n Haarststukje bie zummerdag
Evert ston op blaikveld op zied van zien hoes aan Hoofdstroat ien Ikswerd. Hai was n man van begun vatteg. Evert was poesteg, haar t aan luchtwegen En wat hai ook haar was n soort podstoul op rug van linkerhaand. Gain gewone podstoul tou bos oet, mor n vleesknobbel dij op n podstoul leek. Evert huifde hom nait bunzelachteg te moaken, haar dokter zegd. Dij kon t ding zo vothoalen. “Komt wel,” haar Evert tegen dokter zegd.
Evert, mit podstoul op rug van haand, houstte. n Gruine kwaalster dij op mos leek vloog ien n boogje blaikveld op. Dou koggelde keerl nog n moal. En doar laag weer n prop mosachteg sliem op gras. Mit n ploppend geluudje haar Evert zien ragels oetspijd. Mit n kniddernd geluud ging housten deur.
Hail zuidjes aan kwam n dikke swaarde outo deur Hoofdstroat aanvoaren. Evert mit zien podstoul op haand tuurde. Wel zat doar ien dij luxe woagen? Daip over stuur hìn bogen zat n braaide keerl. Zien praimende swaarde ogen keken podstoul-keerl aan. En joa hur, t was n bekìnde, Miesja van Bonken. Dij haar bie Evert ien klas zeten. Outo hil ho. Van Bonken draaide roamke open en stak zien kop ien boeten. Hoar, dat donker was van vet, laag plat op kop. Podstoul-keerl laip noar hekje tou en bleef stoan. “Moi, Miesja! Bis bie dien pa en moeke west, jong?”
“Moi, Evert,” zee Miesja, “hou wort?”
“Goud,” zee Evert, “mor k heb last van pollen, k mout aalgedureg housten.”
“Joa….” zee Miesja en zien swaarde ogen stroalden, “k bin bie òllu west. Ien novemmer krieg k aner waark. k Bin aannomen as postloper ien Amsterdam.” Hai grinnekte.
Podstoul-Evert nikte: “Ien Amsterdam… Mor hes dit wel ais zain, Miesja…?” Evert hil zien haand noar veuren tou.
“Kin k zo nait zain,” zee Miesja, “wat is dat? Hes n tatoeage zetten loaten?”
Dou mouk Evert hekje lös en kwam bie outo stoan. “Kiek, dat heb k overhollen van n beste lub ien haand. Zigs dat? k Huif mie der nait bunzelachteg over moaken, zegt dokter. Dij kin t zo vothoalen. Mor t is zuver n podstoul, nait…?”
Miesja schudde wat mit kop.
“t Is lidtaikenweefsel,” prout Evert wieder.
“Goa mor gaauw noar dokter tou…” zee Miesja. Op zulde ovenblik kwam achter Miesja n vrachtwoagen aandoavern. Sjefeur trapte mit steuten op rem. Wat n lewaai!
“k Kin nait stoan blieven, Evert…!” raip Miesja en trok op. Ook vrachtwoagen gaf gas. Dij bleef achter Miesja van Bonken aan voaren.
Evert mos housten. Duurde eefkes veurdat kwaalster, dij op n plakje mos leek, löskwam. Evert spijde dij oet op rug van haand noast podstoulachtege bult. Gehail haar wat van n haarststukje dij kiener op schoul moaken. Evert lagte. En van t laggen mos hai ook weer housten. Dou lagte en houstte Evert tougelieks. Dat haar hai dij daag nog nait eerder doan.
