Automoat

t Was dast der regelmoateg n drupke benzine ingooien most, mor wat waren wie wies mit onze mini-MPV.

Dat hai n dikke weke leden kop(pakken) hangen loaten het, was t begun van t ìnde. Noa 12 traauwe dainstjoaren hebben w’hom aan kaant schoeven mouten.

’t Mos,’ zo oordailde garagist, ‘hai is gain cìnt meer weerd.’

Autohersteller, woar k toch al roem 10 joar kind aan hoes bin, zee t zunder n spier in zien gezicht te vertrekken. t Dee mie zeer.

‘En nog gain weke leden het e n grote beurt had en zien APK het e floitend deurstoan,’ haar k nog zeggen wild.

t Was omsonst west. Ook de autowereld is haard.

Soavends hebben wie onze traauwe vrund as òfschaaid nog even de hemel in prezen. Dat hai zo lekker zuneg in t gebroek was.

‘Mor wel eulie zoop,’ heurde ik miezulf zeggen.

En t lutje karretje was zo handeg in t parkeren, konst hom overal tussendrokken.

‘Mor drij man achterin was aaltied n ramp,’ mozzen wie baaident tougeven.

Ainegste noadail was de klaaine kovverbakke. Doar konst mit goud fesoun dien wekelkse bodschoppen sikkom nait in kwiet.

‘En as k aan n nij kratje bier tou was, mos k doarveur apaart noar winkel.’

Twaalf joar laank hebben wie nait noar aander auto’s op- of omkieken huifd. Nou mos t. Zunder auto kist ja nait en de vroag was, woar begunst. As n gek deur Auto-Avvertentielaand crossen leek mie nait de juuste weg.

Zo wuiren wie de volgende dag deur schoonzeun bie n autobedrief om d’hörn òfzet, dij n mooie veurroad tentoonsteld haar. De mooisten in etaloazie, t aander spul ston boeten.

‘Wat wie zöchden?’

Doar haren wie mit dat 12-joars gat in auto-ontwikkelns gain sjoege van, doarom kwamen wie ja keuren.

‘Wel groag n beetje groter,’ zeden wie, ‘en ook n grotere kovverbakke.’

Mit de vroag of t handgeschoakeld of n automoat wezen mos, waren wie doodongelokkeg.

Prakkezoatsies doarover haren wie aaltied vèr van ons holden. n Automoat is toch veur olde mìnsen. Dat ik in mien dainsttied in n Leopardtank deur bos en over haai scheurd heb mit allendeg n gaspedoal en rem, ligt al zo vèr in t verleden dat ik dat al laank vergeten was.

Dat wie de volgende dag in n joekel van n auto, n maxi-MPV mit automoatische versnellensbak al veur n proefritje deur Hoogezaand toerd hebben, ging mie den ook snel genog.

Ondanks n noodstop, omdat mien automatismes van koppeln en schoakeln vlak veur n òfslag boven kwamen drieven, was t bie terogkomst handjebak, slag en koop.

Sunt n weke siert e onze oprit en tufken wie in onze nije aanwinst over ’s Heeren wegen, leste doagen zulvens over gladde iezelstroaten. Wie voulen ons de kunk te riek. Dat d’olde Modus meschain al wel bie de sloop staait, willen wie t laifst vergeten. t Leven gaait ja onverbiddelk deur.

Of t overschoakeln noar n automoat gladjes verlopen is, willen ie waiten?

t Levert gain echte problemen op, ook al zöcht mien rechterhaand ongemaarkt en mit de neudege regelmoat nog wel noar de versnellenspook, mor het mien linkerbain zok intussentied wel aanpaast aan t verplichte niksdoun.

Dochter, dij der veur deurleerd het, het t mie lestent oetstokt. 95% van ons handeln is automatisme. 5% is veraandernsgevouleg.