Wiekens, Bram

Geboren in: Pekel, 31 juli 1952
Woont op: De Wieke (Ommelanderwijk)

“Mien noam is Bram Wiekens en ik woon op de
Wieke, tussen Veendam en Pekel. Ik bin n gebo-
ren Pekelder en op 31 juli 1952 zag ik op Kom-
nijsterwieke nummer tiene, onder
d’rook van strokartonfebriek d’Aalbion, t levens-
licht. As schoolmeester, d’mainste tied in t
spesioal onderwies in Veendam en de leste
joaren as leerplichtambtenoar van de gemainte
Pekel, bin ik sunt 1 jannewoarie 2014 mit ver-
vrougd pensioen. Zo rond 2000 bin ik begonnen
mit schrieven. Eerst in t Nederlands, mor al
gaauw bin k overstapt op t Grunnegs. Òf en tou
kommen je n verhoaltje van mie tegen in Toal en
Taiken, mor zeker nait geregeld. Ook noar aan-
der tiedschriften, boeten ons dörpskraantje, stuur
ik gain verhoalen.
In 2008 en 2009 heb ik de Grunneger Schrief-
wedstried veur proza wonnen.
In 2002 is mien eerste Grunneger boukje oetge-
ven, ‘Oet t leven grepen’. In 2006 binnen n stok
of wat vertelsels van mie opnomen in ‘Nije Grun-
neger kerstverhoalen’. In 2013 is bie mien eerste
‘echte’ bouk ‘Koakelbonen’ oetgeven, mit Grun-
neger verhoalen. In 2015 heb ik mien aigen web-
stee inricht, de
Grunneger verhoalenwinkel. Vanòf dat mement
bin ik doaglieks in de weer om mien aigen winkel
te vullen mit allerlei soorten verhoalen. Tussen-
deur schrief ik ook nog wel es n toneelstok, n ai-
nakter of n oavendvullend bliedspul, veur toneel-
verainens. Maisttied op aanvroag. Bie Vink/
Alkmaar binnen dij te bestellen. Soms woag ik
mie ook wel es aan n (kinder)musical of n revue
en lestent heb’k soamen mit n legere schoul n
filmscript in mekoar knutseld (allewel dit in t Ne-
derlands is).”

Bouken:
Oet t leven grepen (Gopher, 2002)
Koakelbonen (Noordboek, 2013)
Bundel:
Nije Grunneger kerstverhoalen
(St. ‘t Grunneger Bouk, 2006)
Priezen:
1e pries Grunneger Schriefwedstried cat. pro-
za 2008
1e pries Grunneger Schriefwedstried cat. pro-
za 2009
Webstee: http://www.bramwiekens.nl/
Facebook: http://www.facebook.com/
bramwiekens.schriever/

Wiekens

d’Ainzoame fietser

Job is dood. Woarmit der n ìnde kommen is aan t leven van n schilderachteg, mor ook wel roadselachteg persoon oet ons dörpsleven. Aaltied allaind bleven, haar e zok noa t overlieden van zien olders aal meer van d‘mìnsen terogge trokken. Ik was ain van de waainegen dij soms →

De donkere koamer van vraauw Diekhoezen

Baange in t duustern bin k nooit west. Verhoalen over boesjeuden waren aan mie nait besteed. En toch is der n tied in mien jonge leven west, woar ik nog wel de rillens van krieg, as ik der aan terogge denk.

As ik op bodschop mos noar t krudenierswinkeltje van vraauw Diekhoezen,→

De foto

Dinsdagoavend luip t tegen n uur of aachte, dou ik der nog even oet mos.

“Ik goa nog evenpies noar Hinderk tou ! “ruip ik vanoet t achterhoes noar moeke in de keuken. Ik haar d’achterdeurklinke al in d’haand. Stel die es veur, dat ze mie nog es terogge→

De muren hebben oren

Aan t ìnde van de viefteger joaren, acht joar old, haar ik zo mien aigen toukomstdreumen. Behaalve da’k mie veurnomen haar om stainriek te worden, wol k – ook al zol t eerste veurnemen in de soep lopen – in gain geval in zo’n klaain aarbaidershoeske as ons wonentje→

De schaive fietser

“Wel is dij haalfzeuven, dij net bie ons veur t hoes langs sjeesde?” Net oet school en mit n stoetje mit keze in d’haand ston ik veur mien hoes te wachten op Janneman. t Antwoord van Fixie*, mien traauwe asbakkenras-joekeltje, luit net as Jan op zok wachten. Hai zat gewoon op→

d’Legerkiste

Haarfstvekansie 1961 is sikkom veurbie. t Verhoal van oorlog en hongersnood in Oafrikoans Congo is d’òfgelopen weken op school oetgebraaid behandeld. Wat grote indrok moakt het, lutje kinder in dat stikhaite laand lieden honger en omdat wie thoes net televizie kregen→

Kerstkedo

t Lopt tegen kerstdoagen 1961. Boeten is t kold en guur. De wind jagt om t hoes en buldert òf en tou as n dundergod in d’schösstainpiepe, dat rillens joe over d’rogge goan. Veural de nachten binnen kold, iezeg kold.
‘Thermometer is òfgelopen nacht sikkom tien groaden onder→

Landjepik

‘Kiek, jongens, dit is Ferapont.’
Veur ons staait n klaain, blaik kirreltje mit blond steerteg hoar. Mit zien deurdringende, grieze ogen kikt e frank en vrij de wereld in.
‘Vera Pon?’ zegt ain van ons verboasd. ‘Vera?’ zegt n aander nog es noadrokkelk, ‘dat is toch n wichtersnoam.’→

Old Menze

‘Ons laivenheer het roare kostgangers.’ t Is n oetsproak dij mien buurman veur op tonge lag. As boerenaarbaaider luip hai doaglieks in zien struupsiekoren pak en verdainde hai de kost veur vraauw en n hok vol kinder, mor as d’klokken van d’Roomse kerke heur swoare bazzen→

Op bère Marie

Wat te doun mit dattien oomkes en even zoveul taantes. Veur t oetzuiken hebben je ze nait. Ze binnen der en je hebben ze mor te aanvoarden. Hou komst doe aan zoveul femilie, heur ik joe denken. De vroage is goud, mor noavroag kin ik nait meer doun, omreden dat verantwoordelke→

Op zee

‘Woarom mout ik aaltied zo vroug op bère?’ Dij vroage haar ik nooit steld, as Duran dus nait bie ons op Komnijsterwieke was kommen te wonen.
Durandus woonde achter op loane in n allainstoand hoeske, woar eertieds wedevraauw Siemons woond haar. En woar d’aine op n stille, →

t Gehaaim

‘Ast mie doar in hoes komst, breek ik die baaide bainen.’ k Was glad van slag van dij opmaarken van mien voader. t Paasde ook hailemoal nait bie zien netuur om zokse roege woorden te broeken. Hai haar mie ja nog nooit mit ain vinger aanwest, loat stoan dat e mie baaide bainen breken→

t Olde hoes

t Is meer as n haalve aiw leden en t deftege hoes aan t daip is allenneg op olde, vergeelde foto’s nog te zain. Ik heb d’invloud van dij aine biezundere dag in t olde hoes in d’loop van de tied oardeg van mie òfzetten kind. Ik duurf op dit mement ook wel tougeven, dat t joaren duurd→

Verhoalen van de Komnijsterwieke

“Woarom hebben mien ollu gain film moakt van mien leven.” t Is n onmeugelke klacht, dij ik hier veur t eerst aan t pepier touvertraauw. Woarom mout ik t doun mit wat aarmzoalege en nikszeggende fotootjes in poseerstand. Stilstoande en geregisseerde mementopnoamen, dij→

Verhoalen van de Komnijsterwieke: de Mure

Elk joar voul ik wel ain of twij moal d’onbewuste aandrang om terogge te goan noar mien geboortestee. Komnijsterwieke nummer tiene. Mien hoes staait ter nait meer. Dij is ofbroken en het ploats moakt veur n nijemoodse wonen. Wat aal dij joaren wel stoan bleven is, is de mure→

Verhoalen van d’Komnijsterwieke: Haauwe

t Begrootte mie zo, as ik Jannie om t hoes tou stommeln zag mit heur looprek. Jannie, dij as kind kinderverlammen had haar en doar liggoamelk swoar gehandicapt oet te veurschien kommen was. t Was weschienlek de reden dat zai aaltied bie heur ollen is blieven wonen.
‘Jannie→

E-mail bie wat nijs?