Kerstinkopen

19 september 2026.

Bie t opstoan felisitaaiern wie mekoar mit joardag van onze dochter.

t Is nait stoer om beelden van heur geboortedag weer teveurschien te tovern, n stroalende dag.

46 joar loater komt regen mit bakken noar beneden en omdat veuroetzichten slecht blieven, besloet ik toenstoulen op te roemen. Of t lege terrras gedachten vouerd het, kin k nait mit zekerhaid zeggen, mor in de stilte van t kraantlezen, heur k inains:

‘k Wol van t joar kerstboom wel boeten, onder overkappen hìnzetten.’

Stap van wereldtoneel noar ploatselke rompslomp is groot. k Bin den ook even van slag en zeg mòtjend:

‘Haarfst is officieel nog gainains begonnen en doe begunst al over n kerstboom?’

Woar de buie boeten zien best dut t wottertekört van dit joar goud te moaken, zai ik de buie binnenshoes al hangen. Ik kin mien kraante wel opbaargen, van lezen komt toch niks meer. Zai prat as ( vraauw ) Brugman en ik kom noa geduldeg luustern tot konkluzie datter aan t plan om binnenboom veur t eerst sunt 50 joar noar boeten te brengen best veul veurdailen zitten. Deur hom anderhaalf meter op te schoeven noar boeten, binnen wie binnen verlöst van t roemteprobleem.

‘Mor wel pas noa Sunterkloas,’ wait ik nog oet t vuur te slepen.

Noa dizze leste opmaarken duurt t nog n klaain haalf uurtje veur wie in auto zitten om ….. kerstinkopen te doun.

‘k Heb de blaauwe pot, woar van t joar ittjebijen in zeten hebben, al bie t joareg Jetje regeld,’ krieg k onderwegens te heuren.

Joa, kerst komt mit geswinde voart.

Bie winkelcentrum Maartenshouk is t smoordrok, n parkeerploats is nait te vinden. Noa wat vergese rondjes vinden wie bie koekjebakker Vegter nog net ain vrijploats en as k winkelkarrechie deur t klaphekje goudkoopwinkel in schoef, heb k t idee, dat elkenain zok hier versoameld het.

’t Liekt hier wel kerst,’ zeg ik verboasd.

Nije kerstbalen liggen te kust en te keur in overvolle schappen, mor zai binnen aal van flinterdun glas.

‘Hebben ie ook plestieken balen,’ wil k n jongkirrel in zien blaauw kieltje mit dudelk embleem op de borst, vroagen, as Arineke mie n stöt in de rogge geft en trotsk n plestieken koker mit veulkleurege, glinsternde kerstbalen toont. Honderd in getal. t Mout genog wezen.

Nog even draigt n al joarenlaank lopende diskuzzie over boetenlampkes te ontbranden – ik wil geern gekleurde lampkes – mor dij wordt al snel blust. Ik mout mien verluus aksepteren deur t gebrek aan keus.

Op de laange weg, mit n onmeugelk te besturen winkelkarrechie lopen wie over hobbelge klinkerwegen noar auto. Wie trekken veul bekieks en n touvallege pazzant schudkopt wat en kin t nait loaten zien mainen aan de dag te leggen:

‘Ie binnen der vroug bie.’

Bie d’auto aankommen, heb ik kovverbakke snel vuld en treft Arineke tougelieks n stel kiekers. Man en vraauw. Zai nuimen man en peerd en zeggen mit grote bewondern in heur stem:

‘Wat hebben ie n mooie auto.’

As k achterklep dichtsloagen heb, kom k der ook even bie stoan. t Binnen oprechte lu, dij benoam t braide oetzicht van veurroet benuimen. Onbekìnd mit onze C4, loaten zai ons waiten:

‘Aiglieks zuiken wie ook zokswat.’

Wie trotsk netuurlek en as wie roemte binnenin ook nog ais aanpriezen en heur aanbaaiden onze grote kovverbakke te bekieken, liekt man inains veul hoast te hebben en zegt:

‘Ik zuik t thoes aal wel even op.’

Weschienlek het hai mie op schot had, dou’k onze kerstspullechies aan t inloaden was en het doar meschain bepoalde gedachten bie had. Omdat je zokswat nait bie pad en weg brengen, is t op dij stille parkeerploats ook nait ter sproake kommen.

t Gevoul blift, dat onze vrouge kerstinkopen toch wel wat ruiern veroorzoakt hebben.