Een wonderliek vergezicht
Doar woar de horizon de hemel kust
En stilte zweeft in golden rust
Ligt t wonder van de wereld wied mit zekerhaid
Dat wordt vongen in oneindeghaid
Een strepe van licht, een glans van blaauw
Een verre wolke, een ainzoame daauw
De verte fluustert zaacht en troag
Een dreum dei op t enne loagt
Gain grenzen hollen het oog meer vast
De tied verdwient, het heden past zoch aan
Holdt zoch stil en het oetzicht aiweg vast
Een plekke dei bie elk en aine past
Een vergezicht is nait allain een beeld
Mor wat het haart in stilte dailt
Een spaigel van wat in ons leeft
Een laand dat zoch aan dreumers geeft
