Middelvinger

Handgimmestiek, rek- en strekbewegens bie t opstoan binnen al tieden n gewoonte. Benoam middelvinger aan linkerhaand het noa n laange nacht aandacht neudeg. Stief van t sloapen. Omdat rust roest en ook omdast de dag nait begunnen kist mit n oetstrekte middelvinger, neem k groag even vief menuten tied om mien vingergewrichten wat soepeler te moaken. Olderdom komt mit gebreken. t Het n noam: artrose. t Is vervelend, mor der is mit te leven.
Mit de hitte van òflopen weke bevubbeld haar k t veul stoerder.
Vrijdag het onze nationoale weerman oet Grunnen, mit de dubbele achternoam Peter Kuipers Munneke dat nog ais ekstroa oetstokt. t Komt noamelk nait voak veur, allewel leste joaren voaker, datter twijmoal in n joar n hittegolf in Nederland in de bouken komt. Poesten en stìnnen.
‘Was t mor weer haarfst,’ heb k vrijdag nog oetroupen.
Noa n haile dag veroordaild tot binnenzitten, heb k soavends, dou zunne achter Nijkomnij al bezeg was achter horizon te kroepen, nog wel n zetje soamen mit femilie oet t veurhoes onder de grote parasolboom in toene zeten.
Woar d’kinder lekker in toenzwembad poedeln konden, zagst aan heur, leste loodjes wegen t swoarst. Goa mor ais n vlouer leggen mit glìnde zunne op de kop in n stoacaravan zunder zunbeschaarmen. t Sloopt joe en as jongste klaaindochter aanstalten moakt om noar hoes te goan krigt zai te heuren:
‘k Wil dastoe dien handdouk even van liene hoalst en in ………’.
Dat t verhoal nait òfmoakt wordt, het niks te moaken mit de spreekster. Wel mit de ontvangster. Dij recht zok de rogge en zegt, in kört staccato en ieskold:
‘Ik wil, ik wil…,’ stopt den plöts mit proaten, draait zok n kwartslag, stekt middelvinger omhoog, slagt zok mit vlakke haand veur de kont, stekt vervolgens tonge oet en neuze in de locht om noa n kwartslag terogge, fier as n paauw op hoes òf te stappen en let zo versoamelde meute in verboazen en schrik achter.
‘Binnen lutje wicht d’hazzens waik worden,’ is t eerste wat mie in d’zin schot.
n Poar tellen is t net of alle geluden oet de wereld wegzogen binnen. Zulvens Hendrik Hoan let t òfwaiten en pas dou k boven mie lutje boombloadjes heur roddelverhoal heurde fluustern, wos k dat t geluud terogge op eerd was.
‘Anna!!’
Zokswat zegst toch nait en zeker nait tegen dien laive moeke. t Is onbegriepelk, onfesounlek en ongeleuflek.
Of toch nait. t Tavvereeltje het noamelk wel wat verdaipens. Anna is n komiek, n eersteklas toneulspeulster, dij mit n eernsachtege gezichtsoetdrokken aander lu maist onweschienleke verhoalen veurtovern kin. Mit n stoalen gezicht dingen vertellen, is echt n kunst.
t Zit in de femilie en k heb olllu bie t noamgeven al woarschaauwd. As ie old-oma benuimen goan en t kind krigt de noam Anna, beraaid joe den mor veur. Doar kriegen ie nog aal wat mit te stellen.
n Veurspèllen mit n aan zekerhaid grìnzende weschienlekhaid.
Om dit verhoal òf te sloeten, nog even terogge noar mien middelvinger. Dat ik regelmoateg mien middelvinger masseren mout om hom zo soepel meugelk te holden en omdat ik nait aingoal mit n rechte middelvinger over stroat lopen wil, zel elkenain wel snappen. Boeten t liggoamelk ongemak van n stieve vinger, staait t in onze moatschoppij nait ‘netjes’ om die mit n oetstoken vinger onder t publiek te mengen.

Kist der zulvens bie in t hok kommen. Veur t opsteken van n middelvinger tegen plietsie-agenten kist wel drij moand kriegen.
Veur 1970 was ‘de vinger’ nog nait overwaaid oet Amerikoa. Meschain is dat de reden, dat ik as babyboomer ook nooit bewust mien middelvinger, as taiken van frustroatsie of agressie tegen wel den ook broeken zel. t Komt gewoon nait bie mie op.
Mor ja, t is tegenswoordeg ook n hail aandere generoatsie.