Fanmail

Zai is n 93 joar en moakt nog doaglieks t verschil. Of zai aaltied zo west is, vertelt t verhoal nait, mor zai is zeker n taante mit hoar op de koezen. En boven alles…. schaarp van geest, aine dij zok gain knollen veur sitrounen verkopen let.
‘Je moet haar niet tegen de haren instrijken,’ heb k al voak heurd.
Huift ook nait, want mìnsen op leeftied hebben net zo veul recht op n goie behandeln as lu van welke leeftiedscategorie den ook. n Luusternd oor en openstoan veur heur doagliekse zörgen hebben zai noa zo’n laank leven toch wel verdaind. Gelokkeg lopen der n bult van zokse mìnsen in de zörg rond. Perbaaiern ook oet, woar interesses van heur ‘pasjìnten’ liggen. Zo binnen der ‘oldjes’ dij stommegeern over t verleden proaten willen, aandern kist gain groter plezaaier doun as n mooi melodietje veur te speulen. Bie onze 93-joarege zit t aal in ain persoon versoameld. Zai kwedelt t personeel, in elk geval dijgenen dij der tied veur vrijmoaken, de oren van de kop en is moeskestil, as z’heur op n doodnormoal mobieltje n verske oet d’olde deuze tovern. Joa, zai is n dankboare klant.
n Poar moand leden heb k heur mien bouk ‘Bie pad en weg’ schonken.

Soms heuren je nog wel ais wat en omdat ik nog n stoapeltje in n olde deuze op zolder liggen haar en t verstovven bij lutjen aan toch al begonnen was, heb k heur per kerende post n eksemploar toustuurd.
Op mien vroag:
‘Kin zai den Grunnegs lezen?’ kreeg k te heuren, dat zai in n kraant al verschaaiden keren n verhoaltje van mie lezen haar.
Nait dat t aineg verschil moakt haar.
Van de weke kreeg k per kerende post van dezulfde postbode n braif van d’olde mevraauw op matte vlijd. t Bouk was sikkom oet en zai voulde bliekboar de behuifte om schriever ais dudelk oet te stokken, hou zai over zien vertelsters docht. Om persies te wezen over t verhoal ‘De postbode.’
n Körte inhold veuròf:
‘De postbode’ speult aargens in de winter van 2015. Ik loop mit Famke bie t Lutje Bos ( op Ommelanderwieke ) en kom mit n postbesteller aan de proat over t stoere leven van postbezörgers. k Heb de dag derveur n beste slister op t weggetje bie Jeudenkaarkhof moakt, mit as gevolg n zere scholder.
De braif begunt zo:
Blz. 120 ‘De postbode zegt, dat hij weer verder gaat’
Zai verontschuldegt zok vervolgens, dat zai gain Grunnegs schrieven kin, wel proaten en ook lezen en schrift den n opmaarkelk zinnetje:
‘.. maar bij het jeudenkerkhof denk ik, dat ie het mis hebben. Jeuden hebben geen kerk, dus ook geen kerkhof, maar een synagoge.’
Heur reactie verboast bie t eerste lezen en zet mie tougelieks ook aan t prakkezaaiern. Woarom het mien onverwachtse slister op t asfalt bie t jeudenkaarkhof ( en dij k de volgende dag nog nait vergeten was ) heur aanzet tot bovenstoand zinnetje. Zol zai onverwaarkte belevenizzen overholden hebben aan WO2? Binnen der dou dingen beurd, dij zai nait zo makklek vergeten kin? Of is dat te vèr zöcht. Mien olden waren van dezulfde leeftied en pruiten ook ja nooit over oorlogstied.
Zai mout traauwens nog wel wat over zokzulf kwiet:
‘Ik ben wel een echte Grunneger, uit de school Foxhol. Goed onderwijs, maar Nederlands was bekakt.’
Zai geft tou, ook al het zai t stoer mit schrieven, dat zai de braif in n haalf uur schreven het en slot òf mit de woorden:
‘Het boek is haast uit. Mooi en nog heel erg bedankt. Ik lees het met plezier.’
Bliekboar het de postbode hoast had, het meschain stoan te drammen, getuge heur leste zin:
‘Ik moet nu stoppen, anders kunt u het niet meer lezen.’
Mor t mooiste bewoart zai tot t leste: heur aigen handtaiken. Om in te liesten.