Appeldorn, Jacob

As hai dat nog ainmoal weer zegt, den krigt e n klap veur d’hazzens.
Geert was der vergreld van. Dij rötjong kon zok de bek nait holden.
Aaltied haar e wat. Ditmoal laip e te plazen over, dat Geert zien peerd nait genog te vreten gaf.
Kiek, haar e zegt, dat peerd vaalt hom wel dood, net as Ome Loeks zienent.
Zugst wel, zee Geert, hai logt, ik heb hailmoal gain Ome Loeks, en hai ook nait.
En as hai n kirrel was den zee e mie dat liek veur de kop.

Aanderdoags is Geert mit peerd en woagen op stap.
Hai blift mit t rad in t spoor vastzitten.
Train der bovenoverhén.
Geert was der net optied ofsprongen.
Moar t peerd was de pieneut.

As hai mor wat verzichteger west haar, zee Sjoukje, zien vraaw.

t Was feest in t dörp. t Duurde nait laang toun begonnen n poar kirrels mit roezie.
Niks van aantrekken, zee mien voader, gewoon deurlopen, dij luu binnen net zo dom as n achterinne van n kou.
Ik vruig: Is dat woar dat zo’n kou van achtern zo dom is?
Nho, zee e, goa der moar ains n moal achter stoan, den zugst wel.

Aanderdoags ik noar Buseman tou. Ik vruig hom of ik wel even achter aine van zien koien stoan mog.
Hai keek mie es aan en zee: As dat mot den mot dat.
Doar ston ik en goud kieken. Opains geft dij kou mie n zoeze mit zien steert tegen de kop aan.
Ik der vandeur. Vlak bie hoes begon k gaauw wat te janken en stoof koamer in.
Wat is der mit die gebeurd, schrok mien moeke. Ik hoalde nog even n snötbelle op en zee dat t pa zien schuld was.
Wat?, zee,moeke.
Toun heb ik heur de haile boudel verteld.

Most even acht geven, zee ze, dien pa beduilde doar mit dat je joe nait mit domme dingen bemuiden mouten, aans krieg je nog wel ais n klap.
Kloar was t. Ik gong gaauw kieken of mien pa nog in de winkel was.
Moi, zee e, zellen wie nog even n ballonnechie koppen over teunbaanke?
t Duurde nait laang toun laggen wie baide op de grond ons sikkom dood te laachen.
Wat n feest!

Doar waren pesies twaalf mensen dij wizzen dat Scheemde t sentrum was van de gehaime dainst.
t Kwam ook net zo oet dat dij dozien aalmoal in t dörp woonden.
Zezze tegen zezze wast. De Goien tegen de Russen.

Omdat der gainaine in de wereld wait hou dat gaait mit zo’n verainen, kin ik joe dat nou wel vertellen.
Wie hadden ain (1) vergoaderns gebaaw, woar aale regels besloten wuiren.
Onze aigen noam mog nait, dus kregen wie n aandere.

De Goien (omdat ze wat weerd wazzen) kregen “geld” noamen en de Russen “nummer” noamen. Terrain van operoatie was oardeg groot:
Torenstroate van Esborg tot Toren, Achterloantje, Kerkpad, bie d Kerke links om noar Kerkstroate, Hoavenstroate, Daipswaale, Middenstroate, Brogstroate, aan d olle daipskaante bie “Hotel Hoen” achter “Panman” laangs weer noar Esborg.
Wie moggen nait noar Oosterd, Meulnhörn en Eexte.

De Russen mozzen zok verstoppen en de Goien mozzen ze opzuiken en tikken.
Aine dij n tikke kreeg ging in t Hok.
t Hok was n fietsenschuurtje zunder deure, bie Appeldorn achter t hoes.
As der n spion in zat den mog ain van zien kammeroaden hom der weer oettikken.
Mor as aale zezze derin zatten wuiren ze “doodschoten”.

Aan t inne van d eerste dag wer besloten dat wie n vergoadern hebben mozzen om wat meer regels te moaken. Sommige spionnen konden de noamen nait onthollen.
Dij ruipen gewoon luu heur aigen noam. En bleven vlak bie t Hok zodat der gainaine oettikt worden kon. Wie hadden ook in de goaten kregen dat aine of twije zok in heur aigen hoes verbaargen deden.

Noa de vergoadern, dij tot dizze dag tou de körtste was, hadden aale spionnen heur gehaime noam op t veurheufd schreven.
“Rieksdoalder” haar f 2,50 veur de kop, “Gulden” was f 1,00, “Kwattje” 25c, “Dubbeltje” 10c, “Stuuver” 5c, “Cent” 1c.
De Russen aarn 100,20,13,11,7 en 1.

t Was zo spannend, wie wizzen van tied niks of.
Vaar Russen zatten al in t Hok en wie wozzen woar dij aander twije zatten.
Vlak bie mekoar, achter d heege bie van der Veen.
Knieptaange formoatsie zee Rieksdoalder en wie beslopen ze van twij kanten.

Dou heurde ik inains mien voader op vingers floiten.
k Mot noar hoes tou, zee ik tegen Stuuver, etens tied.
Ik ook, zee e, aans krieg k wat op pinze.

n Dikke fiasco, verkloarde Kwattje, op de volgende vergoadern.
Der wér ainstemmeg aannomen dat as je ze nait aale zezze in t Hok hebben aan t inne van de dag, den mot je weer zuiken en maggen nait wizzeln (dat de Russen doar mit akkoord gongen was de eerste moal in de geschiedenis van de wereld).

Dou kwam de grode dag dat wie de Russen weden moggen.
De veurege dag hadden wie ze aalmoal vongen en “doodschoten”, en nou was t onze beurt om weg te kroepen.
Om vief uur zatten twije van ons in t Hok.
Honderd zee: Dij mouten der weer oet, dus kinnen joe ook wat bedinken hou wie dat doun zellen.
Zeuven zee, Dattien kin t haardste lopen, dij mot zok zain loaten en den der vandeur.
As ze achter hom aanzitten den loaten wie dij aandern der oet.
Nait slecht, zee Honderd, het der nog aine n beter idee?
Ik, zee Twinteg, wie goan mit drij man boven op “Panman” achter de schösstainen liggen, den loaten wie ons zain, as ze den mitnander achter ons aan willen, stait Dattien kloar op Middenstroate en loat onze gevangenen der oet.
Fantasties, zee Honderd, dat doun we.

Dattien ging om t houkje bie Cannegieter op grond liggen en Honderd, Twintug en Zeuven huilpen mekoar op t dak van “Panman” en gongen achter de schösstainen liggen.
t Duurde n zetje veurdat wie Rieksdoalder mit zien mannen zaggen.
Roekoe roekoe, ropt Zeuven. Wat bist doe, zee Honderd, haalf zeuven?
Hai gaait stoan en ropt: Wie zitten hier, kom ons moar ophoalen.

Dij kwammen der aan. Wegweden, zee Honderd, vlak achter mie blieven.
Hai luip noar t twijschuurege gedailte van de “feest” zoal tou en deur de geude noar achtern, woar wie ons langs de regenpiepe noar beneden zakken loaten konnen.

Wie wazzen der sikkom dou Rieksdoalder boven ons in t zicht kwam.
Dij was aan de kaante op t dak klommen, luip hailemoal omhoog en zag ons beneden in de geude. k Heb joe, ruip e, en gong mit n sjars noar ons tou van t eerstste dak.
Omdat e zo’n gang haar, kon e nait op tied stoppen en pebaaierde om op t twijde dak n beetje omhoog te lopen, moar stapte doar mit zien rechterbain deurhén. Deur de pannen deur t asfalt deur t goas.

Zien haile bain zat der deur. n Lewaai wil k joe wat vertellen. Wie schrokken ons n hartverlammen.
Help mie even, zee e. Den geld t nait, zee Honderd.
Wie trokken hom der oet en wollen net langs de piepe noar beneden, dou wie n pistoolschot heurden.
Wat is dat, zee Twinteg. Dat is Jan Panman mit n revolver, zee Rieksdoalder.

Wie keken om ons tou en zaggen allain moar n poar olle kirrels bie de “leugenpoale” van t Postketoor.
Aine van dij sloatjekaauwers zag ons, spijde zien sloatje oet, en sikkom zien vaals gebit en doarom kon ik verstoan: Most es kieken wat veur n stelletje Kozakken doar bie “Panman” op t dak zitten.
Haalverwege de piepe sprong ik noar de grond en kwam op mien hakke terechte.
k Bin kroepende in hoes kommen.
Mien voader zee, Wat hest doe.
Stainbroeze, zee ik.

t Affeer van spion heb ik nooit weer oetvoerd… Of wel.

“Vot”, zee Bode Boven, en t peerd dee n stap en verlochte zok wat.
Dij grode kaare mozze allain trekken, t was net n hoes op banden.
Aarme stumper,docht ik.
Moar we gingen der mooi achterlopen, Beekie, Fokko en mie.

Hai ging hailemoal noar Grunnen en trogge in ain dag.
Moar wie bleven net over de brogge van t koudaip stoan.
Bode Boven ging t Zwoag op en den om bochte bie Kloosterboer, en den konst om nait meer zain.

De veurege dag haar ik n klöske swaart goaren “vonden” en aan n olle pottemenee naait, mooi in d’hörn, woar gain mens t zain kon.
We leggen hom aan de kaante van d’weg, n beetje in t gras en loaten ons haalverwege in t sloot zakken, vouten net boven t wotter.
“Nou motje joe de bek holden, zee ik, en joe motten verzichtig kieken of der ook aine aankomt. As der aine oafstapt en dij pottemenee pakken wil den trek ik hom weg”.

Tou moar, n menuut loater komt Bene Tiggeloar op fietse deraan.
Hai mot zeker noar ‘Zwoan en De Wiljes’ aan t waark.
t Jong het nait veul sjars, hai zit wat op dij fietse te lummeln.
Zol e pottemenee wel zain? Wie zitten aan d’aander kaante van de weg.
t Gait nooit goud, docht ik.

Moar ik haar t mis. Bene zag hom al. Hai kikt even achter zog en mit n grote booge ging e aan de verkeerde kaante van de weg rieden.
Hai stopde noast de pottemenee en zette zien voute derop.
Ik aan t trekken, mor k snee mie sikkom de vingers oaf.
Hai bokte zoch en wol net zien schatkiste pakken, en doar kwam plietsie Engelkens over d’brogge.

Dij gaait der bie stoan en vragt Bene: “Wat dust doe aan de verkeerde kaante van de weg?”
“Dat bin k nait, zee Bene, k heb net mien fietse omdraaid om mien pottemenee te pakken”.
“Is dat dienent?”, wol plietsie waiten.
“Nee,ropt dij lamme Fokko, dij is van Japie!”.

Beekie kropt omhoog, wuift mit zien wieke wataargens onder in t sloot, en dut net of e grienen wil en jammert: “Dat is woar, hai zit doar”.
Plietsie draaide zok even om, greep zien zakdouk, en t leek net as of e zien neuze leeg schudden wol.
Toun t zoakje schoon was, zee e: “Ik neem dij pottemenee in beslag en ik wil joe hier nait weer zain”.
Tegen Bene zee e: “Ast doe weer aan de verkeerde kaante ridst krigst n boute”.

We binnen op n schontjedraf noar hoes tou goan, om bochte bie Hekman kon plietsie ons nait meer zain.
Net veurdat ik deur deure van t achterhoes noar binnen ging, heb k mie even verlocht.

N.B. Draaien ie joe om en moaken joen neuze schoon, as aine joe de woarhaid verteld?

“Oorn doorn koekoek, steek dien aarms en bainen oet, aans wi’k die moorn, in de donkre toorn”.
Jojo dreunde dat wel acht moal achtermekoar aan, veurdat e derop stoan ging.
Hai keek eerst even noar t zootje wat n slakke west was, en toun onder zien klompe.
Spijde op de grond as n olle en zee: “Dij slakke het dat verdaind”, laip noar n stokje gras tou en muik d onderkaante van zien klompe schoon en begon te floiten.
Triomph mars oet Aïda, dunkt mie.

“Wat motten wie doun”, vruig Meint, “zellen we even noar t kerkhofgraagte?”
“Nee”, zee Jojo, “dat kin nait, ik mag mit dizze nije jaaze naargens in, k mot thoes blieven.”
t Was ook n mooi ding, golden knopen mit ankers derop.
“Most stiekom doun zee”, Meint.

t Duurde nait laang dou zatten we bie t wotter.
“Grote garnalen”, ruip ik, “most es kieken houveul kikkerit hier zit.”
n Zetje loater stonden wie mekoar der mit om d oren te gooien.
Meint greep n haandvol en wol Jojo’s gezichte der mit inwrieven.
“Ho-ho-ho-ho-ho”, stutterde Jojo, “MIEN JAAZE.”
t Was al te loat, hai zat der onder.

Wie op hoes aan, deur d toene van vrouw Hassing, dij heur waske aan t ophangen was.
“Wat zugst doe der ja oet, zal dien moetje wel bliede mit wezen”, zee ze.
Wie verder. Toun wie vlak bie zien hoes wazzen, begon Jojo geluden te moaken dij net zo heurden as de Dodenmars. Hai koekeloerde even deur t roam of e Moeke zain kon.
“k Zai niks”, zee e, “moar wie konnen de radio wel heuren.”
‘1812’, van dij haile laive man, mit zien slap haandje.

Jojo stapt in hoes, wie heuren aine GILPEN, n hoge ‘C’, Meint zegd, “dat is Ida zien Moetje.”
“Wat hest doe wel oetvreten”, konnen wie verstoan, en toun Jojo: “De kikkers hebben mie aanvalen.”
Ida zingt: “Ik zal die aanvalen.”
Meint en ik konnen nou alles deur t roam zain.
Jojo dook, moar Ida greep hom bie de vodden en sleepte hom in t achterhoes.

Wat veur n do-re-mie-fa-sol zok toun ofspeulde, doar konnen de kanonnen van Rusland nait tegen aan.

N.B. Ie kinnen gain meziek mit kikkerit mokken.
Ie mouten mit wat aans speulen.

“Joa”, zee Ben, “ik goa noar Grunnen, ik wil eeven kieken woarst doe geboren en getogen bist”.
“Goud”, zee ik, “mor most die niks wies mokken loaten. As dij luu om die laachen omdast nait goud proaten kist, den zegst mor, kom mor even bie ons in Austroalië, den kinnen wie ook nog even laachen”.

Zo hai der noar tou.
t Ging oardeg nuver goud. Femilie kon ook nog n beetje Engels proaten.
Ben haar pemissie om ze nuigen veur n raaize “down under”.
Hai ging ze aalmoal bielangs. Hai redde zok best, ze verstonden mekoar.

Op n dunderdagoavend denkt e, ‘ik traktaaier mie op n puutje petat’ en stapt t eerste t beste petatwinkeltje binnen.
Dij haar n groot bred aan de muure hangen mit alles der op wat der te koop was.
Dit en dat : mit en zunder. Mien laive tied, wat n keur.

Ben staait doar n zetje noar te koekeloeren, gript in de buutse en telt zien geld.
t Is zien beurt en dij knoap achter teunbaanke kikt hom aan en zegt: “WEL?”.
“Zunder petat”, zee Ben, “asjeblieft”.

Veureg joar September kregen wie vesiede van mien zuster en zwoager.
t Was d’eerste moal dat dij n raaiske noar Austroalië muiken.

Wie gingen hier en doar noar tou en ain dag waren wie in Surfers Paradise.
Ik zee, “Nait wied vot is der n winkelsentrum dij de muite nog wel weerd is om even te zain”.
Wie der op òf. Noa n zetje rondlopen en overaal stoanblieven en kieken, zegt Tallie, “Woar is Rikko”.
Ik zee, “Wait ik veul, hai kin noeit wied vot weden”. (hai haar n zere knije).

Ik keek achterom en doar ston hai.
Tallie wol net wat zeggen, dou n kirrel, dij dat aalmoal mitkregen haar, tegen Rikko zee in hail mooi Aussie, “Verloren en vonden”.
Rikko verget woar e is en zegt, “Most dien neuze nait overaal insteken”.
Dij kirrel zien mond vaalt open, slokt even en ropt, “Ik bin ook van t Hoogezaand”.
Mien zwoager weer, “Goa doar mor weer hén”.

Kirrel draait zok om en loat n scheet waaien.
Toun binnen wie weer wieder goan.
As ie nou dinken dat elk en aine zok zo gedragt in Hoogezaand den mojje even weer dinken.

Onderwegens noar hoes stapde ik t winkeltje binnen van vrouw Sikkemoa op daipswaale, salmiak kopen.

Ik legde ain sìnt op teunbaanke.
“Aapuldoorn”, schrilde ze melodies, “doar most doe twij sìnten veur hebben.
Ik zee, “Geef mie mor haalf”.

“Noh”, zee ze, “veruit den mor”.
Ze gaf mie t puutje en verkloarde, “Nou nog wat veur niks: Houd goede moed!”

Twij menuten loater ston ik nog te wachten op ‘wat veur niks’, en mien moud was nog oardeg nuver goud.
Toun zee ze, “Most mor gaaw noar hoes goan”.
En mit dat ze dat zee dee ze n handgeboar, dat ik nait wis dat ze dat van Zeizekwartje leerd haar. Ie waiten t wel, in de tied dat de moffen dochten dat ze wat biezunders wazzen.

Ze dee deure open, rolde heur ogen, (achter dij verrekte dikke brille) en muik dezulfde meroakel mit heur heufd as Willy dee as e “G’day” tegen n Austroaliër zeggen wol.

k Heb nog noeit zo haard lopen, q.e.d. (quod erat demonstrandum).
10.7… Wilst mie nait leuven?

Op t deele bie Kuper zien hoes waren wie hard aan t oefen.
Mörn was n haile belangrieke wedstried. Nederland (Meulnhörn) tegen Belgie (Zwoag en Koudaip).
Noa treenen ging Bernhardina, onze Penningmeester, bekend moaken wel wel wezen mog.

Dikkie Lub, dij nait tot vouten oet kon, was Piet Kraak. En t was ook handeg omdat hai aaltied zien Piel n Booge bie zok haar.
Zien kammeroad, Wiekie Stubbe (Jan van Schijndel), was ook in de achterhoede en dij haar zien Piel n Booge mainstieds ook bie zok.
Dij jong van De Vries was n echte verdediger omdat hai twij linker vouten haar, dus kon hai Rechtsback Frans Steenbergen wezen.
Berend Boven wer Spil Henk Schijvenaar, want hai kon die nog wel ains n doodschup geven.
In t middenveld “ston” Beekie Mulder alias Hennie Moring en Maarten Schuurke was Joop Stoffelen. Dij konden nait stokken of dood.
Jan Konte wol Abe Lenstra wezen, mor dat ging nait deur omdat e gain truukjes doun kon.
Dus wer e Rechtsboeten Joep Brandes.
Kootje Kuper, dij aaltied op schoevertjes ston te loeren, wer Middenveur Faas Wilkes.
Zien loopse hond, bie gebrek aan n elfde speuler, was Linksboeten Mick Clavan.

Toun was t de beurt veur n Linksbinnen en n Rechtsbinnen.
Noa n “Hollands Kwattaaiertje” mit de koppen tegen mekoar aan, wer besloten dat Jan Tiggeloar was Abe Lenstra.
Ik mog Kees Rijvers wezen, omdat ik net zo goud mit de linkerbain as de rechterbain voetballen kon.
Mor dat haar ik zulf nooit waiten.

Toun zee de Penningmeester: “Mörnvroug mojje om 9 uur bie t Meulnpad wezen, want de wedstried begunt om 10 uur.

Om 8 uur, de volgende dag, ston ik al bie t Meulnpad.
Om kwart over aachte was de haile elftal doar.
Mick Clavan ging vots mit ain poote omhoog tegen n poaltje miegen.
Ik docht: As e dat mor nait in de wedstried dut.

Opains heurden wie vrouw Schuurke gieren: “Maarten… Maarten… Maaaarten”.
Ik krieg n porre in de ribbekaaste en Joop zegt: Most even zeggen dat ik der nait bin.
Ik ruip trogge zo haard as ik kon: “Maarten zee hai is der nait”.
Hai stoffelde mie n trap achter tegen de knije aan, zodat ik as n schurreldouk op de grond vol.
Elk en aine votwezen, richting Belgie. Ik mit ain bain der achteraan.

t Olympisch stadion was n kouveld mit grammefoonploaten achter Koudaipsloane op Belgisch grondgebied.
Veur n zogenoamde thoeswedstried was dat hail gevoarluk, veuraal omdat wie gain Frans proaten konden.
Wie sprongen over sloot en kropen deur t stiekeldroad, behaalve Abe Lenstra mit zien laange bainen, dij wol der overhén stappen.
“OE”, kreunde hai, “k hang mit de kloten in t stiekeldroad”.
“Mok die even mithelpen?”, vruig Berend.
“Joa geern”, zee e. t Duurde wel laang veurdat e lös was.

Toun stonden wie midden in t Stadion.
De ainigste kiekers waarn Poepie en Leo, de peerden van Boer Bennink.
Wie braken vaar twiggen van n boom en porren ze in de grond veur doelpoalen, 10 passen wied, van hakke tot toone.
Toun vruig Kootje: “Woar is Mick Clavan?”
“Dij lopt in de laandjeknollen van Derk Boer zien voader, dat gaait noeit goud”, schrok Hennie Moring.
De Linksboeten snuffelde aalwat en plotsklaps vloog n hoase oet zien schoelploatske.
De Teeve der achteraan. Zai haar gain schien van kans. Dij hoase kon aale kanten oet.
Ik docht: ‘As dij onze linksboeten mor was’.

Wiekie greep zien Piel n Booge en begon te schaiten. d Eerste Piele vol twij meter veur hom op de grond.
“Most hoger richten”, ruip Abe Lenstra.
“Wat waist doe doar van of?”, graawde Wiekie.
“Mok die even mithelpen?”, vruig Berend.
“Blief doe mor vot”, zee e vergreld en schoot zien twijde Piele.
Dij ging liek omhoog en kwam mit n gloepstreek weer noar beneden.
“Doeken!”, ruip Kraak.
Wiekie wait nait woar e hin mot, stapt in n grammefoonploate, glid oet en dut n split woar Nadia Kommienietski gain peuntje aan zoegen kin.

“k Mot poepen”, zeurde dij jong van De Vries, “woar mot ik dat doun”.
“Goa mor in de sloot zitten”, zee Joep Brandes.
Hai haar t wel stoer, want kost hom goud heuren.
“Mok die even mithelpen?”, vruig Berend.
Steenbergen keek hom maal aan en toun keek e noar n toeste gras in zien hand en zee: “k Bin al kloar”.

Doar kwam Belgie aan. Der binnen mor aachte, verkloarde de Penningmeester en luip op d aanvoerder Derk Boer aan.
“Je m’appelle Bernhardina”, zee ze, “Hup, Holland, Hup”.
“Joa vast”, zee Derk, in poppie Vlaams, “wat dut dij joekel in mien voader zien toene, is dat dienent? En wat veur n stank is dat!”
“Oh”, zee Bernhardina charmant, “c’est Sjanelle nuumere sienke”.
Toun begon ze te fluustern en noa n zijtje was alles veur mekoar.

t Was besloten dat Hennie Moring veur Belgie speulen ging en d hond mog nait mitdoun.
“Begunnen wie nog?”, zee Derk.
“Nee”, zee Kraak, “t begunt te sputtern, wie kriegen regen, ik gon noar hoes tou”.
De wedstried wer òflast en n geliek spel verkloard.
Toun binnen wie aalmoal mor weer noar hoes tou goan.

Veurop n geveltje van n winkel ston: Goede waar en klein gewin, daar ligt verborgen zegen in.
Ik docht: As dat verborgen is, hou wait dij man dat den.

Slagter Telkamp haar niks op zien geveltje stoan.
Mit twij sìnten op buutse stapde ik noar binnen en legde aal mien geld op teunbaanke.
“k Wil wel even n plakje worst hebben”, zee ik.
Hai snit n plakje oaf en wil t geld oppakken mit zie vette vingers en zegt: “Woar is dij aandre sìnt.”
Ik zee, en ik wees even, “noast dije.” “Nee he he, n plakje worst is drij sìnten”, zee e.
“Snie der mor n stokje oaf”, zee ik.

Hai keek wat vaals en zee: “Wat mot ik doar den mit doun, vertel mie dat mor even.”
Ik zee: “As t nait waist, geef mie t mor.”
Hai wol mie net n pooke mit t mes geven toun belle ging, en der komt n vent in.

n Echte stappertje, docht ik. Hai gaait recht op teunbaanke aan, rammelt wat deur zien porremenee en glid der n stuuver op.
“n Plakje worst, Telkamp”, zee e.
Dij geft om ‘mien’ plakje en schoft ‘mien’ sìnten noar om tou.
‘Baron Groenix van Zoelen’ greep t wisselgeld en klapde de deure achter zok dicht.

Ik zee: “Ik was hier t eerste en dat was mien plakje, en doe hest om mien drij sìnten geven.”
Telkamp was nou haailmoal vaals, hai knoeit drij sìnten oet kassa en gooit ze noar deure tou.
Ik mit sìnten der oet.
Dat was eerste en léste keer dat ik mit meer sìnten oet n winkel kommen bin, as dat ik der mit inging.

Veul loater vertelde mie n vent in n swaarde jurk en n wit slabbetje op de borst, dat der gounent binnen dij der zunder sìnten ingoan en mit de haile kassa der oet kommen.
In Engeland nuimen ze zo’n vent n looier. Ik docht; knooier zal wel, Telkamp kin dat ding ja wel aan teunbaanke vast spiekern.

N.B. dij t mainste geld het, krigt veurrang.

Veurdat Meester Gremmer mit de belle begon te klingeln, stonden wie al in n riege veur heufdingang van schoule.
Eerste les vandoage was reken, wis ik.
Having Grimmius, dij noast mie ston, zegt, “most om haalfvaare bie toren wezen, den gonnen wie mit zes man op stropakken speulen bie Buseman in Oosterd.
“Stilte daarachter”, wuifde Gremmer en begon wat te preveln.

Boer Buseman haar n haile grode ‘geroamte’ mit n dak derop, noast de boerderij.
t Leek net n monster luchtmacht keepie op poten, tjokkeblok vol mit stropakken.
Wie der boven op.
“Attentie”, raip Having, net as n luitenant, “wie gonnen n ruumte bauwen midden derin, mit gangen der noar tou dij gainaine zain kin.”
“Wat is dat nou veur n gelul”, zee Maarten, dij hail staark was, “ik snap der niks van.”
“Dat huift ook nait”, zee de commandant, “dust mor even wat ik die zeg.”
“Wat gebeurd er as Buseman der aankomt”, vruig Jan, dei zien brille oppoetste.
“Dij zit veur twij weeke in Paries”, kaalmde Having om, “en mien voader is eerste knecht hier en dij zit in de kroeg op daipswaale.”
“Veur n hail joar”, fluusterde Frans.
“Stilte doarachter”, was t bevel, “aan t waark.”

Ik dee mien best. Dij Having kon der wat van. Wie waren aan t slepen, trekken, ophoalen, zakken loaten, nuim t mor op.
“Mörn weer, zulfde tied”, zee Having toun wie noar hoes tou mozzen te eten.

Aanderdoags weer aan t ploetern, ditmoal wér veur wie noar hoes tou gingen de haile insteloatie inspecteerd deur ‘zijne hoogheid’.
Wie kropen achtermekoar aan in t stikkedonker totdat wie in de ‘koamer’ belanden.
Having dee zien zaklanteern aan, scheen ons n zetje in ogen en den stak e hom onder de kinne. ‘Net Stalin zunder n snorre’, docht ik.
“Dit”, zee de opperbevelhebber, “is onze heufdkwattier, en wie goan hier de vijand ondervroagen.”
Ik wis hailmoal nait dat wie n vijand haren.

Smörns op t schoolplain zag ik Having mit Aaltje en Rika proaten.
Toun ik om haalfvaare as leste de interrogoatiekoamer inglee, zaten de ‘vijanden’ tegenover Having in houke.
“De onderzuikens begunt”, verkloarde hai.
Ik fluusterde tegen Frans: “Hai beduild zeker ondervroaging?”
“Stilte doarachter”, dwong de veul sterrige hofmaarschalk.
“Vijanden van ons rijk”, zee e deftug, “broek uit en rok omhoog!”
De wichter gaven zok zunder verzet over.

Toun zee de redder van ons voaderlaand: “Wat verbergen jullie tussen die heuveltjes?”
Ik docht: ‘Ik zai nog gain ommelet’.
De wichter deden bloeze oet.
Wat ik toun zag, haar ik al veul eerder zain deur n gat in de wand van de sloapkoamer van ain van mien zusters.
“Doar heb ik mie twij doage veur oetnavveld”, zee ik per ongeluk haardop.
t Was net asof dij zaklanteern n kruus sluig, moar dat kon sikkom nait, Having was n koksjoane.

“Nou is t dien beurt Having, est beloofd”, kraaide Aaltje.
“Most nait op reken”, zee onze kruusvoader en deed t licht oet.
“Zunde”, zuchde Rika.

“Opschaiten”, zee moeke, “busse komt der zo aan”.
Doar stonnnen wie bie de halte.
t Rötding was weer loat.
‘GADO mot even noar Horz tou’, docht ik, ‘dij sjeffeur het n hollozie neudeg’.
As e al aine haar kon om wel moaken loaten. Dat zol om tzwei mark foempzieg kost hebben.

“Woar staaist nou mit open mond noar te kieken”, vruig moeke.
“Ik heb mien mond hailmoal nait open”, zee ik, “mor koekeloer even noar links veuraan”.
“Noh”, zee ze, “dij jong het Sint Vitus daans”.
“Hest doe dij jong veur de gek?”, zee n vraaw, dij mitluusterde, kwoad.
“Neee”, zee moeke gaaw.
Gelukkeg kwam de busse der aan, net op tied, wel nait op tied, mor… och, ie waiten wel wat ik bedoul.

Dringerij om in dij busse te kommen.
Ik docht: ‘De eersten zullen de laatsten zijn’.
Moar dou wie bie de volgende halte stoppen, bleek dat nait hailmoal te kloppen.

Dou wie in Winschoot bie de brôgge over t daip oetstappen deden zee moeke, “Dicht bie mie blieven, ze gappen die hier zo van de stroate”.
‘Dat mot der ook nog biekommen’, docht ik.

Wie luipen deur n haile laange stroate en doar zag ik n lekkere kabbenoade bie Kiewiet in de etaloasje.
“Deurlopen”, zee moeke, “mout k niks van waiten”. En dou sluig ze linksof bie de toren.
Doar wast! d Adrillen maarkt. Ik haar nog nooit zokswat zain.
k Heb mien ogen en oren op n feeske traktaaierd.
Moeke kochde wat te slikken, kon mien mond ook mit doun.

Snommerdoags gongen wie weer noar hoes.
Veurdat wie op de busse stapten vruig ik: “Woar wazzen dij Hailegen aingliek, k heb ducht mie gainaine zain”.
n Vraaw, dij mitluusterde, zee vrundelk: “Dij zatten in de kerke”.

De busse ging deur Kloosterholt, ik ston achterin te dansen.
“Knapst nog wel mit de kop tegen t roam aan”, zee n schienhailege kerel, dij ook n sloager was.

Wie wazzen net op tied thoes. Mien Opoe haar t eten op toavel stoan.
t Was gain kabbenoade, mor mien Opa zee: “As joe honger hebben smoakt alles goud”.
Noa mien eerste mond vol bleek dat nait hailmoal te kloppen… Och ie waiten wel wat ik bedoul.

Nikko Klaas Grooteman haar n haile mooie witte peerd.
Hai ston hom aaltied te poetsen.
En as der n optocht was, gaf niks woar veur, den was hai der wel bie.
Zien neefke, Dikkie Doedens, muik der veul foto’s van.
n Oardege kerel, dij Doedens, moar hai haar aaltied n koamerjas aan.
Mien voader zee dat zokse artiesten mainstied wat biezunders haren.

In Mai dit joar was der ook wat biezunders, ze gingen n toneelstok opvoeren van de Slag bie Heiligerlee. Moar eerst was der n optocht. Ze mozzen aalmoal in n kostuum en Nikko Klaas mog Graaf Adolf wezen omdat e n witte peerd haar.
Ik docht: As om moar nait oploop slagt, aans komt der niks van dij toneelstok trechte.

t Was mooi weer toun t zowiet was.
n Beulde mensen op pad.
Kost de meziek in de verte al heuren.
Ze kommen der aan, raip Wiekie Moeras, dij in n boom zat.
Dikkie zat, mit koamerjas, op d schuure van Beets, foto’s te schaiten van t spektoakel.
t Haile spul bleef bie de klokkengaiterij stoan en dij klingelnden wat.
t Peerd van Nikko Klaas keek n beetje schuchtug, moar t luip goud oaf.
Mensen stondn aalmoal te klappen. Meziek speulde nog n nummertje en toun was tied veur t toneelstok, dij nait ver van t standbeeld opvoeren wuir.

Kost nait zain dat ze vochten, moar kost wel heuren. Wat n keboal.
Wie konnen nait goud verstoan wat Graaf Adolf brulde, moar even loater strompelde hai, onder t bloud, op toneel. Hai vol eerst mit ain knije op de grond, toun ging e op rogge liggen, gooide zok nog drij moal om en bleef toun doodstil liggen.
Ik docht: k Heb net wat biezunders zain.

Loater op hoes aan, bleven wie bie t witte peerd van Nikko stoan.
Mien voader zee: Hai haar nait zo haard roupen motten, zien bruier Willem zee noeit wat, krigst ook gain gedonder.
Wie wollen net deurlopen toun t peerd om op de vouten scheet.
Noa 80 sekonden was mien voader kloar.
Bliksem, zee e, nou is t peerd dezulfde kleur as mien vouten en handen.
En dezulfde stank, zee ik, en dee n stap achteroet.
Ik haar weer wat biezunders zain.
Most mie even vertellen, vruig ik. Zol n Spanjool ook op Willem scheten hebben?
#^&@!+%$@@## Kin ie t ook roeken?

“Wat mouten wie nou even doun”, zee Jakob.
“Niks”, zee Wubbo.
Wie stonnen veur t etelaasje roam van Appeldorn, in Meulnhörn.
“Most es kieken”, zee Wilm, “doar schovvelt Roemeling aan d aandere kaante”. “Dij gaait zuikende deur t leven”, ging e verder, “hai et zien humaniteit verloren, en doarom liekt net n wandelende vergissing”.
Ik docht: ‘Wat het dij jong n beulde verstand, loater worde vast n perfester.’

k Haar t nog nait docht, toun zee e: “Ik kin ook Zweeds proaten, waiten joe dat wel?”
Nee dat wissen we nait. “Val in n knuppe”, zee Jakob, “hou est dat den leert?”
“Noh”, zee Wilm, “ik zit aaltied veur t hoes nummerploatjes op te schrieven van autos dij der langs goan. En as doar touristen van Zweden veurbie goan, blieven dij stoan en vroagen woarom ik heur nummer opschreven heb. Joa en den kommn wie zo aan de proat en den onthol ik goud wat ze zegd hebben.”

Toun hebben wie ons mitnander n zetje doodlacht.
Opains zegt Wubbo: “Vertel den mor even wat is BOOM in t Zweeds.”
“Uuze duuze”, zee Wilm.
“Wat is n DAK”, vruig Gerrit.
“Veuze meuze”, zee Wilm.
“En n SLOOT”, wol ik waiten.
“TROED”, zee Wilm kört.

Zo gingt nog n pooske deur. t Leek net of Wilm der n beetje flaaw van wér.
Dou zegt Wubbo: “Noh, nog aine Willem. Wat is BOOM in t Zweeds.”
“Vraage daage”, zee Wilm trots, bliede dat t oflopen was.
“Zugst wel”, zee Wubbo, dij ook nait gek was, “hai is n wiesneuze, hai kin hailemoal gain Zweeds, eerst zee e Uuze Duuze tegen BOOM en nou Vraage daage.”
“Joa”, zee Willem, “dat klopt, moar most even goud begriepen, dij eerste was n Beuke Boom en dizze is n Kastanje.”

Toun hebben wie ons mitnander weer n zetje doodlacht.

N.B. Ie kinnen wel aan n ‘nummerploatje’ zain of ze joe veur t zootje hebben.

“Ik geleuf dat ik geliek heb”, zee Aafke, dij hail mooi gemestieken kon.
“Ze motten t verplicht mokken dat mensn mit n hond plestiek puutjes om d’haals droagen”.

“Hou komst doar nou bie”, zee Triene, dij n beetje eelsk was.

Aafke zette heur kop kovvie op toavel, greep n stok kankouke, gooide de kop schaif in de nekke en begon te reveln.
“Elke vrijdagmörn”, zee ze mit n daipe zucht, “as ik t pad veur thoes schoonvegen wil, den ligt der wel weer wat”.
“Ik bekiek dat zo”, gingt verder, “ze mottn in elk dörp n poepplietsie hebben.
As dij aigender nait mit zien plestiek puute onder d’hond liggen gaait, kriegen ze n boute”.

“Och goa toch weg”, zee Triene, en greep heur twijde stok kankouke.

“Joa”, huil Aafke vol, “mit aal dat geld van dij boutes, doar kin de regering advertenties in de kraante van zetten.

“Wot veur”, onderbrak Triene, mit n mond vol, en verloor n stokje.

“Zodat elk en aine n hond kriegen kin van de ‘verloren en weggelopen afdeling'”, jubelde Aafke.

Dat wer Triene te gek. Ze wreef mit n rollende polsbeweging heur mond schoon, en zee zunder n spoor van eelskeghaid; “Mor den krigst doe nog meer te vegen”.
Ze ging stoan en zee: “Dankjewel veur de kovvie, moar ik mot noar hoes tou”.

“Nou al?”, vruig Aafke veurzichteg.

“Joa”, zee Triene mit n strak gezicht, “k mot d hond wassen, dij het bie Boelman in de koustront legen”.

N.B. de gruinen vinden plestiek puutjes nait mooi.

Meester Wondering, dij geern schildern wol, zee: Jullie motten n diktee doun over Sociale Gerechtigheid.

Jan schreef gaaw: Vrouw Lutter is afankelijk van sociale voorzieningen.

Wondering luip as n korperoal bie de baanken laangs, bleef hier en doar stoan en zugt net dat Jan dat opschrift.
Hai klapt zien haand op de baanke en kikt Jan n beetje giftig aan.
Dij loat zien penne vaaln en dut gaauw d’aarms overmekoar.
“Doar is n ‘hhha’ in afankelijk”, zee e draaigend.

Jan greep zien penne en zee: “k Dou t nou wel even”.
Hai zette der n ‘h’ veur en gaf t pepiertje aan Meester.

“Hafankelijk”, brulde Wondering, en wér zo rood as n kommienist, “de ‘hhha’ is na de ‘f'”. (ipse dixit,ipso facto)

“Fhhhantasties”, bibberde Jan, “t zal noeit weer gebeuren, en van nou oaf aan schrief ik:
‘Vrouw Lutter is op steun'”.

Wat der toun gebeurd is wait sikkom gainaine, Wondering en Jan gongen even tot klasse oet. Noa n zetje kwammen ze der weer aan. Wondering was aan t hhhinneken en Jan was aan t griennen.

Gain mens bekommerde zok om vrouw Lutter, dij net in t ‘zunnetje’ zet was.

Nummer 26, verkondigde Tuun, dij snieder was.
“Joa”, ruip n kirrel en drong zok deur de meute noar veuren.
“Dij man het geluk had”, zee Tuun, en gaf hom zien pries. “t Volgende rondje op t rad van oavontuur, ain kwartje moar”.

Kom zee mien Moeke, goa moar even buskes gooien, en gaf mie n dubbeltje.
Ik kreeg drij van dij lamme dingen woarst nog gain gat mit in n groot stok pepier gooien konst.
Dij jong noast mie haar t beter bekeken. Hai dee n stap achteroet en toun e gooide gaf e de plaanke n opsodemieter. De haile kroam ston te schudden.
De bovenste drij buskes vuilen deròf.

“Geld nait”, zee Sprang, dij ook snieder was. “Est niks roakt!”
“Wel woar”, dramde t jong, “en ast doe dij drij buskes der nait weer òfpakst, den gooi ik die dizze twij vodden veur de kop”.
Sprang wol net zeggen, ‘pebaaier t mor even’, toun smakde hom al aine in d’oge.
t Dee nait zeer, mor hai wér gloepens.
“k Zal die wel even kriegen”, ruip e. En mit n wilde sprong wol e t jong om de hörn van de kroam griepen.
Hai bleef mit de boksem aan n spieker hangen, gaf n ruk om vrij te kommen en scheurde der n gat in.

Ik docht; ‘dat komt der van as je nait waiten woar joen spellen binnen’.
“Kom”, zee Moeke, “wie goan noar hoes”.
Ik zee, “Mor mien dubbeltje, k heb nog nait gooid”.
“Geft niks”, zee ze, “hai het dij wel neudeg om n nije boksem te moaken”.

Toun wie thoes wazzen heb ik mien voader de haile toustand verteld.
“Mokt niks oet”, zee e.

Joaren loater luip ik Sprang bie ongeluk tegen t lief in n drôkke Hal van n Konferentsiegebaaw.
“Neem me niet kwalijk”, zeden wie tegeliekertied.
Ik vuilde gaauw even of mien poddemenee der nog was.

Vief menuten loater zat ik noar hom te luustern.
Hai was de spreker van t onderwaarp; ‘Hoe, met voorzichtige analyse, uw zaak ook succesvol kan zijn’.
De springende Sprang was d’oetvinder van de kontbuutse!
Ik docht: ‘Dij man het geluk had, zol der ook geld inzitten veur de getuuge?’.

Midden in de weeke, op woensdag, was Tjabbo zien leste dag.
Hai haar zien haile leven bie Hamster en Rozeboom op stainfebriek waarkt.
Ze gaven hom n mooi kedootje, mor vanwege de mist kon hai nait goud zain wat t was.
Hai wos nait of e laggen of schraaien mos.
Veur dat e t in de goaten haar zat e op fietse noar hoes tou.

Zien vraauw ston in de deure op hom te wachten.
Weer wos e nait of e laggen of schraaien mos.
“Doar bist mien jong?” zee Hillie laif. “Kom mor gaauw in hoes, k heb wat lekkers kloar moakt”.
Tjabbo luit zok op n stoule bie toavel zakken.
Mor vanwege de mist, dij nait optrekken wol, kon hai nait goud zain wat veur lekkers dat t was.
“Gaist noa t eten nog noar de meziek?” vruig Hillie laif.
“Nee”, zee e ofwezeg, “k heb der gain zin aan vanoavend”.
Hillie pebaaierde nog om hom wat op te montern, moar Tjabbo was t wied vot.

Dunderdagsmórgens, veur zeuven uur, haar e ‘Bevraidensfeest’.
Hillie dee ook mit. Zien ‘jonges’, dij op Nova Zembla overwinterd haren, wazzen net zo bliede as Tjabbo. Noa vief menuten was t gebeurd.
Gainaine wos of ze laggen of schraaien mozzen.

Bie t eten zee Hillie: “Magst wel even de Cocosmatten oetkloppen en den om t hoes tou vegen en den goa ik aan t strieken en ast kloar bist gaaist mor noar Klungel, want ik heb sikkom gain stoete meer”.
Tjabbo docht bie homzulf: k Heb weer waark vonden.
Toun t vegen doan was, zee Hillie laif: “Wie hebben hail wat kloar kregen veur negen uur”.
Tjabbo grijnsde wat en zee: “k Goa ducht mie even lopens noar Klungel tou”.

Hai kwam mit n stoete in ain hand en n kouke in d’aander hand tot winkel oet.
Wol om bochte van Daipswaale noar Hoavenstroate, toun Swier Hartman, mit te veul gang, oet bochte vloog. Hai ree Tjabbo tussen de bainen.
Dij schrok zok n rioolpiepe, gooide aarms omhoog en de stoete en de kouke vlogen mit n booge op dak van café De Hoaven en dou ging e verbaldereerd op dele zitten.
Swier der van deur. Van der Wal, dij net veurdeure van de knippe doan haar, haar t aalmoal zain. Hai greep Tjabbo onder d’oksels en schoof hom in de kroug Noa n poar borreltjes ging t weer op hoes aan.

Toun hai om vlak veur 12 uur ombochte van Gasthoesloane kwam, kon hai Hillie aal wel in de verte zain. Zai ston midden op de weg op hom te wachten.
Dou hai wat dichterbie was, gaf zai hom n gobbe. “Woar hest doe zeten en woar is mien stoete?”
Tjabbo vuilde n steek in de ‘drijsprong’ en zee mit n witvertrokken kop: “Dij ligt bie van der Wal op dak”.
Bie t eten het hai heur t zoakje verteld.

Toun ze dij oavend op berre gingen, noadat Tjabbo de haile middag in toene waarkt haar, zee e: “k Heb nog nooit zoveul mitmokt in ain dag en k heb wel n kilo verloren”.
Hillie haar t leste woord en zee zachies: “Goa mor nait opzuik”.

n.b. Naait te veul gang, liek deur bochte, aans kin t joen leste dag wel wezen.

Ze haar n mooie katte. Net n tieger, moar vrouw Joager wer der flaaw van.
“Ik zai dat zo”, zee ze tegen heur man, dij dokter was.
“Dij katte vaalt oet en ik kin de bourel nait netjes holden. As wie n maid aanschavven den kin dij twij moal in de weeke t hoes doun. En ast doe dinkst dat wie dat nait betoalen kinnen, stuurst moar wat meer mìnsen noar t zaikenhoes.”

n Advertentie in de kraante en doar komt dij eelske hibbel van Beute aan.
“Kist doe goud schoonmoaken?”, vruig vrouw Joager.
Wat t wicht toun zee kon je gain woord van verstoan, moar ze knikte der bie en vrouw Joager docht, dat zal wel joa wezen.

Op n zeldzoame zummerdag, zee mevrouw: “De sloapkoamer mot n beurt hebben. Schoef de roamen mor n beetje omhoog, den kin der wat vrizze locht in.”
t Wicht begon mit de kasten. De katte ging op t vensterbaanke zitten te doezeln.
Toun was t beurt aan d bérre. ‘k Gon der even op liggen’, dinkt t wicht, ‘t is ook zo hait, k swait mie kepot’.
Ze vol n beetje in sloap.

Ondertied lopt Jan Haaijer noar zien joekel te zuiken.
Moar dij staait al veur dokter Joager zien hoes, zugt d katte en ropt: “WOEF”
De katte mokt n meroakelukke sprong en belaand boven op de ‘Veluwe’ van dij hibbel.
t Wicht schrikt zok dood en begunt te gieren: “k Wor verkracht, k wor verkracht!”
Elk en aine in de wachtkoamer kon heur goud verstoan.

Dokter Joager woont nou in Harskamp. Zien vraaw mokt zulf t hoes schoon.
Wat der mit dij katte gebeurd is? Dij woont wataargens in t ommelaand.
t Wicht is emigreren goan, dij is de boas van n tehuus veur katten en honden.
De kirrel woar ze mit traawt is, zit aaltied in de kroeg, te kloagen dat e zien vraaw nait begript.
Jan Haaijer zien hond is dood, hai het n nije aanschaft.

N.B. Ie motten joen hond aan t lientje holden.

Heiko van Midwolle heurd dat “Alles” in Scheemde n mooie auto te koop het.
Nait duur zeden ze.
Hai der op oaf, mit plof noar Scheemde.

Komt e bie “Alles”, stapt oaf, zugt auto al wel stoan.
Lopt der even om tou, wil deure opentrekken, moar dij zit dicht.
“Wordt hier nog bedaint”, ropt e.

Doar kwam Alles aan. “Kin ik joe helpen?”, vragt e.
“Joa”, zegt Heiko, “most es luustern, wat is dij auto weerd?”.
“Nait veul”, zegt Alles, “en hai lopt goud”.
“Het e ook goie banden?”, vragt Heiko en geft tegeliekertied der n keiharde schup tegenaan. Hai draaid gewoon om. Kenst nog net zain dat e zok zeer doan het, en der is n vrumd geluud bie.

“Wilst der nog even mit rieden”, pebaaierd Alles.
“Joa, zegt Heiko, draait zok om, om deure open te doun en vaalt bie zied oet op de grond. Oet zien aine boksempiepe stekt zien bain der wel n haalve meter oet.
“Mien laive tied”, schrikt Alles, “wat is dat wel?”.
“Dat”, zegt Heiko, “is mien holten bain, dij is van dij schup middendeur broken.”

Hai het d auto nait kocht, aal zien geld haar e neudeg om n nij “bain” aan te schavven.
Heiko schupt naargs meer tegenaan. Hai het zok n mooie plof kocht.

“Bist weer aan t vluiken?”, zee Poene zien voader tegen Poene zien moetje.
“Wat het dij jong nou weer oetspoukt?.”
“Vanmörn”, zee ze, “wol e op fietse noar t Woar. En toun zee ik, ‘most over t pad bie t stainfabriek bie t daip langs goan, dat is veul körter’. Dat dee e den ook”.

Haalverwege komt der n mooi wicht, ook op fietse, van d’aander kaante.
Poene dinkt, n beetje rechts holden, der is nait veul ruumte, moar as zai dat ook dut, huiven wie nait oafstappen.

t Liekt net asof t wicht t zulfde dinkt.
Ze binnen vlak biemekoar en t veurrad van dij schoonhaid begunt te wubbeln.

Poene kikt heur mit schrikogen aan, krigt n klap tegen t stuur aan, en schut mit fietse mit kop veuraan in t daip.
Hai gaait stoan, gooit zien fietse op waale, en ropt en reert heur wat achternoa, wat n fatsounluk mens nait op pepier zetten kin.

t Wicht kon goud haard fokseln. Poene kon heur sikkom nait meer zain.
Hai is mor weer noar hoes goan.

Deur Meulnhörn zag ik om. Ik heb nog noeit van mien leven aine op fietse zitten zain as Poene.
Hai krukte t deele op, gooide fietse op de grond en laip mit zien sjompenatte plunje t hoes in. Ie waitn wel wat zien moetje doar van docht.

N.B. Asje op n klain padje fietsen, den motje der van tied tot tied n moal oafstappen.

Wie zatten aalmoal in de klaidkoamer onder de tribune.

“Mannen”, Piet Vink gong stoan, wreef zok in de handen en zee mit noadruk: “Wie kriegen n nije treener”.
“Hai komt van de Veluwe en zien noam is Filip Meyvogel. Onze olle treener (zien scheldnoam was “Roodborstje” omdat e aaltied op zien hollozie tikde) ligt in tzaikenhoes mit n kwoale”.
Ik docht: Liggen der mor twij, stoan dij aandern?

“Wat scheelt hom den?”, zee Erik Doefkes, dij hail goud schaiten kon.
“Aambeien”, zee Piet, “dikken”.
Het e ook nog n rooie kont, docht ik.
“Wat ik der zo van wait”, vervolgde hai, “hebben drij van tiene der last van”.
“Dij aander zeuven hebben der plezaaier van zeker”, zee ik.
Piet flapde gain vleugel en gong wieder. “Dokter Ina Nagtegoal (dij hail schier scheuveln kon) gaait hom mörgen opereern, en den wil e n joar niksdoun.
“Wanneer komt dij Vogel”, vruig Willy Raaiger.(dij hail goud vizzen kon)
“Mey”, zee Piet, “Meyvogel. Hai komt dinsdag veur t eerst op treenen. Joe kinnen nou wel noar hoes goan en vroug op t nust.

“Techniek, Controle, Balbezit, dat zijn de drie dingen waar ik op ga letten”, zee Filip, dinsdag op treenen.” En Samenspel. Vier, vier dingen.
Ik docht: doar kommen wie nog mit n schiere vanof, zunde dat e gain Grunnegers proaten kin.
“Zoals ik dat begrijp moeten we uitspelen tegen ‘De Pelikanen’ deze week, dus moeten we hard werken”, koerde hai wat.

“Motten?”, fluusterde der aine. Loater vertelde Willy mie dat dat dij loie Kees Koekoek was. Zulf leufde ik dat nait. “Opletten”, zee Filip, “als wij hetzelfde weer hebben als vandaag, met een beetje sneeuw op de grond, dan hebben wij een hele goede kans om alle drie puntjes mee naar huis te nemen, want ik heb gehoord dat jullie hele goede glijders zijn”.
“Vogeltjes dij vroug zingen…”, fluusterde der aine.

In n Daam was t slecht weer. Onze bussjefeur, Gonda Liester (dij hail mooi zingen kon) haar sikkom in t sloot zeten dou ze parkeren wol.
“t Wordt wizze oflast”, zee Ria Ooievoar, onze striekster. (dij hail mooie foto’s moaken kon)
Scheidsrechter haar n aander idee. “Oftrap om drij uur sekuur”, kwam e ons te vertellen in de klaidkoamer.

t Was bitter kold. In de twijde helft kregen wie ook nog sleet.
Kees ston zok om de ribben te houwen, en opains kneep hai stiekom van t veld.
Filip kraaide zok de longen kepot. Willy ruip, “Woar is dij loie Koekoek?”
Ria tjirpde, “k Hep t bewies, k hep hom op foto, hai zit in de bus.
“Ze motten om kooien”, zee Erik. Zulf leufde ik t ook wel.

Wie hebben om aan de kont kregen.
Op weg noar hoes, (zunder puntjes) begon Gonda te zingen, ze kon de bus nog mor net op de weg hollen.
Ria muik foto’s van onze helden en Filip, dij op t achterste bankje zat, omdat Kees Koekoek op zien stee zat, zee: “k Heb nog nooit zoiets meegemaakt, maar JE MAINTIENDRAI”.
Erik studde mie aan en fluusterde: “Wat zee e?” “Wait ik veul”, zee ik.

N.B. En as joen noam net is as dij in t verjoaltje, den bin ik der wizze van dat dat mit opzet touval is en ik roa joe aan dat ie doar ook zunder opzet wizze van binnen.

“Laat de kinderkens tot mij komen en verhindert ze niet”, zee Freekie.
Zien voader was n timmerman en dij haar n grote loodse achter t hoes woar e zien holt en waarkploatse haar.
Wie moggen doar welains in en den gingen we poppekaaste speulen of teneel speulen of aander spellechies.

Dit moal wazzen wie achter de loodse in t hoge gras, konst der sikkom nait overhén kieken, zo hoog was t.
Wie deden net asof we deur t koren wandeln, Freekie veurop.
Wie streupende t zoad van t gras en deden net asof wie t opaten.

“Nait vergeten”, zee Freekie, “t is Zundag, recht oplopen”.
Ik docht: ‘Wat het dat nou mit voetballen te moaken’.
Freekie luip nog wat te preveln.
Toun zegt Jan Konte opains: “Ik wil Jezus wezen!”
“Dat kin nait”, verkloarde Freekie. “Doar bist doe te klain veur.”
“Ik bin groot genog”, ruip ik, “kin ik t wel wezen.”

Grote genoade, doar ging t hën. Elk en aine wol Jezus wezen.
Roupen en reren. Grode roezie.
Over t lewaai heuren wie gerommel in de loodse net as dunder.
‘Der zal wel n stoapel holt omvaaln’, docht ik. t Wer gewoon stil.

Dou heurende wie dat aine de deure van de loodse mit n knitterslag dicht smakde.
“Beute”, ropt Maarten Schuurke, “weg wezen”. Hai sprong over t hek.
Jan Konte sprong der tegen aan.
Wie bie t zied van de loodse langs, kwammen op d achterploatse oet en doar ston Beute mit zien aarms spraaid.
Wie vlogen aal kanten oet. (quaquaversus)

Jan Konte kon de volgnde dag nait mit ons speulen.
Dij haar n schup teegn zien steertbonkje oplopen.
Dij kon nait ains wandeln.
Dij zat mit knijen op stoule mit elbogen op t vensterbaanke noar ons te kieken.

“Most om nait pootjen loaten”, zee ik. “Strafschup!”.
“Even wachten”, zee Freekie, “komt n auto aan.”