Theoater
Zundag 14 juni.
Bienoa zummer en boeten is t haarfst. Langs Kielster Ommetje vaalt ons doaglieks op, dat eerdmantjestoultjes as paddestoulen oet grond schaaiten.
t Lopt tegen theedrinkerstied en k neem n klouk besloet:
‘k Goa der even goud veur zitten om t sportpergram veur vannommedag mit miezulf deur te nemen.’
Dat Max en Formule 1 op gain enkele open zender te zain binnen, is gain verrazzen. k Schoakel noar de Belg veur n interessante wielersprintwedstried. Denk ik. Over de bekìnde Muur van Gerardsbaargen. k Beschaauw t as n B-kattegoarie wedstried.
‘De Tour komt der aan, woar de besten zok veur spoaren,’ wor k van mien betere ik gewoar.
Overschoakeln noar Rosmalen liekt logisch, mor t is van t zulfde loaken n pak. Ik kiek n zetje noar n aangenoam potje tennis en verlais binnen n poar menuten mien interesse en veurdat mien aaltied-alles-beterwaiter zok der mit bemuid het, vertel ik hom, wat hai mie net al oetstokt het:
‘De goien richten zok op Wimbledon.’
Omreden dat ik van t theoater rond WK-voetbal allendeg nog mor wat oetsloagen mitkregen heb en aiglieks daip van binnen ook nait echt interesseerd bin, pak ik Harry Mulisch’ bouk ‘De procedure’ op. Noa 25 joar is t wel weer tied om t bouk te herlezen. t Is stoer lezen, mor noa n haalve bladzie wor k steurd en heur k:
‘Kikst vanoavend ook noar voetbal?’
Da’s aander kouk en omdat ik nait op twij gedachten hinken kin, hold k mie de muif, mor komt t vervolg toch sneller as k docht:
’t Begunt al om tien uur.’
Oh, wat mis ik soms mien zulfkozen ainsoamhaid van Wiekster blokhut en benoadrok desondanks:
‘Veurrondes hebben niks om hakken en binnen volkomen oninteressant.’
In ain zin twij keer t zulfde zeggen, mout wel genog dudelkhaid geven.
n Ketaaier en veul stoere, voak onbegriepelke bladzieden verder wor k weer oet mien konsentroatsie hoald:
‘Wilst ook thee?’
Ik dou net of k heur mor haalf heur, schud theatroal òfwezeg nee, omdat ik den meschain gain verantwoorden òfleggen huif en denk:
‘Ik bin n thee-hoater.’
Ik lus dij joegeltjebom nait. t Is te slap of te staark en nooit goud. De potten mit ‘lözze’ swaarte thee, dij ik in mien jonge leven, zo te zeggen op n gezellege theeveziede deursloeken mos, binnen hoast nait te tellen. n Theezeefke kon dij swaarte braggel ook nait tegenholden. t Is n levenslaange òfkeer bleven.
‘Wat n theoater moakst der weer van,’ wordt mie vanoet t daipst van mien ziel veur de vouten gooid.
As k n slokje oet mien bubbeltjeswotterflèske dronken heb, loat ik mien alter ego t swiegen opleggen, deur meester Mulisch zulf n stokje oet zien aigen ‘Procedure’ te loaten veurlezen:
‘Verteller van n verhoal is tougelieks ook nait de verteller. t Verhoal zulf is de verteller. Vanòf eerste zin is vertelster n verrazzen veur de verteller. t Aigliekse avvontuur is t vertellen van t avvontuur. As t aal al wost, den huifdest t ook nait meer op te schrieven.’
t Slagt zowel bie mie as bie mien aandere ik in as n bom, mor t duurt nait laank, dat t besef boven komt drieven, dat Mulisch, zunder t te waiten ook mien leermeester west is. Of t gapwaark nuimd worden kin? Ik was t noa 25 joar gewoon glad vergeten.
Want heb ik zulf nait aaltied zegd, dat schrieven veur mie n kwestie is van avvontuur, van n ontdekkensraaize deur toallaand om der achter te kommen, hou t zit en zat. Zunder oetdoagen huifst ook nait te schrieven, want den is t verhoal ja al bekìnd.
Dijzulfde zundagmiddag heb k òfsloten mit n klaain onderzuikje noar t woord ‘thee-hoater’. Mit klemtoon op eerste lettergreep. k Vond niks.
‘Heb k nou n nij woord oetvonden?’
k Heur joe al denken, beste lezer. Dij man gaait der van profiteren en meschain denken ie zulvens verder: Dij man gaait der in dizze tied van commercialiseren ( net as bie t WK-voetjeballen ) mit t theoater in.
Mit n thee-hoater t theoater in?
Joost van den vondel, de dichter wos der 400 joar leden wel road mit:
‘De wereld is n schaauwtoneel, elk speult zien rol en krigt zien deel.’
Ik kin joe geruststellen, thee-hoater gaait t theoater nait in. k Loat mie nait bekieken, hé! En …. doar bovenop: k bin ook nog n theoater-hoater.
Omdat?
Veul lu goan volgens mie noar t theoater om zokzulf te loaten zain.
‘Moakst nou zulf toch weer theoater?’ heur k inains weer n stemmetje piepen, mor k haar gelokkeg n antwoord kloar:
‘Vergeet nait dat ik boeten thee-hoater zulf ook theoater bin.’
‘Ong?’ heurde ik hom, hail ongebrukelk schrikken.
Joazeker, want ik moak stampij en zet miezulf mit mien schriefsels in d’etaloazie van mien schrieverswinkel.
