Oordailt nait
Doar wordt zo veul in stilte leden,
In zörg en stried krigt elk ‘n beurt,
Doar wordt zo voak om oetkomst beden,
Woar nooit gain staarf’ling wat van heurt.
Doar gaait zo voak ‘n mens verloren,
Dei ‘t hier allain nait redden kon,
Ze binnen krek as wie geboren,
Moar wel wait woar heur waige ston….
Doar lopen hailveul in de schare,
Deur aigen schuld — gain hoar aan goud.
Wat brengt zo’n leven in de ware?
Hou komt dat kwoade in heur bloud?
Dei rondom staait in ‘t volle leven,
En wat van stried en zörge wait,
Dei ‘n handvol troost het weg te geven,
Dei dreugt ‘n troan en oordailt nait.
