Hongerlappe

Ik duurf der wel veur oet te kommen, dat ik n echte hongerlappe bin. Elke dag kiek ik oet noar t mement dat eten op toavel komt. Der kin wel ais n haalf uur of as t zo oetkomt n uur verschil in zitten, t laifst eet ik mien stoetje of eerappel op vaste tieden. Ook al hangen der overal klokken bie ons in hoes, mien moage waarkt net as n koekoeksklokke, vertelt mie persies wanneer t tied is om aan te schoeven.
‘Bist ja net n spieker,’ heur k lu wel ais zeggen.
Ondertoon van zo’n oetsproak is maisttied stoer te deurgronden.
‘Zollen dij mìnsen denken, dat ik deur de reupe vouerd word?’
Den kinnen zai mien keukenprinses nog nait.
Soms denk ik, dat t n soort van (brood)niedseghaid is, zeker as der achteraan komt, kist vast nait gruien van grammiede. k Heb t al wel òfleerd om te zeggen:
‘Lu moak joe nait zo dik, dat ik nait grui is gewoon n kwestie van genen.’
Dat ik tussendeur òf en tou ook nog wel n tussendeurtje nemen duurf, t laifst zuit, ook al zel k n stokje dreuge worst nait òfsloan, t zit hom in de reden dij’k in veurege zin al oetstokt heb.
Ie zellen intussentied wel begrepen hebben hou t zit, inlaaiden is ook laank genog. Ik kin joe wel aal dikke stokken vertellen over mien eetgewoontes, as t om eten gaait, ik heb gain stok achter deur om te mindern. In t kört, ik was, bin en blief n stokverwìnde slikker. Ik kais doar bewust veur én …. slikkerij köst ja gain drol.
Baaide hoofdpersonen oet ’t Zoltpad’ ( ik schreef doar lestent al over ) haren dij keus nait. Elke dag, moandenlaank, aan de loop over onbegoanboare wegen, sloapen in n lutje sloaptìnte, stief van liggoamelke klachten is veur mìnsen dij al redelk op leeftied binnen hoast nait te doun. Dat zai t swoar veur de koezen kregen hebben is dudelk. Mit £ 30 in de weke hest waineg te kaizen. Zai konden voak nait aans en kozen derveur om te goan leven op noedels, karamel en n stokje brood. Onveurstelboar. Kreeg der onder t lezen regelmoateg ploatsvervangende liefzere van.
Mor woar t om gaait is, hou man en vraauw overleven konden in dizze barre omstandigheden, is hoast n wonder. n Wonder van de netuur? Gainaine dij t zeggen kin.
Dinsdag ston der in kraant, datter n gezondhaidsramp aan zit te kommen. Vanòf 90-er joaren hebben eetfebrieken deurkregen, dat zai noar n aander verdainmodel tou mozzen. In dij tied is t langsoamaan gewoongoud worden om etenswoaren te bewaarken. Makkelk eten zo te zeggen, in hapkloare brokken en mìnsen kregen al snel deur:
‘Frikandellen vullen sneller dan broccoli.’
Krigst wel de neudege calorieën binnen, mor waineg voedingsstoffen. En of dat op n laange duur goud veur aine is, is aiglieks gain vroag.
Betutteln via welk kenoal den ook, het gain zin. Ik kwam haalverwege den ook tot de konkluzie:
‘Dit verhoal haar k aal nait schrieven huifd.’
Klopt t of klopt t nait.
Dat ik t toch doan heb, het te moaken mit t woarom van mien schrieverij. Ik bekiek t as n soort van ontdekkenstocht noar miezulf. Tiedens t optikken word ik toesjoer mit miezulf konfrontaaierd en k mout bie elke zin denken over t woarom ik eet zoals ik eet. Ik kom den ook tot de slotsom:
‘Ik kin mie zulf nait veraandern. Houveul gezonds ik ook deur t mondje loat goan, der blieven zoveul verlaaidens dij ik nait weerstoan kin.
Punt?
k Wil joe geern op t ìnde nog n klaain stokje mitgeven, dij n FBvrund daild het. Over n old kirreltje. n Hail old mannechie van 101 joar old. t Gehaim van zien olderdom – zien vraauw was traauwens körtsleden op 102-joarege leeftied overleden – zat hom in zien menaaier van eten. t Is hail simpel:
‘Ik stoa elke mörgen mit honger op.’
t Gaf mie n bult stof om over noa te denken en k denk, dat t nait verkeerd wezen zol dat elke lezer dat aine zinnetje ook ais goud tot zok deurdringen luit.