Snert koken

Gitje zat in kraande te lezen en zuchtde opains daip. Ik keek op, “Wat n daibe zucht laiverd, wat is der?” Zie legde kraande aan zied, “Ik lees net n stòkkie over ‘Grunneger kampioenschap snertkoken’. En nou heb k opains zo’n zin in snert. Zel ik ons mörgen ais n lekker potje koken?” Ik nikde, dat leek mie wel wat. “Hest alles din in huus dast neudeg bist?” Zie keek even wat twievelachteg, “Nou… dat is n goie vroage, ik kiek wel even in vraizer wat ter nog aan slachterij ligt. En splitaarten wai’k ook nait. En knolselderie al net zo min.” Ik kreeg mie n pepiertje mit n pènne, “Tou mor, ik schrief t wel op en goa even noar de super.” Gitje nuimde mie alles op, der was dus niks in huus. “En veur rookworst groag even noar de Hema hur, dat binnen aaltied nog de lekkersten. En gain kip of moager, de gewone.” In de super zöchde ik alles bienander, poar dikke ribben, knolselderie, speklappen, bladselderie, splitaarten. De rest aan praai, worrel, siepel en zokswat haren we wel in huus. Och, twij zwienepootjes kinnen der ook nog wel in. Dou nog even noar de Hema veur n rookworst. Tja, kin ook wel twije mitnemen, is soavends bie n potje bier ook wel lekker. Beetje Bakker mosterd der bie, mmmm. Weer in huus mainde Gitje dat dij pootjes nait wat wazzen, brrr, as bedinkst woar dij aal deurhin braggeld hebben. Ik zee dat mien opoe dat ook aaltied dee en dij muik de lekkerste snert dijst ooit pruiven doan haast. “Din gaist ter mor mit noar die opoe,” kreeg k as advies. Nou ja, nait tegen aan bemuien. Aanderdoags smörgens, Gitje aggewaaierde wat om bie t aanrecht en keek dou sekuur noar t pak splitaarwten. “Nou das ja n domme uutleg dat hier op stait. Aarten eerst òfspuilen en n nacht in de waike zetten. En din stait ter, splitaarten nait waiken. Mouten ze nou wel of nait in de waike?” Ik zee, “Stait toch van splitaarten nait waiken? Nou dus, nait doun.” “Dat zel wel, mor stait toch van aarten waiken en splitaarten bin ook aarten.” Nou heb ik wel ais t idee dat mien Gitje summege dingen gewoon nait begriepen wíl en dit was weer zo’n zeldzoam mement. “Dou mie dat pak ais.” Zie langde mie hom aan. Ik las ‘algemene kookvoorschrift droge peulvruchten’ “Hest helfte weer nait lezen, kiek wat ter boven stait, das veur aarten en bonen in t aalgemain, dizzen gewoon vot opzetten.” “Joa mor das toch dom om t zo op te schrieven, doar roaken minsen ja van in toeze.” Ik schudde mit kop, “Nee laiverd, minsen nait, allain doe komst ter van in toeze.” Zugst aaltied mor helfte en heurst ook slim beroerd bie tied, nog minder as helfte.” Gitje mòtjede wat veur zok uut, net n kwoaie eekhoorn en begunde mit heur snertprojekt. “Moak doe in tied mor even kovvie, din hest ook even wat om hands. Ik kin der slecht tegen ast mie aingoal op vingers kikst.” Ik keek haildal nait noar heur, mor gong toch mor kovvie moaken. Zeeffie van de pruddelkanne haar ik al vol mit kovvie en dou ik Buisman uut kassie boven t aanrecht kriegen wol trok ik deur open op t aigenste ogenblik dat Gitje aarten in pane doun wol. Der zitten n baarg splitaarten in zo’n puutje van n kilo. Ze sluig mit pude tegen kassiedeure en t was net of wie opains midden in n dikke hoagelbuie belaand wazzen! n Poar doezend aarten vlogen ons om oren en deur keuken! Gitje zee wat hail onfersounleks en smeet mie de sikkom lege pude noar de kop, “Kiek nou toch ais doe stovvel! Hou krigst wel veurnander?!” Ik wos even nait wat te zeggen, ík kreeg wat veurnander? “Doe slagst aans mit pude tegen kassiedeurtje aan hur, ik wol allain mor even Buisman kriegen.” “Mor toch nait as ik mit de snert bezeg bin?” Ik huil even daip oadem, “Doe zeest dat ik wel even kovvie moaken kon, din haar ik even wat om hands in stee van die op de vingers te kieken, wat ik bijdewee, nait dee.” Gitje luit zok op keukenstoule zakken en overzag de revoazie dij deur haile keuken zichtboar was, gain stee hoast doar gain splitaarten laggen, of was pude ontploft. Ik visde n stòk of vief aarwten uut t zeefie van kovviepot en streude n lepeltje Buisman over de kovvie. Dekseltje derop en kanne op gasstèl. Ziezo, mien waark zat ter op, mit n ketaaiertje was der vrizze kovvie. Gitje was nog aingoal stil en ik luit heur mor even geworden. Dou ik t Buismanbussie weer in kassie zedde vuil mie t oog op n plestieken puut achter op plaanke dij verdacht veul leek op de lege pude van de splitaarten dij deur keuken vlogen wazzen. Ik kreeg hom achter van plaanke en teunde hom aan Gitje. “Moust nou ais zain, wie haren toch nog n pude aarten, kinst toch wieder mit dien snertputje.” Zie gloop mie wat slaifachteg aan, “Sorry hur da’k zo reerde, mor ik schrok ook ja zo van dij klap tegen deurtje.” Ik streek heur even deur t hoar, “Dut niks hur maaid, komt aal goud. Kovvie is mit tien menuten kloar, ik krieg intied even stofzoeger en moaken dikste eerst even n beetje schier hier. Noa de kovvie dou’k de rest dij mie ontkommen binnen wel even.” De aarten vlogen mit duvel en geweld deur de buize van de stofzoeger en t duurde even veur ik stoulen en toavel zowied haar davve n beetje fersounlek zitten konden. Gitje haar intied de nije aarten in pane doan en t gas wat hoger draaien doan. De kovvie was lekker en de vrede weer sloten, end goud, aal goud.
Om middag zo’n beetje begunde Gitje zok n beetje zörgen te moaken over heur snert. “Dij aarten willen nait best stòkkend koken, ze blieven wat aan de stevege kaande, ik zel ze nog mor n zetje op stoan loaten.” Intied haar ze slachterij deruut hoalen doan en in stòkkies sneden. “Wai’k nait hur, roare aarten binnen dit, gain idee woaròf dit hìn gait.” Tegen vief uur snee ze de haide Hemaworst in stòkkies. Net veur ze ze in pane doun wol keek ik touvalleg even op de aartenpude dij nog op toavel lag en dee mien leesbrille der even bie op. Las ik dat goud? T.H.T. 01-18. Oei, zeuven joar over doatem, gain wonder dat dij nait goar worden wollen. Dat was mit aal aarten en bonen ja zo, as ze te old worden krigst ze nait goar al stoan ze ook n weke op. Ik was net op tied. “Dou dij worst ter mor nait in laiverd, dij kinve beter zo even oppeuzeln, mit n beetje mosterd derbie.” Ik langde heur pude aan en wees noar ziedkaande. Zie legde plaankie mit stòkkies worst weer op toavel en wees noar mie, “Dien schuld.” Ik wol net wat zeggen, mor ze was mie veur, “Dou mie n lol, dien schuld, mor ast even mosterd uut ieskaaste hoalst din vergeef ik die.” Ik was even stil en kwam dou overende, sums mouje gewoon even nait wieder noadinken, mor doun wat joe zegd wordt. Worsie was lekker.
Aanderdoags heb ik nije aarten kopen doan, Gitje het ze kookt en dou ze sikkom uutnander vuilen het ze ze mit schoemspoane alle vleesderij en ressies siepel en praai uut de pane van n dag eerder scheppen doan, twijde rookworst derbie en haren we wat in t bord dat in elk geval leek op snert. Plakkie roggebrood mit spek derbie, kloar. Dij poar haalf goare aarten dij der per ongelok bie in belaand wazzen ginger der wel bie deur. Gitje was lekker aan t kaauwen en zee mit volle mond, “Lekkuh hè?” Ik laagde even, “Joa hur laiverd, n gastronomies wonder bist en zo ist. Mor ik mis toch wel wat, mor ja… wat….? Zwienepootjes?” Ik zag heur ogen over toavel dwoalen om mie wat noar t heufd te smieten….wieder ist wel laif wicht hur.