Piepers

18 oktober

Dou k vanmörgen noa n waarm bad mit hond boetendeure kwam, overvuil vieze miezeregen mie as n kold störtbad. t Is gain boetenweer en noa de kovvie zuiken wie schoel bie Struvé op t Sappemeer. Wie binnen nait ainegsten.

Arineke tovert bie binnenkomst n laange lieste oet buutse. Mit heur bodschop: Veur n haile weke, bin k onkloar. Is dit neudeg omdat wie t neudeg hebben, of omdat doemdenkers ons willen loaten leuven, wie mouten veurberaaid wezen op noodsituoatsies. Onneudege hazzenspinsels. k Heb t ja drok genog mit scannen.

’t Binnen dure tieden,’ vertelt t piepapperoat.

Bie t òfreken duurf k aiglieks nait noar t bedrag onder de streep te kieken.

Mit vaar dikke tazzen vol in achterbak zit weg noar hoes vol mit aigen gedachten en as k auto noast t hoes parkeerd heb, piept zai mit sleudel in haand der snel tussenoet. Heur driefveer?

‘Zundagsoep en schenkelbonk mouten aan de kook.’

Vaar tazzen is twij moal sjaauwen en op- en inroemen in (koel)kaast en kelder nemt onevenredeg veul tied in beslag. Vind ik zulf, net as Wietske. Heur piep is nait van de locht. Zai kin klokkieken en vindt bliekboar, dat ik vèr over tied bin. Zai volgt elke bewegen en iedermoal as k noar biekeuken loop, zit zai mie op hakken. Hondje Ongeduld is hailemoal oet kedde as k noar stevelhoeske stievel.

Weg noar t stille achterlaand geft ons baaident rust, allewel zai nog laank nait oetrausd is. Zompeg laand moakt t schiere, witte hondje schier onherkenboar.

Op Nij Komnij duurf k heur heur vrijhaid te geven.

Datter op n haalve kilometer mìnsen op t haalflege eerappelveld lopen, was mie ontgoan. Heur nait en t köst mie muite om t nijsgierege hondje bie mie te holden.

k Heb al snel deur, zai doun persies t zulfde as woar k nog nait zo laank leden ook mit bezeg was.

Scannen, mor zai doun t mit n laange stok, woar n metoaldetector aan vastknupt zit.

‘Zai binnen vast nait op zuik noar lutje piepertjes, dij bie rudermesien deur zeve ontsnapt binnen,’ zeg ik tegen Wietske en tougelieks begunt Ede Stoal zachies mit te zingen:

‘Woar eertieds dale was, dat is nou vruchtboar laand …..’

Dichterbie kommen heur k ook nog wat aans. Heur pieperapperoaten moaken overuren. t Is t mement, dat ik kennis moak mit onbekìnde manlu. Tot mien grote verboazen maark ik dat Wietske totoal gain interesse toont in baaide ‘goldzuikers’.

‘Bist baange veur t gepiep? Aans zagst der toch ook gain bonken in om piepende moezen oet heur nuske te woulen.’

‘Ie binnen vervast op zuik noar n grote schat,’ zeg ik.

Olste man begunt te lagen en zegt:

‘Wie strunen hier gewoon wat tussen stadsòfval.’

t Is t bekìnde verhoal en k heb mie al voak òfvroagd, woarom dast as volwozzen kirrel op n druilerge zundagmörgen op t natte laand noar òfval zöchst. Vrouger vuilen ons, in opdracht van boer, tiedens t zuiken noar lutje eerappeltjes achter op Komnijsterwieke regelmoateg olde ‘stadse’ piepenkoppen in handen.

k Heb z’aal bewoard. n Klaaine schat in n old sigoarenkistje. Veur wat t weerd is.

Ik denk dat ik n punt moakt heb mit leste opmaarken, as mie t verhoal van Roald Dahl in zin schot:

‘De schat van Mildenhall.’

Hou n boer n kostboare zilverschat oet Romeinse tied, vonden deur ain van zien aarbaaiders tiedens t plougen, perbaaiert te verdonkeremoanen. Veur aigen gewin.

Vroag blift in dit non-fictie verhoal: moust dit dat de boer aanreken?

Binnen wie nait aalmoal, elk op zien of heur aigen menaaier, op zuik noar n schat?

Alle doagen eerappels op joen bordje verveelt toch ook op n duur.