Nijlgans

t Is vroug in de mörgen en nog oortjestoetend stil bie pad en weg. Aan strakblaauwe hemel het leegstoande zun muite om grondmist boven t korenveld vot te stroalen. In t stille dörp trapt n jong verpleegstertje zok noar heur nije waarkstee op t Hoogezaand. Oog veur de prachtege netuur om heur tou het zai nait. n Vat vol onzekerheden, innerliek bezeg mit wat heur over n zetje te wachten staait, komt zai op t leste stokje fietspad langs Kieldaip oog in oog te stoan mit n angsteg roupende Nijlgans. Zai schrikt en twievelt wat zai doun mout.
As de gans toch op heur òfkomt, stapt zai van fietse en blift aan vailege kaante van stoalen ros stoan. Ervoarens mit dizze vogel het zai nait. Van heur opa het zai wel begrepen, dast in t brödseizoen oppazen moust mit mouderklouken. Dij kinnen oardeg van zok òfbieten, mor as zai om zok toukikt, zai zugt naargens in daipswaal jonge gansjes. Ook as vogel vleugels braid wappern let en op t punt liekt aanval in te zetten, rakt zai nait in paniek. Nee, zai begunt zachies te proaten. Zoals t mit n mìns pratst, dij baange, drok of onrusteg is. Op slag let gans zien vleugels zakken en stekt n hail verhoal in heur aigen toal òf en lopt richten de weg.
‘Wat wolst mie nou vertellen,’ zegt onze verpleegster.
Zai volgt mit nijsgierege blik heur waggelgang en zugt den inains woar t haile incident om begonnen is. Aan kaante weg tegen stoepraand aan, zit n jong. Vervast heur jong. n Swaart-wit pluusterbeessie. In mekoar doken van angst. As jonge maid om zok toukikt, woar lutje bruiertjes en zuskes zok verstopt hebben, lopt zai aal proatend tegen mouder noar wegraand. Gript onder t lopen in buutse van schoet, pakt n poar plestieken handschounen en zegt geruststellend:
‘Zel k mien handschounen even aandoun en dien lutje jong over drumpel tillen?’
Zai gaait op boekebakke zitten, pakt hail vezichteg t bolletje op en zet t op t gras hìn. Z’het al snel deur watter loos is. t Jong hompelt, mor kin nog wel lopen en as mouder hom onder vleugels het, heurt onze verpleegster mouder roupen. Tougelieks vlaigen oet de raiten n stok of zeuven jongen op heur òf.
Gusteroavend tegen etenstied het verpleegster bie ons in keuken t haile dagverhoal verteld. Van begun tot t ìnde. t Verhoaltje over t gewonde Nijlgansje en heur konfrontoatsie mit n angstege mouder vertelt zai alsof t de gewoonste zoak van de wereld is.
’t Belangrijkste is, dat je de moeder eerst geruststelt.’
‘Mor hou dust dat den, joe proaten toch nait dezufde toal.’
t is nait de eerste keer, dat ik heur zokswat veurleg. Zai laagt den maisttied gehaimzinneg en trekt vervolgens mit scholders. Zai speldt zokzulf nait t predikoat op, dat zai n daaiernfluusteroar of zoals k wel ais lees, daaierntolk is. t Gaait bie heur bliekboar as vanzulf.
Ik bin stomverboasd en op zokse mementen aan n borrel tou. Zai het veur ons nog genog nijloatjes over òflopen dag. n Dag vol nijegheden en biezundere mìnsen.
Over n dwaarsbungel, dij nait oet bère wil en dij zai mit zaachte haand toch oet t komfortoabel nuske kregen het. Of menaaier, woarop zai lu, dij de weg n beetje kwiet binnen, toch weer op t goie spoor krigt.
’t Is net ofstoe hier al tieden waarkst,’ het òfdailensboazinne al vol verboazen meld.
Lu in t verzörgenshoes binnen vast blied mit heur.
Guster is ons klaaindochter dus veur zoveulste keer mit vlag en wimpel sloagd veur t exoamen toal. Toal is noamelk n universeel kommunikoatsiemiddel. Of je nou tegen n daaier in nood of n mìns in problemen proaten. Dat wat je verboal, mor zeker ook non-verboal oetstroalen, dat binnen de baauwstainen noar n pozitief rezeltoat.
En ik duurf stellen wel aan:
‘En dat gewoon deur joezulf te blieven.’

Meer van t zulfde:

Ploats hier joen reactie op dit stòkje, de nijsten kinnen ie lezen op de Thoesbladzie. Algemaine reacties geern op t Prikbord.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Achtergrond info:

Geboren in: Pekel, 31 juli 1952
Woont op: De Wieke (Ommelanderwijk)

“Mien noam is Bram Wiekens en ik woon op de
Wieke, tussen Veendam en Pekel. Ik bin n gebo-
ren Pekelder en op 31 juli 1952 zag ik op Kom-
nijsterwieke nummer tiene, onder
d’rook van strokartonfebriek d’Aalbion, t levens-
licht. As schoolmeester, d’mainste tied in t
spesioal onderwies in Veendam en de leste
joaren as leerplichtambtenoar van de gemainte
Pekel, bin ik sunt 1 jannewoarie 2014 mit ver-
vrougd pensioen. Zo rond 2000 bin ik begonnen
mit schrieven. Eerst in t Nederlands, mor al
gaauw bin k overstapt op t Grunnegs. Òf en tou
kommen je n verhoaltje van mie tegen in Toal en
Taiken, mor zeker nait geregeld. Ook noar aan-
der tiedschriften, boeten ons dörpskraantje, stuur
ik gain verhoalen.
In 2008 en 2009 heb ik de Grunneger Schrief-
wedstried veur proza wonnen.
In 2002 is mien eerste Grunneger boukje oetge-
ven, ‘Oet t leven grepen’. In 2006 binnen n stok
of wat vertelsels van mie opnomen in ‘Nije Grun-
neger kerstverhoalen’. In 2013 is bie mien eerste
‘echte’ bouk ‘Koakelbonen’ oetgeven, mit Grun-
neger verhoalen. In 2015 heb ik mien aigen web-
stee inricht, de
Grunneger verhoalenwinkel. Vanòf dat mement
bin ik doaglieks in de weer om mien aigen winkel
te vullen mit allerlei soorten verhoalen. Tussen-
deur schrief ik ook nog wel es n toneelstok, n ai-
nakter of n oavendvullend bliedspul, veur toneel-
verainens. Maisttied op aanvroag. Bie Vink/
Alkmaar binnen dij te bestellen. Soms woag ik
mie ook wel es aan n (kinder)musical of n revue
en lestent heb’k soamen mit n legere schoul n
filmscript in mekoar knutseld (allewel dit in t Ne-
derlands is).”

Bouken:
Oet t leven grepen (Gopher, 2002)
Koakelbonen (Noordboek, 2013)
Bundel:
Nije Grunneger kerstverhoalen
(St. ‘t Grunneger Bouk, 2006)
Priezen:
1e pries Grunneger Schriefwedstried cat. pro-
za 2008
1e pries Grunneger Schriefwedstried cat. pro-
za 2009
Webstee: http://www.bramwiekens.nl/
Facebook: http://www.facebook.com/
bramwiekens.schriever/

E-mail bie wat nijs?