Vlieg, Ids

Geboren: 1951 in Veendam
Woont in: Wedde

Ik proat mien haile leven grunnings, moar schrieven kin ik t nait goud. Ik schrief t teveul zo as ik het zeg. Toch perbaaier ik wel es wat met hulp van dizze en dij. Ik mok ‘riemseltjes’ as tiedverdrief. ‘Gedichten’ vin ik n te groot woord. Mor ik heb der oardeghaid aan. Maistal in t Nederlands, moar ook wel in t Grunnegs.
Ik hol nait van swoarwichtig gedou. Veurwoarde aine is veur mie dat het mot riemen. Dat litteraire gedou zegt mie niks.



Op Dideldom publiceerd:

Boetenbaintje

As e zoch achter n boom verstopt,
aargens in de verre vèrte lopt,
zöcht naargens n mins of n daaier hom.
Gainaine röpt:”Janpie, Janpie kom!


Hai zit te dreumen achter in de klazze.
Noeit huuswaark in zien tazze.
Wil nait meer waiten as wat e wait.
n Bruirtje of zussie mist e haildail nait.


Zegt noeit “Moi” tegen joe of mie.
Gait aan de kaande veur ain as die.
Zunder pareplu deur de soezende regen.
Hai komt groag de volle moane tegen.

t Is hom aalmoal best noar t zin.
Snapt zulf wel wat e t beste kin.
Speult aaltied in zien aigen allaintje.
Hai wait: k bin nou ainmoal boetenbaintje….

Twijde pries 29e Westerwolder Schriefwedstried 2024

De wereld

Mien degeleke ik zunder beleven,
vastroest in doageleks gebroek.
Makke kooien in heur waaidelaand.
Rechte wegen, te voak bereden.
t Wordt tied de sleur te deurbreken.

Mui van de gewone omgeven.
Te veul bekinds in wat ik roek.
Leven in de reservestaand.
Over mie zulf te voak uutgleden.
k Heb dit loage laandje wel bekeken.

t Wordt tied de wereld te beleven.
Mie op onbekinde poaden te begeven.
Van aal mien plichten worden ontheven.
k Goa joe n dikke knuffel geven.
De vrijhaid is mie om t lief tou schreven.

Deur t veld

k Loop in de waarme zunne
laangs n dröge regentunne.
De schare over de stilte vuilt zo lekker.
t Verstaand kin uut de stekker.

Achter moeke vaar donzege zwoantjes.
In t wotter mit heur eerste boantjes.
Aan d overkaande n loakenvelder kou.
Dei röpt, wil groag noar mie tou.

Vogeljes heur k floitend proaten.
Zai hebben mie wel in de goaten.
Wilde bloumen tussen t gruin kriegen kleur.
t Roege veld doar loop ik deur.

De netuur schenkt mie zien rust weer in.
k Vin t mooi dat ik alleneg bin.
Naargens vuil k n vleugie wind.
Doar zit n moeke mit heur lutje kind.

n Klain knientje lacht noar mie.
Vlindertje dwarrelt zien kleuren veurbie.
Zunnestoatjes op mien rogge.
In t veld krieg ik de vraihaid trogge.

Gedachten

Wat draait der aal deur mien kop.
t Gait mor deur zunder n stop.
Blift in t ronde moalen
en zoch aaiweg weer herhoalen.
t Liekt wel n oafvaalbakke vol.
Mit lewaai van rock en roll.

Mien hazzens mokken overuren.
Dit mot nait te laank meer duren.
n Vörke prikt in mien verstand.
n  Mès snit deur elke kaant.
k Verzoep in n zee van geprakkezaaier.
Overaal brullen wilde daaier.

Mag mien dinken in de roemte zweven?
Kin k aale vroagen aan n störm mit geven?
Ze mouten verdwienen in een dichte mist.
Bedink veur mie n loze list.
Loat mie dreumen in lege nachten.
k Wil vrijhaid, weg van mien gedachten.

In de ruumte

In de ruumte vuilen mien ogen open.
Kin haand in haand mit de vrijhait lopen.
Dwaars deur de verte magst hin kieken.
Over de blaauwe lochten en gruine dieken.

De horizon kist aaltied dichtbie zain.
t Uutzicht krigst over t haile laand te lain.
De golven in de zee waaien mit mie mit.
As k weer in de Kiekkaaste zit.

t Laand van vrouger, t laand van nou.
Grunnen doar kin joe nait om tou.
Kromme poadjes, indeloze wegen.
In Grunnen kom je de ruumte tegen.

Mien vouten willen de grond nait roaken
In de krapte blift mien lichoam hoaken.
Zunder ruumte paas k nait in t leven
Naauwe stroatjes hebben mie verdreven.

n Verre zunne schient rust in de kop.
De drokte hoalt inains weer op.
Joa, ruumte geft ons vree en rust.
Wees joe doar goud van bewust!

Deur polders over rechte wegen.
Boeren op t klaailaand komst der tegen.
De ruumte schenkt mie zien laifde in.
k Vin t zo mooi dat k hier bin.

Ook as de dag verdwient in t zwaart,
den bruuk k ruumte om mien haart.
Steerns en volle moane geven mie nije kracht.
k Wait wel woar k over dreum vannacht…..

Krummels

In mien pyama zat ik bie te kommen,
en wat ik doun mout vandoage op te sommen.
Ik mag noatuurlek niks vergeten,
mor eerst n poar koppies thee en wat te eten.

Twij kwassantjes heb ik had,
meelkoekies, n stuk of wat,
ain beschuut mit sjèm, hm lekker
plus nog ain volkorenkrekker.

En toun ik wol goan stoan
kwammen de krummels overaal vandoan.
Ut mien snorre en mien kruus,
rond mien navvel en deur t haalve huus.

Tussen de tonen en op mien stoule,
man man, wat ain boudel.
Dat har ik ja noeit en te nimmer docht,
gelokkeg har k mie net ain krummeldaiffie kocht!

Mit dit gedicht het Ids de eerste pries van 22e Pervinzioale Schriefwedstried 2018 wonnen!

Kwart veur achte

n Grunnegs-laifhebber uut de Daalen van Wildervaank

mot der elke dag van elke weeke op tied weer maank.

Want om kwart veur achte s mörns precies

mot ain van de dideldom spreuken, verhoalen of riempies

op de mail zet worden, aans duurt hom dat ja veul te laank.

Paark

Loop ook vandoage weer n rondje.
Mit dien nijsgierig snuvvelhondje.
Soamen deur t dörpsplantsoen hin dwoalen.
Van t vrisse mörngruin groalen.
Hondje Keessie is benijd noar elkenain.
Overaal binnen bekinden te zain.
“Hé moi, hou is t nou mit die?
Kom gaauw even koffie drinken bie mie”.
Joe kommen aandre honden tegen.
Dien laiverd kwispelt nait verlegen.
Hai kint ze: Luko, Pukkie, Bollo en Maark.
Joa hor, t is aaltied noflek hier in t paark.

Roggenbrood

Van roggenbrood worden wie staark,
roggenbrood is veur t swoare waark.
Mit keese, aaier of mit stroop,
doar blief je van aan de loop.

Roggenbrood in t zulverpepier,
jongens, wichter kom es hier!
Eet laiver roggenbrood dan te snoepen,
want je kin d’r roazend goud van poepen.

Van zo’n broen stukkie stevig brood
wordt n klaaintje zo mor groot.
De bakker gaait vroug uut zien nust,
omdat elk en aine t zo geern lust.

Mit roggenbrood in de moage
redden wie t wel vandoage.
Roggenbrood, ik hef mien hoge houd,
doe gefst mie altied weer nije moud.

Thuus …

….. is as n dikke wintersjaale
….. mokt alens oeit weer goud
….. geft die aaltied nije moud
….. smokt as n waarme aaierbaale
….. is n open welkomstdeure
….. doar is dien bère zacht
….. slöpst elke laange nacht
….. zuchst de nuverste kleuren
….. hangt noeit ain dichte mist
….. heur st dien lugtegste meziek
….. vuil st die de keunenk te riek
….. t stee woar st t aller laifste bist

Veur aale minsen

Vot mit hekken en weg mit muren.
Noar elke kaande kist hin sturen.
Blaauwe stroalende zunnelochten.
Niks om veur weg te vlochten.

Naargens is der aine baange.
Tirannen vast aan n iezern staange.
Geef diezulf ain vrijhaidsbeeld.
n Waarme vlam, dij kolde steelt.

Stop oorlog vot in olde bouken.
Kroep weg vanonder blouderege douken.
Vrijhaid stuurt ons gelok nait vot.
Vrede mokt gain levens kapot.

Doe kist boven de wereld zweven.
Fantaseren deur dien haile leven.
t Laifste magst doe veur die winsen.
Loat der vrijhaid wezen veur aale minsen.

Zeubranden

k Bin guster noar n feessie west.
Dat bevuil mie hatstikke best.
Der was smoakeleke draank genog,
woarvan elkenain zoepen mog.
Ook aale soorten sneks en gebak.
Mien moage gong hailemoal uut zien dak.

Mor … doarnoa loater de volgende dag
toun ik nog gappend op bère lag
vuilde t zoer in slokdaarm en om tonge.
Dat duurde n poar doage. Tjonge jonge.
n Bitter gevuil, t dee sikkom zeer.
Dokter zee: “Joe hebben zeubranden meneer!”

E-mail bie wat nijs?