Geheugen op raize
Soms woont t geheugen in n aander land
Wied vot, aan de overkaante van het verstand
Doe zügst noar een noam, noar een gezicht
Mor t blift verstopt, boeten t licht
Waist nog wel dast het ooit hest waiten
Mor t liekt wel deur de tied versleten
Kraabst die wat achter de oren en denkst
Woar ik het neerlegd heb bin ik vergeten
Soms komt het inains, zo mor midden op de dag
Precies op t moment dat het wezen mag
Den zegst: “joa, noe wait ik t wel weer”
En den is het weer even helder als weleer
Soms komt aine die vertellen: ”dat heb ik die al zegd”
Den zeg ik: “dat zel wel, mor t is mie ontglipt, echt!”
Mit de kennis is der dus niks aan de hand
Mor t geheugen het soms n aigen verstand
