E R ( Iejaar )
Sunt n week of wat kieken wie noar ‘olde’ televizie.
ER, Emergency Room, eerste hulp dus. Tegenswoordeg wordt dat SEH nuimd.
Niks blift ja t zulfde.
15 joar laank, vanòf midden 90-joaren, binnen wie traauwe kiekers west van de serie, dij in Chicago speult.
En nou binnen we dus vannijs begonnen. Alsof wie n deuze mit olde filmkes van zolder hoald hebben.
Old, mor omdast zoveul vergeten bist, toch weer nij.
t Ontlokt regelmoateg n soort van ‘O, joa, effect’, as der weer n bekìnde onbekìnde op t schaarm verschient, mor t is benoam de hectiek van t drokke zaikenhoesleven dat ons zo vertraauwd veurkomt.
Oflopen dinsdag speulden wie zulf n rol in onze aigen ER.
t Luip tegen t ìnde van de mörgen, dou’k van ain op aander mement zo beroerd en misselk in de pokkel wuir, dat t licht even oet leek te goan. k Zat rusteg op stoule onder onze nije overkappen bie
te kommen van wat licht schovvelwaark in toene, dou’k – veur mien gevoul haile vèr vot – Arineke heurde:
‘Voulst die nait goud?’
‘Misselk,’ zee’k dus.
‘Trokst wit en graauw vot,’ heb k loater begrepen.
Dochter Margreet het nog n zet mit telefoon in aanslag t alarmnummer op t schaarm had. t Is doar bie bleven, want noa n poar menuten kwam k weer bie.
Baaide wichter waren meer schrokken dan ik zulf.
’t Overkomt mie wel voaker,’ leek mie n goud ekskuus, mor ik kwam der dit keer nait mit vot.
‘Ik bèl dokter en vroag of wie even langskommen kinnen,’ besloot Margreet.
Zo kwam t dat ik om middagetenstied in n wachtkoamer beland. De dokter is op vekansie, mor der is n vervanger. n Kört onderzuik wist oet, dat mien blouddrok oardeg hoog is en n bezuik aan n zaikenhoes wìnselk is.
‘Nou, den rieden wie toch even noar Scheemde,’ besloot ik.
t Was te kört deur de bocht, von dokter. Zai let mie en mien baaide begelaidsters noa n zetje waiten, dat ambu over 20 menuten veur de deur staait.
‘Wat n omstanden,’ fluuster ik Arineke nog in t oor, mor k bin de regie volledeg kwiet.
t Mout, zoals de dokter bevolen het. t Risico om mit aigen auto te goan en datter onderwegens wat beurt, is te groot.
20 menuten kinnen laank duren. Mien moage is òfsteld op 12 uur etenstied en dij tied is den al laank verstreken.
En zo komt t, dat ik veur t eerst in sikkom 74 joar achter in n zaikenwoagen beland. Mit tien plakkers op t liggoam en n infuus in aarm, rieden wie richten Scheemde. Arineke zit as co-piloot noast sjefeur en k zai deur achterroet, dat Margreet stoef achter ons ridt. Op A7 lopt zai n grote achterstand op. Ik heb t intussentied drok mit ambulancebroeder om aal zien vroagen te beantwoorden.
Overdracht in t zaikenhoes bestaait net as bie ‘ER’ oet veul onbegriepelk, medisch abacadabra en k mis ook de ruiern.
t Onderzuik is oetgebraaid, t wachten is op rezeltoaten van t bloud.
As dat noa n uurtje binnen is, komt de dokter langs en meldt, dat blouddrok wel wat hoog is, mor dat in overleg mit cardioloog besloten is, dat ik noar hoes mag. t Is wel spoed-òfdailen, mor ik bin dus gain spoedje. En zo raaizen wie gedrijliek, n beetje ontdoan en nait veul wiezer as n poar uur eerder in Margreets auto noar hoes. As k in stoule plof, heb k laampe oet.
Anna komt even loater buurten en kikt mie ais schaarp aan en zegt:
‘Wat zit daar onder jouw bloes.’
As k boudel omhoogtrek, zai’k dat t de plakkers veur t hartfilmke binnen, woarop Anna zegt:
‘Misschien verwachten ze jou binnenkort wel weer.’
