Sukerboksem

In ‘n plattelandsgemainte,
Dicht gelegen bie de grens,
Brochten luu veul over strepe,
Smokkeln dee glad ieder mens.

Martje Gruin ging vaok naor Duutsland
Warkte daor veul op het veld,
Mouk deur of en tou te smokkeln
Somstieds ‘n haile bulde geld.

As ze den bie ‘t grenskantoor kwam,
Mos ze eerst naar binnen gaon,
Maor maaist kreeg men ‘t visiteren
Nogal makkelk hierzoo daon.

Ains wol zai weer suker smokkeln,
Stopte ‘t in heur pantelon
Dat was wel ‘n vaileg plekje,
Waor gain mens het vinden kon….

Dou zai goud en wel op straot was,
Kreeg z’ opains ‘n klain meleur,
Want deur ‘t steuten van de fietse
Kwam in puut ‘n klaine scheur……

Tot heur grote schrik vernam zai,
Dat de suker laip op straot….
Ze perbaire ‘t nog te stoppen,
Maor daorveur was ‘t al te laot.

Achter heur twee jongse reden,
Raipen haard tot iederain:
“Hebb’ ie ooit wel in joen leven
‘n Echte sukerboksem zain”?

En ‘t gevolg is wel te raoden,
Och ie wachten ja hou ‘t gait
En dat is, dat Martje noe nog
Altied sukerboksem hait.