Wake me up when september ends
Vandoage is t 1 september.
Haarfstmoand is begonnen. Fruitmoand. In t aander hoes zaten wie elk joar mit bakken vol zuid’appels opscheept, dijst aan de stroatstainen nait kwiet kondst. En omdat wie in principe nait mit gif spoiten wollen, mit oneetboare proemen, aantast deur n lutje wurmke.
En mörgen, al is t veur mien gevoul aan de loate kaant, begunnen scholen weer te draaien. Al binnen wie al joaren op Drees, mit 2 kinder en 4 klaainkinder in t onderwies kin zokswat joe hoast nait ontgoan.
En toch is t dit joar aans.
Ik bin noamelk mit mien gedachten hail aargens aans. k Loop al doagen, meschain onbewust al veul langer mit n nummer van Green Day, n Amerikoanse punkrockband, in de kop:
‘Wake me up when september ends.’
Moak mie wakker as september òflopen is.
De meziek vind ik prachteg, de tekst intrigeert. t Nummer is schreven deur zanger Billie Armstrong, noa de dood van zien pa. n Eerbetoon aan zien voader, dij in september overlee, is n herinnern, dij hom nait lös let. Herinnerns loaten zok nait makkelk wegdrokken en kinnen ons blievend confronteren mit t verleden. Zai moaken wel wie binnen en deur de oorzoak, de reden te benuimen kin t soms wat makkelker worden.
Dat geldt veur laidjesmoakers én, k spreek oet ervoaren, veur verhoalenschrievers.
t Leven is n raaize, woarin van alles beuren kin. Wie kinnen nait in de toukomst kieken en t is den ook nait meugelk om alles van teveuren te plannen. Mit aander woorden: soms mouten je risico’s nemen.
Doarover gaait t verhoal van vandoage.
n Vertelster, dat sikkom n joar leden begon. t Verhoal van de baauw van n hoes, woarvan allendeg de muren en t dak al stonden as n hoes, moar woar alles, wat je t interieur nuimen kinnen, nog inricht worden mos. Mor t is net zo goud n verslag van twij mìnsen, dij net zo veul verstand hebben van n hoes baauwen as n kou van fietsrieden.
Oflopen joar is n joar worden, ook al zolst t willen, woarvan d’herinnern zok nait makkelk aan kaante schoeven let. Nait allendeg omdat t geheugen zok nait veur de gek holden let, mor ook omdat onze ogen elk subjectief oordail aan kaante vegen. Wie hebben kregen, wat we zain en da’s gain onverdaild genougen.
Zunder te verdwoalen in n laange kloagzang komst aan t ìnde tot konkluzie dat tegenvalers en verkeerde keuzes mekoar oardeg in balans holden. Dat bevubbeld t plakken van scan op holten ondergrond op n flottje oetlopen is, komt oet n onverwachte houke. Wie plakken al joaren mit glasvezelbehang, aaltied mit goud rezeltoat. Dat kozen is veur OSB-ploat as ondergrond is de crux, t heikele punt, woar alle ellìnde ontstoan is en oorzoak, dat alle wandbetimmern vannijs mout.
‘Schaait mie nou mor n uurtje dood,’ grapte pabbe voak, as hai swoar toaveld haar.
Ik heb aiglieks n zulfde soort gevoul:
‘Wake mie up when september ends.’
As september op zien ìndje lopt, hebben timmerman en stucadoor wanden en plavvonds van onze koamers vervast mooi òfwaarkt en glad streken.
Dat in volgorde van opkomst ook vlouerbelegger en kaggelboer mit nij mattrioalen kommen, kinnen wie grotendails wel veur aigen reken nemen.
Dat pvc-vlouer en pelletkaggel nait aan verwachten voldeden, is n grote tegenvaler, mor n ingecalculeerd risico. Zai maggen aan t ìnde van de moand nog ais opdroaven om t gehail netjes òf te moaken, zodat wie in oktober eindelks kinnen zeggen:
‘Nou voulen wie ons echt thoes.’
