De Grunneger
In t Noorden, woar de horizon wied riekt
Woar de wind deur de velden van klei striekt
Doar staait hai, kaalm en mit baide bainen vast
De Grunneger, geboren oet de klei en last
Zien toal is raauw, mor altied oprecht
Gain flaauwekul, hai sprekt zoals hai dat zegt
Koien kieken, mit de klanken zo puur
Zit der kracht in de stilte, dat is zien netuur
De oarde schudt, mor hai blift stoan
Mit een blik dei zegt: dit zel wel weer overgoan
Trots op zien grond, op wierden en dieken
Zien worrels daip, naargens te ontwieken
Het wad dat glinstert, de locht zo vrij
Zien ziel oademt de ruumte, een eindeloze wei
Hai plougt en hai bouwt, mit handen van stain
Nait kloagen, mor doun zoals hai allain
De Grunneger holdt het kört en klain
Waineg woorden, dat is fijn
Gain pracht, gain proal, gain groot vertoon
Gewoon zeggen wast bedoulst, hail gewoon
Nait haard, nait drok, gewoon nuchter en koal
De boodschap is dudelijk, doar zit gain verhoal
Een blik, een knik, dat zegt voak genog
De Grunneger toal is als een stevege ploug
Dichtvörm huift nait riek heuren om te lezen
Minder is meer, dat mout mor genog wezen
Dus hier een gedichtje zunder te weven
Simpel en recht, zoals wie hier leven
Dus hef het glas op de Grunneger trots
Dei zwiegend dragt wat bie sommegen knelt als een rots
Veur ainvoud en eer, een haart dei nait zwicht
De echte Grunneger is net als een vuurtorenlicht