Swaart
Lestent kwam k mit n vraauw aan de proat, dij reveln kon as Brugman. n Revelkont. Oflopen joar waren zai en heur man noar t wandelfestival in Portugal west.
‘Drij doagen wandeln in mooie noajoarsnetuur van Algaarve,’ zo luit zai mie waiten.
‘n Feest veur wandeloars.’
Zai stroalde nog bie de gedachte.
Ik von oavend-vaardoagse al n ramp, mor om die drij doagen laank kont oet hoaken te sjaauwen, staait te vèr van mien menaaier van vekansievieren òf.
k Zee t verzichteg:
’t Is mie te vèr,’ woarbie k in t midden luit of ik t laand of wandelòfstand bedoulde.
Vanmörgen heb k veur t eerst noa de hitte van t weekìnde t Kielster Ommetje weer lopen. n Feest veur Wietske. Zai wait van gekkeghaid nait woar te begunnen. k Heur heur denken. Runnen? Of zel k eerst n moezennust opgroaven. k Loat t aan heur over, mor noa nog gain honderd meter heb k t idee, dat ik mie in n wespennust stoken heb.
Goud veurberaaid bin k wel. Ondanks t mooie weer heb k mien laange spiekerboksem aantrokken en bin k mit dikke sokken in stevels schoten. Laange maauwen van n swaart boesderoentje mouten mie beschaarmen tegen t leger van rondvlaigende biet-, steek- en zoeginsecten.
k Zel joe oetstokken, hou’k doar zo bie kwam?
Zundagmiddag vuil k noa t NK wielrennen en d’aaltied spannende Moto GP race in Assen vanoet mien loie stoule in n daip gat.
‘Loat mie t lutje veurtoentje ais goan maaien,’ docht ik.
t Waarkt van twij kanten. Ik roak t lamlendege gevoul van n haile middag onderoetzakt veur de buis zitten kwiet en k moak oplopen achterstand van toenonderhold deur tropische temperaturen weer goud. Twije veur de pries van aine.
Nou k wil joe vertellen, k heb leergeld geven.
Woar z’aal votkwamen is mie n roadsel, mor k bin werkelk lekprikt deur blinde muggen. As k d’ain n seraaize geven haar, omdat e mie aal om kop zoemde, haar k n volgende al weer op t onderbain zitten.
‘Haarst mor n laange boksem aandoun mouten,’ verweet ik miezulf.
Dat dij vreselke muggen vrij kuur haren op mien blode aarms, was netuurlek aigen schuld, dikke bult. Letterliek. Ook al was t mor n poar vaarkante meter maaien, k heb van stried tegen onzichtboare tegenstanders – zai goan aaltied doar zitten woarst heur nait zain kist én voulst heur pas as t te loat is – n slecht gevoul overholden.
Mit kolde douken en zaalvende smeerseltjes heb k t leed van dij middag mitdroagen noar de nacht.
‘Dat overkomt mie gain twijde keer,’ zee k vanmörgen.
Vol goie moud binnen Wietske en ik t striedpaark ingoan. t Is anderhaalve kilometer ellìnde worden en k bin bliede da’k t leven deròf scheurd heb. Wat n drama. Zai waren nait van mie òf te sloagen, zaten as t woar op n riegie om deur t stof van mien swaarte kiel hìn te steken.
Of Wietske t ook zo beleefd het, willen ie waiten.
Nee, dij haar gain idee, woarom ik zo snel mien vouten mie droagen konden noar hoes sneld bin.
Thoes bin k der dou toch mor even veur goan zitten. Heb t woord ‘blinde mug’ intikt en heb leerd dat Grunneger ‘blinde muggen’ dazen nuimd worden. Dat zai benoam in t hoge gras, t laifst in buurte van – netuurlek – wotter leven ( t Kielster Ommetje is n schoolveurbeeld ) én …… gek binnen op de kleur swaart.
Doarom haar Wietske dus gain last.
