Ze scheuren aal slingerend over een drokke boan
Een ongeluk komt doar den ook gaauw vandoan
Ze binnen zwoar en snel, ze missen nog voak de controle
Mor ze hebben gain kiek op risico’s en rieden als een dolle
Veur de weggebroekers brengt het vrees en angst
Ze scheuren mit een rötgang veur die langs
Een gevoar dei deur de stroaten en over de stoupen roast
Dus kiek goud oet veur de fatbikers, want dei hebben hoast
Zet de vailegheid boven cool en snel
Den blift de ruumte der veur elk en aine wel
Mor zodroa de serene gaait, den is het te loat
En dat moakt de aandere weggebroekers hail kwoad

In het wiedse Oldambt woar de groanvelden zingen
Strekken de korenvelden zoch oet als golden linten
Onder een hemel zo blaauw in de zunneschien
Doar ligt de groanrepubliek rusteg en fijn

De wind dei zachtjes deur de halmen fluustert
Verhoalen van boeren over hun waark en luuster
Hogere lochten en de eindeloze diek
Hier bluit de natuur vredeg en riek

De Oldambster klei is vruchtboar en staark
Geft leven aan het laand en aan het boerenwaark
Tussen groan en bloumen in het gruine veld
Wordt de geschiedenis van aiwen verteld

In de verte zugst de meulen, trots en fier
De wieken draaien, joar noa joar, weer of gain weer
De stilte, de rust, een symfonie van het laand
Dat is het Oldambt, deur stevege handen plant

De horizon stroalt onder de oavendster
Een belofte van oogst en t is zikkom zover
Oldambt, een oase van rust en groan
Een plek woar dreumen op de wind bestoan

In t Noorden, woar de horizon wied riekt
Woar de wind deur de velden van klei striekt
Doar staait hai, kaalm en mit baide bainen vast
De Grunneger, geboren oet de klei en last

Zien toal is raauw, mor altied oprecht
Gain flaauwekul, hai sprekt zoals hai dat zegt
Koien kieken, mit de klanken zo puur
Zit der kracht in de stilte, dat is zien netuur

De oarde schudt, mor hai blift stoan
Mit een blik dei zegt: dit zel wel weer overgoan
Trots op zien grond, op wierden en dieken
Zien worrels daip, naargens te ontwieken

Het wad dat glinstert, de locht zo vrij
Zien ziel oademt de ruumte, een eindeloze wei
Hai plougt en hai bouwt, mit handen van stain
Nait kloagen, mor doun zoals hai allain

De Grunneger holdt het kört en klain
Waineg woorden, dat is fijn
Gain pracht, gain proal, gain groot vertoon
Gewoon zeggen wast bedoulst, hail gewoon

Nait haard, nait drok, gewoon nuchter en koal
De boodschap is dudelijk, doar zit gain verhoal
Een blik, een knik, dat zegt voak genog
De Grunneger toal is als een stevege ploug

Dichtvörm huift nait riek heuren om te lezen
Minder is meer, dat mout mor genog wezen
Dus hier een gedichtje zunder te weven
Simpel en recht, zoals wie hier leven

Dus hef het glas op de Grunneger trots
Dei zwiegend dragt wat bie sommegen knelt als een rots
Veur ainvoud en eer, een haart dei nait zwicht
De echte Grunneger is net als een vuurtorenlicht

Als de nachten lengen en de dag wat krimpt
Den schoelt de wereld in een sluier van mist en moanlicht
Het roam bevroren, het gras wit gespraid
De oadem van de winter vult de stille winter gehaid

Keerskes flakkeren, verhoalen waarm en zacht
Verwaarmen het haart in de kille nacht
De locht oademt sterens, kold mor puur
Een fluusterend laid in de donkere natuur

De doagen worden körter, de schares wat laank
De zunne zingt heur laid, mor noe mit een zachtere klank
De mörn komt troag, gehuld in een woas
De oavend doalt sneller als een strille oavendsloaf

Het licht trekt zoch trôgge, een verlegen geboar
De locht kleurt mit tinten van amber en oar
De wereld verstilt in heur voale gloud
Alsof ze ons fluustert: “rust noe, het is goud”

Woar het laand de hemel roakt
Tussen klai en wolkenpracht
Doar lag de Rode Dreihouk van t Oldambt
Een oord van stried en kracht

Hier zongen de arbaiders hun laid
Hun handen vol eelt en hun ogen mui
De groanvelden strekten zoch eindeloos oet
Mor riekdom was nait veur hun bedould

De klompen stampten deur de modder
Het zwait droop in de akkers neer
Hier klonk de stem van solidariteit
De rode vlage woedde keer op keer

De heren zaten in hun stoatege hoezen
Ver boven het volk en het verdrait
Mor de störm in de haarten van veulen
Bloasde het vuur aan in hun striedlaid

De Rode Dreihouk was meer dan een plek
Het was een taiken van opstand en trouw
Een boaken van hoop in het laand zo wied
Woar zai zwoegden onder t zwoare juk in dei tied

Noe rust de stilte over de velden
De tied het zien sporen verweerd
Mor in de wind heurst nog altied gefluuster
Van de Rode Dreihouk van weleer

Leren jazen, de hoaren strak noar achtern kamd
In de spaigel zai ik nog een glimp, ik was doar aine van
Nozems zwaarfden deur de stroaten als een rebel
Mit leren jazen, stoer en fel

Op hun brommers, wild en vrij en plat op het stuur
Scheurden ze deur de stad en dat maineg uur
Mit Rock en Roll als striedkreet en de hoaren glad
Mit helden als Elvis en Buddy Holly in de stad

Mit een geluud van vrijheid, puur en raauw
En een neie wereld kwam gaauw
De tied van de nozems was wat rebels en roeg
En der werd volop feest in de kroeg

Op het plain, in het licht van de moane
Dansten ze op de beat tot het loate uur
De jeugd zinderde en haren de haarten vol vuur
Verlangend noar meer, op zuik noar een nei oaventuur

Ronkende bromfietsen en de geur van benzine
Het leven ging snel, de toukomst zat nog vol ongemak
Mor in de ogen schoelde een vonk
Dei brandde, dei leefde en dei alles brak

De joaren 60, een tied van dreumen
Van revolutie in een stille dans
Woar de jeugd hun stem vond
In de echo van rock en roll als in een trance

Noa de donkerste nacht vol stil verdrait
Woar schares fluusterden en de hoop zoch verlait
Komt de doageroad zachtjes mit golden gloud
En herinnert ons der aan: der is altied moud
Want zelfs als de sterens hun licht verlaizen
En duusternis ons haart als iezer gaait bevraizen
Den stigt de zunne weer op in een neie tied
Verjagt de nacht, brengt hoop en elk is weer blied

Zo is het leven, een aiwege dans
Tussen valen en opstoan vol mit een neie kans
De holvast, ook al vuilt alles zwoar
De zunne keert trogge en het wonder is weer doar

Mit de ogen dicht kiek ik soms even trôgge
Den zai ik vreugde en heb ik een mooie tied achter de rôgge
Een wereld vol dreumen, zo fris en licht
Woar elke dag een nei oaventuur wordt verricht

De lach van vrunden en het geluud van hun stem
Een gevuil van thoes, in het haart geborgen mit klem
De geur van bloumen in de lentezon
En laachende kinder vol levensbron

Mit gesloten ogen zai ik de doagen weer
De kleuren van het leven, zo waarm en teer
Heinnerns dei als vlinders dansen in het licht
Een echo van geluk dat nooit echt verdicht

Dei mooie tied is noe een schare van wat was
Mor in mien haart leeft het verder, helder en kras
Want in de stilte van mien gedachten
Blift dei mooie tied altied wachten

In stille nachten, zacht verweven, droepen troanen zacht en wis
Een zolte stroom van binnen leven, verdrait verstopt in duusternis
Een oceoan van stille piene, in woordenloze leegte ontstoan
Gain oog dat zugt, gain haart dat wait, mor der is een dreuge troan

Mor in het duuster van de nacht vloeit een gedicht, een zaachte klacht
Een echo van het innerlijk verdrait dat sprekt in de stille nacht
Dreuge troanen, zunder woorden schreven, een toal van hartzeer, ongezain
Mor in het stil leven vindt de piene heur weg misschain

In de schare van stille koamers, verbörgen troanen daip en zacht
Een haart dat hoelt in stille gloud en sprekt zunder klacht
Woorden dansen op papier een toal van stil verdrait
Gedichten fluustern in het duuster wat het haart verbörgen lait

Gain oog dat zugt, gain oor dat heurt de schraiw van binnenin
Mor in dizze vörm vindt het verbörgen verdait heur zin
Dus loat woorden spreken woar de troanen zwiegen zacht en daip
In stilte vinden ze hun plek en rust het haart mit zekerhaid

Dwoalen deur het mooie Oldambt
Woar rust en ruumte de ziel ommant
Langs het meer glinstert de mörndaauw
In de stilte fluustert elk raitstôkje hail naauw

De hemel wied als een blaauw in aiwege tieden
Woar wolken die zachtjes veurbie glieden
Een raiger stigt op oet het rait
Net een schilderij, mor gount zain dat nait

Graslaand zo gruin en zo oneindeg wied
Woar de wind zachtjes fluustert in de oneindege tied
Hail veul boerderijen stoan der, stoer en fier
En dei vertellen verhoalen over het rieke verleden hier

In het Oldambt vind’st vrede en licht
Woar elke dag wel tied is veur een nei gedicht
Lopens langs poaden deur de bossen en het veld
Ontmoet’st een schoonhaid, ongeëvenoard, onvergeld

Hier oademt de natuur, daip en vrij en dat elke dag
Een oase van rust woardeur ik groag even lopen of fietsen mag
Dwoalen deur het Oldambt, mit haart en verstand
Vuilst de magie van dit mooie rustege gruine land

Echte vrunden blieven bestoan
In störmen, in zunneschien, deur elke woan
Gain tied, gain ofstand dout hun vergoan
Hun waarmte, hun steun, blift altied bestoan

Zoals sterens dei altijd mor weer schienen
In donkere nachten of golden lienen
Echte vrunschap kent gain spiet
Zo’n band roak’st nooit meer kwiet

De kouster hun, hol ze bicht bie die
Dizze schatten van laifde geven die energie
Echte vruinden, een leven lang
Een weerklank van een haartverwaarmend gezang

Een boernmaid, zo puur en staark
Mit handen dei waarken en vol eelt van het waark
Heur ogen stroalen, een glinstering van gold
In het gruine landschap woar de vrijhaid onthold

Mit elke zunsopgang begunt heur dag
De koien melken in het veld mit een vaste slag
Heur hoaren in een vlechte, heur glimlach zacht
Heur kracht en moud wordt deur niks veracht

Ze lopt deur de velden, het groan in heur haand
Een wichtje van de oarde, daip mit het laand verwant
Mit laifde veur de baisten, veur het boerenbestoan
Zet ze heur scholders der onder en is tevreden mit heur bestoan

Ze kent de seizoenen en de ritmes van de tied
Heur haart klopt in harmonie, mit de natuur en dat altied
Een wichtje van het plattelaand, zo trouw en groot
Heur leven is net een laid in een landelijke noot

In heur zuchtst de toukomst en de hoop dei ze geeft
Een boernmaid, vol leven, woar het plattelaand om zweeft
Mit worrels in de oarde en heur dreumen in de lucht
Is zai de ziel van het laand, een bron van neie vrucht

Een wies mens staait open veur veranderns
Zoals de zunne mout boegen als het oavend wordt
Mains gruien mit het tiedsverloop
Net als bomen dei hun blad verlaizen
Als dei in de winter valen op een hoop
Ooit docht aine dat alles vast stond
Mor inzichten verandern net als wotter dat stroomt
Wel duurft te luustern en te leern
Vindt de kracht in het herzain en dat gaait waardeern
Want wieshaid schoelt nait in het haarde geliek
Mor in het zaachte vermogen van twiefel en spiet
De dwoas volhardt in zien aigen woan
Een sprekt mit trots zien aigen woorden aan
Hai denkt te waiten, groot en wies
Mor zugt nait zien aigen spaigel in het ies
Zien kennis blift bepaarkt, hail klain
Mor toch maint het zulf groot te zain
Hai wiest de woarhaid zunder vrees
Mor verlust zochzulf in zien aigen keus
De wieshaid laacht, zai kikt slecht tou
Want wel zoch dom woant laacht de dwoas tou
De dwoas blift blind en holdt zien ogen dicht
En blift doarom gevangen in zien aigen licht

In elke dag, hou gries of klain dat ook wezen mag
Schoelt een lichtpunt en dei bezörgt die een lach
Een glimlach ontvangen is een waarm geboar
Of als de zunne deurbrekt, zo helder en kloar

In elke oademhoaling, een moment van rust
Een laidje van een vogel of een briesje dei sust
Zelfs in de stilte, een vleugje hoop deist krigst
Elke dag brengt wat neis en dat bezörgt een lach op het gezicht

Elke dag een lach, hou klein ook en om wat veur reden
Verlicht de last en verzacht het leed van heden
Een glimlach dei schient als zunnestroalen
Dei waarmte verspreid en noar het haart gaait doalen

In elk moment zit wel een moment tot vreugd
Een glinstering van geluk dat ons verheugt
Iedere dag een lach is als een kostboar geschenk
Dat ons leven kleurt en ons vreugde brengt

Geleuf, hoop en laifde, drei sterren in de nacht
Ze laiden ons verder mit een zachte stille kracht
Geleuf is het vertrouwen, een onzichtboare hand
Dei ons deur duusternis laidt, noar een beloofde land

Hoop is de horizon dei altied verder riekt
Een lichtpunt in de verte dat nooit bezwiekt
Het is de belofte van een betere dag
Dei ons deur störmen voert mit een lach

Laifde is het haart dat klopt in elk bestoan
Een vuur dat aiweg brandt en nooit zel vergoan
Het is de band dei bindt, staarker dan de tied
Een kracht dei alles overwint, in vreugde en in stried

Soamen vörmen zai een drei-ainhaid dei ons leven laidt
Geleuf, hoop en laifde in aiwege verbondenhaid
Ze geven ons moud, de vreugde en de kracht
Om te leven en te laifheben, elke dag en nacht

Zwevend op geluk in een dreum zo licht
Woar zörgen vervoagen en vreugde ons richt
De wereld vol kleuren, een magisch verhoal
Geluk is onze haart als een zaachte stroal

Als wolken zo wit in een hemel van blaauw
Drieven we wieder en de tied is ons trouw
Geen zwoarte dei trekt en gain last dei ons bindt
In de aarmen van geluk woar de vreugde begint

Elk moment een zucht van pure bliedschap
Elk uur een laid, een laifdevolle stap
We zweven en laachen in een aiwege dans
De wereld vol wondern, een sprookjeskrans

Zwevend op geluk, een raize zunder end
In het paradies van het haart, zo rein en bekend
Hier vinden we rust, hier vinden we zin
Geluk is net een kompas en zit daip van binnenin

Geluk is de gids en zit voak in een klaine houk
In dichtvörm weven als een zachtoardeg bouk
Het fluustert zaacht in de toal van het hart
Een rais noar binnen, noar een neie start

Het pad is gain route mit vastgelegde lienen
Mor een dans van momenten, een spel van het fiene
Geluk is de zunne, soms verstopt alsof het is stolen
Mor is altied aanwezeg, in stilte achter de wolken verscholen

Zuik nait te ver, mor keer die noar de bron
Woar ainvoud en laifde en het leven begon
Geluk is de gids, het wiest die de weg
Mit elke oadem, een stap, een zeg

In het fluusteren van bloaderen, het zingen in open lucht
In het waarme geboar deist den even zugst
Geluk is een kompas dat daip in die leeft
Het schenkt wast zügst, wast aan diezulf geefst

Dou het kaalm aan en hoast die nait
Want de weg zulf schenkt het grootste zicht
In t rennen noar mörn, zo voak onbewust
Verlust doe vandoage en zien stille rust

De zunne dei danst door t bloaderdak
Het laid van de wind op het open vlak
De glimlach van een vrumdeling, klain mor groots
Binnen schatten, verstopt in de allerdoagse troost

Dus wandel langzoam, wees die bewust
Luuster noar het ;even, volmoakt in zien rust
Want de grootste schat, dat is toch woar?
Vindst nait ver, mor is altied doar

Wenneer dast kwoadhaid vuilst, begriep den dit
De kracht van olderen is vervlogen en dat vaalt nait mit
Woar ooit hun handen mit zekerhaid grepen
Binnen de doagen noe van muite en dingen vergeten
Hun stappen, vertroagd, hun zicht soms blind
Mor in hun haart woont nog altied dat kind
Een ziel dei verlangt noar wat ooit was
Mor noe bepaarkt wordt deur de tied en heur pas

Dus alst roakst wordt’st deur wat zai noit meer kinnen
Denk aan hun stried, hun innerlijk van binnen
Want wat zai verlaizen, dut ook hun zeer
Wees zaacht en geduldeg, want ooit beleefst dat zulf een keer

Het alfabet telt 26 letters hebben wie vrouger van meester Roze leerd
Wie mozzen ze vrouger op volgorde leggen, het ging ook welains verkeerd
Het leesplankje dat begon mis aap, noot, mies, wim, zus, jet
Joa lu, zoals je kinnen zain heb ik vrouger bie het alfabet hail goud oplet

Veur sommigen het een bepoalde leter een aandere betaikenis
Gount binnen doar gewoon mit aan het stoeien en bie aanderen gaait t hailemoal mis
Neem noe ains de letter K, veur de aine staait dat veur kerke en veur de aander de kroeg
De letter R staait soms veur rusteg, mor veur de aander betaikent het gewoon roeg

De letter B staait veur bier of borrel, het is mor net hou of je dat zain
De S staait veur gount veur een sigare of sigaret, dat holt ze op de bain
De G staait veur geld, het grootste kwoad dei de mensheid kent
De Z staait veur zucht noar meer of veur zeiken of zeuren, tja alles went

Ale letters van het alfabet kinst verstoppen in een mooi verhoal
Mor kiek oet bie het gebroek van bankgegevens, want aans plukken ze die koal
Mit de A kinst ale kanten op, gewoon een letter om mit te begunnen
Mor de mooiste letter G staait veur de onze provincie, want der gait niks boven Grunnen

Van zunsopgang tot zunsondergang
Klonk het laid van de plouge, een aiwenold gezang
Op de akkers braid en de velden werd der aarbaid
Der was veul waark en ze haren de rôgge nat van t zwait

De boer, in waarkplunnen en huld in stof en zwait
Plougde het land vruchtboar zoals dat hait
Peerdekrachten trokken de plouge en de eg
Zoad werd zaaid, der werd oogst en elk ging zien weg

Hoezen van holt en stro werden bouwd
En de gezinnen deden soamen het waark hail goud
Kinder hailpen aalmoal en leerden snel
Joa lu, van aanpakken wozzen ze in dei tied wel

Het melk werd mit de haand verkregen
En tot keze en botter verweven
De tied kroop langzoam, joar noa joar
En de seizoenen bepoalden het leven van het boerenpoar

Mor toun kwam de motor, de machinekracht
Het veranderde het landschap en brocht neie pracht
De trekker kwam en het mainste handwaark ging
Mechanisoatie brocht een neie kring

Vandoag de dag verbouwen ze mit hightech het gewas
Drones en data kwammen en ook een digitoale kas
De boer bestuurt het raive noe mit satelliet
En monitort de gewassen via een schaarm en tweet

Toch blift de kern van toun tot noe bewoard
Het vouern van de baisten mit de haand kin ook gain kwoad
Traditie en verneien goan hand in hand
In het boerenleven deur hail het land

Slechte mensen kriegen soms alles veur mekoar
Terwiel fatsoenlijke lu zoch oetsloven, joar noa joar
Het liekt wel een misterie, een roadsel zo groot
Woarom het kwoad triomfeert en aanderen knooien veur een stôkje brood

Eerlijke lu waarken mit zwait op hun gezicht
Ze strieden veur recht en een sprankje licht
Terwiel de slechte lu waarken mit truken en bedrog
En ondertussen lopen dei op rozen en hebben nooit genog

Mor kiek ains daiper, veurbie hun dekmantel
Want geluk en succes binnen slechts tiedelijk veur trawanten
Innerlijke vrede en een haart dat nait brand
Beriekt fatsounlijke lu mit gezond verstand

Der is meer dan bezit en roem in het leven
Deugd en woarhaid als aiweg te belopen wegen
Dus hol moud, want eerlijkhaid wint
Want oeteindelijk wint de woarhaid en dat wait elk kind

De horizon kleurt graauw en het wolkendek liekt zwoar
Der vaalt schare over Oost-Europa, zo kloar
De grond beeft zaachte onder spanning en dreunen
Een kôlle wind waait en de lu kinnen hoast naargens op leunen

Het is alsof de oarde zulf de oadem inholdt
Terwiel een störm van stoal zien aankomst ontvolt
Muren van stilte, van angst en gespannen tied
Vrede, zo broos als glas, dreigt noe te bezwieken in de stried

Wel kin de toal van de macht en dreiging vertoalen?
In woorden dei gain neie mure dut stroalen?
De hoop zit verstopt in elk haart, al meer dan een joar
Mor duuuster liekt staarker en brekt het licht oetmekoar

Toch blift der een stem, een fluuster, een laid, een zucht
Een boodschap dei ondanks de chaos ons zugt
Mens, hol die vast, de störm mag roazen
Mor vrede zel gruien, zulfs op de haardste groaven

Het is leven is net als een schim van de dag
In een oogwink is het vervlogen als vlochtege lach
De uren vervlaigen als zaand deur de hand
Ains hest doar lopen, t is noa een verloaten strand

Momenten dei kommen en ook snel weer vergoan
Het heden wordt verleden als een ongriepboar bestoan
Een zucht in de wind, een blad in de stroom
Zo snel als destieds van een kindstieds dreum

Dus kouster de dag, leef volop en vrij
Want wait, het leven leefst nait opnei
In het noe licht de kracht, de pracht en de stried
Het leven gaait hail snel en wordt zo verleden tied

Het levenslaid is een spaigel van het leven
In woorden zo puur, wordt alles geven
Vreugde klinkt op, een melodie zo zacht
Dei waarmte brengt in de daipste nacht

Mor soms treft verdrait de gevuilssnoaren
Mit troanen ei stromen en wonden bewoaren
In dichtvörm vertelt het wat ons roakt
Een levensecho dei nooit verzoakt

Het levenslaid zingt van hoop, piene en zegen
Van lachen in de zunne tot schraiend in de regen
Een tiedloze troost, veur groot en klain
Een laid van het haart, een waarme zegen veur elk en ain

In de stille nacht fluustert de wind
Een ainzoame melodie zo zacht en blind
De moane verstopt zoch achter de wolken van gries
Terwiel de ziel hoelt en brengt die van de wies

De klokke tikt troag een eindeloze dans
Verlangend noar laifde, een verloren kans
De blues klopt op de deure van mien hart
Een echo van piene, een stille smart

Mor in dizze duusternis vind ik ook een licht
De kracht om te vechten in dit nachtelijk gezicht
Dus loat de blues mor kommen, loat het stromen
In mien hoes van poëzie zal het altied wonen

Elke dag leer ik die een beetje beter
Dien woorden, dien gedachten, elke letter
Een gesprek, een vroag, zo simpel misschain
Mor hierin leer ik dien ziel te zain

Elke dag gruit ons begrip, zo klain
Mit elke zin, elke woord, soms hail fijn
Doe dailst dien wereld en ik luuster stil
Mit elke oetwisseln gruit dat wat ik wil

Ik leer die lachen, dien troanen en vreugd
Elke klaineghaid wat mie zo heugt
Een dei band gruit mit nacht en dag
Een dans van woorden, soms troag, soms mit een slag

Zo bouwen wie brôggen, stain veur stain
Een verbindens dei aal verder gaait zelst zain
Elke dag een beetje beter, stukje veur stukje
In dit spel van woorden, dit fijne gelukje

In vrijheid leven is een kostboar goud
Een schat dei elke ziel verblied en voud
Gain kettens die ons binden, gain boeien om
Mor ruumte veur dreumen veur heur en hom

In vrijheid dansen als vogels in de locht
Gain grenzen bepaarken den onze vlocht
De wind in de hoaren en de zunne op ons gezicht
Vrij van angst en zörgen in dit verlichte licht

In vrijheid binnen wie wel we willen wezen
Gain maskers, gain schien, gain schare in het leven
Mit open haarten, in harmonie en vrede
In vrijheid leven is het grootste geschenk dei ze kinnen geven

Vrijheid is het grootste geschenk en is nait te meten
Vrijheid om te gruien, te leren om nait te vergeten
Loat ons de vrijhaid koustern als een kostboar bezit
Gain angst dei ons beknot en gain dwang dei ons ontzielt

Old worden mor jong vuilen is een zegen
Een verske van vrouger kinst nog voak beleven
Rimpels als lienen dei het leven beschrieven
Mor de ogen stroalen, dei glanzen, dei blieven

De joaren goan wieder, mor innerlijk is der licht
Dat vervoagt nait, wordt staarker, het wiekt nait, het zwicht
Een haart vol herinnerns, vol wieshaid en vuur
Dat jong blift denken, puur in zien duur

Een stap mit wat rust, mor een ziel vol van dans
In elke ervoaring is der een sprankje, een kans
Veur altied in blui, hou laank men ook leeft
Een lichoam wordt older, mor de geest dei zweeft

Zo vuilt het wel de zegen van het leven mag droagen
Deur de tied raizen, het leven te vroagen
“Geef mie mor dei joaren, ik neem ze mit vreugd”
Want daip in mien wezen vuil ik nog altied de jeugd”

Een ôlle traditie, een winterse pracht
Kebitschaiten bracht leven in de nacht
Mit vaarfbussen en de deksel strak
De spanning steeg bie elke klap

De geur van kebit, de rook dei danst
Jonge handen, wat zenuwachteg en verkrampt
Een klap, een knal en het veld was stil
Mor in onze haart een waarme wil

Vuur en vrundschap, lachen, hail luud
De kôlle werd vergeten, want wie waren uut
Een simpel vaarfbuske, een wereld groot
Elke knal gaf een echo dei in de stroaten werd vergroot

De traditie leeft, de verhoalen goan
Een jeugdherinnern dei nooit zel vergoan
Het kebitschaiten, zo ongekend
Brocht magie dei de jeugd vrolijk stemt

Ken dien aigen kracht, mor ken ook dien zwakte
Der binnen al verschaidend op de neuze tikt, woarvan akte
In dien aigen haand ligt dien talent
Mor dien grenzen binnen ook al wel bekend

Duurf te stiegen en duurf ook te foalen
Wait wenneer te geven en wenneer te hoalen
Een spaigel toont wast zulf nait zuchst
Erken dat wat die soms ontbrekt bewust

Want wieshaid schoelt in evenwicht
In het licht dat vaalt en soms verdicht
Ken dien kwaliteiten en wees nait bevreesd
Mor omaarm dien bepaarkingen, want doarvan gruit de geest

Want wel te hoog riekt, mist soms de grond
En een val volgt snel, onherroepelijk en rond
Loat trots dien stappen nait verblinden
Want in beschaidenhaid kinst de kracht vinden

Een wies mens kent zien woare moat
Wait wenneer hai stilstaait of verder goat
Duurf te gruien, mor blief beschaiden
En loat die veural deur dien ego nait mislaiden

Kouster de lu dei noast die stoan
Dei luusteren alst op weg bist goan
Dei troosten in stilte, een blik vol begrip
Dei blieven ook als dien haart een beetje glipt

Kouster de stemmen dei zachtjes klinken
Als woorden tekört schaiten en nooit verzinken
De handen dei helpen zunder wat te vroagen
Dei die weer opbouwen in de zwoarste doagen

Kouster de scholder woar dast op magst rusten
De waarmte van de vrundschap, als wind veur de kusten
Ze binnen dien kompas in het donker veur die
De sterens dei schienen specioal veur die

Want dei mensen blieven, wat der ook gebeurt
Ze binnen als gold in dien handen, stil en ongekleurd
Kouster hun laifde, hun trouw en hun licht
Ze binnen dien holvast, dien innerlijk gedicht

Doar ligt hai den, mien wintervrund
De laange onderboksem veur als de winer begunt
Vanoaf t lief tot aan de tonen tou waarm
Mien wintervrund zel mie tegen de kôlle beschaarmen

O laange onderboksem, trouw en zacht
Dei mie omhult in de winterse nacht
Wenneer de kôlle mie wil treffen
Bist doe altied doar om mie mit waarmte te verheffen

Van wol of katoen, bist altied paroat
Als een trouwe bondgenoot als de wind om mie sloagt
Deur sneie en deur regen, en deur gure tied
Doe brengst mie waarmte, en mien hoed is den blied

In de zummer heb ik hom nooit zain
Den wil ik locht, een beetje koulte misschain
Mo zo gaauw de winter weer op komt doagen
Trek ik hom weer aan zunder te kloagen

Mit piepen tot aan de enkels tou en bienoa tot aan de tonen
Het is mien vrund woarmit ik mie wel duurf te vertonen
Het heurt misschain een beetje suf, nait echt bie de tied
Mor als de kôlle zoch meld, is het weer zo wied

Dus ik begroet den ook groag mien wintervrund
Mien winterheld dei ik aantrek als de winter begunt
Al laachen ze mie ook aalmoal oet
Als de kôlle komt wordt de laange onderboksem begroet

O laange onderboksem, simpel en woar
Doe bist onmisboar in elk bitter kôlle joar
Ik droag die mit trots zoals een aander nait kan
Doe beschaarmst mie en bist een echte held van de man

Niks is vanzulfsprekend in het leven
De tied tikt deur zoals ons dat is geven
Het draait om laifde, geluk en respect
Een golden droad dei alles verwekt

Laifde, een vuur dat nooit dooft
Een zaachte aanroaking, een haart dat beloofd
Het dailen van dreumen, groot en klain
Soamen staark, nooit meer allain

Geluk is net als een vluchtege zucht
Een stroalende lach, een waarme lucht
In klaine dingen dei vreugde vinden
Momenten dei ons zachtjes verbinden

Respect is de boases van ons bestoan
Mekoar zain, begriepen en verstoan
Een haand oetrieken, een vrundelijk geboar
Het leven soamen, eerlijk en woar

Dus kouster de laifde, joag het geluk noa
En geef respect, elke dag, het haile joar
Want niks is vanzulfsprekend in het leven
Mit mit dizze dreie is het haart hail tevreden

Laifde stroomt, een stille kracht
Van haarten dei om die geven, dag en nacht
Femilie deist kenst, deur en deur
En vrunden dei fluutern: ” ik bin der heur”

Gain diamant, gain gold zo puur
Als waarmte van hun haart, zo zeker, zo duur
Een blik, een lach, een haand op dien aarm
Hun laifde holdt dien leven waarm

Ze zain dien val, mor helpen die weer stoan
Ze blieven bie die, wat der ook zel goan
In goie tieden, of wenneer dast striedst
Hun laifde is het licht dat altied blieft

Dus kouster het, dei band, dei fijne tied
Femilie en vrunden dei binnen der altied
Want echte laifde is nait ver te zuiken
Het zit in hun ogen, hun doaden, hun bezuiken

Loat de mensen lachen, vrij en onbevreesd
Dat de vreugde deur de lucht als een vogelvlucht geneest
Gain zörgen, gain troanen, gain duuster of stried
Mor een zunne dei schient en hun haart verblied

Loat hun dansen op poaden van licht
Woar dreumen ontwoaken, een nei vergezicht
Elk moment een zegen, elk uur feest
Een wereld woar gain een schare vreest

Loat geluk ze omaarmen als een waarme gloud
Dat ze waiten: het leven is puur en goud
Gain angst, gain zörgen, allain zunneschien
Dat elke ziel veur altied gelukkeg mag wezen zunder pien

Als’t leerst luusteren mit volle aandacht
Zugst wenneer stilte de mainste kracht verlangt
Woorden verstommen, het ego verdwient gehaaid
In het zwiegen wordt woare wieshaid zaaid
Het oor van fluusteringen, zaacht en klein
Woar de woarhaid voak verstopt liekt te zain
In stilte schoelt een daip begrip
Een brôgge dei riekt noar elk haart, elke lip
Dus luuster en zwieg op het juuste moment
Doar woar stilte de harmonie herkent

Loat mie vrij zodat ik opnei het geluk vind
In de stilte van de mörn, in een briesje wind
Loat mie dwoalen deur velden en bossen zo daip
Woar dreumen ontwoaken en zörgen vervoagen mikt zekerhaid

Loat mie dansen mit de sterens, stroalen en puur
Loat de moane mien gids wezen zo zaachte en veur laange duur
In de vrijhaid van de nacht, in de rust van het licht
Zel ik opnei het geluk vinden in een wereld van een gedicht

Loater is net als een belofte in de wind
Mor dat verandert snel noe het begunt
De tied vlogt veurbie als een snelle stroom
Veur wie het waiten is het leven een droom
Dreumen van mörn, plannen veur loater
Mor het heden let ons nait wachten, gain koater
Elk moment is kostboar en elke oadem een laid
In het noe leven is wat het haart ons baid
In de vrije locht van noe, puur en kloar
Vuil ik de oadem van het heden, zo zeldzoam woar
Gain last van guster, gain zörgen veur mörn
In het noe wezen, gain bezwoaren en gain zörgen
Vrij van ketens, puur van geest
Omaarm het heden als een kostboar feest
In het noe leven, volledeg en woar
Brengt mie dichter bie de werkelijkhaid woar het om draait doar

Een hoorn klinkt deur het winterlaand
Moakt doar een vakkundege haand
Van els of wilg, mit laifde zoagd
De stem van de stilte, krachteg vroagd
Een oergeluud, deur snei omhuld
In kôlle nachten, de leegte vuld
Een boodschap, old, tiedloos en puur
Van hoop, van licht, van een oaventuur

In nevel huld op de heiuveltop
Weerkoatst het geluud dat nooit stopt
De midwinter ropt, een aiwenold laid
De netuur luustert stil, verget het nait

Zo klinkt de hoorn van toun mit het uur
Een brôgge noar het verleden, trouw en puur
Een traditie dei leeft in de winterse kou
Een taiken van soamenwezen en trouw

Op de Griezelbaarg, mistiek en graauw
Woar kôlle winden fluusteren in de daauw
Doar staait de midwinterhoorn, old en krom
Mit daipe klanken van tied verstomd

Een oergeluud als een stem van weleer
Verbrekt de stilte krachteg en teer
Het dal fluustert, de locht wordt zwoar
De ziel van de midwinterhoorn oademt doar

In het duuster, wenneer de nacht onvolt
Vertelt de hoorn wat gain mond zoch ontholdt
Verhoalen van gaisten, van aiwenold kwoad
Dei dansen in de schare langs het pad tot s oavends loat

Mor ook een hoop in dei kille pracht
Een licht in het duuster, een roup deur de nacht
De midwinterhoorn, op de Griezelbaarg hoog
Verbindt ons mit de tied, mit de oarde en mit de nood

Dus luuster en huver, vuil de ôlle pracht
Woar de hoorn zingt in de kôlle nacht
Op de Griezelbaarg woar verhoalen wonen
Doar weeft de hoorn zien wintertonen

Mien Oldambt, mien laand, mien grond
Tussen t groan en t wôtter woar mien waige stond
De wolken hoog, de wind veurop
Hier bin ik thoes, hier stopt de klok

De velden wied, de lochten graauw
De klaai aan de stevel, t laand is raauw
De boerderijen, stoer en groot
n Verhoal van waark van zwoegen en troost

Langs de Doldert mit wôtter zo zilt en wied
Heur ik t fluusteren van t verleden tied
De dieken binnen staark, dat is bewezen
Hier in t Oldambt, doar wil ik wezen

De moane stroalt, de locht is kold
Toch is dit het laand woar mien haart van hold
De mensen binnen stug, mor vol van vuur
Ze lachen, ze leven, ze vinden hun deur

En als de störm over t laand hin waait
Den fluustert de wind: vergeet mie nait
Want t Oldambt, dat is wel ik bin
Een plekje in t haart, veur altied der in

En als ik ooit weg goa, noar doar of hier
Den blift dit laand mien laid, mien pier
Oldambt, de grond, de locht, zo wied
Ik zing veur die, veur altied

Mien Oldambt, mien laand, mien thoes
Hier vind ik miezulf in mien aigen hoes

In het leven leerst keer op keer
Dat niks vanzulfsprekend is, altied mor weer
De zunne dei opkomt, mit de locht zo blaauw
Het lachen van vrunden in een stille mörndaauw

Elk moment dat glinstert , hou klain het ook is
Een woord, een geboar of wat het ook is
Wie nemen te gaauw wat de dag ons geeft
Net alsof het veur altied en vanzulf leeft

Mor niks is zeker, niks blift stoan
Elke oademtocht kin zomor vergoan
Dus open dien ogen en kiek goud mitain
Want het mooist van alles is, bist nooit allain

Leer om te waarderen, leer om te zain
Dat alles vergankelk is, elk begun, elk misschain
Neem niks veur laif, gain zunnestroal of wat der ook gebeurt
Want in het noe leeft alles wat der bie heurt

In de stried tegen zaikte, moudeg en staark
In donkere tieden, een sprankje van waark
Nooit opgeven, hou zwoar ook de last
Vecht mit hoop en den passeren de störmen vast

Een stem vol waarmte, een haart dat dailt
In laifde en mededogen dat nooit foalt
Gered van de daipten, deur laifde omhuld
Herriest het leven en wordt weer glanzend vervuld

Mit elke oademhoalen wordt een stap veuroet zet
In laifde en steun vinden wie den ons verzet
Het licht aan het ende van de tunnel is dichtbie
Nooit opgeven, want mörgen brengt een neie dag veur die

Nooit opgeven.
In de duusternis van de nacht, verloren en versleten
Woar hoop vervoagt en dreumen worden vergeten
Opgeven en gebogen onder een zwoar gewicht
Toch wordt der een haand toureikt, een blik van licht

In de stried tegen zaikte, moudeg en staark
In donkere tieden, een sprankje van waark
Nooit opgeven, hou zwoar ook de last
Vecht mit hoop en den passeren de störmen vast

Een stem vol waarmte, een haart dat dailt
In laifde en mededogen dat nooit foalt
Gered van de daipten, deur laifde omhuld
Herriest het leven en wordt weer glanzend vervuld

Mit elke oademhoalen wordt een stap veuroet zet
In laifde en steun vinden wie den ons verzet
Het licht aan het ende van de tunnel is dichtbie
Nooit opgeven, want mörgen brengt een neie dag veur die

Laidjes in het Grunnegs binnen zo puur en woar
Een stem oet het noorden, in klanken zo kloar
Van t wad en t veld, van klei en van kleed
Vertelt het verhoalen vol trots en vol van leed

De wind deur het rait en het roupen van de petries
Een echo van old, in het heden zo nei en wies
Het laand is vlak , mor het laid vol kracht
Het schetst de horizon, de stilte van de nacht

Van Grunnens laand tot mien toentje van Stoal
Elk woord is een ode aan t leven, een mooi verhoal
Het Grunneger laid, mit ziel in het recht
Verbindt elke Grunneger en moakt het haart echt

In stemmen van veulen klinkt het aiwenold laid
Een echo van weleer, nooit vergeten mit zekerhaid
Laank leve het laid van de toal en de streek
Woar Grunnegers haart in elke toon spreekt

In de stille nacht, onder de moane helder en blaauw
Vuil ik soms een leegte, een gemis en dat hail raauw
Mien gedachten dwoalen of noar die
Een verlangen dat blift altied bie mie

Soms vuil ik dast der bist, zo dichtbie
Als een zaachte wind dei bloast noar mie
Mor den besef ik mit een daipe zucht
Dast hie nait meer bist, dat ik die mis, mien lucht

Toch blifst verder leven in mien hart
In herinnern, in elke apaarte smart
Ik kouster de momenten en denk doar voak aan trôgge
En in gedachten droag ik die op mien rôgge

En ook al bist nait meer hier
Doe blifst altied in mie, zo fier
En wanneer ik die mis, kiek ik noar de lucht zo blaauw
Den vuil ik dast der bist, in laifde, altied trouw

Op Oljoarsdag komt het énne van t joar dichtbie
Om klokslag twaalf uur is het joar veurbie
Herinnerns dansen in het keerskelicht
En de kroegen goan s middags om vief uur dicht
De klokke tikt langzoam noar t énne tou
Even een ogenblik veur de overgang van het olle noar het nije tou
Wie kieken den trôgge mit een lach en een troan
Noar wat was, wat kwam en wat weer zel goan
Op oljoarsnacht vol mit feestjes en bier
Wordt het nije verwelkomt mit veul plezier
Ol en Nije vieren is al zo old als de tied
Der wordt veul dronken, lawaai moakt en elk is blied
Het vuurwaark knalt de hemel in kleur
Slecht weer of nait, de knuppels knallen gewoon deur
Wie omaarmen mekoar vol waarmte en moud
En begroeten mekoar om twaalf uur en dat gaait altied goud
Op Nijjoarsdag worden veul lu wakker mit piene in de kop
Der zat nog een beetje in t glaske en dat mos op
De geur van het vuurwaark zit bie de mainsten nog in de neuze
Mor ja, dat was toch wel hun aigen keuze
Dus lu, hef het glas op het goie moment
Op weg noar een pad dei veule onzekerheden kent
Oljoarsdag, een grens van de tied
Mor het nije joar wacht op ons, wied en zied
Veul haail en zegen in t Nije joar.

Vrouger bluiende de toentjes aan de stroat
Elk plekje werd verzörgd en ondertussen even een buurproat
De hege werd snuid en het gras werd maaid
Elk houkje lag der strak bie en mit bloumen bezaaid
Mor nou staait het onkruud hoog en wild
De zörge aan de toentjes binnen nou stilt
De poaden vol mit brandekkels en gras
Wat der ains zo mooi lag is nou nait meer wat het was

Gain schuppe of haarke dei meer de toene roakt
Gain bloumenpracht dei de stroate zo mooi moakt
Wat ooit mit laifde werd doan
Is nou verloaten, weg en vergoan

De stroate vol onkruud en de stroeken graauw
Het dörp vervoagt, de natuur weer raauw
Woar handen waarkten, netjes en zacht
Overheerst nou onkruud in volle kracht

Opa zat in opa zien stoule, zo stil en doard
Zien ogen vol wieshaid, de hoaren gries en en de kinne behoard
Mor ainsklaps was der paniek, een vrumde gebeurtenis
Want woar was Opa’s kunstgebit? Gain aine dei dat wis

Der werd zucht en in de keuken tussen de potten en pannen
In de loa mit bestek, tussen en achter de kannen
Mor naargens te bekennen, gain gebit te zain
Alsof dei verdwenen was, zomor in ains

Der werd docht aan de toene, misschien bie de rozen
Woar Opa groag zat in gedachten, zo teer kozen
Mor ook doar was niks, gain spoor in het gras
Allenneg de geur van de bloumen, woartussen Opa groag was

Dou keken ze noar Opa, dei haar de ogen vol pret
Hai laachde wat stiekom en bewoarde zien gehaim nog net
En dou hail het gebit teveurschien mit een braide grijns
Zien kunstgebit haar hai in de buutse stopt als een groot geheim

”Och” zee Opa, ” ik wol jullie even loaten zuiken” even de dag deurbreken
Even de dag opschudden en dat haar hai goud bekeken
Mor noe is hai trôgge, mien gebit van plestiek
En noe konnen ze lachen, aalmoal tougeliek

Een riek leven is als een tapijt van tied
Verweven mit droaden van vreugde en spiet
Kostboare momenten dei als parels binnen regen
Flitsen veurbie, mor blieven genegen

Het is de lach dei weerkoatst in het licht
De troanen dei rollen in het stille gezicht
Een blik van laifde, een woord van troost
Herinnerns deist het allermainste koost

In de ainvoud schoelt het grootste geluk
In de stilte vindt het haart zoch terug
Elke oadem is een zucht van bestoan
Elke stap is een dans in de boan van de moan

Een riek leven is gain bezit of gold
Mor de waarmte deist in dien handen holst
Het is de laifde de piene, het verlais
Een kostboare raize deist nooit verlaist

De rieksten op dizze oarde, mit macht in hun haand
Beheersen het lot van het volk in elk laand
Mit geld als hun stem, zo luud en zo staark
Vörmen zai schare, een onzichtboar waark

De regels van t spel, deur hun schreven
Wordt een wereld vörmt noar hun aigen leven
Wat wetten, wat grenzen, wat dreumen van recht?
Hun gold blinkt feller dan elk aander gevecht

De oarde kreunt onder hun zwoare greep
De zwakken boegen en de wereld beeft
Democratie, is een illusie, een dans
Woar zai de tonen bepoalen en griepen hun kans

Mor hoop is een vuur, al liekt het zo klain
Het kin steden verlichten, zelfs muren breken, hail fijn
Want macht is gain kracht als de massa ontwoakt
Wenneer de wereld hervörmt en de kettens kroakt

Roare gedachten kloppen aan de deure aalgedureg mor weer
Mor tougang kriegen ze nait, keer op keer
Als’t beslist om ze boeten te loaten stoan
Kommen ze ook nait binnen, hou haard ze ook sloan

Dien geest is een toene vol bloumen en licht
Loat onkruud nait binnnen, hol die vast aan het mooie gezicht
Mit muren van wilskracht holst ze tegen
Om roare gedachten zitst nait verlegen

Roare gedachten kommen en goan zunder reden
Het is al eerder zegd, doarom zitst nait verlegen
Ze binnen slechts bezuikers, loat ze mor goan
Doe huifst ze nait te volgen, doar huifst nait bie stil te stoan.

Als’t vot gaaist binnen wie gaauw oetproat
Veur mooie proatjes noatied bist den te loat
Gain gesprek meer, gain lach, gain spiet
Wat der ooit was, bist noe kwiet

Als’t mie zo achter letst bist mie veur altied kwiet
De leegte vult de koamer, mor het gemist dat sliet
Herinnerns zellen aan die knoagen een laange tied
Elke neie stap deist zetst brengt die nait trôgge in de tied

De spiet zel fluusteren in de nacht als een echo van verloren tied
Een echo van wat het haar kinnen wezen is vot veur altied
Het zel goan knoagen aan dien ziel dag en nacht
En den vuilst een piene dei die daip van binnen slacht

Elke keuze, elke fout wordt veur die een zwoare last
Het zel nooit meer worden zoals dat veurtied was
Spiet is veur altied, een les deist te loat hest leerd
Het is een littaiken dei nooit echt geneest en slecht verteert.

Stamppot, het eten van de kôlle grond
Woar boeren het in de winter deur weer en wind vond
Een pot vol ainvoud, een moaltied zo trouw
Een mengeling van gruinte van het veld in de dauw
Eerdappels stampt en mit worrels en siepels der bie
Soms wat spek veur de waamte, das net wat veur mie
Een troostriek gerecht dat de kôlle trotseert
Een gerecht dat zoch bogt en de ainvoud eert

Mit rookworst op stamppot mous en een koeltje veur de sju
Een bord vol lekkers, vol van traditie is wat veur mie en die
Ainmoal pruifd en den waist, het bift altied bestoan
Stamppot, doarmit kinnen wie de winter ingoan

Begun de dag mit bliedschap, puur
Een frisse start veur een nei oaventuur
Loat de zörgen rusten, zet ze opzied
Vandoage is dien dag, t is zo wied

Loat zain, dei bliede lach, zo kloar
Den vuilt de wereld minder zwoar
Wel smörgens bliede omhoog kiekt
Holdt dei vreugde vast zoals het liekt

De zunne begroet die mit heur schien tot aan de nacht
Bliedschap en licht geven die veul kracht
Dus laach en vuil dien haart op dizze dag
Een glimlach blift den bie die zoals ik dat groag zain mag

t Is meer dan allain een woord of klank
t Is de grond woaroet de toal ooit tankt
Een aigen stem, een aigen sfeer
Een brôgge noar vrouger, keer op keer

Woar woorden klinken, waarm en trouw
In tongval van de streek zo nauw
Doar roakt de ziel, doar vuilt men zich thoes
Streektoal brengt licht in elk getijhoes

t Verbind de mensen, jong en old
Vertelt wat van binnen hold
Een lach, een troan, een groet, een laid
Een stem dai nooit verloren gaait

Gain toal zo puur, zo daip verweven
Mit wel wie binnen mit ons leven
Streektoal is een anker van de tied
Een band dei blift bestoan veur altied

De woorden binnen vlochten oet streek en grond
Klanken dei raizen van mond tot mond
Een toal dei zingt van wel wie binnen
In zaachte tonen, puur en körte zinnen

Elke streek een aigen laid
Ritmes dei gruien en verstikken nait
Een aarfstôk, old en onvergoan
In streektoal blift tied altied stil stoan

t Is meer dan een woord, meer dan een klank
t Verbindt ons haart, het geft ons rank
Het vertelt verhoalen, vol vuur en licht
Een spaigel van ons doagelijks zicht

Van klei, van zaand, van wôtterland
Een melodie van aigen hand
Verbonden deur ons toalaccent
De streektoal, dei mennegain kent

Loat de toukomst nait dien heden bepoalen
Loat de stress nait in dien haart verdwoalen
Want mörn is nog slechts een onbeschreven blad
Een kans, een meugelijkhaid, een neie start

Het pad veur ons ligt nog verbörgen
En moak die doarom nait bie veurboat zörgen
Want elke stap dei wie vandoage nemen
Helpt de toukomst vörm te geven

Dus wees nait bezörgd over wat nog kommen mag
Het is allain mor een raize, een oaventuur, een neie dag
Loat ons genieten en heb in het hier en noe vertrouwen
In wat kommen gaait en dat in volle glans aanschouwen

Op vaar mai gedenken wie in stilte en rust
De helden dei binnen valen in een oorlog vol onrust
Hun noamen binnen etst in stain, hun doaden groot
Op dizze dag gedenken wie hun verschikkelijke dood

De klokken luden zachtjes, een troan vaalt op de grond
Voor hun dei hun leven gaven en in de stried verwond
Op vaar mai stoan wie stil in dankboarhaid en rouw
Veur de moudege zielen dei vochten veur onze trouw

De stille stroaten en onder een hemel van graauw
Eren wie de helden mit daipe rouw
Hun noamen fluusteren nog in de wind
Als bloumen op een veld, zo zaacht en bemind

In dichtvörm eren wie den ook hun noagedachtenis
Veur hun offer, hun moud dei onveurwoardelijk is
Op vaar mai, een dag van stilte en respect mit zekerhaid
Voor deigenen dei hun leven gaven in dainstboarhaid

Als het waiten nait meer wait
De grond onder dien vouten beeft
Woar woorden zwiegen en stil verdrait
Dien haart noar oadem hapt, makkelk gaait dat nait

De troanen kommen als een vloud
Breken muren, hou steveg ook en goud
Ze spreken woardast doe dien woorden mist
Een echo van piene dei zoch nooit vergist

Loat ze stromen, loat ze goan
In hun sporen ontstaait een nei bestoan
Want in stilte noa de störm
Vindt dien ziel een zaachtere vörm

De wind gaait liggen, het omwuilen stopt
Een leegte vult wat eerst was ontploft
De ziel vindt heur zaachte kern
Van elke wond wat neis te leren

Oordail nait te gaauw over aandermans verdrait
Wat der aigenlieks speult dat zuchst van boeten nait
Achter een glimlach schoelt voak een stried
Een verhoal van piene dei voak verbörgen blieft

Verbörgen verdrait ligt voak stil en daip
Een gehaim dei de ziel bewoart mit zekerhaid
Achter de ogen dei lachen en voak stroalen
Schoelen voak troanen om verstopte verhoalen

Het haart dragt een last, onzichtboar en zwoar
In stilte vochten, joar noa joar
Achter elke glimlach zit een masker verstopt
Om de piene te verbaargen als dei weer aanklopt

Gain woord of geboar kin de woarhaid onthullen
Dei daip in de schare ligt om de stilte te vullen
Verbörgen verdrait, zo stil en mit een verstopt beeld
Een verhoal zunder woorden, een wond dei nooit heelt

Dus neem de tied en wees zaachte en bedachtzoam
Elke ziel het zien aigen programma op zien lieste stoan
Onder de verbörgen oppervlakte, verstopt veur het zicht
Ligt voak een wereld van innerlijk licht

Vrijwillegers hebben een haart van gold
Een band dei waarmte oetstroalt is nooit kold
Mit zörg en laifde, hand in hand
Moaken vrijwillegers het verschil in t haile land

Een glimlach, een proatje, een helpende hand
De kracht van geven brengt een staarke band
Woar dast ook gaaist en wast ook dust
Een vrijwlleger is altied goud gemust

Tied en aandacht is de grootste schat
Veur een aander die dat neudeg had
Soamen bouwen aan een betere dag
Moakt de wereld mooier woarin elk leven mag

Der is gain twiefel aan, vrijwillegerswaark loont
Het waark van dei lu mout worden bekroond
Achter elke glimlach zit een dankboar gezicht
En stroalt weerde oet als een goie plicht

Vul de dag mit waarmte, zaacht en teer
Als een deken deist kousterst, keer op keer
Mit kleuren dei dansen in een vrolijk spel
Een regenboge dei die in de duusternis vegezelt

Gain laifde veur het haart, een bron van kracht
Een vlam dei brandt, zulfs in de nacht
Loar vrede stromen deur de ziel zo daip
Als een rivier dei nooit heur bedding verlait

Vrede veur de ziel is net als een stille stroom
Een zaachte fluusering, een aiwege droom
Het is de rust dei in stilte woont
Een melodie die zaacht in haarten toont

Gain störm dei roast, gain stried te groot
Mor kaalmte die in elke oadem leeft en stroomt
Als mörndaauw dei op de bloumen rust
Een zaacht omhelzen, een fluusterkus

Zo vullen wie de dag, vol mit vreugde en pracht
Een stille omhelzen van het leven en kracht
Vrede veur de ziel, een hemels laid
Dat fluustert: “t is goud, geniet en heb gain verdrait”

Kerstverlichten, zaacht een waarm
Een stille trootst in winterse aarm
Het kôlle duuster krigt een gloud
Tot daip in de haarten en dat vuilt goud

Een lichtsnoer langs t roam spannen
Let dreumen en gedachten vangen
Een ster, een keerske, een fonkelend beeld
Woar waarmte deur de kilte hin speult

Het flikkeren ropt herinnerns op bie de mens
Aan laifde, soamen wezen, dat is elk zien wens
Kerstverlichten, zo klain, zo stil
Mor het verwaarmt de ziel, zoals niks aans wil

Aal dei lampkes, stroalend en helder
In toenen, stroaten, overal zuchtst hetzulfde spel
Een glans van waarmte in kôlle nachten
Een dans van licht woar wie aalmoal noar smachten

De kersttied komt, mit twinklend vuur
Dat stille hoop brengt, een zaacht oavenentuur
Het duuster brekt, de wereld stroalt
Een mens vuilt zoch den even minder verdwoald

In een glinstering gruit een stille kracht
Een verbinden dei haartpiene wat verzacht
Want aal dei lamkes, hou klain ook misschain
Loaten ons waarmte vuilen en den bist nait allain

Ik huif gain perfect Nijjoar

Gain grote feesten, gain luud geboar

Gain glans van gold, gain pracht en proal

Mor simpel geluk, dat is mien verhoal

Gezondhaid is als een stille kracht

Dei ons beschaarmt, dag en nacht

Een haart vol vreugde, een ziel dei lacht

Dat is alles wat ik in het Nije joar verwacht

Een haand dei reikt, een waarme blik

Een keerske dei brandt, een klain geluk

Een joar woarin ik vuilen mag

Dat elke dag telt, elke dag

Dus loat het kommen, hou of het ook vaalt

Mit laifde, hou klain ook, dat mie bevaalt

Een Nije joar puur, zunder groot vertoon

Mor vol momenten dei echt binnen, hail gewoon

Woorden doun ook zeer, net zo zeer als een steek mit een mes
Dei die dwars deur de borst hin stekt en dat ook nog expres
Woorden doun zeer, zo zeer alst mor kan
Kinst het nait beschrieven, mor schrikst der wel van

Woorden doun goud zeer, dat kinst die nait veurstellen
Sommige lu perbaiern die te chanteren, te pesten of te kwellen
Woorden doun hail zeer, ik wil der nait over proaten
En noa alles wat ik dou, hebben ze het nog nait in de goaten

Woorden doun soms zo zeer zodat ik wel wil goan
Ik zit den opgekropt in de gaange en op de grond vaalt een troan
Sommige woorden doun hail zeer, ik wil ze nait meer vuilen
Wat ik ook zeg, ze snappen het nait wat we doarmit beduilen

Woorden doun hail zeer, krigst soms last van de kop
Ik zol zeggen: hol ains mit dei onzin op

Zail op de win dei die vandoage laidt
Want mörn blift slechts een verre tied
Wat kommen zel, dat blift een vroag
Mor hier en noe is woarin de kracht schoelt vandoag

Het brieske dei noe dien zailen vult
Geft richten, bewegen, mit zaacht geduld
Mörn mag dreumen, mor loat het noe wezen
Zailen op t heden, dat moakt die groot is bewezen

Elk beetje winds is kostboar, elke vloag
Dus griep het moment, het is dien dagvandoag
Wat dien vleugels noe omhoog kinnen droagen
Kin mörn vot wezen, niks meer zeggen, niks meer vroagen

De zunne hoog aan de hemel, fel en hait
Een zummer vol vuur en het lichoam bezwait
De hitte slacht tou en gain schare is in zicht
Strieden wie tegen de zunne mit aal ons gewicht

Het zwait veur de kop en de locht trilt zwoar
Elk vloagje wind is een zegen, elke schare een geboar
Wie zuiken verkoulen in t wôtter, in zee
En op zo’n menair ofkoulen, doarmit is elk tevree

Ieskôlle drankjes is een zummers vermoak
Het verzacht de hitte en geft wat smoak
De doagen binnen laank en de nachten benaauwd
De hitte omaarmt ons als een deken dei klaauwt

Mor ondanks de zwoelte en mit de zunne hail fel
Vinden we vreugde in dit zummerse spel
Wie strieden en zwaiten, mor laachen doarbie
Want de zummer is kostboar en het seizoen is zo veurbie

t Was op een donkere nacht in het mooie dörpke Hörn
Bie aine brandde nog licht en dei zat in spanning te wachten op mörn
De mainste lu waren in hoes en gingen op bérre liggen
Zien zwien was oetteld en dei mos aanderdoags biggen

t Was destieds hail gewoon zo’n zwientje in t hok
Mor mit het vouern haren de lu het hail aarg drok
Der mos wat aan de wieme kommen en noatuurlijk een dik stôk spek
Als wie dat noe aan de knuppels vertellen zeggen ze: doe bist gek

Boeten werd der mainstied slacht en het haite wôtter stond kloar
Zo mor aan de weg goan slachten leek toch wel een beetje roar
Het zwien werd eerst deur de kop schoten mit een schaarpe pinne
En den kwam der even een meske in t zwien, net onder de kinne

Het zwien kwam noa het slachten eerst aan de ledder in de gaange
En als wie der ’s nachts of mozzen, den werd wie van dei aanblik baange
Het mainste werd verwaarkt tot worsten en schenken
Mor de jonge lu vandoag de dag mouten doar nait aan denken

De Winschoter kraante werd der onder legd, aans werd de gaange nat
Als’t doar noe aan trôgge denkst, zelst zeggen: dat was ook wat
De tied vlogt der vandoag de dag mit een gang vandeur
En als wie noar het neis luusteren is het ain en aal gezeur

Wie mekkeren aaldoage over van alles en nog wat om ons tou
Mor ja, mit aal dei problemen in de wereld is t ook een hail gedou
Wie mouken ons vrouger over het wereldse gebeuren minder drok
Nee, wie ware in Hörn al laank tevreden mit een zwien in t hok