Tot zovèr en nait verder
Aargens in t begun van ons traauwen heb k ais n taikenfilmke op Duutse televizie zain van Loriot, n bekìnde Duutse schriever, cabaretier en taikenoar. n Stokje over Hermann en zien vraauw. Hermann zit rusteg in kroakstoul in koamer, zai is drok bezeg in de keuken. n Körte soamenvatten:
Wat dust Hermann?
Niks.
Zai herhoalt tot wel zes moal aingoal dezulfde vroag.
Denkst aargens aan?
Neu, niks biezunders.
t Zol die gain kwoad doun ast n stokje lopen gingst.
Nee.
Ik breng die dien jaze wel even.
Nee, dank je.
t Is kold boetendeure.
Ik goa ja nait lopen.
En net zeest, dast n ìndje lopen gingst.
Nee, doe wolst dat.
Nee, Hermann wil nait lopen, wil nait lezen, hai wil rust en ontspannen, onderoetzakt in stoule zitten.
En dat gezemel aan de kop is wel t leste, woar hai op zit te wachten. En as zai kop om deure stekt, zegt hai mit n klaaine stemverhevven:
Ik zit hier omdat ik doar zin in heb.
Nou, doarom huifst nait zo agressief tegen mie te doun.
Ik bin nait agressief.
Woarom ropst den inains zo haard tegen mie.
En den bölkt hai:
IK BIN NAIT AGRESSIEF.
Viefteg joar loater kom k touvalleg t zulfde filmke tegen op FB en ook al heb k hom doudestieds mor ain keer zain, ik kin mie t verhoal nog persies veur de geest hoalen. Hermann en zien vraauw binnen gain steek veraanderd. Mit viefteg joar levenservoaren in mien ransel kin k dat van miezulf nait zeggen, mor n ‘Hermann’, dij onderoetzakt in stoule genieten kin, of zoals in t geval van Hermann, wil van zien vrije (levens)oavend, bin k nooit west en hoop k ook nooit te worden.
k Bin gain krinkiespijer.
Tien joar leden schreef k over dat onderwaarp n stokje en k neem joe doarveur even mit terogge noar de Wieke.
t Lopt tegen etenstied, as k deur Arineke op bodschop stuurd wor. Om n potje zolt en omdat der in t loug gain krudenier woont, kar ik op mien fietse noar Veendam. Alsof ‘k in n achtboan zit, schaiten mìnsen en hoezen en alles wa’k op mien pad tegenkom, aan mie veurbie. In de gaauweghaid steek ik haand op en bölk even ‘moi’ tegen Berend. Hai staait mit achterklep van auto open en mien betere ik vrantert:
‘Haarst nait even stoppen kind?’
Nee, man, k bin toch veur n klaain schieteg noodbodschopke op pad stuurd en tougelieks voul k mie slachtovver van mien aigen goudeghaid.
Bie Vrijhaidsbrogge mout ik swoar in de remmen kniepen en roak oardeg opdraaid, omdat brogge òfdraaid is veur n klaain Duuts bootje, dij der volgens mie ook zo wel onderdeur voaren kind haar. k Heb ja hoast.
Op Molenstreek zitten drij kirreltjes op leugenbankje aanderkaant sluus. Zai hebben gain hoast en roken n tevreden piepke.
t Bodschopke in Veendam is n abceetje en in n floep en n scheet stoa’k weer boeten en as ik over t spoor hobbel, zai k vanoet mien rechterooghouke nog aaltied dezulfde drij manlu bie t verloat zitten. Zo te zain hebben zai t nog aal goud noar de zin.
‘Bist net n vlaigende vief menuten.’
k Heur t mien moeke nog zeggen.
’t Zol wel in de genen zitten,’ heb k aaltied docht. Veur krinkiespijer bin ik gewoon nait in de waige legd.
‘Kin n mìns veraandern?’ vroag ik mie òf, as k binnen körte tied veur twijde keer over Vrijhaidsbrogge klepper.
‘Kin k miezulf veraandern?’
Veur n keer kin alles en k besloet even bie Berend langs te goan. Hai is nait ains verboasd, da’k zo binnenvaal. Aan t ìnde van t gesprek, kom ik tot de konkluzie, dat t nait allaind gezelleg was, mor dat wie mekoar ook oardeg bieproat hebben. Dat ik de tied vergeten bin, wuir mie thoes nait in dank òfnomen.
Zeker nait, dou’k zee, dast nait aaltied op alle slakken zolt leggen moust.
t Zel aaltied en overal wel n kwestie van òftasten blieven, tot houvèr je goan kinnen.
Hermann en ik kinnen der over mitproaten.
