As t mor rolt…
Ik drokte op knopke van lift, dij mie noar twijde verdaipen bringen mos en gedachten gingen mie al veuroet noar pa. Dou k hom ‘s middags even aan telefoon had haar om te vroagen of e ain van zien boterhammen bewoaren wol, was e dudelk nait best te spreken west. Goud dat k lekkere palingfilet bie mie haar!
Dou k zien koamer binnen stapte, lag e mit ogen dicht op bèrre. Brille op, dus stief sloapen dee e nait. “Wat liggen ie ja lekker te doddern!” Ogen gingen open en ik zee: “Moi!” Pa kwam wat overìnde. “Zo lekker is dat aans nait meer, hur!” vol e vot mit deure in hoes. “k Lig hier al hail dag. Rollator is vot en nou kon k vanmiddag nait ains even n kopke thee drinken mit Jan!” Jan was nog aaltied n gòie kammeroad van hom, oet tied dat ook wie op Ommelanderwiek woonden. Dizze vrund lag, noa n beruirte, al veul langer in Meander.
“Zuster vruig wanneer ik rollator leste moal broekt haar, mor dat is elke dag vanzulf. Ik kin ja naargens meer komen zunder rollator! k Haar dij zuster hier nog nait eerder zain en ze is der vandoage ook nog nait weer west!” Mien pa kinnende, zee k: “Ze zel wel baange wezen, want ie hebben heur vast wel even goud stief aankeken!” “Vast wel,” gaf e tou, “want ik kin der ja wel vergreld om worden dat ales mie zo stoer òfgaait! Ik kon t heur mor nait dudelk moaken, dat ik heb dòcht, t zel wel aan mien zaike kop liggen. En dou k even lag te sloapen, hebben ze verdikkemie stiekom n postoule noast mien bèrre zet! Ze zellen wel dìnken, as t mor rolt! Mor doar kin k miezulf ja nait mit rondrieden. En bovendat, ik goa toch nait in n postoule beneden zitten! Mìnsen kinnen wel mainen, dat mie onder óók wat mekaaiert!”
Aalhouwel ik al gaauw deur kreeg hou t zat, luit ik pa toch mor even zien verhoal doun. Nog gain haalf joar leden woonde hai nog in zien aigen hoes, kon e nog lopen en fietste hai zelfs nog haile van Veendam noar zien kapster in Zuudbrouk. En nou was dat aalmoal doan, want deur tumoren in zien heufd was e leste tied slim òftoakeld. Maggen je din òf en tou even opstandeg wezen! Ik zee: “t Is te hopen dat aine dij de postoule wél neudeg is, nou nait in joen rolstoule zit!” Mor aan zien bezörgde gezicht te zain, kon e nog gain grapke velen. “k Wait ducht mie al hou t zit!” zee k gaauw. “Joa?” Pa keek mie hoopvol aan. In tied dat k hom n boterham mit palingfilet kloar muik, zee k: “k Heb joe al n moal of wat rollator zeggen heurd terwiel dat ie rolstoule bedoulen. Wel begriepelk, want doar hebben ie eerst ja nog n haile zet mit lopen. Mor dij rollator staait in joen aigen hoes, dus gain wonder dat zuster hom nait vinden kon. Aalhouwel, ze haar ook wel even beter noavroagen kind meschien. t Is dus niks aans as n misverstand en ik zel dammeet wel even kieken of k rolstoule vinden kin!” En dou kon pa ìndelk zien boterham mit smoak opeten.
Nait veul loater wui de man doar pa koamer mit dailde, noar binnen bròcht en op bèrre toakeld. t Was n laive en rustege man, mor k haar van pa al heurd dat e ook geestelk lang nait in orde was en ‘s nachts voak n moal om zuster ruip. t Was ook wel dudelk te zain dat d’òl man haildal niks meer kon, want t was n hail gedou rond zien bèrre. Lasteg om noar te kieken en doarom ging ik dou eerst mor es even op zuik noar de rolstoule. Al gaauw zag ik dij bie n aander koamer op gaange stoan, dus meugelk haar zuster maind dat e doar heurde. Ik bròcht hom votdoadelk noar pa en zee: “Ie kinnen weer aan de rol goan, hur!” Hai was dudelk bliede dat e der weer was en dou konden we ook even over aans wat proaten! De buurman, dij in tied installeerd was, lag haile tied rusteg veur zok oet te kieken.
Mor dou k aanstalten muik om weer op hoes òf te goan, vruig de man in ains: “Woarom liggen we hier aigelk?” Pa keek mie aan en was dudelk verlegen mit de vroage, dat ik zee: “Om joe lekker verwìnnen te loaten. Ie huiven mor te roupen en je worden op joen wìnken bedaind. Leuf mor dat ter n bult mìnsen òfgunsteg binnen op joe!” Pa zee zachies: “Dat kinst beter nait zeggen, dammeet begunt e nog te roupen ook!” O wee! Mor mit n tevreden gezicht keek man weer stil veur zok hìn.
Ik dee jaze aan en gaf pa n kuske. “Aine mor?!” zee e. Ik gaf hom der nog aine en zee n òl taimke van hom noa: “Op ain bain kinnen we ja nait lopen!” “Op twije wel zeker!” kwam e mie haalfweg. t Kon gelokkeg weer wat lieden, dat ik zee: “Dij punt is veur joe, hur. n Taiken dat t nog nait haildal n wareboudel is in joen heufd!” Veurdat k votging mos ik nog wel eerst even rolstoule flak noast zien bèrre zetten. Haha, n flinke zuster dij hom weer wegzetten duurt, dòcht ik. Dou k bie deure nog even moi zee tegen baaide manlu, kwammen twij aarms omhoog.
Mit dubbelde gevuilens luip ik dou richten lift. Bliede dat k pa ainegszins tevreden achterloaten kon, mor ook verdraiteg dat e zunder rolstoule niks meer worden kon. t Was zien haile hoop en troost en d’ainegste meugelkhaid om nog aargens te komen, al was t din ook allaint mor in t verpleeghoes. Zien koamergenoot kon zelfs dát nait meer en haar allaint nog zien stem as hulpmiddel. Om meedlieden mit te hebben! En meschien mos ik dat ook wel mit de zusters hebben, want k was nog mor net bie lift of k heurde hom hail haard roupen: “Zuster! Zustééér!”
Mit n schuldeg gevuil, mor stiekom in miezulf lagend, drokte ik gaauw op knopke!
(optaikend in 2007)
