Op ‘t kerkpad
Midwinter – nadde snei – en kóld,
Lopt moar allain wat kerkvolk boeten;
Oet ‘t vrundelk kerkje – klain en òld,
Schient helder licht deur smale roeten.
Klain vredeg kerkhof ligt ‘r veur.
En ‘t kerkpad – smaal – mit hoge bomen,
De nadde sneiwind jacht ‘r deur,
‘t Vaalt stoer om bie kerkdeur te komen.
Old moudertje – in ‘n omslagdouk,
Bie ‘t pad – zai het de sneiwind tegen,
Beschaarmt hail zörg’lijk ‘t òlle bouk,
Mit baaide handen veur de regen.
Moar ‘t kerkpad op – dat wil ja nait,
Ol stumper ken d’r hoast nait komen –
En din – in ains – veur dat ze’t wait,
Wordt z’ as ‘n kind van ‘t pad òfnomen.
‘n Grode kerel – stail en staark,
Dei nemt heur mit zien grode handen .
Veurzichteg op – ‘n handtast waark,
En dut heur zo bie kerk belanden.
Doar staait òl slove – kòld en nat,
Strikt over ‘t bouk – en kin nait proaten.
Hai stevelt vot – en glundert wat –
En din ligt ‘t kerkpad weer verloaten.
