Verlanglieske
Dat ik zotterdag, veur t eerst sunt joaren, televiziebeelden van aankomst van Sunterkloas mitkrieg, voult as n raaize terogge in tied. Klaainkinder binnen leeftied van t geleuf en laange verlanglieskes ja al laank ontwozzen.
Snommedoags zit ik op verjoardagsveziede mit komplete femilie. As kedootjes oetpakken doan is en toart achter koezen verdwenen is, oppert joareg Jetje:
‘Goan wie mit kerst ook weer lötjes trekken?’
‘Is dat nait hail veurboareg?’ zeg ik.
Mien stem telt bliekboar nait. Lötjestrekken gaait tegenswoordeg digitoal, zo makkelk. Omdat ik nooit wait, wat ik vroagen mout, zeg ik tegen buurman Bram:
’t Stoerste komt nog.’
Hai staait aanduud as Bram (klaain), mor is mie, as wie scholder aan scholder stoand mekoar de moat meten, tot op n poar centimeter noaderd. Zien verlanglieske is n waslieste, wordt mie al snel dudelk.
Dag dernoa loop k smörgens mit Wietske t Kielster rondje. Noa eerste echte vorstnacht is t gruin nog wit oetsloagen en ligt sukerbaitblad op grond. Bie t ronden op Nij Komnij missen wie t leger ganzen op t lege eerappelveld. In rait en onderwaal van pompsloot is nog veul heurboar vogelleven en op t mement dat routerd Wietske heur kop in frizze molshoop verstopt, krieg ik n helder idee. n Idee veur t verlanglieske en k zeg tegen routveegWietske:
‘Waist wat ik vroag van Su.. eh.. Kerstman?’
Zai heurt aan mien stem, datter wat biezunders kommen mout, mor as k zeg: ’n wildcamera,’ schudt zai zok t swaarte zaand oet oren en hoaren.
Dat t idee bie mie al n zetje in de waike legen haar, wuir mie op dat lege, kille laand inains zunnekloar. Was k nait al haile weke bezeg west mit haarfstoproemen in toene? Bie t snuien van sering en vlinderstroek haar k zoveul ‘dood’ holt wegzoagd, datter n schiere baarg aan òfvalholt in toene lag. Hoast n kuub, schatte ik zo roegiesweg. Van plan om t noar gruinstört op Sapmeer te brengen, vuil t mie dunderdoags op loate noamiddag plöts op, datter veul leven in baarg takken en stommels zat.
t Was n aan- en òfvlaigen van lutje vogeltjes. Dou’k mit dit verhoal tiedens oavendeten op proppen kwam, zee Arineke:
’t Kin ook n mooi wintersloapstee veur iegeltjes worden.’
Dou was t plan pankloar. Dat doarmit mien goud verzörgd veurtoentje n stoa- of nuim t n lig-in-de-weg kreeg, heb k wel even verwaarken mouten, mor …. raais noar Sapmeer wuir oetsteld en t idee omaarmd om beoogd daaiernversoamelstee in stand te holden. Dat dou de wìns al geboren was om der ook n wildcamera mit filmfunctie bie te installeren, was mie op dat mement dus nog nait echt dudelk.

Noa wat zuiken op relevante sites, kreeg k al snel in de goaten, dat ik der gain haalf waark van moaken mos. Wil je wat doun, dou t den goud. Dus besloot ik mien verlanglieske aan te pazen:
‘Wildcamera mit dag- en nachtzicht.’
Dat zo’n supermoderne camera, t laifst ook nog mit wifi-meugelkhaiden op telefoon, t budget van goie gever overschrieden zol, haar k al snel in de goaten.
En zo zit ik vandoag, zundag de 15e november weer mit t zulfde probleem opzoadeld as leste joaren gebrukelk was en heb k aiglieks niks veur mien dezembers verlanglieske.
Doar staait tegenover, dat ik, hou klaain t in perspectief lieken mag, wat gouds aan de netuur biedroag.
Hopelk krieg k der mit mien wildcamera n bult plezaaier en diverdoatsie veur teroggge.
