Meulenkamp-Bonder, Barta

Onbegriepelk dat Òl-en-Nij tot de feestdoagen rekend wordt, want zó maggen we ons nog zat eten in vette euliekouken mit n vracht poeiersuker en zo inains is t doan mit t laive zuite leventje! k Haar roem veur tied din ook al besloten om op eersten van jannewoarie nait aan gòie veurnemens te doun, want dij binnen n stok minder lekker as mien aigen gewoonten. En, zunder dij gewoonten van mie aan te priezen, ze hebben soms ook zo heur veurdail…..

Aargens tussen Sunterkloas en Kerst zee k nog tegen Jaap: “k Huif gain nij-joarsrollechies kopen van t joar, want dij heb k al!” En k heb hom ze in mien zied vuilen loaten: net Vegter’s rollechies opnkander in deuze, veuraal as ik ’s oavens op baanke in n bultje zakt bin. k Heb dou toch nog hail even gòie veurnemens overwogen veur nij-joarsdag, mor de weergoden hebben mie ook weer op aander gedachten bròcht. k Bin der aans nog nait over oet of ze mie nou wel of nait gunsteg gezind west binnen. Eerst nog wel, want, t kon nait mooier, terwiel dat k mit de kerstversieren deur hoes bezeg was en mit ook nog kerstmeziek op achtergrond, snijde t! Hier wuiren de kerstdoagen dudelk n piekje zet, want om doar nog aan te tippen…..!

Mor wie hebben der nait laank mooi weer van speulen kind, want mainste snij was ook zo weer vot. Wel ging t vlak noa tied nog even vraizen, veuraal ’s nachts, mit gladdeghaid as gevòlg. Goud dat ter aaltied vot streud wordt en dou zun zok ook weer es zain luit, wol Jaap wel even op fietse stappen. Is aaltied wel n bòsschop, mit n vrizze neuze op koop tou. Mor al leken de wegen weer schoon, k wol t toch nait lieden, want binnen aaltied plekken dij verstoken blieven van zun en zolt. Ik kon hom der mor zuneg van overtugen hou verroaderliek dat wel nait was, veuraal in bochten. “Astoe vaalst en wat brekst, duurt t veul langer as n poar doage veurdast weer fietsen kinst!” heb k hom dou baange moakt. “As t teminzent weer goud komt, hè!” dee k ter nog n schepke bovenop dou k nait vot n reactie kreeg. Dat holp!

Mor dou zun hail dag schienen bleef en der aal dij tied gewoon over Veenweg fietst wui, stelde ik aan t ìnde van de middag veur om soamen nog even n vrizze neuze te hoalen. k Haar toch gain waark van t eten, want ston nog stamppot spruutjes van dij week in koelkaaste. Mit nog n bordje yoghurt noa net genogt om aalbaaident zat aan te worden. t Begon al wat te donkern en as de kerstverlichten din overaal aan gaait, kikt Oagje Nijneers groag even bie aandern noar binnen! Vief menuten loater haar Jaap fietsen al kloarzet en nog vief menuten loater was ook ik zo wied veur n rondje Finnerwold.
Wie wollen vioa Beerte, dus sluigen we rechtsòf. t Ging best en k vuilde mie al sikkom schuldeg dat k zo streng west was veur Jaap. Totdat wie bie dij male brogge ter högte van t Noordbos achter mekoar aan omhoog gingen. Dat is doar wel neudeg, want aine dij in auto van aander kaante komt, kin joe doar mor zuneg zain. Ook nait op t hoogste punt, want doar kikt e, net veur t weer omdeel gaait, locht in. Zulf geft mie dat aaltied t iezelke gevuil dat k in n achtboan zit! En al is t al weer verschaaident joar leden, voak dìnk ik din ook weer aan dij baaide wichtertjes oet Wildervank, dij doudestieds zo’n soortgelieke brogge in heur woonploats as speulplek oetkozen haren. n Nog jonge sjefeur, dij doar nait genogt op verdòcht west het, is dou boven op heur terechte komen. Baaide wichtertjes hebben t nait overleefd.

Jaap en ik waren dus veurzichteg, mor dou k wat noar links stuurde om n rest snij te ontwieken, op n stee dij schienboar gain zun en zolt zain haar, kwam k toch in ains te valen! k Haar beter liekoet deur over de snij fietsen kind, want weg zulf was ook glad, bleek! k Mos der eerst mit neuze bovenop liggen om te zain hou mooi dij wel nait glinsterde! Achternoa wait ik nog dat k fietse zo laank meugelk vasthòlden heb om schoade te veurkommen en k wait ook nog dat k eerst op mien zied vol en vervòlgens in ain bewegen deurrolde om weer overìnde te kommen, want van aander kaante kwam n auto aan, haar k al zain. Dij stopte gelokkeg hail even en ree pas deur dou Jaap, dij vot òfstapt was, mien fietse weer overìnde zet haar. En dat ales in n poar seconden tied aigelk! “k Bin mainst op mien zied terechte kommen”, zee k, “mor zo te vuilen heb k niks stokkend! Hou is t meugelk! k Heb schienboar goud oplet dou ze lest op tv zain luiten hou ze bejoarden leren om deur te rollen as ze valen!” Jaap mos lagen. ”En woar dien nij-joarsrollechies nait aal goud veur binnen…!” dus ook hai der dou n grapke van moaken. Mor wèl wait, meschien haar k t doar wel aan te danken dat k gain ribben broken haar. Zulfs nait kneusd! Mainste was schrik west! Toch binnen we votdoadelk weer op hoes òf goan en doar hebben we de gòie òfloop vierd mit n beker waarme sokkeloademelk. Mít slagroom, want dij nij-joarsrollechies van mie moggen wel even verwìnd worden! En wie nammen ons vot veur: bie ook mor de minste of geringste kans op gladdeghaid stappen we nait weer op fietse! Ook Jaap was nou overtuugd, dus het t oetìndelk meschien toch nog aargens goud veur west. En t beetje spierpiene volgende dag vuilde net as noa gimmestiek, dus t nuimen mor zuneg weerd!

t Mag dudelk wezen: gòie veurnemens kinnen je op elke dag van t joar nemen en zunder dat wie t deur hebben, douve dat voak ook al. Om n veurbeeld te geven en nog even weer op spruutjes terogge te kommen, dou wie doar vleden zummer op n dag zin in haren, greep ik mis in diepvries. Waren hail gainent meer! Wie eten ze groag en luzzen winterkòst ook wel bie datteg groaden. Elk joar vrais ik doarom genogt in, mor vleden winter bin k oareg sloom west, geef ik tou. “Zodroa der weer spruutjes binnen, goa k vot n pertij invraizen, zodat mie dat nait weer mishottjen kin!” zee k op dij dag in juni tegen Jaap. En zo is t mit dij veurnemen ook goan.
Al in november, bie d’eerste de beste aanbaiden, heb k verschaaident moaltjes in diepvries moakt. En maggen nog wel gounent bie, want veur stamppot spruutjes loaten ook kinder zok groag nuigen! Wèl haar dat nou dòcht! Vrouger wollen ze dij mor zuneg eten en was t aaltied gedou om heur toch n poar pruiven te loaten. Je willen der ook ja gain verwìnde grommen van moaken! k Heb doarom ook wel es draaigd dat ze gain vla kriegen zollen as ze toch gain zin in eten haren. Pure omkoperij, ik wait t. Mor t kin nog slimmer….

Op n dag heurde ik miezulf zeggen: “Veur elk lutje spruutje dij je opeten, kriegen je n dubbeltje en veur elke grote n kwartje!” Ze hebben dou flink heur best doan en, al was t ook mit neuze dichtknepen, elk n mooie pozzie opeten. “Dat wil ik ook wel!” zee Jaap, dat lesten in pane heb ik zulfs eerlek onder heur verdailen mouten! “En ik dòcht nog wel dat k geld oetspoard haar mit n aanbaiden”, dee k noa tied hail sneu. “Mor eerlek gezegd hebben ze mie nog nooit zoveul kòst!” Wel grappeg, vonden ze, mor pedagogisch gezain was t hailndal verkeerd vanzulf, want doarmit gaf ik kinder aigelk geliek dat spruutjes nait om te eten binnen, aans haar k heur der ja nait veur betoalen hufd! Mor ze binnen t nooit vergeten en n mooie herinnern is ook wat weerd. Doar kinnen je net zo op teren as op n lief vol spruutjes!

Ik wìns elkenain n hail schier Nij-joar, mit voak n moal wat om te lagen!

Loat ik doarom òfsloeten mit n mop:

Jan en Kees, twij vrunden, brìngen de leste uren van t joar in t café deur en loaten zok de bier goud smoaken.
“Op 1 jannewoarie goa k net doun as vleden joar”, zegt Jan.
“En dat is?” vragt Kees nijschiereg.
“Ik dou weer mit aan de nij-joarsdoek veur naturisten”, zegt Jan.
“En hou is dat?” vragt Kees nóg nijschiereger.
“Haha, wat dìnkst?” zegt Jan. “Niks aan!”

Wat weer n speulgoud, dìnk ik aaltied as k op Koningsdag over d’vrijmaark loop. Elk joar meer, liek t wel! Kinder huiven zok tegenswoordeg nooit meer te vervelen en as ze t speulgoud toch even zat binnen, kinnen ze ook nog veur televisie zitten goan, of achter de computer. Ook mien aigen kinder binnen wat dat aangaait niks tekört komen en ook wie hebben wel es op rommelmaark stoan mit deuzen vol speulgoud wat weg kon, zodat ze veur t geld dat t opbròcht weer aander speulgoud kopen konden.
Mor speulgoud mit aiweghaidsweerde, zo as lego en barbies, mog blieven en om dij reden staait ter ook nog aaltied n deuze vol plestieken soldoatjes, tanks, legerhelikopters en jeeps bie ons op zolder. De geschiedenis leert wel dat de aiweghaidsweerde van oorlogspeulgoud meschien nog wel groter is as dij van lego en barbies! k Bin benijd of de woapenstilstand nog es n moal weer opheven wordt en of de soldoatjes van ons zeun Hans loater nog es weer dainst doun zellen! Wat het e zok ter vrouger aaltied mit vernuvern kind, want net as plietsiemannen of brandweerlu, spreken ook soldoaten tot de verbeelden van de mainste jonkjes. Dij willen ja laifst net zo staark en stoer wezen. Dat zit vast in de genen dij ze van ons vèrre veurvoaders oet de oertied aarfd hebben en dij zokse flinke genen wel neudeg waren om overleven te kinnen, aans waren ie en ik ter meugelk hailn’t west. Sikkom ale jonkjes goan vroug of loat riddertje, cowboytje of indioantje speulen, en ook soldoatje speulen heurt in dat riegje thoes, dat kinnen je sikkom nait veurkomen. Mor mouten je dat ook wel veurkomen wíllen?
Gounent mainen van wel en keuren zoksoorteg speulgoud rezeluut òf. Is ja aander speulgoud genogt en aans ligt ter vast nog wel aargens n ganzenbòrd. Al kinnen we ons òfvroagen of ganzenbòrden wel zoveul kindvrundelker is as soldoatje speulen. Gain spier medelieden hebben d’aander speulers mit joe as je in t hok belanden en zulfs nait as je dood goan! Nee, net goud, dìnken ze as je daip in de put zitten, want zo kinnen ze zulf lekker winnen! Puur leedvermoak! Niks mìnselks is mie vrumd en ook ik wait: t heurt ter bie. Wie nuimen dat zulfs oudhollandse gezelleghaid! Mor…t blift lang nait aaltied zo gezelleg, want hou voak vlaigen dobbelstainen en pionnen nait deur de koamer, omdat n kind zien verlais nait velen kin? “t Is mor n spul!” foetern d’òllen eerst en vervòlgens zeggen ze: “Vòlgende keer beter!” Hier is dudelk sproake van n dubbele bòsschop: t gaait dus ook wel om t winnen! En loaten pappe en mamme ook nait keer op keer blieken hou tröts ze wel nait binnen op de gòie prestoatsies van heur kinder, veuraal as ze de beste binnen? Dat geldt veur school, dat geldt veur sport en dat geldt in d’ogen van n kind dus ook veur ganzenbòrden! Doar komt bie dat de priezen, medaljes en kedootjes allaint veur de winnoars binnen. Mag n kind din n beetje vergreld wezen as e verlust? Meschien heurt dat ook wel bie t spul!
Din is t mit soldoatje speulen toch aans. Doar kin de vredege sfeer nait gaauw bedaarven, want d’aigen eer van t kind staait hier nait op t spul. t Binnen ja zien soldoatjes mor, dij t tegen mekoar opnemen. t Prikkelt ook nog es de fantoasie, want kinder bedìnken aingoal wel weer n nije strategie. Zulfs as mien zeun soamen mit zien kammeroadjes soldoatje speulde, kwam der nooit gain roezie van. Hier was aigelk ook veul meer sproake van soamenspeulen as bie n spul as ganzenbòrd. As der al es soldoatjes deur d’locht vlogen, was dat deur n zogenoamde bom. En ik zai Hans nóg oudhollands gezelleg bie toavel zitten om van n lege, binnensteboeten gevòllen pak Brinta, n luziverdeuske, lege plakbaandroltjes en vaarve n tank in mekoar te fröbeln. Ook dij heb ik aaltied bewoard. t Soldoatje speulen van kinder heb ik din ook nooit mit n oorlog onder groten verglieken wild. En mouten je n wotterpestòl din ook serieus nemen?
As k eerlek bin, haar k Hans eerder van voetbal òf hoald as zien soldoatjes òfpakt, want doar is t wel echt mainens. En aans wiezen aander lu kinder doar vanòf de ziedliene wel op en lang nait aaltied even fientjes! Pas noa n poar joar haar Hans ook wel deur dat voetballen gain spul was. Teminzent, nait veur hom, baange as e aaltied was veur kwoaie koppen of om aine tegen de schenen te trappen. Toch wait ik heus ook wel dat sport en spul n kind veuraal ook veul gòie dingen leert, nait allaint deurzetten, mor bevubbeld ook frustroatsies en tegensloagen verdroagen. Ales het zien veur en tegen, overaal is wel wát bie en zo kin n aander op zien beurt vast ook wel wat op mien verhoaltje òfdingen, want argumìnten roupen sikkom aaltied tegenargumìnten op. Geft niks, as we dat mor van mekoar velen kinnen en mit mekoar in gesprek blieven kinnen. Loaten we veuraal gain roezie moaken, want as volwazzen lu ainmoal roezie moaken, duurt dat voak weer zo laank. Zo mor vief joar……! Laanger as de periode dat n kind mit zien soldoatjes speult! Ik heb ter doudestieds din ook veur kozen om t nait belangrieker te moaken (je kinnen ook zeggen: om t net zo belangriek te moaken) as winkeltje speulen, schooltje speulen of doktertje speulen. Kinder doun nou ainmoal groag de groten noa, dij binnen heur veurbeeld, zo groot willen zij ook worden. En doar heuren soldoaten net zo goud bie! Al aiwen laank! Of je t goud vinden of nait, vroug of loat komen kinder der toch mit in aanroaken. Wat dat aangaait, binnen de geschiedenisboukjes op school ja net oorlogsboukjes. Dij verbaiden we toch ook nait! Staarker nog, t is verplichte ‘lectuur’ en elk hoofdstok in de geschiedenis leert wel dat ter òf en tou schienboar toch weer grotere belangen speulen as vrede. Hou ideoal t ook liekt, t is, bin k baange, din ook nait realistisch en meschien zulfs noaïef om te dìnken dat t zunder militairen vaaileger wezen zol. Loaten we bliede wezen dat ze aaltied veur ons kloarstoan, mor veuraal hopen dat ze zok nait écht bewiezen huiven, temìnzent nait in n oorlogssituoatsie. Net as dat wie veur de vaaileghaid n paraplu mitnemen en intied hopen dat t dreuge blift.
Ainmoal mor heb ik twieveld of k Hans wel mit zien soldoatjes geworden loaten kon. Hail even mor. Dat was op d’oavend van 4 maai, Hans zel n joar of zezze west hebben. Ik was boeten nog wat aan t vegen west, mor haar tied wel goud in de goaten holden, omdat k net as aander joaren groag noar de dodenherdìnken kieken wol. Dou k binnen kwam, haar mien man televisie al aan. Meugelk dat de beelden en berichten mien zeun op n idee bròcht haren, want Hans haar keukentoavel weer es tot slagveld ombommedaaierd. Wat kopkederij haar e stoan loaten, want doar konden zien soldoatjes zok mooi achter verschansen, zag k wel. Ook de jeep veur gewonden ston al kloar. t Gaf mie vot n tegenstriedeg gevuil. Mor veur Hans was dizze oavend ja net as ale aander oavens en as e mit lego bie toavel zeten haar, haar k toch ook naargens over prakkezaaierd. Hai haar der ja nog gain wait van dat t veur zo veul mannen, voak jongse nog, doudestieds bepoald gain spul west was. Hoogoet waren ze zulf pionnen, tegen wil en daank veuroet schoven in n oorlog doar ze zulf ook nait om vroagd haren. Zai haren ook laiver thoes in vree bie toavel zeten, desnoods achter n ganzenbòrd, mor in ploats doarvan mozzen ze heur leven woagen veur ons vrijhaaid. n Vrijhaaid dij veur Hans al weer zo vanzulfsprekend was, dat e nait ains besefte dat dij vief joar laank bevochten is en duur betoald. Oorlog is in d’ogen van n kind niks meer of minder as n wedstried of n oaventuur oet n bouk of op tv. Veur Hans waren zien viefteg soldoatjes al n hail leger, hou mos ik zo gaauw oetleggen wat de dodenherdìnken inhuil. As ik de beelden oet dij tied zai, de verhoalen lees en veuraal de getallen heur, kin k zulf mor zuneg bevatten wat zok dou aalmoal òfspeuld het. Mor tien, vieftien joar veur mien geboorte! Nait oet te leggen! Soldoatje speulen van kinder haar doar din ook niks mit te moaken, besloot ik nog es n moal weer dij bewuste oavend van 4 maai.
En terwiel de grote Bourdonklokke op de Waalsdorper Vlakte mien gedachten as vanzulf weer noar aal dij slachtovvers laaidde, hoopte ik dat t veur Hans veur aaltied bie n spul blieven mog.………

Hail laank leden ston der ais n hail klaain hoeske vlak bie n hail groot bos. Dat was t hoeske van boswachter Aalbert en zien vraauw Annie, dij doar al vanòf heur traauwen woonden. As Aalbert nait in t bos wezen huf, din was e mainsttied in zien schure aan t waark, doar e aaltied wel wat te timmern haar. En doar Aalbert was, doar was ook zien traauwe herdershond Makker. Annie mog, as ze t waark deur hoes doan haar, t laifst n beetje toentjen. En was ze mui van t schovveln en haarken, din luit ze zok doar boeten groag even op de baanke zakken dij Aalbert n moal veur heur verjoardag moakt haar en doar e zulfs heur noam in oetsneden haar. ‘Annie’ ston der veur op rogleunen, mit van dij mooie, sierleke krolletters. t Was n grote baanke, want, haar Aalbert doudestieds dòcht, mozzen laifst ook nog n stok of wat kinder op pazen…

Wat zol t nog n zet duren veur ze doar weer lekker boeten op baanke zitten kon, dòcht Annie, dij net kaggel wat oppookt haar. t Was al n dag of wat vernieneg kòld boeten, mit n filaain windje der bie, dij joe groag even in wange bieten wol. Ze ston nog even veur t roet noar de vogeltjes te kieken, dij zok vernuverden mit wat brood- en eerappelkrummels. t Koegelronde roodborstje was zulfs zo driest, dat e zok even op ain van d’aarmleunens van heur baanke woagde, vlak bie t roam. Ze zag zien veertjes opwaaien en huverg keek ze even noar d’locht, dij in loop van dag aal griezer worden was. Hail in d’verte zag ze de kerktoren van t dörp boven wat boomkederij oetsteken en heur gedachten gingen vot noar t kerkhof, doar ze al weer in n zetje nait west was. Aalbert en zai woonden ook ja zó òfgelegen.

Leste joaren was dij aineghaid heur slim swoar valen, veuraal bie winterdag. Din kon ze de stilte om zok tou soms mor zuneg verdroagen en din kon t verdrait heur zomor inains weer as n kloet veur d’haals zitten, net as nou. Ze mos der tegen sloeken en knipperde even stief mit d’ogen. “Kom Annie,” zee ze gaauw haardop tegen zokzulf, “t wordt tied dast mit t eten aan de gang gaaist!” Ze wol zok net omdraaien, dou ze inains weer noar boeten keek. Zag ze dat goud? Ze ging sikkom mit neuze tegen t roet aan stoan. Joa hur, ze haar t zok nait verbeeld: t was hail zachies begund te snijen. Wat mooi, zo vlak veur Kerst! t Duurde nait laank of locht dwirrelde van de snijvlòkjes, dij aal groter wuiren. Hou kon t wel dat ze mekoar nait in d’wege zatten en dat elk n plekje von om zok zachies dele te vlijen. Ze kon der wel uren noar kieken blieven, zo’n rust ging der vanoet. t Was zaalve veur heur gemoud en n zetje loater, onder t eten koken, zong ze zulfs al even n kerstverske. Mor al von ze t nog zo mooi, aal dij snij, dou Aalbert thoes kwam, mos e zok wel eerst goud òfstubben bie deure, want ze wol gain snijkeerl in hoes! En ook gain snijhond!

“Òòòh! Nou most toch es evenpies wat zain!” zee Annie, dou ze aanderdoagsmörgens de gedienen open dee. Boeten was ales mit n dikke, witte deken toudekt. “Kiek,” zee Aalbert, dou e noast heur stoan kwam, “ligt zulfs n kuzzen op dien baanke boeten! Wat zel dat lekker zaacht zitten!” Annie mos lagen. “Én kòld veur t gat!” grapte ze weerom. “Wie kinnen beter wandeln goan as doar stil op baanke zitten, want din kin ik vot even wat takjederij zuiken in t bos.” Ze wol weer n poar kerststokjes moaken, nait allaint veur in hoes, mor ook veur op t kerkhof. Zo as aaltied tegen de feestdoagen, wol ze din vot even weer t grafke aanhemmeln.
Zodroa ze heur jazen pakt haren, sprong Makker ook al om heur tou en ainmoal in t bos, was t mor even of hai haar al n stòk te pakken, om dij vervòlgens veur Aalbert zien vouten valen te loaten, mit de bedoulen dat dij hom n ìnde wegsmieten mos, n spul dij zok doarnoa aingoal herhoalde. Dou ze zo n zetje wandeld haren, luip Annie inains bie Aalbert vandoan. “Wacht even!” zee ze en even loater: “Kom es kieken!” Ze ston bie n hail klaain dennenboomke en streek zachies de snij van de fiene takjes. “Wat n lutjeke!” zee ze. “Dij zol mooi in d’hörn noast kaaste pazen!” Dou Aalbert n aarm om heur scholders sluig, leunde ze even stil en in gedachten tegen hom aan. Hou laank was t al wel nait leden dat ze n kerstboom had haren. Dou waren ze nog mit heur drijent west. n Joar loater, noa n hail zörgelke en stoere tied, haren zai en Aalbert de Kerst weer mit heur baaident deurbrìngen mouten, al was in heur haart dou gain spier ruumte west veur ook mor n geringste gevuil van vrede en welbehoagen. En de gedachte aan n kerstboom was, ook noa aal dij joaren, nooit meer bie heur opkomen. Inains wui de stilte verbroken deur t geblaf van Makker, dij zok schienboar òfvruig woar of ze wel bleven. “Noa de feestdoagen kinnen we t boomke din mooi achter in toene poten,” zee Aalbert, terwiel ze zok oppakten om weer op hoes òf te goan. “Doar het e meer ruumte as hier tussen aal dij aandern. Ik zel hom dammeet vot oetgroaven.” Nooit was hom wat teveul, baargen waark kon e verzetten, want allaint zo, wos Annie, haar e zok de leste joaren deur frokseln kind.

Ainmoal weer thoes, zag ze hom al gaauw mit n schuppe over d’scholder en mit Makker op d’hakken, t bos weer in steveln. Zulf klom ze boven op zolder om op zuik te goan noar de deuze mit kerstversieren dij doar nog touholden mos. Dou ze dij vonden haar, soamen mit nog n poar deuskes kerstboomkeerskes, ging ze der beneden mit bie toavel zitten. Allerande dinkjes zag ze weer terogge, zo as de piek mit zulverhoar en klaaine klòkjes der aan, t hoeske, t kerkje, de paddestoultjes en n poar zulvern denappels. t Waren stok veur stok herinnerns aan kerstdoagen dij de mooisten van heur levent west waren. Dou ze t gekleurde vogeltje liggen zag, mos ze vot weer dìnken aan dij klaaine vingertjes, dij mor nait van t steertje òfblieven kind haren, zodat e der op t leste oet valen was en Aalbert dij weer vastliemen mos. Wat haar t lutje wicht bruld dou e t vogeltje op n vaaileg plekje boven in d’boom teroggezet haar! Op n dag haar dij iegel dou mor de slinger mit gekleurde glaskralen oet d’onderste takken van de boom hoald en doar inains mit om nekke lopen! En in n aander onbewoakt ogenblik haar ze zulfs n keerske te pakken had! Aalbert haar nog net veurkomen kind dat ze der mit aan t kaauwen ging! Gebogen over de kerstversieren en verdaipt in heur herinnerns, vernam ze hailn’t dat Aalbert ook al weer bie hoes komen was. Pas dou e mit t kerstboomke in n emmer de koamer binnen stapte, keek ze op, n stille laag op heur gezicht. Noadat Aalbert t boomke n stee geven haar noast kaaste, luit ze heur handen even weer over de takjes glieden, verboasd dat ze zok ondanks ales toch ook weer op Kerst verheugen kon.

In d’koamer leek t kerstboomke n stok groter as in t bos, mor dat kwam ook omdat Aalbert d’emmer op n kiste zet haar. Doar haar Annie gaauw n òlle, witte loaken om tou vlijd, net of t n bult snij was. Dou ze kloar was mit versieren en de kerstboomkeerskes mooi liek op in heur kniepertjes stonden, kon ze sikkom nait wachten tot t duuster was. Mor ìndelk was t din zo wied en dou ze t eten doan haren en Annie gaauw nog even thee moakt haar, stak Aalbert de keerskes aan. t Leek al wel Kerst, zo gezelleg was t inains en dou ale keerskes opbrand waren, zette Aalbert vot weer nijen kloar veur de volgende oavend. Wat genoten ze elke dag van heur klaaine kerstboom! t Was din ook mit n spietelk gevuil dat Annie noa de feestdoagen ale versieren weer aan zied dee. t Boomke kreeg, zo as beloofd, n stee in toene. Wat leek e nou inains weer klaain! Mor dou t noa n laange winter ìndelk weer wat waarmer wui, begon e zo haard te gruien, dat Annie der voak mit verboazen noar te kieken ston en aaltied streek ze din even weer mit heur haand over de mooie, gruine takken. De zummer kwam en ging en dou ook de haarfstmoanden weer veurbie störmd waren en t al weer sikkom Kerst was, zee Aalbert op n dag: “Zunde dat ons kerstboomke nou al te groot is veur ons koamer!” Dat von Annie ook, want t boomke haar, leek t wel, veur n omslag zörgd en ook dizze raais kon ze zok weer echt op de feestdoagen verheugen.

Om toch weer plezaier van t boomke te hebben, muik ze mit droad en nale zó’n laange slinger van doppinda’s, dat heur vingers der op t leste zeer van deden. Dou ze dij boeten in de boom hongen haar, soamen mit wat vetbòllen en ook nog n spekswore, was t mor even of de vogeltjes haren t lekkers al ontdekt en vlogen òf en aan. t Was n plezaier om noar te kieken en elk joar mit Kerst versierde Annie de boom weer mit allerande lekkers veur de vogels en elk joar weer was e nóg groter en nóg mooier as t joar der veur. Op t leste kon ze allaint mor meer d’onderste poar takken versieren, zo’n woepsterd van n boom was t worden. “t Is meschien wel de mooiste van t hail bos,” zee Annie op n oavend tegen bèrregoanstied. Ze wol de gedienen dichtdoun en ston nog hail even noar boeten te kieken. As brandde der n lanteern, zoveul licht gaf de moane en aan d’hemel schitterden doezenden steerns. “En t is ook de mainst biezundere boom,” zee Aalbert, “want ik heb nog nooit aine zo haard gruien zain.” En hai haar der verstand van! Ainmoal op bèrre, was t mor even of Annie heurde Aalbert al snorken. Zulf lag ze nog even aan de kerstdoagen te dìnken dij der weer aan zatten te komen. Mörgen mos ze de vogeltjes mor weer verwìnnen, nam ze zok veur en draaide zok dou mit n tevreden gevuil op heur zied. Mor inains zat ze tot heur aigen verboazen weer recht overìnde. Haar ze al sloapen en was ze aargens wakker van schrokken? Ze vuilde heur haart bonzen, mor behaalve t gesnork van Aalbert heurde ze verder niks. Ook gain geblaf van Makker, dij nog aaltied n gòie woakhond was, ondanks zien leeftied. Mor wat was dat veur fèl licht dij ze deur de gedienen hìn zag? Om Aalbert nait wakker te moaken, luit ze zok veurzichteg tou bèrre oet glieden en op tonen luip ze noar t roam. Dou ze noar boeten keek, huil ze heur oam in. t Was of kwaitn’t houveul steerns omdele valen waren en in de takken van de kerstboom beland, zo ston dij van boven tot onder te stroalen! Hou laank of ze doar zo stoan het, kon ze zok aanderdoagsmörgens nait meer heugen, wat heur niks verboasde, want t was ook mor n dreum west vanzulf. Ze mos din ook wel om zokzulf lagen, dou ze, ainmoal van bèrre, toch even gaauw stiekom noar boeten keek. t Was nog baalkeduuster en van n verlichte kerstboom was echt gain sproake!

Dij middag mainde Annie inains stemmen te heuren boeten. Of zol ze zok dat ook verbeeld hebben, dòcht ze eerst nog hail even. Mor nee hur, dou ze noar boeten keek, zag ze n stok of wat kinder noar t hoeske stoan kieken en nijschiereg luip ze der hìn. De grootste van t koppeltje vertelde dat ze op zuik waren noar n kerstboom. De veurege oavend was e inains wakker worden en dou e even tou t vìnster oet keken haar, haar e lichtjes zain bie t bos. Dat mos wel van n hail grote kerstboom wezen, haar e dòcht, mor dou e dat ‘s mörgens aan zien moe vertelde, haar dij maind dat e dreumd haar. Toch was e was soamen mit zien zuske en n poar kammeroadjes op zuik goan en zo, vioa t smale padje langs de waailanden, bie t klaaine boswachtershoeske aanbeland. Annie luusterde stil noar zien verhoal en nam de kinder dou mit noar toene. Ze vertelde van t klaaine kerstboomke dij zo gaauw groot worden was en dat ze dij nacht touvalleg ook dreumd haar dat ter lichtjes in zatten.

Ain van de kinder zee dat t vast n sprookjesboom was. “Meschien is t hail bos wel n sprookjesbos!” fluusterde weer n aander. “Wel wait!” zee Annie, want mit aal dij kinder om zok tou was t net of ze al weer dreumde. En wat keek Aalbert mit verboasde ogen in t ronde, dou e nait veul loater n keuken vol mit kinder binnen stapte! Annie haar veur aalmoal sokkeloademelk moakt en gaf Aalbert even loater ook n beker vol. “t Spiet mie wel veur die, mor ale stoulen binnen al bezet, hur!” zee ze op zo’n gutege toon, dat ze aalmoal lagen mozzen. Dou ze vertelde hou dij kinder bie heur terechte komen waren, zee Aalbert: “Ik zee ja al dat wie n hail biezundere kerstboom haren!” De kinder zeden dat ze ook wel vlak bie t sprookjesbos wonen wollen en Annie stelde veur dat ze net zo voak komen moggen as ze wollen.

Vanòf dij dag haren zai en Aalbert voak n moal kinder over dele. Boeten stonden al gaauw n schommel en n wupplaanke doar ze zok mit vernuvern konden en Aalbert wol ook nog n klimrek moaken, zee e. Ook zatten der din aaltied wel even gounent op Annie heur grote, holten baanke en zulfs wel es op de leunens, dij gelokkeg wel wat lieden konden. Mor as t te kòld was om boeten te wezen, din moggen ze in t klaaine keukentje zitten taiken en kleuren en was t tied veur n verhoaltje, din pakte Annie t grote sprookjesbouk om oet veur te lezen. Ook braaide ze veur ale kinder waarme slovven, in kleuren dij ze zulf oetkaizen moggen en dij dat wol, mog ook zulf braaien leren van heur. De jonges dij laiver timmern wollen, moggen din mit Aalbert mit noar d’schure. Mor t laifst wollen ze aalmoal mit hom mit noar t bos, doar aaltied wel wat te zain en te beleven was en wat was t spannend as Aalbert din weer net dee of e de weg kwiet was! Wat genoot Annie elke keer weer van aal dij dieverdoatsie om zok tou en mozzen de kinder weer noar hoes, din luip ze aaltied nog even mit heur mit over t smale padje langs de waailanden.

Zo gingen de joaren veurbie en aaltied bleven der kinder noar Aalbert en Annie komen, ook dou ze allaank nait meer in sprookjes leufden. Din kwammen ze nait om te speulen, mor om Aalbert en Annie, dij intied al òld waren, n beetje te helpen mit t waark of om bòsschoppen te brìngen. Wat was elkenain din ook bliede dou der op n dag n fietspad kwam, vlak bie t boswachtershoeske langs. En al leven d’òldjes allaank nait meer en is heur hoeske loater òfbroken, dat fietspad is aaltied bleven, net as de baanke dij Aalbert veur zien Annie moakt haar en dij n mooie herinnern was aan twij hail laive mìnsen. Veuraal zummers zatten der voak even gounent op oet te rusten en as e nooit weghoald is, din staait e der nou nog. Moggen je dus n moal noar t bos goan en je zain n grote, holten baanke stoan, kiek din even of de noam ‘Annie’ doar ook op staait. Mit van dij mooie, sierleke krolletters!

“Most es zain!” ruip Janneke mie bie zok. t Was haalfweg november dou mien dochter en ik al op de kerstòfdailen van Intratuin luipen te strunen. “Hou vinst dit?” vruig ze dou k noast heur stoan kwam. “Tussen kunst en kerst!” zee k ainegszins kripties. “n Hail artistiek kerststokje!” “Stokjé?!” zee Janneke. “Zeg mor gerust stók!” Op n verhogen stonden twij hoge, witte, vaarkante potten, mit op elk n woepsterd van n glimmende, rooie kerstbale. Laange, oetstekende takken en n snoer van kerstlampkes waren lösjes om baaide balen touglieks hìnvlijd en muiken der n modern, mor toch sfeervol gehail van. Aan d’oetìnden van de takken bungelde speuls wat kerstversieren. “Dat zol k bie ons ook wel lieden maggen en din n slag klaainer vanzulf,” zee k. “Zunde dat k gain gruine vingers heb.” “Huift ja nait!” zee Janneke, “want zit nait áin takje kerstgruin in!” Ik von t n grappege opmaarken van heur, mor k wol der toch nog even over noadìnken, veurdat k twij van dij dure potten kopen ging. En noadat ik t stillevent nog even goud van dichtbie bestudaaierd haar, heb ik mie oetìndelk toch mor eerst tevreden steld mit n deuze kerstkoarten.

“Ik vin Max wel wat veur die!” zee Janneke op spannende toon, dou we weer in d’auto zatten. “Max? Wèl is Max? En wat mout ik mit Max?!” vruig ik en ik keek heur doarbie schienboar zo verboasd aan, dat ze lagen mos. “Nee,” zee ze, “k heb gain aander man veur die in gedachten, hur! Max is n nije winkel, vlak bie Kijkshop, doar woar vrouger Super de Boer zat. Hai is nog mor net opend, mor ik bin der al hail even in west te kieken en doar liggen ook al k-wait-nt houveul kerstspullen. Net wat veur die en nait duur. En meschien binnen doar ook wel grote potten te koop, ja!” Dat mie dat haildal ontgoan was! Doar mos Oagje-Nijneers vanzulf wel even hìn en dat kon gain menuut laanger lieden! En Janneke kreeg wel geliek: k was op slag verlaifd op dizze struunwinkel, al vuilde t wel n beetje as vrumdgoan, want dou k al gaauw twij grote, rooie kerstbalen en n slinger van kerstlampkes veur mor n poar sìnten op kop tikte, was t net of ik Intratuin mit Max bedroog! Mor zo blift winkeln wel spannend vanzulf! En ook n sport! Wel zunde dat Max gain geschikte potten haar, aans was ik vot kloar west, mor och, t was ook ja nog lang gain Kerst. En Sunterkloas haar ook recht op mien onverdailde aandacht, al verslapte dij vot op dat ogenblik al weer dou Janneke zee: “Bie Aktion hebben ze vast wel grote potten en voazen. Zellen we doar nog even hìn goan en din noatied ook nog even noar Aldi?” Veur mien geestesoog zag ik al n kunstzinneg kerststokje op ain van mien vìnsterbanken verschienen, dat doar haar ik nog wel wat gesjaauw veur over! En ook bie Aktion haar k weer gelok, al waren de potten nait zo strak en spierwit as dij van Intratuin. ‘Antique-look’ ston der bie en ik von ze hail sierlek. En, last but not least, pries bevol mie ook beter. Wel jammer dat ze net nait aalmoal gelieke wit en gelieke hoog waren en ook de versieren was bie d’ain net even aans as bie d’aander, dat t vol nait tou om twij dezulfden bie mekoar te zuiken. Ze waren ook nog es loodswoar en ik mos ze van d’bovenste bred (wel bedìnkt zowat!) op de grond tillen om ook d’achtersten keuren te kinnen. k Haar jaze der beter bie oetdoun kind, want dou k ìndelk twije noar mien zin in d’winkelwoagen stoan haar, haar k swait op rogge stoan! En dou mos ik de rest vanzulf ook nog weer netjes terogge zetten, dat ik heb mie der mit wurgd! Janneke, dij in tied d’hail winkel deur west was, mos der om lagen dat k mie zó laank mit bloumpotten ‘vernuvern’ kon! Mor ze was t wel mit mie ains: winkeln is écht n sport!

“Heb ik t mie verbeeld,” zee Jaap, dou k weer thoes was en hai de nije potten op mien aanwiezen tot noa Sunterkloas noar boven bròcht haar, “of zitten der echt al borsten in t glezuur. En hier en doar is ook al n stokje òf, hest dat wel zain?!” “Vroag mor aan Janneke!” zee k, “want dij het mie oetlaagd dat k zo sekuur was! Is die nait opvalen din, dat bie baaide potten gelieke veul stokjes òf binnen? Doar heb ik ze op oetzöcht, want ze mouten der vanzulf wel gelieke schonnen oetzain as ze dammeet noast mekoar stoan!” Ik zee dat schienboar zo eernsachteg, dat Jaap mie wantraauwend aan keek. “Is die bie Aktion soms zo’n swoare pot op kop valen?” vruig e veurzichteg. Ik mos lagen en omdat k hom nait langer veur de gek holden wol, legde ik hom oet dat ze de potten mit opzet zó moakt haren, dat ze der vot al òld oetzaggen. “Antique-look hait dat,” zee k. “n Versleten of verweerd uterlek is noamelk hail trendy. ‘Deurleefd’ nuimen ze t ook wel hail geravvineerd! Net zo as ze ook wel mit spiekergoud doun: broeken mit van dij ‘mooie’ goaten bevubbeld, doar de roavels bie hangen of dij voal en voel lieken. Dij binnen voak ook n stok duurder dan geve broeken, dat snapst zeker wel!” “Tuurlek!” zee Jaap en schudde mit kop. En op hoast kinderlieke toon vruig e: “Woarom mag ik mien òlle broeken din allaint mor aan veur t roege waark boeten en nait veur noar schoule?! En magst aigelk ook wel hail zuneg wezen op ons trendy servies!” k Haar ons net elk n beker kovvie op toavel zet. Van mienent was aan d’raante n stokje òf en zienent was knitterd, mor dat zai je op t leste ja hailn’t meer! Mor Jaap haar wel geliek, zo bekeken was elke beker aigelk uniek. t Was net of de kovvie alderdeegs lekkerder smuik dan aans, mor dat kon ook van mien gesjaauw komen, vanzulf. Dou k verslag doan haar van mien dag mit Janneke, mos ook Jaap tougeven dat winkeln wel n sport was en dij oavend bin k din ook as n blòk in sloap valen!

Dou k de volgende mörgen tou bèrre oet stapte, vuilde ik t vot al bie d’eerste stappen: spierpiene boven in d’bainen! Wat stief en stram luip ik noar de keuken en terwiel dat k mie mit n sloaperge kop òfvruig woar of k dat wel aan te danken haar, zee Jaap, dij vot achter mie aan kwam: “Wat lopst ter ja trendy over!” Trendy?! Ik?! ‘s Mörgensvroug?! In mien pyama?! Wat was e ja aan t plazen! Dat vertraauwde ik nait haalf! Ik keek hom aan en zag hom gnivveln dou e vruig: “Hou hait dat ook al weer? ‘Antique-look’ toch?!” k Leuf nait dat t zien bedoulen was, mor k was inains kloarwakker! Dóarom luip ik ter over as n òl mìns! “Din mout k ja mor wat meer aan sport doun en wat voaker winkeln goan!” zee k op n vilaain toontje. “En dat huif k ook nait oetstellen tot Òl-en-Nij, want zeg nou zulf, hou stoer kin zo’n veurnemen nou wezen!” Jaap keek mie mit n pienleke blik aan as deden hom de spieren inains ook zeer! “Aigen schuld!” zee k. “Most mor gain sloapende honden wakker moaken! Dij bieten vot!” Al was t n beetje zuneg, hai kon der wel om lagen. “Mor ik paas veur t vervòlg wel op mit wat ik zèg!” zee e mit n zucht.

En zo kon t gebeuren dat Jaap en ik al in november touglieks gòie veurnemens haren!!

Ik drokte op knopke van lift, dij mie noar twijde verdaipen bringen mos en gedachten gingen mie al veuroet noar pa. Dou k hom ‘s middags even aan telefoon had haar om te vroagen of e ain van zien boterhammen bewoaren wol, was e dudelk nait best te spreken west. Goud dat k lekkere palingfilet bie mie haar!

Dou k zien koamer binnen stapte, lag e mit ogen dicht op bèrre. Brille op, dus stief sloapen dee e nait. “Wat liggen ie ja lekker te doddern!” Ogen gingen open en ik zee: “Moi!” Pa kwam wat overìnde. “Zo lekker is dat aans nait meer, hur!” vol e vot mit deure in hoes. “k Lig hier al hail dag. Rollator is vot en nou kon k vanmiddag nait ains even n kopke thee drinken mit Jan!” Jan was nog aaltied n gòie kammeroad van hom, oet tied dat ook wie op Ommelanderwiek woonden. Dizze vrund lag, noa n beruirte, al veul langer in Meander.
“Zuster vruig wanneer ik rollator leste moal broekt haar, mor dat is elke dag vanzulf. Ik kin ja naargens meer komen zunder rollator! k Haar dij zuster hier nog nait eerder zain en ze is der vandoage ook nog nait weer west!” Mien pa kinnende, zee k: “Ze zel wel baange wezen, want ie hebben heur vast wel even goud stief aankeken!” “Vast wel,” gaf e tou, “want ik kin der ja wel vergreld om worden dat ales mie zo stoer òfgaait! Ik kon t heur mor nait dudelk moaken, dat ik heb dòcht, t zel wel aan mien zaike kop liggen. En dou k even lag te sloapen, hebben ze verdikkemie stiekom n postoule noast mien bèrre zet! Ze zellen wel dìnken, as t mor rolt! Mor doar kin k miezulf ja nait mit rondrieden. En bovendat, ik goa toch nait in n postoule beneden zitten! Mìnsen kinnen wel mainen, dat mie onder óók wat mekaaiert!”

Aalhouwel ik al gaauw deur kreeg hou t zat, luit ik pa toch mor even zien verhoal doun. Nog gain haalf joar leden woonde hai nog in zien aigen hoes, kon e nog lopen en fietste hai zelfs nog haile van Veendam noar zien kapster in Zuudbrouk. En nou was dat aalmoal doan, want deur tumoren in zien heufd was e leste tied slim òftoakeld. Maggen je din òf en tou even opstandeg wezen! Ik zee: “t Is te hopen dat aine dij de postoule wél neudeg is, nou nait in joen rolstoule zit!” Mor aan zien bezörgde gezicht te zain, kon e nog gain grapke velen. “k Wait ducht mie al hou t zit!” zee k gaauw. “Joa?” Pa keek mie hoopvol aan. In tied dat k hom n boterham mit palingfilet kloar muik, zee k: “k Heb joe al n moal of wat rollator zeggen heurd terwiel dat ie rolstoule bedoulen. Wel begriepelk, want doar hebben ie eerst ja nog n haile zet mit lopen. Mor dij rollator staait in joen aigen hoes, dus gain wonder dat zuster hom nait vinden kon. Aalhouwel, ze haar ook wel even beter noavroagen kind meschien. t Is dus niks aans as n misverstand en ik zel dammeet wel even kieken of k rolstoule vinden kin!” En dou kon pa ìndelk zien boterham mit smoak opeten.

Nait veul loater wui de man doar pa koamer mit dailde, noar binnen bròcht en op bèrre toakeld. t Was n laive en rustege man, mor k haar van pa al heurd dat e ook geestelk lang nait in orde was en ‘s nachts voak n moal om zuster ruip. t Was ook wel dudelk te zain dat d’òl man haildal niks meer kon, want t was n hail gedou rond zien bèrre. Lasteg om noar te kieken en doarom ging ik dou eerst mor es even op zuik noar de rolstoule. Al gaauw zag ik dij bie n aander koamer op gaange stoan, dus meugelk haar zuster maind dat e doar heurde. Ik bròcht hom votdoadelk noar pa en zee: “Ie kinnen weer aan de rol goan, hur!” Hai was dudelk bliede dat e der weer was en dou konden we ook even over aans wat proaten! De buurman, dij in tied installeerd was, lag haile tied rusteg veur zok oet te kieken.
Mor dou k aanstalten muik om weer op hoes òf te goan, vruig de man in ains: “Woarom liggen we hier aigelk?” Pa keek mie aan en was dudelk verlegen mit de vroage, dat ik zee: “Om joe lekker verwìnnen te loaten. Ie huiven mor te roupen en je worden op joen wìnken bedaind. Leuf mor dat ter n bult mìnsen òfgunsteg binnen op joe!” Pa zee zachies: “Dat kinst beter nait zeggen, dammeet begunt e nog te roupen ook!” O wee! Mor mit n tevreden gezicht keek man weer stil veur zok hìn.

Ik dee jaze aan en gaf pa n kuske. “Aine mor?!” zee e. Ik gaf hom der nog aine en zee n òl taimke van hom noa: “Op ain bain kinnen we ja nait lopen!” “Op twije wel zeker!” kwam e mie haalfweg. t Kon gelokkeg weer wat lieden, dat ik zee: “Dij punt is veur joe, hur. n Taiken dat t nog nait haildal n wareboudel is in joen heufd!” Veurdat k votging mos ik nog wel eerst even rolstoule flak noast zien bèrre zetten. Haha, n flinke zuster dij hom weer wegzetten duurt, dòcht ik. Dou k bie deure nog even moi zee tegen baaide manlu, kwammen twij aarms omhoog.
Mit dubbelde gevuilens luip ik dou richten lift. Bliede dat k pa ainegszins tevreden achterloaten kon, mor ook verdraiteg dat e zunder rolstoule niks meer worden kon. t Was zien haile hoop en troost en d’ainegste meugelkhaid om nog aargens te komen, al was t din ook allaint mor in t verpleeghoes. Zien koamergenoot kon zelfs dát nait meer en haar allaint nog zien stem as hulpmiddel. Om meedlieden mit te hebben! En meschien mos ik dat ook wel mit de zusters hebben, want k was nog mor net bie lift of k heurde hom hail haard roupen: “Zuster! Zustééér!”
Mit n schuldeg gevuil, mor stiekom in miezulf lagend, drokte ik gaauw op knopke!

(optaikend in 2007)

Gain aine dij twievelt bie t zain van n stoatege man mit n laange, witte board en doarbie n laange, wiede, rode tabberd om de schòlders en n hoge mieter op t heufd. Al zol e ook in ains hartje zummer veur joe stoan, bie dij kombinoatsie waiten je vot: dat is Sunterkloas! Mor bie t lezen van onderstoand verhoal, zollen je hoast dìnken dat Sunterkloas ook in aander gedoanten bestaait……

De zun luit t geel, rood en broen van de dode bloadern oplichten. De wind bluis ze weer nij levent in en luit ze ruzzelnd over t gras en langs de poaden dansen. Zun en wind streken ook langs t gezicht van de man, as n nuigen om mit te doun aan t feest, mor zien wangen bleven blaik en onbewogen. Langsoam en gebogen luip de zaikelke deur t paark, in n wereld vol levent, doar e, zo leek t, al nait meer thoes heurde. Veur de zun, de wind en de bloadern was de man al dood.
Mor nait veur t wichtje……..
Zachies schraiwend ston ze op n heuveltje noast t pad om zok tou te kieken, as zöchte ze wat. Dou ze de man aankomen zag, veegde ze gaauw mit de maauwe van heur jaske langs heur ogen en terwiel ze op hom òf runde, ruip ze: “Meneer! Meneer! Hebben ie mie poppe ook zain?” De man bleef stoan en zien ogen kwammen in ains tot leven bie t zain van t verdraitege wichtje, mit op heur wangen slodderge strepen van hoasteg wegwiste troanen. “Wacht es even,” zee e, en hai bokte zok wat dichter noar heur tou. “Hou zugt dien poppe der oet?” “Dus ie hebben heur zain?” vruig ze greteg. Hai zag hou heur dunne vlechtjes bie elke bewegen van heur kopke mit wupten en hou ze hom mit ogen vol hoop aankeek. n Waarm gevuil leek de snienende piene in zien haals veur t eerst sunt moanden wat te verdoven. “Hou haistoe?” vruig e. “Marieke,” antwoordde ze. “En ie din?” “Frans,” zee e. “Snappen ie dat nou, meneer Frans,” zee t wichtje, “Annetje is nog nooit votlopen. Ik was allaint mor even noar de gruinteboer west en dou k weerom kwam, was ze naargens te vinden.” Ze zoog heur onderlipke noar binnen en even was e baange dat ze weer schraiwen goan zol. “Haar Annetje blaauwe ogen?” gokte hai gaauw. Heur lipke sprong terogge en heur mondje wol veurzichteg lagen. “Joa! En vlechtjes, net as mie. En ze het n rood jurkje aan. Binnen ie heur tegenkomen, meneer Frans?” Hai nikkopte eernsachteg. “Joa, Marieke, ongeveer n ketaaier leden.” Bliede ogen keken hom aan. “Het ze ook nog wat tegen joe zegd?” Zien antwoord kwam as vanzulf: “Ze zee, dat as k die tegenkomen zol, ik die de groeten doun mos en zeggen dastie gain zörgen moaken huifst. Ze wol aan raais goan om wat van de wereld te zain. Oh joa, en ze zee ook nog dat ze overaal goud oetkieken zol bie t oversteken.” Hail even bleef t stil en dou zee t wichtje: “Goud dat k heur nog n waarm broekje aantrokken heb onder heur jurkje, aans zol ze t meschien wel kòld kriegen kinnen.” Ze keek in ains omdeel en hail even laggen heur vlechtjes doodstil op de smale scholdertjes. “Ik zel heur mizzen,” zee ze zachies. In dizze grotemìnsenzin heurde hai de leegte in heur hartje en in n opwellen zee e: “Ze zel die schrieven!” t Kopke kwam weer omhoog. “Het ze dat zegd?” vruig ze in bliede verwondern. Hai besefte vot dat hai heur blinde vertraauwen in zien woorden nou nait beschoamen mog. “Joa, Marieke. Annetje het zegd: ik zel mien mamme elke dag n braif schrieven en vertellen wat ik aalmoal mitmoakt heb!” Heur oogjes glommen en de vlechtjes dansten weer. “Echt woar, meneer Frans?!” “Echt woar, Marieke! Ik heb heur mien adres geven en ik dìnk dat ter mörgen al wel n braif van heur is. Zellen we òfspreken dat wie mekoar mörgenmiddag om distied hier weer bie dit heuveltje zain?” Doarnoa bleef e nog n zet stoan kieken hou ze noar hoes tou huppelde, zok nog twijmoal omdraaiend om noar hom te swaaien.

Hai zag heur geel jaske al van verren deur de stroeken sweven, dou e volgende middag t pad opwandelde in de richten van t heuveltje. Ze haar n groot vairkant in t zaand taikend en hinkjede kriskras over de lienen. “Moi Marieke,” zee e. Zol ze hom al aan komen zain hebben? Ze was haildal nait verboasd en hinkjede eerst nog noar t ìnde van de liene doar ze mit bezeg was. Mit n leste sprong ston ze in ains striedewieds stil en luip dou pas op hom òf. “Is der n braif van Annetje komen?” vruig ze. Hai pakte n envelop oet zien buutse en gaf heur dij. “Dè, lees mor gaauw!” Hai zag hou ze d’envelop onhandeg löspeuterde en hail veurzichteg t pepier veur n dag huil. Op heur gezicht verscheen de innege bliedschop van n moe dij noa n haile zet ìndelk weer n levenstaiken krigt van heur kind. Mor dou e zag hou ze de braif ondersteboven in heur handen bestudaaierde, begreep e vot dat ze nog nait lezen kon. “Ik bin aigelk ook wel nijschiereg noar wat Annetje schrift. Zel ik de braif haardop veurlezen veur ons baaident?” Dat mog, nikkopte ze, en hai las: “Laive Marieke, ik bin in Spanje aanbeland en t is hier elke dag zunschienweer. Gain wolkje te bekìnnen! Huifstie dus gain zörgen moaken dat k gain jaze bie mie heb. Dij bin k nait neudeg, zo lekker waarm is t hier! En omdat k mien mooiste jurk aan heb, zel ik mie nait voel moaken, dat beloof ik. En ik eet elke dag n poar appelsienen, want dij gruien hier gewoon aan de bomen langs de weg. Mor as ik mie in Spanje verveel, din raais ik weer òf noar n aander laand. Welke, wait ik nog nait, mor dat schrief ik din wel. O joa, ik bin echt nait votlopen omdat k nait meer van die hòl, hur! Ik hòl hail veul van die en ik mis die hail voak, mor k wol ook zo groag wat van de wereld zain. En omdastoe dien mamme en pappe vanzulf nait allaint achterloaten kinst, mos ik wel zunder die aan raais goan. Vergeef t mie mor gaauw, want ik zel die elke dag schrieven. Veul smokjes van Annetje.” Dou e de brief veurlezen haar en noar Marieke keek, zag e hou ze vol aandacht noar n laimeneerstiekje keek dij op heur haand neerstreken was. Mor dou e stil bleef, keek ze hom aan. “Woar staait dat ze hail veul van mie hòlt en dat ze mie voak mist?” Hai langde heur de braif tou en weest t heur aan. “Kiek, hier staait: Ik hòl hail veul van die en ik mis die hail voak…….” Nou wees ze t zulf ook mit heur vingertje aan en ze herhoalde zachies wat e zegd haar. Dou keek ze hom tevreden aan en vruig: “Lezen je de braif nog n moal veur, meneer Frans? Nog drijmoal?” Schienboar was de braif heur bevalen en opgelocht begon e weer: “Laive Marieke…..” En hai zag hou heur lipkes op zien woorden mit fluusterden.

De volgende dag huil n dikke, grieze dook ale kleuren van de stad vast in zien greep. De man mos voaker en slimmer housten as aans en zien hoesgenoten roadden hom òf noar boeten te goan. Mor hai dee toch zien jaze aan en vertrok noar t heuveltje in t paark. Hai zag Marieke nait en Marieke zag hom nait. Mor in ains kwam ze der toch aan huppeln en even loater haar z’hom al bie d’haand. “Ik heurde joe aankomen,” zee ze. Dou ze vuilde hou kòld zien haand was, bluis ze der mit heur oam op en pebaaierde ze zien vingers waarm te vrieven. “Binnen ie verkòlden? Ie mouten joe mit dit weer aaltied goud inpakken, hur! En ook n flinke eetlepel van joen houstdrankje nemen veur t sloapen goan! Zellen ie dat doun?” Hai mos stiltjes lagen om heur bezege bezörgdhaid. “Joa, Marieke,” zee e geheurzoam, “ik beloof t die! En zellen we nou es kieken wat Annetje die vandoage schrift?” Ze nikkopte en keek hom nijschiereg aan. “Laive Marieke,” las e, “ik bin mit vlaigmesien van Spanje noar Oafrikoa vlogen. Wat was dat mooi! Zo hoog in locht zain je de wereld onder joe as n grote legpuzzel mit aalmoal poppenhoezen en de bomen binnen net luziverhòltjes. De mìnsen kinnen je hailn’t zain, zo klaain liekt ales. In Oafrikoa is t glìnne hait en nait allaint de mìnsen binnen hier donkerbroen, mor ook de poppen doar de kinder mit speulen. Doarbie vergleken binnen mien wangen en mien aarms en bainen mor slim wit! Ik wol dast bie mie wast en t ook aalmoal zain konst……..” t Was n laange braif en Marieke haar hail stil stoan luustern, zunder te bewegen. Mor noa t leste zinnetje leek ze in ains weer tot leven te komen en ze trok hom ongeduldeg aan zien klamme maauwe. “Nog es?” bedelde ze. En hai begon weer van veuren òf aan: “Laive Marieke…..”.

Zeuven oavens achter mekoar schreef e braiven van Annetje aan Marieke. Aal laangere braiven. De mìnsen dij t verlichte vìnster van zien waarkkoamer zaggen, zeden: “Hai is zeker aan t opklandern. Hai schrift weer……!” Mor ze wozzen niks òf van de brandende piene in zien liggoam, dij allaint wat verzachtte as hai bie Marieke was, in t paark. De achtste oavend sleepte hai zok mit n koorzeg liggoam noar zien schrieftoavel, pakte zien blocnote en dwong de punte van zien pìnne woorden te vörmen. Mor de piene verlamde zien spieren en de koorze dreef zien gedachten oetnkander. Zo vonden ze hom, dodelk vermuid achter zien vel pepier, mit allaint t begun van n braif: “Laive Marieke…..” Ze bròchten hom vot noar zien bèrre.

Vergees wachtte Marieke de volgende middag op meneer Frans. t Was weer net zok mooi zunschienweer as dou ze mekoar veur t eerst zain haren. De rode, gele en broene bloadern zatten weer achter mekoar aan te juchtern in de wind en t lutje wichtje hinkjede geduldeg langs de lienen van t vairkant, dij ze mit n spits vingertje in t zaand taikend haar. Ze keek nait op dou der in ains n schare vol op t vairkant. “Ie binnen loat, meneer Frans. Ik heb al n hail zet op joe wacht!” De stem dij antwoordde dee heur vot opkieken en mit n verboasde blik keek ze in t gezicht van n vrundelk lagende vraauw. “Moi Marieke,” zee ze, “ik bin hier noamens meneer Frans. Hai kin nait komen en het mie vroagd om die op te zuiken.” Dou huil ze heur linkerhaand van achter heur rogge vandoan en langde heur de poppe tou. n Poppe mit grote, blaauwe ogen en n vuurrood jurkje aan. Marieke pakte dij mit baaide haandjes vast en doekte heur vot stief tegen zok aan. “Annetje,” fluusterde ze, “Annetje….ik heb die toch zo mist. Gaaist nou nooit weer aan raais?” “Nee,” zee de vraauw zachies, “ze gaait nooit meer aan raais. Luuster mor, Marieke. Meneer Frans het mie n braif mitgeven veur die. Hai het mie vroagd die dij veur te lezen.” Dou ze de braif oet de buutse van heur jaze pakt haar en dij vervòlgens openvòlde, wol de wind ter vot al mit aan t speulen goan. Mor de vraauw huil t pepier goud stief vast. “Laive Marieke,” las ze haardop, “vanmörgen wui der aanbeld en wat was ik verboasd dou ik dien Annetje doar bie deure stoan zag! Ze zee dat ze genog haar van t raaizen en dat ze slim wìnst haar van die. Ik heb verteld dastoe heur ook zo miste. Hòl heur in t vervòlg mor goud in de goaten, zodat ze nooit weer votlopen kin. t Spiet mie dat k ons òfsproak van vanmiddag nait noakomen kin, mor zelst t mie vast wel vergeven kinnen. En nou dat Annetje der weer is, kinst mie vast wel mizzen. Meschien dast heur wat veraanderd vinst, mor dat komt omdat ze zolaank raaisd en zoveul mitmoakt het. Doar veraandern mìnsen deur en poppen schienboar ook. Laive Marieke, t alderbeste mit die en Annetje. Ik zel die nooit vergeten! Meneer Frans.” Terwiel de vraauw de braif weer zörgvuldeg dichtvòlde, huil Marieke de poppe mit gestrekte aarmpkes veur zok oet en bekeek t gezichtje laank en aandachteg. “Bist niks veraanderd, Annetje,” stelde ze vast, “haildal niks.” Dou stak ze in ains n haandje oet en trok de vraauw aan ain van de maauwen van heur jaze. “Nait votgoan!” bedong ze. “Ie mouten de braif van meneer Frans nog drijmoal veurlezen!” De vraauw vòlde t vel pepier weer open. “Laive Marieke……,” begon ze.

(Bovenstoand verhoal is n veurval oet t leven van de bekìnde schriever Franz Kafka, in t joar veur zien dood (1923). Zien vrund en biogroaf Max Brod het ter ooit es over verteld en weer n aander, Gérard Michon, het ter vervòlgens n romantisch verhoal van moakt. Dij ik touvalleg las in n òlle Margriet van 1965 en in aigen woorden noaverteld heb…….)

(n spoukeg volksverhoal veur donkere, dokege oavens…..)

Dwoalende gaisten kinnen je beter mit rust loaten, las ik in ain van mien òlle tiedschriften, want gounent binnen der echt op oet om ons te verdaarven. Doar waiten de jonge manlu van Velp en omstreken ales van, want t verhoal over Mooi-Ann is al voak genogt deurverteld!

t Is al weer hail laank leden dat dizze jonge vraauw, zok van gain kwoad bewust, midden in t levent ston. Ze woonde soamen mit heur moe in n ainvoudeg hoeske even boeten Velp, te midden van de bozzen, dij doudestieds veul oetgestrekter waren as tegenswoordeg. Zodroa de bezzen aan de stroeken riep waren, ging ze hìn en plokte manden vol, om ze doarnoa in de grote stad te verkopen. Haile doagen was ze doarmit bezeg en pas tegen d’oavend ging ze weer op hoes òf. Din pas zöchte ook de jonker, verzonken in gedreum, kestail Biljoen weer op, dij op n òfgelegen stee woaraargens langs de Veluwe ston. Sunt dat e de jonge plokster ontdekt haar, was dizze ridder heur elke dag vòlgd. Hai kon zien ogen nait van heur òfhòlden en vanachter stroekerij of vanachter n dikke boomstam keek e din stiekom tou hou ze zok snel en smui bewoog en hou t laange hoar heur doarbie om de schòlders gòlfde, terwiel heur vlogge handen t waark deden. Zunder dat ze t zulf wos, was ze gain momìnt meer allaint.

Mor op n dag, dou t gezang van n vogel heur aandacht trok en ze zok even omdraaide, zag ze de stille bewonderoar stoan kieken en ze was op slag beteuverd deur zien knappe verschienen. Zien klaier waren van glanzend ferwail en zien mooie stevels van t beste leer. Hai was echt de prins doar ale wichter zo groag van dreumen. Ze vuilden zok vot tot mekoar aantrokken en omdat ze Ann haitte, nuimde de heer van Biljoen heur Mooi-Ann. Hai holp heur mit t plokken van de bezzen en ze genoten van mekoars gezelschop. En zo kon t gebeuren dat ze aan t ìnde van dij dag vol vertraauwen mit hom mit noar zien kestail ging. Doar is ze, beteuverd as ze nog aaldeur was, vot bleven en vanòf dij dag druig ze de mooiste jurken van ziede. Ze bewoonde de sjiekste koamers en kon aandern veur heur waarken loaten. En terwiel de jonker op jacht was, dwoalde zai deur t grote kestail en as ze zok weer even in ain van de grote spaigels mit golden liesten bekeek, din vuilde Mooi-Ann van Velp zok net n keunegin.

Mor ales wìnt, zulfs dat je niks meer te wìnsen hebben. De joaren gingen veurbie en ze besefte aal voaker dat ze heur jonkhaid en schoonhaid, doar ze heur riekeluusleventje aan te danken haar, op n dag verlaizen zol. Ze wos mor aal te goud dat de jonker heur om dij reden weglokt haar oet heur vrouger leventje en dij waitenschop muik heur mit de dag verdraiteger. Ze was in loop van tied din ook veraanderd in n triesterge vraauw, mit aaltied roodomraande ogen van t schraiwen. t Was heur dudelk aan te zain dat ze ontevreden was mit heur bestoan, mor toch wol ze nait vertellen wat heur dwaars zat. Dat muik de heer van Biljoen voak zo kwoad dat e op n dag zulfs draaigde heur weerom te bringen noar de bezzenstroeken. Ze schrok van de gedachte om weer as aarme plokster deur t leven te mouten, want wat zol der din op heur deel keken worden! Ze sloot zokzulf doarom aal voaker op in heur koamer, om doar heur troanen de vrije loop te loaten. Ze was en bleef verdraiteg.

Tot ze op n dag tou t roam oet keek en in ains zag hou t wotter van de gracht rondom t kestail heur zachies toulaagde en hou de bomen aan d’overkaante noar heur swaaiden. In de verte zag ze n boerenploats en ze mainde zok te heugen dat ze doar vrouger aaltied speuld haar. En ìndelk, veur t eerst sunt tieden, glee der n laag over heur gezicht. t Was of de zun weer scheen en heur haart verwaarmde. De zun dij heur t levent vrouger zo vrolek en zörgeloos moakt haar. Aal dij mooie herinnerns muiken heur nog meer aan t lagen. Ze dòcht aan heur moe, aan de riepe bezzen en aan de bozzen. Mor vervòlgens toch ook weer aan de ridder van heur dreumen dij ze vast verlaizen zol…..

En in ains klonk doar n onmìnselk geluud. t Leek wel de laag van n woanzinnege. Of was t meschien angsteg gegilp? Of de roup om vroak? Hou din ook, t iezelke geluud verbrak hail even de nachtelke stilte rondom kestail Biljoen, terwiel t wotter van de gracht oetnkander scheurde om n valend liggoam deur te loaten op weg noar de donkere daipte. Lutje golfkes verdrongen mekoar in t rait, dat hail even hefteg bewoog. Aal grotere kringen in t wotter muiken vervòlgens dat ze votkwammen van de stee dij Mooi-Ann as graf oetkozen haar.

De ridder leek hail even van streek deur t gebeuren, mor toch druig e zien waarkvolk op om te doun of der niks gebeurd was. Daip in zien haart vuilde hai aigelk mainst oplochten en vòlgende dag luit e al vroug zien peerd zoadeln om weer op zuik te goan noar jonge ploksters. Dou e pas tegen donkern weerom kwam, zag e tussen de stammen van de bomen deur al van vèrren ain van de vìnsters van zien kestail oplichten. Mor dat schiensel begon zok langsoam in zien richten te bewegen en even loater zag e in ains de gestalte van Mooi-Ann op zok òf komen! De jonker bleef verstiefd van schrik op zien peerd zitten. Pas dou de ranke gestalte hom toulaagde en heur aarms nuigend noar hom oetstrekte, dus e òfstappen. Doar ston zien vraauw, jonger en mooier as ooit, en heur haile wezen stroalde licht, laifde en traauw oet noar hom. As beteuverd luip e mit heur mit dou ze zwevend veur hom aan ging over de donkere poaden richten Biljoen. Al gaauw kwammen ze bie t wotter van de gracht, dij bedekt was mit n loag van dikke dook. Vol vertraauwen vòlgde de jonker zien Mooi-Ann en n sekonde loater ketste de gilpende laag van n woanzinnege òf op de muren van Biljoen. De jonker is nooit weerom zain op t kestail!

Mor toch was de vroak van Mooi-Ann schienboar nog lang nait volbròcht. Elke oavend verscheen ze as n steern op heur post tussen de bomen van t bos en al hail wat jonge manlu dij t gelok zöchten, het ze zo verlaaid en mitsleurd noar heur kil verblief…..

(In aigen woorden noaschreven, ook veur mien zus Grietje en heur man Wim, dij op 8 november heur traauwdag vieren. Wim is noamelk geboren en getogen in Velp. Goud dat e zien gelok in vaaileger kontraainen zöcht en vonden het. Van Smilde binnen mie temìnzent gain griezelverhoalen bekìnd. Mor k heb nog nait aal mien òlle tiedschriften lezen…..)

“Opa!” graauwde ik niedeg. Al is ‘opa’ meschien nait echt wat om veul stoom mit òf te bloazen. Mor wees gerust (of tjuust nait…), k heb nog genog aanswat achter d’haand, mit daank aan ons streektoal! En dij help ik touvalleg groag in stand holden, laifst in goud geef Grunnegers! Dus handeg dat mien man aaltied wel in de buurt is! Zo ligt ‘dodderd’ mie veur in de mond, bevubbeld as e onder t eten weer es allaint oog en oor het veur EenVandaag, doar òf en tou dudelk zien mainen over geft, mor vervòlgens allaint ‘mmmmm’ mommelt as ík ook es wat te vertellen heb. Meschien gain wereldnijs, mor toch! ‘Plaze’ is veur as hai t weer es beter wait en ik zeker wait van nait! ‘Opa’ roup ik aigelk allaint as e mie n fout onder neuze wrift, al komt dat meer deur de toon woaróp e dat zegt as wát e zegt.
k Haar dij dag net wat noar boven bròcht en weerom ging t haalfweg trappen fout. Ik dìnk deur mien veuls te wiede Noorse sokken, dij aingoal òfzakten en doar tonen van sikkom n tree veur mie aan gingen. Hou din ook, valen gebeurt aaltied zunder woarschaauwen veuròf en veurdat k ter op verdòcht was, bonkte ik tree veur tree op mien gat omdeel. Was niks om mie aan vast te griepen en mit n dikke boms belandde ik onderaan trappen. Dat muik schienboar zo’n keboal dat Jaap oet koamer stoeven kwam! “k Bin van trappen valen!” zee k ainegszins overbodeg, want ik zat doar nog bie te komen van schrik. En van verboazen, want zowat gebeurt mie sikkom nooit, zo baange bin k aaltied om wat te breken. “Hou krigst dat wel kloar!” zee Jaap. As of k n prestoatsie leverd haar! “Kiek din ook beter oet!” As of k ogen nait open haar! Nou was dat van hom, dij laiverd, ook schrik en bezörgdhaid vanzulf, mor toch haar k dus alweer ‘opa’ zegd veurdat k ter op verdòcht was.
“Opoe!”
Huh…? Opoe…?! Dat haar e nog nooit eerder tegen mie zegd, want ere dij ere tou komt, zowat is meer míen stiel. “Wat zeestoe…?!” vruig ik draaigend. “Opoe!” herhoalde hai mit woare doodsverachten in tied dat e mie overìnde holp. “Kiek nou din houst ter bie staaist!” En joa, ik leek ook wel hoogbejoard, dou k veurzichteg pebaaierde of ales t nog wel dee. En lagen kon k ook nog! Al kwam dat veuraal omdat k, zo te vuilen, niks stokkend haar. Mor toch…opoe? As e nou oma tegen mie zegd haar, net as ons klaainkinder doun. Mor opoe?! Dat is in mien ogen toch n hail aander verhoal…
Ik heug mie nog hail best dat wie, wichter, mekoar vrouger wel es oetscholden veur opoe Tjadens. Nait dat je dij kìnden, mor t was dudelk gain kompelmìnt! Pas joaren loater ontdekte ik dat ze écht bestoan het, al was dat vèr veur mien tied. Ze was n bekìnde feguur in Stad en is sikkom drij joar laank, tot aan heur dood, d’òldste inwoner van ons laand west. Mìnsen kwammen heur doudestieds in Stad wel tegen achter n kinderwoagen, dij ze as n soort van rollator broekte. Ze was in tied al zo’n begrip worden, dat heur leste verjoardag, dij van 29 meert 1935, n echt vòlksfeest wui. Lutje kinder zongen heur dij dag tou en zulfs börgemeester en kommesoares van de keunegin kwammen heur gelokwìnsen. Ze haar dij leste verjoardag traauwens sikkom nait meer beleefd, omdat ze kört veurtied zaik worden was. Mor ze was toch weer opklanderd en dij heugelke dag verkloarde ze zulfs: “Ik begun weer te leven. Ik bin nog mor zezze, dij aander honderd heb k weggooid!” Mor anderhaalve moand loater is ze oetìndelk toch tou tied oet komen. Heur grafstain is te vinden op roomse kerkhòf in Stad. Is wel wat ondudelkhaid over heur wettege noam en huwelkse stoat(en) en ze schient ook n poar boetenechtelke kinder op wereld zet te hebben. Op internet kinnen je der wel wat meer over lezen.
Zulf heb ik ook zo’n òl opoe had. Dat was de grootmoe van mien pa en dus de overgrootmoe van mie. Ze was slim doof en mit heur stokòld, rimpelg gezicht haar ze wel wat weg van opoe Tjadens, want ze was ook aaltied in t swaart kled, mit doarbie ook nog n swaart houdje op as ze der n moal op oetging. Ik heug mie nog best de bezuikjes aan heur in AE-Horst, n bejoardenhoes in Veendam, doar wie as kinder zo mooi deur de laange gangen runnen konden en trappens op en deel lopen.
k Heb nooit aans waiten as dat je joen grootmoe oma nuimen en joen overgrootmoe opoe. k Haar din ook n oma Bonder en n opoe Bonder en von t doarom mor vrumd dat mien neven en nichten ook opoe zeden tegen ons oma. Zo sneu veur heur! Goud dat wie tegenswoordeg ales op internet opzuiken kinnen, dat ik heb es keken of doar gain regels veur binnen. Omdat t woord grootmoeder veur kinder wat lasteg is, zo heb ik begrepen, zol in loop van tied ‘gr’ en ‘der’ wegloaten wezen en ‘tm’ deur n ‘p’ vervongen. Zo is opoe geboren en zo zol oma òfstammen van grootmama. Deur kinderlieke oetsproaken veraandert n woord wel voaker noamelk. Mit zowel oma as opoe bedoulen we dus ons grootmoe!
Zo slim is t dus hailnt dat mien man mie oetmoakt het veur opoe, want ook hai nuimde zien oma aaltied zo! Zolaank e mie mor gain opoe Tjadens nuimt, want dat is in mien beleven nog aaltied n scheldnoam. Mor wat veul slimmer is: bestaait gain mannelke gelieke van heur! Jaap zol mie zo dus aaltied overtrevven kinnen en doar is veur n raagvat nait mit te leven vanzulf! Was mor ain oplözzen veur: k heb hom dit verhoal nait veurlezen, wat ik aans wel aaltied dou as t ook over hom gaait! En t oet zok zulf lezen dut e toch nait, wait ik. k Haar hom achternoa dus ook beter nait lopiesvot vroagen kind of e wel es van opoe Tjadens heurd haar, net dou k heur aan t googlen was. Mor nee, t zee hom niks en hai het ter nait ains wieder op noavroagd! Televisie was weer es belangrieker veur hom, dij dodderd…..!

“Wacht mor òf! Hou òlder je worden, hou radder tied gaait!” Mien moe het dat voak genogt zegd, mor in joen jonge joaren hebben je doar gain bosschop aan vanzulf. Integendail, tied kin joe nait rad genog goan, want loater, as je zulf boas binnen, kinnen je ales doun en loaten wat je willen! Je dìnken dat ter nog n aiweghaid aan tied veur joe ligt, want hou laank het allaint joen kindertied al wel nait duurd! Ook n aiweghaid! As of je der aaltied al west hebben en der aaltied wezen zellen. Mor wat het mien moe geliek kregen! En wat mout ik voak aan heur woorden dìnken. Veuraal noadat ze overleden was. Hou mout k tied wel deurkomen zunder heur, dòcht ik dou. En toch is dat nou dus alweer twinteg joar leden! Nait te geleuven! Traauwens, as of der inderdoad n wet van Murphy bestaait, ook de rest van dat joar, 2006, en aigelk ook 2007 nog, ston in t taiken van òfschaaid nemen……

Moe was al joaren haartpesjìnt en op t leste lag ze haile doagen op bèr in d’koamer. Mit hulp van thuiszorg en mit t waarm eten thoes bezörgd, mor veuraal dankzai pa, konden d’òllen zok nog net redden blieven in heur aigen hoes. En wie, de kinder, kwammen ook wel helpen vanzulf. Omdat heur òftoakeln zo stiekom goan was, haar moe, leek t wel, zulf nait ains in de goaten hou min of ze wel nait was. As of ze dòcht: wacht mor, as k weer biekraabd bin, zel k boudel in hoes wel weer beter aanhemmeln! Ik heug mie nog aaltied dij keer dat k soamen mit pa d’òfwaske dee en moe t ook wel even weer pebaaiern wol. Noa ain kopke mos ze t toch alweer oet handen geven. “t Begroot mie dat k joe ales doun loaten mout!” zee ze ook nog! “t Begroot ons tjuust dat wie joe ales oet handen nemen mouten!” zee k, want heur hoeshòlden was ja aaltied heur lust en heur levent west.

En terwiel zai meschien nog wel in t veuren keek, kon ik wel zain dat heur dij tied nait meer geven worden zol. Je kinnen dij gedachte aigelk nait verdroagen, mor des te stiever je dij wegdrokken willen, des te meer dij zok aan joe opdringen wil! Vergliek t mor mit n strandbale vol locht dij je onder wotter hòlden willen. In de psychologie nuimen ze dat soort gedachtes ‘intrusies’. Elk het ze wel. Bevubbeld as je n schaarp mes in handen hebben en bedìnken dat je doarmit ook wel aine doodsteken kinnen. En wel es flakbie n òfgrond stoan…..?! Dij male gedachtes binnen nait zo vrumd, want ze binnen ja nait ondìnkboar! Mor ook al schrikken je der van, ze dainen aigelk meer as n soort woarschaauwen, want je willen ja tjuust naít dat zowat gebeurt. Gedachtes komen noamelk ook boeten joen wil om en ze wegdrokken schient oaverechts te waarken. Ze nait groter moaken as ze binnen, en dus gewoon komen en goan loaten, is t beste.

Noadat moe oetìndelk op 4 meert 2006 overleden is, begon al gaauw noatied ook pa te sokkeln mit zien gezondhaid. Mien òldste zus was t al wel eerder opvalen dat e aingoal noar de pienstillers greep, mor ja, mit aal dij kopzörgen om moe zuiken je doar nait vot wat achter. Mor langsoam aan en veuraal pas achternoa begonnen ale puzzelstokjes op heur stee te valen. Zo haar pa al es n aanrieden had dou e n aander auto van links nait aankomen zain haar. Nog weer loater konden twij fietsers van links hom mor zuneg ontwieken dou e lopend oversteken wol. Ook was e al n moal of wat zo mor valen.

In jannewoarie, twij moand veur t overlieden van moe, vranterde pa over de lutje letters en sievers dij e aingoal dubbeld zag. Dus ging e noar d’oogarts in Winschoot, mor zien brille was nog goud, zee dij. Dat vertraauwde pa niksnait en dus ging e noar Stad veur n second opinion. Doar waren ze toch kundeger, oordailde hai dou vervòlgens, want dij haren hom wél n recept mitgeven veur n nije brille. Vrumd, dòcht ik, en op mien verzuik het e dou zien veureg brilrecept opzöcht. k Zag al gaauw dat baaide recepten zowat geliek waren! “Of willen je soms n nij montuur, pa?” heb ik dou eerst nog veur de wizzeghaid vroagd. “Nee, t gaait mie der om dat k beter zain kin!” bromde hai. Mor of e dat in Stad wel dudelk aangeven het, wait ik nait, want hai was nog van de generoatsie dij allaint luustert noar wat dokter zegt.
k Bin doarom mit hom mitgoan noar zien opticien en doar hebben we baaide recepten zain loaten. Mien pa haar dikke gloazen en n nije brille zol hom veul geld kosten, wozzen we. Gain perbleem as je der op veuroet goan, mor k wos zeker dat e dammeet gain verschil zain zol! Noadat ze zok ter ook bie van Ringh goud over bogen haren, zeden ze: “Bonder, as ie gain nij montuur willen, huiven ie ook gain nije gloazen. Wie kinnen over n joar wel es weer kieken!” Persies t zulfde wat oogarts Lie, doar ik roem zes joar waarkt heb, in zo’n geval ook aaltied zee en wat ik nooit vergeten bin! Van ain kaante was pa bliede vanzulf, mor van aander kaante: woar kwammen zien klachten din vot?

Dokter verwees hom veur dat dubbelzain oetìndelk deur noar Stadskenoal, mor in tied haar zok bie mie al n aander gedachte opdrongen, want ik wos dat zowat ook nog hail aanswat betaiken kon. Dij stem in mien heufd luit zok weer nait wegdrokken. Doarom hebben we eerst nog d’òfsproak bie zien longarts òfwacht. Dou dij van zien oogklachten heurde, het e dat vot wieder onderzuiken loaten deur de neuroloog. Oetìndelk mozzen we pa oetstokken dat ter aan zien ogen niks mekaaierde, mor dat de beelden nait goud in de hazzens verwaarkt worden konden, omdat tjuust op dat stee n tumor zat, n oetzaaien van de longkanker dij e eerder had haar.
Zien òfsproak in Stadskenoal kon òfzegd worden. En, hail triest, ook de busraaize deur Noorwegen, mit mien swoager Wim as touringcarsjefeur, zien eerste verzetje noa t overlieden van moe. Pa zol nait meer beter worden, wozzen we, en hai wui rad minder. Dou doardeur zulfs t verstreuen van d’aaske van moe oetsteld worden mos, kreeg ik vot al weer zo’n male gedachte dij je aigelk nait touloaten willen: op de plek dij e eerder al veur moe oetkozen haar, op begroafploats Buitenwoelhof in Veendam……je willen t aigelk nait dìnken of der op in t veuren lopen……mor zo is t oetìndelk wel goan.

Roem n haalf joar noa t overlieden van moe mozzen we ook òfschaaid nemen van pa. Besloten wui om pa en moe op heur traauwdag, 29 augustus, soamen te verstreuen. Dij dag, negen moand loater, hebben mien man en ik in loop baaide kokers mit aaske ophoald bie t crematorium in Winschoot. Ze wuiren mie overhandegd in glimmend blaauwe en doardeur in mien ogen ook ainegszins sjieke tazzen van steveg pepier, dij mie vot dìnken deden aan kedotaskes veur flèzzen draank, mor din groter. k Zai mie der nóg mit lopen, mit dij gedachte van pa en moe in kedoverpakken! k Heb dij gedachte ook nait pebaaiern weg te drokken en kon der stiekom ook wel de grap van inzain, want wat was moe aaltied wies mit mooi inpakpepier! Wie hebben t heur zulfs wel es as kedo geven en ze bewoarde ale inpakpepier wat nog n moal weer broekboar was. Mor al heb ik din ook nog hail even twieveld, k heb baaide tazzen noa t verstreuen toch mor in n òfvalbak op begroafploats achterloaten. Ook dat duur k nou ìndelk wel aan t pepier touvertraauwen. Sorry mam…..!

(veurlezen vanòf 6 joar)

Dit oaventuur komt nait, zo as mainste verhoalen, oet n bouk, mor is aaltied van d’ain op d’aander deurverteld. Net as ik nou ook weer dou. En elk dut dat net weer even aans vanzulf, want zo’n laank verhoal kinnen je ja nooit sekuur noavertellen. Dat is din ook de reden dat gain ain nog mit zekerhaid zeggen kin woar of t zok persies òfspeuld het, allaint dat t woaraarms in dizze omgeven was…

t Was november en hail week al was t roezeboezeg weer west en haar wind zien best doan om leste bloadern van de bomen te bloazen. En dat was hom oareg goud lokt! Mor op t leste was wind van zokzulf achter poest komen, leek t wel, want in nacht van vraidag op zotterdag was t ìndelk rusteg worden. t Was nog mor goud en wel licht, dou mainste bewoners van t dörp in dit verhoal al aan t haarken en vegen goan waren. Ales boeten-om wui schier moakt en dou zunne in loop van mörgen ook nog om t hörntje kieken kwam, kon e zok in ale roeten spaigeln, zo schoon waren ze. Dat aal dij mìnsen zok op heur vrije zotterdag zo dròk muiken, haar n spezioale reden. n Hail spezioale reden, want om middag zol Sunterkloas weer mit zien boot aankomen! Mor wat nog veul spezioaler was: Sunterkloas wol dit joar mit aal zien knechten in t hotel lozaaiern dij even boeten t dörp in dit verhoal ston. Tot zien verjoardag aan tou en dat was dus meer as twij weken laank! Dat haar e n poar moand eerder al in n braif aan d’hotelboas waiten loaten, want Sunterkloas mos der wel zeker van wezen dat ale koamers vrij waren as e kwam. Mit zoveul Swaarte Pieten was e dij ook ja wel neudeg en aander pottenkiekers kon e der beslist nait bie broeken. Veul van zien waark dut e, zo as je waiten, in t gehaaim, want t sunterkloasfeest mout vanzulf wel lekker spannend blieven! En doarom was t ook zo mooi dat t hotel op n hail rustege plek ston, mit rondom heer bomen en boskederij.

Hai zol pas loat op d’oavend aankomen, haar Sunterkloas ook nog in de braif waiten loaten, want noa d’intocht mozzen de Swaarte Pieten eerst nog ale zakken mit kedo’s en slikkerij oet de boot loaden veur ze noar t hotel òfraaizen konden. Mor zodroa ales op stee was, zol e bie de mìnsen op bezuik komen, haar e beloofd. Nait allaint bie de kinder op schoul, mor ook bie de aarbaiders in de febriek en bie d’òldjes in t bejoardenhoes. Elkenain wachtte din ook geduldeg òf tot t zo wied was en elkenain ging der dij zotterdagoavend rusteg om sloapen, persies zo as Sunterkloas dat groag zugt. Elkenain…?

Nou… nee… schienboar toch nait elkenain, want in ain hoeske bleef t licht branden tot midden in nacht! Dat was de woonstee van Hinderk en Stovver, twij al wat òldere bruiers dij der om bekìnd stonden dat ze laiver loi waren as mui en dij laiver oet stelen gingen as eerlek geld verdainen. Ze wollen nait best om liek en overaal muiken ze roezie om. Twij dikke deugennaiten dus! Mor mit Sunterkloas zo dicht in de buurt zollen ze, net as ie en ik, toch vast wel beter oppazen, zollen je dìnken…! As je dij zotterdagoavend touvalleg in de buurt west waren en stiekem even deur t gliefke van heur gedienen noar binnen keken haren, din haren je ze inderdoad d’hail oavend broaf veur televisie zitten zain kind. Hail broaf! Tot klokke twaalm sluig! Dou ging Hinderk oetìndelk toch mor stoan, rekte zok es goud oet en zee: “t Is allaank bèrregoanstied, hur! Elk ligt al op ain oor! Wie mouten ons ook mor es omtrekken.” Stovver kwam ook in de bainen en zee: “Loave din mor gaauw noar boven goan!” Mor ze waren nog nait bie d’trappen of ze haren al roezie, want zo as aaltied wollen ze mekoar nait veurgoan loaten en dou ze ìndelk boven waren, bleven ze op mekoar aan t schelden tot ze zok omtrokken haren. Elk dìnkt nou vanzulf dat ze oetìndelk ook sloapen goan waren, mor as je nog even wacht haren en nog even weer deur t gliefke van de gedienen keken haren, din haren je zain kind dat baaide bruiers toch weer noar beneden goan waren. En ik dìnk dat je joe zulfs wel even in d’ogen vreven haren. Want waren dat Hinderk en Stovver wel in dij vroleke klaaier? Dat waren toch gain pyama’s? Aalbaaident druigen ze n soort pak van flewail. Hinderk zienent was geel mit gruin gestreept en Stovver zienent geel mit blaauw. Wel haren ze gelieke, geel flewailen mutsen op kop, mit grote, witte veren, dij bie elke stap zachies op en deel bewogen. En wat n krollen haren baaide bruiers in ains! Dikke, swaarte krollen! En de kousen dij ze druigen waren ook al swaart! Mor de geribbelde kroagen om haals waren tjuust wit. Spierwit! Ze leken zo verdold wel op… Swaarte Pieten! Aalhouwel… toch nait hailndal! Baaide bruiers stonden mekoar van ale kanten en van kop tot tonen te bekieken, dou Stovver zien bruier in ains begon oet te lagen en zee: “Gain gezicht, n Swaarte Piet mit n witte kop!” “Kiek toch noar die zulf, blaikscheet!” zee dij vergreld weerom.

Doar begon t geroezie al weer. En as ze nait van dij mooie proeken op kop had haren, din waren ze mekoar vast weer in d’hoaren vlogen. Mor ze haren schienboar wel wat beters te doun, want doar kwam Stovver al aanzetten mit n blikje schousmeer. Swaarte schousmeer. “Goud dat we dat nog nooit veur ons schounen broekt hebben”, zee e, “want nou kinnen we dat mooi op ons gezicht smeren!” t Stonk wel slim, mor dat zol der boeten vast wel òf goan as ze… As ze wát, zellen je joe nou vast òfvroagen, mor loat ik nait op de zoak veuroetlopen, want as leste mozzen ze nog n poar swaarte vingerhansen aantrekken. En dou konden je nait meer zain wèl Hìnderk was en wèl Stovver. Je konden zulfs hailndal nait meer zain dat zai t waren! Je zollen sweren dat t twij echte Swaarte Pieten waren. En doar ging t heur om en tevreden stapten ze tou t hoes oet. Wat haar dit te betaiken? En woarom zo’n hoast? Ze luipen aal mor deur in draf, net zo laank tot ze t leste stroatje en t leste hoeske van t dörp achter zok loaten haren. Hé… wacht es even…luipen ze zo nait richten hotel, doar Sunterkloas zien intrek nemen zol….? Joa hur, want in de verte konden je tussen de bomen deur al de verlichte vìnsters van de koamers zain.

Wat n dikke dròkte was t doar, zaggen baaide bruiers dou ze flakbie waren. t Zag der swaart van de Swaarte Pieten, dij aingoal weg swoare zakken noar binnen sleepten. “Wat heb ik die zegd!” zee Hinderk tegen zien bruier. “Hier is nog es wat te hoalen! Kom!” En Stovver zee: “En wat n goud idee van mie om ons as Swaarte Pieten te verklaiden.” Ze vollen inderdoad nait op tussen aal dij aandern en konden zo t hotel inlopen. Doar keken ze heur ogen oet. De grote hal ston al barstendevol mit zakken en op elke zak ston wat ter in zat. Hinderk las zachies haardop: “Pepernoten, kikkers, muizen, ballen, poppen, boeken, chocoladeletters, schuimpjes, kleurboeken, kleurpotloden, zilveren munten, gouden munten, sokken, pyama’s….” Hûh! Múnten….?! Haar e dat zo event wel goud lezen? Baaide bruiers keken mekoar hail even aan en bokten zok dou touglieks veurover om nog es beter te kieken. Bams….! Ze knalden zo haard mit de koppen tegen mekoar, dat de troanen heur in d’ogen sprongen! “Kounavvel, kiek toch beter oet dien doppen!” schol Hinderk zien bruier vot al weer oet. En Stovver zee: “Kiek zulf beter oet, ozzekop!” Nou deden baaide bruiers wel voaker dom, mor ze begrepen ook wel dat ze op dat ogenblik beter gain roezie moaken konden. Mit heur buusdouk wisten ze zok d’ogen dreuge en dou bokten ze zok nog n moal veurover, mor wel n stok veurzichteger. Joa hur, ze haren t goud zain. Doar stonden twij zakken mit geld! “Dat geld het Sunterkloas vast neudeg om kedo’s kopen te kinnen. Hai kin ja nait ales oet Spanje mitnemen veur zoveul mìnsen,” fluusterde Hinderk en Stovver fluusterde weerom: “Dat ze dij zakken hier zomor hìnzetten duren! t Zel wel deur de dròkte komen. Mor wie binnen nou wel in ainmoal riek!” “Schathemeltjeriek!” zee Hinderk. “Loave we elk n zak pakken en moaken dat we votkomen!” Ze bedòchten zok nait, gooiden elk n zak over d’scholder en luipen der zo mit noar d’oetgang. Ook dizze raais vollen ze nait op, want der waren meer Swaarte Pieten dij net as heur mit n swoare zak over d’scholder noar boeten luipen. Der waren noamelk hail wat kinder dij volgende mörgen al op wat lekkers hoopten in heur schou. Sunterkloas haar op televisie ja zulf zegd dat ze dat al pebaaiern moggen. Was t mörgen nait dat ze wat kregen, din meschien overmörgen. Elk kwam vanzulf aan de beurt, haar e beloofd.

Al was t n swoare vracht dij baaide bruiers droagen mozzen, t inbreken was heur nog nooit zó makkelk òfgoan as dizze nacht. Mor ainmoal weer thoes, mozzen ze wel even biekomen van t gesjaauw. Ze besloten din ook om eerst n dutje te doun veur ze aal dat geld tellen gingen. Dat kon vanzulf nait mit n muie, dodderge kop! Veuraal nait as je op schoul nooit joen best doan haren! En ze haren nou ja ale tied van de wereld, want ze hufden nooit weer aan t waark…uh…aan t stelen, zo riek waren ze nou. Schathemeltjeriek! Ze legden gaauw heur mutsen, proeken en hansen op toavel en dou was t mor even of ze waren, elk in n lòie stoule, in sloap sukkeld.

In t hotel was t lang zo rusteg nog nait, want dou de Swaarte Pieten kloar waren mit sjaauwen en ale zakken in de grote hal stonden, mozzen ze vervòlgens noakieken of ales wat op de laange lieste ston ook mitkomen was. Om beurten nam aine van heur n zak op scholder en nuimde din eerst op wat ter in zat. Dij zak kon din deurstreept worden op de lieste en noar ain van de koamers van t hotel bròcht worden. En dou ale zakken ain veur ain wegbròcht waren, bleken op de lieste twij zakken nait deurstreept te wezen: dij mit de golden munten en dij mit de zulvern munten. Dij ontbrakken dus, want de hal was nou hailndal leeg! t Ainege wat ter nog op grond lag was n òlle, onbekìnde buusdouk mit roavels en goaten. En….mit swaarte vegen! Dat kon wel es n belangrieke aanwiezen wezen! t Was dudelk dat ze snel in actie komen mozzen. Allereerst mos Sunterkloas woarschaauwd worden! Dij was noa de dikke bootraais vanoet Spanje vot sloapen goan, want t zollen nog hail dròkke weken veur hom worden en hai was nait de jongste meer! Mor t was nait aans, ze mozzen hom wel wakker moaken, want hai haar in zien laange levent al zoveul mitmoakt dat e sikkom overaal wel road op wos. Ain van de Swaarte Pieten ging din ook hìn en klopte even loater op de deure van de grootste en sjiekste koamer van t hotel. Eerst zachies, en dou e niks heurde, wat haarder. Pas noa de daarde moal kloppen, heurde hai wat gestommel en vervòlgens de rustege stem van Sunterkloas, dij zee: “Binnen!” Sunterkloas zat in zien laange, rode nachthìmd en mit zien rode sloapmutse op in zien stoule, zien vouten in waarme, rode petovvels. Noadat zien knecht verteld haar wat ter loos was en hom de buusdouk zain loaten haar, streek Sunterkloas, dij nait zo gaauw meer in paniek rakt, eerst wel vief moal over zien laange, witte board en zee dou allaint mor: “Zo, zo…” Mit n daipe zucht pakte hai zien staf, dij e aaltied noast zok stoan het, en kwam vervòlgens kaalm overìnde. Langsoam en stoateg luip e noar n kaaste. Zulfs in zien nachtgoudje zag e der nog defteg oet! Dou e even loater weer in d’stoule zat, haar e zien dikke bouk op schoot. t Bouk dij barstendevol staait mit noamen. De noamen van ale laive mìnsen doar Sunterkloas zo wies mit is, of ze nou klaain binnen of groot, jong of òld.

Tuurlek, elkenain is wel es ondeugend of is n dag nait te spreken, mor dat vindt e nait neudeg om aalmoal op te schrieven. Aans zol t bouk ook wel hail dik en swoar wezen! En eerlek is eerlek, zulf is e ook wel es n dag minder goud te spreken, veuraal as e slim mui is! Moar as je t te görteg moaken, as je nooit joen best doun en nooit wat veur n aander over hebben, joa, din moakt e doar wel aantaikens van. En joa, elk joar waren der wel weer n poar bladzieden bie mit minder gòie berichten. Mit tegenzin zette Sunterkloas zien leesbrille op en sluig t bouk open. Vervòlgens bleef t n hail zet stil. Je heurden allaint zo nou en din n daipe zucht en t geluud van n bladziede dij omsloagen wui. Noadat e zien bouk weer dicht doan haar, schudde hai verdraiteg mit zien heufd, keek nog es weer noar de gevonden buusdouk en zee dou op zörgelke toon: “Ieder jaar hetzelfde liedje, ieder jaar weer moet ik op sinterklaasavond hun huisje voorbij rijden. Zij zijn de enige mensen in dit dorp die al in jaren geen cadeautje van mij hebben gehad. Hendrik en Stoffer, ze leren het ook nooit! Wat zijn ze dit jaar weer vaak ondeugend geweest en wat hebben ze veel ruzie gemaakt!”

Dou luit e zien twij grootste en staarkste knechten bie zok komen en gaf heur t adres van de twij bruiers, mit d’opdracht om doar mor es veurzichteg n kiekje te nemen. De Swaarte Pieten gingen votdoadelk op pad. De moane scheen gelokkeg zo helder as n lanteern, dat t was mor even of ze stonden al veur t hoes van Hinderk en Stovver. Deur t gliefke van de gedienen zaggen ze hou de deugennaiten, dij in tied al weer wakker waren, net op dat ogenblik de twij zakken mit geld openmoaken wollen. Deur de klaidij van de bruiers en deur de proeken, hansen en mutsen dij op toavel laggen, snapten de Swaarte Pieten ook woarom gain ain heur in en om t hotel in de goaten had haar. De twij pieterboazen, dij ja overaal hail stil binnen komen kinnen, bedòchten zok din ook nait en even loater kregen Hìnderk en Stovver de schrik van heur levent. “In naam van Sinterklaas, handen op de rug en meekomen!” klonk t in ains achter heur roggen. Aans muiken baaide bruiers aaltied roezie wel of t eerste mog, mor nou pebaaierden ze om achter mekoars rogge vot te kroepen! En dou de twij grote, staarke hulpen van Sunterkloas heur bie de scholders grepen, gilpten ze t oet en keken mekoar schietend benaauwd aan! Ze mozzen votdoadelk mitkomen en zulf de swoare zakken weer mittòrren noar t hotel.

Doar zat Sunterkloas, dij nait meer sloapen kind haar, aal dij tied al op heur te wachten. Dou baaide deugennaiten vlak veur hom stonden, duzzen ze hom nait aankieken. Zunder heur proeken en mutsen en mit swaarte vegen op heur eerst zo witte kroagen, zaggen ze der allaank nait meer oet as echte Swaarte Pieten. Wél as echte baangschieters!

“Ik heb twee verrassingen voor jullie!” De stem van Sunterkloas klonk zo kaalm en vrundelk, dat Hinderk en Stovver hom toch stiekem even aankieken duzzen. Verrazzens? Was Sunterkloas din nait kwoad op heur? Mor op dezulfde vrundelke toon zee Sunterkloas: “Dit is de eerste verrassing!” en hai huil de gevonden buusdouk mit swaarte vegen in ains veur heur neuzen.” “Dat is mienent!” zee Stovver bliede. “Nait woar, leugenbaist, mienent!” ruip Hinderk. Ze begonnen al weer te schelden en zaggen nait hou Sunterkloas mit zien heufd schudde en toch ook wel stiekom lagen mos om baaide bruiers, dij zokzulf net weer verroaden haren. “Dat was één van de laatste cadeautjes die jullie van mij gehad hebben, al is het dan ook jaren en jaren geleden. En ik heb nog een verrassing!” zee Sunterkloas. Hinderk en Stovver keken Sunterkloas al weer nijschiereg aan. “Jullie wilden graag voor Zwarte Piet spelen, heb ik begrepen. Dat komt goed uit! Héél goed zelfs, want ik kan er in deze drukke tijd nog wel twee flinke hulpen bij gebruiken. Jullie mogen gelijk aan de slag gaan en deze twee zakken met geld die jullie teruggebracht hebben, verdelen over kleine zakjes voor in de schoentjes. Ik ben blij dat ze weer terecht zijn, want alle kinderen zijn gek op deze munten van… cho.. co.. la!” Baaide bruiers keken mekoar verschrikt aan. Sokkeloa…?! Tja, hou konden ze dat ook waiten as ze dij nog nooit in heur schou vonden haren! En veur t eerst in heur levent schoamden ze zok d’ogen tou kop oet.

Nait veul loater waren ze al drok bezeg om klaaine puutjes te vullen mit elk tien zulvern en tien golden munten. Dat ging verschaaident doagen zo deur en wat ze nooit dòcht haren, ze vonden t nog mooi om te doun ook! Én gezelleg mit aal dij Swaarte Pieten om zok tou dij d’hail dag verskes zongen en grapkes muiken. Hìnderk en Stovver vonden t zulfs zó gezelleg, dat ze Sunterkloas vruigen of ze hom ook wel helpen moggen mit kedo’s inpakken. En dat mog. De spezioale Swaarte Pieten veur etenkokerij vergatten gain dag om twij ekstroa etensbòrden op toavel te zetten, want baaide bruiers moggen gewoon mit aanschoeven, as heurden ze der echt bie. En elke oavend kregen ze ook nog n puutje sokkeloadegeld van Sunterkloas, dij ze, as belonen veur t waark, lekker opsmikkeln moggen. Mor nait veurdat ze dij eerlek onder heur baaident verdaild haren. Ze haren nog nooit zo genoten en tot zien verjoardag aan tou bleven ze in t hotel om Sunterkloas mit te helpen! Mor op 5 december mozzen ze oetìndelk toch òfschaaid van hom nemen, want zo as je wel waiten, voart Sunterkloas nog dijzulfde nacht weerom noar Spanje. De baaide bruiers bedankten hom veur de gezellege tied dij ze had haren en wollen in t vervòlg aaltied eerlek veur heur geld waarken, beloofden ze. Waarken was ja hailndal gain straf west! Integendail! t Was n feest west!

Dou ze noa roem twij weken ìndelk weer thoes kwammen en doar op toavel nog heur proeken, mutsen en hansen liggen zaggen, konden ze zok nait meer indìnken dat ze zo gemain west waren. Mor ze zaggen ook nog aanswat. Noast de toavel ston n grote zak, dij tot boven aan tou vol zat mit kedo’s! Op t braifke dij der bie lag, ston: voor Hendrik en Stoffer, van Sinterklaas. Ze kregen der n kleur van en gingen vot aan t oetpakken. En as je nog even weer deur t gliefke van heur gedienen noar binnen keken haren, din haren je zain kind hou ze dat mooi om beurten deden, zunder ook mor ain keer roezie te moaken! Wat haren ze t gezelleg mit heur baaident en wat vuilden ze zok riek! Schathemeltjeriek!!

t Is weer eksoamentied, n spannende tied, ook veur d’òllen, want al binnen t mor pepiertjes, mit diplomoa’s mouten we ons nou ainmoal wel bewiezen.

Dat begunt ja al op kleuterschoul mit n veterstrikdiplomoa en al propt mien zeun zien veters tegenswoordeg gewoon bie d’schounen in, zunder ze fersounlek vast te knuppen, hai kin wel bewiezen dat e der in ofstudaaierd is! Elk diplomoa is din ook reden om feest te vieren!

Dou ons dochter Janneke veur heur Havo-eksoamen sloagd was, kreeg ze din ook al gaauw n nuigen veur de feestelke oetrieken van heur diplomoa. In de Klinker en in gala! Ik ging der vanoet dat Janneke zok doar nait drok om moaken zol, want leste moal dat ze n jurk droagen wol, was ze vief joar!
k Was din ook haildal verboasd dou ze vruig: “Zellen we din n dag noar Grunnen goan, want doar is zowat wel te koop, heb k heurd!”
Veurdat k joa of nee zee, wees ik heur der op dat ze nog n hail sjieke, swaarte broek haar, dij ze nog mor ain moal aan had haar. “En ast din…”
Mor ik kreeg gain gelegenhaid mien zin òf te moaken. “Ik goa echt nait in n broek, hur! Ale wichter gonnen in n jurk!” zee ze op hail besliste toon.
“Waist wel wat of dat kost!” zee k. “En dat veur n poar uurtjes, want noatied komt e in d’kaaste vanzulf en krigst hom nooit weer aan!”
“k Heb ja honderdviefteg euro kregen veur mien diplomoa en doar mog k mit doun wat k wol!” zee ze.
Ze haar der schienboar slim belang bie.
“Din stel ik veur dat we mörgen eerst in Winschoot kieken,” zee k, “want winkels maggen zok ter ja wel n beetje op insteld hebben! k Mout om elf uur toch bie tandarts wezen. Dat is mor even en din hebben we nog d’hail middag om te winkeln.”

En zo luipen we de volgende dag al vot noa twaalm in d’Langestroate.
Mor dou t drij uur was, haren we nog nait ain galajurk zain, al haar ons gesjaauw heur wel n mooie, swaarte T-shirt opleverd. Deur de glans zag dij der hail sjiek oet, mor veur n gala was e lang nait laank genog vanzulf!
Dou t vaar uur was en wie grap ter schoon òf haren zee Janneke: “Zugst nou wel dat we veur zowat noar Grunnen mouten!”
Bie de gedachte allaint kon k al wel mui worden, dat ik zee: “Din doun we dat dunderdag wel, din is t doar ook koopoavend en huiven we nait al veur dag en daauw vot!”
En mit dij belofte gingen we weer richten Finnerwold.

k Mos nog wel even bie de kringloopwinkel aan, want k haar n zak mit klaaier in d’auto liggen, dij òf te klaain waren òf oet de groatsie.
Wie konden t nait loaten om der nog even rond te strunen en noa n zetje heurde ik Janneke inains roupen: “Mam, kom es kieken!”
Ze ston bie ain van de pashokjes in n strakke, swaarte rok tot op ìnkels. Gelokkeg wel mit n split, zodat ze der ook nog n beetje in lopen kon.
“Aigelk most dien nije T-shirt ter even bie aantrekken. Ik zel hom die vot even oet auto hoalen,” zee k hail beraaidwilleg en nait veul loater ston ze al veur de grote spaigel te draaien.
“t Is net of t bie mekoar heurt, vindst ook nait!” zee k.
Ik kreeg gain antwoord en zag heur aingoal weg over d’scholder in d’spaigel kieken.
“Hai kost mor vief euro, ja!” zee k dou k even op prieskoartje keken haar.
“Din bist ja veur twinteg euro kloar en wat hòldst din nog veul over om die aanswat veur te kopen!”
Mor aan heur bedìnkelk gezicht te zain, was Janneke nait onder d’indruk van mien verkoopproatjes.
“Je kinnen mien onderbroek wel dudelk deur dizze stof hìn zain. Dat vind k nait mooi!”
“Dat beetje!” zee k. “Doar huifstie toch nait drok om moaken!”
Noadat ze zok nog es weer van ale kanten bekeken haar, zee ze inains: “As k mie nou wél n string kopen mag van die, din kin k dizze rok wél aan en huiven we ook nait meer noar Grunnen!”
Dij iegel! Doar was over noadòcht! Ze haar t mie al voaker vroagd, moar ik von t mor dingen van niks en ze haar ook nog onderbroeken zat. Mor bie de gedachte dat k din nait noar Stad huf, zette ik mie gaauw over mien beswoaren hìn en zee: “Doar most din zulf mor achteraan goan, hur. Doar bist mien oordail ducht mie ook nait bie neudeg, want t mainste zit ja toch tussen de billen! En omdat we zo goud sloagd binnen vandoage, betoal ík dizze rok wel veur die en omdat k mie t geld veur de raaize noar Stad nou oetspoaren kin, krigst de nije T-shirt ook van mie! Goa die mor gaauw omklaiden, want as wie vanoavend ook nog n beetje eten hebben willen, maggen we wel votmoaken!” Ze was hail bliede en ik nait minder!

Janneke luit ter gain gras over gruien en ging volgende dag vot achter zo’n string aan. “Arregat!” zee k, dou ze mie heur aankoop zain luit. “Wat n iezelk ding, en zit hoast gain kruus in! Zol dat nait maal vuilen? En wat kost zowat nou nog?” Vief euro haar ze geven mouten, dat ik zee: “Net zoveul as d’hail rok en dat veur zo’n schietertje! Doar kinnen ze nog es aan verdainen! t Is ja nog minder as n buusdouk, je kinnen neuze der nait ains in oetsnoeven!” “Asofst dat willen zolst!” zee Janneke en dou ging ze gaauw hìn om hom onder heur rok aan te pazen. k Mag toch hopen dat zowat nait ròild worden kin, dòcht ik nog even!

Ain ding mout k tougeven: dij oavend in de Klinker zag ze der oet om deur n rinkje te hoalen! Mor meschien kin k beter zeggen: deur n strinkje!!

“Woarom gaait pappe din nait mit ons mit noar t sunterkloasfeest?” vruigen mien twijlingzuske en ik aan moeke. t Was op n zotterdag en pa was vot noa t middageten mit n tazze vol raive wegfietst. “Hai mout bie aine n laampe aan d’boetenmure moaken,” zee moeke. “Dij is baange dat Sunterkloas aans in t duustern zien hoes veurbie ridt en meschien gain kedootjes krigt!” t Was nait aans, want Grietje en ik wozzen ook wel dat gain ain zo goud lampen aan muren moaken kon as pa.
En zo kon t gebeuren dat wie dij middag allaint mit moeke de grote, versierde ketine binnen stapten. De ketine van de febriek doar pa zien waark haar en doar Sunterkloas dij middag op bezuik kommen wol. t Was der al slim drok en dou wie zaggen dat ter ook veul voaders bie waren, muide t ons vot al weer dat pa der nait bie was. Mor de sokkeloademelk mit spekeloasjes derbie muik veul goud en doarnoa was t wachten op Sunterkloas.
Dou n man in n defteg pak om stilte vruig, omdat e mainde dat e wat bie deure heurde, wui t aal spannender. Noadat e eerst even in t ronde keken haar of elk wel netjes op stoule zat, dee e hail veurzichteg deure open, gluurde stiekom deur t gliefke, om doarnoa vot weer deure zachies dicht te doun. Hai haar zok nait vergist, zee e. Sunterkloas was der en dus mos der zongen worden. Doar klonk de meziek al en even loater zongen wie aal mitnander ‘Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht’. Mor deure ging aal dij tied nait open! Zollen we nait haard genog zongen hebben, vruig de deftege man zok òf. Wie mozzen t nog mor n moal pebaaiern, zee e, en din n beetje haarder. En joa hur, dat holp, want doar kwam Sunterkloas binnen stappen, vòlgd deur twij Swaarte Pieten, dij elk n grote zak mit zok mit tòdden.
Noadat de deftege man Sunterkloas welkom haiten haar en hom noar de versierde stoule bròcht haar, wuiren de kinder ain veur ain noar veuren roupen om de bisschop n haand te geven, n verske te zingen en n kedootje in ontvangst te nemen.

Grietje en ik haren veul respekt veur Sunterkloas, mor nog veul meer veur de zak van Swaarte Piet en dou Sunterkloas ons bie zok ruip, grepen we mekoar din ook gaauw bie d’haand, om dij veurlopeg nait weer lös te loaten!
“Zijn jullie dit jaar ook lief geweest?” was d’eerste en vanzulf ook belangriekste vroag van Sunterkloas. Wie vonden van wel, mor Sunterkloas keek veur de wizzeghaid toch nog even in zien grote bouk. “Hmm…hier staat dat jullie gisteravond nog erg laat lawaai maakten op bed,” zee e. “Jullie vader heeft twee keer moeten waarschuwen. Klopt dat?!” Ons respect veur Sunterkloas wui nog groter as dij al was. Pa haar guster dus toch geliek had dou e ons woarschaauwde dat Sunterkloas ales gewoar wui! Beschoamd luiten we d’kop hangen en dou zaggen we ze: de schounen van Sunterkloas! Hailndal verboasd vertelden we dat ons pa nog mor net persies dezulfden kregen haar! Dat vonden n bult mìnsen in de zoal schienboar grappeg, heurden we, en Swaarte Piet haar der ook lol om, zaggen we, mor Sunterkloas zulf was der even stil van. Zo verboasd was e vanzulf! Noadat e zien schounen nog even goud bestudaaierd haar, zee e: “Maar dan heeft jullie vader die zeker ook gekocht bij schoenenwinkel Schott, net als ik!” Joa, doar haren wie ook aaltied ons schounen weg! Sunterkloas ging weer rechtop zitten en zee: “Dat noem ik nog eens toevallig! Dan heeft jullie vader zijn nieuwe schoenen vast ook aan op deze feestdag, net als ik! Dat wil ik wel eens even zien!” Hai keek de zoal in en vruig: “Wil de vader van deze tweeling ook even naar voren komen?” Der wui weer laagd, mor dou Grietje en ik vertelden dat e der nait was en hou dat zo kwam, keek Sunterkloas wel n beetje sneu. “Hè, wat jammer nou!’’ zee e. Hai streek zok hail even over zien board en zee dou: “Ik heb wel een idee!” Wie keken hom nijschiereg aan. “Eigenlijk mogen alleen kinderen hun schoentje zetten, maar laat jullie vader vanavond maar voor één keer met jullie meedoen met z’n nieuwe schoenen! Dan kan ik die toch nog mooi even zien!” Dou moggen we ìndelk ons kedootje oetpakken, mor pas noadat wie beloofd haren om in t vervòlg rusteg sloapen te goan.
Dou ale kinder heur kedootjes kregen haren, mos Sunterkloas ook al weer òfschaaid nemen, want hai haar t hail slim drok, zee e. De meziek begon weer te speulen en terwiel elkenain hom oetswaaide, zongen we zo mooi as we konden ‘Dag Sinterklaasje’.
Wie waren allaank weer thoes, dou pa der pas weer aan kwam. Hai haar t meschien wel net zo drok had as Sunterkloas, zee e. “Het e zok wel n beetje mit joe vernuverd op febriek?” vruig e dou. Grietje en ik kregen sikkom roezie, want aalbaaident wollen we vertellen van de schounen en dat pa zienent ook wel opzetten mog. Wat was e tröts dat e net zokse deftege schounen haar as Sunterkloas! Dou t veur Grietje en mie bèrregoanstied was en wie ons schou bie d’kaggel zetten wollen, pakte pa zienent ter ook vast bie. Noadat e der gaauw nog even mit zien maauw over vreven haar, zette hai zien schou noast dij van ons. Hai stopte der ook nog n appel in veur t peerd van Sunterkloas en zong zulfs nog n verske mit ons mit! Wie wozzen hailn’t dat e zo mooi zingen kon! Sunterkloas haar t vast ook heurd, want de volgende mörgen zat ter in elke schou, óók in dij van pa, n dikke, sokkeloaden letter!
En omdat e der slim zuneg op was, het pa nog joaren plezaier had van zien biezundere schounen! t Is nog voak n moal nuimd en elke keer weer vuilde hai zok din net Sunterkloas!

(veurlezen vanòf 4 joar)

t Is zotterdag. Annemieke zit wat in t ronde te kieken. Wat zel ze nou es even doun goan. Pappe en mamme hebben zok net aalbaaident achter d’kraante verstopt. Ze zugt hou Moppie bie pappe zien vouten zitten gaait en ze mout stiekom lagen. Ze wait nou al wat ter komen gaait en joa hur, doar springt e al bie hom op schoot! “Rötkatte! Wat letst mie ja weer schrikken!” zegt pappe en aait hom din zachies over d’rogge. Annemieke lopt noar t roam. Ze zogt nog aal op t sokkeloaden poasaaike dij ze zo net van mamme kregen het. Mmmmm, wat lekker is dat toch! De zunne op heur wangen is ook lekker. t Liekt wel zummer, zo waarm vuilt dat deur t glas hìn. Mor as ze noar boeten kikt, zugt ze hier en doar nog wat snij liggen. Doar kin zunne net nait bie komen. Van heur vogelsnijhut is nog wel n mooi bultje over, zugt ze. Inains was t vleden week nog even weer hail kòld worden en was zulfs nog snij valen. Lang nait genogt om weer n grote snijhut van te moaken, Mor, haar Annemieke dou bedòcht, meschien kon ze wel n lutje veur de vogeltjes moaken. Ze haar aingoal snij bie mekoar veegd en dij in n plestieken bakje noar de toentoavel noast schuurtje bròcht. Ze haar de snij goud stief aandrokt en der aal mor deur mit baaide handen op aan t kloppen west. Dou e groot genogt west was, haar ze de bult aan ain kaante weer oetgroaven mouten, aans was t gain hut en konden vogeltjes der ja nait in. Heur handsen waren aal natter worden, dat dij haar ze op t leste mor oetdoan. Mor wat haar ze dou kòlle vingers kregen! Ze haar der sikkom van schraiwen mouten, zo slim was t west! Mamme haar gaauw n beker waarme sokkeloademelk veur heur moakt. Wat was dat lekker west, óók veur heur handen! Gelokkeg haar mamme ook nog n poar dreuge handsen veur heur had en zulfs n lepel om de bult verder mit oet te groaven. Dou de vogelsnijhut ìndelk kloar west was, haar ze der krummeltjes brood in legd. De vogeltjes haren t loater aal opeten.
Doarnoa haar Annemieke nóg n vogelsnijhut moakt. Nait mit snij, mor mit kleurpotloden op taikenpepier. Dij hangt nou al d’hail week mit plakbaand veur t roam. Wat is t doar waarm in de zunne. Pappe, dij kraante schienboar oet het, komt even bie heur stoan. ”Goud dat de vogelhut op dien taikening nait weg smelten kin in d’zunne!” zegt pappe en stiekom stopt hai heur nog n poasaaike in mond. En zokzulf ook. Hai drokt gaauw n vinger tegen zien lippen. Sssst, niks zeggen! betaikent dat. Annemieke mout ter stiltjes om lagen en kikt gaauw even achterom. Mor mamme zit nog in d’kraante te lezen en zugt niks. “Zellen wie mit ons baaident vast wat bloadern en takjederij in toene weg haarken?” vragt pappe. “Din is t volgende week mit Poaske mooi schier om t hoes tou! En ons handsen, mutsen en dazen kinnen nou wel binnen blieven!” Dat wil Annemieke wel en even loater komt pappe der al aanzetten mit de jazen. Hai geft heur n knipoog en stopt heur nog n poasaaike in buutse. En zokzulf ook. “Foei Jan!” O wee, mamme het t toch zain! “Magst ter toch gainent bie stoan loaten!” zegt ze. “Gooi mie ook es even aine tou!” Pappe pakt n aaike van t schoaltje op toavel en mikt dij sekuur bie mamme op schoot. Ze mouten der aal drije om lagen.

“Hai, wat bin k ja waarm!” zegt pappe as e nog mor net n zetje aan t schovveln en haarken is. Annemieke het t ook waarm. Onder heur winterjaze het ze n dikke truie aan. En onder heur truie n T-shirt. En onder heur T-shirt ook nog n hìmd. “Zellen we jaze oetdoun?” zegt pappe. Annemieke twievelt. Zol mamme dat wel goud vinden? Ze kikt of ze heur ook lopen zugt deur hoes. Mor mamme zit, mit rogge noar t roam tou, lekker in d’zunne. Zo te zain is ze mit aine aan t bellen. Pappe laagt ondeugend en het zien rits al lös. Annemieke laagt nou ook ondeugend en het rits ook al lös. En doar gooit pappe, hupsakee, baaide jazen al over d’waskeliene! “Nou mor hopen dat mamme nog n zetje kwedeln blift!” zegt pappe. Annemieke hoopt t ook en even loater binnen ze al weer drok aan t rumen en reddern.
Lekker zo, zunder jaze, vindt Annemieke. Inains bokt ze zok. Op n stòkje kroepen twij laimeneerstiekjes. Veurzichteg lopt ze der mit noar pappe. “Dij binnen vast ook bliede mit dit schiere weer!” zegt e. “Houveul stipkes hebben ze?” Annemieke telt tien swaarte stipkes bie d’ain en ook tiene bie d’aander. “Din is t vast n twijling,” zegt pappe. Annemieke legt t stòkje gaauw weer op n mooi plekje in d’zunne en lopt din noar t schuurtje. Doar in d’schare is t dudelk wat kòlder, vuilt ze wel. Heur vogelsnijhut is haildal schaif zakt en lang zo groot nait meer, zugt ze. Hé, zit doar ook n laimeneerstiekje op? Dat is toch veul en veuls te kòld veur zien pootjes! Dij mout ze mor even bie dij aander baaident in d’zunne zetten. Mor as ze t laimeneerstiekje pakken wil, worden heur ogen groot van verboazen. “Pap, kiek es!” gilpt ze en ze runt weer noar hom tou. As ze heur voeske open dut, kikt pappe al net zo verboasd as zai. Want wat ligt doar in heur haand…..?! n Laimeneerstiekje, zel elkenain nou dìnken….
t Is inderdoad n laimeneerstiekje, rood mit swaarte stipkes, mor t is gain echte. t Is aine aan n rinkje. t Is t zulvern rinkje dij Annemieke lest van opa en oma kregen het en dij nog wat lös om heur vinger zeten haar. Opa haar zegd, ze mos mor goud eten, din zol heur vinger vanzulf wel dikker worden. Mor zo rad gaait dat nait vanzulf! Wat was ze schrokken dou ze t rinkje inains kwiet worden was. Ze haar hailn’t vernomen dat e heur òf goan was. Overaal haar ze der noar zöcht deur hoes. Mamme haar zulfs stofzoegerzak open knipt om te kieken of ze t rinkje meschien opzogen haar! Ze haar ook op school en op swemles vroagd of e vonden was, mor ze haar nait aan de vogelsnijhut dòcht. Dóar was e heur dus òf goan! Wat is Annemieke bliede dat e der weer is!
“Din is t vast woar dat laimeneerstiekjes gelok brìngen!” zegt pappe. “Loat mamme t ook mor gaauw even zain.” Annemieke schoft t rinkje om heur vinger en runt onder d’waskeliene mit de jazen deur, noar hoes. As ze deur t roam noar binnen kikt, zugt ze dat mamme aan t eten koken is. Ze tikt even op t glas en as mamme t nait heurt, nog n moal, mor nou wat haarder. Doar komt ze al noar t roam tou lopen. Annemieke stekt tröts heur haand mit t rinkje omhoog. Mamme is verboasd en bliede touglieks en stekt doeme op. ‘Goed zo!’ betaikent dat. Mor ze mout wel bie t eten blieven. Annemieke swaait nog gaauw even noar heur en huppelt din toene weer in.
Mor as ze onder d’waskeliene deur gaait, blift ze inains stoan en draait zok nog even weer om. Zol mamme wel zain hebben dat ze zunder jaze boeten lopt….?