Kadde op t spek
Groot knecht mag geern wichter lieden,
Voak wel wat aal te bot meschain.
De vraauwlu vroagen zulf bie tieden,
Nou — ‘t is een kerel — en je mag hom zain!
Hai ston lestdoags in stal te luust’ren
Of maaid nog hoast nait kommen zol;
Stoef bie deur en goud in duust’ren,
Krek of hai heur zo griepen wol.
Moar dat wuir doar ‘n haile drokte,
Hai heurde wat — hai wachte traauw,
Dou hai heur greep — en hai heur smokte,
Haar hai òl boer zien jonge vraauw.
Wat ston hai dou onwies te kieken,
Luit heur gaauw lös — leek wel verstomd.
Moar vraauw dei luit hom zo nait strieken.
“Hier — wachten jong — dat ‘r aine komt”.
“De boer zel ‘t zain”, zee zain — en lachte.
“Och vraauw — het muit mie — loat mie goan,
‘t Was op de maaid dat ik hier wachte,
Ik heb ‘t ja nait mit opzet doan”.
“Hol vast — dat hest nou van dien kuren.
Joa jong, door hest die lelk mishad,
En ‘t kin zo nog ‘n hail zet duren,
Want maaid is oet — en boer noar stad”.
“Wat dei domt zegt, huist nait te vraogen,
As hai ons baaident zo zugt stoan.
En nou kenst vrijen jong —òf kloagen,
Moar komst hier nait bie mie vandoan”.
