Keunenk van t duuster
In d’oavend verschienen twij lichtjes,
eerst bewegelk, din stokstief stil.
Even knipperend, hail veurzichtjes.
Nait zeker, wat d’aigenoar wil.
Aan d’aander kaant stoa ik,
mit n laampke te schienen.
Veural nait zörgen veur schrik,
dat dai lichtjes nait verdwienen.
In t onzichtboare zugt e mie nait
t Draaigende licht verblindt hom.
Nait benaauwd, hai moakt zok braid.
Wie wachten, stil en stom.
De smuie tied het gain hoast.
Nou kraabt hai mit zien poot
en ik heur dat e n beetje bloast.
Nog gain schrik veur de dood.
Langzoam komt e dichterbie.
Wel is hier de boas in t duuster?
Aanbeland op tien meter van mie
heur k doar n zaacht gefluuster?
Verwondern benemt mie hoast de oam.
Din draait e, zo grootsk as e kin,
zien bekroonde kop en t lichoam.
Hai verdwient, t liekt mit tegenzin.
