Haikens, Jan

,,Kerel jong – wat is ‘t ‘n tied,
Niks aans as ellende.
Moord en doodslag – wied en zied,
Wereld lopt op ‘t ènde.”

‘t Is nog nooit zo’n toustaand west,
Ik sloap nait, ‘t is ‘n schaande,”
,,Laive stumper , ik sloap bèst,
Moar ik lees gain kraande!!’

Liesterke – Liesterke – hoog in de bomen,
Heur ik aal ‘s mörgens dien lokkend geluud.
Ropst aan dien wiefke – en wil ze nait komen ?
-‘t Is nog te vroug om te vrijen – òl guut.

Ropst om de zun jong – en wil ze nait schienen?
Joa – zoks as doe – dei binnen d’r wèl meer.
Stoan ook bie ‘t pad aal wat bloumkes te kwienen,
Dei wachten doar ook op wat zunneger weer.

Liesterke – Liesterke -‘t zel mie beneien,
Ropst aal zo vroug aan dien wiefke van ‘t joar.
As ‘t wicht nou domt ook ais zin krigt in ‘t vrijen,
Heb ie veur d’ aier joen nust din aal kloar?

Liesterke – Liesterke – ‘k stoa groag te luust’ren,
As ik dien floitje doar boven weer heur.
Krek of ik knoppen aan bomen heur fluust’ren:
,,Mörgen – as zun komt – din breken wie deur”.

Liesterke – Liesterke ziel zunder zörgen,
Gutege vrijer, doe kenst gain verdrait.
Heur ik dien floiten in triestege mörgen,
Din dreum ik van ‘t laand dat te bluien staait.

Tot’n aandenken’

Zo volk zo toal – zo zegt men voak
Aal wat joen haart het weg te geven,
Van zun en schare in joen leven,
‘t Ligt aal besloten in joen sproak.

Men zegt zo voak: ,,Ons toal is vraaid”,
Moar moeke’s stem was zacht as ziede,
Dei was in ‘t proaten aaltied bliede,
En haard en raauw dat kon ze nait”

Ons toal is roeg – en nait beschoafd,
Moar moeke was in doun en loaten,
Van ‘n goud geslacht – en in heur proaten,
Mit oordail en mit stiel begoafd.

Ons toal is moar wat bot en aarm,
Moar wat haar moeke nait te geven,
Dei ston zo wies en blied in ‘t leven,
En om heur tou was ‘t aaltied waarm.

Ons toal holt vast aan ‘t òlle laand,
Want as ‘t mie veur ‘n moal ais beurde,
Dat ik hom in de vremde heurde,
Was ‘t krek of vuild’ ik moeke’s haand.

Doar wordt zo veul in stilte leden,
In zörg en stried krigt elk ‘n beurt,
Doar wordt zo voak om oetkomst beden,
Woar nooit gain staarf’ling wat van heurt.

Doar gaait zo voak ‘n mens verloren,
Dei ‘t hier allain nait redden kon,
Ze binnen krek as wie geboren,
Moar wel wait woar heur waige ston….

Doar lopen hailveul in de schare,
Deur aigen schuld — gain hoar aan goud.
Wat brengt zo’n leven in de ware?
Hou komt dat kwoade in heur bloud?

Dei rondom staait in ‘t volle leven,
En wat van stried en zörge wait,
Dei ‘n handvol troost het weg te geven,
Dei dreugt ‘n troan en oordailt nait.

‘n Gruin hoeske, ‘n wit hek’r veur,
En ‘n toentje met ‘n pad ‘r deur,
Wat goldjebloumen en wat gras,
Ie waiten nait haalf hou mooi dat was.

Twei hail ól luchies woonden doar,
Zo wies,en ainig met mekoar.
‘t Ol mens haar ‘t ooriezer nog op,
Hai haar zo’n stoere grieze kop.

Heur zag je maank de bloumkes voak,
In ‘t hounderhok zat zien vermoak,
‘n Klain hondje – mit ‘n lintje om haals,
Dei blafte wat – en keek wat vaals.

‘n Foksioa veur ieder roam,
En ‘n swaalfkenust zat hail veurnoam
Vlak boven deur aan’ dakgeut vast,
Zok vogels waiten wel wat paast.

Luip ‘k in mien jonkhaid òp de streek,
En as ‘k din over ‘t hek hen keek,
Din docht ik: ,,As ‘k ais voader bin,
Wil ‘k ook zo’n hoes – mit bloumen d’r in”.

Aal stoareg aan verkleurt mien hoar,
‘k Heb ‘t spul nog laang nait veurmekoar.
Moar toch – de hoop verlet mie nait.
Zo’n toentje en zo’n hoes – wel wait?