Schutte, Harbert

k Ken ja nait zo goud veuroet kieken
wat t ons brengen zal dit joar
en dou m’n laifde ook blieven geven
wel wait t, mor dat zal den blieken
of k doarmit weer n beetje scoor
zo in aanderluu s hun drokke leven

ze binnen in dizze tied zo gehoast
hebben naargens gain geduld meer veur
en veul moois, hun zo veurbie roast
mooie momenten mit zoveul kleur

zo kom k mainigain onderweg tegen
woardat gain lachje vanoaf komt meer
loat stoan n groet of n knipoog
t komt ducht mie, hun nait gelegen
en komt t vanzulfs n moal weer
as de spanning d’r oaf is van t boog

wees vrundelk en denk om mekoar
den ken t veur veulen t nait meer stuk
en zowel in woord as in doad
wees laif en dankboar, t komende joar
zo wens k joe alvast veul geluk
en t hierbie veurlopig den ook loat!

en over zien wangen lopt n troan
hai ken t zug mit de beste wil mor nait begriepen
en zien koezen knarsen van vergreldighaid
dat zien Gittje plots is hén goan
ze nam in aale stilte van de wereld ofschaid
en dut zien voesten stief dichtkniepen,

kinder, dij hebb n ze nait
en zo staait hai d’r den ook allain veur
mit onder zien aarms stief verdrait
zittend, achter al n hail zèt gesloten deur,

zien Gittje, dij ston veur elk en ain kloar
‘heb dien noasten laif’: zee ze altied
en sikkom op t ènde van t joar
was ‘stille nacht heilige nacht’ heur mooiste lied,

hai zulf ston laiver wat op d achtergrond
holp, woar neudeg was, heur mit
‘veur t eerst allaind’, brabbeld t oet zien mond
en blift zitt n woar dat hai zit,

den heurd hai wat gestommel bie t deur
bie t kieken ligt d’r op matte n braif
‘Komst dis doagen mor bie ons eten’
ston d’r onder anderen opschreven
zien gezichte veranderde van kleur
ook wie hebben ons noasten laif
en doun Gittje ook noeit vergeten
en om die kerel, doun we net zo veul geven.

Bennewolle
2013

woar dat de wind zo waait
deur de polder en over diek
woar men nog ‘Vrede’ zaait
doar vuilde k mie altied riek!

Dij altied veur die kloar stait
en die zo kent, deur en deur
óveral wel weer road op wait
zo’n Moeke, doar gaist gewoon veur!

Ze ropt die smörgens wakker
asmits wel vaar/vief moal
begunt veur die den ainmoal t gejakker
sprek ze die tou in ‘Moekes toal’.

Zai dut brood smeren, berre opmokken
en k wait nait wát aal meer
zo blifst den ook onder Moekes rokken
en bie heur in de leer.

Zo legt ze die d klaaier kloar
dut veur die wasken en strieken
den is het toch ook nait roar
as ze even n moal noar die dut kieken.

Want zunder moutwillen dut ze op die letten
en hold ze zó n oogje in t zail
t is, dat ze d’r gain douktjes omwindt
mor veur die dut ze hail wat aan ziet zetten
en krigst zéker aan laifde dien dail
want of bist ook viefteg, blifst heur kind!

ook al bin k al wat old en gries
k bin nog altied jong van geest
en leeftied?, t is mor n getal
k bin asmits nog slim aigenwies
en mok van t leven n feest
deur Berg en Dal!

Dommeet,
as mien oogjes dicht goan
en op weg bin noar t dreumenland
lopen we in t licht van de moan
zo soamen hand in hand!

Dij k nait gaauw zal vergeten
ze was zò dichtbie en echt
k ken heur wel opvreten
wat aingelieks al genog zegt,

Nèt dreuge achter oren
ging k den ook al op pad
noar dij aine op zuik
en dij k vond noar joaren
t wicht, dij alles had
en d’r wat moois van muik,

Den, zomor op n dag
bin k weer noar heur op zuik
en dat k heur noeit zal vinden
wil d’r bie mie nog nait in
zo net, dou k heur nog zag
en heur nog even aanruik
mor net as mit alle winden
waaide ze zo weer hin,
Den dou k even weer wegzinken
al wordt t bie leutjen licht
mit veren bèrre haalf op grond
is t kold en verkleum
k heb bèrre noar mie tou reten
‘mout d’r nait aan dinken
wieder te leven zunder t wicht’
goapt d’r den oet mien mond
n dreum
dij k nait gaauw zal vergeten.

zo mooi as steerns
stroalt dien gezicht
dien ogen en lach
zai k din ook geern
zo stroalst doe licht
opnij, elke dag!

As zo t licht de dag verdrift
en langzoam in t twijduustern over gaait
den wordt t gaauw duuster
woarin mainegain wel ais n moal verblift
even zo allaine, gainaine dij t wait
en legst in gedachten dien oren te luuster,

noar geluud n van t nachteleke leven
en zo is t den hailndal nait roar
as d’r zulfs n boom van n kerel staait
wast hom ainglieks nait zolst geven
mor werd t ook gewoar
om allaine achterblieven mit t verdrait.

t Was alweer n haalf joar leden en t las
eerst moeke en nou z’n òl heer
dat hai zo n moal noar de steerns kikt
zo in t duustern, begript men t pas
en k zeg den ook mor niks meer.

As de duusternis de nacht weer verdrift
en langzoam in t twijduustern overgaait
wordt t algaauw weer licht
en heurst de vogels weer zing n hun laid.

t Binnen van dij doagen
dat t nait altied van n laaien dakje gaait
en den hest kraante ook nog nait lezen
zo huifst den ook gainaine vroagen
om bie t verwaark van t verdrait
wel n moal allaine in duuster wilst wezen!

Het elk wel zo zien aigen
sprekt de ain niks aans den de woarhaid
dut n aander negen van de tien woorden laigen
en wait in t lest zulf nait meer woar t over gait.

Dut de ain in t wotter noa t ofwassen
ook t kunstgebid d’r nog even in schoon mokken
alveurns deur de geutstain te gooien
en let n aander heur doagelijkse gassen
verdwienen deur de piepen of onder de rokken
dij spontoan weer springen, zo in de plooien.

Zai, dij zug de rugge kraben mit t broodmes
alveurns ze d’r mit snieden of smeren
doun n pak drinken veur de haals of zo oet de fles
is ook dit hun nait of te leren.

Zo zweren wat vraauwluu aan schuddeldouken
ze kriegen d’r immers alles mit schoon
de brille van de plee of woardat ze deur kieken
zo kommen d’r mit in hörns en houken
en vinden dat den ook hail gewoon
sloagen d’r mit dood, bromsters en dikke tieken.

Wat nemen t nait zo nauw mit t wassen van d handen
wat ze d’r ook mit hebben vastpakt
bieten noagels of hebben ze mit voele randen
en hiermit je ook wat te eten geft én bakt.

Elk het wel zo zien gebrek
de aine n schaive neuze
en n aander n grote bek
en is d’r veur elk genog keuze.

Mit zo n dikke poeste wind
is t weer van n stuk stront
toch,
binnen de Goden ons goud gezind
en kleuren de natuur zo al bont.

mouten oetkieken boetendeur
doar is t iesder kolt en glad
en k woarschaauw doarveur
hol joen bainen onder t gat!

de wind is weer liggen goan
en t het al n sputter regen
zo is t stoeven weer doan
en veur mainig ain n zegen!

Heb gain zörgen

de lucht kleurt al blaauw

t is zo weer mörgen

dus, geniet mor gaauw!

Wat is t toch n ellendig rötweer

t is spaigelglad boeten

as t even ken, blief binnendeur

aarms en bainen breken dut zeer

dou je waarkgever de groeten

mörgen gait t kop der weer veur!

as k oet roam kiek is t geweldeg mooi weer

de zun schient in n blauwe lucht

wat wil n mens op zo’n zundag nog meer

geniet- en zing as n vogel in z’n vlucht!

de mezen binnen al in de weur

en kom zo bie leutjen op gang

t is duchtmie kold boetendeur

wer k wakker deur hun gezang!

Zo bie dizze wind en regen

wat de Goden ons geven

vaalt d’r bie pad en wegen

nait zo hail veul te beleven!

Goeindag even dinsdag!
toch gain regen mor zun
dus geniet er van en lach
en ik elk dat din ook gun
op dizze zunnege dinsdag!

t bennen lu, dij stoan mit baide bainen op de grond
zo in aal hun nuchterhaid in hun doun en loaten
mit ‘gain woorden mor doaden kriegen ze t kloar
het deurzettingsvermogen zit in hun bloud
en bennen ze ‘recht veur z’n raap’ as t wezen mot

wiezelk holden ze, as t even kin, hun mond
mor holden om hun tou doch alles in de goaten
bie hulp kinst op hun reken en bennen ze doar
wieder bennen ze o zo trots op hun moud
en huiven je hun de wet nait veur te lezen!

t volk is vrundelk en zeggen: moi of goeiedag
aan wel t ook is- en woardat ze din ook bennen
goan hun aigen gang mit n knipoog of n lach
en heuren ‘mit hun dialect’ de mooiste zinnen.

Nait om van drij pervincies aine te mokken
nee, want dat gaait de heren veulste snel.
Ze zitt n nog zó mooi mit hun moase op t pluus
mor veur gemaiten waiten ze, hou dat t mot!
Zai hangen t geregeld aan de grote klokken
en trekken t mit veul bombarie aan de bel
Ze sloagen mit handen nog net gain kruus
en kennen den ook mitmekoar doar op de pot!

Kraanten stoan d’r vol van: ‘Herindailen’
en dat willen we ook wel as Bellingwedders.
As t volk zo her en der om die tou dust pailen
den willen ze allain mor mit Vlagtwedders!

Wat hebben we ainglieks mit Stadskenoal.
Dij wollen wel mit Börger, vlak over de grens.
Ze verstoan duchtmie gain Westerwoldse toal
en is soamen mit heur den ook gain wens.

En óók nait mit gemainte Pekel
want dij is ja zo aarm as n loes.
En al hebben wie aan t volk veural gain hekel
binnen veur n herindail n óók nait thoes!

Gemainte Oldambt ken t ook vergeten.
t Ligt in n hail aander omgeven
en ken zug aan Westerwolle lang n nait meten.
Dus doar vaalt ook nait mit te leven.

Ze kriegen den ook wat veur blode billen
dij bestuurders doar op t pervinciehoes.
Ons börgmeesters kriegen ze nait op de kast.
t Binnen vraauwlu mit hoar om de koezen
en dij waiten wat ze willen!
Ze binnen nait veur de poes
en bieten zug d’r den ook stief in vast.
Wieven, dij nait soezen mor deur broezen!

Al is der nog zoveul te beleven
want zo nou en din heurst wel ains wat
ast dien oren tenminnent goud open hest
toch is t proatje mainsttied slim overdreven
en slagst geroddel mor weer veur t gat
want proatjesmoaker het der nait bie west,

Oardeg aanders wordt din bie t zain
en kinst asmits diin ogen nait leuven
het brengt de tied mit zuk mit
vlinders, dij vannijs weer willen oetvlaigen
zo is n mens nou ainmoal nait van stain
ook al hebben zai ze aal zeuven
binnen der meer kleuren den swaart/wit
en doar kin gain mens om laigen,

Zo dut de ain veulste veul proaten
en n aander wait t weer van heuren zeggen
kin mit muite t zwiegen din ook nait loaten
loat stoan, t vannijs n aander oet te leggen,

Zai zollen din ook beter kinnen zwiegen
waiten t rechte der immers toch nait van
en om der gain gedonder mit te kriegen
is mondje dicht nait zo’n verkeerde plan,

En toch duurt t leste nijs mor drij doagen
din is t even weer moeskestil
goud nijs stait nou ainmoal nait in riegen
tot dat de ain of d’aander zug dut ofvroagen
is dit nou aiglieks wel wa’k wil?
we zall n heuren, zain en zwiegen.

en dat wordt d’r den ook zo aal meer doan
willen, wat ze heuren, eerst zain en den geleuven
zwiegen aanders en loaten t aan zug veurbie goan
den wel tellen ze eerst tot zeuven

zo krieg je bie pad en weg asmits veul te heuren
en vertellen ze die, wat ze mainen te waiten, deur
proaten je zo even bie en wel in geuren en kleuren
dat k zulfs 3 doage loater d’r niks meer van heur

voak hebben ze t nait ains mit hun aigen ogen zain
en mout t mond doar den ook nait over proaten
den holden je zo de rugge recht en k den ook main
dat t geroddel n over n aander je mouten loaten

mit mondje dicht vragt gain mens je noar t oetleg
as t nait zeker is wat je zo aal te heuren kriegen
en komen je mainstal den ook t wiedste mit weg
deur te heuren, zain en zwiegen!

as buren holden we al tig-joaren
de Vrede zo mitmekoar in stand
baiden hebben we ooit verloren
lopen nou asmits hand in hand!

zit ze, moeske stil
mit heur hand n daip in t schoot
veur zug oet te stoaren.
t Is bie heur duuster, kil
en op toavel ligt n snee roggebrood
mit n plakke volkoren.

Op zug het zai zo niks te kloagen.
Krigt oet de buurt geregeld bezuik
al lopen ze heur deure ook nait plat.
Wel dut zai zug geregeld òfvroagen
hou dat aine t aingliek muik
dij nou gain familie of vrunden had!

Bie dizze duustere doagen
zo in t leste moand van t joar
is de stilte asmits nait te droagen
en ainzoamhaid al sikkom doar.

Bliede as d’r den ook aine binnen stapt
vertelt ze honderd oet
over heur tied, woar dij wel is bleven
aal dat ‘hoat en niet’ nait snapt
en het geweld, wat er in de wereld woed
ken toch ook gain mens mit leven!

Heur kinder binnen hun aigen weg insloan
mor binnen hun nust nait vergeten.
t Olske het n dikke pot mous opstoan
want ze kommen vandoage te eten.

Nog altied binn n d’r dizze duustere doagen
luu, dij ainzoam binnen en allain!
Op n wonder zit k nait te wachten
en wil ook nait zitten te kloagen
mor loat joe in Godsnoam even n moal zain
had k zo in m’n gedachten!

In t tied van t joar,
mit de stilte zo om mie hin
wordt t aal vrouger duuster
de haarfst is al sikkom doar
t tegenholden het gain zin
en in stilte din ook luuster
zo in t tied van t joar!

de weg deist oetstippelst tiedens bestoan
lopt sikkom altied anders zo in t leven
deist bewandelst en volgst op dien pad
zo gaait de weg altied mit n lach en n troan
en in dei tied dei die wordt geven
hol t onderste der oet wat hest nog in t vat!

dat k gelukkeg nait alles wil waiten
want, alles geleuven dou k ook nait
dat kost mie din veulste veul tied
en dou k dat laiver zo wegfloiten
k luuster noar n nachtegoals laid
want dij moakt mie immers blied!

en geniet volop van t leven
al bin k nait veur ain gat te vangen
zo geef k nait elk zien zin
al dou k toch veul geven
en blift t op den duur alles hangen
k bin zo as k bin!

as k kiek zo in dien ogen
wait k, wat wilst zeggen
en bliede dast der bist
joaren binnen vervlogen
huifst mie niks oetleggen
want ook ik heb die mist!

mit zo om die tou n aarm
dat vuilt nait zo verkeerd
zo, zunder wat te vroagen
dut dat al vot waarm
en is din ook wat weerd
zo, de komende doagen!

n moal die ongeremd geven
alsof der niks aanders bestaait
geft kleur en kracht in t leven
n wereld, dij opnij open gaait!

dust noar verlangen
tiedens dien leven
zai, dei t ontvangen
doun al veul geven!

zol de wereld er nait aans oet zain
as men geleuft in de goudhaid van de mins
en nait bie veurboat al oordaild
al is n inkeling z’n haarte is van stain
nait ains kent z’n grens
en zunder het te waiten d’r zo overhin zailt,

dij kraabt zug noatied achter de oren
ondeugd oetvreten mos nait zo wezen
achterblieven den ook daipe sporen
dij den van t gezichte binnen of te lezen,

vret gain mins wat oet en staait laiver model
blift d’r waineg over om te proaten
nait in kwoadschiks, loat stoan goudschiks
en het zò n saaie boudel aan t worden is
leef dien leven en speul dien spel
roddels blieven, ze doun ons nait verloaten
het hèt gain weerde en t zegt ook niks
achterof zit men d’r noast en hebben t mis,

dou veural wast nait kenst loaten
n weg in te sloan dij dien haarte is ingeven
al is t ook over de wonderliekste wegen
al gaauw krigst den in de goaten
dat d’r meer luu zo stoan in t leven
en bist bie leutjen ook nait meer verlegen,

t ken gain kwoad aan mekoar te dinken
t paast in t riegje en dut die nait schoaden
en om te leuven in t goudhaid van de mins
wast oeit van hoesoet hest mit kregen
dou hieraan gerust wat aandacht schenken
zowel mit woord n as mit doaden
en tòch bepoalt elk spontoan z’n aigen grens
bie t goan over de wonderliekste wegen.

want, astoe ains wost
wastoe waiten most
pluk din mor de dag
mit n knipoog en lach!

Mouderdag,
zunder moutwillen dut Moeke op die letten
en holt zo n oogje in t zail
t is, dat k der gain doukje om wind
mor hail wat veur die aan t kaante dut zetten
en krigst aan laifde ook zeker dien dail
want, of wordst ook 50 joar, blifst heur kind!
en doarveur Moeke, ben k die dankboar
k besef, dat zo ain as joe Moeke, is der mor ain
en wait bie dizze, dat k altied aan die denk
Moeke, en wel elk tied van t joar
woardast ook bist, blieven we mekoar zain
bedankt veur alles, mien laifde aan die schenk!

Mama, woar dast din ook bist
hail wied weg of dicht bie mie
en hou dat k die ook dou nuimen
mams, mouder, moeke of moetje
wait, dast in mien haarte zitst
en dat k der altied ‘bin’ veur die
zodat k dat noeit ken verzuimen
want bist en blifst mien Doetje!

dat dou k voak n moal over die
en t ken mie nait laank genog duren
al is t mor in n dreum
doe bist den weer even bie mie
in dei poar nachteleke uren
mor t was n geweldeg mooie dreum!

let weer zo van zug heuren
Valentijn, op 14 februoarie
schrift in geuren en kleuren
wat hai ook zo hèt mit die!

op dizze o zo specioale dag

dou k in t openboar mor schrieven

dast bist in m’n gedachten

en in m’n haarte zitst

want, doe mit dien laive lach

zol k noar n regenboog willen drieven

en al mout k nog n zet wachten

ainmoal komt, dast van mie bist

de reuk van rozen, wat mit die drift

roek k al van k wait nait hou wied

en dat geur, mie altied bieblift

vandoar bin k hiermit den ook blied!

Valentijn!

is t mit tand n en koezen fiks meleur
loat ze d’r din mor gaauw oetrieten
as t bourrel toch ontstoken en lös zit
loop der din nait zo tieden mit deur
en dou die even op koezen bieten
din zegst; Lang leve t vaals gebit!

Begunt de ain al te maarken zo onder t proaten.
Dij wil die t antwoord wel geven
mor ken d’r mit gain meugelkhaid opkoomen.
t Ligt asmits veur op de lippen
mor ken t op dat moment even nait zeggen.
En n aander krigt bie leutjen t ook in de goaten
dat t ‘old worden nait altied mitvaalt in t leven
let op t lest alles den ook mor op zug ofkoomen.
Broekt zo de pillen op ongeregelde tiedstippen
en ken of en tou òòk niks meer oetleggen.

Wàt luu tonen weer hun aigen wil
en lopen d’r den nog over as n hoaze
mor onderwegens weer teveul in zugzulf proaten.
Ook komen d’r wàt mit altied zulfde verhoalen
net as vrouw Poes, dij t nait loaten let
en die doezend moal verteld heur schune mop.
Zai het heur bekje gain menuut stil
en loat stoan heur moase.
Bie elk tree dij ze nemt dut ze winden loaten.
‘Dij gain huure wil betoalen
wordt d’r mit n radde slag oet zet’
zegt ze d’r den steevast op!

Gelukkig is de de ain de aander nait.
Wat luu kennen ontholden van twaalf tot middag
en hun driestighaid t beste tied ook had.
n Aander is al tieden stokdoof of lôpt al wat krom.
Mor woar de wind de joaren ook hín waait
as t ook mor even kenst; ‘pluk de dag’.
Ellende en mankementen binnen d’r al zat
en mokst t te gek, den ligt aan t olderdom!

elk het zien aigen menaier van leven
en is din ook sikkom gain mìns geliek
as we mekoar zo kennen verdroagen
in weerde loaten en waardern geven
din magst bliede wezen en bist riek
en wens ik joe fijne Pinksterdoagen!

zo heur k nait alles goud meer
en k zai ook lang nait alles
mor in t vergeten word k beter
pluk de dag!

Wat was der veul wind en regen

dizze oafgelopen nacht.

De weergoden geven ons zegen

mit de zun, dei ons al toulacht.

Fijne Poaskedoagen.

beste mensen, hol nog even geduld
mit t aaier geven ain vrolijke kleur
hounder kennen der nait tegen leggen
en loaten zug nait opjoagen
ook brandt der weer n Poaskebult
t volk was der doagen mit in de weur
en dou k bie dizze din ook zeggen;
k wens joe haile mooie Poaskedoagen!

mooie doagen wens k joe mitmekoar
en loat joe den ook nog even waiten
dat hoaze al is aan t maaljoagen
hai legt veur elk n rommel aaier kloar
en walneuten, om te neutenschaiten
dizze vrolijke zunnige poaskedoagen!

dat is wat, mainegain zo oet hoes oet, wel kent
en t is, wat smoak betreft, ook om van te smullen
dei t nait kent, aan de smoak al gaauw wend
en let n aander der mor wieder over lullen

pluk de proemen, was ze, en dou ze òfdreugen
snie ze den mooi over t gleufke middendeur
en verwieder hail veurzichteg den de pitten
zodat t brandewien der den goud in ken trekken
en, alveurens ze den in n gloazen pot meugen
dou der wat kandijsuker in veur de smoak en kleur
zo ook n kenailstokje, mot der zeker bie in zitten

stait t ainmoal te trekken kennen veulen t nait loaten
om zo oaf en tou even n proemke te snorren
en löpt kwiele bie t zain, al oet hun mondhouken
as t heur den heurst proaten
binnen ze veur zo n sappeg proemke wel te porren
en doun ze hun bevindingen even oet de douken

zo kinst den noa wat moanden der van genieten
en het elk zo vanzulfs wel in t vat
dizze proemen binnen zo zacht om e in te bieten
en zegst in dien aigen: lang leve t Proemkenat!

ook al bist al n zetje nait meer hier

staaist doar aan de hemel te stroalen

as k omhoog kiek, den zai k die

den is t nog even en t is zo ver

en as k den dommeet Kerst vier

den denk k weer aan dien verhoalen

deist altied vertelde aan mie

en zo bist en blifst altied mien Ster!

bie nacht en ontieden binnen ze op jacht
en eten wat ze op hun pad zo tegen komen
want, ze hebben vanzulfs gloepende smacht
en vind t tussen bloaden, stroeken en bomen

regenwörms, roepen, spinnen en slakken
vinden ze op hun pad
ze eten alles wat ze in loop kinnen pakken
en dat is noa dat ook nog hail wat

zetst n schurreltje wotter veur hun kloar
den bennen ze die doar dankboar veur
hebben t ook zo even veur de winter zwoar
en dörst, as ze snachts bennen in de weur

stiekelswienen bennen kwetsboar bie wegen
zain bie t oversteken gain gevoar
veur hun is t din ook n zegen
as d’overkaant al gaauw is doar

zo helpst ze mit de komende winter deur
en ast ze lopen zugst in de moaneschien
den dust t en gefst hieraan geheur
en denkst; lang leve de stiekelswienen!

Stille wottern, daipe gronden,
gezegden en spreekwoorden
te veul om op te schrieven
woardat om gait kenst wel roaden
en is t asmits stoer om diezulf te blieven,

omzums binn n ze d’r nait
en koom n ook nog dikwijls oet
zo is t is bie de aine n vroag
en bie de aander n wait
dei z’n oor n, mond en oog n sloet
den ook mor al te groag,
want bist n hoer of bist n daif
dust de kat op t spek binden
hest geld, den heb k die laif
en wait ik die den te vinden,

wees woarschauwd jonge held
noa de zunde komt t beraauw
want mooie vraauwluu kosten geld
en binn n asmits ook nog ains slaauw,

zo vaalt d’r bie elk welains n steek
en haild de tied ook alle wonden
verlust n vos z’n hoar n mor nait z’n streken
en hebb n stille wotter n daipe gronden.

gezegden en spreekwoorden
te veul om op te schrieven
woardat t om gaait kinst wel roaden
en is t asmits stoer om diezulf te blieven,

omzunst binnen ze der nait
en kommen ook nog dikmoals oet
zo is t is bie de aine n vroag

en bie de aander n wait
dij zien oren, mond en ogen sloet
din ook mor al te groag,
want bist n hoer of bist n daif
dust de kat op t spek binden
hest geld, din heb k die laif
en wait ik die din te vinden,

wees woarschaauwd jonge held
noa de zunde komt t beraauw
want mooie vraauwlu kosten geld
en binnen asmits ook nog ais slaauw,

zo vaalt der bie elk wel ais n steek
en hailt de tied ook alle wonden
verlust n vos zien hoaren mor nait zien streken
en hebben stille wotters daipe gronden.

En zo is t bie leutjen alweer
al most van t eerste nog biekomen
lag ons lot ook dit joar weer in ‘Gods’ handen
en het onze ‘laive Heer’
weer mainigain tot zug nomen
zo te lezen in t doagelijkse kranten,

In de mainste gevallen veulste vroug
al vindt n aander het zo wel goud
verlet toch zo hail onverwachts t loug
deur t ontbreken van t neudige moud,

Den is de ain z’n dood n aander z’n brood
krigt t énde weer n nij begun
worden klaaine kinder weer groot
en schient noa t regen weer de zun,

De nog op t énde o zo donkere doagen
word n algaauw verdreven deur t licht
men ken den weer n stöt verdroagen
mit duchtmie n hail aander gezicht,

En zo ligt tussen t begun en t énde
het bestoan van ons leven
mit aal z’n ‘ups en downs’
zal elk t weer aanders beleven.

t ende is al weer bie leutjen in t zicht
boetendeur is t routduuster
en d’oostenwind iesder kold
k hol de roamen en deuren stief dicht
de radio stait aan, ik heur en luuster
veur de winter is der genog zolt,

de doagen begunnen al wat meer te lengen
aal doagen zo’n hoanetree meer
en wordt de duusternis verdreven
deur de schiensel van t moanlicht
k bin benijd wat t nij-joar zal brengen
op de kiekkaaste binnen de lötterijen weer
mor riek binnen we toch al, bie t geven
zain we ja n glimlaag op n gezicht,

de klokke slagt de leste minuten vot
en om is der zo weer n haile joar
bie de ain kroop hai en bie n aander
vloog t om in n poep en n zucht
t is nou ainmoal, dat t zo goan mot
en volgt elk mens zo zien aigen spoor
loaten we vrede holden mit nkander
en kiek zo noar t vuurwaark in de lucht

den wens ik elk en ain hail veul geluk
t aankommende joar in laifde en gezondhaid
den ken t veur mie al nait meer stuk
wat as n poal boven wotter stait!

tied veur poten en zaaien
al staait al hail wat te bluien
zo stoan de poters al kloar
lu doun heur gras al maaien
wat ook begunt te gruien
t is immers veurjoar!

t Is woensdag!
vul n moal in dizze dag
zo ondanks t rötweer
mit ongekende dingen
wat veur n keer ook mag
goa der ains veur en laag
en dou t veur dizze keer
n gat in de lucht springen
t is woensdag!

lach en geniet
heb laif dij t weerd is
din krigst gain spiet
en gait der niks mis!

komt bie leutjen de wenakker in t zicht
en boven komen de herinneringen
zo tiedens dien hail bestoan
wat die zo aal mit veul laifde geven is
din schient de zun, din is t weer licht
en opnij n gat in de lucht dust springen
ast beleefst weer, wast aal doan hest
en blief zo dus genieten van t leven!

nog nait zo gek laank leden
ston k hail aanders in t leven
de joaren, dij veurbie binnen gleden
hebb n mie n hail aander inzicht geven,

niks was mie eerst te wonderliek
ston open, veur alles en nog wat
en as k nou zo om mie tou kiek
blief k ducht mie op t rechte pad,

toch kenst de natuur nait dwingen
en most stief in dien schounen stoan
en ducht mie wel in alle bochten wringen
om aal het moois veurbie loaten goan,

d’r löpt asmits hail wat moois rond
en wel hold nou nait van wat oaventuur
den, mit sikkom niks om t kont
speult mainegain mit gloeiendhaid vuur,

toch duurt t langste nijs mor 3 doagen
men staait d’r gewoon nait meer bie stil
en dut t zug ook nait meer ofvroagen
t is zo toch hun aigen wil!

gelukkig mag elk z’n aigen leven invullen
en hier aan geven, zo ook wat kleur
loat aander luu den ook mor lullen
t leven draait deur.

t Leven is net as ain grote soap
zo vandoage aan de dag
alles, mor den ook alles is te koop
mit n knipoog en mit n lach
t mag!

Zo is veurbie, al sikkom hail dit joar
en zo as altied veulste vroug weer
hebben veulen ons veurgoud verloaten
t verwaarken hiervan gait zwoar
en dut verrekte slim zeer
om mit verdrait d’r over te proaten

d’r is nog altied verdraid en geweld
in wereld woardat we leven
doch, men is en blift pas n held
ast om mekoar dust blieven geven

dou t mekoar de hand mor toulangen
en ken n knuffel wonderen verrichten
mainegain dut nait meer verlangen
en zugst zo al bliede gezichten

hopelijk begunt t nijjoar mit n start
om d’r wat moois van te moaken
zo as laifde geven mit hail joen hart
den blieven luden de torenklokken

wel wait, kruzen zug onze wegen
en zain we mekoar doar
mit gezondhaid en veul zegen
wens k joe alvast n gelukkeg Nijjoar!

Dij van laifde hold, dansen, zingen en lezen.
Dit spontoane en vrolijke wicht
hier in Westerwolle is allermints verlegen
en mag d’r den ook wezen.
Mit heur goddelijk lichoam en nuver gezicht
hold gain mens heur mit n span peerden tegen.

Ze ken proaten en braien tegelieks
en vuilt zug hier in Westerwolle thoes.
Zo krigt ze veur heur doun en loaten veul bekieks
en is zeker nait veur de poes.

t Wicht is van gestel n lekker ding
en zeker aine dij wait van wanten.
Dragt heur slipje, even groter den n string
mor wèl omzeumd mit zieden kanten.

Kruust ze ainmoal dien pad
den binnen de wondern de wereld nog nait oet.
Aan laifde geven het ze hail wat in t vat
dit vrolijke wicht mit heur nuvere snoet.

Zo is ze om de duvel gain dooie diener,
staait vol in t leven en plukt de dag.
En as n volwassen tiener
kikt ze mainig aan mit n knipoog en n lach.

Dij heur aan de hoake slagt mag nait kloagen.
En of ze nou thoes hold in of noabie Bennewolle
hai mout op z’n mints heur op handen droagen
dit wicht oet Westerwolle.

en dust die doar weer op verheugen
doagen gaaist der noar oetkieken
ast din vernimst, t gaait nait deur
dust even wat troanen dreugen
stiekom, wast nait lest blieken
en verandert zo graauw de kleur
mor k blief hopen en tot gaauw!

komt de nacht in t zicht
din vlei k mie hìn
en onder t fantaseren
zo zunder zörgen
valen mien ogen dicht
en in n dreum ben
woardat k dou verkeren
tot mörgen!

en hol t haalsgat mor duchteg nat
wast din ook noar binnen krigst
t wordt komende tied slim hait
en al bist in t lest ook knorre zat
t wordt altied wel weer licht
din mor proost en vergeet t nait!!

zuik, zuik en doe zalst t vinden wicht
zeest destieds altied
as k woaraargens noar opzuik was
mor was dát nou toch ains gain leugen
want ken joe nait vinden, bist zuik
al is t nog zo licht
en grammietig de advertentie weer wegsmiet
dou k dij veur de zoveulste moal weer las
en zo mie nog as de dag van guster ken heugen
n voader, dij alles veur mie kloar muik,

en had ik toun, nog in mien jeugdige joaren
zo of en tou n moal wat laifdesverdrait
wossen joe mie wel weer op te beuren
‘d’r is gain hand vol- mor n land vol’
waaren joen woorden den
en gniffeldest zo wat in joen aigen
zo deed t bie leutjen den ook weer opkloaren
zong k weer mit de ain of t aander hitlaid
kreeg t leven zo weer de neudige kleuren
en wat ik nou stomme groag wol
aal zuikende- d’r mor nait aan wen
om mekoar weer ains om t haals te vlaigen

zo mossen ze voaders-maaid nait aankomen
want den was t nait te best
hongst hun op, aan de hoogste bomen
in n tied van t bestoan en veurgoud is west,

zo mitpoest deur alle winden
het t zuik n den ook gain zin
al hoop k, dat we mekoar oeit doun vinden
en zo veur aiwig bie die bin.

“Zuik, zuik en doe zelst t vinden, wicht”
zeestoe destieds altied
as k woaraargens noar op zuik was
Mor was dat nou toch ains gain leugen
want k kin die nait vinden, bist zuik
al is t nog zo licht
En grammieteg d’advertentie weer wegsmiet
dou k dij veur de zoveulste moal weer las
en zo mie nog as de dag van guster kin heugen
n voader, dij ales veur mie kloar muik,

En haar ik dou, nog in mien jeugdege joaren
zo of en tou n moal wat laifdesverdrait
Wost mie wel weer op te beuren
“Der is gain haand vol- mor n laand vol”
wazzen dien woorden din
en gnivveldest wat dien aigen
Zo dee t bie leutjen din ook weer opkloaren
zong k weer mit de ain of d’aander hitlaid
kreeg t leven zo weer de neudige kleuren
En wat k nou stommegroag wol
aal zuikende- der mor nait aan wen
om mekoar weer ais om d’haals te vlaigen

Zo mozzen ze voaders-maaid nait aankommen
want din was t nait te best
Hongst hun op, aan d’hoogste bomen
in n tied van t bestoan, dij veurgoud west is
Zo mitpoest deur alle winden
het t zuiken din ook gain zin
al hoop k, dat we mekoar ooit vinden doun
en zo veur aiweg bie die bin.

as k n moal zo in de spaigel kiek
din zing k soamen mit die n laid
want, as k goud kiek, din zai k die
k heb dien genen en op die liek
krigst n koare vol mit gezondhaid
op voaderdag van mie!

woar dast nou ook zitst
zo mitwaaist mit de wind
in mien haart bie mie bist
k bin en blief dien kind!

Wordt er dommeet weer oet volle borst zongen
op zangkoor of in n kerke zingen luu as liesters
mannen, vraauwluu, olden en jongen
boeren, burgers en boetenluu, domie’s en priesters.

Mor in landen, hier hail nait zo wiet vandoan
schaiten ze mekoar deele mit duvels geweld
en zai, dij mit proaten veuraan stoan
kriegen ze mit gain drij span peerden in t veld.

Sunterkloas had zien hakken nog nait ligt
of de Kerstman ston alweer kloar
doch ook bie hom blift de knip voaker dicht
zien raime wordt weer aantrokken koomende joar.

Want, t gaait nait zo best in ons laand
zo paazen Oma’s deurloopen op hun klainkinder
meer luu mouten immers opholden hun haand
t is triest, mor t kon nòg minder.

Zai, dij nait meer bie ons binnen diz Kerstdoagen
t leven luiten, hou den ook, asmits mit stille trom
al was d’r nog veul te proaten en te vroagen
en gaait elk hier op zien aigen menaaier mit om.

Beste mensen, dou n beetje om mekoar dinken
veul gezondhaid, geluk en staarkte t nije joar
den loaten we doar den mor aine op drinken
‘Vrede op oarde’, en wees laif veur mekoar!

is mit gain gold te betoalen
stel die ains veur
ast most vluchten veur dien leven
en nog wel oet dien aig n voaderlaand
welk onmens dut dat in Godsnoam bepoalen
as t nait om t geleuf is den wel om d kleur
en mout t volk z’n vrijhaid opgeven
deur nou ainmoal nait te stoan aan z’n kaant,

bie wàt draait het allain om de macht
al komen luu ook om, van kommer en kwel
tòtdat de menshaid op gaait stoan
en n ènde willen moaken aan t menselk verdrait
zo open ze op hun de jacht
en krieg n enkele rais noar de hel
t volk zal weer noar hun aigen voaderlaand goan
want doar is t weer: ‘lang leve de vrijhaid’,

de wereld is toch van ons allen?
we leerden ains: ‘heb dien noasten laif’
en zo ook: ‘leven en loat n leven’
toch blieven luu mekoar nog altied aanvallen
en geleuf, d’r zit bie hun goud wat schaif
ze besevven nait; we verblieven hier mor even,

en: ‘zo als de ollen zongen’
hebben we oeit ains op n schoule leerd
‘piepen de jongen’
en zai waiten; ‘Vrijhaid’ dat is hail wat weerd.

Carpe diem!

is n leven zunder hoat en nied
en elk in zien weerde dust loaten
oet wat veur n nust doe ook komst
en woar dast ook bist geboren
moakt in Vrijhaid leven zo blied
wat veur n toal ook dust proaten
en dat zo ooit in de toukomst
ons wereld ains dut opkloaren
zai, dij noar Vrijhaid dut streven
is pas n wereldse held
want, wel wil nou nait zo leven
in n wereld zunder aineg geweld!

en bevrijd te worden mit n lach en n troan
en er aandacht aan blieven schenken
want, t is mìns aigen wat immers telt
om soamen in n land te kinnen leven
in alle ‘Vrijhaid’ want dat is woar t om gaait
en blieven zo getraauw weer stilstoan
mit eerbied de veule doden te herdenken
dij tiedens oafschuwlek oorlogsgeweld
heur leven hebben geven
deur te vechten veur ons ‘Vrijhaid’ !

het is den ook teeg nover ‘hun’ onze plicht
mit onze ‘Vrijhaid’ zörgvuldig om te goan
noeit meug n we verlaizen ons gezicht
en ‘Vrijhaid’ hoog in de vaandel blift stoan

nog altied binn n d’r mensen op de vlucht
angstig opgejoagd, dag en nacht
over wotter, deur veld n en over weeg n
mit n gezicht van angst en verdrait
heur n ze nog t lawaai in de lucht
ze vind n en hebb n de mout en kracht
en mit veul hoop van zeeg n
ooit weer te kenn n leev n in alle Vrijhaid!

Eet, drink en wees laif dizze baide Kerstdoagen
din doun ze ondanks t weer veur die sloagen!

en geef dizze baide doagen kleur
mit neutenschaiten en aaier eten
zallen dizze doagen weer sloagen
‘kop der veur’ mit n goud humeur
Poashoas het ook nait stil zeten
vrolijke Poaskedoagen!

k vleide mie hin en oet ging t licht

en dochde slim aan die

mor dou t even wezen mos wicht

was de nacht alweer veurbie

waiste!

Waiste,
doe roest ja nait vast
as t blifst bewegen
en zunder ainig last
is t veur lief n zegen
waiste!

de haarfst geft ons kleur

doch ook wind en regen

en duuster is t al op tied

winter stait veur de deur

mit snij en gladde wegen

doarmit is gain aine blied!

Goeiendag even beste mensen
k hoop veur joe dat t goud gait
moge oetkomen joen wensen
zo dut hoop leven en wel wait!

goa ains veur n spaigel stoan
den zugst n mooi gezicht
en doar hest niks veur doan
n moal voaker kieken wicht!

bliedde, dast bist in mien gedachten
en nog altied roek k dien geur
want, zo zunder die in mien leven
vaalt t mie nait mit en zwoar
zo deden we op mekoar wachten
genoten en gaven t leven kleur
deden mit de wind mitzweven
en hopelijk nou weer zo biemekoar!

Zo is t mor net,
veul wenst zugt de mens
doch is slechts waineg neudeg
en zo is t mor net!!

de dook trekt over t laand

t is graauw en al duuster

moeskestil mit waineg wind

pak k die bie dien haand

en zachtjes toufluster

dat k die hail slim laif vind!

pluk de dag
en wees, wel dast bist
het mag
ondanks de mist!

zo wordt t alweer n mooie dag
om der n moal op oet te goan
en kom k die tegen, messchien
al huft niks, mor veul wel mag
zörg, dat laifde blift bestoan
zo bist doe mien zunneschien!