Aan de wandel

n Lopende hond vaalt aaltied wat in de mond. Spreekwoord heb k veur miezulf wat aanpaasd. Mit n lopende hond vaalt mie aaltied wat in de mond.
Zo beurde t òflopen dunderdag, dat ik mit Wietske bie Leinewieke luip, dou k in de vèrte n vraauw lopen zag. n Poar tellen loater kreeg k ook n behoude man in t vizier.
‘Hopelk blieven zai op t Nijkomnijster pad lopen,’ docht ik nog.
t Is veur Wietske vervelend om heur weer aan de liene te doun. Zai mag ja zo geern even flottern bie t daipke langs. Van aanderkaant bekeken, nait elke wandelgast kin mien enthousiaste hond waarderen.
k Word even òflaaid deur leegvlaigende swaalfkes. Binnen zai in de ware?
‘Mit dit mooie weeer mouten joe toch hoog in de locht vlaigen.’
As k mien blik weer omhoog en op de ‘Toukomst’ richt, zai k ook dat pothoudman en vraauw de bochte om kommen.
’t Is meleur,’ woarschaauw ik Wietske al vast.
t Is nait aans.
t Binnen vrundelke lu, woar ik n zetje loater mit aan de proat kom.
‘Dag meneer, woont u in Kiel-Windeweer,’ riemt goudlaagse vraauw.
Ik schrik van t gemeneer en as ik noa t bejoa-en van de vroag t gesprek in de richten van t Grunnegs laaid heb, kom ik tot de konkluzie, dat ik miezulf nog gain deurwinterde Kielster nuimen mag.
Zai het de vroag van n klaain geel pepiertje lezen.
‘Wie binnen op zuik noar Romala’s Home.’
Doar haar k eerliekswoar nog nooit van heurd. Zai konden mie den ook meer vertellen dan ik heur.
Zai luipen t Pronkjewailpad. As k t goud begrepen heb, hebben zai haile pervinsie al deurkruust en dunderdag luipen zai t Zudelke Pad.
Van Kropswòl noar Maiden.
‘Mit t geel pepiertje in haand zellen zai vervast wel op t goie stee oetkommen,’ heb k mien aigen geringe kennis van t Kielster leven mor wat vergouliekt.
Dat ik doaglieks bie pad en weg loop, het veul, zo nait alles te moaken mit mien hond. k Bin aiglieks nooit aans wìnd west. Dust t, omdat t zo heurt, nait omdat t mout.
t Wordt aans, as t n verplichten wordt.
Loat ik mor doadelk mit woarhaid veur n dag kommen, ik heb in mien leven te voak wandeln mouten. Dat begon al op legere schoul, woar k mit OavendVaardoagse mitlopen mos. Ik kin de medallies, dij k oplopen heb wel op vingers van ain haand tellen. Omdat ik ook nog lid was van gimmestiek verainen en omdat ollu wat ondudelks in t bestuur deden, hebben zai mie verplicht aan zotterdoagse wandeltochten mit te doun.
Ik kin nog aaltied nait persies aangeven, wat mie zo tegenstond bie t wandeln.
Dat ik as schoolmeester ook nog ais joarenlaank as begelaaider mitlopen mos bie de AVD, vaalt in de categorie beroepsrisico.
Leste joaren hebben Arineke en ik tot t leste klaainkind aan tou alle intochten begelaaid mit bloumen, slikkerij en onze aanwezeghaid.
‘Mor nou is t doan.’
Guster las k n stok in kraant over Nijmeegse Vaardoagse. Jubelverhoalen over de intocht over de Via Gladiola. Hou mooi t is om wandelplezaaier mit zoveul aandere mìnsen te dailen.
‘En aal dij leuke ketakten,’ zo haar n vraauw optaiken loaten.
Kiek, dat leste, doar kin k wel inkommen. Dat is wat mìnsen mìnsen moakt. Sosioale ketakten binnen neudeg. Allendeg is mor ellendeg. Zunder mìnsen om die tou, zunder proaterij is t mor n dooie boudel. Zunder aanderlu bist ook mor n haalf mìns. Mor om doar nou netjes in rotten van vare ( dainsttaarm ) tussen aal t publiek deur te goan sjaauwen, nee, dat vin k echt niks. In t kwedroat.
De kunst om de lutje pareltjes van t mìnselk ketakt te zuiken en te vinden, vind ik in mien doagliekse ronde mit de hond. Soamen beleven wie doar veul plezaaier aan. En aal dij oetstapjes bie pad en weg hebben mie in de òflopen joaren n baarg aan pronkjewailen opleverd.
t Is lopies waark en ongemaarkt is t aantal oplopen tot sikkkom 1000 verhoalen.