Mollengedonder

’t Is leste vraisnacht van dizze winter,’ hebben weermeters ons veurspèld.
Al doagenlaank perbaaiern Jan en allerhandegste boeren mit wotterstreuers n iesboane in nander te flikken. Veur t plezaaier van kinder en toukomst van onze nationoale wintersport.
t Lopt al tegen elven as k besloet mit Wietske t vrije veld in te goan. Ik bin deur en deur deurwaarmd, tot in mien klaainste botjes en lutje spring-in-t-veld het der zichtboar zin in. Onzin het zai nog nooit had, want elke keer as t looptuug overaal komt is t weer feest.
Feest? Ook al spits ik mien oortjes, iesboangeluden gaalmen nait over t dörp. t Verboast mie. Noa twij strenge vraisnachten zol scheuvelies toch wel riep wezen mouten en iesboan open. En tied dringt.
Via t smale looppad richten Nijkomnij lopen hond en boas langs stief bevroren wiekje. Wìnd aan wotter in wieke, liekt t swaarte ies heur ook wel wat om oet te perbaaiern, want zunder woarschaauwen staait zai inains midden op t ies. k Schrik mie n ongelok.
‘Dat krigst dus as t dien verstand der nait biehest,’ foetert mien betere ik en ik trek heur mit zaachte haand aan oettrekliene van t ies òf.
k Zai heur denken:
‘In t aander hoes luitst mie wel ais over t ies van viever achter vizzen aan zitten.’
Joa, mor dat waren ook aander winters.
Wietske het intussentied heur blik op aander zoaken richt. Ondergrondse mollen moaken heur de kop gek. Zai vlogt van t aine vrizze bultje noar t aander en holdt soms kop schaif om nog beter te kinnen luustern. Of zai het ‘Spock’oortjes of mollen zitten gewoon nait zo daip, zai kin swaarte groafbaisten zulvens tiedens t schoeveln deur t gangenstelsel feilloos volgen.

‘Zai hebben t drok in feberwoarie,’ het n molloloog mie ooit ais oetstokt.
Mollenkirreltjes binnen echte casanova’s, binnen nait kieskeureg en nemen alles wat der veurkomt in de loop mit. Logisch dat mien hond van dat ondergronds gedonder zo drok wordt.
t Vaalt mie traauwens nait tegen van onze boerenfox, dat zai zok zo makkelk bie oetloopliene aanpaast het. Eertieds de keunegin van t vrije veld, is zai toch oardeg aanbonden, bepaarkt in heur bewegensvrijhaid.
t Was nait meer vertraauwd, vonden wie.
Hoazen en reeën loaten behaalve keudeltjes ook aander sporen achter en de jachthond in Wietske wos doar wel road mit. Hoazekokindjes binnen tot doar aan tou – Wietske is wat dat betreft n echte omnivoor – de jacht op n petries, verscholen in daipswaal, het heur tot vlakbie n drokke verkeersoader laaid. t Was, hopelk, heur leste jachtpertij.
t Is gelokkeg aal goud kommen en mit de – veur mien gevoul onnatuurleke oetlooplien – is t veur mie in elk geval n stok rusteger worden.