Laandjepik
Over t gras lopt n grìns
veur elk onzichtboar.
Woarom, wait gain mìns,
hou komt dat streepke doar?
Twij fienboetsaaierde baistkes
hebben dij lien bedocht.
Vinkjes, muskes en maiskes
zain allaint mor locht.
Links verschient d’ain
en rechts komt d’ander.
Verschil is nich te zain.
O, nou beloerken ze nkander!
Twij roodborstkes zo klaain,
zukke iepenkrietjes doch,
boasken op aigen terraain.
t Gaait aal goud nog.
Mor wat doun ze baaide doar?
Nebkes hoog, vleugeltjes omdeel,
moaken ze zok groot en zwoar.
Wel krigt ze weer in t gereel?
d’Aine bliekt n aalbegeer
en vaalt aan, zo vraid as e kin.
O, wat gaait t ter heer,
de wind holt d’oadem in.
Wat bemuit zo’n laandjedaif,
t gaait mor om wat grónd.
n Keudeldoemke zugt, t kopke schaif
n kloun veren, aal mor in t rond.
In n snelle duukvlocht
noadert n swaarte liester.
Ze binnen der nich op verdocht
en roaken moudveren biester.
Elk weer op zien aigen kaant
dwirreln veertjes, zo licht.
Vaar oogjes schaarp omraand,
en laive liefkes, zunbelicht.
Hou singelier ook d’òfloop is,
t waarkt op mien gemoud.
Zo’n swaarte liester dut wis
in de mìnsenwereld ook veul goud.
1ste Pries bie de Westerwolder Schriefwedstried 2026
